Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2015–2016

32 637

Bedrijfslevenbeleid

26 419

Toerisme en recreatie

Nr. 200

BRIEF VAN DE MINISTER VAN ECONOMISCHE ZAKEN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 1 oktober 2015
Tijdens het algemeen overleg Ondernemen en gastvrijheidseconomie van
1 april jl. heb ik aan het lid Ziengs (VVD) toegezegd na overleg in te gaan
op zijn vragen over de afschrijvingsmogelijkheden op onroerende zaken
bij innovatieve recreatiebedrijven (Kamerstuk 32 637, nr. 182). Mede
namens de Staatssecretaris van Financiën geef ik invulling aan deze
toezegging.
Het lid Ziengs heeft als voorbeeld van onroerende zaken bij innovatieve
recreatiebedrijven gewezen op het gebruik van blokhutten. Hij heeft
aangegeven dat een blokhut na een bepaalde periode voor de ondernemer geen waarde meer heeft en – bij wijze van spreken – alleen nog kan
dienen als brandhout. Het lid Ziengs vraagt zich, met het voorgaande in
het achterhoofd, af waarom desondanks over deze blokhut niet volledig
kan worden afgeschreven. Hij vindt dat er daarom een andere oplossing
moet worden gevonden in de afschrijvingssystematiek, zodat er meer
investeringsruimte komt om innovaties in de recreatiesector te
ondersteunen.
Naar aanleiding van de vraag van het lid Ziengs heb ik de belangenvertegenwoordiging van de recreatieondernemers (RECRON) uitgenodigd deze
situatie toe te lichten. In dat gesprek is aan de orde gekomen dat de
recreatiesector van mening is dat het hen ontbreekt aan investeringsruimte, waardoor de innovatiekracht van de sector niet maximaal wordt
benut. De RECRON gaf aan dat de benodigde extra investeringsruimte
vooral via een betere toegang tot de kapitaalmarkt kan ontstaan.
Daarnaast kan incidenteel investeringsruimte worden verkregen door het
verruimen van de afschrijvingsmogelijkheden op bedrijfsmiddelen.
Hoewel de RECRON niet primair om het verruimen van de afschrijvingsmogelijkheden lijkt te vragen, zal ik naar aanleiding van mijn toezegging
aan het lid Ziengs en, wederom mede namens de Staatssecretaris van
Financiën, in deze brief achtereenvolgens ingaan op de afschrijving op
onroerende zaken in het algemeen en op de afschrijving op onroerende

kst-32637-200
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 32 637, nr. 200

1

zaken van recreatieondernemingen in het bijzonder. Deze brief sluit ik
vervolgens af met een conclusie.
I. Afschrijvingen (algemeen)
Door af te schrijven op bedrijfsmiddelen (waaronder onroerende zaken)
ontstaat tijdelijk meer liquiditeit voor de onderneming. De jaarlijkse
afschrijving komt namelijk tot uitdrukking in een lagere fiscale winstberekening. Hierdoor wordt er, kort gezegd, in het jaar van afschrijving minder
belasting betaald dan wanneer er niet zou worden afgeschreven.
Fiscale Afschrijvingsbeperkingen
Met ingang van 2007 is de fiscale afschrijving op onroerende zaken
beperkt. De reden hiervoor was dat in veel gevallen fiscaal een hogere
afschrijvingslast kon worden genomen dan overeenkwam met de
werkelijke waardedaling van het gebouw tijdens zijn gebruiksduur. Als
gevolg van deze afschrijvingsbeperking mag een ondernemer op
onroerende zaken in eigen gebruik afschrijven tot 50% van de
WOZ-waarde, terwijl hij op aan derden verhuurde onroerende zaken
slechts tot de WOZ-waarde mag afschrijven. Destijds is over deze
afschrijvingsbeperking ook met de RECRON overleg gevoerd, waarbij de
Tweede Kamer over de uitkomsten hiervan bij brief is geïnformeerd.1
II. Afschrijvingen op (on)roerende zaken van recreatieondernemingen
De afschrijvingsmogelijkheden ten aanzien van recreatieondernemingen
waaraan het lid Ziengs refereert, bijvoorbeeld op blokhutten, caravans of
vakantiehuisjes, kent begrenzingen, afhankelijk van de feiten en omstandigheden. Aan de hand van deze feiten en omstandigheden wordt
beoordeeld tot welk niveau mag worden afgeschreven. Indien een
belastingplichtige hier niet goed uitkomt, is het uiteraard mogelijk om
hierover in overleg te treden met de inspecteur.
Hierna worden de twee mogelijkheden van afschrijving uitgewerkt ten
aanzien van de hiervoor genoemde blokhutten, caravans en vakantiehuisjes, waarbij aangesloten wordt bij het de al dan niet opgelegde
WOZ-beschikking op het object.
1. Object is niet opgenomen in een WOZ-beschikking: afschrijven tot
restwaarde
Indien een blokhut of een caravan als roerende zaak wordt aangemerkt,
wordt hiervoor geen WOZ-beschikking opgelegd. Dit zal echter sterk
afhangen van de feiten en omstandigheden. Indien er sprake is van een
roerende zaak, dan is het mogelijk om gedurende de levensduur af te
schrijven tot de restwaarde. Er moet dan wel aan de overige eisen van de
wet worden voldaan. Als bijvoorbeeld de levensduur van zo’n object
slechts 10 jaar is, zijn er in dit geval geen beperkingen om gedurende die
termijn af te schrijven naar de restwaarde.
2. Object is opgenomen in een WOZ-beschikking: afschrijven tot
WOZ-waarde
In het geval dat blokhutten, caravans of vakantiehuisjes onderdeel zijn van
een recreatiepark èn de grondeigenaar van het park is tevens eigenaar
van de genoemde objecten, geldt in de regel voor het recreatiepark
1

Kamerstuk 30 572, nr. 11.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 32 637, nr. 200

2

inclusief objecten één WOZ-waarde. Een «individuele» fiscale behandeling
van de objecten is mogelijk, doordat het aan de WOZ-beschikking ten
grondslag liggend taxatieverslag per object een specificatie is
opgenomen. Per bedrijfsmiddel (een gebouw met grond en aanhorigheden) kan aldus apart worden afgeschreven.2 Dit geldt uiteraard ook
indien er een zelfstandige WOZ-beschikking is voor de voornoemde
objecten. Nu deze objecten aan derden worden verhuurd, is afschrijving
mogelijk tot de voor dat object vaststaande WOZ-waarde.
Voor de volledigheid merk ik op dat ook voor ieder hiervoor genoemd
object geldt, dat als deze buiten gebruik wordt gesteld dan wel wordt
gesloopt, de resterende boekwaarde (omdat veelal nog niet volledig is
afgeschreven) ten laste van het resultaat kan worden gebracht.
De gehele waardevermindering van de door het lid Ziengs genoemde
blokhut komt dus wel degelijk op enig moment in zijn geheel ten laste van
het resultaat. Allereerst door de afschrijving volgens de hiervoor
genoemde systematiek of anders bij buitengebruikstelling of sloop. Dit
laatste zal zich veelal na een periode van 10 jaar voordoen, gelet op de
levensduur van het genoemde object. Hierbij dient tevens te worden
opgemerkt dat een apart afschrijvingsregime zal leiden tot meer
ongelijkheid (bijvoorbeeld in vergelijking met vakantiewoningen en
hotels) en mogelijk tot staatssteun. Daarenboven verhoogt een dergelijk
systeem de complexiteit, hetgeen niet past in het streven naar
vereenvoudiging.
III. Conclusie
Ik heb met de Staatssecretaris van Financiën conform het verzoek van het
lid Ziengs de huidige afschrijvingsregels voor onroerende zaken nader
bezien. Er zijn op dit punt bij de Belastingdienst geen overige signalen
bekend dat de huidige toepassing van de bedoelde afschrijvingsregels
binnen de recreatiesector tot veel vraagstukken leidt. Het kabinet ziet
derhalve geen aanleiding voor het invoeren van een apart (versneld)
afschrijvingsregime voor blokhutten of andere tijdelijke gebouwen binnen
de recreatiesector.
Tot slot zijn in het gesprek met RECRON ook mogelijkheden voor
ondernemers besproken om binnen het reguliere financieringsinstrumentarium investeringsruimte te creëren. Voor een overzicht van die
regelingen verwijs ik naar de website van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO.nl) (http://www.rvo.nl/financiering-voorondernemers) of het Ondernemersplein (http://www.ondernemersplein.nl/
ondernemen/geldzaken/hoe-komt-u-aan-geld/). Ook de Kamer van
Koophandel (www.kvk.nl) speelt een rol bij het verspreiden van informatie
over dit onderwerp. Daarnaast organiseren deze organisaties voorlichtingsactiviteiten over onderwerpen als financiering van bedrijfsactiviteiten. Het kabinet vertrouwt erop dat deze faciliteiten voldoende
mogelijkheden bieden om knelpunten in de ondernemingsfinanciering op
te lossen.
De Minister van Economische Zaken,
H.G.J. Kamp

2

Besluit DGB 8 maart 2010, DGB 2010/1188M, onderdeel 8, sub b.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 32 637, nr. 200

3