Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 753

Wijziging van enkele belastingwetten en enige
andere wetten (Overige fiscale maatregelen
2014)

Nr. 8

TWEEDE NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 21 oktober 2013
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
1
In het in artikel IV, onderdeel G, onder 2, opgenomen artikel 75, tweede
lid, van de Successiewet 1956 wordt «een bestuurlijke boete van de vierde
categorie» vervangen door: een bestuurlijke boete van ten hoogste het
bedrag van de geldboete van de vierde categorie, bedoeld in artikel 23,
vierde lid, van het Wetboek van Strafrecht,.
2
Het in artikel V, onderdeel A, opgenomen artikel 2, zesde lid, van de Wet
op belastingen van rechtsverkeer komt te luiden:
6. Onder verkrijging van rechten als bedoeld in het derde lid wordt
mede begrepen de verkrijging van de economische eigendom door
bestaande deelnemers in een beleggingsfonds of fonds voor collectieve
beleggingen in effecten als gevolg van de intrekking van bewijzen van
deelgerechtigdheid na gehele of gedeeltelijke uittreding door een andere
deelnemer.
3
Na artikel VI wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel VIa
In de Wet op de omzetbelasting 1968 vervalt artikel 12a.
4
In het in artikel X, onderdeel Ea, onder 2, opgenomen artikel 11, tweede
lid, van de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van
belastingen wordt «een bestuurlijke boete van de vierde categorie»

kst-33753-8
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 753, nr. 8

1

vervangen door: een bestuurlijke boete van ten hoogste het bedrag van
de geldboete van de vierde categorie, bedoeld in artikel 23, vierde lid, van
het Wetboek van Strafrecht,.
5
Aan artikel XIX wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. Artikel VIA werkt terug tot en met 10 oktober 2013.
Toelichting
I. Algemeen
Inleiding
Deze nota van wijziging bevat een aantal wijzigingen van technische
aard. Tevens wordt een wijziging aangebracht naar aanleiding van een
arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie. De wijzigingen zijn
hierna per onderdeel toegelicht.
Budgettaire aspecten
Deze nota van wijziging heeft geen budgettaire gevolgen.
II. Onderdeelsgewijs
Onderdelen 1 en 4
Artikel IV, onderdeel G, en artikel X, onderdeel Ea (artikel 75 van de
Successiewet 1956 en artikel 11 van de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen)
Met de in de onderdelen 1 en 4 opgenomen wijzigingen wordt een
redactionele aanpassing aangebracht om de in die onderdelen genoemde
bepalingen beter aan te laten sluiten bij de gangbare terminologie.
Onderdeel 2
Artikel V, onderdeel A (artikel 2 van de Wet op belastingen van rechtsverkeer)
Gebleken is dat het in het voorstel van wet opgenomen artikel 2, zesde
lid, van de Wet op belastingen van rechtsverkeer (WBR) te stringent is
geformuleerd. Het bij de onderhavige nota van wijziging daarom opnieuw
geformuleerde artikel 2, zesde lid, van de WBR beoogt – gelijk aan het
eerder voorgestelde zesde lid – de relatieve toename van een economische deelgerechtigdheid in een beleggingsfonds of fonds voor
collectieve belegging in effecten hetzelfde te behandelen als de verkrijging
van rechten van deelneming als bedoeld artikel 2, derde lid, van de WBR
zoals dat is opgenomen in het onderhavige wetsvoorstel. Een dergelijke
relatieve toename is aan de orde wanneer de economische deelgerechtigdheid in het fonds van een bestaande deelnemer toeneemt als gevolg
van aankoop van (al dan niet een deel van de) bewijzen van deelgerechtigdheid van andere deelnemers door de fondsbeheerder gevolgd door
intrekking van die ingekochte bewijzen van deelgerechtigdheid. Afhankelijk van wettelijke en/of contractuele verhoudingen tussen de fondsbeheerder en de deelnemers in het fonds, is het echter ook mogelijk dat de
bewijzen van deelgerechtigdheid (juridisch) niet behoeven te worden
ingetrokken, maar op grond van de fondsvoorwaarden komen te
vervallen. De al dan niet gedeeltelijke uittreding door een deelnemer vindt

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 753, nr. 8

2

dan bijvoorbeeld al plaats op het moment dat de fondsbeheerder hem een
vergoeding verstrekt ten bedrage van de intrinsieke waarde van de
vervallen participatie. Ook in die situatie dient heffing van overdrachtsbelasting aan de orde te komen wanneer als gevolg van de (al dan niet
gedeeltelijke) uittreding door een andere deelnemer, een bestaande
deelnemer een belang van een derde gedeelte of meer bereikt of een
dergelijk belang uitbreidt. Met het nieuw geformuleerde artikel 2, zesde
lid, van de WBR wordt de verkrijging ingevolge de relatieve toename van
de economische deelgerechtigdheid gelijkgesteld met de verkrijging van
rechten van deelneming en daardoor eveneens meegenomen voor de
bepaling van het in het vierde lid bedoelde belang van een derde
gedeelte. Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat wanneer de
fondsbeheerder van een beleggingsfonds of fonds voor collectieve
belegging in effecten bewijzen van deelgerechtigdheid inkoopt en zelf ter
(al dan niet) tijdelijke belegging aanhoudt, sprake is van een verkrijging
als bedoeld in het eerder genoemde artikel 2, derde lid, van de WBR door
de fondsbeheerder zelf. Aan de hand van de overige leden van artikel 2
van de WBR dient dan te worden getoetst of de gegeven feiten en
omstandigheden leiden tot een belastbaar feit voor de overdrachtsbelasting.
Onderdelen 3 en 5
Artikel VIA (artikel 12a van de Wet op de omzetbelasting 1968)
Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft op 10 oktober 2013 in
de zaak nr. C-622/11 (Pactor Vastgoed B.V.) geoordeeld dat artikel 12a van
de Wet op de omzetbelasting 1968 (Wet OB 1968) zich niet verhoudt met
de Zesde richtlijn.1 Ook de huidige BTW-richtlijn2 biedt geen grondslag
voor genoemd artikel 12a. De bepaling is daardoor niet meer toepasbaar.
Artikel 12a van de Wet OB 1968 is met terugwerkende kracht tot en met
31 maart 1995 in de Wet OB 1968 opgenomen.3 Dit als gevolg van een
amendement op het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de Wet van
18 december 1995 tot wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968, de
Wet op belastingen van rechtsverkeer en enkele andere belastingwetten in
verband met de bestrijding van constructies met betrekking tot onroerende zaken.4 Deze bepaling had ten doel de naheffingsaanslag, ten
gevolge van het niet voldoen aan het zogenoemde 90%-criterium, op te
leggen aan de afnemer. Ter bestrijding van constructies met onroerende
zaken werd in dit wetsvoorstel namelijk een aanvullende eis gesteld aan
de bestaande mogelijkheid om te kunnen opteren voor een met btw
belaste levering van een onroerende zaak. Alleen indien een onroerende
zaak voor doeleinden wordt gebruikt waarvoor een volledig of nagenoeg
volledig (90%) recht op aftrek bestaat is een optie mogelijk. Het 90%
criterium is gekoppeld aan een toetsperiode en bij niet naleving daarvan
binnen die periode vervalt de optie met terugwerkende kracht. De levering
van de onroerende zaak wordt daardoor alsnog getransformeerd in een
van btw vrijgestelde levering met mogelijke herziening van eerder door de
leverancier in aftrek gebrachte btw tot gevolg. Die herzieningsdreiging
voor de leverancier was aanleiding voor het amendement. Met het
amendement werd beoogd om niet de leverancier, maar de koper deze
herzienings-btw te laten betalen.

1

Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de
wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting
over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PbEG 1977, L 145).
2
Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke
stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PbEU 2006, L 347).
3
Stb. 1995, 659.
4
Kamerstukken II 1995/96, 24 172, nr.18.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 753, nr. 8

3

De datum van inwerkingtreding van deze wijziging is opgenomen in
onderdeel 5 van deze wijziging (aanpassing artikel XIX van het onderhavige wetsvoorstel) en is gelijk aan de datum van het hiervoor
genoemde arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie, nr.
C-622/11. Inwerkingtreding van deze bepaling op 10 oktober 2013 is
wenselijk om te voorkomen dat er vanaf die datum een heffingsvacuüm
ontstaat. De situatie dient in lijn met het oordeel van het Hof zodanig te
worden hersteld dat de nationale wet de rechtsbasis biedt om bij de
leverancier de btw te kunnen heffen die ter zake van de vrijgestelde
levering van de onroerende zaak dient te worden herzien.
De Staatssecretaris van Financiën,
F.H.H. Weekers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 753, nr. 8

4