Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 699

Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 en de
Algemene wet bestuursrecht ter uitvoering van
de verordening (EU) nr. 604/2013 van het
Europees Parlement en de Raad van 26 juni
2013 tot vaststelling van de criteria en
instrumenten om te bepalen welke lidstaat
verantwoordelijk is voor de behandeling van een
verzoek om internationale bescherming dat door
een onderdaan van een derde land of een
staatloze bij een van de lidstaten wordt
ingediend (PbEU 2013, L 180)

Nr. 4

ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 31 mei 2013 en het nader rapport d.d. 11 juli 2013,
aangeboden aan de Koning door de staatssecretaris van Veiligheid. Het
advies van de Afdeling advisering van de Raad van State is cursief
afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 24 april 2013, no. 13.000886, heeft Hare Majesteit
Koningin Beatrix, op voordracht van de Staatssecretaris van Veiligheid en
Justitie, bij de Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet ter uitvoering van de Verordening nr. ** van het Europees Parlement en de Raad van ** tot
vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat
verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een
staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, met memorie van
toelichting.
Teneinde te voorkomen dat asielzoekers in meerdere lidstaten van de
Europese Unie om bescherming vragen, waardoor de lidstaat met de
gunstigste voorwaarden de meeste asielverzoeken dient te behandelen,
zijn in Europees verband criteria afgesproken aan de hand waarvan wordt
bepaald welke lidstaat verantwoordelijk is voor de afhandeling van een
asielverzoek. Dit heeft geresulteerd in het Verdrag van Dublin van 15 juni
1990. Dit verdrag is in 2003 vervangen door Verordening (EG) 2003/343
(Dublinverordening).

1

kst-33699-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Afdeling advisering van de Raad van State is ter inzage gelegd bij het
Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

1

In het kader van het Gemeenschappelijk Europees Asiel Stelsel (GEAS) is
– onder meer – gewerkt aan aanpassingen van de criteria voor het
bepalen van de verantwoordelijke lidstaat. Dat zal leiden tot een
herschikking van de Dublinverordening (hierna: herschikkingsverordening). Vanaf het moment dat deze herschikkingsverordening in werking
zal zijn getreden, geldt een termijn van zes maanden voor de aanpassing
van de nationale voorschriften.2 In verband met deze termijn wenst de
regering niet te wachten tot het moment dat de tekst van de herschikkingsverordening definitief is vastgesteld en in werking is getreden.
Omdat het een verordening betreft die als zodanig rechtstreekse werking
heeft,3 is – anders dan bij richtlijnen het geval is – omzetting in nationale
regelgeving niet nodig, aldus de toelichting. Wel is aanpassing geboden
om te zorgen dat de nationale regeling aansluit op de herschikkingsverordening.
Het voorstel strekt ertoe enkele onderdelen van de Vreemdelingenwet
2000 (hierna: Vw 2000) te wijzigen, zodanig dat die de noodzakelijke
grondslag biedt voor een overdrachtsbesluit, voor een afwijzingsgrond
voor vreemdelingen die in een andere lidstaat bescherming genieten,
voor bewaring van over te dragen Dublin-claimanten en voor het
vervroegen van de indiening van asielverzoeken.
De Afdeling advisering van de Raad van State onderschrijft de strekking
van het wetsvoorstel, maar maakt een aantal opmerkingen met betrekking
tot de nieuwe afwijzingsgrond – op te nemen in artikel 30, eerste lid,
onder d, Vw2000 –, het rechtstreeks beroep tegen een overdrachtsbesluit,
de rechtsbescherming bij bewaring van over te dragen Dublinclaimanten,4
het rechtmatig verblijf van niet-Dublinclaimanten en de definitieve tekst
van de herschikkingsverordening. Zij is van oordeel dat in verband
daarmee (enige) aanpassing van het voorstel wenselijk is.
Bij Kabinetsmissive van 24 april 2013, no. 13.000886, heeft Hare Majesteit
Koningin Beatrix, op voordracht van de Staatssecretaris van Veiligheid en
Justitie, bij de Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet ter uitvoering van de Verordening nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni
tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke
lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om
internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land
of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, met memorie
van toelichting.
Dit advies, gedateerd 31 mei 2013, no. W03.13.0103/II, bied ik U hierbij
aan. De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging
het voorstel van wet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
1. Nieuwe afwijzingsgrond
In het voorstel wordt een nieuwe afwijzingsgrond opgenomen in artikel
30, eerste lid, onder d, Vw 2000,5 dat ziet op het geval dat de asielzoeker al
in een andere lidstaat bescherming als vluchteling of subsidiair asielge2

Artikel 49 van de herschikkingsverordening.
Idem en artikel 288 VWEU (algemeen).
4
Wanneer uit onderzoek is gebleken dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de
(voortzetting van de) behandeling van het asielverzoek kan op die staat een zogenoemde
Dublin-claim worden gelegd. Deze claim kan uitdrukkelijk worden ingewilligd dan wel door
tijdsverloop geacht te zijn ingewilligd wanneer de staat niet binnen de termijn heeft gereageerd. De over te dragen persoon wordt Dublinclaimant genoemd.
5
Artikel I, onder D, van het voorstel.
3

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

2

rechtigde geniet. Nu overdracht van deze vreemdelingen op grond van de
herschikkingsverordening niet mogelijk zal zijn, is een afzonderlijke
afwijzingsgrond zeer wenselijk, aldus de toelichting.6 Vooronderstelling is
dat, gezien het doel van de huidige Dublinverordening, deze verordening
niet van toepassing is op personen die reeds door een lidstaat zijn
toegelaten als vluchteling. Zij worden thans, volgens de toelichting,
afgewezen op grond van het huidige artikel 30, eerste lid, onder d, Vw
2000: de vreemdeling zal krachtens een verdrag – de Europese Overeenkomst inzake de overdracht van verantwoordelijkheid voor vluchtelingen
(1980) – worden overgenomen. Afwijzing op grond van artikel 30, eerste
lid, onder a, Vw 2000 zou niet mogelijk zijn, gelet op het doel van de
Dublinverordening – het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat voor
de behandeling van een asielverzoek. Op grond van deze strekking is de
Dublinverordening niet van toepassing op personen die reeds door een
andere lidstaat zijn erkend en toegelaten als vluchteling. Door de
uitbreiding in de herschikkingsverordening van het begrip «asielverzoek»
tot personen die een verzoek doen om subsidiaire bescherming zal de
herschikkingsverordening ook niet van toepassing zijn op personen die
reeds door een andere lidstaat subsidiaire bescherming wordt geboden.7
Deze personen zouden, anders dan de categorie van elders toegelaten
vluchtelingen, evenmin op grond van het huidige artikel 30, eerste lid,
onder d, Vw 2000 kunnen worden afgewezen, nu de genoemde Overeenkomst alleen ziet op vluchtelingen, aldus nog steeds de toelichting.8
De Afdeling plaatst enkele kanttekeningen bij de motivering voor een
nieuwe afwijzingsgrond. Naar haar oordeel is aannemelijk dat, ingevolge
artikel 9, eerste lid, van de huidige Dublinverordening, niet alleen de
andere lidstaat die een aanvraag in behandeling heeft, maar ook de
lidstaat die reeds een verblijfstitel heeft afgegeven – daaronder ook
begrepen de toelating als vluchteling of als subsidiair asielgerechtigde –
verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek dat
naderhand in Nederland is ingediend. Een andere uitleg ligt minder voor
de hand, omdat zij de effectieve werking van de Dublinverordening zou
beperken en daarmee met diens bedoeling in strijd kan worden geacht. In
dit verband is relevant dat de Dublinverordening een uitputtende regeling
bevat voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat.9 De daaruit
voortvloeiende verplichting om een asielzoeker over of terug te nemen is
een onlosmakelijk onderdeel van de Dublinverordening.
Onder de herschikkingsverordening verandert de situatie op dit punt niet.
Ziet de Afdeling het goed, dan dient artikel 12, eerste lid, van de herschikkingsverordening derhalve zo te worden geïnterpreteerd dat een andere
lidstaat die een geldige verblijfstitel heeft verstrekt – daaronder begrepen
de toelating als vluchteling of subsidiair asielgerechtigde – ook in de
nieuwe situatie verantwoordelijk zal zijn voor de behandeling van het in
6

Toelichting, artikelsgewijs deel, toelichting bij artikel I, onderdeel D.
Overigens is wordt onder de huidige verordening elk verzoek om bescherming (ook een
verzoek om subsidiaire bescherming) in principe al als een asielverzoek in de zin van de
verordening opgevat, zie artikel 2 onder c): «Elk verzoek om internationale bescherming wordt
als een asielverzoek beschouwd, tenzij de onderdaan van een derde land uitdrukkelijk vraagt
om een ander vorm van bescherming waarvoor een afzonderlijk verzoek kan worden
ingediend».
8
Toelichting, Algemeen Deel, Uitvoering van de Verordening in de Nederlandse wet- en
regelgeving.
9
Zie in deze zin de uitspraak van 12 juni 2009 van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad
van State, nr. 200902800/1/V3, r.o. 2.2.3. Een vergelijkbaar standpunt inzake de verhouding
tussen de Dublinverordening en de door de regering genoemde Europese Overeenkomst
inzake de overdracht voor vluchtelingen ligt voor de hand, maar deze kwestie is nog niet door
de Afdeling Bestuursrechtspraak beslist (vgl. de uitspraak van 27 februari 2012, nr. 201010541/
1/V4). Overigens ziet die overeenkomst enkel op de overdracht van de verantwoordelijkheid tot
het verstrekken van het vluchtelingenpaspoort.
7

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

3

Nederland ingediende verzoek om internationale bescherming. Het
asielverzoek zal in dat geval op grond van artikel 30, eerste lid, onder a,
van de Vw 2000 kunnen worden afgewezen. Voorts zal dan de overname
van de betreffende vreemdeling op grond van deze verordening kunnen
plaatsvinden. Door asielzoekers af te wijzen op grond van het voorgestelde artikel 30, eerste lid, onder d, Vw 2000 zou Nederland zich de
bevoegdheid ontnemen om de verantwoordelijke lidstaat op grond van de
Dublinverordening te verplichten de behandeling van het asielverzoek –
en daarmee ook de asielzoeker – over te nemen. Gevolg daarvan zou zijn
dat de uitzetting van de betreffende vreemdeling, na afwijzing op grond
van het voorgestelde artikel 30, eerste lid, onder d, Vw 2000, zou moeten
worden gericht op het land van herkomst, indien de vreemdeling niet
eigener beweging vertrekt naar de lidstaat waar hij een vluchtelingen- of
subsidiaire status heeft. De Terugkeerrichtlijn is in dat geval niet van
toepassing.10
De Afdeling adviseert de noodzaak van het voorgestelde nieuwe artikel 30,
eerste lid, onder d, Vw 2000, mede in het licht van bovenstaande, nader te
motiveren en zo nodig aan te passen.
1. Nieuwe afwijzingsgrond
Artikel 9, eerste lid, van de oorspronkelijke Verordening luidt: Wanneer de
asielzoeker houder is van een geldige verblijfstitel, is de lidstaat die deze
titel heeft afgegeven, verantwoordelijk voor de behandeling van het
asielverzoek. Artikel 12 van de nieuwe Verordening heeft dezelfde
strekking, maar spreekt breder van «verzoek om internationale
bescherming», waaronder ook een verzoek om subsidiaire bescherming
valt.
De Afdeling vraagt zich af of het begrip «geldige verblijfstitel» uit deze
bepalingen mede omvat «asielvergunning». Wanneer dit het geval is, zou
de verplichting tot terug- of overname ook van toepassing zijn op
vreemdelingen die de status van verdragsvluchteling respectievelijk
internationaal beschermde hebben. In dat geval zou de afwijzingsgrond
van artikel 30, eerste lid onder a van de Vreemdelingenwet voldoende zijn
en is de in het wetsvoorstel voorgestelde afwijzingsgrond overbodig. De
Afdeling vraagt hierom dit element nader te onderbouwen.
Ik begrijp de kennelijke verwarring bij de Afdeling, omdat de tekst van
deze bepaling van de Verordening geen uitsluitsel biedt over de interpretatie van de bepaling. De Verordening als geheel en de consistente
toepassing door de lidstaten laat echter geen twijfel bestaan over de
interpretatie.
De Dublinverordening ziet op de overdracht van personen die een verzoek
om internationale bescherming hebben ingediend waarover nog geen
definitieve beslissing is genomen. De verordening ziet derhalve niet op de
overdracht van personen die reeds in een lidstaat internationale
bescherming genieten. De doelstelling van de verordening is het bepalen
van de verantwoordelijke lidstaat voor het beoordelen van het verzoek om
internationale bescherming. Bij een toegekende status is er geen
behandeling van het verzoek meer noodzakelijk. De overdracht van
personen die internationale bescherming genieten, valt dus buiten de
reikwijdte van de Dublinverordening. Indien iemand internationale
bescherming geniet, is hij geen verzoeker meer in de zin van artikel 2,

10

Zie de uitspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State van 24 april 2012,
nr. 201103734/1/V3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

4

onderdeel d, van de verordening en is de verordening niet meer van
toepassing.
Ook de Procedurerichtlijn (herschikking) ondersteunt deze interpretatie:
artikel 33, eerste lid, van de richtlijn constateert dat een aanvraag niet in
behandeling hoeft te worden genomen wanneer de Dublinverordening
van toepassing is. Het tweede lid, onderdeel a bepaalt dat een aanvraag
niet ontvankelijk kan worden verklaard wanneer een andere lidstaat aan
betrokkene internationale bescherming heeft toegekend. Een dergelijke
bepaling zou overbodig zijn geweest wanneer de Dublinverordening ook
van toepassing was op personen die internationale bescherming
genieten.
Deze interpretatie is consistent gebleken, en wordt in de praktijk gehandhaafd. Verzoeken tot overdracht of terugname van vreemdelingen met een
asielstatus op grond van de (oude) Dublinverordening worden door alle
lidstaten geweigerd.
Hieruit volgt dat onder de nieuwe Verordening subsidiair beschermden
niet kunnen worden overgedragen. Omdat er voor deze groep nog geen
afwijzingsgrond is opgenomen in de Vreemdelingenwet 2000, zou
Nederland een verzoek om internationale bescherming van personen die
elders reeds subsidiaire bescherming genieten inhoudelijk moeten
behandelen. Dit is onwenselijk en hierom wordt voorgesteld een nieuwe
afwijzingsgrond op te nemen.
Voor de verantwoordelijkheid van staten voor vluchtelingen is een
specifiek verdrag van toepassing, de Overeenkomst van Straatsburg
inzake de overdracht voor vluchtelingen (Trb. 1981, 239). Dit Verdrag ziet
expliciet op de verantwoordelijkheid van de vergunningverlenende
lidstaat voor vluchtelingen en niet slechts, zoals de Afdeling lijkt aan te
nemen, op het verstrekken van een vluchtelingenpaspoort. Dit Verdrag
stelt in artikel 4 een verplichting tot het wederom toelaten van de
vluchteling op het grondgebied voor de vergunning verlenende staat. Op
grond van de verplichting tot wedertoelating kan de verdragsvluchteling
worden overgedragen naar de verantwoordelijke staat. Als de vreemdeling niet kan worden overgedragen, bijvoorbeeld omdat de staat niet is
aangesloten bij het Verdrag, omdat de vreemdeling een andere status
heeft dan verdragsvluchteling of omdat de termijn is verstreken, zal hij
worden gesommeerd terug te keren naar het land dat de status heeft
verleend. Wanneer de vreemdeling geen gevolg geeft aan dit bevel, is de
Terugkeerrichtlijn, anders dan de Afdeling lijkt te vooronderstellen, wel
van toepassing en kan aan de vreemdeling een terugkeerbesluit worden
opgelegd op grond van artikel 6, tweede lid van de Terugkeerrichtlijn.
Deze bepaling is in Nederland geïmplementeerd in artikel 62a, derde lid
VW. In verband met het respecteren van non-refoulement zal uitzetting
van betrokkene naar het land van herkomst echter niet mogelijk en ook
niet wenselijk zijn.
De memorie van toelichting is naar aanleiding van de opmerkingen van
de Afdeling op dit punt verduidelijkt.
2. Rechtstreeks beroep tegen een overdrachtsbesluit
Artikel 26 van de herschikkingsverordening bepaalt dat betrokkene in
kennis moet worden gesteld van het besluit hem over te dragen aan de
verantwoordelijke lidstaat. In de aanhef van artikel 26 en in artikel 27
wordt het begrip «overdrachtsbesluit» gebruikt, dat op dit moment nog
niet voorkomt in de Vw 2000. Het wetsvoorstel introduceert een grondslag
voor het overdrachtsbesluit in het voorgestelde artikel 44a Vw 2000

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

5

(artikel I, onder G, van het voorstel). De toelichting vermeldt dat voor de
introductie van het overdrachtsbesluit is gekozen analoog aan het
«terugkeerbesluit». Daarmee wordt zoveel mogelijk aangesloten bij het
bestaande stelsel,11 hetgeen betekent dat tegen een overdrachtsbesluit
(rechtstreeks) beroep zal open staan.12
In het voorstel is niet opgenomen dat deze vorm van beroep wordt
opgenomen in bijlage I bij de Algemene wet bestuursrecht (Awb, Regeling
rechtstreeks beroep). De Afdeling adviseert het voorstel in die zin aan te
passen.
2. Rechtstreeks beroep tegen een overdrachtsbesluit
In het voorstel is niet opgenomen dat deze vorm van beroep wordt
opgenomen in bijlage I bij de Algemene wet bestuursrecht (Regeling
rechtstreeks beroep). De Afdeling adviseert het voorstel in die zin aan te
passen.
De bijlage I bij de Algemene wet bestuursrecht (Regeling rechtstreeks
beroep) sluit bezwaar uit bij de afdelingen 3 en 5 van hoofdstuk 7 van de
Vreemdelingenwet 2000. Artikel 82, eerste lid, onderdeel a ziet op de
afwijzing van Dublinclaimanten. Dit artikel staat in hoofdstuk 7, afdeling 3,
en op deze wijze is ook gewaarborgd dat tegen de afwijzende beschikking,
tevens overdrachtsbesluit rechtstreeks beroep open staat. Er is echter nog
niet voorzien in rechtstreeks beroep bij een ambtshalve genomen
overdrachtsbesluit. Het voorstel is op dit punt aangepast, strekkende tot
het openstellen van rechtstreeks beroep bij een ambtshalve overdrachtsbesluit in de Regeling rechtstreeks beroep.
De opmerking van de Afdeling heeft tevens aanleiding gegeven om enkele
andere aanpassingen in bijlage I bij de Algemene wet bestuursrecht in het
voorstel op te nemen, zodat enkele dubbelingen weggenomen worden.
Dit wordt nader toegelicht in de artikelsgewijze toelichting bij het
wetsvoorstel.
3. Rechtsbescherming bij bewaring
Artikel 28 van de herschikkingsverordening stelt voorwaarden aan de
bewaring van personen met het oog op overdracht op grond van de
verordening. De toelichting wijst erop dat deze voorwaarden rechtstreekse
werking hebben en daarom niet in de Vw 2000 zullen worden opgenomen.
Wel introduceert het wetsvoorstel in de voorgestelde artikelen 6a en 59a
van de Vw 2000 (artikel I, onder B en onder H van het voorstel) een
nieuwe wettelijke grondslag voor de bewaring van Dublinclaimanten als
zodanig. De Afdeling maakt over de regeling van de bewaring van
Dublinclaimanten de volgende opmerking.
a. Bij bewaring ter fine van uitzetting geldt de eis dat er zicht moet zijn op
uitzetting. Ontbreekt dat zicht, of is het komen te ontbreken, dan moet de
bewaring worden opgeheven.13 De Afdeling leidt uit de formulering van
artikel 28, derde lid, van de herschikkingsverordening af dat bij bewaring
ten behoeve van overdracht deze moet worden opgeheven wanneer de
administratieve procedures (het indienen van een overnameverzoek) niet
binnen de daarvoor geldende termijnen kunnen worden afgerond. Voorts
mag de bewaring ten behoeve van overdracht niet langer duren dan zes
11

Gebaseerd op de Terugkeerrichtlijn, Rl. 2008/115/EG, Pb. (2008) L 348 (Tri).
Toelichting, algemeen deel, onder «Uitvoering van de Verordening in Nederlandse wet- en
regelgeving», onder ad. 1.
13
Gelet op de wettelijke omschrijving van artikel 59 van de Vw 2000: «met het oog op
uitzetting».
12

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

6

weken, dan wel – in het geval de vreemdeling zich reeds in bewaring
bevindt, ter fine van uitzetting – acht weken.
Uit de vierde alinea van artikel 28, derde lid, van de herschikkingsverordening leidt de Afdeling af dat de bewaring moet worden opgeheven
wanneer het zicht op overdracht ontbreekt of komt te ontbreken.
De Afdeling kan uit het voorstel niet afleiden op welke wijze een rechterlijke beoordeling van de rechtmatigheid van de bewaring ten behoeve van
overdracht is gewaarborgd. Gelet op de eisen die artikel 5, eerste lid,
onder f, van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM)
en artikel 6 van het EU-Handvest voor de grondrechten stellen aan
vrijheidsbeneming, dient een mogelijkheid te bestaan voor een rechtelijke
beoordeling van de rechtmatigheid van de bewaring. Met het oog daarop
dient artikel 94, eerste lid, van de Vw 2000 te worden aangevuld met de
vermelding van de voorgestelde artikel 6a en 59a (artikel I, onder B en
onder H, van het voorstel).
De Afdeling adviseert het voorstel in die zin aan te passen.
b. Gelet op hetgeen hiervoor is opgemerkt (onder a) is de Afdeling van
oordeel dat in aansluiting op de rechtsbescherming bij bewaring ter fine
van uitzetting de mogelijkheid dient te bestaan van hoger beroep – op
grond van artikel 95 van de Vw 2000 – tegen rechterlijke uitspraken op
eerste bewaringsberoepen en dat de mogelijkheid van schadevergoeding
– op grond van artikel 106 van de Vw 2000 – is gewaarborgd bij bewaring
op grond van overdracht.
De Afdeling adviseert in de toelichting tot uitdrukking te brengen dat deze
bepalingen eveneens van toepassing zullen zijn op beroepen tegen
bewaring op grond van overdracht en het voorstel zo nodig aan te passen.
3. Rechtsbescherming bij bewaring
De Afdeling kan uit het voorstel niet afleiden op welke wijze een rechterlijke beoordeling van de rechtmatigheid van de bewaring ten behoeve van
overdracht is gewaarborgd. Met het oog daarop adviseert de Afdeling
artikel 94, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 aan te vullen met de
vermelding van de voorgestelde artikel 6a en 59a (artikel I, onder B en
onder H, van het voorstel).
Op het punt van bewaring op grond van de artikelen 6a en 59a wordt
beoogd de rechtsbescherming volledig in overeenstemming te brengen
met de bewaring op grond van de artikelen 6 en 59. Het voorstel wordt
hierom overeenkomstig de suggestie van de Afdeling aangepast.
Voorts adviseert de Afdeling in de toelichting tot uitdrukking te brengen
dat de artikelen 95 en 106 van de Vreemdelingenwet eveneens van
toepassing zullen zijn op beroepen tegen bewaring op grond van
overdracht en het voorstel zo nodig aan te passen.
Artikel 95, eerste lid verwijst naar artikel 94, derde lid. Omdat artikel 94
overeenkomstig de suggestie van de Afdeling is aangepast, behoeft dit
artikel geen nadere aanpassing. Artikel 106 spreekt in zijn algemeenheid
van schadevergoeding bij opheffing van een maatregel strekkende tot
vrijheidsontneming. Ook op dit punt is dan ook geen aanpassing van de
wettekst noodzakelijk. Wel zal in de toelichting worden aangevuld dat deze
artikelen ook van toepassing zijn op de inbewaringstelling met het oog op
overdracht.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

7

Daarnaast heeft de opmerking van de Afdeling aanleiding gegeven om op
een aantal andere punten te bezien of de wettekst in overeenstemming
was met de bedoeling, het creëren van gelijke rechtsbescherming. Hiertoe
zijn aanpassingen gedaan in het wetsvoorstel tot redactionele wijziging
van de artikelen 73, 77, 84, 93 en 108.
4. Rechtmatig verblijf niet-Dublinclaimanten
Volgens de toelichting kan het huidige artikel 8, onder m, van de Vw 2000
vervallen omdat de rust- en voorbereidingstijd van artikel 3.109 van het
Vb 2000 tussen het tijdstip dat de asielzoeker te kennen geeft een
asielverzoek te willen indienen en het tijdstip van de formele indiening
daarvan (de aanvraag) door de herschikkingsverordening wordt bekort,
waardoor een bepaling omtrent het rechtmatig verblijf voorafgaand aan
de indiening van de aanvraag niet meer nodig zou zijn.14 De Afdeling
merkt op dat dit ingevolge de opzet van het voorstel wel het geval zal zijn
voor de zogenoemde Dublinclaimanten, maar niet voor diegenen die
uitsluitend in Nederland een asielverzoek willen indienen. Voor hen zou
het in de rede liggen het «oude» artikel 8, onder m, van de Vw 2000 te
handhaven.
De Afdeling adviseert de voorgestelde wijziging van artikel 8, onder m,
van de Vw 2000 nader te bezien.
4. Rechtmatig verblijf niet-Dublinclaimanten
De Afdeling adviseert de voorgestelde wijziging van artikel 8, onder m,
van de Vreemdelingenwet 2000 nader te bezien, omdat er nog behoefte is
aan deze verblijfsgrond voor diegenen die uitsluitend in Nederland een
asielaanvraag in willen dienen.
De Afdeling gaat er kennelijk vanuit dat er een onderscheid zal worden
gemaakt ten aanzien van het moment van formele indiening van de
aanvraag bij Dublinprocedures en overige asielprocedures. Dit is echter
niet het geval. De Verordening is op dit punt aanleiding tot het wijzigen
van het tijdstip van formele indiening, maar deze wijziging werkt voor alle
procedures, ook voor diegenen die uitsluitend in Nederland een asielaanvraag willen indienen. Een andere werkwijze, waarbij het tijdstip van
indienen van de formele asielaanvraag afhankelijk zou zijn van de vraag of
iemand onder de reikwijdte van de Dublinverordening valt, zou niet
werkbaar zijn. Immers, ten tijde van de formele indiening van de aanvraag
is doorgaans nog niet bekend of iemand onder de reikwijdte van de
Dublinverordening valt. De memorie van toelichting is op dit punt
verduidelijkt.
5. Definitieve tekst herschikkingsverordening
De Afdeling merkt op dat de tekst van de herschikkingsverordening nog
niet definitief is vastgesteld. Zij adviseert het wetsvoorstel – dan wel
onderdelen daarvan – opnieuw ter advisering voor te leggen wanneer op
grond van de definitieve verordening substantiële wijzigingen worden
aangebracht in het voorstel.
5. Definitieve tekst herschikkingsverordening
De Afdeling merkt op dat de tekst van de herschikkingsverordening nog
niet definitief is vastgesteld. Zij adviseert het wetsvoorstel – dan wel
onderdelen daarvan – opnieuw ter advisering voor te leggen wanneer op

14

Toelichting, Artikelsgewijs, artikel I, onder C.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

8

grond van de definitieve verordening substantiële wijzigingen worden
aangebracht in het voorstel.
De definitieve tekst van de herschikkingsverordening is vastgesteld op
26 juni 2013 (PbEU 2013, L 180) en geeft geen aanleiding tot een nieuwe
adviesaanvraag.
De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging het
voorstel van wet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
De vicepresident van de Raad van State,
J.P.H. Donner
Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal en te zenden.
De Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,
F. Teeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 699, nr. 4

9