17
Vrijlating�verdachte�zware�mishandeling
Aan�de�orde�is�de�interpellatie-Helder,�gericht�tot�de�minister�van�Veiligheid�en�Justitie,�over�de�vrijlating�van�een
verdachte�van�zware�mishandeling.
Tot�het�houden�van�deze�interpellatie�is�verlof�verleend�in
de�vergadering�van�14 december�2010.
(De�vragen�zijn�opgenomen�aan�het�eind�van�deze�edi1
tie.)
De�voorzitter:
Dames�en�heren.�Het�is�ruim�een�jaar�geleden�dat�deze
Kamer�geïnterpelleerd�heeft.�Vorig�jaar,�in�2010,�is�er�niet
geïnterpelleerd.�Deze�minister�moet�dus�zichzelf�gelukkig
prijzen�dat�hij�als�eerste�dit�schone�instrument�van�de�Kamer�–�het�is�een�van�de�mooiste�instrumenten�die�wij�hebben�–�gaat�gebruiken�dankzij�mevrouw�Helder.�Je�moet�altijd�je�zegeningen�tellen.
Nu�weet�u�niet�allen�hoe�het�gaat.�De�spreektijden�zijn
door�de�Kamer�vastgesteld,�namelijk�drie�minuten�voor
mevrouw�Helder�en�vervolgens�hebt�u�allen�in�een�normale�tweede�termijn,�die�geopend�wordt�door�mevrouw
Helder,�ongeveer�twee�minuten.�Ik�heb�een�goede�dag,
dus�ik�zal�niet�zo�streng�zijn.�Dit�alles�is�voor�de�heer�Van
der�Steur,�die�heeft�gevraagd�of�ik�een�historisch�overzicht
wil�geven.�Vroeger�kenden�de�ministers�alle�vragen�en
was�het�verrassingselement�nul.�Nu�kent�de�minister�wel
de�vragen�van�mevrouw�Helder�en�daarom�zal�zij�die�niet
opnieuw�stellen.�Zij�houdt�gewoon�een�eigen�inleiding;�zij
zal�dus�de�interpellatievragen�niet�voorlezen.�Na�haar�inbreng�neemt�zij�weer�plaats�en�zal�de�minister�antwoorden.�In�eerste�termijn�zijn�er�geen�interrupties,�noch�van
de�vragensteller�noch�van�u.�Vervolgens�opent�mevrouw
Helder�de�tweede�ronde.�Dat�is�haar�tweede�termijn�en
daarna�mag�u�aansluiten.�In�die�termijn�kunt�u�mevrouw
Helder�en�de�minister�tijdens�zijn�antwoord�interrumperen.
Als�er�geen�vragen�meer�zijn,�is�het�woord�aan�mevrouw�Helder�voor�haar�interpellatie.

Mevrouw�Helder�(PVV):
Voorzitter.�Op�10 december�van�het�vorige�jaar�werd�bekend�dat�een�17-jarige�Marokkaan�die�zes�politiemensen
en�burgers�molesteerde,�van�de�raadkamer�van�de�rechtbank�in�Assen�thuis�mag�wachten�totdat�hij�in�februari
van�dit�jaar�voor�de�kinderrechter�moet�verschijnen.�Voor
de�duidelijkheid:�de�betreffende�jongen�wordt�poging�tot
doodslag,�zware�mishandeling�en�verbale�bedreiging�met
een�misdrijf�ten�laste�gelegd.
Er�is�niet�voor�niets�in�het�gedoogakkoord�en�in�het�regeerakkoord�opgenomen�dat�het�daadkrachtig�aanpakken
van�de�straatterreur,�overlast,�intimidatie,�agressie,�geweld�en�criminaliteit�vraagt�om�een�zichtbaar�gezaghebbend�en�doortastend�optreden�van�politie�en�justitie.�Maar
helaas�maakt�een�rechter�aan�deze�mooie�plannen�op�dit
punt�een�einde�door�te�besluiten�dat�deze�verdachte�de
start�van�zijn�procedure�thuis�mag�afwachten.�Niet�alleen

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

voor�de�directe�slachtoffers,�maar�ook�voor�de�politie�als
geheel�is�dit�een�schoffering.�Is�de�minister�met�mij�en
met�de�politiebonden�van�mening�dat�het�zorgwekkend
is,�nu�het�kabinet�juist�heeft�bewerkstelligd�dat�straffen
verdubbeld�worden�bij�geweld�tegen�publieke�ambtsdragers,�dat�de�raadkamer�in�Assen�zich�hier�blijkbaar�niets
van�aantrekt�en�deze�verdachte�naar�huis�laat�gaan?�Is�de
minister�bereid�om�met�de�rechters�in�gesprek�te�gaan�en
hen�te�doordringen�van�het�beleid�van�dit�kabinet?�Dit�kabinet�kan�nog�zulke�mooie�plannen�hebben,�maar�als�de
rechters�er�niet�aan�meewerken,�komt�er�te�weinig�van�terecht.
Waarom�is�deze�verdachte�niet�gewoon�in�voorlopige�hechtenis�genomen�dan�wel�gehouden?�De�justitiële�jeugdinrichtingen,�de�jji's,�staan�grotendeels�leeg.�Hij
krijgt�echter�slechts�een�enkelbandje�om,�waarmee�hij�te
traceren�is�in�het�geval�van�moeilijkheden.�Maar�wat�hebben�de�slachtoffers�en�zijn�omgeving�en�de�politie�hier�nu
aan?�Helemaal�niets,�want�veiliger�wordt�het�er�zo�niet�op.
Daarom�heb�ik�een�paar�vragen�aan�de�minister�gesteld,�waarvan�ik�heb�begrepen�dat�ik�deze�hier�niet�apart
behoef�te�stellen.�Daarmee�ben�ik�gekomen�aan�het�einde
van�mijn�termijn.

Minister�Opstelten:
Voorzitter.�Ik�bedank�mevrouw�Helder�voor�de�vragen�die
zij�heeft�gesteld�onder�verwijzing�naar�een�aantal�in�het
gedoogakkoord�afgesproken�maatregelen.�Ik�zal�de�vragen�een�voor�een�behandelen.
1.�Is�de�minister�het�met�de�PVV-fractie�eens�dat�een
dergelijke�situatie�totaal�niet�past�bij�de�aanpak�die�is�afgesproken�in�het�regeer-�en�gedoogakkoord?
Ik�herinnerde�mij�bij�de�voorbereiding�van�dit�debat�het
moment�heel�goed�waarop�ik�in�november�2010�naar�aanleiding�van�de�onderhavige�casus�heb�gezegd�dat�ik�vind
dat�hard�moet�worden�opgetreden�tegen�geweld�tegen
en�intimidatie�van�gezagsdragers.�Ik�heb�toen�al�gezegd
dat�dit�onderwerp�topprioriteit�krijgt�van�dit�kabinet.�Ik�zeg
dat�nu�nog�eens�met�kracht.�Mevrouw�Helder�heeft�gevraagd�of�ik�vind�dat�ik�met�de�rechters�over�deze�casus
moet�spreken.�Dat�is�niet�het�geval.�Ik�heb�eerder�wel�gezegd�dat�ik�me�kan�voorstellen�dat�vakbonden,�die�hiernaar�hebben�gevraagd,�een�gesprek�aanvragen�met�de
Raad�voor�de�rechtspraak.�Ik�zal�zaken�als�deze�uiteraard
agenderen.�Wij�spreken�daar�regelmatig�over.
De�vragen�van�mevrouw�Helder�geven�mij�de�gelegenheid�om�te�herhalen�wat�de�staatssecretaris�vorige
week�heeft�gezegd�tijdens�het�spoeddebat�over�geweld
en�om�te�benadrukken�dat�deze�lijn�ook�geldt�ten�aanzien
van�minderjarige�daders.�Dat�houdt�in�dat�wij�een�wijziging�voorbereiden�van�artikel�67a�van�het�Wetboek�van
Strafvordering,�zoals�door�de�staatssecretaris�al�is�aangegeven,�waarbij�een�extra�grond�voor�voorlopige�hechtenis�wordt�toegevoegd.�Daarmee�wordt�het�mogelijk�om
bij�toepassing�van�snelrecht�de�verdachte�in�voorlopige
hechtenis�te�houden�totdat�de�zitting�heeft�plaatsgevonden.
Ik�benadruk�nog�eens�hoezeer�ik�hecht�aan�stevig�optreden�tegen�mensen�die�geweld�plegen�tegen�gezagsdragers�en�tegen�burgers�in�het�algemeen.�Hechtenis�is�regel.�Daarvan�dient�ook�bij�jeugdigen�slechts�te�worden�afgeweken�in�bijzondere�situaties.�De�wet�biedt�deze�mogelijkheid.�Het�uitgangspunt�moet�zijn�dat�verdachten�van
misdrijven�waarbij�geweld�is�gepleegd�tegen�gezagsdra-

25 januari 2011
TK�43

43-17-1

Opstelten
gers�in�het�bijzonder�en�burgers�in�het�algemeen,�in�voorlopige�hechtenis�dienen�te�blijven�tot�het�moment�van�de
terechtzitting.�De�staatssecretaris�heeft�ook�met�de�Kamer�gesproken�over�mogelijkheden�om�te�komen�tot�snelrechtzittingen.�Ik�zal�daar�verder�niet�in�treden,�maar�het
moet�duidelijk�zijn�dat�de�mogelijkheden�zich�niet�zouden
moeten�beperken�tot�volwassen�verdachten.�Ook�bij�jeugdige�verdachten�zal�dit�beleid�worden�ingezet.�Geweld�en
criminaliteit�vragen�om�een�zichtbaar,�gezaghebbend�en
doortastend�optreden�van�politie�en�justitie.�De�insteek�bij
de�aanpak�van�jeugdcriminaliteit�vormt�hierop�geen�uitzondering.
In�de�strafvorderingsrichtlijn�voor�minderjarigen�van
het�OM,�die�met�ingang�van�1 januari�2011�opnieuw�is
vastgesteld,�is�uitdrukkelijk�vastgesteld�dat�het�uitgangspunt�bij�ernstige�geweldsmisdrijven�altijd�is�dat�de�dader�wordt�voorgeleid�en�dat�voorlopige�hechtenis�tegen
hem�wordt�gevorderd.�Geweld�tegen�gezagsdragers�bij
de�uitoefening�van�hun�publieke�taak�is�in�deze�richtlijn
genoemd�als�strafverzwarende�omstandigheid.�Op�basis
van�de�artikel�493�van�het�Wetboek�van�Strafvordering
moet�de�rechter�wel�nagaan�of�de�voorlopige�hechtenis
kan�worden�geschorst.�De�officier�van�justitie�kan�in�de
raadkamer�bezwaar�maken�tegen�een�dergelijk�voorstel
tot�schorsing.�Ik�zal�hierover�met�het�OM�in�overleg�treden.
De�onderhavige�zaak�is�nog�onder�de�rechter.�Het�past
mij�als�minister�dan�ook�niet�om�te�treden�in�deze�zaak
noch�in�de�overwegingen�die�hebben�geleid�tot�een�schorsing�van�de�voorlopige�hechtenis�in�dit�geval.�In�antwoord
op�de�vraag�van�de�heer�Marcouch�heb�ik�de�feiten�genoemd�voor�zover�die�mij�bekend�zijn.�Dat�kan�wel.�De
wet�legt�de�rechter�op�om�in�zaken�waarin�sprake�is�van
een�minderjarige�verdachte,�de�mogelijkheid�van�schorsing�van�de�voorlopige�hechtenis�te�onderzoeken.�Hierdoor�bestaat�de�mogelijkheid�om�maatwerk�te�leveren�indien�dat�in�bijzondere�gevallen�nodig�is.�Dit�is�mijns�inziens�een�goede�invulling�van�de�afspraken�die�wij�in�het
kabinet�hebben�gemaakt.
2.�Welke�maatregelen�gaat�de�minister�nemen�om�aan
deze�situatie�zo�snel�mogelijk�een�eind�te�maken?�Zoals�ik
net�heb�gezegd,�zal�ik�twee�acties�ondernemen,�te�weten
de�aanpassing�van�de�wet�met�betrekking�tot�artikel�67a
Strafvordering,�zoals�vorige�week�door�de�staatssecretaris
is�toegezegd.�Voorts�zal�ik�met�het�OM�in�overleg�treden
om�in�deze�gevallen�bezwaar�te�maken�tegen�schorsing
van�de�voorlopige�hechtenis.
3.�Welke�maatregelen�gaat�de�minister�nemen�om�dergelijke�situaties�in�de�(nabije)�toekomst�(zo�veel�mogelijk)�te�voorkomen?�Zoals�gezegd,�is�de�aanscherping�van
het�beleid�nadat�deze�zaak�zich�voordeed,�doorgevoerd.
Ik�zeg�dat�met�nadruk.�Ik�herinner�mij�dat�heel�nadrukkelijk�omdat�ik�dat�beleid�mede�heb�ingezet.�Wel�hecht�ik
eraan�te�benadrukken�dat�ik�voorstander�ben�van�het�tegengaan�van�een�te�snelle�schorsing�van�een�voorlopige
hechtenis�als�het�zaken�betreft�waarin�geweld�is�gebruikt
tegen�gezagsdragers�of�burgers.�Ik�zou�het�mede�gezien
de�strafvorderingsrichtlijn�van�het�OM�niet�onlogisch�vinden�als�het�OM�in�bepaalde�zaken�bezwaar�zou�maken�tegen�schorsing�van�de�voorlopige�hechtenis.�Dat�hangt�natuurlijk�af�van�de�omstandigheden�van�het�geval�en�van
de�persoonlijke�omstandigheden,�zeker�als�het�daarbij�om
jeugdigen�gaat.
Mijn�lijn�is�dus�de�volgende.�Er�is�ruimte�voor�maatwerk.�Dat�kan�ook�niet�anders.�Het�uitgangspunt�moet
echter�zijn:�zitten�tot�aan�de�zitting.

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

4.�Op�welke�termijn�kan�de�Kamer�voorstellen�tegemoetzien?�Hierbij�sluit�ik�mij�aan�bij�de�uitspraken�die�de
staatssecretaris�van�Veiligheid�en�Justitie�vorige�week
deed,�toen�hij�met�de�Kamer�sprak�over�de�toevoeging
van�een�extra�grond�voor�de�voorlopige�hechtenis�conform�artikel�67a�Strafvordering.�Dit�artikel�geldt�ook�voor
minderjarige�verdachten.�Zoals�de�staatssecretaris�vorige�week�al�in�de�Kamer�zei,�zal�het�wetsvoorstel�in�maart
2011�in�consultatie�worden�genomen.�Daarna,�zo�mogelijk�voor�1 juli�2011,�zal�het�bij�de�Tweede�Kamer�worden
ingediend.�De�snelheid�waarmee�het�wetsvoorstel�tot�wet
kan�worden�verheven,�is�vervolgens�uiteraard�afhankelijk
van�de�parlementaire�agenda.�Daarop�staan�nog�vele�justitieonderwerpen,�gereed�voor�mondelinge�behandeling.
Over�de�precieze�timing�kunnen�wij�ook�spreken�tijdens
het�algemeen�overleg�dat�wij,�naar�ik�meen,�op�3 februari�voeren�over�strafvorderlijke�onderwerpen,�waaronder
snelrecht�en�slagvaardig�optreden.
5.�en�6.�Is�de�minister�niet�net�als�de�PVV�van�mening
dat�artikel�67a�lid�1�sub�b�en�artikel�67a�lid�2�Wetboek�van
Strafvordering�grond�bieden�voor�de�voorlopige�hechtenis�van�deze�persoon?�Indien�de�minister�het�hiermee
eens�is,�is�hij�dan�niet�van�mening�dat�in�artikel�67a�Wetboek�van�Strafvordering�een�grond�moet�worden�opgenomen,�waardoor�het�voortaan�wel�mogelijk�is�om�verdachten�in�dergelijke�situaties�in�voorlopige�hechtenis�te�nemen?
Ik�herhaal�wat�ik�net�zei.�Ik�onderschrijf�de�lijn�die�de
staatssecretaris�heeft�ingezet.
7.�Indien�de�minister�het�met�de�PVV�eens�is�dat�voorlopige�hechtenis�wel�mogelijk�is,�waarom�is�daartoe�dan
niet�overgegaan?�Er�staan�op�dit�moment�jji's�leeg.�Er�is
dus�capaciteit�aanwezig.�Ik�ga�nu�niet�op�de�concrete�casus�in.�Ik�verwijs�wel�naar�de�antwoorden�die�ik�heb�gegeven�op�de�vragen�van�de�heer�Marcouch.�Daarin�staat�in
feite�het�antwoord�op�de�vraag�van�mevrouw�Helder.�De
eerdergenoemde�wijziging�van�artikel�67�van�het�Wetboek
van�Strafvordering�is�ook�van�toepassing�op�jeugdigen.
Dan�kom�ik�bij�de�laatste�vraag,�vraag�8.�Indien�daadwerkelijk�een�wetswijziging�nodig�is,�zie�vraag�5,�is�de�minister�dan�bereid�om�andere�mogelijkheden�voor�voorlopige�hechtenis�na�te�gaan�voor�de�tussenliggende�periode?�Redenen�hiervoor�zijn�onder�meer�dat�de�maatschappij�alleen�door�vrijheidsbenemende�maatregelen�daadwerkelijk�tegen�dergelijke�personen�wordt�beschermd�en
daarnaast�het�feit�dat�er�jji's�leegstaan�en�dergelijke�verdachten�van�meerdere�geweldsdelicten�baat�hebben�bij
het�zo�vroeg�mogelijk�vastpakken�en�daarbij�behandelen.
Mijn�antwoord�hierop�is�dat�ik,�zoals�ik�heb�aangegeven,�in�overleg�treed�met�het�OM�over�het�maken�van�bezwaar�tegen�een�voorstel�van�schorsing�in�dit�soort�situaties.�De�lijn�in�dit�soort�delicten�is�"zitten�tot�aan�de�zitting",�maar�er�is�nu�eenmaal�in�ons�rechtsstelsel�ook�een
mogelijkheid,�bevoegdheid�of�zelfs�een�plicht�voor�de
rechter�om�te�toetsen�of�de�voorlopige�hechtenis�nog�gehandhaafd�kan�worden.�Dat�is�mijn�antwoord�op�de�door
mevrouw�Helder�gestelde�vragen.
De�beraadslaging�wordt�geopend.

Mevrouw�Helder�(PVV):
Voorzitter.�Ik�dank�de�minister�voor�de�uitgebreide,�zeer
duidelijke�beantwoording�van�de�vragen.�Ik�ben�heel�blij
dat�het�uitgangspunt:�zitten�tot�aan�de�zitting,�in�de�zin

25 januari 2011
TK�43

43-17-2

Helder
van�voorlopige�hechtenis�wordt�toegepast.�Dat�is�precies�wat�ik�wilde�weten.�Natuurlijk�moet�er�ruimte�blijven
voor�maatwerk.�Ik�had�als�laatste�opmerking�nog�dat�het
in�voorarrest�kunnen�nemen�en�houden�van�verdachten
hoort�bij�het�toepassen�van�het�lik-op-stukbeleid�en�het
verhogen�van�de�straffen,�zoals�door�het�kabinet�is�ingezet.�Dat�heb�ik�de�minister�vandaag�horen�zeggen,�dus�ik
ben�tevreden�met�de�antwoorden.
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Voorzitter.�Ik�wil�even�de�consistentie�van�de�PVV-fractie
testen.�We�voeren�nu�een�debat�over�de�meppende�Marokkaan�uit�Meppel,�maar�het�blijft�verdacht�stil�bij�hoofdhamer�Hernandez,�loeiende�Lucassen�en�al�die�andere
PVV'ers�die�geweld�hebben�gebruikt�en�ervan�afkomen
met�een�goed�gesprek,�met�een�tijdelijk�spreekverbod,
met�een�andere�portefeuille.�Ik�wil�de�geloofwaardigheid
hiervan�even�ter�discussie�stellen.�Kan�mevrouw�Helder
daarop�reageren?
Mevrouw�Helder�(PVV):
Ik�denk�dat�mevrouw�Helder�daar�in�dit�debat�niet�op
hoeft�te�reageren.�Ik�denk�dat�daar�namens�de�PVV�al�een
keer�op�is�gereageerd�in�een�debat�dat�daarover�is�aangevraagd.�Het�staat�de�heer�Dibi,�GroenLinks�en�andere�partijen�vrij�om�daarover�een�debat�aan�te�vragen�of�vragen
te�stellen,�maar�ik�ga�dat�hier�niet�zo�beantwoorden.
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
De�reden�dat�ik�het�nu�opnieuw�vraag,�is�dat�er�een�nieuw
voorbeeld�is.�De�lijsttrekker�van�de�PVV�in�Friesland�heeft
als�politiebrigadier�een�arrestant�mishandeld.�Tweede�Kamerlid�André�Elissen�zegt�hierover�namens�de�PVV-fractie:
Ach,�het�ging�om�een�gering�feit.�Tegenwoordig�zou�dat
met�een�goed�gesprek�worden�afgedaan,�maar�in�die�tijd
mocht�je�als�politieman�niks.�Het�spijt�me,�maar�dan�word
ik�wel�heel�erg�kriegel.�Mevrouw�Helder�haalt�de�minister
naar�de�Kamer�vanwege�een�meppende�Marokkaan,�terwijl�hij�volgens�mij�veel�betere�dingen�te�doen�heeft,�namelijk�echte�oplossingen�zoeken�voor�echte�problemen.
Als�het�gaat�om�een�PVV'er�die�is�veroordeeld�voor�een
ernstig�misdrijf,�wordt�het�goedgepraat.�Maakt�de�PVV�andere�regels�voor�haar�eigen�politici�dan�voor�andere�Nederlanders?
Mevrouw�Helder�(PVV):
Mevrouw�Helder�blijft�bij�haar�antwoorden�in�eerste�termijn.�Ik�heb�de�minister�naar�de�Kamer�geroepen�vanwege�deze�situatie.�U�maakt�inderdaad�mooie�sier�met
"de�meppende�Marokkaan".�Ik�heb�dat�bewust�niet�in�de
mond�genomen,�omdat�ik�vind�dat�we�het�hier�moeten
hebben�over�deze�situatie.�Ik�vind�dat�er�ruimte�is�om�vragen�te�stellen�over�minderjarige�verdachten�van�dit�soort
misdrijven,�in�combinatie�met�de�lijn�die�het�kabinet�heeft
ingezet,�waarmee�wij�het�eens�zijn.�Dat�is�de�reden�voor
dit�interpellatiedebat.
Mevrouw�Berndsen�(D66):
Voorzitter.�Mevrouw�Helder�heeft�dit�interpellatiedebat
aangevraagd�over�een�individueel�geval,�dat�bovendien
nog�onder�de�rechter�is,�zoals�de�minister�terecht�stelt.
Een�goed�gebruik�is�dan�dat�de�politiek�zwijgt.�Geldt�dat
ook�voor�de�PVV?

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

Mevrouw�Helder�(PVV):
Het�is�een�goed�gebruik�dat�de�politiek�zwijgt.�Maar�het
staat�nergens�staatsrechtelijk�beschreven.�Het�staat�mij
dus�volledig�vrij�om�een�vraag�te�stellen�over�een�zaak�die
onder�de�rechter�is.�De�minister�beoordeelt�of�hij�de�vraag
gaat�beantwoorden�of�niet.�Ik�vind,�met�name�gezien�de
lijn�die�het�kabinet�heeft�uitgezet,�dat�deze�individuele�situatie�een�handvat�biedt�om�te�vragen�of�het�kabinet�nog
achter�deze�lijn�staat.
Mevrouw�Berndsen�(D66):
Laat�ik�mijn�vraag�anders�stellen.�Is�de�PVV�het�eens�met
deze�goede�afspraak,�of�die�nu�staatsrechtelijk�is�vastgelegd�of�niet?�Wij�hanteren�die�in�de�Kamer.
Mevrouw�Helder�(PVV):
Nee,�dat�heb�ik�net�al�gezegd.�Ik�vind�dat�de�Tweede�Kamer�zich�van�haar�taak�bewust�moet�zijn.�De�Kamer�mag
best�vragen�stellen.�Per�situatie�moet�beoordeeld�worden
of�er�reden�is�om�vragen�te�stellen.�Het�is�staatsrechtelijk�niet�verboden.�Ik�vind�dat�de�Kamer�haar�verantwoordelijkheid�als�volksvertegenwoordigster�serieus�moet�nemen.�De�Kamer�moet�vragen�stellen�indien�de�maatschappij�daarom�vraagt.
De�voorzitter:
Realiseert�iedereen�zich�dat�dit�de�enige�termijn�is�waarin
moties�ingediend�zouden�kunnen�worden?�Ik�wil�niets�uitlokken.�Ik�wil�echter�ook�niet�dat�straks�gezegd�wordt:�had
het�maar�gezegd.

De�heer�Van�Raak�(SP):
Voorzitter.�Weinig�mensen�beseffen�misschien�hoe�geweld�ingrijpt�in�het�leven�van�agenten.�Wij�hebben�er�als
SP�onderzoek�naar�gedaan,�onder�de�titel�Handen�af�van
onze�agenten.�Ik�heb�het�vorig�jaar�gezien,�toen�in�Limburg-Noord�vier�agenten�de�dood�in�de�ogen�keken�omdat�een�dronken�Pool�hen�bijna�doodreed.�Een�poging�tot
doodslag.�In�afwachting�van�vervolging�is�deze�Pool�op
vrije�voeten�gesteld�en�vervolgens�verdwenen�naar�het
buitenland.�Hij�was�ook�in�het�buitenland�voor�twee�jaar
veroordeeld.�Ik�heb�gezien�wat�het�doet�met�de�agenten
en�met�hun�bureau.�De�agenten�denken:�wij�moeten�de
troep�opruimen�en�ze�laten�ons�in�de�steek.�Ze�laten�ons
in�de�steek.�Dat�gaat�heel�erg�diep.
Vandaag�spreken�wij�over�een�geval�van�eind�november.�Een�jonge�Marokkaan�die�in�wilde,�blinde�agressie
zes�agenten�en�vijf�buurtbewoners�te�lijf�ging.�Deze�jongen�is�niet�zomaar�vrijgelaten�in�afwachting�van�zijn�proces.�Er�is�jeugdtoezicht,�een�elektronische�enkelband�en
een�gebiedsverbod.�Er�is�over�nagedacht.�Toch�heerst
veel�onbegrip�over�deze�zaak�bij�slachtoffers,�bij�politieagenten,�eigenlijk�bij�iedereen.�De�minister�zegt�dat�in
de�toekomst�bij�dit�soort�gevallen,�ook�bij�minderjarigen,
mensen�in�hechtenis�moeten�blijven�tijdens�de�overbrugging�van�het�plegen�van�het�feit�naar�het�voorkomen.�Dat
is�het�ideaal�van�de�minister.�De�verdachte�moet�dan�via
snelrecht�berecht�worden.�Dat�is�hier�niet�het�geval.�Sterker�nog,�het�is�nu�twee�maanden�geleden.�Ik�heb�van�de
minister�begrepen�dat�de�zaak�nog�steeds�onder�de�rechter�is.�Snapt�de�minister�ook�dat�als�je�twee�maanden�of
langer�wacht,�het�verband�met�de�daad�voor�zo'n�jongen
ook�niet�meer�zo�helder�is?�Als�je�maanden�later�wordt
berecht,�is�dat�in�de�psyche�van�zo'n�jongen�heel�erg�lang

25 januari 2011
TK�43

43-17-3

Van�Raak
geleden,�schat�ik�zo�in.�Daad�en�straf�lopen�dan�ver�uit�elkaar�in�de�tijd.�Beseft�de�minister�dat�ook?
Deze�jongen�zit�thuis,�met�toezicht�en�een�enkelband.
Krijgt�hij�echter�ook�agressietraining�bijvoorbeeld?�Wordt
hij�al�onder�handen�genomen?�Gebeurt�er�al�iets�met�deze�jongen?�Deze�jongen�is�volgens�mij�ook�niet�helemaal
goed�bij�zijn�hoofd.�Die�moet�berecht�worden,�maar�wellicht�ook�geholpen�met�agressietrainingen�of�andere�psychologische�hulp.�Wordt�de�tijd�totdat�de�jongen�moet
voorkomen�ook�gebruikt�om�in�ieder�geval�te�proberen
hem�wat�minder�ziek�te�maken?
Wij�houden�vaak�debatten�over�dit�soort�onderwerpen.
Ik�heb�de�minister�de�vorige�keer�gevraagd�om�eens�in
contact�te�treden�met�de�Raad�voor�de�rechtspraak.�Bekeken�moet�worden�of�rechters�als�onderdeel�van�de�bijscholing�niet�veel�vaker�of�misschien�wel�altijd�en�elk�jaar
een�dagje�moeten�meelopen�bij�de�politie.�Heeft�de�minister�intussen�gesproken�met�de�Raad�voor�de�rechtspraak?
Zijn�de�rechters�enthousiast�over�het�voorstel?

De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
Voorzitter.�Ik�dank�u�voor�de�gelegenheid�om�tijdens�dit
interpellatiedebat�het�woord�te�mogen�voeren,�het�is�mijn
maideninterpellatiespeech.�Wij�praten�over�een�onderwerp�dat�nog�onder�de�rechter�is.�Daarom�moeten�wij�terughoudend�zijn,�maar�het�is�toch�terecht�op�de�agenda
gezet�door�de�PVV. Uit�de�woorden�van�zowel�mevrouw
Helder�als�de�heer�Van�Raak�blijkt�hoe�belangrijk�en�hoe
diepgravend�dit�soort�voorbeelden�zijn�voor�het�gebrek
aan�begrip�voor�bijvoorbeeld�de�politieagenten�en�de�politiebonden�voor�het�werk�dat�zij�moeten�doen�en�het�gebrek�aan�respect�niet�alleen�van�de�samenleving,�maar
ook�van�de�wetgever�of�soms�zelfs�van�de�overheid.
De�opsporing,�vervolging�en�berechting�van�criminelen�verdient�de�volle�aandacht�van�de�overheid.�Daarom
wordt�in�het�regeerakkoord�bijzonder�veel�aandacht�voor
dit�onderwerp�gevraagd�en�wordt�er�zo�veel�aandacht�aan
geschonken.�De�politiebonden,�maar�ook�de�samenleving,
zijn�van�mening�dat�in�dit�soort�gevallen�hard�en�duidelijk
moet�worden�opgetreden.�Het�is�heel�moeilijk�uit�te�leggen�dat�iemand�die�zulke�daden�verricht,�die�niet�alleen
tegen�agenten,�maar�ook�tegen�omstanders�zo�veel�geweld�gebruikt,�vervolgens�weer�naar�huis�wordt�gestuurd.
Overigens�is�hierover�vorige�week�al�uitgebreid�gedebatteerd�en�verder�staat�er�nog�een�algemeen�overleg�op�de
agenda.
Ongetwijfeld�zijn�er�goede�redenen�voor�die�beslissing,
daar�ga�ik�van�uit,�maar�het�is�en�blijft�heel�moeilijk�uit�te
leggen.�Dit�geldt�niet�alleen�voor�het�feit�dat�betrokkene
naar�huis�wordt�gestuurd,�maar�ook�voor�het�feit�dat�zo�iemand�als�deze�crimineel�ook�degenen�zou�kunnen�tegenkomen�die�nu�juist�door�hem�zo�zijn�mishandeld.�Daarom�ondersteunt�de�VVD-fractie�de�lijn�van�de�minister�dat
verdachten,�ongeacht�hun�leeftijd,�in�dit�soort�gevallen
hun�proces�in�voorlopige�hechtenis�moeten�afwachten.
Mijn�fractie�ziet�de�aangekondigde�wetswijziging�dan�ook
graag�tegemoet.
Ik�sluit�mij�aan�bij�de�woorden�van�de�heer�Van�Raak.
Het�is�vooral�voor�jongeren�belangrijk�dat�zij�zien�dat�er
na�hun�daad�direct�actie�wordt�ondernomen�en�dat�zij�niet
eerst�weer�een�jaar�of�anderhalf�jaar�terugkeren�in�hun�eigen�omgeving�om�vervolgens�nog�eens�een�keer�ter�zitting�te�worden�uitgenodigd.�Wij�steunen�de�lijn�die�de
staatssecretaris�vorige�week�heeft�ingezet�voor�een�lik-

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

op-stukbeleid�en�snelrecht�waarop�onmiddellijk�de�uitvoering�van�de�straf�volgt.�Het�moet�allemaal�op�korte�termijn
en�snel�worden�uitgevoerd�opdat�de�beleving�zo�effectief
mogelijk�is.�Mijn�fractie�kan�zich�volledig�vinden�in�hetgeen�vorige�week�is�besproken�en�wat�de�minister�in�dit
debat�naar�voren�heeft�gebracht.
Het�lijkt�een�goede�gedachte�om�het�Openbaar�Ministerie�uitgebreid�in�staat�te�stellen�bezwaar�te�maken�tegen�beslissingen�van�rechters�over�de�voorlopige�hechtenis.�Natuurlijk�moet�er�wel�maatwerk�worden�geleverd.
Dit�kan�ook�betekenen�dat�de�rechter�besluit�de�voorlopige�hechtenis�op�te�heffen.�Mijn�fractie�is�van�mening�dat
de�rechters�dan�de�plicht�hebben�om�dit�niet�alleen�aan�de
politieagenten,�maar�ook�aan�de�samenleving�uit�te�leggen.
Het�zou�handig�zijn�geweest�als�de�minister�ook�antwoord�had�gegeven�op�de�vragen�van�de�VVD-fractie�over
de�straffen�die�door�rechters�worden�opgelegd�naar�aanleiding�van�de�gebeurtenissen�tijdens�oud�en�nieuw.�Wij
zien�die�antwoorden�met�grote�belangstelling�op�korte�termijn�tegemoet.�Wij�kunnen�dan�een�nieuw�interpellatiedebat�aanvragen,�omdat�wij�nu�weten�hoe�dat�moet.
De�voorzitter:
U�maakt�nog�school,�mevrouw�Helder.

De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Voorzitter.�Bij�het�lezen�van�sommige�krantenkoppen�bekruipt�elke�Nederlander,�ook�Kamerleden,�soms�een�gevoel�van�onbegrip�en�soms�ook�een�gevoel�van�boosheid.
Toen�ik�in�dit�geval�las�wat�er�in�deze�zaak�speelde,�dacht
ik:�hm,�hm.�Mijn�fractie�wil�er�echter�voor�waken�dat�na�iedere�krantenkop�waaruit�blijkt�dat�de�rechterlijke�macht
niet�handelt�zoals�wij�zelf�misschien�zouden�doen,�een
spoeddebat�wordt�aangevraagd�en�de�rechters�in�ons
land�meteen�ter�discussie�worden�gesteld.�Wij�willen�ervoor�waken�dat�de�onafhankelijke�rechterlijke�macht�vanwege�allerlei�opportunistische,�maar�ook�populistische
overwegingen�constant�in�het�verdachtenhoekje�wordt
geplaatst.�Dat�is�de�context�waarin�ik�de�minister�een�aantal�vragen�wil�stellen.
GroenLinks�staat�een�permanent�en�consequent�lik-opstukbeleid�voor.�Wij�veroordelen�geweld�te�allen�tijde,�ongeacht�de�afkomst�of�de�politieke�voorkeur�of�kleur�van
de�dader.�Dat�vraagt�vooral�om�snel�en�effectief�straffen.
Wij�zagen�aan�de�wijze�van�optreden�van�onze�handhavers�tijdens�oud�en�nieuw�dat�snel�handelen,�snel�straffen
en�mensen�snel�wijzen�op�wat�ze�fout�hebben�gedaan,�gewoon�helpt�en�recidive�voorkomt.�Bij�geweld�tegen�hulpverleners�met�een�publieke�taak,�zeker�ordehandhavers,
geldt�dat�er�zo�vaak�als�mogelijk�een�strafeis�van�200%
moet�komen.�Ik�heb�drie�vragen�aan�de�minister.
Er�ligt�op�dit�moment�nog�geen�inhoudelijk�oordeel�van
de�rechtbank�Assen.�Rijden�wij�met�dit�debat�onze�rechters�niet�in�de�wielen?�Praten�wij�niet�voorbarig�over�iets
waarvan�wij�nog�niet�weten�wat�de�rechters�ervan�vinden?
Deelt�de�staatssecretaris�het�standpunt�van�GroenLinks
dat�de�Tweede�Kamer�niet�moet�verzuipen�in�elke�dag�een
debat�over�een�individueel�geval,�tenzij�er�sprake�is�van
een�structureel�probleem?�Is�er�nu�sprake�van�een�structureel�probleem?�Heeft�mevrouw�Helder�door�dit�debat�aan
te�vragen�iets�aan�het�licht�gebracht,�of�is�het�slechts�leuk
voor�bühne?�Kamerleden�kunnen�hun�verontwaardiging

25 januari 2011
TK�43

43-17-4

Dibi
spuwen,�en�vervolgens�gaan�we�over�tot�de�orde�van�de
dag.
Tot�slot�iets�waarop�ik�de�komende�tijd�zal�blijven�terugkomen.�Is�de�minister�het�niet�met�mij�eens�dat�het�ongelooflijk�schijnheilig�is�dat�de�PVV�een�interpellatiedebat
aanvraagt�over�–�vergeef�me�deze�woordkeuze�maar�het
moet�me�van�het�hart�–�"een�meppende�Marokkaan�uit
Meppel",�maar�consequent�de�mond�dichthoudt�als�het
gaat�over�meppende�PVV'ers?�Ik�vraag�dit�aan�deze�minister,�omdat�de�afspraken�met�de�gedoogpartner�in�het�regeer-�en�gedoogakkoord�over�een�harde�en�consequente
lijn�op�het�gebied�van�criminaliteitsbestrijding�ongeloofwaardig�worden.�Dit�straalt�ook�op�het�kabinet�af.�Ik�hoor
daarover�graag�een�keer�het�oordeel�van�onze�minister.
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
De�heer�Dibi�sprak�net�goede�woorden,�eigenlijk�uit�het
hart�gegrepen�van�de�VVD,�over�zijn�behoefte�aan�gerechtigheid,�snelrecht�en�lik-op-stukbeleid.�Niet�al�te�lang�geleden,�om�precies�te�zijn�vanmiddag,�lag�er�een�motie�voor
uit�het�debat�van�vorige�week.�Die�werd�door�GroenLinks
niet�gesteund,�terwijl�zij�precies�zag�op�de�elementen�die
de�heer�Dibi�net�heeft�aangehaald.�Hoe�kan�hij�dat�aan�de
samenleving�verklaren?
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Mijnheer�Van�der�Steur,�heel�goed�dat�u�mij�deze�vraag
stelt.�Ik�wilde�namelijk�eigenlijk�een�stemverklaring�afleggen�bij�die�motie.�GroenLinks�is�voorstander�van�snelrecht�en�supersnelrecht.�Ook�wij�vinden�dat�rechters�bij
relatief�eenvoudige�zaken,�als�zij�voldoende�voorbereidingstijd�hebben�en�beschikken�over�een�compleet�dossier,�de�daders�gewoon�zo�snel�mogelijk�moeten�veroordelen.�Wij�zouden�het�echter�geen�goede�zaak�vinden�als
op�basis�van�een�debat�over�cijfers�in�de�Kamer�wordt�gezegd�wat�rechters�moeten�doen,�waarbij�wij�nog�niet�eens
weten�of�er�sprake�is�van�een�toename�van�geweld�tegen
hulpverleners�met�een�publieke�taak.�Daarmee�zouden�wij
zeggen:�rechters,�u�moet�van�ons�politici,�omdat�wij�al�die
krantenkoppen�lezen,�altijd�het�supersnelrecht�toepassen.
Ik�weet�dat�de�motie�onder�druk�van�de�VVD-fractie�enigszins�is�aangepast,�omdat�ook�zij�de�motie�van�mevrouw
Helder�te�ver�vond�gaan.�De�VVD�heeft�een�aantal�kanttekeningen�geplaatst.�Wij�hebben�met�elkaar�afgesproken
dat�supersnelrecht�prima�is�bij�eenvoudige�zaken.�Ik�wil
rechters�echter�niet�gaan�voorschrijven�hoe�zij�hun�werk
moeten�doen.�Daarvoor�zijn�zij�opgeleid�en�daarin�moeten
wij�ze�vertrouwen.
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
Ik�mis�de�aansluiting�bij�de�heer�Dibi.�In�deze�motie�staat
niet�meer�of�minder�dan�dat�de�regering�wordt�verzocht
om�een�permanente�doch�zorgvuldige�toepassing�van�de
verhoogde�strafeis�en�(super)snelrecht�bij�agressie�en�geweld�tegen�functionarissen�met�een�publieke�taak�en�andere�zaken�die�zich�daarvoor�lenen,�in�te�voeren,�en�ervoor�te�zorgen�dat�daders�direct�strafrechtelijk�en�financieel�verantwoordelijk�worden�gesteld�voor�hun�gedrag.�Er
staat�dus�helemaal�niets�in�over�wat�rechters�wel�of�niet
moeten�doen.�Dat�kan�ook�helemaal�niet�in�onze�rechtsstaat,�mijnheer�Dibi.�Het�is�gewoon�een�opdracht�aan�de
regering�om�datgene�te�doen�wat�u�zojuist,�eloquent�zoals�u�dat�kunt,�hebt�voorgedragen.�Ik�snap�dan�niet�wat�u
daaraan�had�willen�veranderen�met�een�stemverklaring.
U�had�gewoon�voor�moeten�stemmen!�Dit�hebt�u�om�de
een�of�andere�reden�niet�gedaan.�Dat�zal�wel�met�opposi-

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

tie�voeren�te�maken�hebben,�maar�kom�hier�dan�niet�aan
met�dit�verhaal:�wij�zijn�ook�voor�snelrecht.�Dat�bent�u�helemaal�niet,�want�de�motie�daarover�steunt�u�niet.
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
U�was�bij�het�debat�aanwezig,�maar�hebt�niet�het�woord
gevoerd.�Als�u�het�antwoord�van�het�kabinet�had�gehoord,�wist�u�dat�dit�in�grote�mate�doet�wat�wij�wilden.
De�vraag�is�dus�waarom�u�die�motie�überhaupt�hebt�ingediend,�mijnheer�Van�der�Steur.�Het�kabinet�steunt�immers
de�lijn�dat�supersnelrecht�moet�worden�toegepast�waar
dat�mogelijk�is.�Ik�vond�te�motie�te�ver�gaan�omdat�naar
mijn�mening�rechters�daarmee�in�een�keurslijf�zouden
worden�gepropt.�Ik�vond�dat�eruit�sprak:�rechters,�natuurlijk,�jullie�doen�jullie�eigen�werk�en�wij�moeten�jullie�daarin�vertrouwen,�maar�de�Kamer�vindt�dat�u�het�nog�net
ietsje�beter�moet�doen.�De�Kamer�kon�echter�niet�onderbouwen�wat�zij�fout�doen.�Ik�vond�de�motie�zowel�voorbarig�als�iets�te�ver�gaan�in�het�dwingen�van�rechters�om�het
recht�op�een�bepaalde�manier�toe�te�passen,�terwijl�volgens�mij�de�boodschap�allang�duidelijk�was.�Het�kabinet
had�de�zorgen�van�de�Kamer�gehoord�en�maakte�daar�ook
werk�van.
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
Ik�stel�vast�dat�de�heer�Dibi�op�een�voor�hem�ongebruikelijke�manier�aan�het�wapperen�is�om�een�goed�verhaal�te�verzinnen�waarom�zijn�fractie�deze�motie�niet
heeft�gesteund.�Het�is�een�uitstekende�motie�waarmee
een�duidelijke�opdracht�wordt�gegeven�aan�de�regering.
Die�opdracht�is�volstrekt�in�lijn�met�wat�de�fractie�van
GroenLinks�zojuist�heeft�gezegd�te�vinden.�Ik�stel�voor�dat
de�heer�Dibi�in�het�vervolg�gewoon�meestemt�met�moties
die�ertoe�doen,�die�voor�de�samenleving�belangrijk�zijn�en
die,�zoals�hij�aangeeft,�conform�het�beleid�van�GroenLinks
zijn.�De�VVD-fractie�is�het�daar�overigens�van�harte�mee
eens.
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Bij�moties�is,�los�van�het�dictum,�ook�de�interpretatie�van
de�verschillende�fracties�in�de�Kamer�tijdens�het�debat
heel�belangrijk.�De�indiener�van�deze�motie�is�mevrouw
Helder.�Ik�heb�haar�interpretatie�heel�goed�gehoord.�Zij
bedoelde�iets�anders�dan�u�net�zei,�mijnheer�Van�der
Steur.�Toen�hebt�u�achter�de�schermen�afspraken�gemaakt
over�een�aantal�kanttekeningen.�De�interpretatie�van�mevrouw�Helder�tijdens�het�debat�blijft�echter�staan.�Die
staat�haaks�op�de�wijze�waarop�GroenLinks�wil�omgaan
met�onze�onafhankelijke�rechterlijke�macht.�Daarbij�komt
dat�de�motie,�als�zij�werkelijk�zo�onschuldig�was,�gewoon
overbodig�was.�De�regering�deed�immers�allang�wat�wij
wilden.

Mevrouw�Berndsen�(D66):
Voorzitter.�Zoals�uit�mijn�interruptie�van�net�al�bleek,�heb
ik�moeite�met�het�voeren�van�een�debat�over�een�individueel�geval.�Af�en�toe�lijkt�het�erop�dat�er�partijen�in�deze
Kamer�zijn�die�denken�het�primaat�te�hebben�op�het�roepen�dat�het�allemaal�zo�verschrikkelijk�is�wat�er�gebeurt
waar�het�gaat�om�geweld�tegen�hulpverleners.�Ik�constateer�dat�iedere�fractie�in�deze�Kamer�dergelijk�geweld�ten
stelligste�afkeurt�en�het�buitengewoon�kwalijk�vindt.�Dat
geld�ook�voor�D66.�Gelet�op�mijn�vorige�leven,�zou�van
mij�niet�anders�verwacht�mogen�worden.

25 januari 2011
TK�43

43-17-5

Berndsen
Ik�ben�blij�dat�de�minister�in�elk�geval�zegt�dat�zolang
een�zaak�onder�de�rechter�is,�wij�hier�er�het�zwijgen�toe
moeten�doen.�Rechters�moeten�onafhankelijk�hun�oordeel
kunnen�vellen.�Ik�wacht�het�voorstel�tot�wetswijziging�van
de�staatssecretaris�inzake�voorlopige�hechtenis,�die�ook
voor�jongeren�moet�gaan�gelden,�af.
Ik�wil�in�dit�debat�nog�iets�anders�vragen.�De�effecten
van�geweld�op�hulpverleners�zijn�enorm.�Ik�vraag�de�minister�om�daaraan�extra�aandacht�te�besteden.�Op�dit�moment�neemt�het�aantal�hulpverleners�dat�lijdt�aan�een
posttraumatische�stressstoornis�toe.�Daar�wordt�nauwelijks�of�in�elk�geval�onvoldoende�aandacht�aan�besteed.
Het�is�belangrijk�dat�een�onderzoek�wordt�gedaan�naar�de
effecten�van�het�geweld�en�ik�vraag�de�minister�dat�te�ondersteunen.�Ik�weet�dat�wordt�overwogen�om�dat�te�laten
doen�door�een�bureau.�Ik�zou�graag�de�cijfers�willen�hebben.�Daarnaast�wil�ik�dat�wordt�onderzocht�wat�de�relatie
is�tot�het�toenemende�aantal�zelfdodingen�onder�hulpverleners.�Op�grond�van�dit�materiaal�kunnen�wij�vervolgens
in�de�Kamer�spreken�over�effectieve�maatregelen�ten�behoeve�van�de�slachtoffers�van�geweld�tegen�hulpverleners.

De�heer�Recourt�(PvdA):
Voorzitter.�Wat�een�opmerkelijk�interpellatiedebat�voeren
wij�vandaag.�Het�is�opmerkelijk�om�drie�redenen.�Ten�eerste�moet�de�verdachte�in�kwestie�nog�voor�de�rechter�verschijnen.�Wij�dreigen�vandaag�als�Kamer�rechtbankje�te
gaan�spelen.�Daarvan�moeten�wij�uit�de�buurt�blijven.�Het
debat�kan�zich�hoogstens�beperken�tot�sec�de�voorwaarden�van�schorsing,�maar�zelfs�dat�is�ongelukkig.�Geen�van
ons�heeft�immers�het�dossier�gelezen,�dus�wij�kennen�de
feiten�niet�eens.
Opmerkelijk�ten�tweede�omdat�wij,�als�wij�het�niet�over
de�individuele�zaak�hebben,�gewoon�het�spoeddebat�van
vorige�week�overdoen.�Dat�spoeddebat�ging�nu�juist�over
geweld�tegen�publieke�hulpverleners.�Toen�is�door�de�Kamer�uitgebreid�met�de�staatssecretaris�over�juist�dit�onderwerp�gesproken.�Hebben�de�coalitiepartijen,�die�deze
interpellatie�hebben�gesteund,�geen�vertrouwen�in�de�toezeggingen�van�de�staatssecretaris?
Opmerkelijk�ten�derde�omdat�door�mijn�collega
Marcouch�Kamervragen�zijn�gesteld�over�deze�zaak�en�de
interpellatie�dus�ziet�op�de�antwoorden�die�door�de�minister�zijn�gegeven.�Vindt�de�PVV,�en�de�steunende�partijen
CDA�en�VVD,�deze�antwoorden�dan�zo�onder�de�maat�dat
een�interpellatie�op�haar�plaats�is?�Wat�zegt�dat�over�het
vertrouwen�van�deze�partijen�in�deze�minister?
De�PvdA�is�voor�een�snelle�en�kwalitatief�goede�aanpak
van�strafbare�feiten,�in�het�bijzonder�als�het�gaat�om�geweld�tegen�publieke�dienstverleners.�Dat�betekent�snel
voor�de�rechter,�maar�niet�eerder�dan�dat�er�een�goed�verhaal�voor�de�rechter�ligt�op�basis�waarvan�een�passende�straf�kan�worden�uitgesproken.�Dat�geldt�in�het�bijzonder�voor�minderjarigen.�In�dat�verhaal�moeten�de�omstandigheden�zijn�opgenomen�van�de�verdachte,�in�dit�geval
–�het�geval�van�een�minderjarige�–�mede�gebaseerd�op
gesprekken�met�zijn�ouders.�Zij�moeten�als�het�even�kan
worden�betrokken�in�de�oplossing,�zoals�vaker�door�de
PvdA�is�bepleit.�Ik�vraag�de�minister�hoe�het�zit�met�ons
initiatief�op�dit�punt.
Maar�in�dit�verhaal�moeten�ook�de�situatie�en�de�schade�van�de�slachtoffers�zijn�verwerkt.�Het�verdient�in�het
geval�van�serieuze�geweldpleging�tegen�hulpverleners�de

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

voorkeur�dat�ook�de�minderjarige�verdachte�vast�blijft�zitten�tot�aan�de�snelrechtzitting.�Wij�steunen�dan�ook�onder
voorwaarden�het�voorstel�van�dit�kabinet�om�de�grond
voor�de�voorlopige�hechtenis�uit�te�breiden�met�de�snelrechtgrond.
Dan�de�vragen.�Heeft�de�minister�gesprekken�gevoerd
met�de�politiebonden�over�deze�zaak?�Ik�hoorde�hem�in
eerste�termijn�ja�zeggen.�Zo�ja,�wat�kwam�er�uit�dat�gesprek?�Er�is�één�keer�contact�geweest�met�de�ouders�in
het�kader�van�een�strafrechtelijk�onderzoek,�maar�wij�zijn
van�mening�dat�het�feit�dat�een�minderjarige�is�opgepakt
voor�zware�mishandeling�reden�genoeg�is�om�die�ouders
bij�het�hele�proces�te�betrekken.�Deelt�de�minister�die�mening?�Hadden�het�OM�en�de�politie�die�ouders�onmiddellijk�moeten�benaderen�toen�de�jongen�was�aangehouden?
Moet�dat�in�het�algemeen�niet�gebeuren?�Wat�is�de�rol
van�de�ouders�op�dit�moment?
Is�de�minister�voornemens�om�het�zogenaamde�weekendarrangement�landelijk�in�te�voeren?�Ik�ben�zelf�in�Tilburg�geweest�en�heb�met�de�politie�meegelopen�in�het
uitgaansgebied.�Ik�heb�gezien�dat�een�weekend�vastzitten
bij�geweld�tijdens�het�stappen�werkt.
Kan�de�minister�in�het�algemeen�iets�zeggen�over�recidive�bij�huisarrest�in�vergelijking�tot�recidive�na�detentie?
Vorige�week�hebben�wij�als�PvdA�al�gepleit�voor�een
strenge�aanpak�van�geweldplegers�tegen�de�politie.�Dat
bepleiten�wij�nu�weer,�waarbij�wij�verwijzen�naar�hetgeen
is�besproken�in�dat�debat.�Dus:�handen�af�van�onze�helden.
Mevrouw�Helder�(PVV):
Ik�hoor�de�heer�Recourt�vragen�waarom�wij�het�hier�over
een�individuele�zaak�hebben.�Dan�wil�ik�graag�van�hem
weten�waarom�de�PvdA�een�spoeddebat�heeft�ondersteund�dat�was�aangevraagd�door�de�SP. Toen�ging�het
om�een�schikking�in�een�vastgoedfraudezaak,�uit�mijn
hoofd�een�schikking�van�75�mln.�Die�zaak�loopt�nu�nog
steeds,�dus�waarom�toen�wel�en�waarom�is�het�nu�blijkbaar�een�pijnpunt?
De�heer�Recourt�(PvdA):
Dat�misverstand�kan�ik�heel�makkelijk�uit�de�wereld�helpen.�Als�er�een�schikking�wordt�getroffen�door�het�Openbaar�Ministerie�met�een�verdachte,�betekent�dat�per�definitie�dat�die�zaak�niet�meer�voor�de�rechter�is.�Dat�betekent�dus�dat�de�rechter�geen�recht�meer�spreekt�over�die
zaak�en�dat�de�Kamer�dus�de�handen�vrij�heeft�om�daarover�vragen�te�stellen.
Mevrouw�Helder�(PVV):
Dat�had�ik�zelf�ook�nog�wel�kunnen�bedenken,�maar�u
weet�ook�heel�goed�dat�de�vastgoedfraudezaak�nog�loopt
en�dat�er�meer�dan�een�verdachte�is.�Dus�het�heeft�wel
degelijk�uitstraling�naar�de�zaken�die�nu�nog�onder�de
rechter�zijn,�want�deze�zaak�mag�je�daarvan�niet�los�zien.
Dat�was�namelijk�ook�onderdeel�van�het�spoeddebat�dat
was�aangevraagd.�Dus�ik�vind�wel�degelijk�dat�u�op�mijn
vraag�geen�antwoord�hebt�gegeven.
De�heer�Recourt�(PvdA):
Ik�kan�alleen�maar�herhalen�dat�waar�een�schikking�is�aangeboden,�een�zaak�niet�onder�de�rechter�is.�Dat�andere�zaken�in�dit�onderzoek�wel�onder�de�rechter�zijn,�maakt�niet
dat�de�Kamer�het�hier�niet�over�mag�hebben.�Hetzelfde
geldt�deels�–�hierin�kan�ik�u�tegemoetkomen,�mevrouw
Helder�–�voor�deze�zaak�als�je�het�heel�sec�bekijkt�en�je�be-

25 januari 2011
TK�43

43-17-6

Recourt
perkt�tot�de�voorlopige�hechtenis.�De�zittingsrechter�zal
zich�daar�later�niet�meer�over�uitlaten.�Ik�ben�dan�ook�helemaal�niet�voor�een�heel�zwart-wit�"onder�de�rechter,�niet
onder�de�rechter"-verhaal.�Ik�zeg�alleen�dat�het�gevaar�van
dit�debat�is�–�daarom�moeten�wij�daaruit�blijven�–�dat�wij
de�rechter�wel�voor�de�voeten�gaan�lopen,�alleen�al�omdat
wij�de�feiten�niet�kennen.
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
Ik�kan�het�mis�hebben,�maar�volgens�mij�is�dit�hetzelfde
incident�waarover�uw�fractie,�mijnheer�Recourt,�vragen
heeft�gesteld.�Vragen�stellen�of�een�debat�aanvragen�is
in�essentie�niet�veel�anders.�In�beide�gevallen�vraag�je�de
aandacht�van�de�regering�voor�een�onderwerp�dat�volgens�uw�standpunten�zojuist�onder�de�rechter�is�en�geen
beoordeling�toelaat.�Dan�moet�u�ook�geen�vragen�stellen.
De�heer�Recourt�(PvdA):
Ook�de�heer�Van�der�Steur�heeft�mij�zojuist�op�de�tweede
vraag�van�mevrouw�Helder�horen�antwoorden.�Ik�heb�gezegd�dat�wij�het�juist�bij�dit�debat�–�ik�heb�gezegd:�ik�zie
het�niet�zo�zwart-wit�–�wel�kunnen�hebben�over�de�schorsingsvoorwaarden.�De�zittingsrechter�zal�het�daarover�immers�niet�hebben.�Feitelijk�lopen�wij�de�zittingsrechter
dus�niet�voor�de�voeten.�Ik�zeg�alleen:�wij�kennen�de�feiten�niet,�dus�laten�wij�het�heel�voorzichtig�doen.�Mijnheer
Van�der�Steur,�ik�zie�dat�u�de�vragen�die�mijn�fractie�heeft
gesteld,�voor�u�hebt.�Zegt�u�maar�bij�welke�vraag�wij�de
zittingsrechter�voor�de�voeten�lopen.
De�voorzitter:
U�bent�hier�allemaal�in�uw�element,�dat�zie�ik�ook.�Ik�ben
hier�vandaag�...
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
Ook�in�uw�element.
De�voorzitter:
Ja,�ik�ben�ook�in�mijn�element,�maar�ik�ben�wel�met�een
ander�soort�debat�bezig.�Ik�heb�zomaar�het�idee�dat�u�een
beetje�aan�het�afstuderen�bent�op�een�onderwerp�dat�hier
niet�op�de�agenda�staat.�Of�ben�ik�abuis?
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
Ik�begrijp�uw�standpunt,�maar�ik�ben�het�niet�met�u�eens.
De�voorzitter:
Nee?
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
De�heer�Recourt�maakt�een�verwijt�aan�de�Kamer�en�aan
een�aantal�fracties�in�de�Kamer.�Dan�mag�je�daar�op�zijn
minst�op�reageren,�dan�moet�de�heer�Recourt�dat�niet
doen.
De�voorzitter:
Dat�vind�ik�ook,�daar�hebt�u�een�punt.
De�heer�Van�der�Steur�(VVD):
Ik�confronteer�hem�alleen�maar�met�wat�onduidelijkheid
in�zijn�standpunten.�Ik�zie�geen�verschil�–�daar�laat�ik�het
bij�–�tussen�het�aanvragen�van�een�debat�en�het�stellen
van�vragen�over�een�onderwerp�ten�aanzien�waarvan�de
politiebonden�terecht�op�hun�achterste�benen�staan�omdat�zij�er�problemen�mee�hebben.�Het�is�dan�ook�volkomen�terecht�dat�de�PVV�daar�aandacht�voor�vraagt.�Het�is

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

even�begrijpelijk�dat�de�PvdA-fractie�daar�vragen�over�gesteld�heeft.
De�voorzitter:
Het�lijkt�mij�dat�wij�het�op�die�manier�afdoende�besproken
hebben.
De�heer�Recourt�(PvdA):
Ik�ga�ervan�uit�dat�ik�die�onduidelijkheid�heb�weggenomen.
De�voorzitter:
Ik�heb�het�gevoel�dat�dit�niet�zo�is,�maar�dat�gaan�wij�verder�niet�behandelen�nu.

De�heer�Çörüz�(CDA):
Voorzitter.�Hoewel�het�in�dit�geval�gaat�om�een�zaak�die
nog�voor�de�rechter�moet�komen�en�de�politiek�terughoudendheid�gepast�is,�wil�de�CDA-fractie�deze�interpellatie
aangrijpen�om�in�algemene�zin�van�de�minister�de�toezegging�te�krijgen�dat�ook�voor�jongeren�die�geweld�gebruiken�tegen�functionarissen�met�een�publieke�taak,�zero�tolerance�gaat�gelden.
Wie�dergelijk�geweld�gebruikt�en�al�op�zo'n�jonge�leeftijd,�moet�het�voelen�en�hoort�niet�op�vrije�voeten�gesteld
te�worden.�Op�mildere�regels�over�minderjarigheid�een
beroep�doen�geeft�ons,�denk�ik,�ook�geen�pas.�Ik�wil�de
minister�dan�ook�vragen�wanneer�de�regering�komt�met
voorstellen�voor�het�zogenaamde�adolescentenstrafrecht
voor�15-�tot�23-jarigen,�zoals�in�het�regeerakkoord�staat.
Deze�zaak�geeft�mij�ook�de�gelegenheid�om,�net�als
een�aantal�collega's�voor�mij,�op�te�merken�dat�het�met
name�voor�jongeren�van�belang�is�om�de�relatie�tussen
daad�en�dader�snel�te�maken.�Daar�moeten�volgens�mij
geen�maanden�overheen�gaan.�Ik�ben�het�daar�volledig
mee�eens.�De�CDA-fractie�heeft�ook�altijd�gezegd�dat�bij
bestraffing�van�geweld�tegen�dragers�van�een�publieke
functie�drie�zaken�cruciaal�zijn:�het�moet�gaan�om�straffen,�om�behandelen�en�om�betalen.�Een�van�de�agenten
heeft�thuisgezeten.�Wie�gaat�dat�betalen?�Als�het�aan�de
CDA-fractie�ligt,�moet�de�dader�betalen.
De�relatie�tussen�de�jonge�dader�en�zijn�ouders�is�onderbelicht�gebleven.�Collega�Recourt�refereerde�daar�al
aan.�Ik�vind�dit�een�heel�belangrijk�onderwerp,�waarover
verontrustende�signalen�worden�afgegeven.�Wij�pleiten
voor�een�verplichting�om�de�ouders�op�de�terechtzitting
te�krijgen.�Dit�is�nu�nog�een�recht�van�de�ouders.�Oud-collega�Wolfsen�en�ik�hebben�door�middel�van�een�amendement�gepleit�voor�een�verschijningsplicht.�In�de�praktijk
loopt�het�niet�zo�soepel�als�wij�het�in�de�Kamer�hebben
bewerkstelligd.�Er�is�nog�wel�wat�weerstand�tegen.�De�uitvoering�van�het�amendement�loopt�nog�niet�goed.�Als�ik
een�amendement�wil�indienen,�moet�ik�dat�nu�doen.�Dat
doe�ik�dus�ook.�Ik�dien�een�motie�in�die�oproept�tot�een
verschijningsplicht�van�de�ouders�bij�de�terechtzitting�van
hun�jonge�kinderen.�Deze�motie�is�medeondertekend�door
andere�collega's.
De�voorzitter:
U�sprak�net�over�een�amendement,�maar�u�bedoelde
waarschijnlijk�een�motie.

25 januari 2011
TK�43

43-17-7

Çörüz
De�heer�Çörüz�(CDA):
Ik�bedoelde�inderdaad�een�motie.�Pardon,�voorzitter.�Het
is�terecht�dat�u�mij�corrigeert.
De�voorzitter:
Ik�begon�al�een�beetje�onrustig�te�worden.
Motie
De�Kamer,
gehoord�de�beraadslaging,
overwegende�dat�het�belangrijk�is�dat�de�wettelijke�vertegenwoordigers�van�een�minderjarige�verdachte�verplicht�verschijnen�op�de�terechtzitting�van�hun�minderjarige�kind;
constaterende�dat�de�Kamer�destijds�het�amendement
Wolfsen/Çörüz�(30143,�nr.�11)�heeft�aangenomen,�waarin
een�verschijningsplicht�in�het�leven�is�geroepen;
constaterende�dat�in�de�rechtspraktijk�weerstand�tegen�de
uitvoering�van�de�verschijningsplicht�bestaat;
verzoekt�de�regering,�in�gesprek�te�treden�met�de�Raad
voor�de�rechtspraak,�opdat�in�het�vervolg�de�verschijningsplicht�daadwerkelijk�ten�uitvoer�wordt�gebracht,
en�gaat�over�tot�de�orde�van�de�dag.
De�voorzitter:
Deze�motie�is�voorgesteld�door�de�leden�Çörüz,�Helder,
Recourt�en�Van�der�Steur.�Naar�mij�blijkt,�wordt�de�indiening�ervan�voldoende�ondersteund.
Zij�krijgt�nr.�1�(32606).
De�vergadering�wordt�enkele�ogenblikken�geschorst.

Minister�Opstelten:
Voorzitter.�Ik�dank�de�geachte�afgevaardigden�voor�hun
vragen,�opmerkingen�en�debat.�Ik�dank�mevrouw�Helder
voor�haar�ondersteuning�van�mijn�antwoorden�op�de
door�haar�gestelde�vragen.�Ik�dank�ook�de�woordvoerders
die�mijn�betoog�ondersteunen.
Ik�heb�natuurlijk�de�vragen�van�de�heer�Marcouch�beantwoord,�maar�ik�ben�daarbij�niet�verdergegaan�dan�het
benoemen�van�een�feitelijke�positie.�Ik�heb�geen�kwalificaties�of�oordelen�willen�geven�over�de�zaak.�Ik�doe�dat
nu�ook�niet.�Ik�ben�me�ervan�bewust�dat�we�op�de�rand
opereren�van�wat�we�wel�doen�en�wat�we�niet�moeten
doen.�Ik�ben�bereid�om�op�die�rand�te�gaan,�maar�ik�wil
wel�de�goede�kant�kiezen.�Dat�zeg�ik�nadrukkelijk.�Ik�vind
het�verantwoord�dat�wij�er�daarom�in�deze�situatie�–�het�is
een�actueel�punt�–�een�debat�over�voeren�en�er�conclusies
over�trekken.�Dat�is�ook�praktisch,�omdat�het�duidelijkheid�geeft�in�het�wetgevingsproces�–�duidelijkheid�geven
is�een�belangrijk�onderdeel�van�het�beleid�van�het�kabinet
–�en�omdat�wij�daardoor�door�de�Kamer�gesteund�kunnen�worden�in�het�optreden�tegen�geweld�tegen�hulpverleners,�die�de�publieke�zaak�dienen,�en�burgers�in�het�algemeen.�Het�is�goed�om�daarin�heel�precies�te�opereren.
Daardoor�hebben�wij�vandaag�ook�duidelijkheid�kunnen

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

creëren.�Tegen�mevrouw�Helder�zeg�ik�dat�er�in�dit�soort
processen�natuurlijk�altijd�ruimte�moet�zijn�voor�maatwerk.�Dat�heeft�zij�zelf�ook�gezegd.
Ik�ben�het�met�de�heer�Van�Raak�eens�dat�een�snelle�reactie�altijd�de�voorkeur�heeft;�dat�is�ook�de�inzet.�Dat�is�likop-stukbeleid.�Als�iemand�moet�zitten�tot�aan�de�zitting,
dan�moet�je�die�periode�natuurlijk�zo�kort�mogelijk�houden.�Dat�is�in�het�belang�van�het�slachtoffer,�dat�op�die
manier�duidelijk�weet�wat�er�gebeurt.�Het�geeft�ook�respect�aan�de�slachtoffers,�in�dit�geval�de�hulpverleners.�En
het�zorgt�voor�een�situatie�waarin�je�duidelijk�tegen�een
dader�kunt�zeggen:�dit�gaat�er�met�je�gebeuren.�Bij�jongeren�is�er�natuurlijk�ook�het�instrument�van�de�gedragsrapportage.�Dat�wil�ik�nu�niet�verder�met�de�Kamer�uitwerken;�de�Kamer�kent�het�net�zo�goed�als�ik.�De�gedragsrapportages�hebben�te�maken�met�achtergronden�van�jongeren.�Er�kan�een�sanctie�worden�opgelegd,�waardoor�de
mogelijkheid�van�recidive�zo�veel�mogelijk�wordt�beperkt.
Tot�zover�mijn�reactie�op�de�opmerkingen�van�de�heer�Van
Raak.
Is�er�contact�geweest�met�de�Raad�voor�de�rechtspraak
over�deze�situatie?�Heb�ik�er�met�de�politiebonden�over
gesproken?�Niet�in�formele�zin;�dat�is�nadrukkelijk�zo.�Ja,
je�ziet�wel�eens�iemand.�In�die�zin�wel.�Ik�herinner�me�de
situatie�nog�heel�goed�waarin�zich�de�kwestie�afspeelde.
Er�was�publiciteit�om.�Mij�werd�om�een�reactie�gevraagd.
De�bonden�waren�algemeen�zeer�verontwaardigd�en�vroegen�om�een�gesprek�met�de�Raad�voor�de�rechtspraak.
Toen�heb�ik�gezegd�dat�ik�me�kon�voorstellen�dat�ze�daartoe�de�gelegenheid�konden�krijgen.�Ik�heb�niet�gecheckt
of�en�hoe�dat�gesprek�heeft�plaatsgevonden,�maar�dit
debat�is�voor�mij�aanleiding�om�dat�nog�een�keer�in�alle
scherpte�te�doen.�Dat�zeg�ik�toe�aan�de�heren�Van�Raak�en
Recourt.
De�heer�Van�Raak�(SP):
We�zijn�het�eens�dat�een�jongere�die�zulk�geweld�pleegt,
zo�wild�en�blind,�snel�voor�de�rechter�moet�komen.�Soms
kan�het�langer�duren,�om�welke�reden�dan�ook.�Nu�duurt
het�al�meer�dan�twee�maanden.�Zit�zo'n�jongen�dan�thuis
met�een�enkelband�of�gebeurt�er�iets�meer?�Ik�ken�het�geval�niet�precies,�maar�als�ik�het�zo�van�buiten�zie,�is�het
een�heel�agressief�iemand�en�zijn�er�wellicht�problemen.
Wordt�die�tijd�benut�om�bijvoorbeeld�agressietrainingen
te�geven�of�eens�te�bekijken�of�deze�persoon�psychische
problemen�heeft�en�misschien�ook�daarmee�geholpen�kan
worden?
Minister�Opstelten:
Ik�zeg�heel�nadrukkelijk�dat�ik�niet�in�deze�situatie�treed.
Neem�het�mij�niet�kwalijk�dat�ik�het�daarom�in�algemene
termen�zeg.�In�zo'n�situatie�kan�het�zo�zijn�dat�de�rechter
een�programma�afspreekt�waarin�trajecttraining,�psychologische�situaties�en�allerlei�onderzoeken�plaatsvinden.
Vervolgens�zit�daar�ook�opleiding�in.�Daarbij�wordt�rekening�gehouden�met�de�situatie�van�de�verdachte.�Het�is
allemaal�maatwerk.�Het�kan�gebeuren�en�het�gebeurt�ook.
Op�advies�van�allerlei�instanties�zegt�de�rechter�dat�dan.
Zoals�gezegd�treed�ik�niet�in�deze�zaak�omdat�deze�nog
onder�de�rechter�is.�Laat�ik�dat�dan�ook�niet�doen.
De�heer�Van�Raak�(SP):
Dat�ben�ik�helemaal�met�de�minister�eens.�Maar�om�het
even�helder�te�krijgen:�vinden�deze�goede�dingen,�de�psychische�hulp,�agressietrainingen,�het�kijken�of�iemand�van
zijn�gekte�afgeholpen�kan�worden,�pas�na�een�eventuele

25 januari 2011
TK�43

43-17-8

Opstelten
veroordeling�plaats�of�al�eerder,�als�iemand�bijvoorbeeld
twee,�drie�maanden�moet�wachten�om�voor�te�komen?
Kan�er�ook�meteen�mee�begonnen�worden?

is�altijd�een�taak�van�elke�politieke�partij�en�elke�volksvertegenwoordiger�zelf�om�verantwoording�af�te�leggen�voor
bepaald�gedrag.

Minister�Opstelten:
Dat�kan�ook�meteen�begonnen�worden.�Als�bijvoorbeeld
de�voorlopige�hechtenis�wordt�geschorst,�kan�er�een�heel
programma�plaatsvinden�in�afwachting�van�de�zitting.
Voorzitter.�Ik�kom�bij�de�heer�Van�der�Steur.�Ik�heb�zijn
ingebrachte�punt�direct�–�u�kent�mij,�voorzitter�–�gecheckt.
De�beantwoording�van�de�vragen�zit�in�de�pijplijn�en�volgt
de�procedure�op�mijn�departement.�De�antwoorden�hebben�mij�nog�niet�bereikt.�Men�is�het�nog�aan�het�studeren
op�de�vraag�of�de�goede�voorstellen�aan�mij�kunnen�worden�voorgelegd.�Ik�moet�dat�nog�even�afwachten.�Hieruit�blijkt�ook�hoe�lang�het�duurt�voordat�iets�bij�mij�komt.
Misschien�stuur�ik�ze�ook�nog�wel�terug.�We�moeten�er
nog�even�op�wachten.
De�heer�Van�der�Steur�heeft,�op�één�punt�na,�verder
geen�opmerkingen�meer�gemaakt�die�van�mijn�kant�een
reactie�behoeven.�Dat�ene�punt�betreft�de�toekomst.�Ik�zeg
er�nadrukkelijk�bij�dat�we�het�wederom�niet�over�deze�situatie�hebben.�Politie,�Openbaar�Ministerie�en�rechterlijke
macht�moeten�hun�beslissingen�communiceren�naar�de
samenleving.�Dat�punt�is�heel�belangrijk.�Dat�wilde�ik�hier
vastleggen�omdat�ik�het�ermee�eens�ben.�Wij�treden�niet
in�de�wijze�waarop�men�dat�doet.�Het�is�belangrijk�dat�niet
alleen�naar�de�ouders�en�niet�alleen�naar�het�slachtoffer,
maar�ook�naar�de�samenleving�wordt�gecommuniceerd
op�welke�wijze�en�waarom�men�dat�doet.

De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Ik�zag�net�een�heel�treffende�tweet�voorbijkomen.�Iemand
twitterde:�"Ik�heb�pas�laat�ingeschakeld,�maar�is�er�een
rechtszaak�gaande�in�de�Kamer?"�Dat�brengt�mij�terug�op
mijn�eerdere�vraag�aan�de�minister.�Als�het�nog�onder
de�rechter�is,�kunnen�wij�er�dan�überhaupt�zinnige�dingen�over�zeggen?�Hoe�kijkt�de�minister�naar�de�toekomst;
moeten�wij�dit�soort�debatten�vaker�voeren?�Dat�was�mijn
eerste�vraag.

De�heer�Van�Raak�(SP):
Ik�dacht�dat�de�minister�altijd�zelf�de�vragen�van�Kamerleden�beantwoordde.�Dat�laat�hij�toch�niet�aan�ambtenaren
over,�zo�neem�ik�aan?
Minister�Opstelten:
Laat�ik�het�zo�zeggen:�in�een�enkel�geval�kan�het�voorkomen�dat�ik�uiteraard�zelf�even�redigeer�en�check�of�het
juist�is.�Verder�geef�ik�ook�die�geheimen�niet�prijs;�ik�hoop
dat�de�heer�Van�Raak�dat�ook�wil�respecteren.�Het�zijn
mijn�antwoorden�en�van�niemand�anders.
Voorzitter.�De�heer�Dibi�had�drie�punten.�Ik�heb�al�duidelijk�aangeven�dat�er�nog�geen�oordeel�van�de�rechter
is�en�dat�de�zitting�nog�moet�plaatsvinden.�Ik�neem�het
overigens�niemand�kwalijk�–�wie�zou�ik�zijn�als�ik�dat�als
minister�wel�zou�doen�–�als�een�volksvertegenwoordiger�een�debat�of�een�interpellatie�aanvraagt.�Neem�het
mij�niet�kwalijk�dat�ik�het�volgende�zeg,�voorzitter.�Ik�vind
een�interpellatie�alleen�wel�een�beetje�raar,�omdat�het,�althans�in�mijn�beleving�van�mijn�verleden,�ineens�spannend�is�als�een�interpellatie�plaatsvindt.�Dat�was�ik�vroeger,�in�mijn�verleden,�gewend.�Ik�moest�er�even�aan�wennen�dat�zo'n�interpellatiedebat�anderhalve�maand�later
plaatsvindt.�Ik�neem�het�echter�niemand�kwalijk�en�in�dit
verband�is�het�ook�effectief.�Het�creëert�namelijk�duidelijkheid�in�een�belangrijk�dossier.
Als�je�het�over�wetgeving�hebt,�heb�je�het�over�structurele�punten.�Wetgeving�geeft�namelijk�structuur,�is�de�toekomst.�Het�geeft�duidelijkheid�over�hetgeen�wij�doen�aan
dit�belangrijke�fenomeen,�namelijk�geweld�tegen�publieke
gezagsdragers�en�tegen�burgers�in�het�algemeen.
Ik�heb�geen�oordeel�over�welke�volksvertegenwoordiger�dan�ook.�Ik�zou�de�kwalificaties�van�de�heer�Dibi�nooit
in�mijn�mond�nemen,�over�niemand�trouwens.�Het�lijkt
mij�ongepast�om�in�te�gaan�op�de�vraag�die�hij�stelt.�Het

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

Voorzitter:�Koopmans
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Mijn�tweede�vraag�luidde�als�volgt.�De�minister�heeft�in
het�regeerakkoord�afspraken�gemaakt�met�de�PVV�om
criminaliteit�aan�te�pakken.�Die�gedoogpartner�wordt�de
laatste�tijd�vaak�geassocieerd�met�mensen�die�de�wet
overtreden,�maar�dat�wordt�dan�goedgepraat.�Ik�doel
even�op�de�lijsttrekker�uit�Friesland.�Ik�begrijp�dat�de�minister�misschien�bang�is�voor�een�berisping�van�de�heer
Wilders.�De�minister�veroordeelt�geweld�en�volgens�mij
is�dat�ook�zijn�taak,�maar�het�zou�hem�sieren�als�hij�dit
niet�schuwt�als�het�om�volksvertegenwoordigers�gaat.�Het
ernstige�feit�dat�de�heer�Aardema�heeft�begaan,�wordt
door�de�Tweede�Kamerfractie�van�de�PVV�een�gering�feit
genoemd;�je�mag�dit�als�politieagent�wel�doen,�tegenwoordig�wordt�het�afgedaan�met�een�goed�gesprek.�Vindt
de�minister�dat�ook?�Wordt�het�tegenwoordig�met�een
goed�gesprek�afgedaan�als�een�agent�een�arrestant�in�zijn
gezicht�slaat�na�arrestatie?�Is�dat�een�gering�feit?
Minister�Opstelten:
De�eerste�vraag�van�de�heer�Dibi�heb�ik�al�beantwoord.�Ik
spreek�met�geen�woord�over�de�kwestie�zelf�en�dat�doe
ik�nu�dus�ook�niet.�Dat�heb�ik�van�begin�af�aan�gezegd.�Er
is�alleen�aanleiding,�gelet�op�de�interpellatie�die�is�aangevraagd,�om�het�te�hebben�over�punten�van�wetgevende
aard�in�de�bestrijding�van�het�geweld�tegen�publieke�gezagsdragers�en�burgers.�Daarover�heb�ik�het�nodige�gezegd.�Daar�kun�je�op�zichzelf�duidelijkheid�over�creëren.
Wij�hebben�geen�enkel�kwalitatief�oordeel�gegeven�over
hetgeen�gebeurd�is.
Ik�kom�op�de�tweede�vraag�van�de�heer�Dibi.�Ik�houd
staande�dat�wij�het�niet�over�allerlei�individuele�situaties
hebben.�Daar�spreek�ik�niet�over.�Ik�heb�geen�enkel�oordeel�over�het�gedrag�van�welk�Kamerlid�dan�ook.�Het�is
ongepast�als�ik�daarover�iets�zeg,�maar�de�heer�Dibi�mag
het�wel�vragen.
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Laat�ik�het�iets�algemener�formuleren.�Is�het�een�goede
zaak�dat�volksvertegenwoordigers�geweld�goedpraten?
Mijn�tweede�vraag�luidde�als�volgt.�Vindt�de�minister�het
een�gering�feit�als�een�agent�een�arrestant�na�arrestatie�in
zijn�gezicht�slaat?�In�het�verleden�ging�dat�anders,�maar
kan�dat�tegenwoordig�afgedaan�worden�met�een�pittig
gesprek?
Minister�Opstelten:
Dat�is�zo�algemeen.�Ik�kan�niet�over�dergelijke�situaties
spreken,�over�algemeenheden�en�over�de�casuïstiek.�Mevrouw�de�voorzitter,�dat�heb�ik�nooit�gedaan.�Ik�behandel

25 januari 2011
TK�43

43-17-9

Opstelten
het�aan�de�hand�van�de�feiten.�Als�ik�daarin�een�positie�inneem,�geef�ik�een�oordeel.�In�dezen�heb�ik�geen�positie�in
te�nemen�en�dat�zal�ik�ook�niet�doen.
De�voorzitter:
Mijnheer�de�minister,�het�voorzitterschap�is�intussen�vervangen�en�hier�zit�nu�mijnheer�de�voorzitter.
Minister�Opstelten:
Ja.
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
De�minister�zegt�dat�ik�een�algemene�vraag�stel,�maar�ik
stel�een�heel�concrete�vraag.�Als�een�politieagent�een�arrestant�slaat,�is�dat�dan�een�gering�feit�en�kan�dat�worden
afgedaan�met�een�goed�gesprek?�Dat�is�een�zeer�concrete
vraag�waarop�een�heel�duidelijk�antwoord�van�de�minister
kan�komen.
Minister�Opstelten:
Ja,�zeker.�Het�is�echter�heel�algemeen�gesteld.�Natuurlijk
zal�het�slaan�van�een�politieman�door�mij�nooit�worden
goedgekeurd,�van�niemand.�Natuurlijk�niet,�dat�is�logisch.
Niemand�in�deze�samenleving�zal�dat�goedkeuren.
Mevrouw�Helder�(PVV):
Ik�weet�niet�of�het�kan,�maar�ik�wil�hier�wel�een�punt�van
orde�maken.�Enerzijds�is�de�heer�Aardema�geen�volksvertegenwoordiger�en�kan�hij�zich�hier�totaal�niet�verdedigen.�Anderzijds�zou�het�de�heer�Dibi�sieren�om�niet�met
twee�maten�te�meten.�De�heer�Dibi�laat�het�hier�voorkomen�alsof�ik�een�debat�heb�aangevraagd�over�een�individuele�zaak�en�sleept�nu�de�heer�Aardema�met�de�haren
erbij�om�zijn�politieke�punt�te�maken.�Dat�doet�hij�maar
via�Twitter�en�allerlei�andere�media,�maar�niet�in�een�serieus�interpellatiedebat�met�deze�minister.
De�voorzitter:
Het�is�een�punt�van�orde,�maar�het�is�ook�een�stellingname.�Het�is�eigenlijk�beide�tegelijkertijd.�Daarmee�lokt
u�uit�dat�de�heer�Dibi�hierop�een�antwoord�geeft.�Het�is
een�punt�van�orde,�u�wilt�het�er�niet�over�hebben,�maar�u
vraagt�eigenlijk�om�een�reactie.
Als�mevrouw�Helder�het�goedvindt,�wil�ik�de�heer�Dibi
toestaan�om�er�iets�over�te�zeggen.
De�heer�Dibi�(GroenLinks):
Voorzitter,�ik�kan�hier�kort�over�zijn.�Mevrouw�Helder�heeft
alle�recht�om�een�interpellatiedebat�aan�te�vragen.�Zij
heeft�een�punt�als�zij�zegt�dat�wij�in�het�debat�geen�mensen�moeten�opvoeren�die�zichzelf�in�deze�Kamer�niet�kunnen�verweren.
Mijn�punt�en�statement�was�echter�dat�de�PVV�een�dubbele�moraal�hanteert.�De�PVV�noemt�constant�individuele�gevallen�van�mensen�die�zich�niet�kunnen�verweren.
De�PVV�vraagt�wel�een�interpellatiedebat�aan�over�een
meppende�Marokkaan�uit�Meppel.�Ik�kan�hoofdhamer
Hernandez,�zoals�ik�hem�net�heb�genoemd,�als�voorbeeld
noemen.�Ik�vind�dat�selectief.�Ik�vind�het�niet�goed�dat
Kamerleden�willekeurig�omgaan�met�overtreders�van�de
wet.�Dat�wilde�ik�graag�een�keertje�blootleggen.�Het�zou
de�minister�sieren�om�zelf�stelling�te�nemen�als�volksvertegenwoordigers,�ook�al�zijn�zij�van�de�gedoogpartner,�dit
soort�rare�fratsen�uithalen.

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

De�voorzitter:
De�minister,�tot�slot�op�dit�punt.
Minister�Opstelten:
Ik�herhaal�wat�ik�heb�gezegd.�Wij�gaan�toch�niet�in�algemeenheden�bepaalde�casussen�hier�behandelen�in�de�zin
van:�wat�vindt�u�ervan,�minister?�Ik�heb�daarin�geen�positie�in�te�nemen.�Het�is�ook�niet�aan�de�orde�op�dit�moment.
Daar�laat�ik�het�bij.�Ik�ga�nu�verder�met�mijn�betoog
en�kom�dan�bij�mevrouw�Berndsen.�Het�is�fijn�dat�zij�het
wetsvoorstel�afwacht.�Ik�hoop�dat�het�op�haar�steun�kan
rekenen.
Wat�zij�daarna�vroeg,�vind�ik�ook�een�belangrijk�punt.
Dat�betreft�namelijk�de�effecten�op�de�hulpverleners�en
het�onderzoek.�Ik�zal�daar�even�goed�naar�kijken.�Mevrouw�Berndsen�weet�–�ik�hoop�dat�zij�dit�van�me�aanneemt�–�dat�dit�echt,�en�niet�omdat�dit�aan�de�orde�is,�een
speerpunt�is.�Waar�je�politiek�ook�staat,�wij�moeten�er�allen�voor�staan�om�aan�geweld�tegen�en�intimidatie�van
onze�hulpverleners,�politiemensen,�brandweermensen�et
cetera�een�eind�te�maken.�Ook�de�effecten�in�de�nazorg
moeten�wij�goed�bekijken.�Dit�is�ongelooflijk�serieus�en
heel�belangrijk.�Dit�is�niet�zo�hier�en�daar�maar�een�incident.�Dit�is�iets�waarvoor�ik�mij�met�alles�wat�in�mij�is,�zal
inzetten�om�er�een�eind�aan�te�maken,�met�u�allen.�Dit�kan
niet�de�minister�of�een�staatssecretaris,�dit�moeten�wij
met�zijn�allen�voor�elkaar�krijgen.
Mevrouw�Berndsen�(D66):
Ik�ben�blij�dat�de�minister�hierop�zo�reageert,�maar�ik�wil
het�toch�iets�"smarter"�hebben.�Ik�weet�dat�er�initiatieven
zijn�voor�een�monitoronderzoek.�Is�de�minister�bereid�om
daarin�te�investeren,�zodat�wij�weten�waar�wij�het�over
hebben?
Minister�Opstelten:
Ik�kan�daarover�iets�concreter�zijn.�Dit�valt�binnen�het�programma�Veilige�Publieke�Taak�van�het�ministerie�van�Binnenlandse�Zaken.�Er�is�reeds�gekeken�naar�de�effecten
van�geweld�tegen�bijvoorbeeld�politie.�Ik�kan�hierover
een�paar�cijfers�geven,�maar�dat�heeft�niet�zo�veel�zin.�Ik
ben�absoluut�bereid�om�hierin�te�investeren�en�hier�nader
naar�te�kijken.�Het�is�belangrijk�genoeg.
De�heer�Recourt�wil�dat�zaken�effectiever�worden�aangepakt�en�snel�voor�de�rechter�komen.�Ik�deel�zijn�mening�hieromtrent.�Ik�ben�al�ingegaan�op�de�politiebond.
Ook�sprak�de�heer�Recourt�over�huisarrest.�Dit�wordt�niet
vaak�toegepast�en�ik�kan�er�dus�niet�veel�over�zeggen.�In
het�algemeen�is�bekend�dat�behandeling�die�gericht�is�op
het�voorkomen�van�crimineel�gedrag,�beter�aanslaat�in
thuissituaties�dan�in�detentiesituaties.�Wij�hebben�hierover�geen�specifieke�gegevens.�Ik�kan�me�voorstellen�dat
het�nuttig�is�om�bij�het�voorbereiden�van�het�wetsvoorstel�dergelijke�gegevens�te�hebben�om�goed�beslagen�ten
ijs�te�komen.�Dan�weet�je�waar�je�de�mensen�moet�raken
en�wat�het�effect�is�van�je�optreden,�dat�doelgericht�moet
zijn.
De�heer�Recourt�en�de�heer�Çörüz�hebben�beiden�gesproken�over�de�verschijningsplicht�van�de�ouders�ter�terechtzitting.�Per�1 januari�is�dit�een�wettelijke�plicht�geworden.�Hieraan�wordt�uitvoering�gegeven.�Ouders�worden�opgeroepen�voor�de�terechtzittingen.�Ik�deel�de�mening�van�de�heer�Recourt�dat�ouders�het�best�bij�het�hele
proces�kunnen�worden�betrokken.�Dat�gebeurt�ook�vaak.
De�politie�en�de�Raad�voor�de�Kinderbescherming�spre-

25 januari 2011
TK�43

43-17-10

Opstelten
ken�doorgaans�met�de�ouders�ten�behoeve�van�het�opstellen�van�rapportages�over�de�jeugdigen.�Ook�bij�de�uitvoering�van�sancties�worden�de�ouders�steeds�vaker�betrokken.�De�verplichte�verschijning�leidt�er�wel�toe�dat�de
zaak�wordt�aangehouden�als�ouders�niet�verschijnen.�Dat
komt�een�snelle�afhandeling�dus�niet�altijd�ten�goede.�Dat
is�een�dilemma.
Het�weekendarrangement�ken�ik�nog�uit�mijn�verleden
in�Tilburg.�Dat�is�succesvol.�Ik�ben�bereid�te�bekijken�of
er�aanleiding�is�om�dit�landelijk�uit�te�rollen,�maar�ik�kan
dit�niet�direct�toezeggen.�Vaak�moet�in�een�regio�of�stad
maatwerk�worden�geleverd�om�zoiets�voor�elkaar�te�krijgen.
De�heer�Recourt�(PvdA):
Ik�wil�nog�een�vraag�stellen�over�het�vorige�punt,�de�aanwezigheid�van�ouders.�Dat�punt�bevat�twee�onderdelen.
Het�ene�is�de�aanwezigheid�ter�zitting.�Ik�sprak�echter�met
name�over�het�voorstel,�dat�we�al�bij�de�begrotingsbehandeling�hebben�gedaan,�om�de�ouders�zo�snel�mogelijk�nadat�de�minderjarige�is�opgepakt,�te�betrekken�bij�de
zaak�en�bij�de�oplossing�en�om�dit�te�standaardiseren.�Dat
voorstel�is�toen�overgenomen.�Wat�is�de�stand�van�zaken
in�dezen?
Minister�Opstelten:
Ik�zal�dit�laten�nagaan.�Er�wordt�hard�aan�de�uitvoering
van�dit�voorstel�gewerkt.
Er�is�ook�een�vraag�gesteld�over�het�adolescentenrecht.
Namens�de�staatssecretaris�zeg�ik�dat�we�in�mei�2011�een
conceptwetsvoorstel�ter�consultatie�zullen�sturen.�Net�als
de�andere�zaken�is�deze�zaak�nadrukkelijk�in�beweging,
maar�de�precieze�stand�van�zaken�in�termen�van�tijd�heb
ik�op�dit�moment�niet�paraat.�De�motie�van�de�heer�Çörüz�is�een�ondersteuning�van�het�beleid.�De�verschijningsplicht�van�ouders�ter�terechtzitting�van�hun�kind�is�per
1 januari�in�werking�getreden.�In�de�casus�waarover�in�dit
debat�sprake�is,�is�er�nog�geen�zitting�geweest.�Ik�begrijp
de�relatie�met�de�casus�dan�ook�niet,�maar�goed,�los�daarvan�geldt�dit�ook�algemeen.�Wij�hebben�het�ook�niet�over
die�casus.�Voor�de�terechtzitting�in�die�situatie�zullen�de
ouders�ook�worden�opgeroepen.
Ik�voer�wel�overleg�met�de�betrokken�uitvoeringsinstanties�over�de�goede�uitvoering�van�deze�regeling�in�de�dagelijkse�praktijk.�Ik�doel�nu�op�de�Raad�voor�de�Kinderbescherming,�de�politie,�het�Openbaar�Ministerie�en�de
Raad�voor�de�rechtspraak.�Deze�motie�is�een�vierkante�ondersteuning�van�het�beleid�en�een�helder�signaal�van�de
volksvertegenwoordiging�dat�zij�mijn�beleid�steunt.�Dit
moet�men�gewoon�goed�gaan�uitvoeren.
Ik�denk�dat�ik�hiermee�alle�vragen�heb�beantwoord.

Minister�Opstelten:
Duidelijk.�Daarom�zei�ik�ook�dat�wij�met�al�die�instanties,
waaronder�de�Raad�voor�de�rechtspraak,�overleg�voeren.
Ik�ben�het�helemaal�met�de�heer�Çörüz�eens.�Deze�wet�is
op�1 januari�ingegaan.�Hij�zal�dus�door�iedereen�uitgevoerd�moeten�worden.�Wij�staan�ervoor�in�dat�dit�gebeurt.
Ik�zeg�alleen�maar�dat�deze�motie�een�mooie�klaroenstoot
is�van�de�volksvertegenwoordiging,�tegenover�mij�en�tegenover�het�land,�waaruit�blijkt�dat�dit�nu�gaat�gebeuren
en�in�werking�is�getreden.
Ik�hecht�eraan�om�tegen�de�heer�Çörüz�te�zeggen�dat
ook�tegenover�jongeren�een�zero�toleranceaanpak�plaatsvindt.�Daar�mag�geen�enkel�misverstand�over�bestaan.
Dat�is�de�kern�van�het�debat�van�hedenmiddag.
De�heer�Van�Raak�(SP):
Wij�moeten�problemen�oplossen�die�er�zijn.�Ik�wil�deze
motie�graag�steunen,�maar�klopt�het�dat�sinds�dit�wet�is,
per�1 januari,�in�de�rechtspraktijk�weerstand�bestaat�tegen
de�uitvoering�van�de�verschijningsplicht?�Anders�gaan�wij
hier�een�motie�aannemen�die�een�probleem�moet�oplossen�dat�er�niet�is.
De�heer�Çörüz�(CDA):
Ik�wil�daar�graag�op�antwoorden.�Mij�bereiken�echt�signalen�die�erop�wijzen�–�ik�zeg�het�even�onpolitiek�–�dat
men�hierover�niet�laaiend�enthousiast�is.�Er�is�weerstand.
Nogmaals,�het�is�een�wet,�maar�de�Kamer�moet�ook�een
duidelijk�signaal�geven.�Vandaar�deze�motie.�Dat�signaal
moet�voor�de�tweede�keer�die�kant�op�gaan.�Ik�ben�blij�dat
de�minister�dit�signaal�meeneemt.
Minister�Opstelten:
Ik�meen�dat�ik�niet�veel�heb�toe�te�voegen�aan�wat�ik�eerder�heb�gezegd.�Wij�beschouwen�deze�motie�als�een�ondersteuning�van�het�beleid.
De�beraadslaging�wordt�gesloten.
De�voorzitter:
Hiermee�zijn�wij�gekomen�aan�het�einde�van�dit�interpellatiedebat�dat�is�aangevraagd�door�mevrouw�Helder.�De
stemming�over�de�motie-Çörüz�c.s.�zal�volgende�week
dinsdag�plaatsvinden.
De�vergadering�wordt�van�17.05�tot�19.15�uur�geschorst.
Voorzitter:�Verbeet

De�heer�Çörüz�(CDA):
Ik�ben�blij�dat�de�minister�zegt�dat�de�motie�een�ondersteuning�van�het�beleid�is.�De�minister�en�de�Kamer�verstaan�elkaar�in�ieder�geval.�Het�amendement�is�echter
al�van�een�aantal�jaren�geleden.�Omdat�daartegen�in�de
rechterlijke�macht�weerstand�was,�heeft�een�en�ander
toch�nog�lang�op�zich�laten�wachten.�Per�1 januari�is�het
wet,�maar�nog�steeds�bereiken�mij�signalen�in�de�zin�van
"eigenlijk�hebben�wij�er�geen�zin�in".�Het�heeft�in�deze�zin
niet�direct�te�maken�met�de�zaak�waar�wij�over�spreken,
maar�het�is�wel�aanpalend,�want�de�rol�van�de�ouders�is
cruciaal.�Ik�wil�echt�dat�de�minister�via�of�met�de�raad�bewerkstelligt�dat�dit�nu�gewoon�wordt�uitgevoerd�door�onze�rechters�omdat�het�wet�is.

Tweede�Kamer

Vrijlating�verdachte�zware
mishandeling

25 januari 2011
TK�43

43-17-11