Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 362

Wijziging van de Wet marktordening
gezondheidszorg en enkele andere wetten,
teneinde te voorkomen dat zorgverzekeraars
zelf zorg verlenen of zorg laten aanbieden door
zorgaanbieders waarin zij zelf zeggenschap
hebben

Nr. 29

AMENDEMENT VAN HET LID BRUINS SLOT
Ontvangen 19 juni 2014
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
In artikel II wordt na onderdeel B een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ba
Na artikel 13 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 13aa
1. In afwijking van artikel 13, eerste lid, heeft de verzekerde voor zorg
zoals huisartsen en verloskundigen die plegen te bieden, fysiotherapie,
logopedie, ergotherapie, oefentherapie, farmaceutische zorg, mondzorg,
met uitzondering van de tandheelkundige hulp van specialistische aard,
kraamzorg, dieetadvisering, generalistische basis geestelijke gezondheidszorg, ambulante specialistische geestelijke gezondheidszorg,
anderhalvelijnszorg en ketenzorg alsmede verpleging en verzorging die
niet gepaard gaat met verblijf als bedoeld in artikel 10, onderdeel g, recht
op een door de zorgverzekeraar te bepalen vergoeding van de voor deze
zorg of dienst gemaakte kosten.
2. In het geval, bedoeld in het eerste lid, behoeft de verzekerde voor
zover hij behoefte heeft aan verpleging en verzorging die niet gepaard
gaat met verblijf als bedoeld in artikel 10, onderdeel g, daartoe voorafgaande toestemming van de zorgverzekeraar. Toestemming kan worden
geweigerd indien daarvoor gewichtige redenen zijn.
Toelichting
Dit amendement regelt dat verzekerden voor de vormen van zorg,
genoemd in dit amendement, recht hebben op een door de zorgverzekeraar vast te stellen vergoeding van de voor deze zorg gemaakte kosten,
wanneer deze zorg wordt afgenomen van een andere zorgaanbieder dan
de zorgaanbieder waarmee de verzekeraar een overeenkomst heeft
gesloten. De omvang van deze vergoeding mag niet zo laag zijn dat

kst-33362-29
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 362, nr. 29

1

hierdoor de keuzevrijheid van verzekerden om van een andere zorgaanbieder gebruik te maken geheel teniet wordt gedaan.
De indiener is van mening dat de toegankelijkheid van de eerstelijnszorg gewaarborgd moet blijven worden. Mensen moeten in eerste
instantie geen belemmering of drempel ervaren als zij hulp nodig hebben.
Zorg moet laagdrempelig en goed toegankelijk zijn. Daarbij hecht de
indiener belang aan de vertrouwensrelatie tussen patiënt en zorgverlener
en het bevorderen van substitutie van tweede lijns- naar eerstelijnszorg.
Het eerder ingediende amendement van het lid Slob C.S.-onder nummer
20 – regelt voor een te beperkt aantal eerstelijnszorg deze goede toegankelijkheid. We noemen hier dan nog specifiek de anderhalvelijnszorg
(inclusief de ander halvelijnscentra) en de ketenzorg aangezien we te
maken hebben met een toename van het aantal mensen met één of meer
chronische aandoeningen. Samenwerking tussen aanbieders van
verschillende soorten zorg, ketenzorg dus, wordt hierdoor een vereiste.
Voor de eerstelijns geestelijke gezondheidszorg (ggz) geldt dat de
vertrouwensrelatie tussen zorgverlener en patiënt van groot belang is, dat
dit ook de effectiviteit van de behandeling vergroot en dat ggz ook zorg in
de buurt moet zijn.
Onder ketenzorg verstaat de indiener het samenhangend geheel van
zorginspanningen dat door verschillende zorgaanbieders onder een
herkenbare regiefunctie wordt geleverd, waarbij het cliëntproces centraal
staat en waarbij zoveel mogelijk aansluiting wordt gezocht met diens
omgeving. Er wordt een sluitende keten gevormd van diagnostiek,
behandeling, begeleiding en palliatie, maar ook van preventie, vroeg
opsporen en zelfmanagement.
Onder anderhalvelijnszorg en anderhalvelijnscentra verstaat de indiener
de verplaatsing van speciale verrichtingen en kleine medische ingrepen,
met behoud van kwaleit, vanuit de tweedelijnszorg naar de eerstelijnszorg. Het gaat dan om samenwerkingsprojecten die aantonen dat
behandeling of delen van behandeling die traditioneel in de tweede lijn
plaatsvinden, in de eerste lijn vergelijkbare of betere resultaten opleveren
in sociaal, medisch en/of financieel opzicht ten opzichte van behandeling
in de tweede lijn.
Vooruitdenken bij zorgverlening en het gezamenlijk aanbieden van zorg,
op een plek dicht bij de patiënt, leidt tot hogere kwaliteit. Effectieve
ketenzorg vermindert bovendien de druk op specialistische ziekenhuiszorg
in de toekomst. Integrale bekostiging betekent dat de gezamenlijke zorg
van verschillende aanbieders één tarief krijgt. Deze nieuwe vorm van
bekostiging maakt het voor zorgaanbieders eenvoudiger om de zorg
samenhangend te organiseren rondom de zorgvraag van de patiënt. Door
een knip tussen maken tussen wel en niet vergoeden van ongecontracteerde zorg in de eerstelijn en in de tweedelijn wordt de ontwikkeling om
de zorg voor chronisch zieken dichter bij huis en op één plek te organiseren afgeremd.
De vraag naar zorg is zichtbaar aan het veranderen. Als gevolg van de
toenemende levensverwachting ontstaat meer vraag naar zorg voor
chronische aandoeningen en ondersteuning voor behoud van zelfredzaamheid. Vanuit het traditioneel aanbod in de eerste- en tweedelijn kan
in de toekomst geen goed en betaalbaar antwoord worden gegeven op
deze ontwikkelingen. Dit probleem vraagt om nieuwe zorgvormen en
andere zorgorganisaties. Het uitgangspunt van de indiener daarbij is dat
de zorgvraag van de onze klant leidend is. De zorg moet zo veel mogelijk
in de eigen omgeving van de klant plaatsvinden. Hiermee kan onnodige
intramurale en specialistische zorg zo veel mogelijk worden voorkomen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 362, nr. 29

2

In deze centra wordt een verbinding tussen de eerstelijns en tweedelijns
zorg gemaakt.
Bruins Slot

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 362, nr. 29

3