Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

21 501-33

Raad voor Vervoer, Telecommunicatie en Energie

Nr. 751

VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
Vastgesteld 22 februari 2019
De vaste commissie voor Economische Zaken en Klimaat heeft een aantal
vragen en opmerkingen voorgelegd aan de Minister van Economische
Zaken en Klimaat over de brief van 13 februari 2019 over de geannoteerde
agenda Energieraad van 4 maart 2019 (Kamerstuk 21 501-33, nr. 743).
De vragen en opmerkingen zijn op 18 februari 2019 aan de Minister van
Economische Zaken en Klimaat voorgelegd. Bij brief van 21 februari 2019
zijn de vragen beantwoord.
De voorzitter van de commissie,
Diks
De adjunct-griffier van de commissie,
Jansma

kst-21501-33-751
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

1

Vragen en opmerkingen van de leden van de VVD-fractie
De Minister beschrijft in de EU-langetermijnstrategie voor klimaat dat de
door het kabinet gesteunde voorgestelde ambitie van de Commissie (een
klimaatneutrale Unie in 2050) past bij de Nederlandse inzet om het
huidige 2030-doel voor de EU van ten minste 40% te verhogen naar 55%.
Overwegende dat Nederland geen eiland op zichzelf is, willen de leden
van de VVD-fractie benadrukken dat het van groot belang is om het
2030-doel in EU-verband of als kopgroep te behalen. Kan de Minister een
toelichting geven over de voortgang van de gesprekken met de andere
lidstaten?
Ik deel met de VVD-fractie het belang om in Europees of kopgroepverband
het 2030-reductiedoel op te hogen. Eind vorig jaar presenteerde de
Europese Commissie de mededeling «A Clean Planet for all», een
strategische langetermijnvisie van een klimaatneutrale Unie in 2050.
Hoewel deze mededeling bewust wegblijft bij een aanpassing van het
2030-doel, komt de strategie Nederland toch goed gelegen. Ten eerste
omdat het document het onderwerp klimaat weer hoog op de politieke
agenda heeft gezet, niet alleen bij de milieuministers, maar ook bij de
regeringsleiders en de vakraden van alle betrokken sectoren. Ten tweede
omdat de mededeling van de Commissie een zeer ambitieus 2050-doel
presenteert, dat past bij de Nederlandse inzet om de EU-klimaatambities
te verhogen. Ik zie daarom de langetermijnstrategie als een belangrijk
bouwblok in het ophogen van het 2030-doel: eerst het 2050-doel op
klimaatneutraliteit vaststellen, en vervolgens de discussie starten welk
2030-doel passend is bij een ambitieuze, realistische en kostenefficiënte
route daarnaartoe.
De timing om tot overeenstemming te komen op beide doelen luistert
nauw. In 2020 moet de Europese Unie zowel haar langetermijnstrategie
als haar herziene Nationaal Bepaalde Bijdrage (NDC, gericht op 2030)
indienen bij de VN. Het is daarom zaak dat direct na overeenstemming
over het 2050-doel de nieuwe Commissie, die naar verwachting in
november 2019 zal aantreden, aan de slag gaat om aan te geven wat de
strategie betekent voor het 2030-doel, de onderliggende wetgeving en
andere beleidsinstrumenten. Het kabinet voert hierover nu al gesprekken
met de Commissie.
De leden van de VVD-fractie zijn blij met de inzet van de Minister die stelt
dat aanscherping en uitbreiding van criteria voor de etikettering van
banden bijdraagt aan verbetering van de verkeersveiligheid en een betere
brandstofefficiency. Wel vragen deze leden in hoeverre een eventuele
aanscherping en uitbreiding zal leiden tot verplichtingen voor de
consument. Kan de Minister aangeven welke gevolgen hij voorziet voor
de consument?
De consument behoudt de volledige keuzevrijheid bij de aankoop van een
nieuwe band. Door de informatie op het etiket ontvangt de consument
gegevens over bepaalde eigenschappen van de band, waardoor hij een
weloverwogen keuze kan maken. Bij eventuele aanscherping en
uitbreiding van de criteria kan de consument kiezen voor een zuinigere,
veiligere en stillere band met een langere levensduur dan nu het geval is.
Door bijvoorbeeld te kiezen voor een zuinigere band kan de consument
brandstofkosten besparen en tevens bijdragen aan verlaging van de
CO2-uitstoot.
In de geannoteerde agenda voor de Energieraad (formeel) van 4 maart
2019 (Kamerstuk 21 501-33, nr. 743) staat dat een meerderheid van de
lidstaten tegen aanscherping van de eisen van het bandenetiket zou zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

2

In de brief van de Minister staat hierbij toegelicht dat het kabinet met een
aantal andere lidstaten pleit voor een snellere procedure om na het
beschikbaar komen van de nieuwe testmethodes de uitbreiding te
realiseren. Kan de Minister een uitgebreidere toelichting geven over deze
positie ten opzichte van de verklaring?
De Commissie heeft voorgesteld om de drie bestaande criteria op het
bandenetiket (brandstofefficiëntie, remmen op een nat wegdek en geluid)
aan te scherpen en deze in de toekomst via een gedelegeerde handeling
uit te breiden met nieuwe criteria voor kilometrage en/of slijtage.
Nederland steunt het voorstel van de Commissie. Een meerderheid van de
lidstaten is echter tegen aanscherping van deze drie criteria en wil
vasthouden aan de huidige indeling. Daarnaast wil een meerderheid van
de lidstaten de uitbreiding van nieuwe criteria laten verlopen via een
normale wetgevingsprocedure in plaats van via een gedelegeerde
handeling. Samen met een paar andere lidstaten probeert Nederland het
voor elkaar te krijgen dat uitbreiding van de informatie op het etiket voor
kilometrage en slijtage toch kan verlopen via een gedelegeerde handeling
of eventueel via een uitvoeringshandeling. Beide procedures zijn sneller
dan een normale wetgevingsprocedure en dan kan de consument eerder
beschikken over deze informatie bij de aankoop van een nieuwe band. De
kans van slagen is echter gering.
De leden van de VVD-fractie hebben kennisgenomen van het voorstel van
het Europees Parlement en de Raad voor realisatie van een financieringsfaciliteit voor Europese Verbindingen (Connecting Europe Facility). Kan de
Minister de huidige staat van het trans-Europese energienetwerk en een
eventuele vervolmaking van het netwerk toelichten?
Een van de belangrijkste doelstellingen van de TEN-E is de Europese
interne energiemarkt helpen te verwezenlijken wat om grootschalige
investeringen in infrastructuur tussen en binnen verschillende lidstaten
vraagt. De inschatting van de Commissie is dat er ca 180 mld. euro nodig
zal zijn tot 2030 om het Europese energienetwerk aan te leggen en te
moderniseren. Binnen de EU geldt op dit moment het 10% streefdoel (tot
2020) voor interconnectie tussen de lidstaten. De Europese Commissie
heeft in 2017 geconstateerd dat een groot aantal lidstaten waaronder
Nederland dit doel al hebben bereikt. De verwachting is dat een kleiner
aantal lidstaten dit doel tot 2020 ook zullen behalen. De regio’s in
Zuidoost-Europa vragen nog om aandacht.
De leden van de VVD-fractie zijn blij met de inzet dat de markt een primair
aandeel heeft in de financiering van het trans-Europese energienetwerk.
Hierbij vragen deze leden wel of dit betekent dat het netwerk ook
afhankelijk zal zijn van overheidsfinanciering. Kan de Minister een
toelichting geven op de financiering van het netwerk en de daarbij
horende gevolgen?
Nederland zet er op in dat er efficiënt met de EU-middelen wordt
omgegaan. Bij de toedeling van middelen moet dus geen marktverstoring
optreden wat betekent dat publieke middelen alleen aan projecten moeten
worden toegewezen die niet op marktconforme wijze rendabel kunnen
zijn. Dit geldt ook voor CEF. Het primaat van investeringen in energietransportcapaciteit zou met name bij de TSO’s (Transmission system operators)
moeten liggen gebaseerd op marktbehoeften en waar nodig ondersteund
door de EU-fondsen zoals CEF. Dit betekent dat het netwerk niet van
overheidsfinanciering afhankelijk zou moeten zijn.
Overwegende dat het trans-Europese energienetwerk meer focus gaat
hebben op projecten die CO2-reductie faciliteren en grensoverschrijdende

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

3

samenwerking op het gebied van hernieuwbare energie, vragen de leden
van de VVD-fractie wat de financiële en maatschappelijke consequenties
zijn van deze nieuwe focus. Kan de Minister aangeven welke consequenties hij voorziet in zowel nationaal als Europees verband?
Binnen de TEN-E strategie (Trans-Europese energienetwerk) is Connecting
Europe Facility (CEF) het financiële instrument waarvan het doel is het
verbinden van de energie-infrastructuur van de EU-lidstaten. Tijdens de
huidige herziening van de CEF-Verordening is meer nadruk gekomen op
projecten die CO2-reductie faciliteren en op de grensoverschrijdende
samenwerking op het gebied van hernieuwbare energie. Dit betekent dat
CEF een belangrijke rol zal spelen bij de projecten waar ook Nederland bij
betrokken is, zoals Noordzeesamenwerking en bij de initiatieven rondom
een CO2-infrastructuur. De afgelopen jaren zijn veel maatregelen genomen
om de Nederlandse elektriciteitsmarkt en -netwerken beter te verbinden
met die van ons omringende landen. Naarmate het vermogen van
weersafhankelijke elektriciteit toeneemt wordt de toegevoegde waarde
van Europese integratie groter. Op die wijze kunnen nationale
overschotten of tekorten van elektriciteit immers eenvoudiger worden
opgevangen. Ook door samenwerking op gebied van CO2-reductie en
hernieuwbare energie kunnen onderlinge weglekeffecten van CO2-uitstoot
worden voorkomen en economische effecten zoveel als mogelijk
evenwichtig worden verdeeld.
De leden van de VVD-fractie vragen naar de rol van de Commissie in
onderhandelingen na wijziging van de gasrichtlijn. In zijn brief over het
voorlopig akkoord met het Europees Parlement schrijft de Minister dat de
rol van de Commissie ten aanzien van de onderhandelingen wordt
versterkt. De Minister benadrukt daarbij dat het voor het kabinet belangrijk
is dat de overdracht van bevoegdheden minder ver gaat dan in het
oorspronkelijke Commissievoorstel. Voorts geeft de Minister aan dat hij
voornemens is om met dit voorstel voor de Gasrichtlijn in te stemmen. De
leden vragen of de Minister kan toelichten hoe deze bevoegdheden zich
verhouden tot de bevoegdheden van de Commissie in het oorspronkelijke
Commissievoorstel? De vraag is ook of de Minister daarbij specifiek kan
toelichten waarom hij voornemens is met het Commissievoorstel in te
stemmen?
In het oorspronkelijke voorstel tot wijziging van de gasrichtlijn krijgt de
Commissie de exclusieve bevoegdheid om te onderhandelen met derde
landen (landen buiten de EU) over de voorwaarden waaronder de nieuwe
pijpleiding kan functioneren. Net als bij de interconnecties tussen lidstaten
gaat het daarbij om ontvlechting, derdentoegang, prijsregulering en
transparantie. In de discussie met de Raad is op voorstel van Frankrijk en
Duitsland overeenstemming bereikt over de bepaling dat het land, waar
de pijpleiding aanlandt, de onderhandelingen kan voeren met het derde
land. Aanvankelijk was dat het land, wiens territoriale wateren of
exclusieve economische zone het eerst werd doorsneden. In de triloog
met het Europees Parlement op 12 februari is de rol van de Commissie
daarna aangescherpt in die zin dat de Commissie het onderhandelingsakkoord expliciet moet goedkeuren.
Gegeven het krachtenveld in de EU is de verwachting dat het nu bereikte
akkoord breed zal worden gesteund. Mede gezien de uitspraak van de
Kamer over de motie van het lid Van Ojik (Kamerstuk 34 775 V,
nr. 73)(waarin het kabinet is gevraagd in te stemmen met de richtlijn) is
het kabinet voornemens om in te stemmen met de wijziging van de
richtlijn, dat met het Frans-Duitse voorstel is verbeterd. Nederland heeft
wel in Coreper op 8 februari jl. aangegeven het voorstel nog te bestuderen
en dit voorstel ook met de Kamer te bespreken. Na het plenair debat
oproep boycot Russisch gas van gisteravond (20 februari 2019, Hande-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

4

lingen II 2018/19, nr. 56) heeft Nederland bij het voorzitterschap aangegeven met het akkoord over de wijziging van de gasrichtlijn te zullen
instemmen.
Vragen en opmerkingen van de leden van de CDA-fractie
De leden van de CDA-fractie hebben kennisgenomen van de geannoteerde agenda voor de Energieraad van 4 maart 2019. In verband met de
EU-langetermijnstrategie voor klimaat vragen deze leden wanneer de
Minister verwacht de eerste rapportage zoals verzocht met de motie-Van
Haersma Buma-Pechtold (Kamerstuk 35 000, nr. 15) naar de Kamer te
sturen en of de Minister daarin gedetailleerd in kan gaan op de reacties
van andere lidstaten en mogelijke toezeggingen voor een hoger doel voor
2030.
Mijn voornemen is om uw Kamer voor het voorjaarsreces de rapportage
toe te sturen. Hierin zal ik ingaan op de stand van zaken met betrekking tot
het ophogen van het 2030-reductiedoel en de vorming van een Europese
kopgroep voor klimaat.
Vragen en opmerkingen van de leden van de D66-fractie
De leden van de D66-fractie vragen de Minister hoe hij zich inzet voor het
ophogen van de Europese doelstelling naar 55% in 2030. Hoe staat het
met het formeren van een Europese kopgroep?
Mijn voornemen is om voor het voorjaarsreces uw Kamer de rapportage
waarin ik inga op de stand van zaken met betrekking tot het ophogen van
het 2030-reductiedoel en de vorming van een Europese kopgroep voor
klimaat toe te sturen.
De leden van de D66-fractie complimenteren de Minister met de gezamenlijke brief namens tien klimaatministers aan de Commissie. Hoe behoudt
de Minister de druk op de Commissie om tot een duidelijk pad richting
klimaatneutraliteit in 2050 te komen, mede gezien het belang van
Europese aanpak op dit belangrijke grensoverschrijdend onderwerp en
ook gezien het feit dat het Europees Parlement een Europees beleidsaanpak tot 2050 ondersteunen?
De behandeling van de langetermijnstrategie vindt op dit moment in
verschillende Raadsformaties plaats. De Milieuraad heeft hierin een
leidende rol, maar gezien de reikwijdte van de strategie worden ook
gedachtewisselingen over (onderdelen van) deze mededeling in de
Transport-, Landbouw- en Werkgelegenheidsraad, alsmede de Raad voor
Concurrentievermogen en de Raad voor Economische en Financiële Zaken
voorzien. Vervolgens zal de mededeling worden geagendeerd bij de
informele Europese Raad in Sibiu op 9 mei a.s. Het kabinet laat in al deze
besprekingen een eenduidig verhaal horen dat aansluit bij de ambitie van
de Commissie om in 2050 een klimaatneutrale Unie te hebben.
Vragen en opmerkingen van de leden van de GroenLinks-fractie
De leden van de GroenLinks-fractie vragen op welke wijze het Roemeense
voorzitterschap de discussie rondom klimaatbeleid en energiebeleid zal
doorzetten. Wat zijn de speerpunten? Geeft Roemenië prioriteit aan het
klimaat- en energiebeleid?
Het Roemeense voorzitterschap heeft de mededeling over de langetermijnstrategie voor Klimaat van de Commissie voor beleidsdebatten
geagendeerd in verschillende vakraden. Dit vormt de basis voor de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

5

strategische discussie van de Europese Raad in Sibiu over de toekomst
van Europa. Tevens wil het voorzitterschap Raadsconclusies bereiken
tijdens de Energieraad in juni over een nieuwe visie voor het toekomstige
energiesysteem.
De leden van de GroenLinks-fractie willen weten of de groep landen die
de vrijheid om hun eigen energiemix te bepalen benadrukten, hierbij met
name bezorgd waren over het voortbestaan van fossiele energiebronnen.
Ook vragen zij welke landen bij deze groep hoorden.
Het belang van de vrijheid van lidstaten om te kunnen blijven besluiten
over de eigen energiemix werd benadrukt door een aantal Centraal- en
Oost-Europese landen. Hierbij werd met name gerefereerd aan de
potentiële rol die nucleaire energie zou kunnen spelen in een koolstofarme energiemix.
De leden van de GroenLinks-fractie vragen in het kader van het wijzigen
van de Gasrichtlijn wat de uitgebreidere visie van het kabinet is op Nord
Stream 2 en hoe de EU een betrouwbare en duurzame energiehuishouding gaat verwezenlijken, wanneer de EU dankzij Nord Stream 2
gasafhankelijker wordt van Rusland. Is het gezien de huidige geopolitieke
situatie niet uitermate onverstandig om miljarden te besteden aan het
afhankelijker worden van Rusland voor de energiemix?
In de komende jaren zal de Nederlandse gasproductie verminderen door
de uitfasering van de Groninger productie en de vermindering van
productie van de kleine velden op de Noordzee. Ook elders in Noordwest
Europa (VK, Duitsland) daalt de gasproductie. In dezelfde periode zal de
gasvraag naar verwachting gelijk blijven of minder dalen dan de
productie. Dit tekort zal op de één of andere manier opgevuld moeten
worden. Daarnaast heeft Duitsland recent besloten tot een Kohleausstieg
en zal de elektriciteitsopwekking met steenkool geleidelijk worden
afgebouwd en worden vervangen door gas, waardoor de CO2-emissie zal
dalen. Duitsland verwacht dan ook dat in het volgende decennium
gasvraag zal stijgen en extra import nodig is. In die extra importbehoefte
kan Nord Stream 2 voorzien, maar er zijn daarnaast ook andere opties,
zoals LNG. Dit alles zal moeten passen binnen de door de EU geformuleerde doelstelling van een CO2-reductie van 40% in 2030.
Het kabinet heeft bij verschillende gelegenheden aangegeven dat het
neutraal staat ten opzichte van Nord Stream 2 in die zin dat het een
commercieel project is, waarin de overheid niet investeert en ook geen
zeggenschap heeft. Tegelijkertijd heeft het kabinet oog voor de mogelijke
geopolitieke consequenties van het project. Om deze reden heeft het zich
sterk gemaakt voor een goede overeenkomst tussen Commissie, Oekraïne
en Rusland over de gastransit door Oekraïne na afloop van de huidige
transitovereenkomst.
De leden van de GroenLinks-fractie vragen wat de inzet van Nederland is
in de Raad inzake de bandenetikettering, nu er zich geen meerderheid
voor het voorstel van de Commissie lijkt af te tekenen. Wat zouden
volgens de Minister de minimumprestaties van een autoband moeten
zijn? Kan Nederland zich inzetten voor het verplicht uitfaseren van banden
die slechter scoren dan label D?
Wanneer de voorstellen die vanuit Nederland zijn ingediend en de
inspanningen die zijn gepleegd om andere lidstaten daarin mee te krijgen
geen meerderheid krijgen in de Raad kan alleen de triloog tot een hogere
ambitie leiden. Dus op dat proces richt het Kabinet zich om tot een hogere
ambitie te komen. Het Europees Parlement heeft zich tot dusver niet
uitgesproken over het voorstel. Het voorstel over etikettering van banden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

6

heeft overigens geen betrekking op de minimumeisen die voor banden
gelden. Zoals vermeld in de geannoteerde agenda (Kamerstuk 21 501-33,
nr. 743) zijn deze technische eisen opgenomen in de Verordening (EG)
nr. 661/2009 betreffende typekeuringsvoorschriften voor de algemene
veiligheid aan motorvoertuigen. Ik vind het belangrijk dat de minimumeisen voor banden periodiek worden aangescherpt op basis van de
technologische ontwikkelingen daarvan. Verder zet het kabinet zich samen
met de bandensector ervoor in dat zoveel mogelijk consumenten voor de
beste band kiezen, in plaats van het uitfaseren van de slechtste band. Dat
is het beste voor het klimaat en de portemonnee van de consument.
Vragen en opmerkingen van de leden van de SP-fractie
De leden van de SP-fractie hebben kennisgenomen van de geannoteerde
agenda van de Energieraad en vragen de Minister toe te lichten waarom
hij het voorliggende compromis omtrent de rol van de Commissie inzake
de gasrichtlijn nu wel kan steunen. Waarom vindt de Minister dat dit
voorstel minder vergaand is? Hoe staat het met de zeggenschap van
Nederland? Behoudt Nederland zijn bevoegdheden? Zo nee, hoe ziet de
Minister dat dan voor zich?
Tevens vragen deze leden wat de aanscherping van de regelgeving
betekent voor lokale initiatieven, coöperaties, die duurzame energie willen
opwekken. Blijven initiatieven van lokale overheden, zoals het oprichten
van een provinciaal energiebedrijf, tot de mogelijkheden behoren?
Het kabinet kan het voorliggende compromis over de rol van de
Commissie nu wel steunen omdat het na het overnemen van het
Frans-Duitse voorstel, is verbeterd op het punt van de competentieoverdracht. Bepaald is nu dat het land waarin een pijpleiding aanlandt, kan
onderhandelen met het betreffende derde land resp. de netwerkoperator
uit dat land. Daarmee houdt de Commissie weliswaar de exclusieve
competentie, maar kan het land waarin de pijpleiding aanlandt mandateren om de onderhandelingen te doen. In die zin is het dus minder
vergaand. Voor dit voorstel bleek brede steun van de Europese lidstaten
aanwezig. Mede gezien de brede overeenstemming in de Kamer over de
motie van het lid Van Ojik (Kamerstuk 34 775 V, nr. 73) heeft het Kabinet
daarom het voornemen uitgesproken om in te stemmen met het
compromisvoorstel. Nederland heeft wel in Coreper op 8 februari jl.
aangegeven het voorstel nog te bestuderen en dit voorstel ook met uw
Kamer te bespreken. Na het plenair debat oproep boycot Russisch gas van
gisteravond (20 februari 2019, Handelingen II 2018/19, nr. 56) heeft
Nederland bij het voorzitterschap aangegeven met het akkoord over de
wijziging van de gasrichtlijn te zullen instemmen.
De kern van het voorstel is en blijft dat de Commissie de exclusieve
bevoegdheid krijgt om namens de Unie met derde landen te onderhandelen over pijpleidingen. Nederland verliest die bevoegdheid dan ook.
Mocht in de toekomst een pijpleiding naar Nederland worden aangelegd,
dan zal Nederland conform de nieuwe gasrichtlijn alleen kunnen
onderhandelen met een derde land als het hiervoor het mandaat krijgt van
de Europese Commissie. Ook het uiteindelijke resultaat moet worden
voorgelegd aan de Commissie.
De aanscherping van de regelgeving heeft geen gevolgen voor lokale
initiatieven en coöperaties die duurzame energie willen opwekken of voor
provinciale initiatieven. De huidige wetgeving ziet alleen op internationale
verbindingen met derde landen. Voor het overige verandert er niets.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

7

De leden van de SP-fractie zijn blij met de ambitie die de Minister toont
voor een klimaatneutrale wereld in 2050. Is de Minister bereid om een
CO2-heffing in Europees verband voor te stellen?
Op Europees niveau is niet gekozen voor een CO2-heffing, maar voor een
emissiehandelssysteem. Met dit systeem worden de broeikasgasemissies
van grote industriële uitstoters en luchtvaart binnen Europa beprijsd en
wordt een emissiereductie in 2030 van 43% ten opzichte van 2005
gerealiseerd. Momenteel vindt er geen herziening van de richtlijn voor
emissiehandel plaats, een eerste moment is voorzien rond 2022 bij de
evaluatie van de marktstabiliteitsreserve.
In de tussentijd zal ik me blijven inzetten voor een minimumprijs van
emissierechten. Met een minimumprijs wordt de CO2-prijs die bedrijven in
het ETS ten minste moeten betalen, vastgelegd.
De leden van de SP-fractie vragen hoe de strengere eisen op autobanden
gecontroleerd zullen worden. Hoe vaak zullen de controlerende instanties
de banden keuren? Waarom worden er geen technische eisen gesteld in
voorliggende verordening? Hebben banden die aan veiligheidseisen
voldoen dezelfde technische eisen dan banden die zorgen voor zo weinig
mogelijk energieverbruik? Tevens merken deze leden op dat het goed is
dat er gelet wordt op de eisen van kwalitatief goede en veilige banden. Zij
geloven echter dat in het kader van verlaging van de CO2-uitstoot het
effectiever zou zijn als de eisen aan uitstoot worden verscherpt, evenals
het toezicht daarop.
Zoals hiervoor bij de beantwoording van vragen van de GroenLinks-fractie
is aangegeven, heeft het voorstel over etikettering van banden geen
betrekking op de eisen die voor banden gelden. Dat komt doordat de
verordening over etikettering van banden alleen betrekking heeft op
consumenteninformatie. Voor de minimumeisen die aan banden worden
gesteld is voor de toelating op de Europese interne markt een typegoedkeuring door een nationale autoriteit noodzakelijk. In Nederland is dat de
Dienst Wegverkeer (RDW).
Voor alle banden op de Europese markt geldt dat de producent en
distributeur de consument dienen te informeren over de prestaties van de
band op de verschillende indicatoren van het EU-bandenlabel. Zij zijn
daarmee verantwoordelijk voor de juistheid van de labels. De Inspectie
voor Leefomgeving en Transport (ILT) houdt toezicht op de aanwezigheid
van het bandenlabel en op de kwaliteit daarvan. Het toezicht van de ILT op
het bandenlabel valt binnen het markttoezicht op producten en wordt
risicogericht vormgegeven. Bij de inspecties wordt bij fabrikanten en
importeurs met administratief onderzoek gecontroleerd of er een
typegoedkeuring is. Bij twijfel over de documentatie zal bij de keuringsinstantie (RDW of een aangewezen instantie in een andere lidstaat)
nagegaan worden of de documenten juist zijn. De ILT kan bij afwezigheid
van een typegoedkeuring het product uit de handel laten nemen.
Voor banden gelden minimumeisen voor zowel veiligheid (remmen op nat
wegdek) als energieverbruik (rolweerstand). Fabrikanten zoeken naar een
goede balans tussen veiligheid en duurzaamheid. Uit het marktaanbod
blijkt dat fabrikanten er in slagen om banden op de markt te brengen die
op alle eigenschappen beter presteren dan de minimumeisen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-33, nr. 751

8