Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

29 383

Meerjarenprogramma herijking van de
VROM-regelgeving

Nr. 141

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING EN MILIEUBEHEER
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 4 december 2009

Ontvangen ter Griffie van de Tweede Kamer
op 7 december 2009.
De vastgestelde algemene maatregel van
bestuur treedt niet eerder in werking dan op
4 januari 2010.

Overeenkomstig artikel 21.6, zesde lid, van de Wet milieubeheer stel ik u
hierbij in kennis van een voorgenomen wijziging van het Besluit emissieeisen grote stookinstallaties milieubeheer A (hierna te noemen: BEES-A).
De wijziging voorziet in een nadere implementatie van richtlijn nr. 2001/
80/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake
de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de
lucht door grote stookinstallaties (PbEG L 309), hierna te noemen:
LCP-richtlijn.
Nederland is gehouden de LCP-richtlijn volledig en juist om te zetten naar
nationaal recht. In 2004 is die richtlijn in het BEES-A geïmplementeerd,
voor nieuwe stookinstallaties. Voor bestaande stookinstallaties is daar nog
niet in voorzien. Deze voldoen feitelijk al wel aan de eisen van de richtlijn.
De voorgenomen wijziging maakt een en ander ook juridisch rond.
De LCP-richtlijn heeft betrekking op de emissies van zwaveldioxide (SO2),
stikstofoxiden (NOx) en totaal stof, veroorzaakt door stookinstallaties met
een thermisch vermogen van 50 megawatt of meer. Binnen het raamwerk
van de Europese regelgeving geldt de LCP-richtlijn als een minimum
vangnet. De betrokken installaties zijn namelijk ook onderworpen aan
richtlijn nr. 96/61 van de Raad van de Europese Unie van 24 september
1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging
(PbEG L 257), de zogeheten IPPC-richtlijn. De krachtens de Wet milieubeheer (hierna: de Wm) verleende vergunningen voor stookinstallaties als
bedoeld in de LCP-richtlijn zijn inmiddels afgestemd op de IPPC-richtlijn.
De eisen op grond van de IPPC-richtlijn zijn in de regel strenger dan die
van de LCP-richtlijn.

KST138840
0910tkkst29383-141
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 383, nr. 141

1

De LCP-richtlijn verdeelt stookinstallaties in drie categorieën, afhankelijk
van de periode waarin vergunning als bedoeld in artikel 8.1 van de Wm is
verleend. Deze categorieën zijn:
– Categorie I: stookinstallaties waarvoor vergunning is verleend vóór
1 juli 1987;
– Categorie II: stookinstallaties waarvoor vergunning is verleend in de
periode van 1 juli 1987 tot 27 november 2002, en
– Categorie III: stookinstallaties waarvoor op of na 27 november 2002
vergunning is verleend.
Voor stookinstallaties die onder categorie I vallen (in de LCP-richtlijn en in
het BEES A worden deze aangeduid als «bestaande installaties»), golden
volgens de LCP-richtlijn tot 1 januari 2008 geen emissiegrenswaarden.
Voor de periode vanaf 1 januari 2008 hebben de lidstaten ingevolge de
LCP-richtlijn de keuze om voor categorie I-installaties ofwel een zogenaamd nationaal emissiereductieplan als bedoeld in die richtlijn op te
stellen en uit te voeren, ofwel aan die installaties emissie-eisen op te
leggen die voldoen aan deze richtlijn.
Bij de implementatie van de LCP-richtlijn is in eerste instantie gekozen
voor de eerste optie, het opstellen van een nationaal emissiereductieplan.
Inmiddels is gebleken dat de betrokken bedrijven geen behoefte hebben
aan een reductieplan, mede omdat hun installaties al aan de strengere
emissiegrenswaarden van de IPPC-richtlijn voldoen. Gelet hierop, is het
niet meer opportuun een dergelijk plan op te stellen. Daarom worden in
het BEES-A alsnog ook emissiegrenswaarden gegeven voor categorie
I-installaties ofwel bestaande stookinstallaties en daarmee de implementatie ook juridisch afgerond. Daarbij zijn de in de LCP-richtlijn gegeven
emissiegrenswaarden voor op onder andere kolen, zware stookolie,
gasolie en gasvormige brandstoffen gestookte installaties als uitgangspunt genomen.
Ik heb heden een gelijkluidende brief gezonden aan de Voorzitter van de
Eerste Kamer der Staten-Generaal.
De minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
J. M. Cramer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 383, nr. 141

2