Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2017–2018

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

100
Vragen van het lid Leijten (SP) aan de Minister van Financiën over het bericht
dat beleggingsfraudeurs steeds weer toeslaan (ingezonden 1 juni 2017).
Antwoord van Minister Dijsselbloem (Financiën) (ontvangen 4 oktober 2017)
Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2016–2017, nr. 2173
Vraag 1
Hoeveel gevallen van beleggingsfraude komen er jaarlijks voor?1 Hoe heeft
dit aantal zich sinds 2008 ontwikkeld? Kunt u ook aangeven welk financeel
belang is gemoeid met beleggingsfraude? Kunt u enige toelichting geven op
deze cijfers?
Antwoord 1
Beleggingsfraude is een vorm van fraude waarbij criminelen particulieren
ertoe weten te bewegen om grote bedragen geld te beleggen in door hen
aangeboden producten. Deze criminelen investeren de ontvangen bedragen
vervolgens niet of nauwelijks in de beloofde beleggingsproducten, maar
wenden de gelden vooral aan voor persoonlijk gewin.
De schade als gevolg van de fraude komt vooral voor rekening van particuliere beleggers. Als gevolg van de financiële crisis is het aantal particuliere
beleggers in de jaren na 2012 sterk afgenomen. In 2014 belegden ongeveer
770.000 huishoudens op de beurs. Enkele jaren daarvoor bedroeg dit aantal
anderhalf miljoen. Inmiddels stappen weer meer particulieren in de markt,
mede vanwege de lage spaarrente. De exacte schade die veroorzaakt wordt
door beleggingsfraude wordt niet afzonderlijk geregistreerd. Een precies
beeld ontbreekt daardoor.
Zoals de Minister van Veiligheid en Justitie uw Kamer eerder berichtte zijn de
in de Veiligheidsagenda 2015–2018 afgesproken doelstellingen met betrekking
tot de aanpak van horizontale fraude, inclusief beleggingsfraude, in 2015 en
2016 ruimschoots gehaald.
Vraag 2
Welke acties zijn sinds het uitbreken van de financieel-economische crisis
genomen om burgers te beschermen tegen beleggingsfraude? Kunt u
aangeven welk effect deze maatregelen hebben gehad?

1

ah-tk-20172018-100
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2017

https://fd.nl/beurs/1203576/waarom-de-beleggingsfraudeur-steeds-weer-kan-toeslaan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, Aanhangsel

1

Antwoord 2
De aanpak van fraude, ook van beleggingsfraude, is een zaak van alle
betrokken partijen: burgers, bedrijven en andere private en publieke partijen.
In de eerste plaats is het van belang dat burgers zelf alert zijn en zich steeds
goed informeren. Dit geldt ook voor potentiële beleggers. Zij moeten zich
bewust zijn van de risico’s van beleggen en zelf onderzoek doen naar de
achtergrond van aanbieders. De bescherming van beleggers moet worden
bezien in het licht van een breder handhavingskader van het Openbaar
Ministerie, toezicht, handhaving en publieksvoorlichting door de toezichthouders AFM en/of DNB tot waarschuwingen van bijvoorbeeld de Fraudehelpdesk1 of de Kamer van Koophandel.
De Wet op het financieel toezicht (Wft) bevat de verplichting voor aanbieders
van effecten om wettelijk voorgeschreven informatie, in de vorm van een
prospectus, aan (potentiële) beleggers te verstrekken. Voor aanbieders van
beleggingsobjecten en van deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen
bestaat een vergunningsplicht. De AFM ziet toe op naleving van deze
plichten. Zowel de prospectus- als de vergunningsplicht kennen vrijstellingen.
Van de vergunningsplicht zijn uitgezonderd aanbieders van beleggingsobjecten en van deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen die een nominale
waarde van minimaal € 100.000 hebben. Tot 2012 lag deze vrijstellingsgrens
op € 50.000. Voor aanbieders van effecten geldt tot 1 oktober 2017 dat
aanbiedingen die de € 2,5 miljoen euro niet overschrijden geen prospectus
openbaar hoeven te maken. Sinds 1 juli 2011 zijn aan de € 2,5 miljoenvrijstelling extra voorwaarden verbonden waardoor deze niet meer zo ruim
kan worden toegepast als voorheen. Zo is het bijvoorbeeld niet langer
mogelijk om verschillende emissies te doen binnen dezelfde groep, of van
verschillende klassen effecten, waarmee feitelijk het totaal opgehaalde
kapitaal ver boven de € 2,5 miljoen uit zou kunnen komen. Sinds 1 januari
2012 geldt voor aanbiedingen die niet vergunnings- of prospectusplichtig zijn
de verplichting om dit te melden op een door de AFM voorgeschreven wijze.
Deze voorgeschreven vrijstellingsvermelding moet de (potentiële) belegger
bewust maken van het feit dat de activiteit die onder zijn aandacht is
gebracht niet onder het regulier toezicht staat en dat er dus geen getoetst
prospectus of vergunning is. Vanaf 1 oktober 2017 is de grens waaronder
aanbieders van effecten vrijgesteld zijn van de prospectusplicht verhoogd
naar € 5 miljoen onder gelijktijdige invoering van de plicht om aan de AFM
te melden dat gebruik wordt gemaakt van de vrijstelling. Hierdoor krijgt de
AFM een overzicht van vrijgestelde aanbieders en kan zij eerder inspelen op
malversaties bij die partijen. Samen met de melding zal de aanbieder een
minimum aan informatie aan de AFM moeten verstrekken, waaronder
gegevens over de aanbieder, de aandeelhouders, de omvang van de
aanbieding en de besteding van de door de beleggers ingelegde gelden.
Wanneer er sprake is van een vrijgestelde aanbieding heeft de AFM sinds
15 oktober 2008 de bevoegdheid op te treden tegen aanbieders die in strijd
met de Wet oneerlijke handelspraktijken (Wohp) misleidende informatie aan
consumenten verstrekken. Dit is een civielrechtelijke wet waarvoor de Wet
handhaving consumentenbescherming (Whc) regelt dat de AFM toezicht
houdt. In 2014 heeft dit er bijvoorbeeld toe geleid dat de AFM aan Centurion
een last onder dwangsom heeft opgelegd omdat Centurion onjuiste en te
weinig informatie had verstrekt aan consumenten die obligaties of certificaten
(of beide) van Centurion hadden gekocht of mogelijk zouden kopen. De last
onder dwangsom hield in dat Centurion de betrokken consument schriftelijk
moest informeren over de eventuele zekerheden, over de totaal opgehaalde
gelden door Centurion, over de besteding van de inleg van houders van
obligaties en certificaten en over de inkomsten van de bedrijfsactiviteiten van
Centurion. Deze informatie moest Centurion ook publiceren op haar website.2
In deze zaak had de AFM een vermoeden fraude en heeft zij aangifte gegaan
bij het Openbaar Ministerie. Over de samenwerking tussen het Openbaar
Ministerie en de AFM verwijs ik u naar het antwoord op vraag 11.

1

De Fraudehelpdesk is een private stichting met als doel bewustwording van fraude te organiseren die gesubsidieerd wordt door het Ministerie van Veiligheid en Justitie en het Ministerie
van Economische Zaken.
2
https://www.afm.nl/nl-nl/nieuws/2014/juli/lod-centurion.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, Aanhangsel

2

Naast de hiervoor genoemde specifieke toezichtsactiviteiten die voortvloeien
uit het geldende wettelijke kader wordt er ingezet op preventie van beleggingsfraude.
Zo onderneemt de AFM verschillende acties om de consument bewuster te
maken van de risico’s van beleggen. De AFM waarschuwt consumenten in
generieke zin voor malafide partijen in de vrijgestelde beleggingsmarkt, maar
waarschuwt geregeld ook voor specifieke mogelijke malafide partijen, zoals
boiler rooms. Ook wijst de AFM consumenten op de risico’s van beleggen,
bijvoorbeeld door middel van een checklist beleggen in obligaties op haar
website. Recentelijk heeft de AFM via de consumentennieuwsbrief en via
Facebook aandacht besteed aan vrijgestelde beleggingen.
Daarnaast is er in 2011 binnen het Financieel Expertise Centrum (FEC), waar
onder meer het Openbaar Ministerie, FIOD, de AFM, DNB en de Politie aan
deelnemen, een interventiestrategie afgesproken rondom beleggingsfraude.
Deze richt zich op i) betere preventie door onderling op elkaar afgestemde
voorlichting over de risico’s van beleggingsfraude; ii) het trachten zo vroeg
mogelijk beleggingsfraude in de markt op te sporen en iii) efficiëntere
handhaving door direct en in gezamenlijke afstemming tussen de betrokken
FEC-partners op te treden.
Bovendien wordt onder coördinatie van het Ministerie van Veiligheid en
Justitie door publieke en private partijen samengewerkt aan effectieve
barrières met als doel het de fraudeur zo moeilijk mogelijk te maken. De
Minister van Veiligheid en Justitie heeft daartoe onder andere afspraken
gemaakt binnen het Nationaal Platform Criminaliteitsbeheersing. Tot slot is de
aanpak van fraude, inclusief beleggingsfraude, een prioriteit in de Veiligheidsagenda 2015–2018 en zijn over de aanpak daarvan afspraken gemaakt met de
politie. Het voornemen zoals opgenomen in de begroting van het Ministerie
van Veiligheid en Justitie over 2018 is dat de Veiligheidsagenda voor de
periode 2019–2022 een vervolg krijgt.
Vraag 3
Kunt u uitleggen waarom, ondanks de genomen maatregelen, beleggingsfraude nog steeds regelmatig voorkomt?
Antwoord 3
Het helemaal voorkomen van dit soort praktijken door toezicht is helaas niet
realistisch. De AFM heeft bij vrijgestelde aanbiedingen beperkte bevoegdheden en houdt op basis van de Wet handhaving consumentenbescherming
(Whc) toezicht op de naleving van de Wet oneerlijke handelspraktijken
(Wohp). Oneerlijke handelspraktijken zien op onjuiste en te weinig verstrekte
informatie aan de consument en zien niet specifiek op oplichting of fraude
door ondernemingen. Dit brengt mee dat de AFM alleen bevoegdheden heeft
ten aanzien van de informatieverstrekking door de aanbieder aan de belegger
en niet direct bij de instelling kan ingrijpen. Ook in het strafrecht geldt dat
pas kan worden ingegrepen wanneer (een deel van) het geld van beleggers is
verdwenen, voordat sprake is van een redelijk vermoeden van oplichting of
verduistering. Een consument zal dus zelf moeten opletten wanneer hij geld
wil investeren, waarbij informatie en waarschuwingen vanuit de toezichthouder, zoals in het antwoord op vraag 2 beschreven, uiteraard behulpzaam
kunnen zijn.
Vraag 7
Waarom krijgen beleggingsfraudeurs niet automatisch een bestuursverbod na
een veroordeling?
Antwoord 7
Een strafrechtelijk bestuursverbod op grond van artikel 28 van het Wetboek
van Strafrecht kan in strafzaken als bijkomende straf worden geëist.
Vervolgens is het aan de strafrechter om al dan niet over te gaan tot het
opleggen van een bestuursverbod.
Per 1 juli 2016 is de Wet civielrechtelijk bestuursverbod van kracht. Hiermee
is aan de Faillissementswet de mogelijkheid toegevoegd om -op verzoek van
de curator of van het OM- een civielrechtelijk bestuursverbod (van ten
hoogste 5 jaren) op te leggen aan een bestuurder die faillissementsfraude
pleegt of zich schuldig heeft gemaakt aan wangedrag in aanloop naar een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, Aanhangsel

3

faillissement. Ook in dit geval is het aan de rechter om al dan niet over te
gaan tot het opleggen van een bestuursverbod.
Vraag 8
Hoe oordeelt u over de rol van banken in dit dossier? Komen zij hun
signalerende rol volgens u goed na? Kunt u uw antwoord toelichten?
Antwoord 8
Op grond van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van
terrorisme (Wwft) zijn banken verplicht om onderzoek te verrichten naar hun
cliënten. Daarnaast verplicht de Wwft tot het melden van ongebruikelijke
transacties bij de Financiële inlichtingen eenheid (FIU). Voor de naleving van
deze verplichtingen is het noodzakelijk dat banken informatie vergaren over
hun cliënten en dat zij de transacties van hun cliënten monitoren. Hierbij
kunnen banken fraude detecteren, bijvoorbeeld aan de hand van mutaties op
een bankrekening die door een frauduleuze partij wordt aangehouden. Omdat
fraude doorgaans wordt vormgegeven met gelegitimeerde transacties, is het
voor banken niet eenvoudig om signalen van fraude – bijvoorbeeld met
beleggingsfondsen – te detecteren. Ook lopen geldstromen vaak over
meerdere rekeningen. Wanneer die bij andere banken of in het buitenland
worden aangehouden, heeft een bank daar geen inzicht in. De informatiedeling tussen banken onderling en tussen banken, toezichthouders en opsporingsinstanties is gebonden aan geldende regelgeving met betrekking tot
privacy en vertrouwelijkheid. Deze gelden ook op het terrein van bestrijding
van beleggingsfraude.
Verschillende zaken bij het OM zijn gestart door aangiftes van banken in een
zeer vroeg stadium, waardoor veel geld in beslag kon worden genomen en
de fraude snel kon worden gestopt.
Vraag 4, 5, 6 en 9
Is de Autoriteit Financiële Markten (AFM) alert op verkopers die hoge
rendementen beloven, al dan niet in combinatie met het op duurzame wijze
verkrijgen van deze rendementen? Zo ja, hoe uit zich dat?
Zijn verkopers van beleggingsproducten te allen tijde verplicht om een
vergunning aan te vragen? Zo nee, waarom niet? Onder welke omstandigheden kan een vergunning worden geweigerd?
Waarom bestaat er alleen een prospectusplicht voor verkopers wanneer de
totale tegenwaarde van de effecten die worden aangeboden, meer dan 2,5
miljoen euro bedraagt? Waarom bestaat er geen prospectusplicht voor alle
verkopers van beleggingsproducten?
Deelt u de mening van de strafrechtadvocaat in het artikel, die stelt dat de
AFM bevoegd is om zeer ingrijpende handhavingsmaatregelen te nemen,
maar dat deze eerder ingezet moeten en kunnen worden? Is het voor de AFM
mogelijk om eerder in te grijpen? Kunt uw antwoord toelichten?
Antwoord 4, 5, 6 en 9
Voor aanbieders van effecten geldt op basis van de Wft een prospectusplicht.
Dit vloeit voort uit Europese regelgeving. Voor aanbieders van beleggingsobjecten en deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen geldt een vergunningsplicht. De AFM verleent een vergunning wanneer de aanvrager, onder
meer, aantoont dat zal worden voldaan aan de vereisten met betrekking tot
geschiktheid, betrouwbaarheid en vakbekwaamheid van dagelijks beleidsbepalers, dat het beleid van de bedrijfsvoering een integere uitoefening van het
bedrijf waarborgt en de zeggenschapsstructuur niet ondoorzichtig is.
Wanneer niet aan deze vereisten is voldaan zal de vergunning geweigerd
worden.
De prospectusplicht geldt tot 1 oktober 2017 niet voor aanbiedingen van
effecten die een totale waarde van minder dan € 2,5 miljoen bedragen, bij
aanbiedingen aan minder dan 150 personen en bij aanbiedingen van effecten
die een nominale waarde hebben van tenminste € 100.000 per effect. De
AFM houdt bij vrijgestelde aanbiedingen toezicht op de naleving van de
Wohp, zoals in het antwoord op vraag 2 te lezen is. Oneerlijke handelspraktijken zien op onjuiste en te weinig verstrekte informatie aan de consument en
zien niet specifiek op oplichting of fraude door ondernemingen. Dit brengt
mee dat de AFM alleen bevoegdheden heeft ten aanzien van de informatieverstrekking door de aanbieder aan de belegger.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, Aanhangsel

4

Vanaf 1 oktober is de vrijstellingsgrens van € 2,5 miljoen verhoogd naar € 5
miljoen. De vrijstelling, en de verhoging daarvan, heeft als doel de toegang
tot de kapitaalmarkten voor MKB-ondernemingen zo efficiënt mogelijk te
maken. Tegelijkertijd mag een vrijstelling niet ten koste gaan van de
bescherming van beleggers. Om die reden bestaat nu al de verplichting dat
aanbieders die gebruik maken van de vrijstelling dat moeten vermelden in de
informatie die zij verstrekken aan beleggers. Tegelijk met de verhoging van de
vrijstellingsgrens zijn bovendien additionele waarborgen ingevoerd. Zo zijn
alle aanbieders van effecten die gebruikmaken van de vrijstellingsmogelijkheid verplicht om hiervan melding te doen aan de AFM. De AFM krijgt
hierdoor een overzicht van vrijgestelde aanbieders en kan eerder inspelen op
malversaties bij die partijen. Indien de AFM verneemt dat een partij een
vrijgestelde aanbieding doet, terwijl zij zich niet bij de AFM heeft gemeld, kan
dit voor de AFM bovendien een dringende reden zijn om onderzoek bij deze
partij te doen. Dit maakt het voor malafide partijen moeilijker dan thans het
geval is om buiten het zicht van de AFM te blijven. Daarnaast zijn minimuminformatievereisten ingevoerd waaraan vrijgestelde aanbieders moeten
voldoen. Door invulling te geven aan de minimuminformatievereisten worden
beleggers beter beschermd en is tegelijkertijd voor ondernemingen beter
duidelijk welke informatie zij dienen te verschaffen. Het is daarbij van belang
dat de verstrekte informatie evenwichtig is en begrijpelijk voor de belegger is.
Deze informatie dient voorafgaand aan de aanbieding van de effecten te
worden verstrekt, zodat de belegger relevante informatie tot zich kan nemen
en in staat is het effect te vergelijken met andere effecten, voordat de
overeenkomst tot stand komt.
Het toezicht van de AFM is risicogestuurd. Dit betekent dat de AFM over het
algemeen haar toezichtsinspanningen baseert op ontvangen signalen en
monitoring van de markt, bijvoorbeeld over uitzonderlijk hoge rendementsverwachtingen. Hierbij wordt onder meer gekeken naar de soort propositie en
of personen eerder betrokken zijn geweest bij aanbiedingen. Dit is ook het
geval bij het toezicht op vrijgestelde aanbiedingen van effecten. Er moet op
zijn minst een juridisch te onderbouwen redelijk vermoeden van onjuiste,
misleidende of onvolledige informatie aan de consument zijn alvorens de
AFM een formeel middel kan inzetten. In geval van beleggingsfraude betekent
dat bijvoorbeeld dat (een deel van) het geld van beleggers in strijd met
hetgeen is beloofd moet zijn besteed, alvorens sprake is van vermoedelijk
onjuiste informatie. Een monitoring van de markt kan er toe leiden dat de
AFM op onregelmatigheden stuit en handhavend optreedt. Wanneer de AFM
oplichting of fraude vermoedt, zal altijd met FIOD en Openbaar Ministerie in
overleg worden getreden en zal, indien daar aanleiding toe is, aangifte
gedaan worden.
Handhaving door de AFM ziet op grond van de Whc en Wohp bij vrijgestelde
aanbiedingen enkel op informatieverstrekking. Zo heeft de AFM wanneer op
basis van het risicogestuurde toezicht aan het licht is gekomen dat de gelden
door de aanbieder anders worden besteed dan aan de belegger is beloofd, de
bevoegdheid door middel van een aanwijzing of last onder dwangsom de
aanbieder te verplichten om dit aan de belegger mee te delen. De AFM kan
ook een bestuurlijke boete opleggen. Hiernaast kan de AFM een openbare
waarschuwing publiceren.
De AFM kan bij vrijgestelde aanbiedingen echter geen aanbiedingen staken,
verbieden of nieuwe aanbiedingen van bekende beleggingsfraudeurs van de
markt weren.
Vraag 10
Is de capaciteit van zowel de AFM als het Openbaar Ministerie (OM) volgens
u voldoende op peil om beleggingsfraude tegen te gaan? Kunt u uw
antwoord toelichten?
Antwoord 10
Zoals hierboven beschreven zijn de bevoegdheden van de AFM bij vrijgestelde aanbiedingen beperkt. Op grond van de Whc en Wohp ziet de AFM bij
vrijgestelde aanbiedingen enkel toe op informatieverstrekking. Meer capaciteit
voor de AFM zou daarom niet direct leiden tot betere mogelijkheden om
beleggingsfraude tegen te gaan.
Binnen het Openbaar Ministerie en de FIOD heeft aanpak van fraude prioriteit
en wordt deze steeds verder versterkt. Daarbij wordt actief de samenwerking

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, Aanhangsel

5

gezocht met private partijen. Overigens geldt ook in het strafrecht dat pas kan
worden ingegrepen wanneer (een deel van) het geld van beleggers is
verdwenen, voordat sprake is van een redelijk vermoeden van oplichting of
verduistering. FIOD en Openbaar Ministerie beschikken over voldoende
middelen en expertise om op te treden tegen beleggingsfraude.
Vraag 11
Kunt u aangeven hoe de samenwerking tussen de AFM en OM verloopt? Wie
oordeelt uiteindelijk of een zaak strafrechtelijk of bestuursrechtelijk wordt
afgedaan? Welk afwegingskader wordt hierbij gebruikt? Speelt capaciteit een
rol bij de vraag of een zaak bestuursrechtelijk dan wel strafrechtelijk wordt
afgedaan?
Antwoord 11
De FIOD is, onder het gezag van het Openbaar Ministerie, belast met de
strafrechtelijke opsporing op het gebied van diverse wettelijke regelingen die
betrekking hebben op de financieel-economische ordening.3 In de Beleidsbrief
voor de bijzondere opsporingsdiensten zijn, onder andere, de thema’s
witwassen, beleggingsfraude en marktmisbruik genoemd. Op het terrein van
de financiële integriteit wordt een belangrijk deel van de zaken aangeleverd
door de financiële toezichthouders DNB en de AFM. Nadere concretisering
van de onderwerpen waarop strafrechtelijk wordt ingezet vindt gezamenlijk
plaats. Op grond van het Convenant ter voorkoming van ongeoorloofde
samenloop van bestuurlijke en strafrechtelijke sancties vindt afstemming
tussen het OM, de AFM en de FIOD plaats over de wijze van afdoening van
bepaalde overtredingen van de financiële toezichtwetgeving. In dit zogenaamde tripartite-overleg wordt bepaald welke zaken in strafrechtelijk
onderzoek worden genomen en welke zaken bestuursrechtelijk kunnen
worden afgedaan volgens het kader zoals dat in genoemd convenant wordt
geschetst. Primair wordt in het tripartite-overleg dus de keuze gemaakt tussen
een bestuursrechtelijke afdoening of een strafrechtelijke afdoening omdat die
elkaar (als gevolg van het «una via» beginsel) uitsluiten. De keuze wordt
gemaakt aan de hand van een aantal indicatoren zoals (in willekeurige
volgorde en niet uitputtend): de ernst van de overtreding van de norm (valt
dat nog binnen een bestuurlijke boetecategorie; zo niet dan zou strafrecht
geïndiceerd kunnen zijn), de wijze waarop de overtreding is begaan (is er
sprake van schuld of opzet), de benadeling van derden, de mogelijkheden
voor compliance, de complexiteit van een zaak (onderzoek dat alleen door
inzet van strafrechtelijke dwangmiddelen tot een goed eind kan worden
gebracht impliceert bijvoorbeeld strafrechtelijk onderzoek) en recidive
(hetgeen een contra-indicatie voor bestuursrechtelijk handelen is). Richtsnoer
is daarbij dat de interventie een evenwichtig maatschappelijk effect moet
sorteren. Zolang dat maatschappelijk effect behaald kan worden door
bestuursrechtelijk ingrijpen heeft zulks de voorkeur. De (per definitie beperkte)
opsporingscapaciteit kan daarbij wel een rol spelen, maar het te behalen
maatschappelijk effect prevaleert. Uiteindelijk beperkt de beschikbare
capaciteit altijd de mogelijkheden van elke betrokken instantie en noopt dit
tot het maken van keuzes in het tripartite-overleg.

3

Zie ook: Fraudemonitor 2016 van het Openbaar Ministerie, Bijlage bij Kamerstukken II2016/17,
17 050, nr. 539.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, Aanhangsel

6