Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2019–2020

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1440
Vragen van de leden Belhaj en Sneller (beiden D66), Ellemeet en Özütok
(beiden GroenLinks) aan de Minister-President over het bericht «Rutte
informeert Tweede Kamer onjuist over kunstverkoop Oranjes» (ingezonden
20 december 2019).
Antwoord van Minister-President Rutte (Algemene Zaken), mede namens de
Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (ontvangen 24 januari 2020).
Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2019–2020, nr. 1306.
Vraag 1
Kent u de berichtgeving over de verkoop van de Atlas Munnicks van Cleeff,
het schilderij De Boschbrand van Raden Saleh1 en het bericht «Kunst uit
nalatenschap Juliana tegen adviezen in niet in musea»?2
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Welke afspraak is er gemaakt over eventuele toekomstige verkoop van de
Atlas Munnicks aan een buitenlandse partij? Wat is de juridische status van
die afspraak? Klopt het dat het niet afdwingbaar is dat de Atlas in Nederland
blijft? Zo ja, waarom heeft u eerder gezegd dat dit wel het geval zou zijn?
Antwoord 2
De atlas Munnicks/Van Cleeff betreft een onderdeel van de nalatenschap van
prinses Juliana. De algemene, voor alle Nederlanders geldende wet- en
regelgeving ten behoeve van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer, zoals gewaarborgd in de Grondwet, de Algemene verordening
gegevensbescherming (AVG), de uitvoeringregelgeving van de Grondwet en
deze verordening alsmede andere bepalingen van de Grondwet, waaronder
artikel 1 van de Grondwet, en wetgeving, staan er aan in de weg volledig in
te gaan op de concrete afwikkeling van de nalatenschap tussen de verschillende particuliere erfgenamen en andere betrokkenen.

1

https://www.bnnvara.nl/zembla/artikelen/rutte-informeert-tweede-kamer-onjuist-overkunstverkoop-oranjes1
2
https://nos.nl/artikel/2315393-kunst-uit-nalatenschap-juliana-tegen-adviezen-in-niet-inmusea.html

ah-tk-20192020-1440
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

1

In aanvulling op de antwoorden op vragen hierover die de Minister van OCW
en ik in 2016 hebben gegeven (brief van 22 december, kenmerk 2016Z19788)
merk ik op dat voor partijen duidelijk was dat de atlas in Nederland bijeen
blijft. De koper heeft hiervoor investeringen gedaan in een gebouw in
Nederland en delen van de atlas getoond in een tentoonstelling in het
Rijksmuseum. Volgend jaar zal opnieuw een tentoonstelling plaatsvinden in
een museum in Utrecht. Het genoemde beding heeft betrekking op tussen de
betrokken partijen gemaakte afspraken. In algemene zin kan, met inachtneming van de hierboven genoemde grondwettelijke rechten en plichten, met
inbegrip van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer, in dit verband
worden gesteld dat afspraken tussen partijen, los van de vraag of en zo ja, op
welke wijze deze zijn vastgelegd, naar Nederlands recht juridisch relevant zijn
voor de Nederlandse rechter en de Nederlandse overheid, met inbegrip van
de hen ter beschikking staande wettelijke bevoegdheden en middelen. In dit
verband zijn ten aanzien van de mogelijkheid van export uit Nederland de
hierbij relevante bepalingen van de Erfgoedwet van toepassing alsmede de
reactie van de Minister van OCW van 17 december jl. op de aanbevelingen in
het rapport van de adviescommissie bescherming cultuurgoederen (Kamerstukken II 2019/20, 32 820, nr. 332).
Vraag 3
Staat deze afspraak zwart op wit en zo ja, kunt u deze openbaren? Zo nee,
waarom niet?
Antwoord 3
Hiervoor verwijs ik naar de eerste alinea van het antwoord op de voorgaande
vraag.
Vraag 4
Kunt u toelichten op welke wijze een verkenning is uitgevoerd naar interesse
van publieke instellingen in de Atlas Munnicks? Wie heeft deze verkenning
uitgevoerd? Welke instellingen zijn benaderd? Waarom heeft dit niet tot een
transactie geleid? Waarom is uiteindelijk besloten de Atlas aan een privépartij
te verkopen?
Antwoord 4
Het is niet meer met zekerheid vast te stellen op welke wijze deze verkenning
is uitgevoerd en of, en zo ja welke instellingen hiervoor zijn benaderd.
Navraag bij enkele betrokkenen heeft uitgewezen dat de verkenner zich in de
verkenning in Utrecht heeft gericht op de beschikbaarheid van middelen in
Utrecht tot aankoop van de atlas. Uitkomst van deze verkenning is geweest
dat hiervoor in Utrecht geen middelen beschikbaar bleken en er geen
transactie tot stand is gekomen.
Vraag 5
Kunt u bevestigen dat het Utrechts Archief, het Centraal Museum en de
universiteitsbibliotheek van de Universiteit van Utrecht destijds niet zijn
benaderd om de Atlas aan te schaffen? Zo niet, waarom geven zij dan aan
dat zij nooit zijn benaderd? Zo ja, waarom zijn deze instellingen nooit
benaderd?
Antwoord 5
Hiervoor verwijs ik naar het antwoord op vraag 4.
Vraag 6
Hoe beoordeelt u de eerdere informatievoorziening aan de Kamer? Is deze in
uw ogen volledig, correct en transparant geweest? Kunt u uw antwoord
toelichten?
Antwoord 6
Zoals ik in antwoord op vraag 2 heb opgemerkt staan verschillende wettelijke
voorschriften er aan in de weg volledig in te gaan op de concrete afwikkeling
van de nalatenschap tussen de verschillende particuliere erfgenamen en
andere betrokkenen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

2

Voor zover er eerder informatie is verstrekt aan de Kamer over concrete
onderdelen hiervan, is deze informatie naar mijn oordeel in overeenstemming
met de feiten.
Vraag 7
Vindt u dat deze handelwijze wenselijk is geweest? Zo niet, wat gaat u doen
om deze te verbeteren?
Antwoord 7
Zoals opgemerkt in de beantwoording op de genoemde Kamervragen in
2016, was de atlas sinds de aankoop in 1870 door Prins Hendrik privéeigendom en als zodanig was het aan de particuliere eigenaar om, binnen de
grenzen van de geldende wet- en regelgeving, over de bestemming ervan te
beslissen. De atlas was niet geplaatst op de Wbc-lijst.
Opvattingen over wat behoort tot het Nederlandse erfgoed en hoe dit
beschermd dient te worden zijn evenwel dynamisch. De adviescommissie
bescherming cultuurgoederen (commissie Pechtold) heeft recentelijk een
beeld geschetst van de mogelijkheden om de bescherming van cultureel
erfgoed in particulier bezit te versterken. Het advies laat zien dat de huidige
wet- en regelgeving veel handvatten biedt, maar dat een andere, minder
terughoudende invulling van beleid nodig is. In de beleidsreactie van de
Minister van OCW van 17 december 2019 op het rapport van de adviescommissie bescherming cultuurgoederen is uiteen gezet welke acties ondernomen zullen worden voor een betere bescherming in de toekomst.
Vraag 8
Waarom is de Wbc-commissie van de Raad voor Cultuur niet betrokken
geweest bij toetsing van verkoop van het schilderij De Boschbrand?
Antwoord 8
Voor het schilderij Boschbrand van raden Saleh verwijs ik naar de genoemde
antwoorden op vragen hierover die de Minister van OCW en ik in 2016
hebben gegeven. In aanvulling hierop kan ik meedelen dat bij de beoordeling
van de aanvraag van een exportvergunning van het schilderij geen advies is
gevraagd of uitgebracht door de adviescommissie in het kader van de
toenmalige wet behoud cultuurbezit. Voorts verwijs ik u naar het antwoord op
vraag 7, tweede alinea.
Vraag 9
Deelt u de mening dat de Wbc-commissie (Wet tot behoud van cultuurbezit)
wel betrokken had moeten zijn? Zo ja, hoe gaat u ervoor zorgen dat
betrokkenheid in de toekomst is gegarandeerd? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 9
Opvattingen over wat behoort tot het Nederlandse erfgoed en hoe dit
beschermd dient te worden zijn, zoals hierboven reeds aangegeven,
dynamisch. In de beleidsreactie van de Minister van OCW van 17 december
2019 op het rapport van de adviescommissie bescherming cultuurgoederen is
uiteen gezet welke acties ondernomen zullen worden voor een betere
bescherming in de toekomst.
Vraag 10
Deelt u de mening van de indieners dat kunstwerken uit de koninklijke
collectie een bijzondere status hebben binnen het Koninkrijk der Nederlanden
en dat de eigenaars, i.c. de koninklijke familie, bij eventuele verkoop rekening
dienen te houden met deze bijzondere status? Deelt u de mening dat het om
meer gaat dan slechts een privécollectie vanwege de wijze waarop de
kunstwerken in de loop der tijd zijn verkregen? Deelt u de mening dat de
huidige geheimzinnigheid omtrent verkopen onwenselijk is?
Antwoord 10
De Erfgoedwet bevat geen specifieke regeling voor verkopen door de
genoemde categorie van eigenaren van werken met een bepaalde herkomst.
Op dergelijke verkopen is de algemene wet- en regelgeving van toepassing
die voor allen geldt, met inbegrip van de bescherming van de persoonlijke
levenssfeer.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

3

Vraag 11
Herinnert u zich de ophef over de verkoop van een ets van Rubens door
prinses Christina? Herinnert u zich het daarop volgende advies van de
commissie-Pechtold?3 Hoe staat het met de uitvoering van de adviezen van
deze commissie?
Antwoord 11
Ja. De Minister van OCW heeft de Tweede Kamer op 17 december 2019 de
reactie op het rapport van de adviescommissie bescherming cultuurgoederen
gezonden.
Vraag 12
Herinnert u zich de ophef over de dubbel betaalde inboedel van de Koninklijke paleizen?4
Antwoord 12
Ja. Ik heb u hierover geïnformeerd per brief (Kamerstukken II 2019–20,
35 300 I, nr. 5).
Vraag 13
Hoe beoordeelt u de feitelijke en juridische correctheid van de informatie over
«betalen met kunst» op de site van de belastingdienst?5
Antwoord 13
Deze informatie biedt praktische handvatten voor burgers die gebruik willen
maken van deze regeling en geeft een schets van het gevoerde beleid. In het
hierna volgende antwoord zal ik hier nader op in gaan.
Vraag 14
Is het waar dat de koninklijke familie een deel van de erfbelasting na het
overlijden van prinses Juliana in 2004 via deze speciale kwijtscheldingsregeling betaalde met kunstobjecten? Zo ja, heeft de familie een dergelijke brief
van een directeur van een museum dat de werken graag tentoon wilde
stellen ontvangen? Zo nee, waarom niet? Zo ja, welke directeur van welk
museum?
Antwoord 14
In aanvulling op hetgeen ik in antwoord op vraag 2, eerste alinea heb
opgemerkt, staan ten aanzien van de erfbelasting in het bijzonder artikel 67
van de Invorderingswet en artikel 67 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen eraan in de weg om in te gaan op de fiscale afwikkeling van de
nalatenschap van particuliere erfgenamen. In zijn algemeenheid kan hierover
echter het volgende worden opgemerkt.
De afwikkeling van de nalatenschap van prinses Juliana was een gecompliceerd proces waarbij verschillende partijen waren betrokken en dat jaren in
beslag nam. Na het overlijden van Koning Willem II in 1849 had zich tot het
overlijden van zijn achterkleindochter prinses Juliana in 2004 niet opnieuw de
situatie voorgedaan van de verdeling van de particuliere nalatenschap van
een (afgetreden) Koning(in) tussen verschillende nakomelingen. Over de
overgang van eigendom naar de staat van meubilair ten behoeve van de
inrichting van de wettelijk ter beschikking gestelde paleizen in verschillende
perioden, die hier in zekere zin op vooruitliepen, alsmede het in 2016 gestarte
overleg tussen de hierbij betrokkenen ten aanzien van beheer, registratie en
inspectie heb ik u eerder geïnformeerd (Kamerstukken II 2019–20, 35 300 I,
nr. 5). Na het overlijden van prinses Juliana in 2004 verkreeg de staat uit haar
nalatenschap verschillende roerende goederen, feitelijk in het verlengde van
de alhier genoemde aankopen uit de jaren tachtig ten behoeve van ter

3

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/politiek/artikel/4866741/prinses-christina-rubens-veilingcultuur-erfgoed-oranjes-alexander
4
https://www.nrc.nl/nieuws/2019/09/08/staat-betaalt-dubbel-voor-onderhoud-inventaris-paleizena3972670
5
https://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/connect/bldcontentnl/belastingdienst/prive/
relatie_familie_en_gezondheid/erven/erfenis_nalaten/erfbelasting_betalen_met_kunst/
kwijtscheldingsregeling-aanvragen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

4

beschikking gestelde paleizen ter ondersteuning van de uitoefening van de
koninklijke functie, en ten behoeve van rijksmuseum paleis het Loo.
Voor de vaststelling van de waarde van onderdelen van een nalatenschap die
een specifieke, niet-fiscale deskundigheid vraagt, hetgeen in het bijzonder het
geval kan zijn bij een grote hoeveelheid, onderling zeer uiteenlopende
roerende goederen, kan, op basis van overleg tussen de fiscus en erven,
gebruik worden gemaakt van taxateurs die volgens een overeengekomen
werkwijze feitelijk, met inachtneming van de relevante wet- en regelgeving,
de waarde op het moment van overlijden van de erflater bepalen. In een
langdurig proces bij een veelomvattende nalatenschap kan het gaan om
verschillende opeenvolgende taxateurs, zeker als niet direct sprake kan zijn
van een volledig overzicht en gelijktijdige beschikbaarheid van alle roerende
goederen die het betreft.
Van de procedure tot vaststelling van de waarde van roerende goederen in
een nalatenschap moet worden onderscheiden een beroep op de wettelijke
kwijtscheldingsregeling. Deze regeling houdt, samengevat, in dat de
erfgenamen in ruil voor het afstaan van een of meer roerende goederen uit
de nalatenschap aan de staat een korting van 120% van de (getaxeerde)
waarde van deze goederen op de verschuldigde erfbelasting krijgen. Het
gebruik van deze algemene regeling is gebonden aan voorschriften die zijn
opgenomen in de fiscale wet- en regelgeving. Deze voorschriften omvatten
onder meer criteria ten aanzien van de aard en betekenis van de roerende
goederen en de te volgen procedure waaronder het advies van een door de
bewindspersonen van Financiën en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
gezamenlijk benoemde commissie van deskundigen (artikel 67 Successiewet
1956 jo artikelen 11 tot en met 15 Uitvoeringsbesluit Successiewet 1956), de
Adviescommissie beoordeling aangeboden cultuurbezit uit nalatenschappen.
Dit betekent dat een verzoek om toepassing door erfgenamen zorgvuldig
wordt beoordeeld door een commissie van deskundigen alvorens door de
bewindspersoon van Financiën een besluit wordt genomen om de regeling al
dan niet toe te passen.
Verwerving van roerende goederen langs deze weg of op andere wijze
verplicht de staat wettelijk niet tot openbare tentoonstelling hiervan in een
museum of anderszins. Er zijn evenmin wettelijke voorschriften die de staat
verplichten het (op enigerlei wijze verkregen) (kunst)bezit van de staat in zijn
geheel of specifieke onderdelen hiervan, voor zover de staat van werken of
de beschikbare capaciteit voor en het beleid ten aanzien van tentoonstellingen dit al zouden toelaten, volledig en permanent in een museum of
anderszins openbaar ten toon te stellen. Binnen deze wettelijke kaders voert
het bestuursorgaan ten aanzien van de inwilliging van een beroep op de
kwijtscheldingsregeling een beleid dat niet is vastgelegd in een beleidsregel
maar, samengevat, inhoudt dat een museum zich bereid heeft verklaard de
roerende goederen waarop het verzoek betrekking heeft, in de collectie op te
nemen. Dit beleid is ook op de website van de belastingdienst toegelicht.
Deze beleidsmatige invulling staat er wettelijk niet aan in de weg dat de staat,
zonder fiscale gevolgen voor erfgenamen, dergelijke roerende goederen
direct kan overdragen aan rijksmusea of, door tussenkomst van de Rijksdienst
Cultureel Erfgoed (RCE), aan andere musea of opneemt in de door de staat
beheerde rijkscollectie, waar deze eveneens kan worden aangewend voor de
inrichting van de paleizen en voor de inrichting van andere overheidsgebouwen.
Het behoort in het geval van opneming van roerende goederen in de door de
staat beheerde rijkscollectie tot de opgaven van de wettelijke beheerders
namens de staat, met name het Rijksvastgoedbedrijf (RVB/BZK), waar het
gaat om de inrichting van overheidsgebouwen waaronder de wettelijk ter
beschikking gestelde paleizen, en de Rijksdienst Cultureel Erfgoed (RCE/
OCW), om, met inachtneming van wet- en regelgeving, waaronder de
regelingen in de Erfgoedwet alsmede de hiervoor relevante regelingen die
voorafgingen aan de inwerkingtreding van de Erfgoedwet, inzake de
bevordering van de toegankelijkheid van museale cultuurgoederen en het
toezicht van de inspectie voor overheidsinformatie en erfgoed, uitvoering te
geven aan hun onderscheiden taken ten aanzien van dergelijke roerende
goederen, waaronder de inrichting van de paleizen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

5

Vraag 15
Is het waar dat de commissie die de regeling beoordeelde het Rijk adviseerde
de objecten daarna wel tentoon te stellen in bijvoorbeeld musea?
Antwoord 15
Hiervoor verwijs ik naar het antwoord op vraag 14, waarin ik in algemene zin
ben ingegaan op de rol van de Adviescommissie beoordeling aangeboden
cultuurbezit uit nalatenschappen.
Vraag 16
Is het waar dat zeker twee prominente kunstwerken na de afhandeling van de
erfenis «gewoon» in de koninklijke paleizen zijn gebleven, buiten zicht van het
publiek? Zo ja, waarom? Hoe staat dit in verhouding tot de informatie op de
site van de belastingdienst waarin wordt gesteld dat het bedrag aan
erfbelasting pas wordt kwijtgescholden als het voorwerp is overgedragen,
waarna het Rijk het voorwerp in bruikleen zal geven bij het museum?
Antwoord 16
Er bestaat, zoals ik in antwoord op de vragen 13 en 14 heb toegelicht, noch
bij de verkrijging noch bij het beheer namens de staat van een werk in de
rijkscollectie een wettelijke verplichting dit volledig en permanent ten toon te
stellen in een museum en ligt in het beleidsmatige karakter van de uitvoeringspraktijk besloten dat de wettelijke beheerders namens de staat van de
rijkscollectie de toegankelijkheid hiervan kunnen bevorderen op een wijze die
past bij hun onderscheiden taken, waaronder de inrichting van de paleizen.
Voor zover de vragen doelen op de feitelijke uitvoering hiervan en de
zichtbaarheid van een met pen getekend werk van de schilder Willem van de
Velde de oude en een malachieten tafel, merk ik, in aanvulling op het
hierboven geschetste juridische kader, het volgende op. Bij de afwikkeling
van de nalatenschap werd verwerving van dit werk door de staat van belang
geacht. Het werk bevond zich reeds lang voor 2004 in het paleis op de Dam
in een kamer die vanaf 2009 zichtbaar is gemaakt voor het publiek. Hierin is
geen wijziging gekomen met dien verstande dat de openstelling van dit
paleis, dat feitelijk ook een museale functie heeft, na 2004 aanmerkelijk is
verruimd (255 dagen per jaar in 2019), het aantal bezoekers ervan sterk is
toegenomen (ongeveer 300.000 per jaar) en, sinds 2016, de zichtbaarheid van
het werk langs digitale weg duurzaam, ook buiten de openingstijden, is
vergroot. Zo heeft de staat, onder meer met instemming van de Minister van
OCW in 2009, het werk toegankelijk gemaakt op een wijze die verenigbaar is
met het eveneens op verantwoorde wijze tonen van de specifieke historische
omgeving waarvan het deel uitmaakt. Hiermee is voorts, anders dan bij een
museum, waar tentoonstelling van werken uit de collectie afhankelijk is van
beleid en keuzes, verzekerd dat het werk blijvend toegankelijk is voor velen.
De malachieten tafel, vermeld in het rapport van de commissie-Jessurun I (nr.
4–361), was geen onderdeel van een ensemble dat altijd behoorde tot de
inrichting van paleis Soestdijk. De tafel bevond zich voor 1941 niet in paleis
Soestdijk maar in een ander paleis. Het is daarom niet onlogisch dat de
commissie adviseerde deze tafel aan te wijzen voor andere paleizen en niet
voor paleis Soestdijk. Tussen oktober 2016 en februari 2017 is de malachieten
tafel te zien geweest op een tijdelijke tentoonstelling, gewijd aan Anna
Paulowna op rijksmuseum paleis het Loo. De staat, die de tafel uiteindelijk
verkreeg, heeft deze, conform het advies van de commissie, aangewezen ter
plaatsing in de aan de Koning wettelijk ter beschikking gestelde paleizen. De
tafel doet sindsdien dienst in de vestibule van Paleis Noordeinde, waar hij
zich ook voor 1941 bevond. Ten aanzien van paleis Soestdijk kwam in 2005
een proces op gang dat er na vele jaren toe heeft geleid dat zowel de
bestemming als de eigenaar van paleis Soestdijk is veranderd. De toegang tot
paleis Soestdijk wordt na de verkoop door de staat bepaald door de
particuliere eigenaar. Paleis Noordeinde is in de afgelopen jaren (sinds 2016)
in de zomer opengesteld voor het publiek. Het interieur van het paleis is
verder toegankelijk gemaakt door publicaties en digitale middelen. De tafel is
overigens evenwel niet zichtbaar op de digitale rondleiding omdat deze ten
tijde van de opnames op de genoemde tijdelijke tentoonstelling ten toon
gesteld is geweest.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

6

Vraag 17
Kunt u bevestigen dat het inderdaad gaat om twee kunstwerken of sluit u niet
uit dat het er meer zijn? Zo ja, om hoeveel en welke kunstwerken gaat het?
Antwoord 17
Er bestaat, zoals ik in antwoord op de vragen 13 en 14 heb toegelicht, noch
bij de verkrijging noch bij het beheer namens de staat van een werk in de
rijkscollectie een wettelijke verplichting dit volledig en permanent ten toon te
stellen in een museum en ligt in het beleidsmatige karakter van de uitvoeringspraktijk besloten dat de wettelijke beheerders namens de staat van de
rijkscollectie de toegankelijkheid hiervan kunnen bevorderen op een wijze die
past bij hun onderscheiden taken, waaronder de inrichting van de paleizen.
Vraag 18
Bent u bereid te bevorderen dat de kunstwerken zo snel mogelijk tentoon
gesteld worden op de manier zoals dit oorspronkelijk in de regeling bedoeld
is? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 18
Hiervoor verwijs ik naar het antwoord op vraag 17.
Vraag 19
Klopt het juridisch gezien dat wanneer de kunstwerken alleen zichtbaar zijn
en blijven voor de koninklijke familie en haar eventuele bezoekers, en niet
voor een breed publiek tentoongesteld worden, het openstaande bedrag aan
erfbelasting alsnog voldaan moet worden?
Antwoord 19
Hiervoor verwijs ik naar het antwoord op vraag 17. Het is in algemene zin
niet zo dat de feitelijke zichtbaarheid na verkrijging door de staat de
rechtmatigheid van de oorspronkelijke verkrijging zou kunnen aantasten.
Vraag 20
Wilt u al deze vragen separaat beantwoorden?
Antwoord 20
Voor de beantwoording van deze vraag wordt verwezen naar de beantwoording van de voorgaande vragen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

7