Position Paper FNV voor de hoorzitting/rondetafelgesprek over Loondispensatie
Participatiewet op 18 april 2018

Onwaardig plan zonder maatschappelijk draagvlak
Het kabinet heeft het voornemen om de huidige loonkostensubsidie voor mensen met een
arbeidsbeperking, te wijzigen in loondispensatie. Dit zou hen meer kans bieden op werk.
Loondispensatie zou eenvoudiger zijn voor werkgevers en hen zodoende verleiden om veel meer
mensen met een arbeidsbeperking aan te nemen. Omdat loondispensatie lager is dan het
minimumloon kunnen betreffende mensen eventueel in aanmerking komen voor aanvullende
bijstand waardoor men dan tevens onder de plichten van de bijstand valt.
Standpunt FNV
1. De FNV accepteert niet dat er onderscheid gemaakt wordt tussen groepen mensen. Gelijke
rechten voor iedereen in dezelfde situatie. Dat geldt voor arbeidsbeperkte werknemers. Zie ook
uitspraak van het College van de Rechten van de Mens.
2. De FNV acht het onwaardig om mensen met een arbeidsbeperking onder het minimumloon te
betalen in onze welvarende maatschappij. Het leidt niet tot een inclusieve arbeidsmarkt.
3. Het is principieel onjuist om mensen die naar vermogen werken te behandelen als
bijstandsgerechtigden met een aanvullend inkomen. Men blijft tot het pensioen afhankelijk van
de luimen van de gemeente (zie recent Lisse en Hillegom) en krijgt te maken met de
partnertoets, men kan niet sparen voor pensioen en ouders kunnen niet sparen voor hun
kinderen door de vermogenstoets.
4. Loondispensatie is niet nieuw; Wajongers werken er al jaren mee. Dit heeft niet geleid tot meer
kansen op werk. De helft van de Wajongers met arbeidsvermogen zit nog steeds thuis.
5. Het is onterecht om onwillige werkgevers tegemoet te willen komen door te bezuinigen op het
loon van mensen met een arbeidsbeperking. Bovendien hebben welwillende werkgevers
aangegeven dat zij tevreden zijn over loonkostensubsidie.
6. Het is oneerlijk om de bureaucratische lasten van werkgevers te verleggen naar werknemers met
een arbeidsbeperking. Zij moeten dan aanvullende bijstand aanvragen en krijgen zodoende op
wisselende momenten inkomen uit meerdere bronnen. Juist voor deze mensen is het lastig om
de karige financiën te beheren. Dit leidt vaak tot grote schulden met alle gevolgen van dien.
Alternatief van de FNV
1. De loonkostensubsidieregeling zodanig aanpassen dat zij voldoet aan de volgende
uitgangspunten:
 Werken moet altijd lonend zijn
 Mensen met een arbeidsbeperking die gaan werken worden volwaardige werknemers, en dat
geldt ook voor niet-uitkeringsgerechtigden (nuggers) die gaan werken. Dat wil zeggen:
- dat ze het wettelijk minimumloon ontvangen, afkomstig uit één bron;
- dat ze pensioen en werknemersverzekeringen opbouwen;
- dat voor hen dezelfde arbeidsvoorwaarden gelden als voor andere werknemers.
- dat voor hen het bijstandsregime niet geldt.
 De bureaucratische lasten worden beperkt voor zowel werkgevers als werknemers. Dat kan
bijvoorbeeld door een uniforme methodiek van loonwaardebepaling.

2. De structurele aanpak van het echte probleem. De erkenning dat de banenafspraak voor zeker
één groep mensen onvoldoende werkt. Dat is de groep die te goed is voor beschut werk en die
het niet lukt een plek te krijgen en te behouden op de reguliere arbeidsmarkt. De FNV pleit voor
een SW2.0 die als springplank en vangnet kan dienen.