Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2014–2015

33 976

Herstel van wetstechnische gebreken alsmede
andere wijzigingen van ondergeschikte aard in
diverse wetten op of in verband met het terrein
van infrastructuur en milieu (Reparatiewet
infrastructuur en milieu 2014)

Nr. 8

NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
Ontvangen 4 november 2014
Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag van de vaste
commissie voor Infrastructuur en Milieu over haar bevindingen inzake
bovengemeld wetsvoorstel. Hieronder ga ik in op de vragen en opmerkingen waartoe het wetsvoorstel de leden van de fracties van de VVD en
de PvdA aanleiding heeft gegeven.
Tegelijk met deze nota naar aanleiding van het verslag breng ik een
tweede nota van wijziging uit. Deze nota van wijziging heeft tot doel om
ook voor artikel XVI, onderdeel HH, onder 2, inwerkingtreding bij apart
koninklijk besluit mogelijk te maken. Dit artikelonderdeel bevat een
wijziging van artikel 134, zevende lid, Wegenverkeerswet 1994, met als
doel de basis te geven om bij ministeriële regeling vast te leggen in welke
gevallen bij gebleken geschiktheid na een onderzoek welke maatregel
wordt opgelegd. Voordat deze bepaling in werking kan treden is
aanpassing van een ministeriële regeling nodig die nog moet worden
voorbereid en die naar verwachting zal leiden tot aanpassingen (o.a. ICT)
bij het CBR. Door de voorgestelde aanpassing van de inwerkingtredingsbepaling kan hiermee rekening worden gehouden.
ARTIKELEN I en IV
De Algemene wet bestuursrecht en de Drinkwaterwet
De leden van de PvdA-fractie lezen dat de regering de Autoriteit
Consument en Markt (ACM) de bevoegdheid wil geven om handhavend
op te treden indien drinkwaterbedrijven niet voldoen aan de eisen voor
kruissubsidiëring of het voeren van een gescheiden boekhouding. Deze
leden concluderen dat de ACM hierdoor meer taken krijgt dan ze nu heeft
en horen graag welke financiële gevolgen dit heeft voor de ACM en de
drinkwaterbedrijven. Ook horen deze leden graag hoe de handhaving op
deze onderwerpen tot nu toe is geregeld en welke rol de ACM daarin al
vervult. Ten slotte krijgen deze leden graag toegelicht op welk deel van de
activiteiten de ACM gaat toezien. Is dat het gehele drinkwaterbedrijf

kst-33976-8
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 976, nr. 8

1

inclusief de publieke drinkwatervoorzieningstaak, of louter het deel dat als
commercieel valt aan te merken, zo vragen zij.
Ik licht de voorgestelde wijziging graag als volgt toe. De ACM heeft
momenteel ingevolge de Drinkwaterwet al een toezichthoudende taak ten
aanzien van het verbod op kruissubsidiëring en het voeren van een
gescheiden boekhouding (artt. 7, vierde lid, en 48, vierde lid, Drinkwaterwet). Redenen daarvoor waren destijds gelegen in de expertise van
ACM, en het belang van stroomlijning van het toezicht en verbetering van
de efficiency. Door de voorgestelde wijziging wordt ook de verdere
handhaving, dat wil zeggen de bevoegdheid om bestuurlijke sancties op
te leggen, bij de ACM belegd, om dezelfde redenen waarom destijds het
toezicht bij ACM is belegd. Dit ligt in het verlengde van de al bestaande
toezichthoudende taak van de ACM. Momenteel ligt de bevoegdheid om
bestuurlijke sancties op te leggen nog bij de Minister van Infrastructuur en
Milieu. De bevoegdheidsverschuiving heeft naar verwachting geen of
vrijwel geen financiële gevolgen voor ACM of drinkwaterbedrijven, dit
vanwege het beperkte aantal bedrijven en de goede naleving in deze
sector. De handhavingstaak van ACM ziet enkel op het verbod van
kruissubsidiëring en het gebod van een gescheiden boekhouding. Dit
regardeert zowel het publieke als eventuele commerciële deel van een
drinkwaterbedrijf.
ARTIKELEN XVI, XXIX EN XXX
De Wegenverkeerswet 1994
Onderdeel D
De leden van de VVD-fractie hebben vragen over het verzamelen van de
gegevens van weggebruikers voor bijvoorbeeld verkeersenquêtes en
projecten inzake spitsmijden. Persoonsgegevens worden na afloop van
het onderzoek vernietigd of geanonimiseerd opgeslagen. Deze leden
vragen of het mogelijk is dat alle gegevens die verzameld zijn voor een
verkeersonderzoek voor bijvoorbeeld Beter Benutten bewaard worden
voor de gehele looptijd van het programma. De leden van de VVD-fractie
vragen ook waar de geanonimiseerd opgeslagen gegevens nog voor
gebruikt worden na het onderzoek en hoelang deze bewaard blijven.
Bij een spitsmijdenproject is actieve deelname en toestemming van de
kentekenhouder vereist. Indien het gaat om een spitsmijdenproject of een
verkeersonderzoek waarvoor individuele deelname van de kentekenhouder nodig is, worden de kentekengegevens van de kentekenhouder
pas na diens instemming met deelname aan het verkeersonderzoek of het
spitsmijdenproject tot ten hoogste vier weken nadat het desbetreffende
onderzoek of project is geëindigd bewaard, tenzij de deelnemers zelf
expliciet hebben ingestemd met andere bewaartermijnen. Daarna worden
de gegevens geanonimiseerd en uitsluitend in die vorm mogen ze na die
periode worden gebruikt voor onderzoeksdoeleinden, kalibratie van
verkeersmodellen of evaluatiedoeleinden voor het Programma Beter
Benutten.
Indien de kentekenhouder heeft aangegeven niet te willen deelnemen aan
het verkeersonderzoek of het spitsmijdenproject worden de kentekengegevens die hiervoor verzameld zijn direct vernietigd. Indien het gaat om
een verkeersonderzoek waarvoor individuele deelname van de kentekenhouder niet nodig is worden zijn gegevens geanonimiseerd zodat de
gegevens niet meer te herleiden zijn tot de kentekenhouder.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 976, nr. 8

2

Verder vragen de leden van de VVD-fractie of er in het kader van Beter
Benutten dergelijke gegevens worden gewisseld met werkgevers? Zo ja,
onder welke condities?
Onderzoeksresultaten waarin geanonimiseerde gegevens voorkomen
kunnen worden gewisseld met werkgevers om hen te ondersteunen bij
het vormgeven van een mobiliteitsbewust gedrag bij hun werknemers.
Omdat het gebruik van persoonsgegevens hierbij niet nodig is, worden de
beschikbare gegevens ontdaan van persoonlijke kenmerken.
Ook willen de leden van de VVD-fractie graag inzichtelijk krijgen welke
organisaties (dus ook derden) privacygevoelige gegevens ontvangen uit
het kentekenregister van de Dienst Wegverkeer (RDW).
In artikel 43 van de Wegenverkeerswet1994 en het daarop gebaseerde
Kentekenreglement is geregeld aan welke organisaties de RDW gegevens
uit het kentekenregister verstrekt. De RDW verstrekt die gegevens aan
overheidsorganen, voor zover zij aangeven deze gegevens nodig te
hebben voor een goede uitoefening van hun publieke taak. Het kan hier
dan bijvoorbeeld gaan om de Belastingdienst, de politie en het Openbaar
Ministerie. In de artikelen 8a e.v. van het Kentekenreglement is verder
uitgewerkt aan welke instanties en personen de RDW gegevens uit het
kentekenregister verstrekt. Zo verstrekt de RDW gegevens aan autoriteiten
buiten Nederland, bijvoorbeeld aan registrerende organisaties als de RDW
in andere landen, ten behoeve van de registratie van voertuigen aldaar.
Ook kan de RDW aan autoriteiten buiten Nederland persoonsgegevens
verstrekken voor zover die autoriteiten zijn belast met de handhaving van
verkeersregels, de opsporing van verkeersovertredingen en de heffing van
parkeerbelasting of andere heffingen inzake het gebruik van de weg.
Verder kunnen gegevens uit het kentekenregister worden verstrekt aan
bepaalde belanghebbenden, zoals bv. verzekeringsmaatschappijen,
advocaten en deurwaarders, indien het voertuig waarop de aanvraag
betrekking heeft betrokken is bij een verkeersongeval waarbij aan de
aanvrager schade is toegebracht.
De leden van de PvdA vragen naar de aanbevelingen die het College
Bescherming Persoonsgegevens (CBP) heeft aangedragen in het kader
van de privacybescherming.
Het CBP heeft geadviseerd explicieter aan te geven dat alle wegbeheerders en niet alleen Rijkswaterstaat de bevoegdheid krijgen om
technische hulpmiddelen te plaatsen en te gebruiken. Daarnaast zou,
aldus het CBP, in de memorie van toelichting duidelijk naar voren moeten
komen dat het gebruik van deze technische hulpmiddelen alleen bedoeld
is voor de in het wetsvoorstel voorgestelde onderzoeken. Beide adviezen
zijn overgenomen.
De leden van de PvdA-fractie vragen voorts naar de mogelijkheden om de
technologie van automatische nummerplaatherkenning (ANPR) voor
andere doeleinden van algemeen belang in te zetten.
Het gebruik van ANPR is in het kader van dit wetsvoorstel alleen toegestaan voor de in artikel 2, eerste lid, onderdeel a en c van de Wegenverkeerswet1994 gestelde doelen. Genoemde doelen zijn het verzekeren van
de veiligheid op de weg (eerste lid, onderdeel a) en het in stand houden
van de weg en het waarborgen van de bruikbaarheid daarvan (eerste lid,
onderdeel c). De mogelijkheid tot het plaatsen van technische hulpmiddelen is met het oog op die doelen in beginsel beperkt tot de hier
bedoelde spitsmijdenprojecten en verkeersonderzoeken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 976, nr. 8

3

Wel verwijs ik in dit verband nog naar het Wetsvoorstel tot wijziging van
het Wetboek van Strafvordering in verband met de regeling van het
vastleggen en bewaren van kentekengegevens door de politie (Kamerstukken II 2012/2013, 33 542, 2) dat onder verantwoordelijkheid valt van
mijn ambtgenoot van Veiligheid en Justitie en dat momenteel voorligt bij
de Tweede Kamer. Dat wetsvoorstel voorziet in het gebruik van ANPR
voor opsporings- en vervolgingsdoeleinden.
Onderdeel HH, onder 2
De leden van de VVD-fractie lezen in de memorie van toelichting dat in de
praktijk is gebleken dat in sommige gevallen oplegging van deelname aan
het alcoholslotprogramma een te zware maatregel zou zijn en aan een
lichtere maatregel de voorkeur zou moeten worden gegeven. Deze leden
vragen daarom om een toelichting van de regering inzake de effectiviteit
van het alcoholslotprogramma, mede gelet op de recente uitspraken van
het Gerechtshof in Den Haag op 22 september 2014 (zaaknummer
22-003239-13). In welke gevallen is er sprake van een te zware maatregel?
Hoe verhoudt zich dit tot het uitgangspunt dat het alcoholslot een
gedragsmaatregel is? Aan welke lichtere maatregelen wordt gedacht en in
welke gevallen? In hoeverre is er al nader onderzoek gedaan naar de
samenloop van het strafrecht en bestuursrecht, waarnaar in de evaluatie
van het alcoholslotprogramma van 29 januari 2014 (Kamerstuk 29 398, nr.
393) is verwezen? Wanneer wordt de Kamer hierover geïnformeerd?
De gedachte achter de bepaling van artikel 134, zevende lid, van de
Wegenverkeerswet 1994 is dat het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (CBR), als op basis van een geschiktheidsonderzoek in verband met
alcohol een rijbewijshouder niet ongeschikt wordt beoordeeld, deze
persoon nog wel een maatregel met een educatief karakter kan opleggen,
om hem te leren waarom alcohol en het besturen van een motorrijtuig
niet samengaan. Op grond van de huidige formulering van artikel 134,
zevende lid, van de Wegenverkeerswet 1994 moet dat het alcoholslotprogramma (asp) zijn. Het opleggen van een andere maatregel is niet
mogelijk. Dat betekent bijvoorbeeld, dat als een van de contra-indicaties
voor oplegging van het asp van toepassing is (deze zijn opgenomen in
artikel 18, eerste lid, van de Regeling maatregelen rijvaardigheid en
geschiktheid 2011; hierna: RMRG 2011), het CBR geen andere maatregel
kan opleggen, met als gevolg dat betrokkene meteen zijn rijbewijs terug
krijgt, zonder dat er nog een educatief element aan deze teruggave kan
worden verbonden. Van zo’n contra-indicatie is bijvoorbeeld sprake, als de
betrokken rijbewijshouder in het buitenland woonachtig is, er sprake is
van een psychiatrische stoornis of indien de overtreding die heeft geleid
tot de mededeling, bedoeld in artikel 130, eerste lid, Wegenverkeerswet
1994, is begaan als bestuurder van een bromfiets.
Dit is vanuit een oogpunt van verkeersveiligheid een ongewenste situatie.
Daarom is de voorliggende wijziging van artikel 134, zevende lid voorgesteld, op grond waarvan bij ministeriële regeling wordt vastgesteld welke
maatregel dan wel zal worden opgelegd.
Mijn voornemen is om, zodra dit wetsvoorstel is aanvaard door uw
Kamer, een aanpassing van de RMRG 2011 op te stellen. Hierin zal worden
geregeld welke maatregel in deze gevallen (derhalve de gevallen waarin
een rijbewijshouder na een geschiktheidsonderzoek alcohol als niet
ongeschikt is beoordeeld) zal worden opgelegd. De voorgenomen
aanpassing zal dan in werking treden op het tijdstip waarop ook artikel
XVI, onderdeel HH, onder 2, in werking treedt. Voor de volledigheid merk
ik op dat de in artikel XVI, onderdeel HH, onder 2 opgenomen aanpassing
los staat van de ontwikkelingen rond de oplegging van het asp, waarover
ik u heb geïnformeerd bij het eerder genoemde Algemene Overleg en in
mijn brief van 10 oktober 2014 (Kamerstukken II vergaderjaar 2014/15,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 976, nr. 8

4

29 398, nr. 425) en het antwoord op de vragen van de leden van uw Kamer
Oskam en De Rouwe (Kamervragen Aanhangsel 2014/15, 235).
In antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie over de
effectiviteit van het asp merk ik op dat voor 1 december 2014 het
evaluatierapport over de eerste tweeëneenhalf jaar asp aan uw Kamer zal
worden aangeboden. Voor de goede orde wijs ik erop dat dit rapport nog
geen inhoudelijke effectevaluatie zal bevatten, omdat daarvoor de termijn
van drie jaar te kort was. De komende jaren wordt, als onderdeel van een
breed opgezet recidive-onderzoek naar het effect van alle alcoholmaatregelen in het kader van de vorderingsprocedure gebaseerd op de artikelen
130 ev. van de WVW 1994, ook de recidive van deelnemers aan het asp
onderzocht. Het eindrapport hierover wordt verwacht in 2022. Wel worden
er tussendoor tussenrapportages uitgebracht.
Voor het antwoord op de overige vragen van de leden van de VVD-fractie
verwijs ik naar hetgeen ik heb opgemerkt bij het eerder genoemde
Algemene Overleg, mijn brief van 10 oktober 2014 en het antwoord op de
vragen van de leden van uw Kamer Oskam en De Rouwe heb aangegeven
en mijn in dat kader gedane toezeggingen.
De leden van de PvdA-fractie lezen dat de regering overweegt om bij
ministeriële regeling vast te leggen in welke gevallen het Centraal Bureau
Rijvaardigheidsbewijzen (CBR) een educatieve maatregel of deelname aan
het asp kan opleggen. Graag zien deze leden een proeve van een
dergelijke ministeriële regeling voordat zij kunnen instemmen met dit
wetsvoorstel, zodat duidelijk wordt in welke gevallen toch geen educatieve maatregel of deelname aan het asp wordt opgelegd.
Zoals ik hierboven heb aangegeven in antwoord op de vragen van de
leden van de VVD-fractie, ben ik voornemens om na aanvaarding van dit
wetsvoorstel door uw Kamer een wijziging van de RMRG 2011 op te
stellen. Ik ben bereid uw Kamer nader te informeren over de inhoud van
de regeling, zodra daar duidelijkheid over is. Daarmee kom ik tegemoet
aan de wens van de leden van de fractie van de PvdA om tijdig duidelijkheid te krijgen over de invulling daarvan.
Artikel XVIII
De Wet aanvullende regels veiligheid wegtunnels
De leden van de PvdA-fractie ontvangen graag een toelichting op het
vraagstuk in hoeverre de veiligheid van de tunnels die onder het
overgangsrecht vallen, gewaarborgd is. Aan welke eisen moeten deze
tunnels voldoen en op welke termijn moeten bestaande tunnels wel gaan
voldoen aan de integrale veiligheidseisen zoals opgenomen in de Wet
aanvullende regels veiligheid wegtunnels?
Het in deze wet voorgestelde brengt geen wijziging aan in het bestaande
overgangsrecht voor wegtunnels op basis van de Wet aanvullende regels
veiligheid wegtunnels (Warvw). De wijziging in artikel XVIII, onderdeel c,
van de wet is een technische aanpassing ter verduidelijking dat voor het
overgangsrecht van artikel 8, tweede lid, de datum van 1 juli 2013 van
belang is.
Het overgangsrecht voor wegtunnels in de Warvw houdt in dat
wegtunnels die respectievelijk voor 1 mei 2006 (initiële inwerkingtreding
van de wet) of voor 1 juli 2013 (inwerkingtreding van de wetswijziging)
voor het openbare verkeer opengesteld zijn of opengesteld zijn geweest,
en die niet behoren tot de categorie tunnels waar de Europese richtlijn
tunnelveiligheid op ziet (die ziet op tunnels langer dan 500 meter die deel

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 976, nr. 8

5

uitmaken van het trans-Europese wegennet) op 1 mei 2019 aan de eisen
van de Warvw moeten voldoen.
Achterliggende gedachte bij het overgangsrecht is tijd te creëren om de
tunnels die al bestonden op het moment van inwerkingtreding van de
Warvw aan de nieuwe eisen van de wetgeving aan te passen. Dit betekent
echter niet dat die tunnels niet veilig zijn of dat die veiligheid niet wordt
geborgd. Voor alle tunnels in beheer bij het rijk is, net zoals bij tunnels die
niet onder het overgangsrecht vallen, een risicoanalyse uitgevoerd.
Daarnaast besteedt Rijkswaterstaat voortdurend aandacht aan de
veiligheid van tunnels. De procedures, voor onder andere verkeersmanagement, incidentmanagement, beheer, onderhoud, opleiding, training
en oefening zijn gedetailleerd uitgewerkt in een veiligheidsbeheerplan (dit
plan bevat eisen waaraan tunnels moet voldoen). De zgn. Veiligheidsbeambte ziet hier vanuit zijn onafhankelijke positie op toe. Naast de
veiligheid van de constructie, bewaakt en borgt Rijkswaterstaat beheer en
onderhoud van de tunnels zeer nauwkeurig. Rijkswaterstaat inspecteert
zijn tunnels eens in de vier jaar om te zien welk onderhoud nodig is om de
tunnels veilig en bruikbaar te houden in de toekomst. Aannemers die
werken in opdracht van Rijkswaterstaat inspecteren of de tunnel
technische installaties zoals luidsprekers, ventilatoren en vluchtdeuren
goed werken. Hoe vaak dit gebeurt, is verschillend per (deel)installatie. Tot
slot is van belang dat het verkeer 24 uur per dag gemonitord. De daarmee
belaste medewerkers zijn opgeleid, getraind en geoefend om bij een
incident snel en adequaat te kunnen handelen. Eens in de 4 jaar is er een
gemeenschappelijke realistische oefening met alle hulpdiensten (politie,
brandweer, ambulancediensten).
Artikelen XXXI en XXXII
Het voorstel van wet tot wijziging van de Wegenverkeerswet
1994 en de Wet rijonderricht motorrijtuigen 1993 in verband met
de invoering van de rijbewijsplicht voor landbouw- en bosbouwtrekkers en motorrijtuigen met beperkte snelheid (T-rijbewijs)
De leden van de PvdA-fractie lezen ook dat de regering voorstelt wettelijk
vast te leggen dat een bestuurder die het asp krijgt opgelegd, geen
voertuig uit de T- categorie mag besturen. Graag ontvangen deze leden
een verkenning van de mogelijkheden om deze uitsluiting voor bepaalde
rijbewijscategorieën ook toe te passen bij andere voertuigcategorieën
waar het om praktische redenen lastig is een alcoholslot toe te passen,
zoals groepsvervoer of logistiek vervoer.
Het antwoord op de vraag in welke gevallen het asp wel of niet kan
worden opgelegd is afhankelijk van de ontwikkelingen die ik heb
geschetst in antwoord op de vragen van de leden van de VVD-fractie over
artikel XVI, onderdeel HH, onder 2. Zoals ik daar heb aangegeven, zal ik
zodra dat mogelijk is de Kamer hierover informeren.
Nota van wijziging, onderdeel 5
De Wet gewasbeschermingsmiddelen en biociden
De leden van de PvdA-fractie kunnen uit de toelichting niet goed herleiden
wat nu precies de consequenties zijn van deze wijziging. Kan de regering
aangeven welke biociden die volgens de nieuwe Europese verordening
niet meer zijn toegestaan, toch gebruikt mogen worden en tot wanneer
het gebruik daarvan is toegestaan? En worden er op basis van deze
wijziging nog bepaalde eisen gesteld aan de wijze van gebruik van elk van
deze biociden? Ten slotte vragen deze leden zich af waarom deze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 976, nr. 8

6

ontheffing wordt verleend, of dit in andere Europese lidstaten ook gebeurt
en wat de houding van de Europese Commissie in dezen is.
Het gevolg van de wetswijziging is dat bepaalde biociden voorlopig onder
dezelfde voorwaarden kunnen worden aangeboden en gebruikt als nu het
geval was onder het regime van de Wet biociden en gewasbescherming
zoals dat gold voor inwerkingtreding van de nieuwe verordening (EU) nr.
528/2012. Dit is in overeenstemming met het in die verordening geregelde
overgangsrecht.
Het overgangsrecht is met name van belang voor twee typen biociden die
ter plaatse van het gebruik worden geproduceerd (in situ-productie). Het
betreft:
• Ozon,
• Chloorverbinding die op de plaats van toepassing door een daartoe
bestemd apparaat wordt gegenereerd uit natriumchloride, tenzij de
toepassing is bestemd voor desinfectie van leidingen voor drinkwater
voor mens of dier.
Voor deze specifieke productieprocessen was in de Regeling gewasbeschermingsmiddelen en biociden, bijlage IX, vrijstelling verleend. Veel van
deze toepassingen worden gebruikt in zwembaden, als desinfectiemiddel.
Overige vormen van in situ-productie waren en blijven toelatingsplichtig.
Het overgangsrecht houdt in dat voor deze productieprocessen uiterlijk
1 september 2016 een dossier moet zijn ingediend voor de beoordeling
van de werkzame stof. Tot het moment dat op die aanvraag is beslist,
blijven deze productieprocessen toegestaan. Er zijn door de wijziging
geen veranderingen in de wijze van toepassing of gebruik.
Vanwege een technische verandering van het overgangsrecht in de
verordening, geldt dit Europese overgangsrecht voor voornoemde twee
biociden niet meer rechtstreeks. Voor Nederland bleek onderhavige
wetswijziging nodig om het overgangsrecht van de verordening zoals dat
voor de wijziging al gold, in stand te houden. Er is dus sprake van een
bestendiging ten behoeve van de rechtszekerheid voor aanbieders en
gebruikers van de producten. Er verandert niets ten opzichte van hetgeen
al was beoogd, namelijk een overgangssituatie voor de producten onder
voornoemde vrijstellingen.
De verordening beoogt een soepele invoering van de nieuwe verplichtingen te bewerkstelligen, door te voorzien in overgangsrecht. Tevens
geeft de verordening de lidstaten de mogelijkheid om in dit kader hun
nationale recht toe te passen. Dit past binnen de reikwijdte en bedoeling
van de Europese wetgever en dus ook van de Europese Commissie.
De Minister van Infrastructuur en Milieu,
M.H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 976, nr. 8

7