>Retouradres Postbus 16375 2500 BJ Den Haag

Stichting Islamitisch Onderwijs Amsterdam en omstreken
T.a.v. De heer S. Atasoy
Jacob Schorerlaan 50
2525 ZA..DEN HAAG

Voortgezet Onderwijs
Rijnstraat 50
Den Haag
Postbus 16375
2500 BJ Den Haag
www.rijksoverheid.nl

Onze referentie
1203420

Datum

22 juni 2017

Betreft

besluit weigering bekostiging SIO

1
Inleiding
Bij besluit van 25 augustus 2011 is positief beslist op de aanvraag van de
Stichting Islamitisch Onderwijs Amsterdam en Omstreken (SIO, inmiddels
Stichting Islamitisch Onderwijs) voor de stichting van een islamitische
scholengemeenschap (mavo-havo-vwo) in Amsterdam en is deze school voor
bekostiging in aanmerking gebracht.

Een belanghebbende kan tegen
dit besluit binnen zes weken na
de dag waarop het besluit hem
is toegezonden schriftelijk
bezwaar maken. De
belanghebbende dient daartoe
een bezwaarschrift in bij de
minister/staatssecretaris van
OCW, onder vermelding van
"Bezwaar", ter attentie van
DUO, Postbus 606, 2700 ML in
Zoetermeer. Meer informatie
over het maken van bezwaar
vindt u op
www.duo.nl/zakelijk/oneensmet-duo/bezwaar-maken.jsp

Op grond van artikel 66 lid 4 van de Wet op het voortgezet onderwijs (hierna:
WVO) vangt deze bekostiging aan op 1 augustus van het kalenderjaar volgend op
het kalenderjaar waarin het bevoegd gezag heeft aangetoond dat het college van
burgemeester en wethouders huisvesting ter beschikking zal stellen. De
bekostiging vangt ten laatste aan op 1 augustus van het zesde kalenderjaar na
het besluit. De Afdeling bestuursrechtsrechtspraak van de Raad van State heeft
bij uitspraak van 21 oktober 2015 geoordeeld dat het college van burgemeester
en wethouders van Amsterdam de benodigde huisvesting aan SIO ter beschikking
dient te stellen. Dat betekent dat de bekostiging van deze nieuwe school op grond
van artikel 66 lid 4 WVO in beginsel op 1 augustus 2017 een aanvang neemt.
Op 1 mei 2017 heb ik de volgende informatie van SIO ontvangen:
•

•
•

•
•

•

BRIN-mutatieformulieren met de gegevens van het bevoegd gezag en
van de school, waaronder de melding van het adres van de
huisvesting waar de school met ingang van 1 augustus 2017 over
beschikt (datum ondertekening 26 april 2017);
Een uittreksel uit het Handelsregister van de Kamer van Koophandel;
Een ING bankafschrift ten name van SIO met een kopie van de
betaalpas van SIO op naam van de voorzitter van het bestuur van SIO
de heer Atasoy;
Een schermprint uit het Generiek Werkgever Systeem met het
werkgeversnummer van de SIO;
Een kopie van blz. 5 van een rapport van Pronexus van juni 2015 met
een schoolprognose voor een volgroeide school over de periode 20142025;
Een kopie van de statuten van SIO.

Pagina 1 van 23

Bij brief van 17 mei 2017 aan SIO is aangegeven dat een prognose van het aantal
leerlingen dat volgens SIO op de teldatum van 1 oktober 2017 ingeschreven zal
staan, ontbreekt. Aan SIO is verzocht om deze prognose binnen twee weken toe
te zenden. SIO heeft bij brief van 24 mei 2017 verwezen naar de uitspraak van de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 21 oktober 2017, waarin
de Afdeling op basis van de instroomprognose van Pronexus van 197 leerlingen
het aantal leerlingen waarvan moet worden uitgegaan dat zij op 1 oktober 2017
ingeschreven zullen staan, op 186 heeft bepaald. SIO heeft aangegeven er op
basis van de uitspraak en de berekeningen van Pronexus vanuit te gaan dat op 1
oktober 2017 186 leerlingen ingeschreven zullen staan.

Onze referentie
1203420

De rechtbank Amsterdam heeft in de uitspraak van 12 mei 2017 geoordeeld dat
de melding van de hiervoor genoemde gegevens door SIO moet worden
aangemerkt als een aanvraag tot vaststelling van bekostiging in de zin van de
WVO en dat eerst ontvangst van deze melding moet worden afgewacht totdat
over de verstrekking van bekostiging mag worden beslist. De rechtbank is niet
toegekomen aan een inhoudelijke beoordeling van het bestreden besluit; in de
feiten die aan de inhoudelijke afwegingen ten grondslag lagen, is geen
verandering gebracht.
Dat plaatst mij voor de afweging of er, gezien het handelen van het bestuur van
SIO, voldoende op kan worden vertrouwd dat SIO zal voldoen aan de
voorwaarden die aan bekostiging verbonden zijn.
Op 19 juni 2014 riep de heer Khoulani, van 1 september 2013 tot 5 september
2014 bestuurslid van SIO, openlijk op tot een steunbetuiging aan ISIS (nu IS). De
VN, EU en Nederland hadden ISIS destijds reeds als terroristische organisatie
aangemerkt. Het is niet aanvaardbaar dat een bestuurder van een school, en
evenmin van een school in oprichting, dergelijke uitspraken doet en dat het
bestuur daar niet onmiddellijk, onvoorwaardelijk en publiekelijk afstand van
neemt en daar niet tegen optreedt. Daarvan is in het geval van SIO echter geen
sprake van geweest. Dat leidt tot de gegronde vrees dat SIO niet aan de
bekostigingsvoorwaarden, waaronder de wettelijke burgerschapstaak in artikel 17
WVO, zal voldoen. Dat geeft grond voor het niet verstrekken van bekostiging.
Ik heb daarom de Inspectie van het onderwijs (hierna: de inspectie) op 20
november 2015 een aanwijzing gegeven om vast te stellen in hoeverre SIO in
staat is te voldoen aan de geldende bekostigingsvoorwaarden voor het bevoegd
gezag van een school voor voortgezet onderwijs. Ik heb in het bijzonder het
oordeel van de inspectie gevraagd over de mate waarin SIO geloofwaardig
invulling kan geven aan de wettelijke burgerschapstaak, de zorgtaak voor de
kwaliteit van het onderwijs, het deskundig beheer van een bijzondere school en
de code goed bestuur en of het bestuur in staat is haar wettelijke taken ten
aanzien van bestuurlijk handelen waar te maken.
De inspectie heeft mij bij brief van 27 mei 2016 bericht dat SIO niet aan dit
onderzoek wil meewerken.
Dat betekent dat de ernstige vrees dat SIO niet zal voldoen aan de
bekostigingsvoorwaarden niet is weggenomen. Uw weigering om aan het
onderzoek van de inspectie mee te werken, heeft die vrees daarentegen

Pagina 2 van 23

versterkt. Er is dan ook gegronde reden om aan te nemen dat SIO niet aan de
aan bekostiging verbonden verplichtingen zal voldoen.

Onze referentie
1203420

Ik besluit daarom om verstrekking en vaststelling van de bekostiging te weigeren.
Dit wordt hierna toegelicht.
2

Juridisch kader

Wet op het voortgezet onderwijs
Artikel 6 WVO bepaalt dat de bepalingen van de hoofdstukken I en III van die wet
voorwaarden voor bekostiging van het bijzonder onderwijs zijn.
Eén van deze bekostigingsvoorwaarden is opgenomen in artikel 17 WVO, dat
bepaalt:
“Het onderwijs:
a. gaat er mede van uit dat leerlingen opgroeien in een pluriforme
samenleving,
b. is mede gericht op het bevorderen van actief burgerschap en sociale
integratie, en
c. is er mede op gericht dat leerlingen kennis hebben van en kennismaken
met verschillende achtergronden en culturen van leeftijdgenoten.”
Artikel 3b WVO is in dit verband ook van belang en bepaalt:
“1 Het bevoegd gezag draagt zorg voor de veiligheid op school, waarbij
het bevoegd gezag in ieder geval:
a. beleid met betrekking tot de veiligheid voert,
b. de veiligheid van leerlingen op school monitort met een instrument dat
een representatief en actueel beeld geeft, en
c. er zorg voor draagt dat bij een persoon ten minste de volgende taken
zijn belegd:
1°. het coördineren van het beleid in het kader van het tegengaan van
pesten, en
2°. het fungeren als aanspreekpunt in het kader van pesten.
2 Onder veiligheid, bedoeld in het eerste lid, wordt verstaan de sociale,
psychische en fysieke veiligheid van leerlingen.”
Artikel 23a WVO schrijft voor dat het bevoegd gezag zorgdraagt voor de kwaliteit
van het onderwijs op de school. Artikel 23a WVO preciseert wat daar in elk geval
onder wordt verstaan.
Zie artikel 23a WVO:
“Het bevoegd gezag draagt zorg voor de kwaliteit van het onderwijs op de
school. Onder zorg dragen voor de kwaliteit van het onderwijs wordt in elk
geval verstaan: de zorg voor het personeelsbeleid, voor zover het betreft
de duurzame borging van de kwaliteit van het onderwijspersoneel, en het
uitvoeren van het in het schoolplan, bedoeld in artikel 24, beschreven
beleid op een zodanige wijze dat de wettelijke opdrachten voor het

Pagina 3 van 23

onderwijs en de door het bevoegd gezag in het schoolplan opgenomen
eigen opdrachten voor het onderwijs, worden gerealiseerd.”

Onze referentie
1203420

Op grond van artikel 24 WVO dient een schoolplan te worden vastgesteld dat een
beschrijving bevat van het beleid met betrekking tot de kwaliteit van het
onderwijs dat binnen de school wordt gevoerd. Dit omvat in elk geval het
onderwijskundig beleid, het personeelsbeleid en het beleid met betrekking tot de
bewaking en verbetering van de kwaliteit van het onderwijs.
Zie artikel 24 WVO:
“1 Het schoolplan bevat een beschrijving van het beleid met betrekking
tot de kwaliteit van het onderwijs dat binnen de school wordt gevoerd, en
omvat in elk geval het onderwijskundig beleid, het personeelsbeleid en
het beleid met betrekking tot de bewaking en verbetering van de kwaliteit
van het onderwijs. Het schoolplan omvat mede het beleid ten aanzien van
de aanvaarding van materiële bijdragen of geldelijke bijdragen, niet zijnde
ouderbijdragen of op de onderwijswetgeving gebaseerde bijdragen, indien
het bevoegd gezag daarbij verplichtingen op zich neemt waarmee de
leerlingen binnen de schooltijden en tijdens de activiteiten die worden
georganiseerd onder verantwoordelijkheid van het bevoegd gezag,
alsmede tijdens het overblijven, zullen worden geconfronteerd. In het
schoolplan wordt aangegeven op welke wijze invulling wordt gegeven aan
het openbare karakter onderscheidenlijk de identiteit voor zover het
betreft een samenwerkingsschool. Het schoolplan kan op een of meer
scholen voor voortgezet onderwijs en een of meer scholen voor ander
onderwijs van hetzelfde bevoegd gezag betrekking hebben.
2 Het onderwijskundig beleid omvat in elk geval de uitwerking van de
wettelijke opdrachten voor het onderwijs en van de door het bevoegd
gezag in het schoolplan opgenomen eigen opdrachten voor het onderwijs
in een onderwijsprogramma. Daarbij wordt tevens het
schoolondersteuningsprofiel betrokken.
3 Het personeelsbeleid, voor zover dat in het schoolplan tot uitdrukking
wordt gebracht, omvat in elk geval maatregelen met betrekking tot het
personeel die bijdragen aan de ontwikkeling en de uitvoering van het
onderwijskundig beleid alsmede het document inzake evenredige
vertegenwoordiging van vrouwen in de schoolleiding, bedoeld in artikel
32d van de wet.
4 Het beleid met betrekking tot de bewaking en verbetering van de
kwaliteit van het onderwijs omvat in elk geval:
a. de wijze waarop het bevoegd gezag bewaakt dat die kwaliteit wordt
gerealiseerd,
b. de wijze waarop het bevoegd gezag vaststelt welke maatregelen ter
verbetering van de kwaliteit nodig zijn, en
c. maatregelen en instrumenten om te waarborgen dat het personeel zijn
bekwaamheid onderhoudt.
(…)”
Op grond van artikel 49 lid 2 WVO draagt het schoolbestuur voorts zorg voor een
deskundig beheer.

Pagina 4 van 23

Artikel 103 lid 1 WVO schrijft voor dat het bevoegd gezag jaarlijks een jaarverslag
vaststelt, dat ten minste bestaat uit een bestuursverslag waarin de door het
bevoegd gezag gehanteerde code voor goed bestuur wordt vermeld, alsmede ten
minste verantwoording wordt afgelegd over de afwijkingen van die code van goed
bestuur. De code van goed bestuur bevat op grond van artikel 103 lid 5 WVO ten
minste bepalingen over de wijze waarop invulling wordt gegeven aan:

Onze referentie
1203420

“a. een beleid dat de eigen deskundigheid en verantwoordelijkheid van
het personeel voor de kwaliteit van het onderwijs tot haar recht komt,
b. een integere bedrijfsvoering, waaronder voorzieningen om
verstrengeling van belangen tegen te gaan, en
c. afstemming met en verantwoording aan de ouders en andere
belanghebbenden binnen en buiten de school.”
Bekostiging op grond van de WVO
Op grond van artikel 66 lid 1 WVO kan het bevoegd gezag bij de minister een
aanvraag indienen om een school voor bekostiging in aanmerking te brengen. Als
de minister besluit de school voor bekostiging in aanmerking te brengen, bepaalt
artikel 66 lid 4 WVO:
“De bekostiging vangt aan op 1 augustus van enig kalenderjaar, ten
vroegste in het eerste en ten laatste in het zesde kalenderjaar na het
besluit van Onze Minister. Behoudens in het laatste geval vangt de
bekostiging aan in het kalenderjaar volgend op het kalenderjaar waarin
het bevoegd gezag, voor 1 augustus, heeft aangetoond dat burgemeester
en wethouders van de desbetreffende gemeente uiterlijk met ingang van
1 augustus van het eerstgenoemde kalenderjaar de benodigde huisvesting
ter beschikking zullen stellen.”
Op grond van artikel 96d WVO verstrekt het Rijk jaarlijks met inachtneming van
de artikelen 84 tot en met 85 en 86 lid 1 WVO aan het bevoegd gezag een
bekostigingsbedrag ten behoeve van de personeels- en exploitatiekosten.
Op grond van artikel 96m lid 1 WVO stelt de minister het bedrag van de
bekostiging waarop het bevoegd gezag over een kalenderjaar aanspraak heeft,
vast op de som van de overeenkomstig het bepaalde in het betrokken hoofdstuk
verstrekte bekostiging en betaalde bedragen.
Op grond van artikel 85a en artikel 89 lid 1 WVO kan voorts in geval van
bijzondere ontwikkelingen aanvullende bekostiging worden verstrekt. In artikel 5
van de Regeling aanvullende bekostiging nevenvestiging, startbekostiging nieuwe
school VO en samenvoeging is bepaald dat voorafgaand aan de feitelijke start van
het schooljaar per 1 augustus aan een nieuwe school eenmalig startbekostiging
wordt verstrekt. In artikel 6 lid 1 van deze Regeling is bepaald dat aan een
nieuwe school over de eerste vijf maanden van het eerste schooljaar op basis van
een prognose van het aantal leerlingen personele en materiële bekostiging wordt
verstrekt. Deze bekostiging wordt definitief vastgesteld als het daadwerkelijke
aantal leerlingen op de teldatum bekend is. In artikel 6 lid 2 van de Regeling is
bepaald dat in het eerste schooljaar eenmalig een aanvullende bekostiging wordt
verstrekt ten bedrage van eenmaal de landelijke gemiddelde personeelslast die op

Pagina 5 van 23

1 augustus van dat schooljaar geldt voor leraren van de schoolsoortgroep waartoe
de school behoort.

Onze referentie
1203420

Algemene wet bestuursrecht
Artikel 4:21 lid 4 Awb bepaalt dat titel 4.2 van de Awb (‘Subsidies’) van
overeenkomstige toepassing is op de bekostiging van het onderwijs en onderzoek.
In de vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State is bevestigd dat de bepalingen van titel 4.2 van de Awb (‘Subsidies’) van
overeenkomstige toepassing zijn op de bekostiging van het onderwijs, waaronder
het voortgezet onderwijs.
Vgl. bijv. over lagere vaststelling en terugvordering van bekostiging
ABRvS 18 april 2007, ECLI:NL:RVS:2007:BA3216, r.o. 2.4.1:
“De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat uit de omstandigheid
dat Titel 4 van de Awb vanaf 11 mei 2001 van overeenkomstige
toepassing is op de bekostiging van het onderwijs volgt dat als algemeen
uitgangspunt heeft te gelden dat ook de artikelen 4:49 en 4:57 van de
Awb grondslag kunnen vormen voor de wijziging en terugvordering van
een op grond van de Awb toegekende rijksbijdrage, omdat de wetgever
met artikel 2.9, vierde lid, van de WHW niet heeft beoogd een uitputtende
regeling te geven voor het wijzigingen en terugvorderen van
rijksbijdragen.”
Zie ook:
– ABRvS 21 november 2007, ECLI:NL:RVS:2007:BB8404, r.o. 2.4.1;
– ABRvS 2 augustus 2006, ECLI:NL:RVS:2006:AY5511, r.o. 2.11.1.
Op grond van artikel 4:35 lid 1 onder b Awb kan de subsidieverlening in ieder
geval worden geweigerd indien een gegronde reden bestaat om aan te nemen dat
de aanvrager niet zal voldoen aan de aan de subsidie verbonden verplichtingen.
Zie artikel 4:35 Awb:
“1 De subsidieverlening kan in ieder geval worden geweigerd indien een
gegronde reden bestaat om aan te nemen dat:
a. de activiteiten niet of niet geheel zullen plaatsvinden;
b. de aanvrager niet zal voldoen aan de aan de subsidie verbonden
verplichtingen;
c. de aanvrager niet op een behoorlijke wijze rekening en verantwoording
zal afleggen omtrent de verrichte activiteiten en de daaraan verbonden
uitgaven en inkomsten, voor zover deze voor de vaststelling van de
subsidie van belang zijn.”
De subsidievaststelling kan op dezelfde gronden worden geweigerd.
Zie ook: Borman, T&C Algemene wet bestuursrecht, art. 4:43, aant. 3b.

Pagina 6 van 23

Dat volgt ook uit het algemene beginsel dat geen aanspraak op subsidie kan
worden gemaakt en geen subsidie hoeft te worden verstrekt als de activiteiten
niet worden verricht of de subsidie-ontvanger niet aan de subsidieverplichtingen
voldoet of als er gegronde reden bestaat om aan te nemen dat dat niet zal
gebeuren.

Onze referentie
1203420

Vergelijk artikel 4:46, 4:48 en 4:49 Awb. Op grond van artikel 4:46 lid 2
Awb kan de subsidievaststelling lager worden vastgesteld als de
subsidieontvanger niet heeft voldaan aan de aan de subsidie verbonden
verplichtingen. Op grond van artikel 4:48 lid 1 onder b Awb kan de
subsidieverlening worden ingetrokken of ten nadele van de ontvanger
worden gewijzigd als de subsidieontvanger niet aan de aan de subsidie
verbonden verplichtingen heeft voldaan. Op grond van artikel 4:49 Awb
kan het bestuursorgaan de subsidievaststelling intrekken of ten nadele
van de ontvanger wijzigen als de subsidievaststelling onjuist was en de
subsidieontvanger dit wist of behoorde te weten en als de
subsidieontvanger na de subsidievaststelling niet aan de aan de subsidie
verbonden verplichtingen heeft voldaan.
3
Feiten en achtergronden
Bij besluit van 25 augustus 2011 is positief beslist op de aanvraag van de
Stichting Islamitisch Onderwijs in Amsterdam en omstreken (inmiddels Stichting
Islamitisch Onderwijs, SIO) voor de stichting van een islamitische school voor
voortgezet onderwijs (mavo-havo-vwo) in Amsterdam en is deze school voor
bekostiging in aanmerking gebracht.
Op grond van artikel 66 lid 4 WVO vangt de bekostiging van een nieuwe school
aan op 1 augustus van ten laatste het zesde kalenderjaar na dit besluit of in het
kalenderjaar nadat het bevoegd gezag heeft aangetoond dat het college van
burgemeester en wethouders de benodigde huisvesting ter beschikking zullen
stellen. SIO heeft aan het college van B&W van Amsterdam een aanvraag om een
voorziening in de huisvesting gedaan, die het college bij besluit van 13 november
2012 heeft afgewezen. SIO heeft tegen de afwijzing bezwaar gemaakt en beroep
ingesteld.
Sinds 1 juni 2013 is de heer M. Laamimach lid van het bestuur van SIO. Sinds 5
juli 2013 is de heer S. Atasoy voorzitter van bestuur van SIO. Met ingang van 1
september 2013 was de heer A. Khoulani secretaris van het bestuur van SIO.
Op 19 juni 2014 riep de heer Khoulani openlijk op tot een steunbetuiging aan ISIS
(nu IS). Op zijn Facebookpagina schrijft hij: ‘Leve ISIS en in shaa Allah op naar
Baghdad om dat schorem aldaar aan te pakken’. De VN, EU en Nederland hadden
IS destijds reeds als terroristische organisatie aangemerkt.
Deze openlijke steunbetuiging leidt tot veel aandacht en onrust. Zo heeft Tweede
Kamerlid Marcouch zich uitgesproken tegen de uitlatingen van de heer Khoulani.
Deze aandacht en onrust vormde voor het bestuur geen aanleiding afstand te
nemen van de uitlatingen en opvattingen van de heer Khoulani. Het bestuur
droeg evenmin actief uit dat SIO een gedachtengoed voorstond waarin IS geen
plaats had. De heer Atasoy, voorzitter van het bestuur van SIO, heeft
daarentegen aangifte gedaan tegen Tweede Kamerlid Marcouch, omdat de heer

Pagina 7 van 23

Marcouch het gehele bestuur van SIO aansprak op de uitlatingen van de heer
Khoulani.

Onze referentie
1203420

De heer Atasoy heeft namens SIO op 23 juni 2014 een persbericht uitgebracht.
SIO heeft daarin gereageerd op de reactie van de heer Marcouch op de uitlatingen
van de heer Kkhoulani, en heeft aangegeven dat de uitlatingen van de heer
Khoulani een bestuursaangelegenheid zijn. SIO heeft aangegeven geen mening of
standpunt over ‘de groepering’ (die verder niet bij naam wordt genoemd) in te
nemen. Van de steunbetuiging aan IS wordt geen afstand gedaan.
Het persbericht van 23 juni 2014 luidt als volgt:
“Het is te betreuren dat de SIO via de media kennis moest nemen van de
uitingen van de heer Marcouch over de SIO. De kritiek is ongefundeerd en
geheel op éénzijdig en onverantwoorde wijze in de pers gebracht.
Met zijn uitspraken doet Marcouch overkomen alsof de SIO zich heeft
uitgesproken over een buitenlandse groepering, of een standpunt inneemt
hieromtrent. Dat is pertinent onjuist. De SIO heeft op geen enkele wijze
een mening of standpunt geuit over de groepering. Hoe de SIO verder
omgaat met de uitspraken van de heer Khoulani betreft een
bestuursaangelegenheid. Dat een bestuur van een voortgezet onderwijs
instelling in Nederland omtrent ingewikkelde en slepende buitenlandse
aangelegenheden een mening moet uitdragen, acht het bestuur
enigmatisch.
De SIO betreurt dat Marcouch alles over één kam scheert en doet
overkomen alsof de SIO zich heeft uitgesproken over een buitenlandse
groepering, ofwel het gehele bestuur van de SIO het eens is met de
uitlatingen van een bestuurslid in diens privésfeer. De heer Marcouch
lastert de SIO door de privémening van de heer Khoulani te koppelen aan
de grondslag of de opvatting van de SIO. De SIO acht zijn manier van
volksvertegenwoordiging verwerpelijk en polariserend! Overigens wordt
de politiek het bos ingestuurd door de heer Marcouch met diens schreeuw
om aandacht.
De SIO heeft aangifte gedaan bij de politie wegens smaad en laster tegen
Tweede Kamerlid Marcouch. Voorts gaat het bestuur aan de rechter
vragen om een rectificatie af te dwingen en de heer Marcouch persoonlijk
aansprakelijk te stellen voor de geleden en te lijden schade.
Het bestuur is in afwachting van het onderzoek van het Openbaar
Ministerie omtrent de uitspraken van de heer Khoulani.
S. Atasoy
Voorzitter de SIO
Namens de Stichting Islamitisch Onderwijs Amsterdam en omstreken.”
SIO heeft voorts een aantal rectificatieverzoeken aan media gedaan, waarin
bezwaar wordt gemaakt tegen in de ogen van SIO onjuiste berichtgeving over
SIO.

Pagina 8 van 23

SIO heeft bij e-mail van 25 juni 2014 aangegeven vernomen te hebben dat
Kamervragen zullen worden gesteld over ‘een uitlating van een bestuurslid op
persoonlijke titel op diens Twitter account’. SIO heeft aangegeven een aantal
bijlagen mee te zenden om een volledig beeld te geven over de zienswijze van het
bestuur van SIO. Het gaat om een brief van SIO aan het Tweede Kamerlid
Marcouch van 21 juni 2014, waarin SIO om rectificatie vraagt van een artikel van
At5, met de reactie van de heer Marcouch op de uitlatingen van de heer Khoulani.
SIO maakt daarin de heer Marcouch onder andere het verwijt doelbewust aan een
negatieve beeldvorming van SIO te werken en het te doen overkomen alsof het
hele bestuur van SIO zich over ISIS heeft uitgesproken of het eens is met de
uitlatingen van een bestuurslid. Verder is een proces-verbaal van aangifte van
SIO jegens de heer Marcouch, vanwege diens reactie op de uitlatingen van de
heer Khoulani, meegezonden, en het persbericht van 23 juni 2014.

Onze referentie
1203420

De heer Atasoy heeft namens SIO op 25 juni 2014 opnieuw een persbericht
uitgebracht. Daarin werd toegelicht dat het bestuur voornemens was om Tweede
Kamerlid Marcouch te dagvaarden omdat hij volgens SIO zou blijven volharden in
‘zijn smaad en lastercampagne’. In het persbericht werd geen afstand genomen
van de uitlatingen van de heer Khoulani. De heer Khoulani is vooralsnog als
bestuurder aangebleven.
Op 1 augustus 2014 heeft de heer Atasoy opnieuw een persbericht uitgebracht.
Daarin is onder andere het volgende aangegeven:
‘De SIO heeft zich nadrukkelijk en openlijk gedistantieerd van elke vorm
van extremisme of terrorisme. De SIO gaat zorgvuldig met bestuursleden
om, maar kan uitlatingen die zouden kunnen worden uitgelegd als
extremistisch, niet tolereren. Het bestuur behoort het doel van de
stichting bovenaan te zetten en capabel te zijn om de beloofde kwaliteit
van het onderwijs en de organisatie waar te maken.’
Verder worden nieuwe gerechtelijke stappen tegen de gemeente Amsterdam
aangekondigd, omdat de gemeente geen huisvesting voor SIO ter beschikking
stelt.
Eerst op 29 augustus 2014 heeft SIO een vertrouwelijke brief aan het college van
B&W van Amsterdam en aan mij gezonden, waarin SIO aangeeft dat ze zich
distantieert van de betrokken opvattingen en om een onderhoud verzoekt.
Eerst op 5 september 2014 is de heer Khoulani uitgeschreven als bestuurder van
SIO.
SIO heeft nooit publiekelijk afstand genomen van de opvattingen van de heer
Khoulani. Evenmin heeft SIO er voor gekozen om actief uit te dragen andere
opvattingen voor te staan, waarin voor de opvattingen van de heer Khoulani geen
plaats is. De heren Atasoy en Lamimaach maken nog steeds deel uit van het
bestuur van SIO.
Bij brief van 6 november 2014 heb ik in reactie op de brief van SIO van 29
augustus 2014 aangegeven dat ik er gezien al hetgeen dat is voorgevallen en de
manier waarop daar door het bestuur mee is omgegaan geen vertrouwen in heb

Pagina 9 van 23

dat het bestuur van SIO in staat is om een school te starten waar leerlingen goed
onderwijs krijgen in overeenstemming met de Nederlandse democratische
rechtsorde. Ik heb daarom aangegeven geen verdere medewerking aan de
totstandkoming van de school te zullen verlenen.

Onze referentie
1203420

Bij brief van 12 januari 2015 heeft de advocaat van SIO verzocht om een
toelichting op de mededeling dat geen verdere medewerking aan de
totstandkoming van de school zal worden verleend.
Bij brief van 24 februari 2015 heb ik aangegeven dat uitsluitend een begin van
herstel van vertrouwen kan worden gemaakt als de huidige bestuurders aftreden
en zich laten vervangen. Ik stel vast dat daar tot op heden geen gevolg aan is
gegeven.
Bij uitspraak van 21 oktober 2015 heeft de Afdeling bestuursrechtsrechtspraak
van de Raad van State geoordeeld dat het college van B&W van Amsterdam de
benodigde huisvesting ter beschikking dient te stellen. Dat betekent een besluit
moet worden genomen over de aanvang van de bekostiging van deze nieuwe
school op 1 augustus 2017.
Het college van B&W van Amsterdam heeft de raad van Amsterdam bij brief van 3
november 2015 over de stand van zaken rondom de rechtszaken tussen de
gemeente Amsterdam en SIO geïnformeerd. In die brief is ook aangegeven dat en
waarom het college zorgen over SIO heeft.
Ik heb de inspectie op 20 november 2015 een aanwijzing gegeven om vast te
stellen in hoeverre SIO in staat is te voldoen aan de geldende
bekostigingsvoorwaarden voor het bevoegd gezag van een school voor voortgezet
onderwijs. Ik heb in het bijzonder het oordeel van de inspectie gevraagd over de
mate waarin SIO geloofwaardig invulling kan geven aan de wettelijke
burgerschapstaak (artikel 17 WVO), de zorgtaak voor de kwaliteit van het
onderwijs (artikel 23a WVO), het deskundig beheer van een bijzondere school
(artikel 49 lid 2 WVO) en de code goed bestuur en of het bestuur (artikel 103 lid 5
WVO) in staat is haar wettelijke taken ten aanzien van bestuurlijk handelen waar
te maken.
De inspectie heeft mij op 11 februari 2016 bij ambtsbericht geïnformeerd dat SIO
weigert mee te werken aan het onderzoek. Bij brief van 11 maart 2016 heb ik aan
de inspectie laten weten dit ambtsbericht ter kennisgeving te hebben
aangenomen en de inspectie geïnformeerd over de brief die ik op dezelfde dag
aan SIO heb gezonden.
Bij brief van 11 maart 2016 heb ik gereageerd op de brief van SIO van 16
februari 2016 en toegelicht waarom de aanwijzing aan de inspectie rechtmatig is
en waarom de inspectie bevoegd is onderzoek uit te voeren en SIO gehouden
daaraan medewerking te verlenen. Ik heb SIO opgeroepen alsnog haar
medewerking te verlenen.
In reactie op de brief van SIO aan de Minister van 23 maart 2016 heeft de
Minister bij brief van 2 mei 2016 aan SIO aangegeven mijn zorgen te delen.

Pagina 10 van 23

De inspectie heeft mij bij brief van 27 mei 2016 bericht dat SIO, ondanks
herhaalde pogingen van de inspectie en ondanks mijn oproep om alsnog mee te
werken, niet aan het onderzoek wil meewerken. De inspectie heeft aangegeven
daarom niet te kunnen vaststellen dat SIO aan de bekostigingsvoorwaarden zal
voldoen.

Onze referentie
1203420

Op 30 mei 2016 heb ik mijn voornemen om verstrekking en vaststelling van
bekostiging te weigeren, aan SIO bekend gemaakt en SIO in de gelegenheid
gestald haar zienswijze daarover te geven. SIO heeft bij brief van 10 juni 2016
van die gelegenheid gebruikt gemaakt, en is op 28 juni 2016 over het
voorgenomen besluit gehoord.
Bij besluit van 11 juli 2016 heb ik geweigerd bekostiging aan SIO te verstrekken.
Bij besluit van 20 december 2016 zijn de daartegen gerichte bezwaren ongegrond
verklaard. De rechtbank Amsterdam heeft bij uitspraak van 12 mei 2017 het
daartegen gerichte beroep gegrond verklaard, de beslissing op bezwaar vernietigd
en het primaire besluit herroepen en bepaald dat de uitspraak daarvoor in de
plaats treedt. Naar het oordeel van de rechtbank was ik niet bevoegd om
ambtshalve tot een beslissing over (de weigering van) de verstrekking van
bekostiging over te gaan, en had daarvoor de melding van de in de inleiding
genoemde gegevens, die naar het oordeel van de rechtbank als aanvraag moeten
worden aangemerkt, moeten worden afgewacht. Die gegevens zijn inmiddels door
SIO gemeld, waardoor alsnog over de verstrekking van bekostiging moet worden
beslist.
In de feitelijke situatie is verder geen verandering gekomen.
SIO is naar aanleiding van het eerdere besluit in de gelegenheid gesteld om zijn
zienswijze te geven over de feiten en belangen die haar betreffen. Sindsdien
hebben zich geen nieuwe feiten of omstandigheden voorgedaan. Op grond van
artikel 4:11 onder b Awb wordt er daarom vanaf gezien SIO nogmaals te horen.
4

Overwegingen

Bepalingen van de WVO
Artikel 17 WVO geeft een belangrijke opdracht aan het bevoegd gezag van een
school mee en schrijft voor dat het onderwijs:
er mede vanuit gaat dat leerlingen opgroeien in een pluriforme
samenleving,
mede gericht is op het bevorderen van actief burgerschap en sociale
integratie en er mede op gericht is dat leerlingen kennis hebben van en
kennismaken met verschillende achtergronden en culturen van
leeftijdgenoten.
Artikel 17 WVO is een bekostigingsvoorwaarde voor het bijzonder onderwijs.
Artikel 17 WVO geeft mede invulling aan artikel 29 IVRK, dat bepaalt:
“Het kind heeft recht op onderwijs dat is gericht op: de ontplooiing van
het kind; respect voor mensenrechten en voor de eigen culturele

Pagina 11 van 23

identiteit, de waarden van het eigen land en van andere landen; vrede en
verdraagzaamheid; gelijkheid tussen geslachten; vriendschap tussen alle
volken en groepen en eerbied voor het milieu. Iedereen is vrij om een
school naar eigen inzicht op te richten met inachtneming van deze
beginselen en de door de overheid vastgestelde minimumnormen voor alle
scholen.”

Onze referentie
1203420

Scholen hebben vrijheid om te bepalen hoe zij invulling geven aan artikel 17
WVO. Het is echter heel duidelijk dat het op school ruimte bieden voor radicale of
extreme opvattingen die indruisen tegen de kernwaarden van onze democratische
samenleving en de mensenrechten die hun uitdrukking vinden in de Grondwet,
het EVRM en het IVRK lijnrecht tegen artikel 17 WVO ingaat, en daarmee in strijd
is. Van scholen wordt verwacht dat zij zich tegen dergelijke opvattingen te weer
stellen en uitspreken. Dat geldt voor leerkrachten en ander personeel:
“Samen leven kan alleen, indien iedereen handelt vanuit respect voor
elkaar en elkaar behoedt voor radicalisme. Tegen de achtergrond van dit
laatste wordt van leerkrachten en ander personeel van scholen verwacht
dat zij op kritische wijze aandacht besteden aan en zo nodig stelling
nemen tegen radicale of extreme opvattingen over de beleving van
ideologieën, die indruisen tegen de kernwaarden van onze democratische
samenleving. Een dergelijk benadering past in de actieve opstelling die de
regering verwacht van scholen om als onderdeel van hun pedagogische en
maatschappelijke opdracht bij te dragen aan de bevordering van goed
burgerschap. Expliciete aandacht voor een kritische presentatie van tegen
onze samenleving gerichte vormen van radicalisering kan bijvoorbeeld aan
bod komen als onderdeel van kennisgebieden zoals maatschappelijke
verhoudingen en geestelijke stromingen. Kern van de boodschap daarbij
is dat meningsverschillen op democratische wijze en met de spelregels
van onze rechtsstaat dienen te worden beslecht.
De opdracht die onderhavig wetsvoorstel (met nummer 29 359, JB) stelt
aan het onderwijs, brengt ook met zich dat scholen in signalerende zin
hun verantwoordelijkheid nemen. Het gaat dan om een zo vroeg
mogelijke signalering van leerlingen die maatschappelijk dreigen te
ontsporen. De regering hecht daarbij aan te tekenen dat deze
verantwoordelijkheid niet eenzijdig wordt neergelegd bij het onderwijs.
Scholen dienen ondersteund te worden om de deskundigheid op dit gebied
te versterken en de beschikking te hebben over effectieve vormen van
aanpak van ontsporende leerlingen. Een dergelijke benadering kan alleen
slagen als scholen, ouders en andere zorg- en overheidsinstanties
samenwerken om het afglijden en buiten beeld raken van deze leerlingen
tegen te houden. Het beleid van de regering is er op gericht om de juiste
omstandigheden te scheppen waardoor deze samenwerking tot stand
komt.” (onderstreping toegevoegd)
Zie: Kamerstukken II 2004/05, 29 359, nr. 3, p. 1 t/m 4.
Het geldt vanzelfsprekend in het bijzonder voor het bevoegd gezag (het bestuur
van de school):

Pagina 12 van 23

“Het gaat er bij dit aandachtspunt om of de schoolleiding en het
onderwijzend en onderwijsondersteunend personeel actief burgerschap en
sociale integratie in de omgang met leerlingen ook zelf in de praktijk
brengen en voorbeeldgedrag tonen, en of de school de leerlingen op
meerdere momenten gedurende de schoolloopbaan in de gelegenheid stelt
om met burgerschap en integratie te oefenen. De uitwerking daarvan kan
op verschillende manieren plaatsvinden, mede afhankelijk van de leeftijd
en het ontwikkelingsniveau van de leerlingen. De inspectie toetst of het
onderwijs van de school onderdelen bevat, die hieraan uitdrukking
geven.” (onderstreping toegevoegd)

Onze referentie
1203420

Zie: Kamerstukken II 2006/07, 29 666, nr. 14, paragraaf II.6.
Van de bestuursleden van een school mag worden verwacht dat zij zich
uitspreken tegen extremistische en onverdraagzame opvattingen, en vóór de
basiswaarden van de democratische rechtsstaat. Dat vergt een actieve houding.
“Hoewel scholen vrij zijn te bepalen welke waarden ze aan hun leerlingen
willen overdragen, is het tevens belangrijk dat scholen bijdragen aan de
overdracht van waarden die we gemeenschappelijk hebben. Dat is de
basis die mensen en groepen verbindt, zodat het mogelijk is van elkaar te
verschillen én in harmonie samen te leven. Die «waarden die we
gemeenschappelijk hebben» heeft de inspectie de basiswaarden van de
democratische rechtsstaat genoemd. De overheid of inspectie kiezen deze
waarden niet zelf. Belangrijke bronnen zijn de Grondwet en de Universele
Verklaring van de Rechten van de Mens. Beide weerspiegelen basale, als
universeel beschouwde waarden, die breed zijn geaccepteerd en
gelegitimeerd. Basiswaarden verwijzen dan ook naar basale, minimale en
breed onderschreven waarden die de democratische rechtsstaat schragen.
In de memorie van toelichting bij het onderhavige wetsartikel wordt
verwezen naar de kernwaarden van de Nederlandse cultuur. In de
toelichting bij de tweede nota van wijziging (Kamerstukken II 2005/06, 29
666, nr. 10) [zie hierboven] wordt voor wat betreft de bepaling
betreffende actief burgerschap en sociale integratie verwezen naar de
memorie van toelichting bij wetsvoorstel Kamerstukken II 2004/05, 29
959, nrs. 1–2. Daarin noemde ik de hiervoor genoemde bronnen en de
basiswaarden die in het toezichtkader «Actief burgerschap en sociale
integratie» onderscheiden worden. De inspectie operationaliseerde de
basiswaarden als kader voor de beoordeling van het onderwijs op
islamitische scholen, in het kader van het onderzoek in 2003 naar de rol
van islamitische scholen bij het bevorderen van de condities voor
integratie in de samenleving. Voor een uitgebreide verantwoording van de
basiswaarden zij verwezen naar het verslag van dit onderzoek
(Islamitische scholen nader onderzocht, Inspectie van het Onderwijs,
oktober 2003; zie de paragrafen 3.2, 6.1, 6.2 en bijlage II). Vanwege het
ruimere toepassingsbereik van het toezichtkader «Actief burgerschap en
sociale integratie» is de basiswaarde autonomie toegevoegd. (…)”
(onderstreping toegevoegd)
Zie: Kamerstukken II 2006/07, 29 666, nr. 14, paragraaf II.6.

Pagina 13 van 23

Sinds het onderzoek van de inspectie in 2003 naar islamitische scholen, waar in
het hiervoor aangehaalde kamerstuk naar wordt verwezen, is duidelijk dat alle
onderwijsinstellingen zich binnen het kader van artikel 29 IVRK hebben te
begeven.

Onze referentie
1203420

Vgl.: B.P. Vermeulen, Het recht op onderwijs in het kinderrechtenverdrag,
NTM/NJCM-bulletin 2005, p. 775, blz. 7:
“In deze trend (van het aanspreken van scholen op hun
verantwoordelijkheid voor het burgerschapsonderwijs, JB) speelt artikel
29 eerste lid IVRK geen vooraanstaande rol. Wel fungeren de daarin
vervatte doelstellingen als een belangrijk ijkpunt in de discussies over het
islamitisch onderwijs. Dit onderwijs is in opspraak geraakt door een
rapport van de BVD (AIVD) over buitenlandse inmenging en antiintegratieve tendensen op vijf islamitische basisscholen (voetnoot
weggelaten). Uit nadere onderwijsinspectierapportages bleek dat er toch
niet zoveel aan de hand was. Maar sindsdien is wel in confesso, dat alle
onderwijsinstellingen, inclusief de islamitische, zich moeten bewegen
binnen de doelstellingen van genoemde bepaling. Zo merkte de
toenmalige minister van Binnenlandse Zaken op: ‘Mede met het oog op de
uitvoering van artikel 29, eerste lid, van het VN-verdrag inzake de rechten
van het kind zal, in de eerste plaats op basis van rapportages door de
onderwijsinspectie, worden bezien of in voldoende mate is gewaarborgd
dat het onderwijs ziet op de ontwikkeling van het respect voor de rechten
van de mens zoals neergelegd in het handvest van de Verenigde Naties.’
(voetnoot weggelaten)” (onderstreping toegevoegd)
Zie ook, in de uitspraak over de aanvraag van SIO aan de gemeente
Amsterdam voor huisvesting: ABRvS 21 oktober 2015,
ECLI:NL:RVS:2015:3249, rov. 5.1:
“(…) Nu de minister bevoegd is deze bekostiging al dan niet te
verstrekken, komt alleen de minister een oordeel toe over de goede
uitvoering van artikel 17 Wvo, mede in het licht van het IVRK, door de
school. (…)”
Artikel 3b WVO draagt het bevoegd gezag op zorg te dragen voor de veiligheid op
school, waaronder zowel de sociale, de psychische als de fysieke veiligheid van
leerlingen wordt verstaan.
Zie ook: Kamerstukken II 2014/2015, 34130, nr. 3, blz. 2:
“Dit wetsvoorstel richt zich op de sociale veiligheid van leerlingen op
school. Hieronder wordt ten minste verstaan: een school is veilig als de
psychische, sociale en fysieke veiligheid van leerlingen niet door andere
mensen wordt aangetast. Schoolbesturen worden met dit wetsvoorstel
verplicht om zorg te dragen voor de sociale veiligheid op al hun scholen
voor al hun leerlingen en om pesten actief tegen te gaan. Het gaat hierbij
om een vergaande inspanningsverplichting voor scholen om zorg te
dragen voor de veiligheid van leerlingen en een veilig schoolklimaat op
hun scholen. Scholen worden aangesproken op de inspanningen die ze

Pagina 14 van 23

plegen om al hun leerlingen een sociaal veilige leeromgeving te bieden en
de mate waarin die als toereikend kan worden gezien.”

Onze referentie
1203420

Ook artikel 3b WVO is een bekostigingsvoorwaarde voor het bijzonder onderwijs.
Dat geldt ook voor de artikelen 23a WVO, dat voorschrijft dat moet worden
zorggedragen voor de kwaliteit van het onderwijs en artikel 49 lid 2 WVO, dat
voorschrijft dat het beheer van een bijzondere school deskundig moet geschieden.
De naleving en verantwoording overeenkomstig een code voor goed bestuur
(artikel 103 lid 5 WVO) vormt daarin ook een belangrijk element.
Het bestuur van het bevoegd gezag vervult hierin een centrale rol. Zij hebben een
belangrijke functie, zowel extern als intern binnen de schoolorganisatie. Zij
moeten berekend zijn op hun taak en dragen de verantwoordelijkheid voor de
kwaliteit van het onderwijs in ruime zin (artikel 23a WVO) en de naleving van de
bekostigingsvoorwaarden. Er moet op kunnen worden vertrouwd dat zij het
onderwijs zodanig inrichten dat het onderwijs met respect voor elkaar wordt
gegeven, en met inachtneming van de essentiële waarden die het fundament zijn
van onze democratische samenleving.
Steunbetuiging aan IS en omgang van het bestuur van SIO daarmee
Een bestuurslid van een school dat openlijk steun betuigt aan IS is met dat alles
in strijd. IS is een terroristische organisatie, met een gruwelijk gedachtengoed en
handelen. Daarvoor is op een school in Nederland geen plaats. De school is een
plek waar jongeren elkaar ontmoeten en waar burgerschap wordt onderwezen.
Het prediken van geweld en onverdraagzaamheid is daarmee volstrekt in strijd.
Dat geldt ook voor het niet onmiddellijk en onvoorwaardelijk daarvan afstand
nemen.
Ik stel vast dat een lid van het bestuur van SIO openlijk steun heeft betuigd aan
IS.
Door de VN, de EU en Nederland was toen al uitgesproken dat IS een
terroristische organisatie was. De openlijke steunbetuiging van de heer Khoulani
heeft bepaald de aandacht gekregen. Het Tweede Kamerlid Marcouch heeft zich
onder andere publiekelijk tegen de uitlatingen uitgesproken. Ondanks de
uitlatingen van de heer Khoulani, en ondanks de aandacht en onrust die die
uitlatingen te weeg brachten, is het bestuur van SIO niet inhoudelijk op de
uitlatingen ingegaan en heeft het er geen afstand van genomen. Het huidige
bestuur, de overgebleven bestuursleden Atasoy en Laamimach, hebben pas in een
vertrouwelijke brief van 29 augustus 2014 aan mij geschreven afstand te doen
van ‘deze opvattingen’. SIO heeft er voor gekozen wel de publiciteit te zoeken,
maar uitsluitend om acties jegens de heer Marcouch, waaronder een aangifte, aan
te kondigen, en aan te geven dat SIO zich niet kan vinden in de wijze waarop in
de media over SIO en de bestuurder van SIO de heer Khoulani verslag wordt
gedaan.
De openlijke steunbetuiging van de heer Khoulani evenals de aangifte van SIO
tegen Tweede Kamerlid Marcouch zijn publiekelijk gedaan. Het had voor de
overgebleven bestuurders in de rede gelegen om hiervan ook publiekelijk en
ondubbelzinnig afstand te nemen. Dat is niet gebeurd.

Pagina 15 van 23

Vervolgens heeft de heer Khoulani zich op 5 september 2014 laten uitschrijven als
bestuurder van SIO. In de media heeft hij benadrukt dat het bestuur hem niet
gedwongen had om op te stappen.

Onze referentie
1203420

SIO heeft het standpunt ingenomen dat de heer Khoulani zijn steunbetuiging aan
IS als privé-persoon heeft gedaan. Voor zover SIO daarmee zou willen aangeven
dat op deze steunbetuiging geen acht geslagen hoefde te worden, gaat zij voorbij
aan de verantwoordelijkheid van de heer Khoulani als bestuurder van een
bevoegd gezag dat een school wil starten. Het kan niet worden geaccepteerd dat
bestuurders van van rijkswege bekostigde scholen openlijk oproepen IS te
steunen, in het bijzonder vanwege de verantwoordelijkheid die zij jegens de
kinderen die op hun school onderwijs (zullen) volgen, hebben. Een scheiding
tussen openlijke steunbetuigingen als ‘privé-persoon’ en als ‘bestuurder van een
school’ is daarmee niet te maken. Een dergelijk argument kan aan de
verantwoordelijkheid van SIO dan ook niet afdoen. Dat geldt te meer nu de
steunbetuiging van de heer Khoulani niet in private kring is gedaan, maar juist
openbaar, op Facebook, waarmee anderen worden opgeroepen IS ook te steunen.
SIO heeft voorts eerder aangevoerd dat – kort gezegd – het bestuur van SIO wel
onmiddellijk en openlijk afstand heeft genomen van de heer Khoulani. Zij verwijst
daartoe in het bijzonder naar een persbericht van 23 juni 2014, rectificaties die
aan diverse media zijn gestuurd, een brief van 24 juni 2014 en een persbericht
van 25 juni 2014. Zij verwijst voorts naar het interne proces zoals dat binnen SIO
zou hebben plaatsgevonden (waar zij overigens geen stukken van heeft
overgelegd) en verwijt dat geen ruimte is gelaten voor een andere aanpak dan
een ‘botte bijl-methode’ en geen ruimte is gelaten om de heer Khoulani van de
verwerpelijkheid van zijn uitlatingen te overtuigen.
Uit de berichten waar SIO naar heeft verwezen, blijkt echter niet dat zij
onmiddellijk en openlijk afstand heeft gedaan van de uitlatingen van de heer
Khoulani.
In het persbericht van 23 juni 2014 distantieert het bestuur van SIO zich niet van
de uitlatingen van de heer Khoulani. De kern van het persbericht is daarentegen
dat SIO zich tegen de reactie van de heer Marcouch op de uitlatingen van de heer
Khoulani verzet. Volgens SIO doet de heer Marcouch het voorkomen alsof SIO
zich heeft uitgesproken over ‘een buitenlandse groepering’ of dat het gehele
bestuur het eens is met de uitlatingen van de heer Khoulani. IS of ISIS wordt in
het persbericht niet met naam genoemd, maar ‘een buitenlandse groepering’
aangeduid. SIO neemt in het persbericht uitdrukkelijk géén standpunt over IS in:
‘De SIO heeft op geen enkele wijze een mening of standpunt geuit over de
groepering.’ SIO geeft verder juist aan dat hoe SIO omgaat met de uitlatingen
van de heer Khoulani een bestuursaangelegenheid zijn. Ik moet dan ook
vaststellen dat SIO dit persbericht niet heeft aangegrepen om zich van de
uitlatingen van de heer Khoulani te distantiëren, en zich uit te spreken tegen IS.
Dat onderwerp ontbreekt juist in het persbericht. In plaats daarvan richt SIO zich
tegen de heer Marcouch. SIO geeft in wezen aan dat het aan de heer Khoulani
zelf is om steun te betuigen aan IS, door dit als uitlatingen in de privésfeer aan te
duiden. Zij geeft verder aan dat het uitsluitend een interne kwestie voor SIO is
hoe daar mee om te gaan, door dit uitsluitend als een bestuursaangelegenheid
aan te duiden. Het gegeven dat één van de drie bestuursleden van SIO openlijk –

Pagina 16 van 23

via Facebook – steun aan IS heeft uitgesproken, blijft zo onweersproken. Alle
vragen die dat oproept over SIO zelf blijven onbeantwoord.

Onze referentie
1203420

Uit de brief van 24 juni 2014 blijkt evenmin dat SIO zich heeft gedistantieerd van
de uitlatingen van de heer Khoulani. Dit betreft een brief van 24 juni 2014
waarvan het origineel niet is aangetroffen in het archief van OCW en een e-mail
van 25 juni 2014. Inhoudelijk zijn het dezelfde stukken. De e-mail is door SIO
aangemerkt als vertrouwelijk. In deze e-mail is evenmin aangegeven dat SIO
afstand doet van de uitspraken van Khoulani. In de e-mail is daarentegen vooral
aangegeven dat SIO de berichtgeving hierover bestrijdt, evenals de afkeurende
uitlatingen van Tweede Kamerlid Marcouch.
Uitsluitend in het bij de e-mail gevoegde proces-verbaal van aangifte van SIO
tegen de heer Marcouch is aangegeven dat de uitlatingen van de heer Khoulani
niet overeenstemmen met het standpunt van het bestuur van SIO. Dat betreft
echter een mededeling aan de politie, geen openlijke verwerping.
Ook uit het persbericht van 25 juni 2014 blijkt niet dat SIO, zoals zij in haar
zienswijze aangeeft, de uitlatingen van de heer Khoulani verwerpelijk vindt en
binnen de statutaire mogelijkheden van SIO direct stappen daartegen heeft
ondernomen. In het persbericht is uitsluitend opgenomen dat SIO de
staatssecretaris van OCW op de hoogte heeft gesteld van de situatie rondom de
mediaberichtgeving omtrent de SIO. Ook hier lijkt het SIO voornamelijk te doen
om de commotie over de uitlatingen van de heer Khoulani en de weerslag
daarvan op het hele bestuur. Ook in dit bericht is er geen sprake van dat SIO
afstand neemt van de heer Khoulani en zijn uitlatingen.
Ik stel dan ook vast dat SIO niet onmiddellijk en openlijk afstand heeft genomen
van de heer Khoulani, maar uitsluitend na lang aandringen (openlijke) actie heeft
ondernomen.
In het ruim een maand later uitgebrachte persbericht van 1 augustus 2014 doet
SIO het voorkomen alsof zij zich wel ‘nadrukkelijk en openlijk (heeft)
gedistantieerd van elke vorm van extremisme of terrorisme’, en geeft zij aan dat
SIO zorgvuldig met bestuursleden omgaat, maar uitlatingen die zouden kunnen
worden uitgelegd als extremistisch, niet kan tolereren. Uit de hiervoor besproken
persberichten blijkt echter dat SIO zich niet nadrukkelijk en openlijk van IS en de
uitlatingen van haar bestuurslid Khoulani heeft gedistantieerd. Zij geeft verder in
het persbericht wel aan dat zij extremistische uitlatingen niet kan tolereren, maar
van enige consequentie jegens bestuurslid Khoulani blijkt niets. Een alsnog
duidelijk, onvoorwaardelijk en openlijk afstand nemen van – concreet – de
uitlatingen van de heer Khoulani en het daadwerkelijk niet tolereren van
dergelijke uitlatingen door een bestuurslid is niet in het persbericht opgenomen.
SIO stelt dat haar niet de ruimte zou zijn geboden om geen ‘botte bijl-methode’
te hanteren, en dat zij niet de ruimte zou hebben gekregen om de heer Khoulani
te overtuigen van de verwerpelijkheid van zijn standpunten. Los van het gegeven
dat deze stelling in tegenspraak lijkt te zijn met de stelling dat (wel) openlijk en
duidelijk afstand van de opvattingen van de heer Khoulani is genomen, gaat SIO
er hiermee aan voorbij dat de openlijke steunbetuiging van een bestuurder van
SIO aan IS geen interne aangelegenheid is die uitsluitend intern, volgens de wijze
en het tempo dat SIO geraden acht, zou kunnen worden afgehandeld. De

Pagina 17 van 23

openlijke steunbetuiging aan IS van een bestuurder van een te starten school
vraagt erom dat onmiddellijk duidelijk wordt gemaakt dat die school niet gericht
zal zijn op het gedachtengoed van IS, maar daar juist tegenwicht aan zal bieden.
Dat kan ook niet met een stelling dat SIO het gesprek had willen aangaan, ook
met mij, achterwege worden gelaten of op de lange baan worden geschoven. SIO
gaat daar ten onrechte aan voorbij. Daarmee bevestigt SIO mijn vaststelling dat
de ernst van de situatie niet is en wordt onderkend, en draagt het bij aan de
zorgen die ten aanzien van de naleving van bekostigingsvoorwaarden bestaan. Ik
heb er daarbij dan ook vanuit te gaan dat SIO niet openlijk en onmiddellijk
afstand heeft genomen van de uitlatingen van de heer Khoulani. De betrokken
bestuursleden die dat achterwege hebben gelaten, vormen echter nog steeds het
bestuur van SIO.

Onze referentie
1203420

Ik stel dan ook vast dat het bestuur van SIO niet onmiddellijk en
onvoorwaardelijk afstand heeft genomen van de openlijke steunbetuiging aan IS.
Er is niets gedaan om publiekelijk tegen deze uitlatingen in te gaan. De heer
Khoulani is nog circa 2,5 maand bestuurslid van SIO gebleven, en heeft in de
media aangegeven niet door het bestuur tot opstappen te zijn gedwongen. De
overige bestuursleden hebben eerst na circa 2,5 maand in een vertrouwelijk brief
aan mij aangegeven zich te distantiëren van de opvattingen van de heer Khoulani.
Zij hebben nooit publiekelijk afstand van deze opvattingen genomen.
Voor een begin van herstel van vertrouwen is minst genomen vereist dat de
betrokken twee bestuursleden worden vervangen. Ik heb dat in mijn brief van 24
februari 2015 ook aan SIO aangegeven. Ik moet echter vaststellen dat de
betrokken twee bestuursleden nog steeds deel uitmaken van het bestuur van SIO.
Het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam heeft in een brief
aan de raad van 3 november 2015 zijn zorgen over SIO toegelicht. Daaruit volgt
dat het college mijn zorgen onderschrijft.
Dit alles brengt met zich dat er gegronde reden is om aan te nemen dat SIO niet
aan de bekostigingsvoorwaarden zal voldoen.
5

Afweging verstrekking bekostiging

Met de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van 21 oktober 2015 is
komen vast te staan dat het college van burgemeester en wethouders van
Amsterdam met ingang van 1 augustus 2017 een voorziening in de huisvesting
voor SIO moet treffen. SIO heeft de voor de aanvang van bekostiging benodigde
gegevens (de prognose van het aantal leerlingen op 1 oktober van het eerste
schooljaar) gemeld ten behoeve van de verstrekking van startbekostiging op
grond van artikel 5 en aanvullende bekostiging op grond van artikel 6 Regeling
aanvullende bekostiging nevenvestiging, startbekostiging nieuwe school VO en
samenvoeging.
Dat brengt mij voor de afweging of de bekostiging van SIO met ingang van
1 augustus 2017 moet worden verstrekt en vastgesteld en of voorafgaand
daaraan aan SIO startbekostiging moet worden verstrekt.
In deze afweging dient de vraag of, gezien de hiervoor geschetste feiten, SIO aan
de bekostigingsvoorwaarden kan voldoen en – samengevat – leerlingen voor

Pagina 18 van 23

kwalitatief goed onderwijs dat voldoet aan de burgerschapsopdracht aan de
zorgen van SIO kunnen worden toevertrouwd.

Onze referentie
1203420

Overeenkomstig artikel 4:35 lid 1 onder b Awb en het daarin neergelegde
beginsel kan de bekostiging namelijk worden geweigerd als er gegronde reden is
om aan te nemen dat de aanvrager niet aan de bekostigingsvoorwaarden zal
voldoen. De Afdeling bestuursrechtspraak heeft in de uitspraak van 21 oktober
2015 eveneens overwogen dat de Staatssecretaris een oordeel over de goede
uitvoering van artikel 17 WVO toekomt. Voor overige bekostigingsvoorwaarden
geldt dat evenzeer.
Zie: ABRvS 21 oktober 2015, ECLI:NL:RVS:2015:3249, rov. 5.1:
‘(…) Nu de minister bevoegd is deze bekostiging al dan niet te
verstrekken, komt alleen de minister een oordeel toe over de goede
uitvoering van artikel 17 Wvo, mede in het licht van het IVRK, door de
school. (…)’
De Afdeling bestuursrechtspraak hecht in dit verband mede belang aan het
Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind (IVRK). Dat verdrag legt
belangrijke verplichtingen op de aangesloten staten om altijd de belangen van
kinderen na te streven. Die verplichtingen brengen met zich dat ook moet worden
verzekerd dat kinderen opgroeien in en onderwijs krijgen in omstandigheden waar
respect voor mensenrechten en vrede en verdraagzaamheid jegens anderen
voorop staan.
Zie: de bepalingen uit het IVRK en in het bijzonder artikel 29 IVRK:
‘Het kind heeft recht op onderwijs dat is gericht op: de ontplooiing van het
kind; respect voor mensenrechten en voor de eigen culturele identiteit, de
waarden van het eigen land en van andere landen; vrede en
verdraagzaamheid; gelijkheid tussen geslachten; vriendschap tussen alle
volken en groepen en eerbied voor het milieu. Iedereen is vrij om een
school naar eigen inzicht op te richten met inachtneming van deze
beginselen en de door de overheid vastgestelde minimumnormen voor alle
scholen.’
De overheid is ook op grond van artikel 2 Eerste Protocol EVRM gehouden om in
het recht op onderwijs van kinderen te voorzien. Dat houdt tevens een (al dan
niet positieve) verplichting in om er voor te zorgen dat kinderen onderwijs krijgen
dat past bij de mensenrechten en waarden waar het EVRM een uitdrukking van
vormt.
Zie ook: paragraaf 4 van dit besluit.
Het verstrekken van bekostiging aan een school waarvan bestuurders openlijk
steun betuigen aan IS of waar bestuurders niet onmiddellijk, onmiskenbaar en
publiekelijk afstand nemen van dergelijke steunbetuigingen en opvattingen is in
strijd met de bekostigingsvoorwaarden, mede in het licht van het IVRK en artikel
2 Eerste Protocol EVRM, en voorts in strijd met het IVRK en artikel 2 Eerste
Protocol EVRM zelf.

Pagina 19 van 23

Gegeven de feiten die zich ten aanzien van SIO hebben voorgedaan, moet voor
verstrekking van bekostiging zijn verzekerd dat aan alle in dit verband relevante
bekostigingsvoorwaarden zal worden voldaan.

Onze referentie
1203420

Het gaat dan om de wettelijke burgerschapsopdracht van artikel 17 WVO. Het
gaat voorts om artikel 3b WVO, en artikel 23a WVO op grond waarvan het
bevoegd gezag zorg moet dragen voor de kwaliteit van het onderwijs, waaronder
ook de zorg voor het personeelsbeleid wordt verstaan. In het onderwijsplan dient
te worden vastgelegd hoe de school dit zal doen (artikel 24 WVO). Het
schoolbestuur dient voorts zorg te dragen voor een deskundig beheer (artikel 49
lid 2 WVO). Bij dit alles zijn ook de eisen van goed bestuur van belang, en het
vaststellen van een code van goed bestuur door het bevoegd gezag (artikel 103
lid 5 WVO).
Ik heb daarom de inspectie opdracht gegeven te onderzoeken of dat het geval zal
zijn, en daarmee SIO in staat gesteld om aan te tonen dat aan haar alsnog het
vertrouwen moet worden geschonken en bekostiging moet worden verstrekt. Van
die mogelijkheid is echter geen gebruik gemaakt. De inspectie heeft mij bericht
dat, ondanks alle pogingen van de inspectie, SIO heeft geweigerd aan dit
onderzoek mee te werken. De zorgen dat SIO niet aan de
bekostigingsvoorwaarden zal voldoen, zijn dus niet weggenomen. Zij zijn door
deze weigering mee te werken daarentegen vergroot.
Ik kan niet anders dan concluderen dat er gegronde redenen zijn om aan te
nemen dat het huidige bestuur van SIO niet in staat zal zijn te voldoen aan de
geldende bekostigingsvoorwaarden voor het bevoegd gezag van een school voor
voortgezet onderwijs. Iedere school dient onderwijs te verzorgen dat er mede op
gericht is actief burgerschap en sociale integratie te bevorderen (artikel 17 WVO).
Iedere school dient tevens de veiligheid op school te borgen. Voor dit bestuur
voorzie ik vooral voor deze opdracht grote problemen. Die wil ik hoe dan ook
voorkomen. De problemen strekken zich uit tot de kwaliteit van het onderwijs,
waaronder de zorg voor het personeelsbeleid, en het beheer van de school
(artikel 23a en 49 WVO).
Het is het bestuur van een school dat verantwoordelijk is voor de selectie en
aanstelling van docenten. Bij een bestuur dat niet onmiddellijk en publiekelijk
afstand neemt van een (oud-)bestuurslid in geval van publiekelijke steunbetuiging
aan IS, bestaat het risico dat het dergelijk gedachtengoed ook toelaat in het
onderwijs aan leerlingen. In eerste instantie kan dat gebeuren door de aanstelling
van docenten en in tweede instantie door de vormgeving van het onderwijs. Juist
het klaslokaal moet een veilige omgeving zijn. Artikel 3b WVO drukt dat ook uit,
en geeft scholen de taak zorg te dragen voor de sociale veiligheid van leerlingen
op school. De school moet een omgeving zijn waar leerlingen leren over de
fundamentele waarden van onze democratische rechtsstaat en de manier waarop
zij daarin kunnen functioneren. Dat kan alleen in een omgeving die gevrijwaard is
van geweld, extremistische ideologie en onverdraagzaamheid. SIO heeft er de
afgelopen jaren geen blijk van gegeven daartoe in staat te zijn, of dat zelfs na te
streven. Het bestuur heeft geen medewerking verleend aan het onderzoek. Ook
heeft het bestuur niet op een andere wijze de bestaande zorgen weggenomen. Er
is niet verzekerd dat in de organisatie en vormgeving van het onderwijs, het
personeelsbeleid, het beheer en bestuur is verankerd en geborgd dat SIO aan
deze voorwaarden kan voldoen. Die verankering en borging is overigens wel

Pagina 20 van 23

voorgeschreven (zie o.a. artikel 23a WVO, artikel 24 WVO, artikel 49 WVO en
artikel 103 WVO). Er is gezien dit alles gegronde reden om aan te nemen dat SIO
niet aan de bekostigingsvoorwaarden zoals gesteld in artikel 3b, 17, 23a, 24 en
49 WVO zal voldoen, mede in het licht van artikel 103 WVO en in het licht van het
IVRK en artikel 2 Eerste Protocol EVRM.

Onze referentie
1203420

Met de toekomst van jongeren in Amsterdam kan en mag ik geen risico nemen.
De gemeente werkt er op alle fronten hard aan om radicalisering in de stad tegen
te gaan en integratie te bevorderen. Een school voor voortgezet onderwijs van
een bestuur dat geen afstand neemt van geweld zou indruisen tegen al die
inspanningen. Vanuit mijn stelselverantwoordelijkheid voor het funderend
onderwijs, kan ik niet toestaan dat er een school van start gaat die strijdig is met
alle waarden die belangrijk zijn voor de invulling van de burgerschapsopdracht die
scholen hebben.
Ik ben me er van bewust dat dit besluit het eerste in zijn soort is. Normaal
gesproken meng ik me niet op deze manier in deze fase van de totstandkoming
van een nieuwe school. Dit betreft echter een uitzonderlijke situatie, die ik sinds
de bewuste uitlatingen over IS nauwlettend volg. Sindsdien heeft SIO mij niet
getoond een andere weg in te slaan. In dit uitzonderlijke geval is reeds voor de
start duidelijk dat SIO de leerlingen van Amsterdam geen onderwijs kan bieden
dat aan de voorwaarden die daarvoor gelden, voldoet.
Er is dus gegronde reden om aan te nemen dat SIO niet aan de
bekostigingsvoorwaarden zal voldoen. Gezien de aard van de
bekostigingsvoorwaarden, gezien de verplichting om het recht op onderwijs te
bewaken en gezien de ernst van de situatie als aan die voorwaarden geen
(geloofwaardige) invulling wordt gegeven, besluit ik om bekostiging te weigeren.
Grondslag weigering verstrekking bekostiging
In paragraaf 2 van dit besluit is gewezen op het algemene aan het Nederlandse
subsidierecht ten grondslag liggende beginsel dat niet tot verstrekking van
subsidie hoeft te worden overgegaan als er gegronde vrees bestaat dat niet aan
de subsidieverplichtingen zal worden voldaan.
Uit artikel 4:21 lid 4 Awb, dat titel 4.2 Awb van overeenkomstige toepassing
verklaart op de bekostiging van het onderwijs, volgt dat deze algemene regels
van subsidierecht ook voor het onderwijs gelden. Dat betekent dat in de situatie
dat er gegronde vrees bestaat dat niet aan de bekostigingsvoorwaarden zal
worden voldaan, niet tot verstrekking van bekostiging overgegaan hoeft te
worden.
Dat ligt hier in het bijzonder in de rede, nu die gegronde vrees op fundamentele
aspecten van de verantwoordelijkheid van het bevoegd gezag voor het onderwijs
en de leerlingen betrekking heeft. Het zou dan vreemd zijn als bij een reguliere
subsidie ten behoeve van – bijvoorbeeld – het organiseren van een klein
evenement wel tot weigering van de subsidie mag worden overgegaan vanwege
gegronde vrees dat niet aan de subsidieverplichtingen wordt voldaan, maar dat
bij de verstrekking van bekostiging voor het onderwijs waar ook de belangen van
kinderen bij goed en veilig onderwijs in het bijzonder in het geding zijn, die
mogelijkheid niet zou bestaan.

Pagina 21 van 23

Uit de vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dan ook dat de algemene
subsidieregels een rol hebben naast de specifieke onderwijsregelgeving.

Onze referentie
1203420

Zie opnieuw bijv. over lagere vaststelling en terugvordering van
bekostiging ABRvS 18 april 2007, ECLI:NL:RVS:2007:BA3216, r.o. 2.4.1:
“De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat uit de omstandigheid
dat Titel 4 van de Awb vanaf 11 mei 2001 van overeenkomstige
toepassing is op de bekostiging van het onderwijs volgt dat als algemeen
uitgangspunt heeft te gelden dat ook de artikelen 4:49 en 4:57 van de
Awb grondslag kunnen vormen voor de wijziging en terugvordering van
een op grond van de Awb toegekende rijksbijdrage, omdat de wetgever
met artikel 2.9, vierde lid, van de WHW niet heeft beoogd een uitputtende
regeling te geven voor het wijzigingen en terugvorderen van
rijksbijdragen.”
Dat geldt ook voor de algemene subsidierechtelijke beginselen die in de
systematiek van de Awb zijn verwerkt.
Zie in dat verband ook:
– ABRvS 21 november 2007, ECLI:NL:RVS:2007:BB8404, r.o. 2.4.1;
– ABRvS 2 augustus 2006, ECLI:NL:RVS:2006:AY5511, r.o. 2.11.1.
Dat betekent dat een subsidieverlening in ieder geval kan worden geweigerd
indien er gegronde reden bestaat om aan te nemen dat de aanvrager niet aan de
aan de subsidie verbonden verplichtingen zal voldoen en dat een
subsidievaststelling die voorafgaat aan het verrichten van de activiteiten op
dezelfde grond kan worden geweigerd.
Zie opnieuw paragraaf 2 van dit besluit.
De besluiten die op grond van de WVO over de verstrekking van bekostiging
moeten worden genomen, hebben karaktertrekken van zowel de “standaard”
subsidieverlening als van de “standaard” subsidievaststelling.
Op grond van artikel 96d lid 1 WVO verstrekt het Rijk jaarlijks aan het bevoegd
gezag een bekostigingsbedrag. Onder “verstrekking” wordt volgens de
Aanpassingswet aan de Awb zowel “verlenen” als “vaststellen” verstaan (Tweede
Kamer, vergaderjaar 1999-2000, 27 265, nr. 3, blz. 7).
In artikel 96m lid 1 WVO wordt de term “vaststelling” gebruikt waar wordt
aangegeven dat de minister jaarlijks het bedrag van bekostiging vaststelt waarop
het bevoegd gezag over een kalenderjaar aanspraak heeft. Deze vaststelling heeft
een voorlopig karakter, omdat de onderwijswetgeving er uitdrukkelijk in voorziet
dat deze vaststelling voorafgaand aan de activiteit plaatsvindt, en gedurende het
jaar en daarna kan worden aangepast, omdat bijvoorbeeld leerlingenaantallen
anders blijken te zijn, of personeelslasten anders blijken te zijn of de jaarrekening
tot correcties leidt.

Pagina 22 van 23

Zie voor de systematiek: het Bekostigingsbesluit WVO en de toelichting op
de invoering van de nu toegepaste lumpsum-bekostiging: Staatsblad
1998, 117, blz. 13 e.v..

Onze referentie
1203420

In hun onderzoek naar de mogelijkheden van meer Awb-conforme
onderwijswetgeving merken De Boer, Michiels, Den Ouden en Zoontjens de
vaststellingen op grond van de WVO dan ook aan als “voorlopige vaststellingen”
die veel meer op een verleningsbeschikking binnen het reguliere subsidierecht
lijken. De onderwijswetgeving geeft voor deze besluiten een grondslag.
Zie: J.A. de Boer, F.C.M.A. Michiels, W. den Ouden, P.J.J. Zoontjens,
Anders, of toch niet?, 26 maart 2013, blz. 42 en 43.
Deze systematiek was al in het voortgezet onderwijs ingevoerd voordat de
subsidietitel van de Awb van overeenkomstige toepassing werd verklaard op het
onderwijs. De wetgever heeft met artikel 4:21 lid 4 Awb uitdrukkelijk bepaald dat
de subsidietitel ook op deze – enigszins van de reguliere subsidietitel afwijkende –
systematiek van toepassing is.
De verstrekking van bekostiging die hier door SIO wordt verlangd, heeft zowel
trekken van een reguliere subsidieverlening als van een reguliere
subsidievaststelling. Voor beide is duidelijk dat artikel 4:35 lid 1 Awb en het
algemene subsidierechtelijke beginsel dat geen subsidie hoeft te worden verstrekt
als er gegronde reden bestaat om aan te nemen dat niet aan de
subsidieverplichtingen zal worden voldaan, een grondslag bieden om in een geval
als dit de verstrekking van bekostiging te weigeren. Dat biedt en vormt dus de
grondslag voor mijn beslissing tot weigering van de bekostiging van SIO.
6

Besluit

Ik besluit aan SIO geen bekostiging, dat wil zeggen: geen startbekostiging,
aanvullende bekostiging en reguliere bekostiging, te verstrekken en deze
bekostiging te weigeren.

De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,

Sander Dekker

Pagina 23 van 23