Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

32 123 IXB

Vaststelling van de begrotingsstaten van het
Ministerie van Financiën (IXB) voor het jaar 2010

Nr. 4

BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 15 september 2009
In het Aanvullend Beleidsakkoord van 25 maart 2009 heeft het kabinet
besloten tot een wettelijke verankering van de gemaakte afspraken met
betrekking tot het terugdringen van het begrotingstekort. Kern van de
afspraken is dat het kabinet zich, met het intreden van economisch
herstel, committeert aan een verbetering van het structurele EMU-saldo
met ten minste 0,5%-punt BBP per jaar, exclusief eenmalige en tijdelijke
maatregelen. De wet treedt in werking op 1 januari 2011.
Deze voorgenomen wet past in het beleid van het kabinet om op korte
termijn de economie te stimuleren, en tegelijkertijd stabiliteit voor de
langere termijn te verzekeren. Het kabinet heeft, naast deze wet, verschillende andere maatregelen genomen die de houdbaarheid van de
overheidsfinanciën verbeteren. Hierover wordt in de Miljoenennota 2010
uitgebreid verslag gedaan. Door de combinatie van maatregelen wordt de
onzekerheid over de gezondheid van de overheidsfinanciën nu al gemitigeerd.
Met deze brief informeer ik u over de stand van zaken met betrekking tot
de voorgenomen Wet tekortreductie Rijk en Medeoverheden (Wet TReM).
Een belangrijk uitgangspunt van deze wet is dat de verplichtingen die
voortvloeien uit het Stabiliteits- en Groeipact en de basisprincipes van het
trendmatig begrotingsbeleid worden geïntegreerd, zodanig dat deze goed
op elkaar aansluiten en elkaar kunnen versterken. Met deze wet blijft het
terugdringen van het tekort ook na deze kabinetsperiode hoog op de
agenda staan.
Met de medeoverheden zijn afspraken gemaakt over de normering van
het EMU-tekort. Onderdeel van deze afspraken is de wettelijke verankering
van de EMU-tekortnormering voor medeoverheden, een verbetering van
de monitoring van het EMU-saldo van de medeoverheden en een nadere
invulling van het sanctiebeleid bij overschrijding van de afgesproken
EMU-norm. Ook deze afspraken dragen bij aan het beter beheersbaar
maken van de collectieve financiën.

KST134804
0910tkkst32123IXB-4
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

1

Het Stabiliteits- en Groeipact
Het Stabiliteits- en Groeipact dient als geloofwaardig houvast voor de
afspraken van het kabinet. In het Stabiliteits- en Groeipact zijn regels
vastgelegd waaraan het budgettair beleid van Europese lidstaten moet
voldoen. De lidstaten zijn verplicht te streven naar een situatie dichtbij een
begrotingsevenwicht of een overschot. Dit streven is voor de individuele
lidstaten vertaald naar een zogenoemde middellangetermijndoelstelling.
Dit is een voor iedere lidstaat passend streefsaldo uitgedrukt in het structureel saldo (cf EU-methode) rekening houdend met de eigen specifieke
economische en budgettaire positie, alsmede de toekomstige vergrijzingslasten. Voor Nederland is de huidige middellangetermijndoelstelling een
saldo tussen – 0,5% BBP en 0,5% BBP.
Zo lang een lidstaat niet voldoet aan deze doelstelling van het SGP dient
het structurele saldo (excl. eenmalige en tijdelijke maatregelen) jaarlijks te
verbeteren met 0,5%-punt BBP «as a benchmark». Wanneer een land
echter in een zogenoemde buitensporigtekortprocedure (cf artikel 104 EG)
terecht komt, worden de eisen die aan de tekortreductie worden gesteld
zwaarder. Een buitensporigetekortprocedure wordt opgestart op het
moment dat een lidstaat de referentiewaarde van – 3% BBP voor het feitelijke EMU-saldo overschrijdt of een dergelijke overschrijding raamt. De
vereiste tekortreductie is afhankelijk van de deadline die de Raad van
Ministers oplegt op voorstel van de Europese Commissie, waarbinnen het
feitelijk saldo weer terug dient te zijn gebracht binnen de grens van – 3%
BBP. De eis uit het SGP geldt daarbij als een minimum voorwaarde. Het
structurele EMU-saldo (exclusief eenmalige en tijdelijke maatregelen)
moet dus verbeteren met tenminste 0,5%-punt BBP «as a benchmark».
Wanneer een lidstaat zich niet houdt aan de vereisten die worden gesteld
binnen de buitensporige tekortprocedure kan uiteindelijk als ultieme
remedie een boete volgen.
Voorts is in het Stabiliteits- en Groeipact opgenomen dat de aanpassing
van het structurele EMU-tekort hoger dient te zijn dan 0,5% BBP in economisch goede tijden, waarbij «goede tijden» zijn gedefinieerd als tijden
waarin de economie boven potentieel groeit. De budgettaire inspanning
kan daarentegen lager zijn dan 0,5% BBP in economisch minder gunstige
tijden, behoudens wanneer een buitensporigetekortprocedure van kracht
is.

Verhouding Stabiliteits- en Groeipact met het trendmatig begrotingsbeleid
In het trendmatig begrotingsbeleid worden bij aanvang van een kabinetsperiode uitgavenniveaus vastgesteld, rekening houdend met gewenste
intensiveringen en bijstellingen en het beoogde EMU-saldo. Daarna is het
EMU-saldo geen sturingsvariabele meer. Het trendmatig begrotingbeleid
kent dan vaste reële uitgavenkaders en volledig vrije werking van de automatische stabilisatoren aan de inkomstenkant van de begroting. Het
EMU-saldo is in het trendmatig begrotingsbeleid een resultante die
meeademt met de Nederlandse conjunctuurontwikkeling.
Het trendmatig begrotingsbeleid staat internationaal in hoog aanzien
omdat het discipline en rust heeft gebracht in het begrotingsproces. De
Brusselse tekortnormen voor het feitelijke en het structurele EMU-saldo
vormen de grenswaarden waarboven het EMU-saldo zich vrij kan en mag
bewegen.
In het trendmatige begrotingsbeleid is, door achtereenvolgende kabinetten, gebruik gemaakt van signaalwaarden om te voorkomen dat de
EMU-tekortgrens van 3% BBP wordt overschreden. Bij een dreigende

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

2

overschrijding van deze signaalwaarden committeert het kabinet zich aan
het nemen van maatregelen om verdere verslechtering van de overheidsfinanciën te voorkomen. Voorts worden maatregelen getroffen indien het
structurele EMU-saldo niet voldoet aan de voor Nederland geldende
middellangetermijndoelstelling. In het voorgenomen wetsvoorstel zullen
de buitensporigetekortgrens van 3% van het BBP voortvloeiend uit het
Stabiliteits- en Groeipact en de voor Nederland vastgestelde middellangetermijndoelstelling voor het structurele EMU-saldo wettelijk worden vastgelegd. Dit betekent dat deze grenzen feitelijk de uiterste signaalwaarde
respectievelijk de harde en minimale streefwaarde vormen waarboven het
trendmatig begrotingsbeleid zonder beperkingen kan worden uitgevoerd.
Door deze vormgeving is het mogelijk om zowel de goede eigenschappen
van het trendmatig begrotingsbeleid als de strikte eisen van het
Stabiliteits- en Groeipact te combineren.

Het wetsvoorstel
Voor de toepassing van het wetsvoorstel moet onderscheid worden
gemaakt tussen de werking bij aanvang van een nieuwe kabinetsperiode
enerzijds en gedurende de kabinetsperiode anderzijds.
In het wetsvoorstel zal worden vastgelegd dat het kabinet aan het begin
van de kabinetsperiode rekening dient te houden met een verbetering van
het structurele EMU-saldo exclusief eenmalige en tijdelijke maatregelen
met ten minste 0,5% BBP per jaar in ieder jaar waarin het EMU-saldo
volgens de dan beschikbare ramingen nog niet voldoet aan de
middellangetermijndoelstelling en/of wanneer Nederland in een
buitensporigetekortprocedure verkeert danwel dreigt te raken. De saldoverbetering wordt verwerkt in de meerjarencijfers. Dit alles laat onverlet
de verplichtingen die Nederland worden opgelegd in een eventuele
buitensporigtekortprodedure (cf artikel 104 van het EG-verdrag).
Op dat moment dat Nederland gedurende de kabinetsperiode in een
buitensporigetekortprocedure verkeert of dreigt te raken zal de wet het
kabinet verplichten in te grijpen indien de vereiste tekortreductie van ten
minste 0,5% BBP niet wordt gerealiseerd. De wet draagt daarmee bij aan
het voorkomen van een buitensporigetekortprocedure. Wanneer er gedurende de kabinetsperiode geen sprake is van een buitensporigetekortprocedure, maar Nederland ook nog niet voldoet aan middellangetermijndoelstelling zal de wet voorschrijven dat het kabinet in de meerjarencijfers
rekening dient te houden met een verbetering van het structurele
EMU-saldo van 0,5%-punt BBP «as a benchmark», zulks overeenkomstig
de flexibiliteit die het SGP hierin biedt en rekening houdend met de
economische omstandigheden.
Conform het Stabiliteits- en Groeipact zal in de wet worden opgenomen
dat een hogere aanpassingsinspanning dient te worden gedaan in economisch goede tijden en zal er een clausule worden toegevoegd over exceptionele omstandigheden. Daarmee wordt bedoeld een periode van economische neergang waarin de economie op jaarbasis krimpt of een langere
periode van zeer lage groei ten opzichte van de potentiële groei.

Medeoverheden
Een onderdeel van de wet betreft de gevolgen voor de medeoverheden
(gemeenten, provincies en waterschappen). Dit onderdeel is met de
medeoverheden besproken en afgestemd. In bijlage 1 zijn de afspraken
weergegeven.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

3

Medeoverheden zullen geen jaarlijkse verbeteringsverplichting kennen
zoals dat voor het nationale EMU-saldo geldt, maar de medeoverheden
dragen bij aan de gestelde ambitie door zich te houden aan een
EMU-norm voor hen gezamenlijk. Het maximale EMU-tekort voor de
medeoverheden bedraagt 0,5% BBP.
Medeoverheden zijn en blijven zelf verantwoordelijk om hun aandeel in
het EMU-saldo te monitoren en te beheersen. De huidige toezichtstructuur
biedt hiervoor voldoende waarborgen: provincies zijn toezichthouder voor
gemeenten en waterschappen en BZK is toezichthouder voor de provincies. De huidige berekening van het (structureel) EMU-saldo, dat aansluit
bij het Stabiliteits- en Groeipact, blijft ondanks verschillen in de
begrotingssystematiek van medeoverheden en EMU-regelgeving, eveneens gehandhaafd. Wel wordt voor de medeoverheden het relevante
EMU-saldo verbijzonderd: naast het gebruikelijke saldo voor de overige
publiekrechtelijke lichamen (OPL) zal voortaan een apart EMU-saldo
bepaald worden voor gemeenten, provincies, waterschappen en gemeenschappelijke regelingen (het zogenoemde GPW-saldo). Dit gebeurt zonder
extra administratieve lasten.
Medeoverheden zijn individueel verantwoordelijk voor het naleven van de
voor hun geldende, geactualiseerde EMU-norm. Om de informatieverplichtingen en toezichtstructuur niet te verzwaren wordt niet overgegaan
tot een individuele notificatieplicht voor medeoverheden wanneer de
norm wordt overschreden. Pas als de EU besluit Nederland een boete op
te leggen wegens overschrijding van de EMU-norm én de medeoverheden overschrijden de 0,5%-norm voor het GPW-saldo, zal de
minister van Financiën – na regulier bestuurlijk overleg – vaststellen voor
welk deel medeoverheden bijdragen in de boete. Of de sanctie voor
provincies en gemeenten op collectief dan wel individueel niveau wordt
bepaald zal onderwerp zijn van bestuurlijk overleg. Dit hangt onder meer
af van de zwaarte van de overschrijding en het aantal overschrijdingen.
Een eventuele doorvertaling van de sanctie vindt in principe plaats via
Gemeente- en Provinciefonds.
Een effectieve beheersing van het EMU-saldo voor de gehele collectieve
sector hangt samen met adequate monitoring. De medeoverheden
verstrekken reeds jaarlijks informatie over het EMU-saldo. Met de introductie van de Wet TReM wordt ook een sanctie gesteld op het niet tijdig of
onvolledig aanleveren van de zogenaamde EMU-enquête, een informatieinstrument voor de raming van het EMU-saldo van de medeoverheden.
Indien een gemeente of provincie niet voldoet aan de informatieplicht
wordt de algemene uitkering tijdelijk opgeschort. Voor de waterschappen
geldt een vergelijkbare systematiek. Hiermee wordt aangesloten bij bij de
bestaande opschortingsregeling voor informatievoorziening. Ook worden
er maatregelen getroffen om de kwaliteit van de informatievoorziening te
verbeteren.
Ten aanzien van de saldonormering worden de bestuurlijke afspraken uit
2004 bekrachtigd: met ingang van 2011 geldt als uitgangspunt de gebruikelijke saldobegrenzing. Bovendien is met de medeoverheden overeengekomen dat deze begrenzing op een maximaal tekort van 0,5% BBP in
principe ook gehandhaafd blijft wanneer het totale EMU-saldo op stapsgewijs wordt teruggebracht richting evenwicht. In een beoogde periode van
sterke sanering van de overheidsfinanciën bevordert deze afspraak medeoverheden meerjarige zekerheid in de uitoefening van hun taken. Conform
eerdere afspraken is de 0,5%-norm als volgt verdeeld: 0,38% BBP voor
gemeenten gezamenlijk, 0,07% voor provincies gezamenlijk en 0,05% BBP
voor waterschappen gezamenlijk. Hierbij blijven gemeenten en provincies
ieder verantwoordelijk voor hun EMU-aandeel in gemeenschappelijke

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

4

regelingen. Om een (te) mechanische toepassing van de tekortnormering
in uitzonderlijke omstandigheden te voorkomen wordt in de wet een voorziening opgenomen. Deze voorziening bepaalt dat bij een wet tot vaststelling of tot wijziging van de begrotingsstaat van het ministerie van Financiën de 0,5%-norm opwaarts kan worden aangepast na bestuurlijk overleg
met de medeoverheden. Een tijdelijke opwaartse afwijking van de norm
zal in principe meerjarig worden gecompenseerd.
Het kabinet streeft ernaar om binnen een maand een adviesaanvraag over
het wetsvoorstel bij de Raad van State in te dienen. Naar verwachting zal
het wetsvoorstel dan dit jaar bij de Tweede Kamer kunnen worden ingediend.
De minister van Financiën
W. J. Bos

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

5

Bijlage 1

Bestuurlijke afspraken in het kader van Wet TreM
Rijk, provincies, waterschappen en gemeenten hebben gezamenlijk overlegd over de gevolgen van de economische situatie en het Aanvullend
Beleidsakkoord voor de onderlinge financiële verhoudingen. Deze
afspraken zijn in aanvulling op de bestaande bestuursakkoorden.
1.

In het Aanvullend Beleidsakkoord heeft het kabinet voor de kortere
termijn afspraken gemaakt over onder meer de werking van automatische stabilisatoren en een gerichte stimulering van de economie.
Rijk en medeoverheden zijn overeengekomen dat medeoverheden
extra EMU-ruimte krijgen voor automatische stabilisatie en
investeringsversnellingen (beoogd: 0,5 mld in 2009 en 1,0 mld in
2010). Het kabinet heeft toegezegd geen maatregelen te treffen als
het saldo in 2009 boven de grens uitkomt. Voorts zijn de medeoverheden betrokken bij de uitvoering van specifieke onderdelen van
het stimuleringspakket. Tevens zijn afspraken gemaakt over het meerjarig nominale accres voor de periode tot en met 2011.

2.

Voor de middellange termijn heeft het kabinet in het Aanvullend
Beleidsakkoord afgesproken om met het intreden van economisch
herstel een begin te maken met herstel van de overheidsfinanciën.
Geloofwaardig begrotingsbeleid en een betrouwbaar herstel van
evenwicht tussen inkomsten en uitgaven zal meerdere jaren vergen.
Afgeleid van het Stabiliteits- en Groeipact committeert het kabinet
zich bij economisch herstel een verbetering van het structurele saldo
van ten minste 0,5%-punt per jaar. Deze afspraak wordt wettelijk
verankerd. Een brief met de hoofdlijnen van de nieuwe Wet Tekortreductie Rijk en Medeoverheden (TReM) worden met de begrotingsstukken voor 2010 aan het parlement aangeboden.

3.

Een (beperkt) onderdeel van de wet betreft de gevolgen voor de
medeoverheden. Dit onderdeel is met de medeoverheden besproken.
Medeoverheden zullen geen jaarlijkse verbeteringsverplichting
kennen, maar dragen bij aan de gestelde ambitie door zich te houden
aan een EMU-norm voor alle medeoverheden gezamenlijk. De inwerkingtreding en naleving van de TReM zal ook in de komende jaren
onderwerp zijn van het reguliere overleg tussen Rijk en medeoverheden. Essentieel is elkaar tijdig te informeren over (dreigende)
overschrijdingen en (mogelijke) consequenties.

4.

De wet heeft onder meer betrekking op het vorderingensaldo van de
medeoverheden (provincies, gemeenten en waterschappen). Cf. de
aanvullende afspraken tussen Rijk en medeoverheden van 15 april jl.
heeft het Rijk nader overleg gevoerd met medeoverheden over de
volgende zaken: (i) de bepaling en vastlegging van de tekortnormering; (ii) de nadere invulling van het sanctiebeleid bij overschrijding van de EMU-norm; (iii) over verbetering van de monitoring
van het EMU-saldo. Vooruitlopend op het wetsvoorstel is afgesproken de referentiewaarden voor individuele bestuurseenheden te
actualiseren. Dit gebeurt in overleg tussen de fondsbeheerders en de
staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat, in samenspraak met de
VNG, IPO en UvW en zal voor het einde van 2009 zijn afgerond.

5.

Medeoverheden zijn en blijven zelf verantwoordelijk voor hun
aandeel in het EMU-saldo te monitoren en te beheersen. De huidige
toezichtstructuur biedt hiervoor voldoende waarborgen: provincies
zijn toezichthouder voor gemeenten en waterschappen en BZK is
toezichthouder voor de provincies. De huidige berekening van het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

6

(structureel) EMU-saldo, dat aansluit bij het Stabiliteits- en Groeipact,
blijft ondanks verschillen in de begrotingssystematiek van medeoverheden en EMU-regelgeving, eveneens gehandhaafd. Wel wordt
voor de medeoverheden het relevante EMU-saldo verbijzonderd:
naast het gebruikelijke saldo voor de overige publiekrechtelijke
lichamen (OPL) zal voortaan een apart EMU-saldo worden bepaald
voor gemeenten, provincies, waterschappen en gemeenschappelijke
regelingen (het zogenoemde GPW-saldo). Dit gebeurt zonder extra
administratieve lasten.

1

De bestaande bepalingen in de Wet Financiering Decentrale Overheden (art. 7) blijven
van kracht.

6.

Ten aanzien van de saldonormering worden de bestuurlijke afspraken
uit 2004 bekrachtigd: met ingang van 2011 geldt als uitgangspunt de
gebruikelijke saldobegrenzing. Bovendien is met de medeoverheden
overeengekomen dat deze begrenzing op een maximaal tekort van
0,5% BBP in principe ook gehandhaafd blijft wanneer het totale
EMU-saldo op stapsgewijs wordt teruggebracht richting evenwicht. In
een beoogde periode van sterke sanering van de overheidsfinanciën
bevordert deze afspraak medeoverheden meerjarige zekerheid in de
uitoefening van hun taken. Conform eerdere afspraken is de 0,5%norm als volgt verdeeld: 0,38% BBP voor gemeenten gezamenlijk,
0,07% voor provincies gezamenlijk en 0,05% BBP voor waterschappen gezamenlijk. Hierbij blijven gemeenten en provincies ieder
verantwoordelijk voor hun EMU-aandeel in gemeenschappelijke
regelingen. Om een (te) mechanische toepassing van de tekortnormering in uitzonderlijke omstandigheden te voorkomen wordt in
de wet een voorziening opgenomen. Deze voorziening bepaalt dat bij
een wet tot vaststelling of tot wijziging van de begrotingsstaat van
het ministerie van Financiën de 0,5%-norm opwaarts kan worden
aangepast na bestuurlijk overleg met de medeoverheden. Een tijdelijke opwaartse afwijking van de norm zal in principe meerjarig
worden gecompenseerd.

7.

Medeoverheden zijn individueel verantwoordelijk voor het naleven
van de voor hun geldende, geactualiseerde EMU-norm. Om de informatieverplichtingen en toezichtstructuur niet te verzwaren wordt niet
overgegaan tot een individuele notificatieplicht voor medeoverheden
wanneer de norm wordt overschreden. Pas als de EU besluit Nederland een boete op te leggen wegens overschrijding van de
EMU-norm én de medeoverheden overschrijden de 0,5%-norm voor
het GPW-saldo, zal de minister van Financiën – na regulier bestuurlijk
overleg – vaststellen voor welk deel medeoverheden bijdragen in de
boete. Of de sanctie voor provincies en gemeenten op collectief dan
wel individueel niveau wordt bepaald zal onderwerp zijn van bestuurlijk overleg. Dit hangt onder meer af van de zwaarte van de overschrijding en het aantal overschrijdingen. Een eventuele doorvertaling van de sanctie vindt in principe plaats via Gemeente- en
Provinciefonds.

8.

Dubbeltellingen bij het doorvertalen van de boete zullen worden
voorkomen. Indien de boete wordt verhaald, zal het effect van de
boete op de Rijksbegroting buiten de normeringssystematiek worden
gehouden.

9.

Dit wetsvoorstel creëert de noodzakelijke juridische grondslag voor
de doorvertaling van een eventuele boete uit Europa naar de medeoverheden1. De kern van de onderlinge verhoudingen wordt echter
gevormd door het bestuurlijk overleg. Het EMU-saldo van medeoverheden overheden maakt deel uit van het regulier bestuurlijk
overleg. Bij een dreigende overschrijding van de tekortnorm treden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

7

Rijk en medeoverheden met elkaar in overleg om gezamenlijk tot een
oplossing te komen. Daarnaast informeert het Rijk de medeoverheden zo tijdig mogelijk over een mogelijke EU-sanctie.
10. Richting de EU kent het Rijk een uitdrukkelijke notificatieplicht. Om
deze reden en omwille van een goede uitvoering van de TReM is een
goede en tijdige informatievoorziening van EMU-relevante gegevens
door medeoverheden essentieel. Hiertoe zijn nadere afspraken
gemaakt. De EMU-enquête, die reeds verplicht wordt uitgevoerd,
wordt ondergebracht bij de opschortingsregeling voor iv3-informatie
(cf. de opschortingsregeling voor SiSa-informatie). De algemene
uitkering van gemeenten en provincies wordt in dat geval tijdelijk
opgeschort, conform de opschortingsregeling voor SiSa-informatie.
Waterschappen dienen bij informatieverzuim een renteloos deposito
te storten bij het Rijk. Na het voldoen aan de informatieverplichting
stort het Rijk het deposito terug. Voor de andere Iv3-informatieverplichtingen is al eerder de Iv3-opschortingsregeling voor
gemeenten en provincies met ingang van het begrotingsjaar 2010
van toepassing verklaard (zie verder annex 1).
11. De fondsbeheerders zijn zich bewust van de administratieve lasten
die samenhangen met de informatieverstrekking over het EMU-saldo.
Voor de verbetering van de informatievoorziening is daarom aangesloten bij het huidige instrumentarium. Daarnaast streven de fondsbeheerders de toepassing van een deelwaarneming bij de kwartaalrapportages, mits het CBS hiertoe positief adviseert. Op dit moment
zoeken het Rijk en de koepelorganisaties van medeoverheden ook
naar een manier om de kwaliteit van de geleverde EMU-informatie te
verbeteren.
12. Ten behoeve van transparantie zal het Rijk het EMU-saldo van de
medeoverheden publiekelijk terugkoppelen via een website. Hierop
zal worden gespecificeerd wat het GPW-saldo is en wordt het saldo
van de afzonderlijke categorieën gemeenten, provincies en waterschap vermeld. Ook zullen de fondsbeheerders tijdens de reguliere
bijeenkomsten voorlichting geven over dit onderwerp.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

8

Annex 1: Opschortingsregeling inzake informatievoorziening

De opschortingsregeling iv3 informatie
Deze regeling is opgezet volgens dezelfde systematiek als de
opschortingsregeling voor SiSa informatie kent een vaste procedure:
• Berichtgeving
Indien een medeoverheid de iv3-gegevens niet correct (niet tijdig of
niet plausibel) aanlevert, zal BZK de desbetreffende medeoverheid
hierover per brief binnen twee werkweken na de uiterste aanleverdatum berichten.
• Opschorting
Indien een maand na het verstrekken van het uiterste aanlevermoment
het overzicht Iv3 niet op correcte wijze is ontvangen kan de staatssecretaris op de algemene uitkering opschorten.
• Mate van opschorting
De maatregel houdt in dat 60% van de bevoorschotting (bij «jaarinformatie») van de algemene uitkering wordt opgeschort. Voor de
kwartaalverplichtingen geldt een opschortingspercentage van 30%.
• De opschortingsregeling is per begrotingsjaar 2010 van toepassing op
de iv3-informatie van gemeenten en provincies.
Toepassing van de opschortingsregling IV3 levert de volgende procedure
op:
• Gemeenten, provincies en waterschappen: De EMU-enquête zal onder
de iv3-opschortingsregeling voor gemeenten en provincies vallen.
• Op 15 november enig jaar worden de medeoverheden aangezocht om
hun EMU-enquête in te vullen.
• Indien de betreffende gemeente, provincie niet correct aanlevert, ook
niet na berichtgeving, dan kan de staatssecretaris van BZK de algemene uitkering opschorten.
• Aangezien de EMU-enquête over het gehele begrotingsjaar betrekking
zal gebruik gemaakt worden van de 60% maatregel.
• Voor waterschappen geldt een afwijkend iv3 regime, aangezien waterschappen niet over een algemene uitkering beschikken. Bij informatieverzuim zullen zij in plaats van een opschortingsmaatregel onder een
ander vergelijkbaar sanctieregime vallen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 123 IXB, nr. 4

9