Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

32 761

Verwerking en bescherming persoonsgegevens

Nr. 4

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VEILIGHEID EN
JUSTITIE
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 27 oktober 2011
Tijdens het algemeen overleg dat op 15 september 2011 plaatsvond met
de Vaste Commissie voor Veiligheid en Justitie over de brief van 29 april
2011 en de daarbij behorende Notitie privacybeleid (Kamerstukken II
2010/11, 32 761, nr. 1) heb ik toegezegd een brief te zenden waarin nader
wordt ingegaan op enkele onderwerpen (kamerstuk 32 761, nr. 2). Met
deze brief doe ik die toezegging gestand, mede namens de Minister van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
Allereerst ga ik in op een regeling voor het gebruik van camerabeelden
van strafbare feiten die door particulieren zijn vervaardigd in de
opsporing, en daarmee verband houdend, het deels onttrekken van deze
regeling aan het verbod om bijzondere persoonsgegevens te verwerken
en het bijbehorende toezicht van het College bescherming persoonsgegevens (Cbp). Daarop aansluitend geef ik een nadere visie op de
verwerking van persoonsgegevens binnen het domein van Veiligheid en
Justitie.
Ik ga vervolgens nader in op de vraag of het wenselijk is tegen een
rapport van definitieve bevindingen van het Cbp bezwaar en beroep open
te stellen, en enige andere onderwerpen die de voorzitter van het Cbp in
zijn brief van 22 september 2011 aan mij aan de orde heeft gesteld. Van
die brief heeft u een afschrift ontvangen.
Aan het slot van deze brief ga ik nog in op de gevolgen van de bezuinigingen voor het Cbp.
Ik herinner u tenslotte aan mijn voornemen om de meldplicht voor
doorbrekingen van beveiligingsmaatregelen voor persoonsgegevens met
voorrang in de wetgeving op te nemen. De andere voornemens uit de
Notitie privacybeleid zullen daarom in een later stadium worden
uitgevoerd.

kst-32761-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 761, nr. 4

1

Gebruik van door particulieren vervaardigde camerabeelden in de
opsporing
In de media heeft afgelopen zomer een debat plaatsgevonden over de
wenselijkheid van het ondersteunen van de opsporing van strafbare feiten
door de politie met de beschikbaarstelling van camerabeelden afkomstig
van bewakingscamera’s of mobiele telefoons van particulieren. Vooral
daar waar politie en justitie niet in elk voorkomend geval de mogelijkheid
hebben die beelden onmiddellijk breed te verspreiden, valt waar te nemen
dat particulieren zelf het initiatief nemen om deze beelden op internet te
plaatsen zonder tussenkomst van de politie. Dat kan – bijvoorbeeld bij een
overval – het belang van het strafrechtelijk onderzoek schaden. Ook
bestaat het risico dat personen ten onrechte in verband worden gebracht
met strafbare feiten. Wanneer als gevolg van de plaatsing van beelden
van strafbare feiten op internet personen ten onrechte in verband worden
gebracht met strafbare feiten, dan is sprake van een overtreding van de
Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp), en kan het Cbp een last
onder dwangsom opleggen.
De Wbp verbiedt het verwerken van gegevens van strafrechtelijke aard.
Camerabeelden van strafbare feiten waarop personen in beeld zijn
gebracht die identificeerbaar zijn vallen onder dat verbod. Op dit verbod
bestaan echter de nodige uitzonderingen. Deze uitzonderingen maken het
gebruik van camerabeelden onder omstandigheden mogelijk. Ik hecht
veel belang aan een behoorlijke regeling van deze uitzonderingsgronden.
De reden daarvoor is dat in de praktijk steeds weer blijkt dat het tonen van
camerabeelden van strafbare feiten aan een breder publiek de opsporing
bevordert en daardoor een zeer nuttig opsporingsmiddel is. Het gebruik
daarvan wil ik daarom waar dat mogelijk en effectief is verder bevorderen.
Dat het gebruik van dit opsporingsmiddel ook een inbreuk betekent op de
persoonlijke levenssfeer van degenen die op de beelden voorkomen, acht
ik tegelijkertijd evident én onvermijdelijk. De regelgeving zal een
behoorlijk evenwicht tussen het opsporingsbelang van de overheid, de
belangen van het slachtoffer of de getuige in kwestie en het belang van de
persoonlijke levenssfeer moeten waarborgen.
De eerste uitzondering op het verbod tot verwerken van gegevens van
strafrechtelijke aard is dat een particulier voor de bescherming van zijn
eigen belangen camerabeelden mag maken en verwerken. De wet stelt de
particulier in staat om deze beelden binnen zijn eigen huishouding,
bijvoorbeeld een bedrijfshuishouding, te verspreiden. Zo kan in een
bedrijfshuishouding het personeel kennisnemen van de camerabeelden.
Het is ook mogelijk de beelden te verspreiden in filialen of andere
vestigingen zolang de verspreiding beperkt blijft tot vestigingen die deel
uitmaken van dezelfde vennootschappelijke groep. Een particulier mag de
beelden ook aan de politie ter beschikking stellen. De rechtstreekse
beschikbaarstelling aan het publiek via internet of op andere wijze valt
niet binnen de uitzonderingen op het verbod, tenzij daarvoor een
voorafgaand onderzoek door het Cbp heeft plaatsgevonden. Voor dat
verbod bestaat een goede reden. Het is niet aan particulieren om op eigen
initiatief te gaan opsporen. Evenmin is het de bedoeling dat particulieren
zelf het initiatief nemen tot een vorm van digitaal sanctioneren. Het
strafrecht is een instrument van de overheid. Het strafrecht behoort in
overeenstemming met de wet en onder toezicht van de rechter te worden
ingezet.
De tweede uitzondering is dat particulieren gebruik kunnen maken van de
diensten van particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus.
Deze bedrijven, die behoren te beschikken over een vergunning op grond
van de Wet op de particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebu-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 761, nr. 4

2

reaus, maken bij de uitoefening van hun taak veelvuldig gebruik van
bewakingscamera’s ter beveiliging van personen, goederen en gebouwen.
De beelden die met deze camera’s worden vervaardigd, kunnen rechtmatig worden verwerkt door de beveiligingsorganisatie en de opdrachtgever. Wanneer met de beveiligingscamera’s beelden worden vervaardigd
van strafbare feiten, is het denkbaar dat deze beelden binnen het object
dat door het beveiligingsbedrijf wordt beschermd aan het daar werkzame
personeel, en onder nader vast te stellen voorwaarden, aan het bezoekend
publiek kunnen worden getoond. Deze mogelijkheid lijkt vooral
interessant voor winkeliers in winkelcentra. Voor de vertoning van de
beelden kunnen de beeldschermen worden gebruikt die in winkels of
winkelcentra veelvuldig aanwezig zijn. Deze voorwaarden zullen zowel
waarborgen moeten bevatten ter bescherming van de onderzoeksbelangen van politie en openbaar ministerie als waarborgen ter
bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
Die voorwaarden kunnen worden geregeld in de Wbp, in vergunningvoorwaarden, in een door de branche vast te stellen gedragscode op grond
van de Wbp, of in een combinatie van deze instrumenten.
De derde uitzondering is dat een particulier altijd gerechtigd is zelf
vervaardigde camerabeelden van strafbare feiten ter beschikking te stellen
aan politie en openbaar ministerie, bij voorkeur in combinatie met het
doen van aangifte. De Aanwijzing opsporingsberichtgeving van het
College van procureurs-generaal (Stcrt. 2009, 51) biedt de mogelijkheid tot
het verspreiden van opsporingsberichtgeving via internet. Langs die weg
is het mogelijk om camerabeelden van particulieren via internet te
verspreiden. Het voordeel van deze weg is dat vaststaat dat aan deze
vorm van openbaarmaking een grondige afweging gemaakt kan worden
van alle in het geding zijnde belangen en de consequenties die daaraan
voor particulieren kunnen zijn verbonden. Met name geeft de Aanwijzing
aandacht aan de gecontroleerde verwijdering van beelden wanneer deze
niet meer actueel zijn of in het geval van achteraf gebleken onterechte
verspreiding van de beelden.
De politie biedt, onder verantwoordelijkheid van het openbaar ministerie,
reeds op verschillende manieren de mogelijkheid om camerabeelden via
internet onder het publiek te verspreiden. Daarbij geldt steeds dat een
voorafgaande toets op bruikbaarheid, proportionaliteit en subsidiariteit en
de mogelijkheden voor gecontroleerde verwijdering zijn verzekerd.
Wat deze uitzonderingen betreft is in ieder geval de derde uitzondering
behoorlijk in de regelgeving verankerd. De Wbp, de Wet politiegegevens
en de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens voorzien in een afdoende
regeling. Ik wil wel bezien hoe politie en justitie effectiever gebruik kunnen
maken van de aan hen ter beschikking gestelde camerabeelden. Tevens
wil ik nog eens zorgvuldig naar de afweging kijken die momenteel wordt
gehanteerd, wanneer de identiteit van verdachten bekend is, maar niet
zijn woon- of verblijfplaats. Ten aanzien van de tweede uitzondering ben ik
van oordeel dat een nadere verkenning naar een regulering van het
gebruik van camerabeelden door particuliere beveiligingsorganisaties de
moeite waard is. Wat de eerste uitzondering betreft, volstaat de bestaande
regelgeving naar mijn oordeel in ieder geval op hoofdlijnen. Niettemin
kan ik mij voorstellen dat zich situaties voordoen waarin een particulier
wel in staat gesteld moet worden om onder voorwaarden die het belang
van opsporing en vervolging, én dat van het voorkomen van een
ongerechtvaardigde inbreuk op de persoonlijke levenssfeer dienen,
gegevens rechtmatig op internet te plaatsen. Naar de vormgeving van die
voorwaarden is nader onderzoek nodig. Ik neem mij voor om in ieder
geval in een wijziging van artikel 22 van de Wbp te voorzien die het
mogelijk maakt om bij algemene maatregel van bestuur dergelijke
voorwaarden vast te stellen. Dat onderwerp zal worden opgenomen in het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 761, nr. 4

3

wetvoorstel waarin de meldplicht voor de doorbreking van beveiligingsmaatregelen voor persoonsgegevens wordt geregeld.
Gegevensuitwisseling in het veiligheidsdomein en consequenties
voor het toezicht daarop
In het algemeen overleg heb ik aangegeven dat ik voornemens ben de
toezichtslast in het veiligheidsdomein verder terug te dringen. In het
veiligheidsdomein in brede zin moet veel worden samengewerkt tussen
verschillende partijen met verschillende taken. Politie, openbaar ministerie, gevangeniswezen, justitiële jeugdzorg, reclassering en openbaar
bestuur participeren daartoe in tal van samenwerkingsverbanden. Die
samenwerkingsverbanden kunnen alleen effectief functioneren, wanneer
de daarin participerende organen bevoegd zijn tot verstrekking van
gegevens over en weer. Het blijkt dat de deelnemers in de samenwerkingsverbanden zich voor een deel onvoldoende bewust zijn van de
noodzaak na te gaan op welke grondslagen aan welke partijen welke
gegevens kunnen worden verstrekt. In individuele gevallen heeft dat
geleid tot onrechtmatige gegevensverstrekking. Het Cbp heeft daarvoor
mijn aandacht gevraagd. Maar mij is ook gebleken dat in sommige
gevallen ten onrechte wordt gedacht dat de Wbp in de weg staat aan
gegevensverstrekking. In die gevallen worden bestaande bevoegdheden
ten onrechte niet benut. Thans vindt binnen het ministerie van Veiligheid
en Justitie een inventarisatie plaats van de informatiepositie van alle
daarvoor in aanmerking komende dienstonderdelen. Na afronding van die
inventarisatie wordt bezien welke aanvullende instrumenten nodig zijn
voor een rechtmatige en doelmatige gegevensverstrekking. Als het nodig
is zal ik niet aarzelen de geldende regelgeving aan te passen. Het is mijn
verwachting dat met deze inspanning de toezichtslast op de organisatie
aanzienlijk kan worden verminderd.
Bezwaar en beroep tegen een rapport van definitieve bevindingen
Cbp
In het algemeen overleg is door verschillende leden de vraag aan de orde
gesteld of het noodzakelijk is dat tegen een rapport van definitieve
bevindingen van het Cbp, opgesteld op grond van artikel 60 van de Wet
bescherming persoonsgegevens, bezwaar en beroep moet worden
opengesteld. Als daartoe zou worden besloten, zo veronderstelden deze
leden, zou dit afbreuk doen aan de effectiviteit van de uitbreiding van het
sanctieregime, aangezien ook tegen sanctiebesluiten van het Cbp weer
bezwaar en beroep mogelijk is.
De regeling van het rapport van bevindingen in artikel 60 van de Wbp is
onlosmakelijk verbonden met de bevoegdheid van het Cbp om ambtshalve en op verzoek van een belanghebbende een onderzoek in te stellen
of een bepaalde verwerking van persoonsgegevens in overeenstemming
met de wet plaatsvindt. Een dergelijk rapport heeft twee functies. In de
eerste plaats dient het rapport voor de vaststelling van feiten. In de
tweede plaats kan het Cbp in het rapport, wanneer de omstandigheden
van het geval daartoe aanleiding geven, aan die feiten een kwalificatie
verbinden over de verenigbaarheid van de verwerking met de Wbp.
In een rapport van bevindingen worden geen sancties opgelegd. De
oplegging van een last onder dwangsom of een bestuurlijke boete moet in
een afzonderlijk sanctiebesluit plaatsvinden.
Indien in een individueel geval tot oplegging van een sanctie wordt
overgegaan, zal een zekere herhaling van de inhoud van het rapport van
bevindingen in het sanctiebesluit onvermijdelijk zijn.
Het rapport van bevindingen is een specifieke tot de Wbp beperkte
regeling. Die vindt zijn grondslag in artikel 28, vierde lid, van richtlijn nr.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 761, nr. 4

4

95/46/EG, de EU-privacyrichtlijn. Uit deze richtlijnbepaling vloeit dwingend
voort dat zowel degene die om een onderzoek verzocht, als de verantwoordelijke wiens verwerking het betreft, aanspraak kunnen maken op
een inhoudelijke reactie op het verzoek. Dat heeft onvermijdelijk tot
gevolg dat deze procedure in de Wbp moet worden geregeld. Schrapping
van de regeling van het rapport van bevindingen is daarom niet mogelijk.
Andere wetten waarin toezichtsbevoegdheden zijn geregeld, zoals de
Telecommunicatiewet, de Postwet, de Mededingingswet of de Wet
handhaving consumentenbescherming, kennen deze constructie niet. De
voorzitter van het Cbp wijst er in zijn brief van 22 september 2011 niet ten
onrechte op dat het ongebruikelijk is in het Nederlands bestuursrecht
rechtsbescherming te bieden tegen rechtsoordelen waaraan geen
rechtsgevolgen zijn verbonden. Daargelaten de beantwoording van de
vraag of een rapport van bevindingen aan die kwalificatie voldoet, ben ik
van oordeel dat de uit de richtlijn voortvloeiende verplichtingen moeten
leiden tot een uitzondering op dit gebruik.
Het is van belang doelmatig om te gaan met de samenloop van een
rapport van bevindingen en een opvolgend sanctiebesluit. Daarbij gelden
voor mij twee uitgangspunten. Eerste uitgangspunt is dat tegen een
besluit van het Cbp dat voor belanghebbenden – burgers, bedrijven en
overheidsinstellingen – belangrijke feitenvaststellingen en kwalificaties
bevat rechtsbescherming behoort open te staan. De formele vaststelling
door een daartoe bevoegd bestuursorgaan dat in strijd met de wet is
gehandeld brengt weliswaar geen rechtsgevolgen teweeg, maar heeft
evenmin een vrijblijvend karakter. Zeker wanneer een dergelijk besluit
openbaar gemaakt wordt, valt daaraan een zeker diffamerend karakter
moeilijk te ontzeggen. Tweede uitgangspunt is dat de bijzondere
samenhang tussen rapport van bevindingen en sanctiebesluit niet moet
leiden tot een onverantwoorde opstapeling van rechtsmiddelen. Dat zou
het Cbp, belanghebbenden en de rechter onnodig veel werk opleveren.
Aan die uitgangspunten kan worden voldaan wanneer zowel tegen het
rapport van definitieve bevindingen, als tegen het opvolgend sanctiebesluit de bezwaarschriftprocedure van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb) wordt uitgesloten. Dat kan zonder bezwaar voor de kwaliteit van de
besluitvorming door het Cbp gebeuren, wanneer de waarborgen voor
behoorlijke besluitvorming bij het voorlopige en het definitieve rapport
van bevindingen die artikel 60 van de Wbp reeds bevat worden uitgebreid
met voorschriften over bekendmaking en motivering van het besluit.
Aangezien de geldende wettelijke regeling reeds voorziet in een regeling
van hoor en wederhoor van de belanghebbende, wordt daarmee bereikt
dat de procedure tot vaststelling van een rapport van definitieve bevindingen een volwaardig alternatief is voor de bezwaarschriftprocedure.
Leidt de vaststelling van feiten en de bijbehorende kwalificatie daarvan
het Cbp tot het inzicht dat oplegging van een sanctie in de vorm van een
bestuurlijke boete is geboden, dan kan het Cbp gelijktijdig met de
procedure tot vaststelling van het rapport van definitieve bevindingen een
boeterapport in de zin van de Awb opstellen. Vaststelling van rapport van
definitieve bevindingen en sanctiebesluit kunnen dan gecoördineerd
plaatsvinden. Voor belanghebbenden zal het dan noodzakelijk zijn tegen
beide besluiten beroep in te stellen bij de bestuursrechter. Het Cbp
behoort belanghebbenden bij de verplichte voorlichting over openstaande
rechtsmiddelen daarop te wijzen. Van de bestuursrechter kan zonder meer
worden verwacht dat hij de desbetreffende zaken gevoegd behandelt.
Zonodig kan daarom worden verzocht.
Ik meen dat met het bovenstaande een evenwichtige regeling van de
bestuursrechtelijke rechtsbescherming tegen besluiten van het Cbp wordt
bereikt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 761, nr. 4

5

Openbaarheid van besluiten van het Cbp
Een afzonderlijk aandachtspunt is de openbaarheid van rapporten van
bevindingen en sanctiebesluiten. Het ligt niet in mijn bedoeling om in de
op te stellen wetgeving het Cbp uit te rusten met expliciete bevoegdheden
tot «naming and shaming». Daartoe bestaat geen enkele noodzaak,
aangezien het Cbp op grond van artikel 8 van de Wet openbaarheid van
bestuur reeds de mogelijkheid heeft over te gaan tot het actief openbaar
maken van genomen besluiten. Het Cbp heeft daartoe inmiddels
richtsnoeren vastgesteld. Ik acht dat een verstandige stap.
Als tegenwicht tegen besluiten van toezichthouders tot het actief
openbaarmaken van besluiten in de sfeer van toezicht en handhaving, zo
volgt uit de jurisprudentie, staan voor de belanghebbende de rechtsmiddelen van de Awb open. Een belanghebbende is daarmee in staat de
beslissing tot actieve openbaarmaking van een besluit aan de rechter voor
te leggen. Gelet op de in het geding zijnde belangen is dat een
evenwichtige regeling. Dat er in deze constructie een procesrisico voor het
Cbp bestaat, acht ik niet meer dan redelijk. Het Cbp doet er verstandig aan
dat te aanvaarden.
Boetebeleidsregels
De voorzitter van het Cbp geeft in zijn brief aan dat het Cbp voornemens is
voor de toepassing van de boetebevoegdheid beleidsregels op te stellen.
Ik kan de noodzaak van dit voornemen onderschrijven. Gegeven de
algemeen-abstracte aard van de regels van de Wbp zal het noodzakelijk
zijn om aan belanghebbenden een zo groot mogelijke mate van duidelijkheid te verschaffen over de aard en hoogte van de sancties die zij
kunnen verwachten bij overtreding van de wet. Daarbij behoren ook de
aard van de overtreden regel, de ernst van de overtreding, de hoedanigheid van de overtreder en zijn financiële draagkracht te worden
betrokken.
Het Cbp wijst er nog op dat ook de Minister van Veiligheid en Justitie op
grond van artikel 74 van de Wbp de bevoegdheid heeft om beleidsregels
vast te stellen met betrekking tot de uitoefening van de bevoegdheid van
het Cbp tot de oplegging van boeten. Inderdaad bevat de Wbp een
dergelijke regel. De betekenis van die regel moet echter niet worden
misverstaan. De regel is in de Wbp opgenomen ruim voor de codificatie
van het recht betreffende de bestuurlijke boete in de Awb. Na de
inwerkingtreding van de Wet vierde tranche Algemene wet bestuursrecht
is het belang van die regel verminderd. Van betekenis is ook dat de
bevoegdheid nooit is uitgeoefend en dat het Cbp al sinds de inwerkingtreding van de Wbp zelf beleidsregels vaststelt.
Belangrijker is echter dat uit het arrest van het Hof van Justitie van de
Europese Unie van 9 mei 2010, C-518/07, Commissie/Duitsland, voortvloeit dat de «volledige onafhankelijkheid» van toezichthouders op
gegevensbescherming inhoudt dat het Cbp zonder enige beïnvloeding
van buitenaf, rechtstreeks of indirect, moet kunnen beslissen. Artikel 74
van de Wbp is daarmee niet overeenstemming. De Europese Commissie
heeft mij langs informele weg al laten weten dat de bepaling in strijd met
het Europees recht moet worden geacht, en deze zal moeten worden
ingetrokken. Ik acht het niet raadzaam het op een inbreukprocedure te
laten aankomen.
Bovendien speelt hier mee dat het Cbp ook toezicht houdt op de verwerkingen van persoonsgegevens onder verantwoordelijkheid van de
Minister van Veiligheid en Justitie. Via een bevoegdheid tot het vaststellen
van beleidregels met betrekking tot het opleggen van boetes zou de
Minister van Veiligheid en Justitie invloed kunnen uitoefenen op het
toezicht dat op hemzelf wordt uitgeoefend. Deze schijn van partijdigheid

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 761, nr. 4

6

moet worden vermeden. Ik zal intrekking van die bepaling dan ook
bevorderen.
Bezuinigingen Cbp
In het algemeen overleg is aandacht gevraagd voor de financiering van
het Cbp, ook in het licht van een eventuele nieuwe taak met betrekking tot
de meldplicht datalekken.
Het Cbp heeft, net zoals alle departementen, baten-lastendiensten en
uitvoerende ZBO’s, in het regeerakkoord een taakstelling op personeel en
materieel opgelegd gekregen. Afgezien van deze algemene taakstelling is
er niet extra op het budget van het Cbp bezuinigd. Binnen het gegeven
budget is het aan het Cbp om een keuze te maken uit de zaken die het
oppakt. Door hantering van een risicogestuurde aanpak, waarbij het Cbp
prioriteit legt bij de aanpak van overtredingen van de Wbp waarbij sprake
is van een relatief groot risico voor de bescherming van persoonsgegevens, hoeft de taakstelling de effectiviteit van de handhaving niet
negatief te beïnvloeden. De inzet van het Cbp is erop gericht om de
aanstaande bezuinigingen te implementeren zonder verlies aan effectiviteit.
Eventuele veranderingen in de werklast voor het Cbp die de meldplicht
datalekken en eventuele overige taakverschuivingen, worden «werkende
weg» vastgesteld.
Rol privacybeleid bij overheids-ICT
In het DigiNotardebat van 13 oktober 2011 heeft de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in antwoord op de motie van het lid
Elissen (Kamerstukken II 2011/12, 26 643, nr. 206) gewezen op het actieve
privacybeleid dat het kabinet reeds voert en de belangrijke onafhankelijke
rol die het Cbp daarbij speelt. Hij heeft bij die gelegenheid ook aangegeven dat hij de Tweede Kamer een overzicht zou doen toekomen van wat
onder dit integrale privacybeleid valt met betrekking tot de overheids-ICT.
Allereerst geldt de Wbp die de algemene kaders aangeeft waarbinnen
overheids-ICT moet worden ontwikkeld, onderhouden en beveiligd.
Daarnaast is er in sectorspecifieke wetgeving vaak sprake van nadere, dan
wel afwijkende regels met betrekking tot ICT-voorzieningen vanwege de
vaak specifieke processen in deze sectoren. Dergelijke wetgeving op deze
specifieke terreinen en de uitwerking daarvan op de ingezette
overheids-ICT is onderwerp van de normale bedrijfsvoering en de
daarvoor ingerichte vverantwoordingsprocessen. De desbetreffende
verantwoordelijkheden voor ICT-inzet binnen deze sectoren liggen dan
ook bij de betrokken bewindspersonen zelf.
Staand beleid en beleidsvoornemens met betrekking tot de – in de
woorden van de motie – proactie, preventie, preparatie, repressie en
nazorg op het vlak van de privacy zijn uitgebreid beschreven in de brief
van ondergetekende van 29 april 2011 aan voorzitter van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal (Kamerstukken II 2010/11, 32 761, nr. 1) en de
daarbij gevoegde Notitie privacybeleid. Die omvatten naast het toezicht
door het Cbp onder andere de inzet van privacy impact assessments en
aanmoediging van het gebruik van privacy by design.
De staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,
F. Teeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 761, nr. 4

7