Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1036
Vragen van het lid Agema (PVV) aan de staatssecretaris van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport over het bericht dat naar schatting vijftig boodschappenbegeleidingsdiensten voor ouderen komen te vervallen door bezuinigingen
van gemeenten (ingezonden 25 november 2010).
Antwoord van staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner
(Volksgezondheid, Welzijn en Sport) (ontvangen 12 januari 2011).
Vraag 1, 4, 5
Bent u bekend met het bericht dat naar schatting vijftig boodschappenbegeleidingsdiensten voor ouderen door bezuinigingen van gemeenten dreigen te
verdwijnen?1 Deelt u de mening dat dit onwenselijk is?
Deelt u de mening dat boodschappenbegeleidingsdiensten een belangrijke
bijdrage leveren aan het kabinetsdoel dat ouderen langer zelfstandig moeten
kunnen blijven wonen?
Wat gaat u ondernemen om het verdwijnen van deze boodschappenbegeleidingsdiensten voor ouderen en hulpbehoevenden te voorkomen?
Antwoord 1, 4, 5
Ik ben bekend met het bericht.
Het is jammer wanneer gemeenten bezuinigen op belangrijke diensten voor
ouderen, zeker als deze diensten ervoor zorgen dat zij langer zelfstandig
kunnen wonen. Ook de gebruikers zelf geven aan dat zij veel baat hebben bij
deze boodschappenbegeleidingsdiensten. Ik vind het erg belangrijk dat
ouderen zo lang mogelijk in hun eigen vertrouwde en veilige omgeving
kunnen blijven. Bovendien blijkt dat binnen deze projecten veel vrijwilligers
zich met hart en ziel voor hun medemensen inzetten. Ook dat vind ik erg
waardevol.
Wel kan ik mij voorstellen dat gemeenten andere manieren vinden om
ouderen zo lang mogelijk zelfstandig en zelfredzaam te houden en die goed
aansluiten bij de wens van de ouderen zelf. Die beslissing is aan gemeenten.
Zij zijn in het Wmo-kader volledig verantwoordelijk voor welzijnsvoorzieningen, zoals boodschappendiensten, zodat zij lokaal maatwerk kunnen
verrichten.
De Wmo is zo ingericht dat gemeentebesturen terdege rekening moeten
houden met de wensen van hun burgers. Uiteraard leggen gemeentebesturen
over hun Wmo-beleid verantwoording af aan hun raden. Daarnaast is in de
1

ah-tk-20102011-1036
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2011

De Telegraaf, «Boodschappendienst ouderen verdwijnt», 22 november 2010.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

1

wetsartikelen 11 en 12 van de Wmo geregeld dat gemeenten belanghebbenden bij de beleidsvoorbereiding moeten betrekken en dat zij verplicht zijn om
vertegenwoordigers van vragers om beleidsadvies te vragen. Tot slot kent de
Wmo het compensatiebeginsel (artikel 4. Dat beginsel regelt dat de gemeente
voorzieningen moet treffen zodat burgers met beperkingen in staat zijn om
(o.a.) een huishouden te voeren en medemensen te ontmoeten en op basis
daarvan sociale verbanden aan te gaan.
Ik zal dus geen actie ondernemen om het verdwijnen van deze specifieke
welzijnsvoorziening te voorkomen. Wel ondersteun ik gemeenten op allerlei
manieren om op een goede manier vorm te geven aan hun lokale welzijnsbeleid. Ik denk aan de programma’s: «Welzijn Nieuwe Stijl», «Beter in Meedoen», «Voor Elkaar», «Wmo-in-de-buurt» en «Welzijn, Wonen en Zorg maak
het samen!»
Vraag 2, 3
Zijn deze gemeenten ervan op de hoogte gesteld dat de in het artikel
genoemde voorgenomen bezuiniging van 200 miljoen euro op de Wet
maatschappelijke ondersteuning (Wmo) niet doorgaat? Zo nee, waarom niet?
Deelt u de mening dat het budget voor de Wmo geoormerkt zou moeten
worden voor Wmo-doelgroepen om te voorkomen dat gemeenten op
ouderen en hulpbehoevenden gaan korten in plaats van in linkse hobby’s?
Antwoord 2, 3
Er is hier mogelijk sprake van een misverstand, omdat ten tijde van de
kabinetsformatie met betrekking tot het Wmo-budget gesproken is over een
tweetal bijstellingen van € 200 miljoen.
In de miljoenennota 2011 is een bijstelling van € 200 miljoen van het
Wmo-budget opgenomen. Deze bijstelling van € 200 miljoen bestaat uit twee
delen. In de eerste plaats wordt er vanuit gegaan dat er voor de PGBuitgaven in de Wmo € 150 miljoen minder nodig is. Ook het SCP – de
onafhankelijke derde – constateert in haar advies over het Wmo-budget 2011
dat sprake is van een overschatting van deze uitgaven. Het tweede deel
bestaat uit een korting van € 50 miljoen. Het gaat hier om door de gemeenten te realiseren doelmatigheidswinst door meer gebruik te maken van
collectieve voorzieningen in plaats van individuele voorzieningen.
Ten tijde van de kabinetsformatie is daarnaast een mogelijke tweede korting
van € 200 miljoen op de Wmo-uitgaven (totaal dus € 400 miljoen) aan de
orde geweest. In de Economische Verkenningen 2011–2015 (maart 2010) heeft
het CPB namelijk (technisch) verondersteld dat een deel van de groei van de
zorgkosten wordt opgebracht door hogere eigen betalingen in de Wmo.
Hogere eigen betalingen in de Wmo komen ten gunste van gemeenten,
waardoor volgens het CPB het Wmo-budget met € 200 miljoen verlaagd zou
kunnen worden. Deze (andere) korting is niet overgenomen door het kabinet.
Het oormerken van Wmo-middelen voor specifieke doelgroepen past ten
principale niet bij aard en het doel van de wet.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

2