Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2014–2015

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1219
Vragen van de leden Van Klaveren en Bontes (beiden Groep Bontes/Van
Klaveren) aan de Minister van Veiligheid en Justitie over de bijzonder lage straf
voor het doodrijden van een kind (ingezonden 29 december 2014).
Antwoord van Minister Opstelten (Veiligheid en Justitie), mede namens de
Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (ontvangen 5 februari 2015). Zie ook
Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2014–2015, nr. 1068.
Vraag 1
Bent u bekend met het artikel «Lagere straf voor Leidenaar die Nina
doodreed»?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2 en 4
Deelt u het onbegrip voor de uitspraak van de rechter, die dader Mohammed
M. een werkstraf heeft opgelegd in plaats van een zware gevangenisstraf
terwijl hij een kind doodreed door met meer dan 100 kilometer per uur door
de bebouwde kom te rijden? Zo nee, waarom niet?
In hoeverre deelt u de opvatting dat door rechters opgelegde straffen vaak
totaal niet aansluiten bij het rechtvaardigheidsgevoel van de mensen in het
land?
Antwoord 2 en 4
De berechting van strafbare feiten is in onze democratische rechtsstaat
opgedragen aan de onafhankelijke rechter. De strafrechter heeft tot taak om
recht te doen in het individuele geval en (in geval het feit kan worden
bewezen en aan de dader kan worden toegerekend) een straf op te leggen die
passend en geboden is. De rechter kijkt naar de specifieke omstandigheden
en feiten. De vraag bij het opleggen van een straf is of de verdachte
«aanmerkelijke schuld» heeft. Als er doden zijn en/of ernstig letsel is te
betreuren, dient de vraag te worden beantwoord of het om «dood door
schuld in het verkeer» gaat. Als de rechter die schuld bewezen acht, gaat het
om een misdrijf en dat leidt gemiddeld tot relatief zware straffen. Er bestaan

1

ah-tk-20142015-1219
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2015

Leidsch Dagblad, 24 december 2014 (http://www.leidschdagblad.nl/regionaal/leidenenregio/
article27267169.ece/Lagere-staf-voor-Leidenaar-die-Nina-doodreed)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

1

drie categorieën van schuld, deze lopen op in ernst en strafhoogte: onoplettend of onvoorzichtig rijgedrag (bijvoorbeeld te hard rijden wanneer het zicht
slecht is), een grove verkeersfout (bijvoorbeeld veel te hard rijden en
passagiers geen gordels laten dragen) en roekeloos rijgedrag (zoals opzettelijk door rood rijden met hoge snelheid onder invloed van alcohol). De rechter
bepaalt steeds per zaak welke categorie van toepassing is. Wanneer de
bestuurder niet schuldig blijkt, zal de rechter bekijken of hij wel gevaar op de
weg heeft veroorzaakt. Ik realiseer mij dat geen enkele straf het verlies van
een dierbare ongedaan kan maken en het verdriet daarover van de nabestaanden weg kan nemen.
Vraag 3
Hoe duidt u de onbehoorlijkheid van de afwezigheid van de dader in de
rechtszaal?
Antwoord 3
Ik ben niet op de hoogte van de reden waarom zowel de verdachte als zijn
raadsman niet bij de uitspraak aanwezig waren. Ik merk op dat er geen
wettelijke verplichting is voor de verdachte om bij de uitspraak aanwezig te
zijn en dat een beoordeling van de proceshouding van de verdachte in deze
concrete zaak mij als bewindspersoon niet toekomt.
Vraag 5
Bent u eindelijk bereid tot het invoeren van hoge minimumstraffen waardoor
rechters niet langer uitspraken kunnen doen onder een bepaalde strafmaat?
Zo nee, waarom niet?
Antwoord 5
Bij brief van 12 februari 20132 is aan uw Kamer bericht dat de Minister van
Veiligheid en Justitie, mede namens mij, het voorstel van wet tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht in verband met de invoering van minimumstraffen in geval van recidive bij misdrijven waarop naar de wettelijke
omschrijving een gevangenisstraf van acht jaar of meer is gesteld (minimumstraffen voor recidive bij zware misdrijven), heeft ingetrokken. Deze intrekking
vond plaats ter uitvoering van de afspraken die zijn gemaakt in het Regeerakkoord dat aan het huidige kabinet ten grondslag ligt.
In lijn hiermee acht ik de invoering van minimumstraffen in het algemeen
niet wenselijk. In dit concrete geval blijkt niet zonder meer dat het huidige
strafmaximum tekort schiet of dat het bestaande straffenarsenaal moet
worden aangepast, omdat het vooral ging om een vaststelling van de
feitelijke toedracht.

2

Kamerstuk 33 151, nr. 10

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

2