Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2013–2014

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2813
Vragen van het lid Arib (PvdA) aan de Minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport over actieve levensbeëindiging bij kinderen tussen 1 en 12 jaar
(ingezonden 9 juli 2014).
Antwoord van Minister Schippers (Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
(ontvangen 29 augustus 2014) Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar
2013–2014, nr. 2532
Vraag 1
Heeft u kennisgenomen van de discussie die gestart is binnen de Nederlandse Vereniging van Kinderartsen (NVK) over actieve levensbeëindiging bij
kinderen tussen 1 en 12 jaar?1 2
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2 en 3
Wat vindt u van de uitspraken van professor Eduard Verhagen van het
Universitair Medisch Centrum Groningen dat het op dit moment ontbreekt
aan mogelijkheden tot actieve levensbeëindiging bij kinderen onder tussen 1
en 12 jaar, en dat «actieve levensbeëindiging bij deze leeftijdscategorie een
optie moet zijn»? Wat vindt u van zijn pleidooi dat het «niet meer dan logisch
is om de leeftijdsgrens te verhogen en het Gronings protocol voor alle
kinderen te laten gelden»?
Wanneer is sprake van aanpassing van de richtlijn palliatieve zorg of van
actieve levensbeëindiging, zoals uit het voorbeeld van de ouders van het 9
maanden oude kindje in Nieuwsuur?
Antwoord 2 en 3
Het is juist dat levensbeëindigend handelen bij kinderen tussen de 1 en de 12
jaar op dit moment niet is toegestaan. De Regeling late zwangerschapsafbreking en levensbeëindiging bij pasgeborenen is van toepassing op pasgeborenen, te definiëren als de leeftijdscategorie tot 1 jaar. Op basis van de
evaluatie en het kabinetsstandpunt dat ik recent aan uw Kamer heb gestuurd

1
2

ah-tk-20132014-2813
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2014

Nieuwsuur, 6 juli 2014
Trouw, 8 juli 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

1

(Kamerstuk 33 750-XVI, nr. 110) is een dergelijke wijziging van de Regeling
niet aan de orde.
Wel zal op een aantal onderdelen in de Regeling meer duidelijkheid worden
geboden. Dit zal de komende periode worden uitgewerkt in samenwerking
met de betrokken beroepsgroepen. Het is ons voornemen de nieuwe regeling
in het voorjaar van 2015 gereed te hebben.
De Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde (NVK) komt aan het eind
van dit jaar met een standpunt over euthanasie bij kinderen en gaat tevens
bezien hoe het gebruik van de recent opgestelde richtlijn palliatieve zorg bij
kinderen beter kan worden geborgd. Daarnaast zullen zij onderzoek opzetten
om in kaart te brengen hoe de levenseindezorg bij minderjarigen plaatsvindt,
welke knelpunten daarin worden ondervonden en welke handelingsopties
daarbij mogelijk als aanvulling meerwaarde zouden bieden. VWS ondersteunt
dit inventariserende onderzoek met een financiële bijdrage. Ik wacht de
resultaten van dit onderzoek en het standpunt van de NVK af.
In algemene zin bieden de richtlijn palliatieve zorg bij kinderen en de richtlijn
actieve levensbeëindiging bij pasgeborenen van de NVK artsen houvast bij de
complexe besluitvorming over de wijze waarop ernstig lijden van een
pasgeborene kan worden verlicht. Het is niet aan mij om over het medisch
handelen in een individuele casus te oordelen.
Vraag 4
Leidt het ontbreken van een regeling voor actieve levensbeëindiging bij
kinderen onder de 12 jaar op dit moment tot problemen in de medische
praktijk? Zo ja, welke signalen heeft u hierover ontvangen en waaruit bestaan
deze signalen?
Antwoord 4
Zoals dhr. Verhagen in de uitzending aangeeft, lijkt het te gaan om een zeer
beperkt aantal situaties waarin de vraag om actieve levensbeëindiging bij
artsen wordt neergelegd. In geval er sprake is van zeer ernstig lijden dat niet
anderszins is te verlichten is actieve levensbeëindiging in die gevallen op dit
moment niet mogelijk. Het inventariserende onderzoek zal meer inzicht
bieden in de huidige medische praktijk en de eventuele problemen die zich
daarin voordoen.
Vraag 5
Waarom worden euthanasieverzoeken bij kinderen tussen 1 en 12 jaar niet
geregistreerd? Hoe wordt op dit moment hiermee omgegaan? Deelt u de
mening dat het bijhouden van euthanasieverzoeken voor deze leeftijdsgroep
belangrijk is voor het nemen van maatregelen en voor het wel of niet
aanpassen van de wet- en regelgeving? Bent u bereid hierover met de NVK in
overleg te treden en de Kamer hierover te informeren?
Antwoord 5
Er is geen centrale registratie van euthanasieverzoeken, ongeacht of die
afkomstig zijn van minderjarigen of meerderjarigen. Wel leggen artsen in het
medisch dossier de gesprekken vast die over dit onderwerp hebben
plaatsgevonden. Zoals ik heb toegelicht in het antwoord op vraag 2, gaat de
NVK een inventariserend onderzoek opzetten waarin ook de omvang en
inhoud van verzoeken om levensbeëindigend handelen worden meegenomen.
Vraag 6 en 7
Hoe komt het dat sinds 2006 de commissie-Hubben, die levensbeëindiging bij
pasgeborenen toetst, slechts één melding heeft gekregen van een overleden
baby? Deelt u de mening dat artsen moeten kunnen melden zonder angst
voor eventuele sancties en dat melden belangrijk is voor externe toetsing? Zo
ja, welke acties gaat u ondernemen om het melden te bevorderen?
Deelt u de mening dat deze discussie zeer zorgvuldig dient te worden
gevoerd en dat er rekening wordt gehouden met de gevoeligheid hiervan
voor andere groepen die tot de categorie «wilsonbekwaam» behoren? Deelt u
de angst van sommige artsen en ouders van kinderen met een verstandelijke
handicap voor een eventuele «glijdende schaal»? Zo ja, bent u in het geval
deze problematiek tot maatregelen zou moeten leiden, bereid een commissie

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

2

in het leven te roepen bestaande uit kinderartsen, ouders, ethici, juristen en
eventueel andere deskundigen die zich hierover gaat buigen?
Antwoord 6 en 7
Het is van belang dat de discussie over levensbeëindiging bij minderjarigen
met grote zorgvuldigheid wordt gevoerd. Ik wil dan ook niet op de uitkomsten van het onderzoek en het standpunt van de NVK vooruitlopen. Ik wacht
de resultaten hiervan af. Ten aanzien van meldingsbereidheid van artsen in
het kader van de regeling over levensbeëindiging bij pasgeborenen, verwijs ik
u naar het kabinetsstandpunt dat ik recent aan uw Kamer heb gestuurd
(Kamerstuk 33 750-XVI, nr. 110).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

3