Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2014–2015

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2843
Vragen van het lid Otwin van Dijk (PvdA) aan de Staatssecretaris
Volksgezondheid, Welzijn en Sport over het weigeren van een
blindengeleidehond door de Hema (ingezonden 30 juni 2015).
Antwoord van Staatssecretaris Van Rijn (Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
(ontvangen 9 juli 2015).
Vraag 1
Klopt het bericht dat iemand met een blindengeleidehond de toegang tot een
Hema filiaal in Amsterdam geweigerd is?1 Wat is uw oordeel over deze gang
van zaken?
Antwoord 1
Ik heb kennis genomen van het betreffende bericht. Een medewerker van het
filiaal in Amsterdam, heeft iemand met een blindengeleidehond inderdaad de
toegang geweigerd. Naar aanleiding hiervan heeft de desbetreffende persoon
een bericht op Twitter geplaatst waarop de reactie van de Hema met excuses
volgde. In de huisregels van de Hema staat dat blindengeleiden honden
toegelaten worden. De Hema heeft contact opgenomen met de desbetreffende medewerker die vervolgens telefonisch zijn excuses heeft aangeboden
aan de klant.
Vraag 2
Deelt u de mening dat mensen met een blindengeleidehond (of hulp-hond)
hun hond altijd mee moeten kunnen nemen?
Antwoord 2
Ik ben het daarmee eens. De inzet van assistentiehonden is essentieel als
ondersteuning voor de participatie van mensen met een beperking aan de
samenleving.
Vraag 3, 4
Welke wet- en regelgeving weerhoudt mensen ervan om hun geleidehond
mee te kunnen nemen naar winkels, horecagelegenheden of openbare
gelegenheden?

1

ah-tk-20142015-2843
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2015

https://www.facebook.com/CAMPraktijkRosarium/posts/900146820042153

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

1

Op welke wijze draagt de ratificatie van het VN verdrag voor de rechten van
de mens met een handicap bij aan het toelaten van blindengeleidehonden in
openbare gelegenheden?
Antwoord 3, 4
Wet-en regelgeving hoeft mensen er in beginsel niet van te weerhouden om
hun assistentiehond mee te nemen naar winkels en andere gelegenheden.
Vanuit het perspectief van regelgeving kan worden opgemerkt dat het terrein
van goederen en diensten nu nog niet onder de reikwijdte valt van de Wet
gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte (Wgbh/cz). In
het kader van het wetsvoorstel tot uitvoering van het VN-verdrag wordt het
terrein van goederen en diensten onder de reikwijdte van de Wgbh/cz
gebracht. Dit heeft tot gevolg dat de verplichting om doeltreffende aanpassingen te treffen ook op het terrein van goederen en diensten van toepassing zal
zijn. De toepasselijkheid van die verplichting zal betekenen dat het in
openbare gelegenheden in nagenoeg alle gevallen verplicht zal zijn hulp- en
blindengeleidehonden toe te laten. Voor het weigeren van hulp- of blindengeleidehonden in een specifieke situatie moet een gegronde reden aanwezig
zijn. Met de aanvaarding van het genoemde wetsvoorstel zijn er voldoende
juridische waarborgen in de huidige wet- en regelgeving in Nederland.
Vraag 5
Op welke wijze wordt er gewerkt aan bewustwording rondom het feit dat, om
volwaardig mee te kunnen doen aan onze samenleving, blindengeleidehonden voor mensen met een visuele beperking van essentieel belang zijn en
toegelaten dienen te worden in openbare gelegenheden?
Antwoord 5
Zoals ik uw Kamer eerder heb kenbaar gemaakt, is dit een onderwerp dat ook
in het kader van het ratificatieproces van het VN Verdrag Handicap mijn
aandacht heeft. Nederland heeft – mede in het licht van de ratificatie van het
verdrag – de ambitie om daar waar nodig en mogelijk vooruitgang te blijven
boeken zodat de samenleving steeds meer inclusief wordt en toegankelijker
wordt, ook op het gebied van assistentiehonden. In dat kader is bewustwording inderdaad van wezenlijk belang. Onder andere bewustwording van de
mate waarin een persoon afhankelijk kan zijn van een assistentiehond en dat
weigering van de toegang van een assistentiehond veelal inhoudt dat de
betrokken persoon eveneens wordt geweigerd. Ik zie hierin, zoals de casus
van de Hema aantoont, niet alleen een taak voor de overheid, het bewustwordingsproces zal op elk niveau in de samenleving moeten worden opgepakt.
Het werken aan toename van bewustwording past wat mij betreft goed in de
met betrokken partijen gekozen aanpak voor de implementatie die ik uw
Kamer bij brief van 12 juni jl. heb doen toekomen.
Voorts verwacht ik zoals ik hierboven heb toegelicht, dat het onder de
reikwijdte brengen van het terrein van goederen en diensten onder de
Wgbh/cz, bij zal dragen aan de acceptatie van assistentiehonden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

2