Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 862

Wijziging van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen
en enige andere wetten in verband met de
totstandkoming van een basisnet (Wet basisnet)

Nr. 4

ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 29 april en het nader rapport d.d. 16 augustus 2011,
aangeboden aan de Koningin door de minister van Infrastructuur en
Milieu. Het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State is
cursief afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 16 maart 2011, no.11.000652, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Infrastructuur en Milieu
(I&M), bij de Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet tot wijziging van de Wet vervoer
gevaarlijke stoffen in verband met de totstandkoming van een basisnet en
de wijziging van de Wet op de economische delicten en de Algemene wet
bestuursrecht (Wet basisnet), met memorie van toelichting.
Het voorstel beoogt risicosturing door de Minister van I&M op bepaalde
vervoerstrajecten mogelijk te maken. Daartoe krijgt de Minister van I&M
bevoegdheden tot aanwijzing van het basisnet, dat wil zeggen de
aanwijzing van de transportroutes voor vervoer van gevaarlijke stoffen
over weg, water of spoor, en van de daarbij behorende plaatsen met
risicoplafonds en referentiepunten. Tevens wijzigt het voorstel de
routeringsbevoegdheden van de Minister van I&M en de gemeenteraad.
De Afdeling advisering van de Raad van State onderschrijft de strekking
van het wetsvoorstel, maar maakt een aantal opmerkingen over delegatie
aan de Minister van I&M, de mogelijkheden van bezwaar en beroep en de
saneringsregeling. Zij is van oordeel dat in verband daarmee enige
aanpassing van het voorstel wenselijk is.

1
De oorspronkelijke tekst van het voorstel
van wet en van de memorie van toelichting
zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter
inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt
Tweede Kamer.

kst-32862-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 16 maart
2011, nr. 11.000652, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering van
de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van wet
rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 29 april
2011, nr. W14.11.0075/IV bied ik U hierbij aan.
De Afdeling advisering van de Raad van State onderschrijft de strekking
van het wetsvoorstel, maar maakt een aantal opmerkingen over delegatie

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

1

aan de Minister van I&M, de mogelijkheden van bezwaar en beroep en de
saneringsregeling. Zij is van oordeel dat in verband daarmee enige
aanpassing van het voorstel wenselijk is.
1. Delegatie van regelgevende bevoegdheid aan de Minister van I&M
De hoofdelementen van het basisnet, dat wil zeggen de aanwijzing van de
wegen, hoofdspoorwegen en binnenwateren die van belang worden
geacht voor het vervoer van gevaarlijke stoffen alsmede de aanwijzing
van de plaatsen waar de risicoplafonds gelden en de vaststelling van de
referentiepunten, worden geregeld bij ministeriële regeling.1
Bij ministeriële regeling worden eveneens regels gesteld met betrekking
tot de gegevens die de Minister van I&M nodig acht voor de onderzoeken,
die hij ingevolge artikel 15, eerste en tweede lid, moet verrichten. De
minister kan daarin regels stellen met betrekking tot het verkrijgen van de
gegevens van de beheerders van wegen, binnenwateren en hoofdspoorwegen.2
De Afdeling merkt op dat van delegatie aan een minister van de
bevoegdheid tot het vaststellen van algemeen verbindende voorschriften
– in verband met het uitgangspunt dat deze op zo hoog mogelijk
regelniveau worden vastgesteld – terughoudend gebruik moet worden
gemaakt. Delegatie aan een minister moet beperkt blijven tot
voorschriften van administratieve aard, uitwerking van de details van een
regeling, voorschriften die dikwijls wijziging behoeven en voorschriften
waarvan te voorzien is dat zij mogelijk met grote spoed moeten worden
vastgesteld.3
a. Hoofdelementen basisnet
De keuze voor regeling van de hoofdelementen van het basisnet bij
ministeriële regeling is volgens de memorie van toelichting onder meer
gelegen in de verschillende elementen waaruit de aanwijzing van
risicoplafonds bestaan: de referentiepunten en de afstanden die vanaf die
referentiepunten moeten worden gemeten. De vaststelling van deze
elementen is volgens de regering van gedetailleerde en technische aard.
Deze elementen behoeven bovendien regelmatige wijziging als gevolg
van wijzigingen in de infrastructuur.4 Over de verruiming of verkleining
van risicoplafonds zal volgens de regering verantwoording worden
afgelegd aan de Tweede Kamer door middel van regelmatige verslaglegging.5
1
Zie artikel 12, eerste lid, en artikel 14, eerste,
tweede en derde lid.
2
Zie artikel 16, eerste, tweede en derde lid.
3
Zie Aanwijzingen 22 en 26 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar.).
4
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 8
Artikelsgewijze toelichting, toelichting bij
artikel 14 en 16.
5
Zie artikel 17, derde lid, onderdeel c.
6
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 2 Het
basisnet in de Wet vervoer gevaarlijke stoffen,
paragraaf 2.4 Het beheer van het basisnet.
7
In het Besluit externe veiligheid inrichtingen
(Bevi) (waarin ook gewerkt wordt met
risicoplafonds en referentiepunten) is voor
een gemengde opzet gekozen: inrichtingen
worden deels in het Bevi zelf aangewezen en
deels bij ministeriële regeling. Bij het Bevi is
voor het laatste eerder aanleiding dan bij het
basisnet, omdat inrichtingen regelmatiger
wijzigen in tegenstelling tot de infrastructuur
van weg, water en spoor behorende tot het
basisnet.

De Afdeling is niet op voorhand overtuigd van de noodzaak van delegatie
aan de Minister. De hoofdelementen van het basisnet zijn wellicht
gedetailleerd van aard, maar deze elementen zijn van essentieel belang
voor de werking van het basisnet en kunnen niet worden aangemerkt als
slechts technische details. De elementen bakenen immers voor provincies
en gemeenten de precieze grenzen af voor het door hen te voeren
veiligheids- en ruimtelijke beleid langs de transportroutes. Voorts kunnen
deze elementen grote gevolgen hebben voor de eigenaren, gebruikers of
bewoners van kwetsbare objecten gelegen langs de transportroutes. De
Afdeling merkt verder op dat spoedige wijziging van deze elementen niet
snel vereist zal zijn, omdat – zoals ook in de toelichting wordt vermeld –
«robuustheid» een uitgangspunt is van het basisnet. Wijzigingen in het
basisnet zijn in beginsel niet aan de orde, hooguit voor de aanleg van
nieuwe infrastructuur.6 De Afdeling merkt op dat wijzigingen in binnenwateren en hoofdspoorwegen niet snel plaatsvinden. Wijzigingen in
rijkswegen vergen in Nederland doorgaans ook enige tijd.7
De Afdeling merkt tevens op dat de parlementaire betrokkenheid
weliswaar wordt gegarandeerd door regelmatige verantwoording over de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

2

toepassing van deze bevoegdheden aan de Tweede Kamer, maar die
verslaglegging vindt uitsluitend achteraf plaats.
De Afdeling wijst ten slotte op het Luchthavenindelingbesluit Schiphol en
het Luchthavenverkeerbesluit Schiphol. In de eerstgenoemde algemene
maatregel van bestuur (amvb) zijn in de bijlagen gedetailleerde kaarten
opgenomen, die ruimtelijke beperkingen met zich brengen voor omliggende gemeenten. In het Luchthavenverkeerbesluit Schiphol is gedetailleerde informatie opgenomen over de grenswaarden voor het externe
veiligheidsrisico, de geluidbelasting en de uitstoot van stoffen. In de
bijlagen zijn kaarten opgenomen, waarin de luchtverkeerwegen zijn
geschetst evenals de locaties voor de handhavingspunten en de afhandelingsplaatsen.1
De Afdeling adviseert op grond van het vorenstaande de hoofdelementen
van het basisnet minimaal te regelen op het niveau van een amvb en het
voorstel dienovereenkomstig aan te passen.
b. Gegevensverstrekking
Voor delegatie aan de minister van de regels voor gegevensverstrekking is
volgens de memorie van toelichting ook gekozen gelet op de gedetailleerde aard en het technische karakter van de onderzoekselementen.2
De Afdeling merkt op dat artikel 117 van de Provinciewet (Provw) en
artikel 119 van de Gemeentewet (Gemw) regels geven voor de
verstrekking van systematische informatie door provincies en gemeenten
aan het Rijk.3 Op grond van artikel 117, derde lid, van de Provw en artikel
119, derde lid, van de Gemw worden uitsluitend bij (amvb) nadere regels
gesteld over de verstrekking van informatie en de inwinning daarvan.
Ingevolge het vierde lid van deze artikelen dient in de betreffende amvb
tevens te worden aangegeven hoe de financiële gevolgen van de
verplichting tot informatie-verstrekking worden gecompenseerd.
De gegevens, bedoeld in artikel 16, dienen verstrekt te worden door de
beheerder van de aangewezen weg, het binnenwater of de hoofdspoorweg.4 Afhankelijk van de ligging daarvan kan ook een provincie of
een gemeente de betreffende beheerder zijn en aldus verplicht worden tot
gegevensverstrekking. De ministeriële regeling zoals voorgesteld in artikel
16, eerste en derde lid, is geen amvb en derhalve onvoldoende grondslag
voor het geven van nadere regels over de gegevensverstrekking door
provincies en gemeenten.
De Afdeling adviseert de grondslag voor het geven van regels in artikel
16, eerste en derde lid, te wijzigen. De Afdeling adviseert tevens in de
memorie van toelichting in te gaan op de financiële gevolgen van de
gegevensverstrekking.
1. Delegatie van regelgevende bevoegdheid aan de Minister van I&M
a. Hoofdelementen basisnet
1

Het Luchthavenindelingbesluit Schiphol en
het Luchthavenverkeerbesluit Schiphol zijn
opgenomen op de zogeheten negatieve lijst
van de Algemene wet bestuursrecht (onderdeel D). De plaatsing op de negatieve lijst
vond plaats bij (6e) nota van wijziging, die niet
voor advies is voorgelegd aan de Raad van
State (Kamerstukken II 2001/02, 27 603, nr. 61,
blz. 2). Zie hierna ook punt 2.
2
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 8
Artikelsgewijze toelichting, toelichting bij
artikel 16.
3
Onder systematische informatie wordt
onder meer verstaan: feitelijke gegevens,
plannen, beleidsvoornemens
en opinies.
4
Zie artikel 15, vierde lid.

De Afdeling merkt terecht op dat de vaststelling van risicoplafonds een
grenzenstellend effect zal hebben voor het door provincies en gemeenten
te voeren ruimtelijke beleid. Het ruimtelijk effect is dan ook één van de
drie elementen die bij de totstandkoming van risicoplafonds wordt
betrokken en dit effect is onderdeel geweest van verschillende gesprekken
met vertegenwoordigers van gemeenten en provincies bij de voorbereiding van het wetsvoorstel. Ook uit de opgenomen doelbepaling (thans
artikel 12) volgt uitdrukkelijk dat de vaststelling van risicoplafonds dient te
worden gebaseerd op een afweging tussen die ruimtelijke belangen, het
belang van het vervoer van gevaarlijke stoffen en het belang van een
maatschappelijk aanvaardbaar veiligheidsniveau. Hoewel de uitgangspunten waarop deze afweging wordt gebaseerd per modaliteit gelijkluidend zijn, hangt de hoogte van de vast te stellen risicoplafonds af van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

3

locatiespecifieke omstandigheden. Bij de vaststelling van een plafond
voor infrastructuur, die is gelegen in een stadskern zal de afweging anders
luiden dan in geval het risicoplafond wordt vastgesteld voor infrastructuur
in minder dichtbevolkt gebied. Maar ook daar kunnen specifieke voorgenomen ruimtelijke ontwikkelingen van invloed zijn op de afweging als
bedoeld in artikel 12. Het doel van het basisnet, een duurzaam evenwicht
tussen bovenvermelde belangen, noopt dan ook tot maatwerk. Een
generieke rechtsregel, vergelijkbaar met de vaststelling van de hoogte van
geluidproductieplafonds, is dan ook niet eenduidig te formuleren.
In elk geval alle rijkswegen en hoofdspoorwegen zullen in het basisnet
worden opgenomen. Maatwerk zal dan ook met zich brengen dat voor een
groot aantal aparte onderdelen van het wegennet een risicoplafond wordt
vastgesteld. Anders dan bij een luchthaven als Schiphol kan bij het
basisnet niet worden volstaan met één gedetailleerde kaart. Om een
eenduidige doorwerking in het ruimtelijk beleid te borgen, zou een
omvangrijk aantal zeer gedetailleerde kaarten nodig zijn.
De vaststelling van risicoplafonds zal – zoals thans wordt voorzien –
plaatsvinden door middel van tabellen waarbij per wegvak of baanvak een
afstand wordt vermeld. Door deze afstand te meten vanaf aan te wijzen
referentiepunten, wordt de ligging van het risicoplafond per weg- of
baanvak bepaald. De Afdeling merkt terecht op dat het uitgangspunt is dat
deze risicoplafonds robuust worden vastgesteld. Daarmee wordt bedoeld
dat de omvang van deze risicoplafonds – de voor het vervoer van
gevaarlijke stoffen beschikbare risicoruimte – in principe niet wordt
verhoogd of verlaagd. Deze robuustheid laat evenwel onverlet dat als
gevolg van bijvoorbeeld aanpassingen aan de infrastructuur wegvakken
of referentiepunten kunnen verschuiven en als gevolg daarvan de
voormelde tabellen op onderdelen moet worden aangepast. Per jaar
vinden gemiddeld 15 aanpassingen van de rijksinfrastructuur plaats. Het
is niet onwaarschijnlijk dat verschillende van deze projecten evenzeer een
wijziging in de voormelde elementen van de vaststelling van de risicoplafonds met zich zullen brengen. Vaststelling van deze elementen op het
niveau van een amvb, zal dan jaarlijks tot een even zoveel aanpassingen
van de amvb moeten leiden. Terwijl de aldus noodzakelijke aanpassing
slechts technisch van aard zal zijn en niet van invloed is op de norm: de
hoogte van het risicoplafond.
Daarbij is voorts van belang dat de genoemde elementen niet los van
elkaar kunnen worden gezien, maar gezamenlijk de vaststelling van de
risicoplafonds met zich brengen. Een onderscheid maken in elementen die
op het niveau van een amvb worden vastgesteld en elementen die bij
regeling worden vastgesteld, komt de overzichtelijkheid en kenbaarheid
van de basisnet-regelgeving niet ten goede.
Voor zover de Afdeling opmerkt dat de parlementaire betrokkenheid
uitsluitend achteraf plaatsvindt, wordt gewezen op artikel 18 van het
voorstel. In die gevallen waarin aanpassing van de elementen niet slechts
van technische aard is, maar zal leiden tot een verhoging of verkleining
van de voor het vervoer van gevaarlijke stoffen beschikbare risicoruimte,
kan deze aanpassing niet eerder plaatsvinden dan nadat een voornemen
daartoe aan de Tweede Kamer is gemeld. Aldus is uitdrukkelijk parlementaire betrokkenheid vooraf beoogd voor die situaties die niet of niet louter
een technische aanpassing betreffen maar betrekking hebben op de
omvang van het toegestane maximale risico.
Naar aanleiding van het advies van de Afdeling Advisering is de memorie
van toelichting op dit punt verduidelijkt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

4

b. Gegevensverstrekking
De in artikel 15, vierde lid, verwoorde plicht voor infrabeheerders om
desgevraagd gegevens te verstrekken, is opgenomen voor die situaties
dat niet zonder hun medewerking kan worden beschikt over de gegevens
die noodzakelijk zijn voor het onderzoek naar de stand van zaken van het
basisnet. De Afdeling merkt terecht op dat het – naast bijvoorbeeld
havenbedrijven – ook gemeenten en provincies kan betreffen, voor zover
in basisnet infrastructuur wordt opgenomen die in hun beheer is. Het zal
in die zin slechts een beperkt aantal wegen betreffen. Ten aanzien van
deze wegen is medewerking niet altijd noodzakelijk om over de voor het
onderzoek noodzakelijke gegevens te beschikken. Zo kan ook bij de
zogeheten omleidingsroutes bij tunnels waarschijnlijk worden volstaan
met de daar aanwezige verkeersmanagementsystemen om ook inzicht te
verkrijgen in de stromen over de omleidingsroutes. Daar waar toch
medewerking van de decentrale infrabeheerders noodzakelijk is, zal dit
zoveel mogelijk in overleg plaatsvinden. Dat van de in het wetsvoorstel
opgenomen bepaling – die als wettelijke grondslag in de zin van artikel
117 van de Provinciewet onderscheidenlijk artikel 119 van de Gemeentewet is aan te merken – ten aanzien van gemeenten en provincies gebruik
zal worden gemaakt is dus gering. Bovendien zal het daarbij slechts
kunnen gaan om gegevens waar zij reeds over beschikken, zodat de
eventuele extra gemaakte kosten gering zijn. Dit wordt in de memorie van
toelichting verder verduidelijkt.
Voor zover de Afdeling Advisering de noodzaak van het stellen van regels
op het niveau van een AMvB baseert op het derde lid van zowel artikel
117 van de Provinciewet als artikel 119 van de Gemeentewet, is van
belang dat deze artikelleden beogen een grondslag te bieden voor het
stellen van regels inzake verstrekking en inwinning van gegevens in
algemene zin. Het betreft aldus een AMvB op voordracht van de minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Deze kan niet op mijn
voordracht worden opgesteld.
In het verlengde van het advies is overigens artikel 16 aangepast en het
derde lid geschrapt. Abusievelijk werd met die bepaling de indruk gewekt
dat – naast het vierde lid van artikel 15 – ook bij ministeriële regeling kan
worden bepaald welke gegevens van welke betrokkene gevraagd kunnen
worden.
2. Mogelijkheden voor bezwaar en beroep
Artikel III wijzigt de bijlage bij de Algemene wet bestuursrecht (Awb), de
zogenoemde negatieve lijst. Op deze lijst staan besluiten waartegen geen
beroep en dus evenmin bezwaar mogelijk is. Op grond van de voorgestelde wijziging is geen bezwaar en beroep mogelijk tegen:
– de aanwijzing van wegen, hoofdspoorwegen en binnenwateren,
bedoeld in artikel 12, eerste lid,
– de aanwijzing van de plaatsen waar risicoplafonds gelden, bedoeld in
artikel 14, eerste en tweede lid, en
– de vaststelling van referentiepunten, bedoeld in artikel 14, derde lid.

1
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 6
Rechtsbescherming, Paragraaf 6.1 Bezwaaren beroepsmogelijkheden.

Als redenen hiervoor vermeldt de memorie van toelichting het wegnemen
van onduidelijkheid over het karakter van de besluiten tot aanwijzing en
vaststelling, zodat er ook geen onduidelijkheid is over de bezwaar- en
beroepsmogelijkheden.1
Daarnaast wijst de regering op de integraliteit van het systeem van het
basisnet, dat wil zeggen dat de beschikbare risicoruimte voor het vervoer
over de ene route verband kan houden met de beschikbare ruimte op een
andere route. Door de vernietiging van een deel van de route door de
rechter zou het hele basisnet weer ter discussie kunnen komen te staan.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

5

Dit laatste wil de regering vermijden.1
De Afdeling merkt op dat de aanwijzing van wegen, hoofdspoorwegen,
binnenwateren en risicoplafonds alsmede de vaststelling van referentiepunten bij ministeriële regeling geschiedt. Ingevolge artikel 8:2, aanhef en
onder a, van de Awb is geen beroep (en dus ook geen bezwaar) mogelijk
tegen algemeen verbindende voorschriften.2 De Afdeling verstaat de
toelichting op dit punt aldus, dat de plaatsing op de zgn. negatieve lijst
van de Awb bedoeld is om zeker te stellen dat eventuele elementen van
de ministeriële regeling die als concretiserend besluit van algemene
strekking dan wel als een beschikking aangemerkt zouden kunnen
worden, niet appellabel zijn. Nu de hoofdstructuur van ons bestuursprocesrecht, zoals deze in de Awb is neergelegd, is dat tegen dergelijke
besluiten wel beroep kan worden ingesteld, dient plaatsing op de
negatieve lijst in beginsel uitzondering3 te zijn en derhalve draagkrachtig
te worden gemotiveerd. Het enkele argument van de integraliteit van het
basisnet vindt de Afdeling niet op voorhand doorslaggevend. Binnen het
stelsel van de ruimtelijke ordening wordt wel vaker een afweging gemaakt
tussen de bestemming of functie van de ene zone ten opzichte van die van
een andere zone in besluiten die bij de bestuursrechter in de regel wel
appellabel zijn.4
De Afdeling adviseert in de toelichting op het vorenstaande in te gaan en
het voorstel zo nodig aan te passen.
2. Mogelijkheden voor bezwaar en beroep
Ten aanzien van dit punt is paragraaf 6.1 van de memorie van toelichting
naar aanleiding van het advies van de Afdeling Advisering aangescherpt.
3. Saneringsregeling

1

Ibidem.
2
Een ministeriële regeling is een algemeen
verbindend voorschrift.
3
Daarbij dient te worden bedacht dat een
dergelijke plaatsing op de negatieve lijst met
zich brengt dat appellanten niettemin een
terughoudende toetsing van zo’n besluit door
de bestuurechter kunnen laten plaatsvinden in
een beroepsprocedure tegen andere besluiten,
zoals bestemmingsplannen bij wege van
exceptieve toetsing. Voorts brengt die
plaatsing met zich, dat een rechtmatigheidsoordeel over zo’n besluit door de burgerlijke
rechter op grond van onrechtmatige overheidsdaad juist mogelijk wordt, terwijl dat bij
de beoordeling van bestuursbesluiten niet
voor de hand ligt.
4
Dat geldt bijvoorbeeld voor bestemmingsplannen, tracébesluiten en besluiten tot
vaststelling van geluidzones op basis van de
Wet geluidhinder.
5
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 1
Inleiding, paragraaf 1.2 De verankering van
een nieuw systeem: het basisnet.
6
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 6
Rechtsbescherming, Paragraaf 6.2 Saneringsregeling.
7
In de eerste proeve van deze amvb,
openbaar gemaakt in november 2008, is een
dergelijke saneringsregeling niet opgenomen.
8
Zie bijvoorbeeld de artikelen 89 en 90 van de
Wet geluidhinder juncto de artikelen 3.5 tot en
met 3.9 van het Besluit geluidhinder en de
artikelen17 tot en met 19 van het Besluit
externe veiligheid inrichtingen.

Volgens de memorie van toelichting zullen de gevolgen, van de invoering
van het basisnet, voor de ruimtelijke ordening worden geregeld in het (in
voorbereiding zijnde) Besluit transportroutes externe veiligheid.5 In dit
besluit zal worden bepaald, dat geen kwetsbare objecten zijn toegestaan
binnen de aan het vervoer gegunde risicoruimte, dat wil zeggen de ruimte
tussen het referentiepunt en de plaats van de plaatsgebondenrisicoplafonds. Volgens de regering is een saneringsregeling in voorbereiding voor die gevallen waarin bestaande of voorgenomen kwetsbare
objecten in een dergelijke veiligheidszone zijn gesitueerd. In de regeling
zal zoveel mogelijk aan de belangen van de betrokken bewoners,
gebruikers en/of eigenaren tegemoet worden komen.6
De Afdeling merkt op dat de saneringsregeling niet in het voorstel is
opgenomen. Onduidelijk is of de saneringsregeling in het in voorbereiding zijnde ontwerpbesluit transportroutes externe veiligheid zal
worden opgenomen.7 In andere regelingen wordt daar op wetsniveau of
op het niveau van een amvb in voorzien.8
Gezien de grote belangen die met een sanering gemoeid zijn, acht de
Afdeling het wenselijk dat een saneringsregeling minimaal op het niveau
van een amvb wordt getroffen.
De Afdeling adviseert de saneringsregeling minimaal op het niveau van
een amvb te treffen.
3. Saneringsregeling
De Afdeling merkt terecht op dat met een regeling ten behoeve van
bestaande of in planologische zin toegelaten objecten waarvan de
bestemming nog niet is verwezenlijkt en die zich in de veiligheidszone
bevinden grote belangen zijn gemoeid. Aangezien dit aspect voortvloeit
uit de ruimtelijke beperkingen die in het Besluit transportroutes externe

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

6

veiligheid zullen worden voorzien, ligt het meer voor de hand om via die
AMvB de belangen te borgen. Daarom zullen de consequenties voor de
bestaande en voorgenomen objecten als hiervoor bedoeld, bij die AMvB
nader worden uitgewerkt. Daarbij zal ook aan de mogelijke kosten
aandacht worden besteed.
4. Overige opmerkingen
a. Onderzoeksplicht en monitoring
In artikel 15 wordt een onderzoeksplicht opgelegd aan de Minister van
I&M. Binnen twee jaar na de inwerkingtreding dient de minister onderzocht te hebben of door het vervoer van gevaarlijke stoffen een of meer
risicoplafonds worden overschreden of binnen 10 jaar dreigen te worden
overschreden.1 Vervolgens dient vijf jaar na afronding van het eerste
onderzoek en vervolgens ten minste elke vijf jaar onderzoek te worden
verricht naar overschrijdingen of dreigende overschrijdingen van de
risicoplafonds.2
In het bestuurlijke advies van het Interprovinciaal Overleg (IPO) is
voorgesteld in de wet of in de toelichting op nemen dat bepaalde
knelpunten langs de weg en het water bij voorkeur jaarlijks worden
gemonitord.3
Volgens de memorie van toelichting kan de Minister van I&M zelf bepalen
welke frequentie van monitoring van de infrastructuur hij noodzakelijk
vindt.4
De Afdeling merkt op dat artikel 15, eerste lid, door de zinsnede «binnen
twee jaar na inwerkingtreding» de mogelijkheid biedt voor jaarlijkse
monitoring. De zinsnede «vijf jaar na afronding van het (eerste)
onderzoek» in artikel 15, tweede lid, lijkt die frequentie voor het tweede
onderzoek evenwel uit te sluiten.
De Afdeling adviseert artikel 15, tweede lid, aan te passen.
b. Code Interbestuurlijke Verhoudingen

1

Zie artikel 15, eerste lid.
Zie artikel 15, tweede lid.
3
Zie adviespunt 1 van het advies van 19 april
2011, nr. MIL 04591/2011.
4
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 8
Artikelsgewijze toelichting, toelichting bij
artikel 15.
5
Code Interbestuurlijke Verhoudingen, bijlage
I, onderdeel IV «Afspraken Interbestuurlijke
Verhoudingen», in samenhang met bijlage III,
onderdeel 6 «Checklist voor rijksregelgeving
en beleid met relevantie voor decentrale
overheden», Den Haag, 2004, blz. 28, 29 en 40,
41.
6
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 7
Effecten, uitvoering en handhaving van het
wetsvoorstel, Paragraaf 7.5
Overleg en consultatie.
7
Memorie van toelichting, Hoofdstuk 7
Effecten, uitvoering en handhaving van het
wetsvoorstel, Paragraaf 7.4 Effecten voor
decentrale overheden.
8
Ambtelijk advies is niet gelijk aan een
bestuurlijk advies. Net zomin als rijksambtenaren in een interdepartementaal overleg hun
minister kunnen binden, kunnen medewerkers
van het IPO en de VNG hun bestuur binden.
2

Op grond van de CodeInterbestuurlijkeVerhoudingen (hierna: Code) moet
conceptregelgeving met relevantie voor decentrale overheden voor advies
aan het Interprovinciaal Overleg (IPO) en de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten (VNG) worden voorgelegd. Hun adviezen dienen te worden
meegezonden aan de Raad van State.5
De Afdeling constateert dat er met alle betrokken partijen en met het IPO
en de VNG op ambtelijk niveau intensief overleg is gevoerd over de
verschillende onderdelen van het basisnet.6 Het wetsvoorstel is als
zodanig evenwel niet ter advisering voorgelegd aan het IPO en de VNG.
Het bestuurlijke advies van het IPO en de VNG is pas hangende de
procedure bij de Afdeling aangevraagd en eerst onlangs door de Afdeling
ontvangen. De Afdeling merkt op dat het wetsvoorstel gevolgen heeft
voor de uitvoeringspraktijk van de provincies en gemeenten, zoals ook in
de toelichting wordt bevestigd.7 Gelet op de afspraken neergelegd in de
Code is het van belang dat het IPO en de VNG bestuurlijk advies
uitbrengen over het wetsvoorstel.8 De Afdeling adviseert voorstellen van
wet en algemene maatregel van bestuur voorafgaand aan de advisering
door de Afdeling voor te leggen aan het IPO en de VNG en de adviezen
tegelijkertijd met die voorstellen mee te zenden, zodat de Afdeling
daarvan tijdig kennis kan nemen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

7

4. Overige opmerkingen
a. Onderzoeksplicht en monitoring
De achtergrond van het tweede lid is dat met een regelmaat van in elk
geval vijf jaren onderzocht is in hoeverre de risicoplafonds worden
overschreden. Ten behoeve van dit onderzoek zal monitoring van het
werkelijk vervoer plaatsvinden. Aldus vormt monitoring een element van
het in het tweede lid genoemde onderzoek. Dit element kan – en zal in een
aantal gevallen ook – vaker plaatsvinden dan de genoemde cyclus van vijf
jaar.
Met het tweede lid is bedoeld te duiden dat in elk geval elke vijf jaar goed
onderzoeksbeeld ontstaat aangaande de risicoplafonds. Elke vijf jaar moet
dus sprake zijn van een afgerond onderzoek. Dat betekent dat al die
activiteiten moeten zijn ondernomen die voor een dergelijk zorgvuldig
onderzoek noodzakelijk zijn. Hetgeen betekent dat het hele netwerk in die
vijf jaren in elk geval één keer moet zijn gemonitord. Indien er ten
behoeve van een goed onderzoeksbeeld de noodzaak bestaat om vaker te
monitoren, zal dat moeten plaatsvinden.
Naar aanleiding van de opmerking van de Afdeling is geconstateerd dat
het tweede lid in de huidige bewoordingen de indruk wekt dat de
onderzoekshandelingen als zodanig slechts eens in de vijf jaar plaatsvinden. Bedoeld is te bewerkstelligen dat in elk geval elke vijf jaar
voldoende informatie wordt verzameld om te kunnen beoordelen of
risicoplafonds worden of dreigen te worden overschreden. Het tweede lid
is daarom ter verduidelijking aangepast.
b. Code Interbestuurlijke Verhoudingen
Het alsnog ontvangen bestuurlijk advies komt grotendeels overeen met
hetgeen bij de voorbereiding ambtelijk is ingebracht. Deze opmerkingen
zijn reeds toen meegenomen in de totstandkoming van het wetsvoorstel
en verwerkt in de memorie van toelichting. Daar waar het advies een
aanvulling betreft, is daarop in paragraaf 7.5 van de memorie van
toelichting nader in gegaan. Het betreft met name de bevoegdheidsverdeling inzake het routeren.
5. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Afdeling naar de bij het
advies behorende bijlage.
5. De redactionele opmerkingen zijn overgenomen, met uitzondering van
de opmerking over het samenvoegen van het negende en tiende lid van
artikel 24. Hoewel een samenvoeging juridisch efficiënt zal zijn, zal het
mogelijk tot onduidelijkheid en verwarring kunnen leiden. Daarbij is
overwogen dat deze leden op twee afzonderlijke bevoegdheden
betrekking hebben, die niet noodzakelijkerwijs tegelijkertijd toegepast
worden.
6. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om het wetsvoorstel en de
toelichting te actualiseren dan wel redactioneel te verduidelijken. In het
wetsvoorstel is de doelbepaling geplaatst vóór de bevoegdheid tot
aanwijzing van het basisnet, om te benadrukken dat ook bij gebruikmaking van die bevoegdheid het doel van het basisnet in acht moet
worden genomen. Voorts is aan artikel 20 een lid toegevoegd om te
expliciteren dat de routeringsbevoegdheid ook op tijdvensters betrekking
kan hebben. In de toelichting zijn met name paragraaf 3.1 en de artikelsgewijze toelichting aangepast in verband met een herbezinning inzake
basisnet Water. Voorts is de passage over privacy-regelgeving na
ambtelijk overleg met het College Bescherming persoonsgegevens
geschrapt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

8

De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging het
voorstel van wet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal,
nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
De vice-president van de Raad van State,
H. D. Tjeenk Willink
Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal te zenden.
De minister van Infrastructuur en Milieu,
M. H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

9

Bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van de Raad van
State betreffende no. W14.11.0075/IV met redactionele kanttekeningen die de Afdeling in overweging geeft.
–

–

–
–
–

–
–
–

–

–
–

–
–
–

–

In het opschrift de zinsnede «en de wijziging van de Wet op de
economische delicten en de Algemene wet bestuursrecht» schrappen
en na «Wet vervoer gevaarlijke stoffen» invoegen: en enige andere
wetten (Ar. 107, tweede lid).
In de considerans de zinsnede «regels op te nemen met betrekking tot
het stellen van grenzen aan de risico’s en om de reeds bestaande
routeringsbevoegdheden te herzien» vervangen door: de routeringsbevoegdheden te herzien en regels op te nemen voor risicobegrenzing.
In het voorgestelde artikel 13 voor de zinsnede «dit hoofdstuk»
invoegen: de bevoegdheden genoemd in.
In het voorgestelde artikel 16, eerste lid, voor het woord «regeling»
invoegen: ministeriële (Ar. 30, eerste lid).
In het voorgestelde artikel 24, tweede lid, de zinsnede «binnen die
gemeente» schrappen (is dubbelop met de zinsnede «op zijn grondgebied»).
In het voorgestelde artikel 25, negende lid, voor de zinsnede «het
provinciaal netwerk» invoegen: het basisnet, bedoeld in artikel 12, en.
Het voorgestelde artikel 25, tiende lid, schrappen (i.v.m. vorige
kanttekening).
In het voorgestelde artikel 27, zevende lid, wordt de zinsnede «kan
Onze Minister regels stellen» vervangen door: kunnen regels worden
gesteld (alleen de regering kan bij amvb regels stellen).
In het voorgestelde artikel 28 de zinsnede «in het eerste lid van artikel
24 bedoelde gevaarlijke stoffen» vervangen door: gevaarlijke stoffen,
bedoeld in artikel 24, eerste lid, (Ar. 82, tweede lid).
In het voorgestelde artikel 28 na het woord «andere» invoegen: wegen.
In de voorgestelde artikelen 27, derde en vijfde lid, 28, 29, eerste,
tweede en derde lid, en artikel II de zinsnede «het bepaalde in» telkens
schrappen (Ar. 52 plus toelichting).
In het voorgestelde artikel 29 consequent kiezen voor hetzij het college
van burgemeester en wethouders hetzij burgemeester en wethouders.
In de artikelen 28 en 29, eerste lid, «het bepaalde in» schrappen (Ar.
52).
Artikel 50 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen (Wvgs) in overeenstemming brengen met het voorgestelde artikel III (artikel 50 Wvgs
maakt beroep mogelijk tegen besluiten, die door artikel III op de
negatieve lijst van de Awb worden geplaatst).
In het voorstel een samenloopbepaling opnemen voor de in de nota
van wijziging bij het wetsvoorstel Wet revitalisering generiek toezicht
voorgestelde wijzigingen in de Wvgs (op grond van deze nota van
wijziging vervallen de artikelen 17 en 19 van de Wvgs).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 862, nr. 4

10