Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2013–2014

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1291
Vragen van het lid Baay-Timmerman (50PLUS) aan de Ministers van
Veiligheid en Justitie en van Financiën over het EenVandaag onderzoek naar
zogenaamde babbeltrucs (ingezonden 6 februari 2014).
Antwoord van Minister Opstelten (Veiligheid en Justitie) mede namens de
minister van Financiën (ontvangen 28 februari 2014).
Vraag 1
Heeft u kennisgenomen van het EenVandaag onderzoek naar zogenaamde
babbeltrucs, een praktijk waarbij vooral ouderen steeds vaker slachtoffer zijn
van criminelen die hen met een overtuigend verhaal benaderen en vervolgens ongemerkt ontdoen van geld, bankpassen of andere waardevolle
spullen?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Is bekend hoe vaak diefstal door babbeltrucs voorkomt? Welke trends zijn
hierin te onderkennen?
Antwoord 2
Zoals ik heb geantwoord op eerdere Kamervragen over dit onderwerp
beschik ik niet over eigen cijfers over de omvang van dit fenomeen.2 Ik kan
daardoor ook over eventuele trends geen uitspraken doen.
Vraag 3
Hoe beoordeelt u de bevinding in het onderzoek dat zes op de tien (58%)
slachtoffers van een babbeltruc géén contact opnemen met de politie, dat
slechts één op de drie aangifte doet en dat daders daardoor vaak aan de
politie ontkomen? Zijn er thans nog drempels voor het doen van aangifte, die
kunnen worden weggenomen? Zo ja, hoe gaat dit gebeuren?

1
2

ah-tk-20132014-1291
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2014

http://opiniepanel.eenvandaag.nl/uitslagen/48771/_babbeltrucs_onderschat_probleem_
Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2011–2012, nr. 683.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

1

Antwoord 3
Er kunnen allerlei redenen zijn waarom mensen besluiten om geen aangifte
te doen. Voor zover deze redenen in mijn invloedsfeer liggen heb ik uw
Kamer per brief van 9 juli 20133 geïnformeerd over een aantal maatregelen
dat moet leiden tot een toename van de aangiftebereidheid onder het
publiek: het organiseren van uniforme aangiftevoorzieningen waarbij op een
passende manier aangifte kan worden gedaan, het verbeteren van de kennis
en expertise van de politiemedewerkers die aangiften opnemen, het
organiseren van terugkoppeling op aangiften en het verbeteren van de
afhandeling van aangiften.
Vraag 4
Wordt diefstal door een babbeltruc op dit moment in de praktijk van het
politiewerk even serieus opgenomen als een woninginbraak? Wat wordt
thans gedaan om diefstal door babbeltrucs tegen te gaan?
Vraag 7
Wat gaat u doen om tot een landelijke en gecoördineerde aanpak van
babbeltrucs te komen, de pakkans die nu nog laag is te vergroten en de nu
nog relatief lage aangiftebereidheid bij ouderen te vergroten?4
Antwoord 4 en 7
De aanpak van babbeltrucs is een gedeelde verantwoordelijkheid van burgers
en overheid. Het is belangrijk dat burgers zich er bewust van zijn dat
criminelen babbeltrucs gebruiken om diefstallen te plegen, bijvoorbeeld na
insluiping, of om hen op te lichten. Burgers kunnen dan alert zijn en risicovol
gedrag vermijden. Via de media informeert onder andere de politie burgers
over het gebruik van babbeltrucs en het vermijden van risicovolle gedragingen, zoals het bewaren van pincodes in huis.
Mochten mensen toch slachtoffer worden van een misdrijf dan is het ook
voor de pakkans van belang dat zij daarvan aangifte doen. Voor het vergroten
van de aangiftebereidheid onder ouderen verwijs ik naar het antwoord op
vraag 3. Het bestrijden van babbeltrucs behoort, net als bijvoorbeeld het
bestrijden van woninginbraken, tot het dagelijkse werk van de politie. De
politie pakt ook deze vorm van criminaliteit professioneel en serieus aan. Er is
hiervoor niet één vaste werkwijze; hoe er wordt gehandeld hangt in belangrijke mate af van de omstandigheden van het geval. Gelet hierop acht ik een
landelijke en gecoördineerde aanpak van babbeltrucs niet geboden.
Vraag 5
Na diefstal en tot het moment van melding van diefstal aan de bank, is de
consument veelal zelf aansprakelijk voor ontstane schade; deelt u de mening
dat het snel en eenvoudig blokkeren van pinpassen dus zeer wenselijk is,
maar in de praktijk ingewikkeld kan zijn, omdat banken verschillende
telefoonnummers voor melding van diefstal hanteren?
Antwoord 5
Consumenten kunnen diefstal van hun bankpas niet alleen snel en eenvoudig
telefonisch melden aan hun eigen bank, maar ook aan de Bankpassen
Meldcentrale via 0800–0313. De Bankpassen Meldcentrale is 24 uur per dag
en zeven dagen per week bereikbaar. Banken adviseren hun klanten tevens
om het telefoonnummer van de bank of de Meldcentrale in de mobiele
telefoon op te slaan voor het geval zij hun pas hebben verloren of als deze is
gestolen. Op deze manier hebben klanten het nummer dat zij moeten bellen
om de betaalpas te blokkeren altijd bij de hand.
Vraag 6
Bent u bereid om in overleg met de banken te streven naar invoering van één
algemeen en eenvoudig telefoonnummer, bijvoorbeeld door middel van
naambellen («pas» wordt dan telefoonnummer 727), waar diefstal van één of
meerdere passen gemeld kan worden, zodat deze eenvoudiger en sneller
geblokkeerd kunnen worden?

3
4

Kamerstukken II, vergaderjaar 2012–2013, 29 628, nr. 404.
Uitzending EenVandaag, 4 februari 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

2

Antwoord 6
Onder verwijzing naar het antwoord op vraag 5 ziet de Minister van Financiën
geen aanleiding om hierover met de banken in overleg te treden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

3