Aan de orde is de herdenking naar aanleiding van het
overlijden van de heer W. Breedveld, voormalig
parlementair journalist.
De voorzitter: Ik heet mevrouw Breedveld, haar zoons
Michiel en Roland en enkele collega’s van Willem
Breedveld van harte welkom. Ik verzoek alle aanwezigen
voor zover mogelijk te gaan staan.
Het is nog maar acht maanden geleden dat ik in de
Oude Zaal Willem Breedveld mocht toespreken. Het was
ter gelegenheid van zijn 65ste verjaardag. Willem had de
pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar hij nam zeker
geen afscheid van zijn Trouw. Daar voelde hij zich nog
veel te jong en veel te fit voor. Niemand kon toen weten
dat hij kort daarna ernstig ziek zou worden en dat we
Willem Breedveld nu zouden herdenken in onze plenaire
vergadering.
Breedveld is tot op het laatst, zelfs vanaf zijn ziekbed,
een actief lid van de parlementaire pers gebleven. Nog
op de dag van zijn overlijden verscheen in Trouw een
groot artikel van zijn hand, samen met collega Hans
Goslinga geschreven.
De bijdragen van Breedveld, die altijd van een
uitzonderlijk hoog niveau waren, kenmerkten zich door
een grote betrokkenheid bij het parlement. Hij hield van
het politieke debat, maar de parlementaire liefde maakte
hem niet blind. Dat bleek ook uit zijn positief kritische
bijdrage aan het proces van parlementaire zelfreflectie.
Collega Lex Oomkes verhaalt hoe hij en zijn collega’s
werden opgevoed in de parlementaire journalistiek.
Breedveld hamerde er op dat een goede parlementaire
journalist zich altijd moet afvragen wat het grotere idee
is achter het optreden van een politicus. Hij kon en wilde
niet geloven dat heden ten dage de politieke ideologie
tot het verleden zou behoren. Het publieke debat was
voor hem het wezen van ons parlementaire systeem.
″Macht moet zich kunnen meten aan andere macht. Als
macht geen tegenspraak ondervindt, dan ontspoort de
boel″, aldus Breedveld.
Willem Breedveld zat al sinds 1968 in Den Haag. Meer
dan 40 jaar. Bijna steeds als parlementair journalist. Bijna
altijd, want tijdens het kabinet-Den-Uyl maakte hij tussen
1973 en 1977 een uitstapje naar de ambtenarij als, zo
werd dat toen genoemd, oog en oor van ministerpresident Den Uyl. Ze hadden hun protestantse
achtergrond en opvoeding gemeen.
De eerste ervaringen met politieke verslaggeving deed
hij op op de Zuid-Hollandse eilanden, zijn geboortegrond. Voor een plaatselijke krant verzorgde hij daar de
verslaggeverij van de raadsvergaderingen van enkele
kleine gemeentes. Breedveld heeft het altijd als een heel
goede, maar ook heel relativerende leerschool voor het
grotere werk beschouwd. ″Als je eenmaal weet hoe het
in de dorpspolitiek werkt, weet je ook hoe het er in de
landelijke politiek aan toegaat.″
Breedveld was niet alleen een leermeester voor zijn
jongere collega’s, maar ook voor de studenten van de
Leidse universiteit. De wetenschappelijke kant van het
vak had zijn grote belangstelling en hij kon dat altijd voor
een breed publiek begrijpelijk verwoorden. Dat maakte
hem tot een gewaardeerd redactielid van het Jaarboek
Parlementaire Geschiedenis.
Zeven ministers-presidenten heeft hij bekritiseerd,
bemoedigd en gerecenseerd. De achtste heeft hij, helaas
voor hem, voor zijn vrouw, zijn kinderen en zijn

Tweede Kamer

Herdenking

kleinkinderen, voor zijn collega’s en voor ons allen niet
meer mogen meemaken.
Namens de Kamer wens ik mevrouw Breedveld,
Michiel en Roland heel veel troost en sterkte.
(De aanwezigen nemen enkele ogenblikken stilte in acht.)
De voorzitter: De familie gaat nu naar het ledenrestaurant. Als u dat wilt, kunt u hen daar condoleren.
Ik schors de vergadering tot 14.30 uur.
De vergadering wordt van 13.35 uur tot 14.30 uur
geschorst.
De voorzitter: Op de tafel van de Griffier ligt een lijst
van ingekomen stukken. Op die lijst staan voorstellen
voor de behandeling van deze stukken. Als voor het
einde van de vergadering daartegen geen bezwaar is
gemaakt, neem ik aan dat daarmee wordt ingestemd.

28 oktober 2010
TK 15

15-3