1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2009–2010

A

32 285

Notawisseling houdende een verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en de Internationale
Politieorganisatie (INTERPOL) inzake privileges
en immuniteiten voor verbindingsofficieren die
door INTERPOL bij Europol te ’s-Gravenhage
gedetacheerd worden; Lyon, 20 november 2009

Nr. 2

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 9 maart 2010

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
15 maart 2010.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens één van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven
uiterlijk op 14 april 2010.

Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste lid,
van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van
State gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen de op 20 november 2009 te Lyon totstandgekomen notawisseling houdende een verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de
Internationale Politieorganisatie (INTERPOL) inzake privileges en
immuniteiten voor verbindingsofficieren die door INTERPOL bij Europol te
’s-Gravenhage gedetacheerd worden (Trb. 2009, 248 en Trb. 2010, 30).
Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.
De minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. Verhagen

KST141720
0910tkkst32285-2
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2010

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 285, A en nr. 2

1

TOELICHTENDE NOTA
Inleiding
Het advies van de Raad van State wordt niet
openbaar gemaakt, omdat het zonder meer
instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen
van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde
lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van
State).

Op 5 november 2001 is tussen de Europese Politiedienst (Europol) en de
Internationale Politieorganisatie (Interpol) een samenwerkingsovereenkomst gesloten. Op grond van die overeenkomst worden verbindingsofficieren door Interpol naar Nederland (als vestigingsstaat van Europol)
gezonden en bij Europol te ’s-Gravenhage gedetacheerd.
Door Interpol is verzocht om aan deze verbindingsofficieren en hun
familieleden voorrechten en immuniteiten toe te kennen. Daartoe zijn met
Interpol nota’s gewisseld houdende de totstandbrenging van een verdrag
inzake het verlenen van voorrechten en immuniteiten.
Aan de verbindingsofficieren van Interpol worden dezelfde voorrechten en
immuniteiten toegekend als die ter uitvoering van artikel 41, tweede lid,
van de op 26 juli 1995 te Brussel totstandgekomen Overeenkomst tot
oprichting van een Europese Politiedienst (Trb. 1995, 282) worden
verleend aan de verbindingsofficieren van de lidstaten van Europol. Deze
voorrechten en immuniteiten zijn geregeld in verdragen die het Koninkrijk
der Nederlanden met de lidstaten van Europol sluit (zie laatstelijk het
betreffende verdrag met Malta, Trb. 2004, 312).
Verdrag
De bepalingen met betrekking tot de voorrechten en immuniteiten voor de
verbindingsofficieren van Interpol en hun familieleden zijn vastgelegd in
de bijlage bij de nota’s.
Artikel 1 bevat definities van enkele veel gebruikte termen in het verdrag.
In artikel 2 wordt aangegeven dat aan de door Interpol gedetacheerde
verbindingsofficieren en hun familieleden dezelfde voorrechten en
immuniteiten worden verleend die op grond van het op 18 april 1961 te
Wenen totstandgekomen Verdrag inzake diplomatiek verkeer (Trb. 1962,
101; hierna te noemen: Verdrag van Wenen) toekomen aan diplomatiek
personeel, zij het dat de straf- en burgerrechtelijke immuniteit uitdrukkelijk
is beperkt tot handelingen binnen de functie, terwijl immuniteit voor
verkeersovertredingen is uitgesloten. Het derde lid van artikel 2 verzekert
dat Interpol en de verbindingsofficieren van Interpol niet alleen rechten
ontlenen aan het Verdrag van Wenen, doch dat voor hen ook de verplichtingen in dat Verdrag gelden.
De artikelen 3 en 4 bevatten bepalingen die veel voorkomen in verdragen
waarmee voorrechten en immuniteiten worden verleend en waarin het
Verdrag van Wenen niet expliciet voorziet. Deze bepalingen hebben tot
doel eventuele visumverlening en binnenkomst van de desbetreffende
personen te faciliteren en tewerkstelling van familieleden van verbindingsofficieren mogelijk te maken.
De artikelen 5 tot en met 7 gaan in op de onschendbaarheid van de
archieven van de verbindingsofficieren, op hun persoonlijke bescherming,
alsmede de faciliteiten en immuniteiten betreffende communicatie. Deze
onderwerpen zijn in het verdrag opgenomen gelet op de speciale positie
die verbindingsofficieren bij Europol innemen.
Artikel 8 regelt de melding door Interpol aan de Nederlandse autoriteiten
van de aankomst en het vertrek van de verbindingsofficieren en hun
familieleden, alsmede de melding indien een familielid van een verbindingsofficier niet langer deel uitmaakt van de huishouding van deze
verbindingsofficier. In het tweede lid wordt de verstrekking van identiteitskaarten geregeld.
Artikel 9 bevat een geschillenbeslechtingsregeling, die in voorkomend
geval kan leiden tot oprichting van een ad hoc tribunaal.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 285, A en nr. 2

2

Het verdrag wordt vanaf de datum van totstandkoming voorlopig
toegepast, hetgeen noodzakelijk werd geacht in verband met een
spoedige plaatsing van een Interpol verbindingsofficier bij Europol in Den
Haag. In dat kader is van belang dat, voorafgaand aan de inwerkingtreding van het verdrag, voor die plaatsing reeds een juridische basis
aanwezig is.
Koninkrijkspositie
Het verdrag geldt, voor wat het Koninkrijk betreft, alleen voor Nederland.
De minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. Verhagen

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 285, A en nr. 2

3