Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

28 385

Evaluatie Meststoffenwet

Nr. 183

BRIEF VAN DE MINISTER VAN LANDBOUW, NATUUR EN
VOEDSELKWALITEIT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 16 juni 2010
Met deze brief ontvangt u mijn reactie op de motie van mevrouw
Snijder-Hazelhoff c.s. (Kamerstukken II, 28 385, nr. 175) zoals ingediend
tijdens het Verslag Algemeen Overleg over het mestbeleid van 22 mei jl.
Met de motie wordt de regering verzocht voor fosfaatfixerende gronden,
naast PAL en Pw, zich rekenschap te geven van de P-PAE als extra
meetinstrument. Belangrijke overweging is dat, volgens uw Kamer, P-PAE
voor fosfaatfixerende gronden aangeeft hoeveel direct beschikbaar fosfaat
er voor het gewas aanwezig is. P-PAE zou in dat verband beter geschikt
zijn dan de nu voorgeschreven methoden van PAL en Pw.
Bij de totstandkoming van het stelsel van gebruiksnormen is, in het kader
van de Evaluatie Meststoffenwet 2004, uitvoerig onderzoek uitgevoerd
naar methoden voor het karakteriseren van gronden die in aanmerking
komen voor reparatiebemesting (Alterra-rapport 730.3, Wageningen
2004). Destijds is geconcludeerd dat Pw en PAL de aangewezen methoden
zijn om deze gronden te karakteriseren. Belangrijke overwegingen:
• de lage kosten van PAL en Pw;
• de vertrouwdheid met beide methoden (PAL sinds 1958, Pw sinds
1966);
• de bemestingsadviezen zijn gebaseerd op Pw en PAL, niet op P-PAE.
In 2006 heeft een deskstudie plaatsgevonden naar de mogelijkheden van
het aanwijzen van fosfaatarme gronden op basis van P-PAE (Alterrarapport 1458, Wageningen 2007). In deze deskstudie werd geconcludeerd
dat er een hoger risico bestaat dat met P-PAE onterecht gronden worden
aangewezen als zijnde fosfaatarm dan met de huidige methoden.
In het rapport «Protocol voor het aanwijzen van gronden die in
aanmerking komen voor een verhoogde gebruiksnorm voor fosfaat»
(Alterra-rapport 1201, Wageningen 2005) kwamen de onderzoekers tot een

kst-28385-183
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 28 385, nr. 183

1

gelijkluidende conclusie: «PAE-bepalingen zijn minder nauwkeurig dan
bepalingen van het P-AL-getal of het Pw-getal».
P-PAE is als methode minder geschikt voor het karakteriseren van
gronden indien sprake is van (zeer) lage fosfaattoestanden, zoals het geval
is bij fosfaatarme en fosfaatfixerende gronden. Voor overige gronden is
P-PAE wel geschikt gebleken. Per 1 januari 2010 wordt de hoogte van de
fosfaatgebruiksnorm gebaseerd op de fosfaattoestand van de bodem. Bij
de karakterisering van de fosfaattoestand van de bodem ten behoeve van
deze differentiatie van fosfaatgebruiksnormen is P-PAE sinds 1 januari
2010 wel toegestaan. De betrouwbaarheid is bij deze gronden voldoende.
Het resultaat van de bepaling dient daarbij omgerekend te worden van
P-PAE naar een Pw-factor om de fosfaattoestand te karakteriseren.
Gezien voornoemde is bij de totstandkoming van het stelsel van gebruiksnormen besloten P-PAE niet van toepassing te verklaren bij karakterisering van fosfaatarme en fosfaatfixerende gronden. Er zijn, ook na mijn
uitnodiging aan mevrouw Snijder-Hazelhoff en andere Tweede Kamerleden om met concrete voorbeelden te komen, geen nieuwe feiten
aangereikt die mij aanleiding geven van dit besluit af te wijken.
De minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,
G. Verburg

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 28 385, nr. 183

2