1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2016–2017

34 579 (R2076)

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Verenigde Arabische Emiraten inzake
wederzijdse administratieve bijstand in
douanezaken; ‘s-Gravenhage, 9 juni 2015

A/ nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
19 oktober 2016.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens een van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer of door de Gevolmachtigde
Ministers van Aruba, Curaçao of Sint Maarten
te kennen worden gegeven uiterlijk op
18 november 2016.

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 7 oktober 2016
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u
hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 9 juni 2015 te
‘s-Gravenhage tot stand gekomen verdrag tussen het Koninkrijk der
Nederlanden en de Verenigde Arabische Emiraten inzake wederzijdse
administratieve bijstand in douanezaken (Trb. 2015, nr. 103).
Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt voor het gehele Koninkrijk gevraagd.
Aan de Gouverneurs van Aruba, Curaçao en Sint Maarten is verzocht
hogergenoemde stukken op 21 oktober 2016 over te leggen aan de Staten
van Aruba, de Staten van Curaçao en de Staten van Sint Maarten.
De Gevolmachtigde Ministers van Aruba, Curaçao en Sint Maarten zijn
van deze overlegging in kennis gesteld.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
A.G. Koenders

kst-34579-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
1. Algemeen
In 2011 hebben de eerste besprekingen plaatsgevonden om te komen tot
een verdrag betreffende wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Arabische
Emiraten (VAE). Tijdens het vervolg op deze besprekingen in november
2014 werd tussen de delegaties van het Koninkrijk der Nederlanden en
van de VAE overeenstemming bereikt over de verdragstekst.
Voor een effectief douaneoptreden in de aanzienlijke handelsstromen
tussen de VAE en het Europese deel van Nederland en een betere
bestrijding van internationale fraude in zijn algemeenheid is het nodig te
komen tot een versterkte samenwerking tussen de douaneadministraties
van de landen binnen het Koninkrijk en de VAE. Via de VAE (met name
Dubai en Abu Dhabi) lopen bovendien belangrijke vervoers- en handelsstromen van en naar het Midden-Oosten en Azië. Het onderhavige
verdrag beoogt een bilateraal kader te scheppen waarbinnen de nauwere
samenwerking gestalte kan krijgen. Voor Nederland is het Verdrag in het
bijzonder van belang om samenwerking mogelijk te maken in de
rechtshandavingstaken van de douane, onder andere in de sfeer van
verboden, beperkingen en maatregelen van toezicht ten aanzien van
bepaalde goederen (onder andere verdovende middeleln en psychotrope
stoffen).Het verdrag biedt de douanediensten van het Koninkrijk verder de
mogelijkheid om essentiële informatie uit te wisselen met de douane van
de VAE. Het is voor de VAE het eerste douaneverdrag met een EU lidstaat.
Wat betreft opzet en bewoording is het verdrag goeddeels gebaseerd op
een modelverdrag dat is ontwikkeld door de Wereld Douane Organisatie
(WDO)1. Zoals het internationaal gebruikelijk is om op het gebied van de
verdragen ter voorkoming van dubbele belasting het modelverdrag van
de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO)
tot uitgangspunt te nemen voor de onderhandelingen, zo wordt dit WDO
modelverdrag als basis gebruikt voor bilaterale verdragen inzake
wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken.
Het verdrag regelt nauwkeurig tot hoever de samenwerking tussen de
douaneadministraties strekt en beperkt zich daarbij tot de maatregelen die
voor een doeltreffende samenwerking noodzakelijk zijn. Het ziet alleen op
de administratieve samenwerking tussen douaneautoriteiten en bestrijkt
niet het terrein van de tussen rechterlijke autoriteiten te verlenen
internationale rechtshulp in strafzaken.
Het is voor de VAE het eerste verdrag waarbij informatie-uitwisseling
wordt geregeld. Voor de bepalingen hieromtrent is in essentie niet
afgeweken van de gebruikelijke bepalingen in andere bilaterale verdragen
inzake wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken. Wat wel
anders is ten opzichte van andere bilaterale verdragen, is dat de
bepalingen over informatie-uitwisseling een plaats in het verdrag zelf
hebben gekregen, in plaats van in een bijlage. Dit maakt juridisch geen
verschil omdat de bijlagen bij de eerdere verdragen een integrerend deel
van die verdragen uitmaken.
Bilaterale verdragen betreffende de wederzijdse administratieve bijstand
in douanezaken worden van oudsher, waar de wederpartij daarmee
instemt, mede gesloten voor de Caribische delen van het Koninkrijk. De
Caribische landen hebben aangegeven initiële medegelding te wensen
voor dit type verdragen. Voor Caribisch Nederland is de lijn van
medegelding voortgezet. Er vindt regelmatig overleg plaats tussen
1

http://www.wcoomd.org/en/topics/enforcement-and-compliance/instruments-and-tools/~/
media/DFAAF3B7943E4A53B12475C7CE54D8BD.ashx

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

2

douaneautoriteiten in Europees Nederland en hun collega’s in Caribisch
Nederland, waarbij ook de uitvoering van de verdragen aan de orde komt.
Het verdrag bevat naar het oordeel van de regering twee bepalingen die
als een ieder verbindend aangemerkt zouden kunnen worden. Artikel 2,
vijfde lid, zou in die zin een ieder verbindend kunnen zijn dat het bepaalt
dat geen recht aan het verdrag kan worden ontleend om de informatieuitwisseling te beletten. Verder zou artikel 18, vijfde lid, houdende het
recht van de persoon, wiens persoonsgegevens aan de andere partij
worden verstrekt, om op verzoek te worden ingelicht over de omtrent hem
aanwezige persoonsgegevens en over het beoogde gebruik ervan,
eventueel dat karakter kunnen hebben.
2. Europese Unie
Dit verdrag heeft mede tot gevolg dat het in Europa gelegen deel van het
Koninkrijk nog doelmatiger de verplichtingen die de EU oplegt, kan
uitvoeren in overeenstemming met het Unierecht. Er bestaat reeds
administratieve samenwerking tussen de EU en de Samenwerkingsraad
van de Arabische Golfstaten (GCC) waarvan de VAE deel uitmaken.
Onderhavig verdrag staat niet in de weg aan de verplichtingen die
voortvloeien uit overeenkomsten tussen de EU en de GCC waarin de
administratieve samenwerking tussen douaneautoriteiten is geregeld. Dit
volgt uit artikel 2, derde lid, van het verdrag.
3. Artikelsgewijze toelichting
Artikel 1 (Begripsomschrijvingen)
Onder de term «douaneadministratie» wordt verstaan de centrale
nationale administratieve autoriteit die belast is met de uitvoering van de
regelingen waarop de in het verdrag omschreven samenwerking
betrekking heeft. Voor het in Europa gelegen deel van het Koninkrijk geldt
dat de Douane, de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD), de
Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) en de Inspectie
Leefomgeving en Transport (ILT) de diensten zijn die in de eerste plaats in
aanmerking komen voor samenwerking in de zin van het verdrag. Ook
andere diensten met specifieke controletaken kunnen bij de samenwerking in het kader van het verdrag betrokken zijn. Omwille van de
duidelijkheid naar de verdragspartner en om het gevaar van versnippering
van het aantal aanspreekpunten in het in Europa gelegen deel van het
Koninkrijk tegen te gaan, zal het Douane Informatie Centrum (DIC) te
Rotterdam worden aangewezen als centraal aanspreekpunt.
Voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten geldt ook dat diverse instanties,
belast met de tenuitvoerlegging van de douanewetgeving, onderscheidenlijk de invordering van douanevorderingen, voor samenwerking in het
kader van het verdrag betrokken kunnen worden. Voor Aruba zal de
Directeur van het Departement der Invoerrechten en Accijnzen worden
aangewezen als centraal aanspreekpunt, voor Curaçao de Douane
Curaçao en voor Sint Maarten de Dienst Douane ressorterend onder het
Ministerie van Justitie.
Het begrip «douanewetgeving» heeft, evenals het begrip «douaneadministratie», in het verdrag een ruimere betekenis dan die welke daaraan in
het algemeen wordt toegekend. Onder de werking van het verdrag vallen
ten gevolge van deze definitie in ruime zin van de term «douanewetgeving» regelingen inzake de in-, uit- en doorvoer van goederen,
hoofdzakelijk betreffende:
a. douanerechten alsmede omzetbelasting en accijnzen geheven ter
zake van de invoer;

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

3

b.
c.
d.

belastingen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid
en landbouwrestituties;
anti-dumpingrechten;
verboden, beperkingen en controlemaatregelen inzake het grensoverschrijdende goederenverkeer ter bescherming van financiële,
economische (landbouweconomische daaronder begrepen),
culturele, veterinaire en fytosanitaire belangen en ter bescherming
van de veiligheid van de internationale logistieke keten, de openbare
orde, de volksgezondheid en het milieu.

Bij de begripsomschrijvingen van artikel 1 is voorts een definitie van
persoonsgegevens opgenomen, die is ontleend aan artikel 2, onderdeel a,
van het op 28 januari 1981 te Straatsburg tot stand gekomen Verdrag tot
bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde
verwerking van persoonsgegevens ( Trb. 1988, 7). De overige definities
betreffen termen die in het onderhavige verdrag regelmatig worden
gebruikt.
Artikel 2 (Reikwijdte van het verdrag)
Het artikel omschrijft het kader waarbinnen de administratieve bijstand
wordt verleend, zowel vanuit nationaal perspectief als in internationaal
verband. Wat dit laatste betreft, moet voor het in Europa gelegen deel van
het Koninkrijk met name worden gedacht aan verplichtingen uit hoofde
van de Europese regelgeving op dit vlak. Hier kan in het bijzonder worden
verwezen naar Verordening (EG) nr. 515/97 van de Raad van 13 maart 1997
betreffende de wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten
van de lidstaten en de samenwerking tussen deze autoriteiten en de
Commissie met het oog op de juiste toepassing van de douane- en
landbouwvoorschriften (PbEG 1997, L 82). Op basis van deze verordening
zijn de lidstaten verplicht om onder bepaalde omstandigheden informatie
door te geven aan de Europese Commissie en andere lidstaten, ook indien
deze informatie afkomstig is van derde landen. Daarnaast wordt als
gevolg van het derde lid van het onderhavige artikel 2 van het verdrag
onder meer rekening gehouden met (toekomstige) verplichtingen van het
in Europa gelegen deel van het Koninkrijk op het terrein van de wederzijdse administratieve bijstand onder verdragen tussen de lidstaten van de
Europese Unie. Daarbij valt te denken aan de op 18 december 1997 te
Brussel tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van Artikel
K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake wederzijdse
bijstand en samenwerking tussen de douane-administraties (Trb. 1998,
174, ook wel bekend als Napels II), Verder bestaan er diverse bilaterale
verdragen met andere Europese landen die door de toetreding van die
landen tot de EU aan belang hebben ingeboet maar onder omstandigheden nog wel toegepast kunnen worden.De VAE zal op de hoogte
worden gesteld wanneer in Europees kader informatie wordt doorgegeven. Ook omgekeerd zal dit zich voor kunnen doen wanneer de – thans
nog beperkte – douanesamenwerking binnen de GCC zich verder
ontwikkelt.
Het verdrag bevat een groot aantal bepalingen die de uitwisseling en het
gebruik van gegevens beheersen. Zo mag de in het kader van het verdrag
verstrekte informatie niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan
waarvoor zij verstrekt is (artikel 2.lid 1). In het vierde lid van artikel 2 is
bepaald dat het verdrag niet kan worden gebruikt voor zover het gaat om
rechtshulp of waar andere autoriteiten dan de douaneadministratie over
de gevraagde informatie beschikken. Slechts bij uitzondering en met
uitdrukkelijke toestemming van de verstrekkende douaneadministratie kan
hiervan op basis van artikel 16 worden afgeweken. Van het verlenen van
gevraagde bijstand kan worden afgezien op grond van de weigeringgronden genoemd in artikel 19, lid 1. Het gaat daar om inbreuken op

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

4

substantiële nationale belangen of in gevaar brengen van legitieme
handels- of beroepsbelangen.
Het gaat bij in het kader van dit verdrag uit te wisselen informatie
voornamelijk over gegevens met betrekking tot goederen aangezien dit
het primaire aandachtsgebied van de douane is. Maar er kunnen ook
persoonsgegevens op basis van het verdrag worden uitgewisseld
waarvoor in artikel 18 de ook bij andere douaneverdragen gebruikelijke
minimumwaarborgen zijn voorzien. In de VAE wordt gewerkt aan
wetgeving op het gebied van de bescherming van persoonsgegevens.die
vergelijkbaar is met de Europese normen.
Wanneer, bij eventuele toekomstige deling van de gegevens in het
bredere kader van de Gulf Cooperation Council, het vermoeden bestaat
dat niet aan de in het verdrag omschreven waarborgen voldaan kan
worden, zal de gevraagde informatie niet worden verstrekt.
De praktische uitvoering van de bijstand zal geschieden in overeenstemming met de wettelijke en administratieve bepalingen van de
verdragsluitende partij die de administratieve bijstand verleent (tweede
lid). Uitdrukkelijk is vastgelegd (vierde lid) dat het verdrag voorziet in het
verlenen van administratieve bijstand tussen de verdragsluitende partijen.
Onder administratieve bijstand dient in dit verband doorgaans te worden
verstaan dat de aangezochte douaneadministratie informatie verstrekt ten
behoeve van de verzoekende douaneadministratie. In de regel geschiedt
dit naar aanleiding van een concreet geval waarbij de verzoekende
douaneadministratie bepaalde informatie nodig heeft om een onderzoek
te kunnen afronden. Deze informatie kan betrekking hebben op goederen,
voorafgaande transacties in de logistieke keten en op betrokken (rechts)personen.
Ook kan bijstand worden verleend ten behoeve van de invordering van
bedragen die verschuldigd zijn aan de douane. Indien bijstand dient te
worden verleend op grond van een ander samenwerkingsverdrag tussen
beide landen, geeft de aangezochte administratie aan welke andere
nationale autoriteiten zich daarmee bezighouden.
Artikel 3 (Informatie voor de toepassing en handhaving van de douanewetgeving)
Deze bepaling regelt het verstrekken van informatie ten behoeve van de
juiste toepassing van de douanewetgeving. Het betreft zowel informatie
waarvoor een specifiek verzoek is gedaan door één van de douaneadministraties als uit eigen beweging verstrekte gegevens, ten behoeve van de
juiste toepassing van de douanewetgeving en met het oog op het
voorkomen, onderzoeken en bestrijden van inbreuken op die wetgeving.
De douaneadministraties zullen elkaar informatie verstrekken met
betrekking tot nieuwe controle- en opsporingstechnieken, gesignaleerde
fraudepatronen en goederen en personen die zijn betrokken bij inbreuken
op de douanewetgeving. Ook het aanleveren van gegevens aan de andere
douaneadministratie, ten behoeve van risicoanalyses, behoort tot de
geboden mogelijkheden van samenwerking in het kader van het verdrag.
Artikel 4 (Informatie met betrekking tot inbreuken op de douanewetgeving)
Partijen informeren elkaar op verzoek of uit eigen beweging over
activiteiten die (kunnen) leiden of hebben geleid tot een inbreuk op de
douanewetgeving op het grondgebied van de andere partij.
In geval van een ernstige aantasting van de economie, de volksgezondheid, inclusief de veiligheid van de internatonale goederenketen, of
een ander vitaal belang van partijen, zal zo mogelijk de ene partij
onverwijld, op eigen initiatief de andere partij infomeren.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

5

Artikel 5 (Informatie over de rechtmatigheid van de invoer of uitvoer van
goederen)
Deze bepaling bevat een uitwerking met betrekking tot de situatie waarin
geen zekerheid bestaat of goederen op rechtmatige wijze werden in- of
uitgevoerd. De vraag naar de rechtmatigheid van de invoer is in het
bijzonder van belang in die gevallen waarin, afhankelijk van de uitvoer
dan wel de eindbestemming, een gunstige behandeling wordt toegestaan.
Zo kan een verrekening van belasting of een restitutie dan wel een
ontheffing van een uitvoerverbod worden toegepast. Twijfel of goederen
werkelijk naar het andere land zijn uitgevoerd, kan worden weggenomen
wanneer de douaneadministratie van de andere verdragsluitende partij
verklaart dat de goederen op rechtmatige wijze in haar nationale
grondgebied zijn ingevoerd en, waar van toepassing, onder welke
douaneregeling zij zijn gebracht.
Artikel 6 (Automatisch verstrekken van informatie)
Ingevolge deze bepaling in verbinding met artikel 21 van het verdrag
kunnen de douaneadministraties afspreken dat zij elkaar informatie op
automatische wijze zullen doen toekomen en onder welke voorwaarden.
Die automatische uitwisseling dient uiteraard beperkt te blijven tot
informatie die verstrekt mag worden op basis van één van de artikelen
van het verdrag.
Artikel 7 (Vooraf verstrekken van informatie)
De douaneadministraties kunnen nadere afspraken maken over het
verschaffen van informatie over goederenzendingen voordat deze in het
grondgebied van de andere partij aankomen. Deze afspraken dienen
overeenkomstig artikel 21 van het verdrag te worden vastgesteld.
Artikel 8 (Technische bijstand)
De in dit artikel geregelde technische bijstand voorziet in de mogelijkheid
tot het uitwisselen van ambtenaren in het kader van het leren van elkaars
werkwijzen alsmede in het kader van trainings- en opleidingsactiviteiten.
De uitwisseling bevordert de samenwerking van beide douaneadministraties en kan tevens een positieve bijdrage leveren aan het versoepelen
van het vervullen van de douaneprocedures, risico management, het
gebruik van technische controle-instrumenten en bestuurlijke en
administratieve organisatie.
Artikel 9 (Invordering van douanevorderingen)
In dit artikel is de mogelijkheid voorzien van daadwerkelijke bijstand bij de
invordering. Deze bijstand ziet ingevolge artikel 1, onderdeel b, op de
rechten waarop het verdrag van toepassing is. Nadere regels voor de
toepassing van het artikel zullen worden vastgesteld overeenkomstig
artikel 21 van het verdrag.
Artikel 10 (Toezicht en informatie)
De bepaling voorziet in de mogelijkheid dat, indien twijfels zijn gerezen
over de legitimiteit van goederenbewegingen naar het grondgebied van
de andere verdragsluitende partij, bijzonder toezicht wordt gehouden op
de daarbij betrokken goederen, opslagplaatsen, vervoermiddelen of
personen ten behoeve van de douaneadministratie van de andere
verdragsluitende partij.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

6

Artikel 11 (Deskundigen en getuigen)
Op verzoek kan de aangezochte douaneadministratie haar functionarissen
machtigen om ter zake van de uitvoering van de douanewetgeving als
deskundige of getuige te verschijnen in een gerechtelijke of administratieve procedure op het grondgebied van de verzoekende verdragsluitende
partij.
Artikel 12 (Toezending van verzoeken)
Dit artikel regelt bij wie een verzoek om bijstand wordt gedaan en bevat
voorschriften met betrekking tot inhoud en vorm van het verzoek. Tevens
wordt bepaald dat de informatie alleen mag worden verstrekt aan
aangewezen ambtenaren, onder verwijzing naar de nadere regelingen
tussen de douaneadministraties op basis van artikel 21 van het verdrag.
Een douaneadministratie zal slechts om originele informatie (zoals
originele documenten) verzoeken indien kopieën niet volstaan. Dergelijke
informatie dient bovendien zo spoedig mogelijk te worden teruggezonden. Rechten van de aangezochte administratie of van derden ter zake
worden geëerbiedigd.
Artikel 13 (Vergaren van informatie)
Op basis van dit artikel stelt de aangezochte douaneadministratie een
onderzoek in, indien zij niet zelf beschikt over de gevraagde informatie.
Het onderzoek kan bijvoorbeeld inhouden dat de Nederlandse douane, om
tegemoet te komen aan een verzoek van de douane van de VAE, in
overeenstemming met de Nederlandse wettelijke en administratieve
bepalingen (conform het gestelde in artikel 2, tweede lid, van het verdrag)
bij een bedrijf een administratieve controle (boekenonderzoek) verricht.
Artikel 14 (Douaneonderzoek)
Dit artikel voorziet in de mogelijkheid van aanwezigheid van douanefunctionarissen op elkaars grondgebied bij het doen van onderzoek. Hier is voor
gekozen omdat een onderzoek kan worden versneld indien functionarissen van de verzoekende douaneadministratie direct informatie
verkrijgen van de bevoegde eenheden van de aangezochte administratie,
dan wel aanwezig zijn bij onderzoeken. Van die mogelijkheid zal vooral
gebruik worden gemaakt bij onderzoeken waarin een groot deel van de
benodigde gegevens in een bepaalde zaak zich bevindt in het andere land,
bijvoorbeeld bij dubbele facturering of bij een niet regelmatig beëindigd
transport van goederen tussen de VAE en een van de landen binnen het
Koninkrijk.
Het tweede lid van dit artikel voorziet tevens in de mogelijkheid van de
aanwezigheid van douanefunctionarissen van de verzoekende partij op
het grondgebied van de aangezochte partij op verzoek van laatstgenoemde. Daarbij kunnen beperkingen worden gesteld door de aangezochte partij.
Artikel 15 (Bepalingen ten aanzien van bezoekende functionarissen)
Dit artikel regelt de voorwaarden waaronder van de mogelijkheid van
aanwezigheid van functionarissen op het grondgebied van de andere
partij gebruik kan worden gemaakt. Zij genieten dezelfde rechtsbescherming als de functionarissen van de andere partij.
Zolang functionarissen van een douaneadministratie uit hoofde van het
verdrag aanwezig zijn op het grondgebied van de andere verdragsluitende
partij, dienen zij zich steeds als zodanig te kunnen legitimeren.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

7

Artikel 16 (Gebruik van informatie)
Aangezien de in het verdrag bedoelde informatie dikwijls van vertrouwelijke aard is, moet worden gewaakt voor misbruik daarvan. Dit artikel
schrijft voor dat op grond van het verdrag verkregen informatie zeer
zorgvuldig moet worden behandeld.
De verkregen informatie mag door de bevoegde douaneautoriteiten
slechts worden gebruikt voor de doeleinden van het verdrag. Gebruik van
de informatie voor andere doeleinden of door andere autoriteiten is alleen
toegestaan indien de douaneadministratie die de informatie heeft
verstrekt daarvoor uitdrukkelijk toestemming heeft gegeven.
Artikel 17 (Vertrouwelijk karakter van informatie)
Dit artikel bepaalt dat in het land waar de informatie wordt ontvangen,
deze informatie vertrouwelijk dient te worden behandeld. Voorts moet
voor deze informatie aldaar hetzelfde niveau van bescherming gelden als
voor soortgelijke informatie krachtens het nationale recht het geval is.
Artikel 18 (Persoonsgegevens)
Dit artikel bepaalt dat het verstrekken van persoonsgegevens dient te
geschieden overeenkomstig de regelgeving van elk van de verdragsluitende partijen en is onderworpen aan diverse bepalingen zoals
opgenoemd in de punten 1 tot en met 10. Deze met het Koninkrijk
overeengekomen tekst zal door de VAE als basis dienen in de onderhandelingen over douaneverdragen met andere EU lidstaten.
Artikel 19 (Uitsluitingsgronden)
Dit artikel bevat de gronden waarop kan worden afgezien van het verlenen
van bijstand, de gronden waarop het verlenen van bijstand afhankelijk kan
worden gesteld van het nakomen van bepaalde voorwaarden en de
gronden waarop, in voorkomend geval, de bijstand kan worden uitgesteld. Van de kant van het Koninkrijk zal krachtens dit artikel bijvoorbeeld
geen bijstand worden verleend als deze wordt gevraagd ten behoeve van
onderzoek in een zaak die in het in Europa gelegen deel van het
Koninkrijk, Bonaire, Sint Eustatius, Saba, Aruba, Curaçao of Sint Maarten
al onderwerp is geweest van een strafvervolging. Hetzelfde geldt bij een
nog lopende strafrechtelijke procedure. Informatie wordt niet verstrekt
dan na daartoe verkregen toestemming van de desbetreffende gerechtelijke autoriteit. Deze autoriteit kan de nodige waarborgen verlangen om te
voorkomen dat de gegevens in het verzoekende land worden gebruikt om
tegen dezelfde verdachte een strafvervolging voor hetzelfde feit te
beginnen. De redenen van het afzien of uitstellen van de bijstand dienen
aan de andere partij te worden medegedeeld.
Artikel 20 (Kosten)
De douaneadministraties zien in beginsel af van alle vorderingen tot
terugbetaling van de door hen onder het verdrag gemaakte kosten (eerste
lid). Uitzondering daarop zijn de kosten van tolken en experts. Deze
worden door de verzoekende partij gedragen (tweede lid). Het derde lid
bepaalt ten slotte dat partijen in overleg treden over de kostenverdeling
wanneer aanmerkelijke kosten of kosten van buitengewone aard gemaakt
worden bij de uitvoering van een verzoek.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

8

Artikel 21 (Uitvoering en toepassing van het verdrag)
De douaneadministraties maken ter regeling van de praktische aspecten
bij de uitvoering van het verdrag nadere afspraken.
Artikel 22 (Territoriale toepassing)
Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, zal het verdrag voor het
gehele Koninkrijk gelden.
Artikel 2, derde lid, van het verdrag, is uitsluitend van toepassing op
Europees Nederland.
Artikel 23 (Beslechting van geschillen)
De douaneadministraties proberen er onderling uit te komen indien er
geschillen ontstaan. Indien douaneadministraties hier niet in slagen, is
geschillenbeslechting via diplomatieke kanalen de aangewezen weg.
Artikel 24 (Inwerkingtreding)
Dit artikel bepaalt dat het verdrag in werking zal treden op de eerste dag
van de tweede maand nadat beide landen elkaar er van op de hoogte
hebben gesteld dat aan de nodige vereisten voor inwerkingtreding is
voldaan.
Artikel 25 (Herziening)
Dit artikel bepaalt dat de verdragsluitende partijen een verzoek kunnen
doen om de verdragstekst te herzien.
Artikel 26 (Duur en beëindiging)
Dit artikel bepaalt dat beoogd wordt het verdrag voor onbepaalde tijd te
laten gelden. Mocht een van de beide verdragsluitende partijen het
verdrag desondanks willen opzeggen, dan kan dat met een opzegtermijn
van drie maanden.
4. Koninkrijkspositie
Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, zal het verdrag voor het
gehele Koninkrijk gelden.
De Staatssecretaris van Financiën,
E.D. Wiebes
De Minister van Buitenlandse Zaken,
A.G. Koenders

Staten-Generaal, vergaderjaar 2016–2017, 34 579 (R2076), nr. 1

9