Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 503

Wijziging van de Waterwet en enkele andere
wetten (aanvulling en verbetering;
vereenvoudiging van de verontreinigingsheffing;
opheffing van de Commissie van advies inzake
de waterstaatswetgeving)

Nr. 6

NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
Ontvangen 28 mei 2013
Met belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van de vaste
commissie voor Infrastructuur en Milieu inzake het voorstel van wet tot
wijziging van de Waterwet en enkele andere wetten (aanvulling en
verbetering; vereenvoudiging van de verontreinigingsheffing; opheffing
van de Commissie van advies inzake de waterstaatswetgeving).
Hierbij beantwoord ik de door de leden van de vaste commissie gestelde
vragen en geef ik de gevraagde toelichting. Daarbij wordt zoveel mogelijk
de volgorde van het verslag gevolgd. Ik spreek de verwachting uit dat met
de beantwoording van de vragen de openbare behandeling van het
wetsvoorstel voldoende is voorbereid.
Uitvoering motie-Madlener
De leden van de VVD-fractie vragen waar de grens ligt tussen een
«beperkte» tariefstijging en een «hoge» tariefstijging. In de tweede plaats
vragen deze leden of er nog andere bedrijven zijn die meer gaan betalen
aan de verontreinigingsheffing, naast de bedrijven die alleen zuurstofbindende stoffen lozen, en hoeveel meer zij gaan betalen. Ten slotte vragen
de leden hoe het voornemen om het tarief per vervuilingeenheid te laten
stijgen ervoor zorgt dat negatieve effecten voor waterkwaliteitsbeheer
worden voorkomen.
De leden van de D66-fractie vragen of de regering kan toelichten op welke
manier wordt gerechtvaardigd dat door deze maatregel een lastenverschuiving plaatsvindt, waardoor bedrijven die nagenoeg uitsluitend
zuurstofbindende stoffen lozen, gaan betalen voor bedrijven die veel
zware metalen lozen. Voorts vragen deze leden waarom de regering het
billijk acht om het tarief per vervuilingseenheid te laten stijgen. Ten slotte
vragen de leden waarom de regering tot doel heeft om de totale heffingsopbrengst gelijk te houden, terwijl de leden van mening zijn dat de
heffingsopbrengst een middel is en niet een doel op zich.

kst-33503-6
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

1

Het huidige tarief voor de verontreinigingsheffing van het Rijk is vastgesteld in 2009. Met het nu voorliggende voorstel wordt beoogd de
opbrengst van de heffing als geheel gelijk te houden. De opbrengst van de
heffing komt ten goede aan het waterkwaliteitsbeheer, dus daarmee blijft
het voor RWS beschikbare budget gelijk, ondanks het vervallen van de
heffing op zware metalen.
Gemiddeld is er geen sprake van een tariefstijging. Wel treedt er een
lastenverschuiving binnen de groep van heffingplichtige bedrijven op. Dit
heeft tot gevolg dat voor de bedrijven die uitsluitend zuurstofbindende
stoffen lozen, de heffing maximaal met 5% zal stijgen. Voor de meeste
bedrijven zal deze stijging geheel of gedeeltelijk gecompenseerd worden
door het wegvallen van de heffing op zware metalen.
De zuurstofbindende stoffen zijn de enige stoffen die nog aan een heffing
in het kader van de verontreinigingsheffing onderworpen worden. Er zijn
dus geen andere bedrijven die meer gaan betalen dan de bedrijven die
deze stoffen lozen.
Het betreft voor een gedeelte van de bedrijven een stijging van maximaal
5%, voor het eerst sinds 2009. Dit wordt acceptabel geacht ten opzichte
van het voordeel van de vereenvoudiging. Overigens is het tarief
sindsdien ongewijzigd gebleven; er is de afgelopen jaren geen inflatiecorrectie toegepast.
Het doel van de afschaffing van de heffing op zware metalen is niet een
lastenverlichting, maar een vereenvoudiging van de verontreinigingsheffing. Daarnaast komt de opbrengst van de verontreinigingsheffing ten
goede aan het waterkwaliteitsbeheer. Dit beheer moet op peil gehouden
kunnen worden.
De leden de van de D66-fractie vragen waarom afschaffing van de heffing
op zware metalen en zouten niet zal leiden tot toename van de lozing van
deze stoffen, terwijl de prikkel om te saneren hiermee vervalt.
De leden van de PvdA-fractie en de leden van de SP-fractie vragen
waarom de regering verwacht dat afschaffing van de verontreinigingsheffing voor zware metalen/zouten niet zal leiden tot toename van deze
stoffen in het oppervlaktewater wanneer er geen financiële consequenties
meer zitten aan minder lozen. Voorts vragen deze leden of de regering kan
aangeven hoe met vereenvoudiging van de regeling verontreinigingsheffing uitvoering wordt gegeven aan het uitgangspunt van artikel 9 van
de Kaderrichtlijn Water (KRW): de vervuiler betaalt voor waterdiensten en
dan met name de grootste vervuilers betalen het meest. Ook de leden van
de CDA-fractie vragen naar dit principe.
De leden van de CDA-fractie vragen wat de gevolgen voor de waterkwaliteit zullen zijn nu bedrijven die zware metalen en zouten lozen, worden
vrijgesteld van heffing in vergelijking met gevolgen van het lozen van
zuurstofbindende stoffen. Tevens vragen zij, evenals de leden van de
SP-fractie, waarom de regering van mening is dat door het afschaffen van
de heffing er geen extra lozingen zullen plaatsvinden.
De leden van de SP-fractie zijn van mening dat de afname van het lozen
van zware metalen te danken is aan de prikkel van de heffing en vragen
zich af waarom de prikkel wordt losgelaten en tevens het principe van «de
vervuiler betaalt». Tevens missen zij een onderbouwing van het gestelde
dat het lozen van zouten op oppervlaktewater zelden grote milieubezwaren oplevert.
Op het moment dat de heffing op het lozen van verontreinigende stoffen
werd ingesteld in de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (Wvo)
(1970), waren de lozingen nog zo omvangrijk dat dit regelmatig leidde tot
zuurstofloosheid van het oppervlaktewater. Gekozen is toen voor een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

2

algemene grondslag, te weten zuurstofbindende stoffen, aangezien het
toerekenen van kosten aan lozingen van specifieke stoffen ondoenlijk is.
Een heffing op specifieke stoffen zou betekend hebben dat voor al die
stoffen ook geanalyseerd zou moeten worden, waardoor hoge kosten
zouden ontstaan voor zowel heffingplichtigen als waterkwaliteitsbeheerders.
Toen in de loop van de tijd de kennis over verontreinigende stoffen
toenam, bleken de zware metalen een specifiek probleem te vormen. In
eerste instantie vormde de verontreiniging van het zuiveringsslib dat bij
de biologische zuivering van stedelijk afvalwater vrijkomt het probleem.
Later kwam daar de verontreiniging van waterbodems bij, waardoor extra
kosten gemaakt moesten worden voor de verwerking ervan. Om die reden
is in 1993 een aantal zware metalen toegevoegd aan de heffingsgrondslag
van de heffing van het Rijk. Waterschappen hadden op grond van hun
eigen verordeningsbevoegdheid in sommige gevallen al een heffing op
zware metalen ingesteld.
Het beginsel «de vervuiler betaalt» van artikel 9 van de Kaderrichtlijn
Water wordt met de vereenvoudiging van de verontreinigingsheffing niet
losgelaten. De heffing voor lozingen op oppervlaktewateren blijft immers
bestaan. Alleen de grondslag waarop de heffing is gebaseerd, wordt
vereenvoudigd. Zoals hierboven is aangegeven, is het onmogelijk om alle
stoffen in de heffing te betrekken. Uit oogpunt van doelmatigheid wordt
alleen gekozen voor zuurstofbindende stoffen.
De heffing heeft, naast de vergunningvoorschriften, zeker bijgedragen aan
sanering. Bedrijven hebben in de afgelopen jaren veelal een efficiëntere
bedrijfsvoering geïntroduceerd dan wel bij de bedrijfsprocessen de best
beschikbare techniek toegepast. Hierdoor kunnen zij voldoen aan de
voorschriften die worden gesteld bij vergunningverlening. Het ligt niet in
de lijn der verwachting dat bedrijven deze aanpassingen in het bedrijfsproces ongedaan zullen maken nu de heffing op de lozing van zware
metalen komt te vervallen.
Ten aanzien van de lozingen van zware metalen blijft de watervergunning
wel in stand. Voor de zware metalen zijn, naast andere stoffen, emissiegrenswaarden vastgesteld met het oog op het bereiken van de doelstellingen van de Kaderrichtlijn Water. Deze grenswaarden zijn vertaald in
vergunningvoorschriften en algemene regels, die door lozers in acht
moeten worden genomen. De waterkwaliteitsbeheerders controleren deze
lozingen in het kader van hun toezichts- en handhavingstaak. Op deze
wijze blijft het lozen van zware metalen gereguleerd. Dus ondanks de
vereenvoudiging van de heffing wordt niet verwacht dat er een toename
zal plaatsvinden van lozing van deze stoffen in het oppervlaktewater.
Het opnemen van zouten in de heffing op grond van de Wvo werd met
name ingegeven door de negatieve effecten van zouten op beton. Deze
heffing vond namelijk plaats voor lozingen op zowel oppervlaktewater als
de riolering en de rioolwaterzuiveringsinstallatie (rwzi). De Wvo-heffing is
door de Wet modernisering waterschapsbestel gesplitst in een zuiveringsheffing (voor lozing op de riolering) en een verontreinigingsheffing (voor
lozing op oppervlaktewater).
Bij de nu voorgestelde aanpassing van de Waterwet wordt ervoor gekozen
de vereenvoudiging van de heffing mee te nemen. Hier geldt onverkort
dat regulering van de lozingen via vergunningvoorschriften of algemene
regels gewoon in stand blijft.
Zouten zijn stoffen die in verhouding tot zware metalen of organische
microverontreinigingen een zeer beperkt effect op het milieu hebben.
Zouten kunnen wel plaatselijke effecten veroorzaken, indien zij in hoge
concentraties worden geloosd. Deze effecten worden snel teniet gedaan
door verdunning en doorspoeling van het oppervlaktewater. Geconcen-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

3

treerde zoute afvalwaterstromen worden gecontroleerd geloosd op zout
oppervlaktewater. Lozingen op oppervlaktewater worden door middel van
een vergunningenstelsel en algemene regels gereguleerd.
De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering cijfermatig kan
onderbouwen dat extra kosten veroorzaakt door lozingen van zware
metalen en zouten tot het verleden behoren.
De kosten die samenhingen met lozingen van zware metalen werden
vooral veroorzaakt door de hogere verwerkingskosten van baggerspecie,
aangezien de metalen zich hechten aan waterbodems. Lozingen in
Nederlandse wateren voldoen nu in zijn algemeenheid aan de eisen die de
Kaderrichtlijn Water daaraan stelt. Daardoor vindt in het algemeen geen
nieuwe verontreiniging van waterbodems plaats. Bij baggeren van
waterbodems hoeven daarom ook geen extra kosten gemaakt te worden
voor de verwerking ervan.
De leden van de PvdA-fractie vragen verder wat de balans is tussen
perceptiekosten voor de waterbeheerder en administratieve lasten voor
bedrijven enerzijds en opbrengst van heffing anderzijds.
In de Memorie van Toelichting is aangegeven dat de totale maatschappelijke kosten die verband houden met de heffing ter zake van zware
metalen jaarlijks 0,45 miljoen euro bedragen. Dit zijn de kosten van de
heffingplichtigen en de waterbeheerders tezamen. De heffingplichtigen
zijn voor het merendeel bedrijven. De kosten die voor rekening komen van
de waterbeheerders, houden verband met hun controletaak op de heffing.
De opbrengst van de heffing op industriële lozingen van zware metalen
bedraagt circa 1 miljoen euro. De gezamenlijke kosten bedragen dus
ongeveer 45% daarvan.
De leden van de SP-fractie vragen waaruit het onderzoek naar de
mogelijkheden van vereenvoudiging van de verontreinigingsheffing dat
wordt vermeld in de brief van 6 juli 2010 (Kamerstuk 27 625, nr. 168), heeft
bestaan en op welke wijze daar invulling aan is gegeven.
Door de Waterdienst van Rijkswaterstaat is onderzocht wat de mogelijkheden zijn om de verontreinigingsheffing aan te passen en te moderniseren. De basis voor de onderzochte mogelijkheden zijn eerdere onderzoeken (Commissie Zevenbergen, Financieringsstructuur integraal
waterbeheer, 1992), meningen van actoren in het veld en voorbeelden uit
andere landen. Daarbij is ook aangegeven welke Europeesrechtelijke en
uitvoeringstechnische aspecten aan deze opties kleven (A. Jolink (UvU),
Legal implications of introducing economic instruments in the field of
European and Dutch water management, januari 2010).
Gezien de uitkomsten van het onderzoek is er geen reden het systeem
ingrijpend te wijzigen. Ingrijpende wijzigingen stuiten op juridische
bezwaren en gaan al snel gepaard met meer administratieve en bestuurlijke lasten. Bovendien komt de systematiek van de verontreinigingsheffing in grote lijnen overeen met de systematiek zoals die in de ons
omringende landen wordt gebezigd (Effluent Charging Systems in EU
Member States, 2001).
Wel is er aanleiding om, onder meer ter vermindering van de administratieve lasten van het bedrijfsleven, een aantal wijzigingen in de regelgeving
aan te brengen.
In de eerder genoemde brief van 6 juli 2010 heeft de toenmalige minister
van Verkeer en Waterstaat laten weten wat de conclusies naar aanleiding
van het onderzoek waren. In de brief is aangegeven dat een algehele
vrijstelling van de heffing van puntbronnen niet wenselijk is, maar dat de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

4

heffing op zware metalen wel zal worden beëindigd. Het lozen van
verontreinigende stoffen als zodanig is hiermee niet vrijgesteld.
In de brief is tevens aangegeven dat verbetering mogelijk is ten aanzien
van de analysemethoden die worden gebruikt bij het meten van de
aanwezige vervuilende stoffen in water. Naar aanleiding hiervan zal de
Waterregeling worden aangepast.
De leden van de SP-fractie vragen wat de regering bedoelt met de
conclusie dat de heffing op zware metalen niet meer doelmatig is.
Het niet meer doelmatig zijn zit in de relatief hoge kosten van bemonstering en analyse ten opzichte van de lage uitkomsten van aanwezigheid
van zware metalen in het afvalwater.
Toen de heffing werd ingesteld, waren de lozingen nog erg omvangrijk.
Inmiddels zijn ze gesaneerd. Dit wordt geïllustreerd door het onderstaande overzicht van de hoeveelheden zware metalen afkomstig uit
industriële lozingen.
Industriële lozingen op rijkswateren, boven drempelwaarde1, in kilogrammen per jaar.
1990

1995

2000

2005

2010

112.330

50.530

39.495

26.040

10.455

1

Als uitvloeisel van de E-PRTR verordening nr. 166/2005 worden vanaf 2007 drempelwaarden
voor o.m. zware metalen gehanteerd, waaronder bedrijven de emissies niet langer hoeven te
rapporteren.

Bron: www.emissieregistratie.nl, emissies

Met het afnemen van de lozingen van zware metalen is de opbrengst van
de heffing op deze stoffen evenredig afgenomen. De kosten voor meten
en bemonstering zijn echter niet afgenomen. Zolang zware metalen in de
heffing worden betrokken, moet via meten en bemonstering in alle
lozingen worden bepaald of deze stoffen al dan niet in het afvalwater
voorkomen. Dit heeft ertoe geleid dat inmiddels in totaal 0,45 miljoen euro
per jaar door bedrijfsleven en overheid uitgegeven wordt aan meten en
bemonsteren voor een heffingopbrengst van 1 miljoen euro per jaar. Dit is
in de ogen van de regering niet doelmatig meer.
De leden van de SP-fractie missen een cijfermatige onderbouwing van de
stelling dat de opbrengst van de heffing op zouten niet opweegt tegen
kosten ervan.
Zoals vermeld in de memorie van toelichting kunnen op grond van de
Waterwet alleen waterschappen een heffing op zouten opleggen. Er zijn
vier waterschappen die heffen ter zake van zouten. Het aantal aanslagen
dat nog wordt opgelegd en de opbrengst daarvan, is zeer beperkt.
Waterschappen kunnen overigens nog wel een heffing (blijven) opleggen
voor zoutlozingen op hun rioolwaterzuiveringsinstallaties. Dit vanwege
het feit dat zouten schade kunnen veroorzaken aan de mechanische
installaties en aan de betonconstructies.
De leden van de SP-fractie vragen op welke wijze in de toekomst aan
vergunningvoorwaarden of algemene regels zal worden getoetst.
Op dit moment is in hoofdstuk 6 van de Waterwet geregeld dat een
vergunning vereist is voor het brengen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam. In plaats van de vergunningplicht kunnen ook algemene
regels gesteld zijn. In hoofdstuk 8 van deze wet is de handhaving van
vergunningen en algemene regels opgedragen aan de waterbeheerders.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

5

In de in voorbereiding zijnde Omgevingswet zullen vergelijkbare artikelen
opgenomen worden ten aanzien van het toezicht en de handhaving.
De leden van de CDA-fractie vragen of de regering kan aangeven hoe
hoog de kosten van controle op de naleving van de vergunningvoorwaarden zijn; zijn deze lager dan de kosten van de heffing op het lozen
van zware metalen en zouten?
Het toezicht op de naleving van vergunningen voor lozingen berust bij de
waterbeheerder. Met het afnemen van de lozingen van zware metalen zijn
de analysekosten voor de naleving van de vergunning ook teruggebracht,
omdat er geen analyses meer worden verricht op stoffen die toch niet
(meer) in de lozingen voorkomen.
Hier zit een belangrijk verschil met de analysekosten ten behoeve van de
heffing. Ook bij lozingen van metalen die door sanering onder de
drempelwaarde voor de heffing (franchise) zijn gekomen blijft het op
fiscaaljuridische gronden noodzakelijk, zowel voor de heffingplichtige als
voor de waterbeheerder, om de metingen uit te voeren. Er moet in de
huidige situatie namelijk aangetoond worden dat deze metalen daadwerkelijk onder de drempelwaarde (franchise) blijven.
De leden van de D66-fractie vragen hoe en op welke termijn de cuvettenmethode mogelijk wordt gemaakt bij lozingen in wateren beheerd door
waterschappen.
De Waterregeling zal worden gewijzigd met dezelfde ingangsdatum als dit
wetsvoorstel. Daarmee wordt de meetmethode voor het Rijk vastgesteld.
Gelijktijdig zal er bij de waterschappen op worden aangedrongen de
methode ook op te nemen in de modelkeur.
Leden van de ChristenUnie vragen of nog andere verbetervoorstellen voor
de bepalingen over de verontreinigingsheffing bekend zijn bij de regering
en of deze alsnog kunnen worden meegenomen in voorliggend voorstel,
bijvoorbeeld het aanpassen van definities die de praktijk van het waterschapswerk kunnen vergemakkelijken.
De regering is bekend met de bedoelde verbetervoorstellen. De
voorstellen zijn voor een groot deel nauw verweven met bepalingen of
terminologie in andere onderdelen van het waterrecht. Aanpassing is in
de meeste gevallen dan ook complex dan wel kan leiden tot onduidelijkheid op andere plaatsen. Dit gevolg acht de regering ongewenst en
daarom is ervoor gekozen deze voorstellen op dit moment niet mee te
nemen in het huidige wetsvoorstel. Het niet verwerken van de verbetervoorstellen heeft tot op heden ook niet geleid tot grote problemen in de
uitvoeringspraktijk, juridische problemen of rechtszaken.
Indien de verbetervoorstellen nu alsnog zouden moeten worden meegenomen in het huidige wijzigingsvoorstel zal dit tot vertraging van de
behandeling leiden. De regering beoogt de aanpassing van de verontreinigingsheffing per 1 januari 2014 effectief in te voeren. Indien deze datum
niet gehaald wordt, betekent dit vrijwel automatisch uitstel tot 1 januari
2015 omdat het splitsen van een heffingjaar in twee delen met verschillende tarieven tot extra kosten leidt.
Bij de totstandkoming van de Omgevingswet worden de heffingen op het
gebied van het omgevingsrecht, dus ook de heffingen uit de Waterwet,
meegenomen. Uiteraard zullen in het traject van totstandkoming de
bedoelde verbetervoorstellen opnieuw worden bekeken op bruikbaarheid
en haalbaarheid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

6

Opheffing Commissie van Advies inzake de Waterstaatswetgeving
De leden van de VVD-fractie willen evenals de leden van de fracties van de
SP, D66 en de ChristenUnie, graag weten welke besparing het opheffen
van de CAW oplevert. De leden van de SP-fractie verwachten een
uitgebreide toelichting op de opheffing van de CAW.
Het voornemen tot opheffing van de CAW is voortgekomen uit een
bredere doorlichting van adviescommissies en raden, in het kader van het
regeerakkoord Rutte I, met als doel vereenvoudiging van de adviesstructuur en kostenbesparing. Bij deze brede afweging is besloten tot
opheffing van de CAW per 1 januari 2014.
De kostenbesparing die met de opheffing van de CAW bereikt wordt, is
komt tegemoet aan de algemene wens tot kostenbesparing die aan de
brede doorlichting ten grondslag heeft gelegen. Het gaat bij de CAW om
ca. 100.000 euro per jaar.
De leden van de SP-fractie en de ChristenUnie-fractie vragen of de CAW
zal voortbestaan tot de invoering van de Omgevingswet, indien de
invoering van deze wet op zich laat wachten en wat de argumenten zijn
om dit niet te doen.
De leden van de CDA-fractie vragen op welke manier de kennis van de
CAW aan de Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur (RLI) wordt
overgedragen en geborgd.
De leden van de D66-fractie vragen om een analyse van de problemen die
zich voordoen met de CAW. Voorts vragen deze leden waarom het
werkprogramma van de CAW bij de RLI wordt ondergebracht. Zij vragen
of de RLI voldoende middelen heeft om deze taken over te nemen dan wel
of er uitbreiding van de middelen zal plaatsvinden. Ten slotte vragen de
leden of het werkprogramma van de RLI wordt uitgebreid.
De leden van de ChristenUnie-fractie vragen hoe de kennis van de CAW
voor de lange termijn wordt geborgd.
De leden van de SGP-fractie ontvangen graag een analyse van de
toegevoegde waarde van de CAW in de afgelopen jaren en van de mate
waarin andere adviesorganen de komende jaren vergelijkbare expertise
kunnen inzetten. Daarnaast ontvangen de leden graag een reactie op de
vraag waarom een aparte adviescommissie voor het waterstaatsrecht niet
meer voor de hand ligt omdat de Waterwet op zal gaan in de
Omgevingswet.
De leden van de VVD-fractie vragen wat er gebeurt als het toegezegde
advies van CAW op de Omgevingswet pas later kan worden opgesteld
dan 1-1-2014 en of kan worden gegarandeerd dat de CAW hoe dan ook
advies uitbrengt.
De keuze voor opheffing per 2014 is ingegeven door het feit dat een grote
integratie van wetgeving in gang is gezet, waar ook de Waterwet deel van
uitmaakt. Volgens de eerder gemaakte planning van deze Omgevingswet
is de CAW, indien zij voortbestaat tot 2014, nog in staat zijn om te
adviseren over het voorstel voor de Omgevingswet. Dat is ook inderdaad
het geval: de CAW heeft op 26 april jl. advies uitgebracht over de
toetsversie van de Omgevingswet. Bovendien valt de datum van 1 januari
2014 samen met het einde van de zittingsduur van de huidige leden. Dat is
om die reden een natuurlijk moment voor een dergelijk besluit.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

7

Vanwege het opgaan van de Waterwet in de Omgevingswet is ook
besloten tot terughoudendheid met verdere aanpassing en van de
Waterwet in de tussentijd. Al met al is de verwachting dat op het terrein
van het waterbeheer weinig tot geen zelfstandige nieuwe wetgeving meer
te verwachten is. In het kader van de integratiegedachte die ten grondslag
ligt aan de Omgevingswet is het daarom moeilijk te verdedigen dat voor
dit terrein een separate adviescommissie noodzakelijk blijft.
De Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur zal als algemeen
adviesorgaan van het ministerie jaarlijks adviseren over een aantal
gekozen onderwerpen. Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven
kan de Omgevingswet een van deze onderwerpen vormen.
Daarnaast kunnen ad hoc adviezen worden ingewonnen over de verschillende onderwerpen van de Omgevingswet bij op dat gebied specifieke
deskundigen – dus ook met betrekking tot water. De specialisten die nu
zijn benoemd in de CAW zullen in de toekomst naar verwachting ook
beschikbaar blijven om hetzij als tijdelijk lid van de RLI over een specifiek
onderwerp hetzij via een gerichte opdracht te adviseren indien het
ministerie hieraan behoefte heeft.
Op het gebied van waterbeleid blijft de Adviescommissie Water als
deskundige instantie het te raadplegen orgaan.
De bestaande deskundigheid op het terrein van het waterrecht zal niet
door het opheffen van de CAW verloren gaan.
De leden van de SGP-fractie vragen waarom er destijds (kabinetsbrief van
11 mei 2011) niet voor is gekozen de CAW op te heffen.
In de kabinetsbrief is aangegeven dat de CAW een van de adviesorganen
was die zou blijven bestaan na herziening van het adviesstelsel. Per abuis
zijn de CAW en de Adviescommissie Water door elkaar gehaald. In de
brede afweging is namelijk besloten dat de Adviescommissie Water (Acw)
wel zou blijven bestaan.
Voorbereiding en artikelsgewijs
De leden van de SP-fractie vragen waarom de VNG niet deelgenomen
heeft tijdens de voorbereiding maar wel tijdens consultatiefase.
De voorbereiding van de wijziging van de Waterwet is besproken in het
coördinatieoverleg Waterwet waarbij in ieder geval de koepels zijn
uitgenodigd, waaronder de VNG. De in deze wijziging vervatte onderwerpen raken de taken en belangen van de VNG slechts in geringe mate.
De leden van de SP-fractie vragen waarom er voor gekozen is voor nadere
regeling van het bepaalde in art. 3.1, zesde lid, Wtw bij ministeriële
regeling, waardoor de wet nader wordt uitgewerkt zonder medewerking
van beide Kamers.
In artikel 3.1, zesde lid, wordt geregeld dat bij ministeriële regeling niet tot
het Rijk behorende overheidslichamen kunnen worden aangewezen voor
het beheer van (onderdelen) van een rijkswater. Het gaat om een
aanwijzingsmogelijkheid waar in de praktijk behoefte aan is voor
onderdelen van rijkswateren waar Rijkswaterstaat geen waterstaatkundig
of ander beheer voert, maar door een decentrale overheid reeds beheertaken uitoefent.
Het betreft een beperkt aantal situaties met betrekking tot oppervlaktewaterlichamen van kleine omvang. De beheertaken zijn in de meeste
gevallen operationele taken, zoals het beheer van een haven, waar geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

8

nationaal belang bij speelt. Om voorgaande redenen is ervoor gekozen
een rechtstreekse grondslag voor een ministeriële regeling in de wet op te
nemen.
De minister van Infrastructuur en Milieu,
M.H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 6

9