NL

NL

NL

EUROPESE COMMISSIE

Brussel,
COM(2010) 748
2010/xxxx (COD)

Voorstel voor een
VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgerlijke en handelszaken
(Herschikking)
{SEC(2010) 1547}
{SEC(2010) 1548}

NL

NL

TOELICHTING
1.

ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

1.1.

Algemene context

Dit voorstel behelst een herschikking van Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van
22 december 2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (hierna "Brussel I"
genoemd).
De verordening Brussel I is het fundament van de civielrechtelijke samenwerking in de
Europese Unie. Zij is van toepassing op zeer uiteenlopende gebieden: niet alleen op
verbintenissen uit overeenkomst maar ook op verbintenissen uit onrechtmatige daad en op
eigendomsvorderingen. Zij wijst de meest geschikte jurisdictie voor de beslechting van een
grensoverschrijdend geschil aan en zorgt voor de vlotte erkenning en tenuitvoerlegging van in
een andere lidstaat gegeven beslissingen. De verordening kwam in de plaats van het verdrag
van Brussel van 1968, dat werd gesloten tussen de toenmalige lidstaten en dat herhaaldelijk
werd gewijzigd om rekening te houden met de opeenvolgende uitbreidingen van de Unie. Zij
is van toepassing in alle lidstaten, en dus ook, via een afzonderlijke internationale
overeenkomst, in Denemarken, waarvoor conform het Verdrag betreffende de werking van de
Europese Unie een bijzondere regeling voor justitiële samenwerking geldt.
De verordening trad in werking in maart 2002. Acht jaar later heeft de Commissie onderzocht
hoe de verordening in de praktijk werkt en welke wijzigingen er nodig zijn.
1.2.

Motivering en doel van het voorstel

Hoewel de verordening over het algemeen een succes is, is uit de raadpleging van
belanghebbenden en uit een aantal in opdracht van de Commissie uitgevoerde juridische en
empirische studies gebleken dat de verordening nog een aantal tekortkomingen vertoont, die
moeten worden opgelost. In wezen zijn de vier grootste tekortkomingen:
• De procedure voor de erkenning en de tenuitvoerlegging van een beslissing in een andere
lidstaat ("exequatur") is nog steeds een belemmering voor het vrije verkeer van
beslissingen, die voor de betrokken partijen onnodige kosten en vertraging met zich brengt
en ondernemingen en burgers ervan weerhoudt de mogelijkheden van de interne markt
optimaal te benutten.
• De toegang tot de rechter in de EU is over het algemeen onvoldoende gewaarborgd bij
geschillen waarbij verweerders van buiten de EU zijn betrokken. Op enkele uitzonderingen
na is de huidige verordening slechts van toepassing wanneer de verweerder zijn
woonplaats binnen de EU heeft. In alle andere gevallen wordt de rechterlijke bevoegdheid
geregeld overeenkomstig het nationale recht. De onderlinge verscheidenheid tussen de
nationale rechtsstelsels heeft tot gevolg dat EU-ondernemingen bij transacties met partners
uit derde landen geen gelijke toegang tot de rechter hebben: een aantal ondernemingen kan
in de EU gemakkelijk een procedure inleiden, terwijl andere dat niet kunnen, zelfs niet
wanneer er geen ander gerecht bevoegd is dat een eerlijk proces kan waarborgen.
Bovendien is de tenuitvoerlegging van dwingende EU-wetgeving ter bescherming van
bijvoorbeeld consumenten, werknemers of handelsagenten niet gewaarborgd wanneer de

NL

3

NL

nationale wetgeving geen toegang tot de rechter verleent in geschillen met partijen van
buiten de EU.
• De doeltreffendheid van forumkeuzeovereenkomsten moet worden verbeterd. Momenteel
is het door de partijen in een forumkeuzeovereenkomst aangewezen gerecht krachtens de
verordening verplicht zijn uitspraak aan te houden wanneer de zaak het eerst bij een ander
gerecht is aangebracht. Dat heeft tot gevolg dat justitiabelen die te kwader trouw handelen,
de beslechting van het geschil voor het gekozen forum kunnen vertragen door eerst naar
een niet-bevoegd gerecht te stappen. Deze mogelijkheid brengt extra kosten en vertraging
met zich en ondermijnt de met forumkeuzeovereenkomsten beoogde rechtszekerheid en
voorspelbaarheid.
• De wisselwerking tussen arbitrage en gerechtelijke geschillenbeslechting moet worden
versterkt. Arbitrage is uitgesloten van het toepassingsgebied van de verordening. Door een
arbitrageovereenkomst voor een gerecht aan te vechten, kan een partij de
arbitrageovereenkomst echter daadwerkelijk ondermijnen en een situatie creëren waarbij
ondoeltreffende parallelle gerechtelijke procedures tot onverenigbare beslissingen kunnen
leiden. Dat leidt tot extra kosten en vertraging, ondermijnt de voorspelbaarheid van de
beslechting van geschillen en zet aan tot misbruik van procesrecht.
In de effectbeoordeling die aan dit voorstel is gehecht, worden de problemen van het huidige
systeem en de gevolgen van de verschillende bestudeerde opties voor de oplossing ervan
uitvoerig geanalyseerd.
De algemene doelstelling van de herziening is de Europese rechtsruimte verder te
ontwikkelen door de resterende belemmeringen voor het vrije verkeer van rechterlijke
beslissingen weg te nemen conform het beginsel van wederzijdse erkenning. In het
programma van Stockholm van 20091 heeft de Europese Raad het belang van deze
doelstelling onderstreept. Het voorstel heeft meer bepaald ten doel de grensoverschrijdende
geschillenbeslechting en het vrije verkeer van beslissingen in de Europese Unie te
vergemakkelijken. De herziening moet er ook toe bijdragen dat het juridische kader dat nodig
is voor het herstel van de Europese economie tot stand wordt gebracht.
2.

RAADPLEGING EN EFFECTBEOORDELING

Dit voorstel werd voorafgegaan door een uitgebreide raadpleging van belanghebbenden,
lidstaten, andere instellingen en deskundigen over de problemen van het huidige systeem en
de mogelijke oplossingen daarvoor. Op 21 april 2009 nam de Commissie een verslag over de
toepassing van de verordening aan. Zij presenteerde op dezelfde dag een groenboek met
voorstellen voor herziening van de verordening, waarop 130 reacties zijn gekomen. De
Commissie hield rekening met de resultaten van meerdere studies over diverse aspecten van
de herziening, met name een studie van 2007 over de praktische toepassing van de
verordening2 en een studie van 2006 over residuele bevoegdheid3. Empirische gegevens over
de gevolgen van de verschillende opties voor herziening zijn opgenomen in twee andere

1
2
3

NL

Aangenomen op de vergadering van de Europese Raad van 10 en 11 december 2009.
Uitgevoerd door prof. Burkhard Hess van de Universiteit van Heidelberg; beschikbaar op
http://ec.europa.eu/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm
Uitgevoerd door prof. Arnaud Nuyts van de Universiteit van Brussel; beschikbaar op
http://ec.europa.eu/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm

4

NL

externe studies4. De Commissie was medeorganisatrice van twee conferenties over de
herziening (in 20095 en 20106). In juli 2010 was er een vergadering met nationale
deskundigen. Er werd een afzonderlijke deskundigengroep voor arbitrage opgericht, die drie
keer is bijeengekomen (in juli, september en oktober 2010).
Uit de raadpleging is naar voren gekomen wat de standpunten van de belanghebbenden over
de belangrijkste elementen van de hervorming zijn. Wat de afschaffing van het exequatur
betreft, schaarden veruit de meeste belanghebbenden en alle lidstaten zich achter de
doelstelling van het vrije verkeer van beslissingen binnen de Europese Unie. Er was ook
brede steun voor de afschaffing van de exequaturprocedure als middel om die doelstelling te
bereiken. Volgens de overgrote meerderheid van de belanghebbenden moet de afschaffing
van het exequatur gepaard gaan met waarborgen, met name de bescherming van de rechten
van verdediging van de partij tegen wie de tenuitvoerlegging is gericht. Maar er was geen
eensgezindheid over de omvang van dergelijke waarborgen en over de plaats waar dergelijke
waarborgen beschikbaar moeten zijn (lidstaat van tenuitvoerlegging of lidstaat van herkomst).
Meer bepaald waren er bezwaren tegen de afschaffing van het exequatur in smaadzaken en bij
procedures voor collectieve schadevergoeding. Wat de werking van de verordening in de
internationale rechtsorde betreft, was de algemene opvatting dat multilaterale
onderhandelingen op internationaal niveau het beste kader voor de verordening zouden zijn.
Mocht er geen dergelijk kader komen, bestaat er geen eensgezindheid over wat dan de beste
aanpak is. Hoewel enkele belanghebbenden en lidstaten voorstander waren van de uitbreiding
van de bevoegdheidsregels tot verweerders uit derde landen, met name om de toegang tot de
rechter in Europa te waarborgen, waren de meeste belanghebbenden van mening dat de
erkenning en de tenuitvoerlegging van in derde landen gegeven beslissingen moeten worden
geregeld in een multilateraal kader, dat moet zorgen voor wederkerigheid op internationaal
niveau. Wat forumkeuzeovereenkomsten betreft, wilden de meeste belanghebbenden en
lidstaten dergelijke overeenkomsten doeltreffender maken. Van de verschillende oplossingen
om deze doelstelling te bereiken, ging de voorkeur uit naar de oplossing waarbij het gekozen
gerecht voorrang krijgt om te beslissen over zijn bevoegdheid. Een dergelijk mechanisme zou
grotendeels in overeenstemming zijn met het systeem dat is ingevoerd bij het Verdrag van
Den Haag van 2005 inzake bedingen van forumkeuze, en zou dus zorgen voor een coherente
aanpak binnen de Unie en op internationaal niveau, mocht de Unie later beslissen het verdrag
van 2005 te sluiten. Wat de wisselwerking tussen de verordening en arbitrage betreft: hoewel
veel belanghebbenden het probleem erkenden en zich voorstander toonden van toekomstige
maatregelen, uitten meerdere arbitersverenigingen hun bezorgdheid over de gevolgen van een
eventuele regeling voor de vooraanstaande rol van Europese arbitragecentra op wereldvlak. Er
was geen eensgezindheid over wat de beste aanpak is, d.w.z. ofwel arbitrageovereenkomsten
actief bevorderen door parallelle procedures en misbruik van procesrecht te voorkomen ofwel
arbitrage volledig uitsluiten uit het toepassingsgebied van de verordening. In elk geval waren
de meeste belanghebbenden over het algemeen tevreden over de werking van het verdrag van

4

5
6

NL

Study on Data Collection and Impact Analysis Certain Aspects of a Possible Revision of Council
Regulation No 44/2001 on Jurisdiction and the REcognition and Enforcement of Judgments in civil and
Commercial matters, uitgevoerd door het Centre for Strategy & Evaluation Services (CSES), 2010,
beschikbaar op http://ec.europa.eu/justice/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm; Study to
evaluate the impact of a possible ratification by the European Community of the 2005 Hague
Convention on Choice-of-Court Agreements, uitgevoerd door het GHK, 2007, beschikbaar op
http://ec.europa.eu/dgs/justice_home/evaluation/dg_coordination_evaluation_annexe_en.htm
Conferentie georganiseerd samen met de Universiteit van Heidelberg en de Journal of Private
International Law.
Conferentie georganiseerd samen met het Spaanse Voorzitterschap.

5

NL

New York van 1958, dat niet zou mogen worden ondermijnd door maatregelen van de Unie
op dat gebied.
De Commissie onderzocht de kosten en baten van de belangrijkste aspecten van de
voorgestelde wijziging in haar effectbeoordeling, die aan dit voorstel is gehecht.
3.

JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL

3.1.

Samenvatting van de voorgestelde maatregel
De volgende wijzigingen worden voorgesteld:

• afschaffing van de intermediaire procedure voor de erkenning en tenuitvoerlegging van
beslissingen (exequatur), met uitzondering van beslissingen in smaadzaken en in
collectieve procedures voor schadeloosstelling;
• uitbreiding van de bevoegdheidsregels van de verordening tot geschillen waarbij
verweerders uit derde landen zijn betrokken, met inbegrip van een regeling voor situaties
waarbij hetzelfde geschil aanhangig is bij een rechter binnen en buiten de EU;
• forumkeuzeovereenkomsten doeltreffender maken;
• de wisselwerking tussen de verordening en arbitrage versterken;
• betere coördinatie van procedures voor de gerechten van de lidstaten;
• betere toegang tot de rechter voor bepaalde specifieke geschillen, en
• verduidelijking van de voorwaarden waaronder voorlopige en bewarende maatregelen
binnen de EU kunnen circuleren.
3.1.1.

Afschaffing van het exequatur

De civielrechtelijke samenwerking is ontwikkeld in het kader van de totstandbrenging van een
interne markt in Europa en is gebaseerd op het beginsel van de wederzijdse erkenning van
beslissingen. Deze wederzijdse erkenning is geleidelijk verbeterd door de
controlemaatregelen voor in den vreemde gegeven beslissingen in de Unie te versoepelen.
Vandaag hebben de justitiële samenwerking en het vertrouwen tussen de lidstaten een niveau
bereikt dat het mogelijk maakt te komen tot een eenvoudiger, goedkoper en meer automatisch
systeem voor het vrije verkeer van beslissingen, waarbij de bestaande formaliteiten tussen de
lidstaten worden afgeschaft. Derhalve wordt de exequaturprocedure door het voorstel
afgeschaft voor alle onder de verordening vallende beslissingen, met uitzondering van
beslissingen in smaadzaken en in zaken betreffende collectieve schadevergoeding. De
afschaffing van het exequatur gaat gepaard met procedurele waarborgen die ervoor zorgen dat
het recht van de verweerder op een onpartijdig gerecht en diens rechten van verdediging,
zoals neergelegd in artikel 47 van het EU-Handvest van de grondrechten, adequaat worden
beschermd. De verweerder zou over drie belangrijke rechtsmiddelen beschikken waarmee hij
in uitzonderlijke omstandigheden kan verhinderen dat aan een in een lidstaat gegeven
beslissing uitvoering wordt gegeven in een andere lidstaat: ten eerste zou hij de beslissing in
de lidstaat van herkomst kunnen aanvechten wanneer hij niet op passende wijze in kennis is
gesteld van de procedure in die lidstaat. Ten tweede voorziet het voorstel in een

NL

6

NL

buitengewoon rechtsmiddel in de lidstaat van tenuitvoerlegging, dat de verweerder in staat
stelt elke andere tijdens de procedure voor het gerecht van herkomst gemaakte procedurefout
aan te vechten voor zover die zijn recht op een onpartijdig gerecht kan hebben geschonden.
Een derde rechtsmiddel stelt de verweerder in staat de tenuitvoerlegging van de beslissing te
laten stopzetten wanneer deze in strijd is met een andere beslissing die is gegeven in de
lidstaat van tenuitvoerlegging of – mits aan een aantal voorwaarden is voldaan – in een ander
land. Deze waarborgen hebben betrekking op de situaties die momenteel worden bestreken
door enkele van de bestaande weigeringsgronden, met name om de bescherming van de
rechten van verdediging te waarborgen, met als essentieel verschil dat de inhoudelijke
openbare orde als toetsingsgrond wordt afgeschaft. Aldus zullen de voor de
exequaturprocedure benodigde tijd en kosten wegvallen en zal tegelijkertijd de bescherming
van verweerders gewaarborgd blijven.
Het voorstel bevat ook een reeks modelformulieren die de erkenning of de tenuitvoerlegging
van in den vreemde gegeven beslissingen na de afschaffing van de exequaturprocedure
moeten vergemakkelijken en die kunnen worden gebruikt voor het verzoek om
heroverweging in het kader van de procedure ter waarborging van de rechten van verdediging,
zoals hierboven beschreven. Deze formulieren zullen ook de tenuitvoerlegging van
beslissingen door de bevoegde autoriteiten vergemakkelijken, in het bijzonder wanneer rente
en kosten moeten worden berekend. Er zal ook minder behoefte zijn aan een vertaling van de
beslissing en het zal gemakkelijker worden om te verzoeken om een heroverweging van de
beslissing door de verweerder die in een andere lidstaat moet optreden.
In het voorstel wordt de exequaturprocedure behouden voor beslissingen in smaadzaken,
waarbij een persoon aanvoert dat de media inbreuk hebben gemaakt op zijn
persoonlijkheidsrechten of persoonlijke levenssfeer. Deze zaken zijn bijzonder gevoelig en er
zijn tussen de lidstaten verschillen in de wijze waarop zij de eerbiediging van de diverse
betrokken grondrechten waarborgen, zoals de menselijke waardigheid, de eerbiediging van
het privé-leven en van het familie- en gezinsleven, bescherming van persoonsgegevens, de
vrijheid van meningsuiting en van informatie. Gelet op deze verschillen en gelet op het
ontbreken van een geharmoniseerde collisieregel op EU-niveau (zie artikel 1, lid 2, onder g),
van Verordening (EG) nr. 864/2007 ("Rome II")7), is het duidelijk dat er tussen de
rechtsstelsels nog niet voldoende vertrouwen bestaat en dat voor dergelijke zaken het
status-quo dus moet worden behouden. Bijgevolg lijkt het wenselijk de exequaturprocedure
tijdelijk te behouden voor beslissingen in smaadzaken, totdat er op dat gebied meer
duidelijkheid is over materieelrechtelijke regels en/of collisieregels.
Het exequatur wordt eveneens behouden voor beslissingen in procedures die worden ingeleid
door een groep eisers, een vertegenwoordigende instantie of een orgaan dat in het algemeen
belang handelt en die betrekking hebben op de vergoeding van schade die een groep eisers
heeft geleden als gevolg van onrechtmatige handelspraktijken ("collectieve
schadevergoedingsvorderingen"). Binnen de EU bestaan er zeer uiteenlopende systemen voor
de vergoeding van een groep gelaedeerden die door illegale handelspraktijken schade hebben
geleden. In wezen is elke nationale schadeloosstellingsregeling uniek en er zijn op dat gebied
geen twee identieke nationale systemen. Een aantal procedures is slechts van toepassing in
zeer specifieke sectoren (bv. de vergoeding van het verlies van kapitaalinvesteringen in
Duitsland of schade veroorzaakt door mededingingsverstorende praktijken in het Verenigd
Koninkrijk); andere procedures hebben een ruimere reikwijdte (bv. procedures voor

7

NL

PB L 199 van 31.7.2007, blz. 40.

7

NL

collectieve schadevergoeding in Spanje). Een tweede verschil betreft de procesbevoegdheid in
schadevergoedingsprocedures: in een aantal lidstaten hebben overheidsinstanties de
bevoegdheid gekregen om op bepaalde gebieden procedures in te leiden (bv. de ombudsman
in Finland), andere lidstaten kennen procesbevoegdheid toe aan particuliere organisaties zoals
consumentenverenigingen (bv. Bulgarije) of personen die optreden namens een groep (bv.
Portugal). In veel lidstaten is er een combinatie van diverse regels inzake procesbevoegdheid.
Een andere verschil betreft de categorie gelaedeerden die aanmerking komt voor collectieve
schadeloosstelling. In de meeste van de bovengenoemde nationale systemen is
schadeloosstelling alleen mogelijk voor consumenten terwijl in slechts enkele systemen deze
mogelijkheid ook voor andere gelaedeerden bestaat, zoals kleine ondernemingen. De
verschillen betreffen ook de gevolgen die een beslissing heeft voor de leden van de betrokken
groep: in de meeste lidstaten is de beslissing slechts bindend voor degenen die uitdrukkelijk
met de procedure hebben ingestemd ("opt-in"; bv. Zweden, Italië). In enkele lidstaten wordt
de beslissing bindend voor alle leden van de groep, tenzij voor de leden die daarvan hebben
afgezien ("opt-out"; Portugal, Denemarken, Nederland). Bovendien bestaan er tussen de
lidstaten ook verschillen inzake het ogenblik waarop de personen die een vordering kunnen
instellen individueel worden geïdentificeerd: in een aantal lidstaten moet de identificatie
plaatsvinden op het ogenblik van het instellen van de proefvordering (bv. het Verenigd
Koninkrijk), terwijl dat in andere lidstaten in een later stadium kan plaatsvinden (bv. Polen en
Spanje). Er zijn ook grote verschillen op het gebied van de financiering van collectieve
schadevergoedingsvorderingen, de verdeling van de verkregen schadevergoeding en het
gebruik van mechanismen voor alternatieve geschillenbeslechting. Gelet op deze grote
verschillen, moet ervan worden uitgegaan dat er momenteel op dat gebied nog niet genoeg
vertrouwen is tussen de lidstaten. Daarom zal de Commissie een openbare raadpleging over
een Europese aanpak van collectieve schadevergoedingsvorderingen houden om na te gaan
hoe deze in het rechtskader van de Europese Unie en in de interne rechtsorde van de 27
EU-lidstaten kunnen worden ingepast. In het kader van deze raadpleging kan onder meer
worden beoordeeld hoe doeltreffend het Europees civiel en procesrecht is voor collectieve
vorderingen en de tenuitvoerlegging van beslissingen in de gehele EU. Zolang de resultaten
van deze raadpleging niet bekend zijn, is het voorbarig om op dat gebied het status-quo te
doorbreken en de exequaturprocedure af te schaffen voor beslissingen betreffende collectieve
schadevergoedingsprocedures. Mocht de raadpleging leiden tot de harmonisatie of onderlinge
aanpassing van op dat gebied geldende regels, moeten de in deze ontwerp-verordening
opgenomen bepalingen inzake de afschaffing van het exequatur op coherente wijze worden
uitgebreid tot dergelijke procedures. Een dergelijke uitbreiding mag geen afbreuk doen aan de
mogelijkheid voor de Commissie om zelfs bij ontstentenis van een dergelijke harmonisatie of
onderlinge aanpassing de afschaffing van intermediaire maatregelen voor collectieve
schadevergoedingsprocedures voor te stellen wanneer uit gegevens blijkt dat een dergelijke
ontwikkeling in de Europese rechtsorde doelmatig en aanvaardbaar is.
3.1.2.

De werking van de verordening in de internationale rechtsorde verbeteren

Er zijn meerdere wijzigingen voorgesteld om de werking van de verordening in de
internationale rechtsorde te verbeteren.
• In het voorstel worden de bevoegdheidsregels van de verordening uitgebreid tot
verweerders uit derde landen. Door deze wijziging zal het voor ondernemingen en
burgers in de regel gemakkelijker zijn verweerders uit derde landen in de EU voor
de rechter te brengen omdat in dergelijke zaken gebruik zal kunnen worden
gemaakt van de bijzondere bevoegdheidsregels, bijvoorbeeld de regel dat het
gerecht van de plaats van uitvoering van de betrokken verbintenis bevoegd is.

NL

8

NL

Meer in het bijzonder zal de wijziging ertoe leiden dat de bevoegdheidsregels ter
bescherming van consumenten, werknemers en verzekerden ook van toepassing
zijn wanneer de verweerder woonplaats heeft buiten de EU.
• De regels inzake subsidiaire bevoegdheid worden door het voorstel verder
geharmoniseerd en er worden twee aanvullende fora gecreëerd voor geschillen
waarbij verweerders met woonplaats buiten de EU zijn betrokken. Ten eerste
wordt in het voorstel bepaald dat een niet-EU-verweerder voor het gerecht kan
worden gebracht van de plaats waar aan hem toebehorende roerende activa zich
bevinden mits de waarde van die activa niet buiten verhouding staat tot de waarde
van de vordering en het geschil voldoende nauw verbonden is met de lidstaat van
het aangezochte gerecht. Bovendien zullen de gerechten van een lidstaat
bevoegdheid kunnen uitoefenen wanneer er geen ander forum is dat het recht op
een eerlijk proces kan waarborgen en het geschil voldoende nauw verbonden is
met de betrokken lidstaat ("forum necessitatis"). Door de harmonisatie van de
regels inzake subsidiaire bevoegdheid hebben burgers en ondernemingen gelijke
toegang tot een gerecht in de Unie en worden er op dat gebied voor
ondernemingen gelijke concurrentievoorwaarden op de interne markt gecreëerd.
De geharmoniseerde regels compenseren de afschaffing van de bestaande
nationale regels. Ten eerste vormt de bevoegdheid van het forum van de plaats
van activa een tegenwicht voor het feit dat de verweerder zich niet in de Unie
bevindt. In een groot aantal lidstaten bestaat er al een dergelijke regel, die als
voordeel heeft dat een beslissing kan worden ten uitvoer gelegd in de staat waar
zij werd gegeven. Ten tweede waarborgt de forum necessitatis-regel het recht op
een onpartijdig gerecht voor EU-eisers; dat is van bijzonder belang voor
EU-ondernemingen die investeren in landen met gebrekkige rechtsstelsels.
• Het voorstel bevat een discretionaire litispendentieregel voor geschillen met
hetzelfde voorwerp en tussen dezelfde partijen die aanhangig zijn voor gerechten
in de EU en in een derde land. Een gerecht van een lidstaat kan bij wijze van
uitzondering zijn uitspraak aanhouden wanneer de zaak het eerst aanhangig is
gemaakt bij een niet-EU-gerecht en wanneer wordt verwacht dat laatstbedoeld
gerecht binnen een redelijke termijn uitspraak zal doen en de beslissing in die
lidstaat zal kunnen worden erkend en ten uitvoer gelegd. Met deze wijziging moet
worden voorkomen dat er parallelle procedures binnen en buiten de EU worden
gevoerd.
3.1.3.

Forumkeuzeovereenkomsten doeltreffender maken

Het voorstel bevat twee wijzigingen die forumkeuzeovereenkomsten doeltreffender moeten
maken:
Wanneer de partijen een bepaald gerecht of bepaalde gerechten hebben aangewezen om hun
geschil te beslechten, beslist het gekozen gerecht conform het voorstel bij voorrang over zijn
bevoegdheid, ongeacht of het het eerste dan wel het tweede aangezochte gerecht is. Elk ander
gerecht moet zijn uitspraak aanhouden totdat het gekozen gerecht zich bevoegd heeft
verklaard of – wanneer de forumkeuzeovereenkomst ongeldig is – zich onbevoegd heeft
verklaard. Door deze wijziging zullen forumkeuzeovereenkomsten doeltreffender worden en
zal misbruik van procesrecht door niet-bevoegde gerechten in te schakelen, worden
ontmoedigd.

NL

9

NL

Bovendien bevat het voorstel een geharmoniseerde collisieregel betreffende de materiële
geldigheid van forumkeuzeovereenkomsten, zodat op dat gebied een vergelijkbaar resultaat
zal worden bereikt ongeacht het aangezochte gerecht.
Beide wijzigingen zijn geïnspireerd op de oplossingen die zijn vastgesteld in het Haags
Verdrag van 2005 inzake bedingen van forumkeuze, zodat een eventuele sluiting van dit
verdrag door de Europese Unie wordt vergemakkelijkt.
3.1.4.

De wisselwerking tussen de verordening en arbitrage versterken

Het voorstel bevat een specifieke regel over de verhouding tussen arbitrage en gerechtelijke
procedures. Krachtens deze regel moet een aangezocht gerecht zijn uitspraak aanhouden
wanneer zijn bevoegdheid wordt betwist op grond van een arbitrageovereenkomst en de zaak
bij een arbitragetribunaal is aangebracht of een gerechtelijke procedure over de
arbitrageovereenkomst is ingeleid in de lidstaat van de plaats van arbitrage. Door deze
wijziging zullen arbitrageovereenkomsten in Europa doeltreffender worden, zullen parallelle
gerechtelijke en arbitrageprocedures worden voorkomen, en zal misbruik van procesrecht
worden ontmoedigd.
3.1.5.

Betere coördinatie van procedures voor de gerechten van de lidstaten

Een andere reeks wijzigingen heeft ten doel de coördinatie van gerechtelijke procedures in de
lidstaten te verbeteren:
• Het voorstel heeft ten doel de algemene litispendentieregel te versterken door een
termijn te bepalen waarbinnen het eerst aangezochte gerecht moet beslissen over
zijn bevoegdheid. Bovendien voorziet het voorstel in de uitwisseling van
informatie tussen de gerechten waarbij dezelfde zaak is aangebracht.
• Het voorstel vergemakkelijkt de voeging van samenhangende vorderingen door de
afschaffing van het vereiste dat voeging mogelijk moet zijn op grond van het
nationale recht.
• Wat voorlopige en bewarende maatregelen betreft, voorziet het voorstel in het
vrije verkeer van dergelijke maatregelen wanneer deze zijn gelast door een
gerecht dat bevoegd is om van het bodemgeschil kennis te nemen, met inbegrip
van - onder bepaalde voorwaarden - maatregelen die ex parte zijn gelast.
Omgekeerd geldt het vrije verkeer niet voor voorlopige en bewarende maatregelen
die zijn gelast door een ander gerecht dan het gerecht dat bevoegd is om van het
bodemgeschil kennis te nemen. Aangezien er op dit punt grote verschillen bestaan
tussen de nationale rechtsstelsels, moeten de gevolgen van deze maatregelen
worden beperkt tot het grondgebied van de lidstaat waar ze zijn gelast, teneinde
forum shopping te ontmoedigen. Tot slot, wanneer een bodemprocedure
aanhangig is bij een gerecht en een ander gerecht wordt verzocht voorlopige en
bewarende maatregelen te gelasten, wordt in het voorstel bepaald dat beide
gerechten moeten samenwerken om ervoor te zorgen dat met alle omstandigheden
van de zaak rekening wordt gehouden wanneer voorlopige en bewarende
maatregelen worden gelast.

NL

10

NL

3.1.6.

Betere toegang tot de rechter

Een laatste reeks wijzigingen heeft ten doel de praktische werking van de bevoegdheidsregels
te verbeteren. Het gaat onder meer om:
• wat vorderingen inzake zakelijke rechten betreft, de instelling van een forum op de plaats
waar zich roerende activa bevinden;
• de mogelijkheid voor werknemers om op het gebied van het arbeidsrecht vorderingen in te
stellen tegen meerdere verweerders op grond van artikel 6, punt 1. Deze mogelijkheid was
reeds opgenomen in het verdrag van Brussel van 1968. De heropneming van deze
mogelijkheid in de verordening zal ten goede komen aan werknemers die vorderingen
wensen in te stellen tegen gezamenlijke werkgevers die in verschillende lidstaten zijn
gevestigd (zie de situatie in de zaak C-462/06). De herinvoering van de mogelijkheid om in
dit verband vorderingen tegen verschillende verweerders te bundelen zal voornamelijk ten
goede komen aan werknemers. De omgekeerde situatie, d.w.z. wanneer een werkgever
vorderingen tegen verschillende werknemers wenst te bundelen, lijkt zich in de praktijk
niet voor te doen bij individuele arbeidsovereenkomsten;
• de mogelijkheid om een forumkeuzeovereenkomst te sluiten voor geschillen over de huur
van gebouwen voor beroepsdoeleinden, en
• de verplichting om een verweerder die voor het gerecht verschijnt, in kennis te stellen van
de rechtsgevolgen van het niet-betwisten van de bevoegdheid van het gerecht.
3.2.

Rechtsgrondslag

Bij dit voorstel wordt Verordening (EG) nr. 44/2001 gewijzigd, die was gebaseerd op
artikel 61, onder c), en artikel 67, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap. Sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon is de
overeenkomstige rechtsgrondslag artikel 81, lid 2, onder a), c) en e), van het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie.
Titel V van het derde deel van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie is
niet van toepassing op Denemarken conform het aan de Verdragen gehechte Protocol
betreffende de positie van Denemarken. De regels van Verordening (EG) nr. 44/2001 zijn
echter uitgebreid tot Denemarken overeenkomstig de Overeenkomst van 19 oktober 2005
tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de rechterlijke
bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken. Deze overeenkomst bevat ook een mechanisme dat Denemarken in staat stelt
instrumenten tot wijziging van Verordening (EG) nr. 44/2001 toe te passen.
Titel V is evenmin van toepassing op het Verenigd Koninkrijk en Ierland, tenzij deze beide
lidstaten anders beslissen overeenkomstig de betrokken regels van het Protocol betreffende
hun positie ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht.
3.3.

Subsidiariteit en evenredigheid

De diverse elementen van de hierboven uiteengezette herziening zijn in overeenstemming met
de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. Wat het subsidiariteitsbeginsel betreft, kan
de afschaffing van het exequatur niet door de lidstaten worden verwezenlijkt, aangezien de
procedure is geharmoniseerd door de verordening Brussel I, die bijgevolg alleen door een

NL

11

NL

verordening kan worden gewijzigd. Hetzelfde geldt voor de verbetering van de bestaande
bevoegdheidsregels en de coördinatie van procedures tussen de lidstaten. Wat de voorgestelde
harmonisatie van de residuele bevoegdheid van de lidstaten betreft, hebben de huidige
verschillen tussen nationale regels tot gevolg dat er ongelijke marktvoorwaarden gelden voor
ondernemingen die transacties aangaan met partijen buiten de EU. Alleen wetgeving op
Europees niveau kan gelijke concurrentievoorwaarden scheppen. Wat tot slot de
wisselwerking met arbitrage betreft, kunnen de lidstaten zelf er niet voor zorgen dat
arbitrageprocedures op hun grondgebied naar behoren worden gecoördineerd met
gerechtelijke procedures die in een andere lidstaat worden gevoerd omdat de gevolgen van
nationale wetgeving worden beperkt door het territorialiteitsbeginsel. Derhalve moeten er
maatregelen op EU-niveau worden genomen.
Uit de aan dit voorstel gehechte effectbeoordeling blijkt, dat de baten van elk van de
voorgestelde wijzigingen groter zijn dan de kosten ervan. De voorgestelde maatregelen zijn
derhalve in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel.
3.4.

Gevolgen voor de grondrechten

Zoals in de aan dit voorstel gehechte effectbeoordeling is aangegeven en conform de strategie
van de Unie voor een doeltreffende tenuitvoerlegging van het Handvest van de grondrechten
van de Europese Unie8, zijn alle elementen van de hervorming in overeenstemming met de in
het Handvest vastgestelde rechten, en met name het recht op een doeltreffende voorziening in
rechte en op een onpartijdig gerecht, zoals gewaarborgd in artikel 47. Zij verhogen ook het
niveau van consumentenbescherming, zoals bedoeld in artikel 38. De afschaffing van het
exequatur gaat gepaard met de invoering van bijzondere heroverwegingsprocedures, die
waarborgen dat de verweerder over een doeltreffende voorziening in rechte beschikt en dat
een beslissing die in strijd is met zijn recht op een onpartijdig gerecht of de rechten van
verdediging, jegens hem geen gevolgen heeft. De voorgenomen wijzigingen betreffende de
internationale rechtsorde zullen de toegang van burgers tot de rechter in de Europese Unie
verbeteren, met name zwakkere partijen en ondernemingen. Door het onmogelijk te maken
forumkeuze- of arbitrageovereenkomsten te omzeilen, wordt het risico van parallelle
procedures gereduceerd, zodat de rechtspleging doeltreffender wordt en de vrijheid van
ondernemerschap, zoals bedoeld in artikel 16 van het Handvest, wordt bevorderd. Tot slot
doet niets in deze verordening afbreuk aan het grondrecht van werknemers en werkgevers of
hun respectieve organisaties om collectief te onderhandelen en collectieve
arbeidsovereenkomsten te sluiten, alsmede, in geval van belangenconflicten, collectieve actie
te ondernemen ter verdediging van hun belangen, met inbegrip van staking, zoals bedoeld in
artikel 28 van het Handvest.

8

NL

Mededeling van de Commissie, COM(2010) 573 definitief van 19.10.2010.

12

NL

44/2001
2010/xxxx (COD)

Voorstel voor een
VERORDENING (EG) Nr. 44/2001 VAN DE RAAD VAN HET EUROPEES
PARLEMENT EN DE RAAD
van 22 december 2000
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgerlijke en handelszaken
(Herschikking)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
44/2001 (aangepast)
Gelet op Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap ⌦ betreffende de
werking van de Europese Unie ⌫ , met name op artikel 61, onder c) , ⌦ 67, lid 4, ⌫ en
artikel 67, lid 1 ⌦ 81, lid 2, onder a), c), en e) ⌫ ,
44/2001
Gezien het voorstel van de Europese Commissie9,
Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
Gezien het advies van het Europees Parlement10,
Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité11,
Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,
Overwegende hetgeen volgt:
nieuw
(1)

Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in

9

PB C 376 van 28.12.1999, blz. 1.
Advies van 21 september 2000 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).
PB C 117 van 26.4.2000, blz. 6. PB C […] van […], blz. […].

10
11

NL

13

NL

burgerlijke en handelszaken12 is herhaaldelijk gewijzigd13. Aangezien nieuwe
wijzigingen nodig zijn, dient ter wille van de duidelijkheid tot herschikking te worden
overgegaan.
44/2001 overweging 1
(aangepast)
(2)

De Gemeenschap ⌦ Unie ⌫ heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid,
veiligheid en recht vaardigheid te handhaven en ontwikkelen , waarin het vrije verkeer
van personen gewaarborgd is ⌦ en de toegang tot de rechter te vergemakkelijken,
met name door het beginsel van wederzijdse erkenning van gerechtelijke en
buitengerechtelijke beslissingen in burgerlijke zaken ⌫ . Met het oog op de
geleidelijke totstandbrenging van een dergelijke ruimte dient de Gemeenschap
⌦ Unie ⌫ onder meer de maatregelen op het gebied van de justitiële samenwerking
in burgerlijke zaken vast te stellen die ⌦ , met name wanneer die ⌫ voor de goede
werking van de interne markt nodig zijn.
44/2001 overweging 2
nieuw

(3)

Sommige verschillen in de nationale regels inzake de rechterlijke bevoegdheid en de
erkenning van beslissingen bemoeilijken de goede werking van de interne markt.
Bepalingen die de eenvormigheid van de regels inzake jurisdictiegeschillen in
burgerlijke en handelszaken mogelijk maken alsook de vereenvoudiging van de
formaliteiten met het oog op zorgen voor  een snelle en eenvoudige erkenning en
tenuitvoerlegging van de beslissingen van de lidstaten waarvoor deze verordening
verbindend is, zijn onontbeerlijk.
44/2001 overweging 3
(aangepast)

(4)

Deze aangelegenheden behoren tot het gebied van de justitiële samenwerking in
burgerlijke zaken in de zin van artikel 65 ⌦ 81 ⌫ van het Verdrag ⌦ betreffende
de werking van de Europese Unie ⌫ .
44/2001 overweging 6
(aangepast)

(5)

Met het oog op het vrije verkeer van beslissingen in burgerlijke en handelszaken is het
nodig en passend de regels inzake de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in een verbindend en rechtstreeks toepasselijk
besluit van de Gemeenschap ⌦ Unie ⌫ neer te leggen.

12

PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.
Zie bijlage VII.

13

NL

14

NL

44/2001 overweging 4
(aangepast)
(6)

⌦ Aangezien de doelstelling van deze verordening niet voldoende door de lidstaten
kan worden verwezenlijkt en beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de
Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie
neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen ⌫ . ⌦ Overeenkomstig het
in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet
verder dan nodig is om de doelstelling ervan te verwezenlijken ⌫ .
44/2001 overweging 5
(aangepast)

(7)

De lidstaten zijn op 27 september 1968 op grond van artikel 293, vierde streepje, van
het Verdrag ⌦ tot oprichting van de Europese Gemeenschap ⌫ overgegaan tot
sluiting van het Verdrag van Brussel betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij
de verdragen inzake de toetreding van nieuwe lidstaten tot dit verdrag ("het Verdrag
van Brussel")14. Op 16 september 1988 hebben de lidstaten en de EVA-staten het
Verdrag van Lugano betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken gesloten, dat een nevenverdrag is van
het Verdrag van Brussel van 1968.
nieuw

(8)

Op 22 december 2000 heeft de Raad Verordening (EG) nr. 44/2001 betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in
burgerlijke en handelszaken aangenomen, die in de plaats is gekomen van het Verdrag
van Brussel, voor wat betreft het grondgebied van de Unie en tussen alle lidstaten
behalve Denemarken. Bij Besluit 2006/325/EG van de Raad van 27 april 2006 heeft de
Unie een overeenkomst met Denemarken gesloten, die de toepassing van
Verordening (EG) nr. 44/2001 in Denemarken verzekert. Het Verdrag van Lugano van
1988 werd herzien door het Verdrag van Lugano betreffende de rechterlijke
bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken, dat op 30 oktober 2007 werd gesloten door de Europese Unie,
Denemarken en de EVA-staten15. De continuïteit in de uitlegging van deze verdragen
en deze verordening moet worden gewaarborgd.

(9)

Op 21 april 2009 heeft de Commissie een verslag aangenomen over de toepassing van
Verordening (EG) nr. 44/200116. De conclusie van het verslag luidde dat de werking
van de verordening over het algemeen bevredigend is, maar dat het wenselijk is de

14

PB L 299 van 31.12.1972, blz. 32. PB L 304 van 30.10.1978, blz. 1. PB L 388 van 31.12.1982, blz. 1.
PB L 285 van 3.10.1989, blz. 1. PB C 15 van 15.1.1997, blz. 1. Zie de geconsolideerde versie in PB C
27 van 26.1.1998, blz. 1.
PB L 339 van 21.12.2007, blz. 1.
Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en
Sociaal Comité over de toepassing van Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken, COM(2009) 174 definitief.

15
16

NL

15

NL

toepassing van een aantal bepalingen te verbeteren, het vrije verkeer van beslissingen
te vergemakkelijken, en de toegang tot de rechter te bevorderen.
44/2001 overweging 7
(aangepast)
(10)

Het is van belang dat alle belangrijke burgerlijke en handelszaken onder de
werkingssfeer van deze verordening worden gebracht, met uitzondering van bepaalde
duidelijk omschreven aangelegenheden. ⌦ Gelet op de aanneming van
Verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de
bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen,
moeten deze aangelegenheden worden uitgesloten van het toepassingsgebied van de
verordening. ⌫
nieuw

(11)

Deze verordening is niet van toepassing op arbitrage, behalve in het daarin
vastgestelde specifieke geval. Zij is met name niet van toepassing op de vorm, het
bestaan, de geldigheid en de gevolgen van arbitrageovereenkomsten, de bevoegdheden
van arbiters, de procedure voor arbitragetribunalen, en de geldigheid, de
nietigverklaring, de erkenning en de tenuitvoerlegging van arbitrale uitspraken.
44/2001 overweging 8

De zaken waarin deze verordening wordt toegepast moeten een aanknopingspunt hebben met
het grondgebied van de lidstaten waarvoor deze verordening verbindend is. De
gemeenschappelijke regels inzake rechterlijke bevoegdheid moeten derhalve in beginsel van
toepassing zijn wanneer de verweerder woonplaats in een van die lidstaten heeft.
44/2001 overweging 9
Ten aanzien van verweerders die geen woonplaats in een lidstaat hebben, gelden als regel de
nationale bevoegdheidsregels die worden toegepast op het grondgebied van de lidstaat van het
gerecht waarbij de zaak is aangebracht, en voor verweerders met woonplaats in een lidstaat
waarvoor deze verordening niet verbindend is, blijft het Verdrag van Brussel gelden.
44/2001 overweging 10
Met het oog op het vrije verkeer van beslissingen dienen beslissingen, gegeven in een lidstaat
waarvoor deze verordening verbindend is, in een andere lidstaat waarvoor deze verordening
verbindend is, te worden erkend en ten uitvoer gelegd, zelfs indien de persoon tegen wie de
beslissing is uitgesproken woonplaats heeft in een derde staat.
44/2001 overweging 11
(12)

NL

De bevoegdheidsregels moeten in hoge mate voorspelbaar zijn, waarbij als beginsel
geldt dat de bevoegdheid in het algemeen gegrond wordt op de woonplaats van de
verweerder; de bevoegdheid moet altijd op die grond kunnen worden gevestigd,

16

NL

behalve in een gering aantal duidelijk omschreven gevallen waarin het voorwerp van
het geschil of de autonomie van de partijen een ander aanknopingspunt wettigt. Voor
rechtspersonen moet de woonplaats autonoom worden bepaald om de
gemeenschappelijke regels doorzichtiger te maken en jurisdictiegeschillen te
voorkomen.
44/2001 overweging 12
nieuw
(13)

Naast de woonplaats van de verweerder moeten er alternatieve bevoegdheidsgronden
mogelijk zijn, gebaseerd op de nauwe band tussen het gerecht en de vordering of de
noodzaak een goede rechtsbedeling te vergemakkelijken.
Het bestaan van een
nauwe band moet zorgen voor rechtszekerheid door te vermijden dat de verweerder
wordt opgeroepen voor een gerecht van een lidstaat dat door hem redelijkerwijs niet
voorzienbaar was. Dat is met name belangrijk bij geschillen betreffende nietcontractuele verbintenissen die voortvloeien uit een inbreuk op de persoonlijke
levenssfeer of op de persoonlijkheidsrechten, met inbegrip van smaad. 
44/2001 overweging 13

(14)

In het geval van verzekerings-, consumenten- en arbeidsovereenkomsten moet de
zwakke partij worden beschermd door bevoegdheidsregels die gunstiger zijn voor haar
belangen dan de algemene regels.
44/2001 overweging 14

(15)

De autonomie van de partijen bij een andere overeenkomst dan een verzekerings-,
consumenten- of arbeidsovereenkomst, waarvoor slechts een beperkte autonomie geldt
met betrekking tot de keuze van het bevoegde gerecht, moet worden geëerbiedigd,
behoudens de exclusieve bevoegdheidsgronden die in de verordening zijn neergelegd.
nieuw

NL

(16)

In het belang van eisers en verweerders en ter bevordering van een goede
rechtsbedeling in de Unie, mag het feit dat de verweerder woonplaats heeft in een
derde land niet langer een reden zijn om de toepassing van een aantal
EU-bevoegdheidsregels uit te sluiten en dient er geen enkele verwijzing naar het
nationale recht meer te worden opgenomen.

(17)

In deze verordening moet derhalve een hele reeks regels inzake de internationale
bevoegdheid van de gerechten in de lidstaten worden vastgesteld. De bestaande
bevoegdheidsregels zorgen voor een nauwe band tussen de procedures waarop deze
verordening van toepassing is en het grondgebied van de lidstaten, wat de uitbreiding
ervan tot alle verweerders, ongeacht hun woonplaats, rechtvaardigt. Bovendien moet
in deze verordening worden bepaald in welke gevallen een gerecht van een lidstaat een
subsidiaire bevoegdheid kan uitoefenen.

17

NL

44/2001 overweging 15
(18)

Met het oog op een harmonische rechtsbedeling in de Gemeenschap moeten parallel
lopende processen zoveel mogelijk worden beperkt en moet worden voorkomen dat in
twee lidstaten onverenigbare beslissingen worden gegeven. Er moet een duidelijke en
afdoende regeling zijn om problemen op het gebied van aanhangigheid en samenhang
op te lossen, alsook om problemen te verhelpen die voortvloeien uit de tussen de
lidstaten bestaande verschillen ten aanzien van de datum waarop een zaak als
aanhangig wordt beschouwd. Voor de toepassing van deze verordening moet die
datum autonoom worden bepaald.
nieuw

NL

(19)

De doeltreffendheid van forumkeuzeovereenkomsten moet worden verbeterd om ten
volle uitvoering te geven aan de wil van de partijen en misbruik van procesrecht te
voorkomen. In deze verordening moet derhalve worden bepaald dat het in de
forumkeuzeovereenkomst aangewezen gerecht bij voorrang beslist over zijn
bevoegdheid, ongeacht of dat gerecht als eerste dan wel na een ander gerecht is
aangezocht.

(20)

De doeltreffendheid van arbitrageovereenkomsten moet eveneens worden verbeterd
om ten volle uitvoering te geven aan de wil van de partijen. Dit moet met name het
geval zijn wanneer de overeengekomen of aangewezen plaats van arbitrage in een
lidstaat is gelegen. In deze verordening moeten derhalve bijzondere regels worden
opgenomen die ten doel hebben parallelle procedures en misbruik van procesrecht in
dergelijke gevallen te voorkomen. De plaats van arbitrage moet verwijzen naar de
door de partijen gekozen plaats of naar de plaats aangewezen door een
arbitragetribunaal, een arbitrage-instantie of enige andere instantie die direct of
indirect door de partijen is gekozen.

(21)

Er moet een flexibel mechanisme komen dat de gerechten in de lidstaten in staat stelt
rekening te houden met procedures die aanhangig zijn voor de gerechten van derde
landen, waarbij in het bijzonder wordt gekeken naar de goede rechtsbedeling en het
feit of een in een derde land gegeven beslissing al dan niet kan worden erkend en ten
uitvoer gelegd in de betrokken lidstaat.

(22)

Het begrip voorlopige en bewarende maatregelen moet worden verduidelijkt.
Daaronder moeten met name zijn begrepen conservatoire bevelen ter verkrijging van
informatie of ter bescherming van bewijsmateriaal, en derhalve ook bevelen inzake
huiszoeking en inbeslagneming, zoals bedoeld in de artikelen 6 en 7 van
Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004
betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten17. Daaronder mogen
niet zijn begrepen maatregelen die geen conservatoir karakter hebben, zoals
maatregelen waarbij het verhoor van een getuige wordt gelast teneinde de verzoeker in
staat te stellen te beslissen eventueel een zaak aanhangig te maken.

17

PB L 157 van 30.4.2004, blz. 45.

18

NL

44/2001 overweging 16
Op grond van het wederzijds vertrouwen in de rechtsbedeling is het gewettigd de in een
lidstaat gegeven beslissingen van rechtswege te erkennen zonder dat daarvoor, behoudens bij
betwisting, nog een procedure moet worden gevolgd.
44/2001 overweging 17
Eveneens op grond van dit wederzijds vertrouwen moet de procedure om een in een lidstaat
gegeven beslissing in een andere lidstaat uitvoerbaar te verklaren, doeltreffend en snel zijn.
De verklaring van uitvoerbaarheid van een beslissing moet daarom vrijwel automatisch,
zonder dat het gerecht ambtshalve een van de in deze verordening genoemde gronden voor
niet-uitvoering kan aanvoeren, worden afgegeven, na een eenvoudige formele controle van de
overgelegde documenten.
44/2001 overweging 18
De eerbiediging van de rechten van de verdediging houdt evenwel in dat de verweerder de
mogelijkheid moet hebben in een procedure op tegenspraak een rechtsmiddel in te stellen
tegen de verklaring van uitvoerbaarheid, wanneer hij van mening is dat een van de gronden
voor niet-uitvoering van toepassing is. Ook de eiser moet een rechtsmiddel kunnen instellen
indien zijn verzoek om een verklaring van uitvoerbaarheid wordt afgewezen.
nieuw
(23)

NL

Op grond van het wederzijds vertrouwen in de rechtsbedeling in de Unie en om de
grensoverschrijdende geschillenbeslechting minder tijdrovend en goedkoper te maken,
is het gerechtvaardigd de bestaande intermediaire maatregelen die vóór de
tenuitvoerlegging in de lidstaat van tenuitvoerlegging moeten worden genomen, af te
schaffen. Bijgevolg moet een beslissing die door de gerechten van een lidstaat is
gegeven, wat de tenuitvoerlegging betreft, op dezelfde manier worden behandeld als
een beslissing die in de lidstaat van tenuitvoerlegging is gegeven. Gelet op de
verschillen tussen de stelsels van de lidstaten en op het bijzonder gevoelige karakter
van smaadzaken en van zaken betreffende in collectieve procedures verkregen
schadevergoeding, moet de huidige erkennings- en tenuitvoerleggingsprocedure echter
voorlopig worden behouden voor beslissingen over dergelijke aangelegenheden, en dat
in afwachting van de verdere ontwikkelingen van het recht op dat gebied. De
reikwijdte van de specifieke bepaling betreffende smaad moet overeenstemmen met de
reikwijdte van de uitsluiting van deze aangelegenheid in Verordening (EG)
nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het
recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen ("Rome II"), en moet op
dezelfde wijze worden uitgelegd. De bepalingen betreffende de afschaffing van
intermediaire maatregelen moeten worden uitgebreid tot beslissingen tot toekenning
van een schadevergoeding in collectieve procedures wanneer maatregelen worden
aangenomen ter harmonisatie of onderlinge aanpassing van de voor dergelijke
procedures geldende procedureregels. Een dergelijke uitbreiding mag geen afbreuk
doen aan de mogelijkheid voor de Commissie om zelfs bij ontstentenis van een
dergelijke harmonisatie of onderlinge aanpassing de afschaffing van intermediaire
maatregelen voor collectieve schadevergoedingsprocedures voor te stellen wanneer uit

19

NL

gegevens blijkt dat een dergelijke ontwikkeling in de Europese rechtsorde doelmatig
en aanvaardbaar is.
(24)

De afschaffing van intermediaire maatregelen moet gepaard gaan met de nodige
waarborgen die er met name voor moeten zorgen dat de rechten van verdediging en
het recht op een onpartijdig gerecht volledig worden geëerbiedigd, conform artikel 47
van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Daartoe moeten in de
fase van de tenuitvoerlegging buitengewone rechtsmiddelen ter beschikking worden
gesteld aan verweerders die niet zijn verschenen omdat zij daartoe niet zijn
opgeroepen of die in het kader van de procedure voor het gerecht van herkomst het
slachtoffer zijn van procedurefouten die een inbreuk op artikel 47 van het Handvest
kunnen vormen.

(25)

De afschaffing van intermediaire maatregelen vereist een aanpassing van het vrije
verkeer van voorlopige en bewarende maatregelen. Wanneer dergelijke maatregelen
zijn gelast door een gerecht dat bevoegd is om van het bodemgeschil kennis te nemen,
moet het vrije verkeer ervan worden gewaarborgd. Wanneer dergelijke maatregelen
echter zijn gelast door een gerecht dat niet bevoegd is om van het bodemgeschil kennis
te nemen, moeten de gevolgen van de maatregelen worden beperkt tot het grondgebied
van die lidstaat. Voorts moet het vrije verkeer van ex parte gelaste maatregelen
worden toegestaan wanneer deze gepaard gaan met passende waarborgen.
44/2001 overweging 19
(aangepast)

(26)

De continuïteit tussen het Verdrag van Brussel en deze verordening moet gewaarborgd
worden. ;Ddaartoe zijn overgangsbepalingen nodig. Deze continuïteit moet ook voor
de uitlegging van het Verdrag van Brussel ⌦ en de verordeningen ter vervanging
daarvan ⌫ door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ⌦ Unie ⌫
gelden en het Protocol van 197118 moet ook van toepassing blijven op de zaken die op
de datum van inwerkingtreding van de verordening reeds aanhangig zijn.
nieuw

NL

(27)

Deze verordening moet zorgen voor de volledige eerbiediging van de in het Handvest
van de grondrechten van de Europese Unie verankerde grondrechten, met name het
recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht zoals
gewaarborgd in artikel 47 van het Handvest. Niets in deze verordening mag afbreuk
doen aan de vrijheid van meningsuiting en van informatie (artikel 11), de eerbiediging
van het privé-leven en van het familie- en gezinsleven (artikel 7), het recht van
werkgevers en werknemers of hun respectieve organisaties om overeenkomstig het
recht van de Unie en de nationale wetgevingen en praktijken, op passende niveaus
collectief te onderhandelen en collectieve arbeidsovereenkomsten te sluiten, alsmede,
in geval van belangenconflicten, collectieve actie te ondernemen ter verdediging van
hun belangen, met inbegrip van staking (artikel 28).

18

PB L 204 van 2-8-1975, blz. 28. PB L 304 van 30.10.1978, blz. 1. PB L 388 van 31.12.1982, blz. 1. PB
L 285 van 3.10.1989, blz. 1. PB C 15 van 15.1.1997, blz. 1. Zie de geconsolideerde versie in PB C 27
van 26.1.1998, blz. 28.

20

NL

44/2001 overweging 20
(aangepast)
nieuw
(28)

Het Verenigd Koninkrijk en Ierland hebben, overeenkomstig artikel 3 van het Protocol
betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de
ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het Verdrag betreffende de
Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap
⌦ betreffende de werking van de Europese Unie ⌫ , uitdrukking gegeven aan hun
wens om deel te nemen ⌦ deelgenomen ⌫ aan de aanneming en toepassing van
deze vVerordening (EG) nr. 44/2001. Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het
Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan
het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, [hebben het Verenigd Koninkrijk en Ierland laten weten dat zij
wensen deel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze verordening]/[nemen
het Verenigd Koninkrijk en Ierland, onverminderd artikel 4 van dat protocol, niet deel
aan de aanneming van deze verordening; deze is dan ook niet bindend voor noch van
toepassing in deze landen] .
44/2001 overweging 21
(aangepast)
nieuw

(29)

Denemarken neemt, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende
de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en
het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap ⌦ betreffende de werking
van de Europese Unie ⌫ , niet deel aan de aanneming van deze verordening en deze
verordening is derhalve niet verbindend voor, noch van toepassing in Denemarken ,
onverminderd de mogelijkheid voor Denemarken om, overeenkomstig artikel 3 van de
Overeenkomst van 19 oktober 2005 tussen de Europese Gemeenschap en het
Koninkrijk Denemarken betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken19, de wijzigingen in
Verordening (EG) nr. 44/2001 toe te passen  .
44/2001 overweging 22

Aangezien het Verdrag van Brussel van kracht is in de betrekkingen tussen Denemarken en de
lidstaten waarvoor deze verordening verbindend is, blijven het Verdrag van Brussel en het
Protocol van 1971 van toepassing in de betrekkingen tussen Denemarken en de lidstaten
waarvoor deze verordening verbindend is.
44/2001 overweging 23
(aangepast)

NL

(30)

Het Verdrag van Brussel blijft ook van toepassing op de grondgebieden van de
lidstaten die onder de territoriale werkingssfeer van dat verdrag vallen en die krachtens

19

PB L 299 van 16.11.2005, blz. 62.

21

NL

artikel 299 ⌦ 355 ⌫ van het Verdrag ⌦ betreffende de werking van de Europese
Unie ⌫ van deze verordening uitgesloten zijn.
44/2001 overweging 24
(aangepast)
(31)

Met het oog op de samenhang moet deze verordening tevens de in specifieke besluiten
van de Gemeenschap ⌦ Unie ⌫ neergelegde regels inzake de bevoegdheid en
erkenning van beslissingen onverlet laten.
44/2001 overweging 25

(32)

De eerbiediging van de internationale verplichtingen van de lidstaten houdt in dat deze
verordening de verdragen en internationale overeenkomsten waarbij de lidstaten partij
zijn en die bijzondere onderwerpen bestrijken, onverlet laat.
44/2001 overweging 26

De algemene regels van deze verordening moeten soepel genoeg zijn om rekening te houden
met de specifieke procedureregels van bepaalde lidstaten; daartoe moeten sommige
bepalingen van het aan het Verdrag van Brussel gehechte protocol in deze verordening
worden opgenomen.
44/2001 overweging 27
Met het oog op een harmonieuze overgang op een aantal gebieden waarover het protocol bij
het Verdrag van Brussel bijzondere bepalingen bevatte, voorziet deze verordening tijdens een
overgangsperiode in bepalingen waarin de specifieke situatie in enkele lidstaten in
aanmerking wordt genomen.
44/2001 overweging 28
(aangepast)
De Commissie dient uiterlijk vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze
verordening een verslag in over de toepassing ervan en kan, indien nodig, voorstellen voor
aanpassingen doen.
44/2001 overweging 29
De Commissie moet de bijlagen I tot en met IV betreffende de nationale bevoegdheidsregels,
de gerechten en de bevoegde autoriteiten alsmede de rechtsmiddelen wijzigen op basis van de
door de betrokken lidstaat meegedeelde wijzigingen; de wijzigingen in de bijlagen V en VI
moeten worden aangenomen overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni
1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie
verleende uitvoeringsbevoegdheden20,

20

NL

PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

22

NL

nieuw
(33)

De Commissie moet de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het
Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie gedelegeerde handelingen vast
te stellen met betrekking tot de aanpassing van de bijlagen I, II, V, VI en VII,
44/2001 (aangepast)

HEEFT HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I
TOEPASSINGSGEBIED ⌦ EN DEFINITIES ⌫

44/2001
nieuw
Artikel 1
1. Deze verordening wordt toegepast in burgerlijke en handelszaken, ongeacht de aard van het
gerecht. Zij heeft met name geen betrekking op fiscale zaken, douanezaken of administratiefrechtelijke zaken.
2. Zij is niet van toepassing op:
a)

de staat en de bevoegdheid van natuurlijke personen, het huwelijksgoederenrecht,
testamenten en erfenissen;

b)

het faillissement, akkoorden en andere soortgelijke procedures;

c)

de sociale zekerheid;

d)

arbitrage

, behoudens het bepaalde in artikel 29, lid 4, en artikel 33, lid 3 ;
nieuw

e)

onderhoudsverplichtingen
die
voortvloeien
bloedverwantschap, huwelijk of aanverwantschap.

uit

familiebetrekkingen,

44/2001
3. Tenzij anders bepaald, wordt onder „lidstaat” verstaan alle lidstaten behalve Denemarken.
Artikel 322
In deze verordening,:

NL

23

NL

44/2001 (aangepast)
⌦ a) ⌫ wordt onder 'beslissing' Onder beslissing in de zin van deze verordening wordt
verstaan, elke door een gerecht van een lidstaat gegeven beslissing, ongeacht de daaraan
gegeven benaming , zoals arrest, vonnis, beschikking of rechterlijk dwangbevel, alsmede de
vaststelling door de griffier van het bedrag van de proceskosten.
nieuw
Voor de toepassing van hoofdstuk III omvat het begrip 'beslissing' voorlopige en bewarende
maatregelen die zijn gelast door een gerecht dat overeenkomstig deze verordening bevoegd is
om van het bodemgeschil kennis te nemen. Het omvat ook maatregelen die zijn gelast zonder
dat de verweerder is opgeroepen om te verschijnen en die moeten worden ten uitvoer gelegd
zonder voorafgaande betekening of kennisgeving aan de verweerder wanneer de verweerder
het recht heeft om de maatregel daarna aan te vechten overeenkomstig het nationale recht van
de lidstaat van herkomst;
b) omvatten 'voorlopige en bewarende maatregelen' conservatoire bevelen ter verkrijging van
informatie en bewijsmateriaal;
c) omvat 'gerecht' alle autoriteiten die door een lidstaat zijn aangewezen als zijnde bevoegd
voor zaken die onder het toepassingsgebied van deze verordening vallen;
d) wordt onder 'gerechtelijke schikking' verstaan, een schikking die door een gerecht is
goedgekeurd of tijdens een procedure voor een gerecht is getroffen;
e) wordt onder 'authentieke akte' verstaan, een akte die als authentieke akte is verleden of
geregistreerd in de lidstaat van herkomst en waarvan de authenticiteit:
i) betrekking heeft op de ondertekening en de inhoud van de akte, en
ii) is vastgesteld door een overheidsinstantie of een andere daartoe bevoegd
verklaarde instantie;
f) wordt onder 'lidstaat van herkomst' verstaan, de lidstaat waar, naar gelang van het geval, de
beslissing is gegeven, de gerechtelijke schikking is goedgekeurd of getroffen, of de
authentieke akte is opgesteld;
g) wordt onder 'lidstaat van tenuitvoerlegging' verstaan, de lidstaat waar om tenuitvoerlegging
van de beslissing, de gerechtelijke schikking of de authentieke akte wordt gevraagd;
h) wordt onder 'gerecht van herkomst' verstaan, het gerecht dat de te erkennen of ten uitvoer
te leggen beslissing heeft gegeven.

NL

24

NL

44/2001

HOOFDSTUK II
BEVOEGDHEID
AFDELING 1
ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 23
1. Onverminderd deze verordening worden zij die woonplaats hebben op het grondgebied van
een lidstaat, ongeacht hun nationaliteit, opgeroepen voor de gerechten van die lidstaat.
2. Voor degenen die niet de nationaliteit bezitten van de lidstaat waar zij woonplaats hebben,
gelden de regels voor de rechterlijke bevoegdheid die op de eigen onderdanen van die lidstaat
van toepassing zijn.
Artikel 34
1. Degenen die op het grondgebied van een lidstaat woonplaats hebben, kunnen slechts voor
het gerecht van een andere lidstaat worden opgeroepen krachtens de in de afdelingen 2 tot en
met 7 van dit hoofdstuk gegeven regels.
2. Tegen hen kan in het bijzonder geen beroep worden gedaan op de in bijlage I opgenomen
nationale bevoegdheidsregels.
nieuw
2. Degenen die geen woonplaats hebben op het grondgebied van een van de lidstaten, kunnen
slechts voor het gerecht van een lidstaat worden opgeroepen krachtens de in de afdelingen 2
tot en met 8 van dit hoofdstuk gegeven regels.
44/2001
Artikel 4
1. Indien de verweerder geen woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, wordt de
bevoegdheid in elke lidstaat geregeld door de wetgeving van die lidstaat, onverminderd de
artikelen 22 en 23.
2. Tegen deze verweerder kan ieder, ongeacht zijn nationaliteit, die op het grondgebied van
een lidstaat woonplaats heeft, aldaar op dezelfde voet als de eigen onderdanen van die staat

NL

25

NL

een beroep doen op de bevoegdheidsregels die daar van kracht zijn, met name de regels van
bijlage I.

AFDELING 2
BIJZONDERE BEVOEGDHEID

Artikel 5
44/2001 (aangepast)
Een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, kan in een andere
lidstaat voor de volgende gerechten worden opgeroepen ⌦ De volgende gerechten zijn
bevoegd ⌫ :
1.

a)
ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst: voor het gerecht van de
plaats waar de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt, is uitgevoerd of moet
worden uitgevoerd;
44/2001
b)

c)
2.

voor de toepassing van deze bepaling en tenzij anders is overeengekomen, is de
plaats van uitvoering van de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt:
–

voor de koop en verkoop van roerende lichamelijke zaken, de plaats in
een lidstaat waar de zaken volgens de overeenkomst geleverd werden of
geleverd hadden moeten worden;

–

voor de verstrekking van diensten, de plaats in een lidstaat waar de
diensten volgens de overeenkomst verstrekt werden of verstrekt hadden
moeten worden;

punt a) is van toepassing indien punt b) niet van toepassing is;

ten aanzien van onderhoudsverplichtingen: voor het gerecht van de plaats waar de tot
onderhoud gerechtigde woonplaats of zijn gewone verblijfplaats heeft of, indien het
een bijkomende eis is die verbonden is met een vordering betreffende de staat van
personen, voor het gerecht dat volgens zijn eigen recht bevoegd is daarvan kennis te
nemen, behalve in het geval dat deze bevoegdheid uitsluitend berust op de
nationaliteit van een der partijen;
44/2001 (aangepast)

32.

NL

ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad: voor het gerecht van de plaats
waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen;

26

NL

nieuw
3.

ten aanzien van zakelijke rechten op of het bezit van roerende goederen: het gerecht
van de plaats waar de goederen zich bevinden;
44/2001 (aangepast)

4.

ten aanzien van een op een strafbaar feit gegronde rechtsvordering tot
schadevergoeding of tot teruggave: voor het gerecht waarbij de strafvervolging is
ingesteld, voor zover dit gerecht volgens de interne wetgeving van de burgerlijke
vordering kennis kan nemen;

5.

ten aanzien van een geschil betreffende de exploitatie van een filiaal, van een
agentschap of enige andere vestiging: voor het gerecht van de plaats waar zij gelegen
zijn;

6.

als oprichter, trustee of begunstigde van een trust, die in het leven is geroepen op
grond van de wet of bij geschrifte dan wel bij een schriftelijk bevestigde mondelinge
overeenkomst: voor de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de trust
woonplaats heeft;

7.

ten aanzien van een geschil betreffende de betaling van de beloning wegens de hulp
en berging die aan een lading of vracht ten goede is gekomen: voor het gerecht in het
rechtsgebied waarvan op deze lading of de daarop betrekking hebbende vracht:
44/2001
a)

beslag is gelegd tot zekerheid van deze betaling, of

b)

daartoe beslag had kunnen worden gelegd, maar borgtocht of andere zekerheid
is gesteld;

deze bepaling is slechts van toepassing indien wordt beweerd dat de verweerder een
recht heeft op de lading of de vracht, of dat hij daarop een zodanig recht had op het
tijdstip van deze hulp of berging.
Artikel 6
44/2001 (aangepast)
Deze Een persoon kan ook worden opgeroepen:
1.

NL

⌦ wanneer hij woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat en ⌫ indien er
meer dan één verweerder is: voor het gerecht van de woonplaats van een hunner, op
voorwaarde dat er tussen de vorderingen een zo nauwe band bestaat dat een goede
rechtsbedeling vraagt om hun gelijktijdige behandeling en berechting, teneinde te
vermijden dat bij afzonderlijke berechting van de zaken onverenigbare beslissingen
worden gegeven;

27

NL

44/2001
2.

bij een vordering tot vrijwaring of bij een vordering tot voeging of tussenkomst: voor
het gerecht waarvoor de oorspronkelijke vordering aanhangig is, tenzij de vordering
slechts is ingesteld om de opgeroepene af te trekken van de rechter die deze
verordening hem toekent;

3.

ten aanzien van een tegenvordering die voortspruit uit de overeenkomst of uit het
rechtsfeit waarop de oorspronkelijke vordering gegrond is: voor het gerecht waar
deze laatste aanhangig is;

4.

ten aanzien van een verbintenis uit overeenkomst, indien de vordering vergezeld kan
gaan van een zakelijke vordering betreffende een onroerend goed tegen dezelfde
verweerder: voor de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan het
onroerend goed gelegen is.
Artikel 7

Wanneer een gerecht van een lidstaat uit hoofde van deze verordening bevoegd is kennis te
nemen van vorderingen terzake van aansprakelijkheid voortvloeiend uit het gebruik of de
exploitatie van een schip, neemt dit gerecht, of elk ander gerecht dat volgens het interne recht
van deze lidstaat in zijn plaats treedt, tevens kennis van de vorderingen tot beperking van deze
aansprakelijkheid.

AFDELING 3
BEVOEGDHEID IN VERZEKERINGSZAKEN

Artikel 8
De bevoegdheid in verzekeringszaken is in deze afdeling geregeld, onverminderd artikel 4 en
artikel 5, punt 5.
Artikel 9
44/2001 (aangepast)
1. De verzekeraar met woonplaats op het grondgebied van een lidstaat kan worden
opgeroepen:
44/2001
a)

NL

voor de gerechten van de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft, of

28

NL

b)

in een andere lidstaat, indien het een vordering van de verzekeringnemer, de
verzekerde of een begunstigde betreft, voor het gerecht van de woonplaats van de
eiser, of

c)

indien het een medeverzekeraar betreft, voor het gerecht van een lidstaat waar de
vordering tegen de eerste verzekeraar is ingesteld.

2. Wanneer de verzekeraar geen woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, maar
in een lidstaat een filiaal, een agentschap of enige andere vestiging heeft, wordt hij voor de
geschillen betreffende de exploitatie daarvan geacht woonplaats te hebben op het grondgebied
van die lidstaat.
Artikel 10
De verzekeraar kan bovendien worden opgeroepen voor het gerecht van de plaats waar het
schadebrengende
feit
zich
heeft
voorgedaan,
indien
het
geschil
een
aansprakelijkheidsverzekering of een verzekering van onroerend goed betreft. Hetzelfde geldt
voor het geval dat de verzekering zowel betrekking heeft op onroerende als op roerende
goederen die door eenzelfde polis gedekt zijn en door hetzelfde onheil getroffen zijn.
Artikel 11
1. Terzake van aansprakelijkheidsverzekering kan de verzekeraar ook in vrijwaring worden
opgeroepen voor het gerecht waar de rechtsvordering van de getroffene tegen de verzekerde
aanhangig is, indien de voor dit gerecht geldende wetgeving het toelaat.
2. De artikelen 8, 9 en 10 zijn van toepassing op de vordering die door de getroffene
rechtstreeks tegen de verzekeraar wordt ingesteld, indien de rechtstreekse vordering mogelijk
is.
3. Indien de wettelijke bepalingen betreffende deze rechtstreekse vordering het in het geding
roepen van de verzekeringnemer of de verzekerde regelen, is hetzelfde gerecht ook te hunnen
opzichte bevoegd.
Artikel 12
1. Onverminderd artikel 11, lid 3, kan de vordering van de verzekeraar slechts worden
gebracht voor de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de verweerder
woonplaats heeft, ongeacht of deze laatste verzekeringnemer, verzekerde of begunstigde is.
2. Deze afdeling laat het recht om een tegenvordering in te stellen bij het gerecht waarvoor
met inachtneming van deze afdeling de oorspronkelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 13
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkomsten:
1.

NL

gesloten na het ontstaan van het geschil, of

29

NL

2.

die aan de verzekeringnemer, de verzekerde of de begunstigde de mogelijkheid
geven de zaak bij andere gerechten dan de in deze afdeling genoemde aanhangig te
maken, of

3.

waarbij een verzekeringnemer en een verzekeraar die op het tijdstip waarop de
overeenkomst wordt gesloten, hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats in
dezelfde lidstaat hebben, zelfs als het schadebrengende feit zich in het buitenland
heeft voorgedaan, de gerechten van die lidstaat bevoegd verklaren, tenzij de
wetgeving van die lidstaat dergelijke overeenkomsten verbiedt, of

4.

gesloten door een verzekeringnemer die zijn woonplaats niet in een lidstaat heeft,
behalve wanneer het gaat om een verplichte verzekering of een verzekering van een
in een lidstaat gelegen onroerend goed, of

5.

betreffende een verzekeringsovereenkomst, voor zover daarmee een of meer van de
risico's bedoeld in artikel 14 worden gedekt.
Artikel 14

De in artikel 13, punt 5, bedoelde risico's zijn de volgende:
1.

2.

NL

elke schade
a)

aan zeeschepen, vaste installaties in de kustwateren of in volle zee, of
luchtvaartuigen, die wordt veroorzaakt door gebeurtenissen in verband met het
gebruik daarvan voor handelsdoeleinden,

b)

aan andere goederen dan de bagage van passagiers, toegebracht tijdens het
vervoer met deze schepen of luchtvaartuigen of tijdens gemengd vervoer
waarbij mede met deze schepen of luchtvaartuigen wordt vervoerd;

elke aansprakelijkheid, met uitzondering van die voor lichamelijk letsel van
passagiers of schade aan hun bagage
a)

voortvloeiend uit het gebruik of de exploitatie van de schepen, installaties of
luchtvaartuigen overeenkomstig punt 1, onder a), voor zover, wat
luchtvaartuigen betreft, voor de verzekering van zulke risico's overeenkomsten
tot aanwijzing van een bevoegd gerecht niet verboden zijn bij de wet van de
lidstaat waar de luchtvaartuigen zijn ingeschreven,

b)

veroorzaakt door de goederen gedurende vervoer als bedoeld in punt 1,
onder b);

3.

de geldelijke verliezen in verband met het gebruik of de exploitatie van de schepen,
installaties of luchtvaartuigen overeenkomstig punt 1, onder a), met name verlies van
vracht of verlies van opbrengst van vervrachting;

4.

elk risico dat komt bij een van de in punt 1 tot en met punt 3 genoemde risico's;

30

NL

44/2001 (aangepast)
5.

behoudens de punten 1 tot en met 4, alle „grote risico's” zoals omschreven in
Richtlijn 73/239/EEG van de Raad21 Richtlijn 2009/138/EG van het Europees
Parlement en de Raad22, als gewijzigd bij Richtlijn 88/357/EEG23, Richtlijn
90/618/EEG24 van de Raad en eventuele latere wijzigingsbesluiten.
44/2001
nieuw

AFDELING 4
BEVOEGDHEID VOOR DOOR CONSUMENTEN GESLOTEN OVEREENKOMSTEN

Artikel 15
1. Voor overeenkomsten gesloten door een persoon, de consument, voor een gebruik dat als
niet bedrijfs- of beroepsmatig kan worden beschouwd, wordt de bevoegdheid geregeld door
deze afdeling, onverminderd artikel 4 en artikel 5, punt 5, wanneer
a)

het gaat om koop en verkoop op afbetaling van roerende lichamelijke zaken,

b)

het gaat om leningen op afbetaling of andere krediettransacties ter financiering van
de verkoop van zulke zaken,

c)

in alle andere gevallen, de overeenkomst is gesloten met een persoon die
commerciële of beroepsactiviteiten ontplooit in de lidstaat waar de consument
woonplaats heeft, of dergelijke activiteiten met ongeacht welke middelen richt op die
lidstaat, of op meerdere staten met inbegrip van die lidstaat, en de overeenkomst
onder die activiteiten valt.

2. Wanneer de wederpartij van de consument geen woonplaats heeft op het grondgebied van
een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal, een agentschap of enige andere vestiging heeft,
wordt hij voor de geschillen betreffende de exploitatie daarvan geacht woonplaats te hebben
op het grondgebied van die lidstaat.
3. Deze afdeling is niet van toepassing op vervoerovereenkomsten, behoudens
overeenkomsten waarbij voor één enkele prijs zowel vervoer als verblijf worden aangeboden.

21
22
23
24

NL

PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/26/EG van het
Europees Parlement en de Raad (PB L 181 van 20.7.2000, blz. 65).
PB L 335 van 17.12.2009, blz. 1.
PB L 172 van 4.7.1988, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/26/EG.
PB L 330 van 29.11.1990, blz. 44.

31

NL

Artikel 16
1. De rechtsvordering die door een consument wordt ingesteld tegen de wederpartij bij de
overeenkomst, kan worden gebracht hetzij voor de gerechten van de lidstaat op het
grondgebied waarvan die partij woonplaats heeft, hetzij voor het gerecht van de plaats waar
de consument woonplaats heeft.
2. De rechtsvordering die tegen de consument wordt ingesteld door de wederpartij bij de
overeenkomst kan slechts worden gebracht voor de gerechten van de lidstaat op het
grondgebied waarvan de consument woonplaats heeft.
3. Dit artikel laat het recht om een tegenvordering in te stellen bij het gerecht waarvoor met
inachtneming van deze afdeling de oorspronkelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 17
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkomsten:
1.

gesloten na het ontstaan van het geschil, of

2.

die aan de consument de mogelijkheid geven de zaak bij andere gerechten dan de in
deze afdeling genoemde aanhangig te maken, of

3.

waarbij een consument en zijn wederpartij, die op het tijdstip waarop de
overeenkomst wordt gesloten woonplaats of hun gewone verblijfplaats in dezelfde
lidstaat hebben, de gerechten van die lidstaat bevoegd verklaren, tenzij het recht van
die lidstaat dergelijke overeenkomsten verbiedt.

AFDELING 5
BEVOEGDHEID VOOR INDIVIDUELE VERBINTENISSEN UIT
ARBEIDSOVEREENKOMST

Artikel 18
1. Voor individuele verbintenissen uit arbeidsovereenkomst wordt de bevoegdheid geregeld
door deze afdeling, onverminderd artikel 4 en artikel 5, punt 5 , en artikel 6, punt 1 .
2. Wanneer een werknemer een individuele arbeidsovereenkomst aangaat met een werkgever
die geen woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal,
agentschap of andere vestiging heeft, wordt de werkgever voor geschillen betreffende de
exploitatie daarvan geacht zijn woonplaats te hebben op het grondgebied van die lidstaat.

NL

32

NL

Artikel 19
44/2001 (aangepast)
De werkgever met woonplaats op het grondgebied van een lidstaat kan voor de volgende
gerechten worden opgeroepen:
44/2001
1.

voor de gerechten van de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft, of

2.

in een andere lidstaat:
44/2001 (aangepast)
a)

voor het gerecht van de plaats waar ⌦ of vanwaaruit ⌫ de werknemer
gewoonlijk werkt of voor het gerecht van de laatste plaats waar hij gewoonlijk
heeft gewerkt, of
44/2001

b)

wanneer de werknemer niet in eenzelfde land gewoonlijk werkt of heeft
gewerkt, voor het gerecht van de plaats waar zich de vestiging bevindt of
bevond die de werknemer in dienst heeft genomen.
Artikel 20

1. De vordering van de werkgever kan slechts worden gebracht voor de gerechten van de
lidstaat op het grondgebied waarvan de werknemer woonplaats heeft.
2. Deze afdeling laat het recht om een tegenvordering in te stellen bij het gerecht waarvoor
met inachtneming van deze afdeling de oorspronkelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 21
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkomsten:

NL

1.

gesloten na het ontstaan van het geschil, of

2.

die aan de werknemer de mogelijkheid geven de zaak bij andere gerechten dan de in
deze afdeling genoemde aanhangig te maken.

33

NL

AFDELING 6
EXCLUSIEVE BEVOEGDHEID

Artikel 22
44/2001 (aangepast)
nieuw
Ongeacht de woonplaats Bij uitsluiting bevoegd zijn:
1.

voor zakelijke rechten op en huur en verhuur, pacht en verpachting van onroerende
goederen: de gerechten van de lidstaat waar het onroerend goed gelegen is.
⌦ Doch: ⌫
a)

voor huur en verhuur, pacht en verpachting van onroerende goederen voor
tijdelijk particulier gebruik voor ten hoogste zes opeenvolgende maanden: ook
de gerechten van de lidstaat waar de verweerder woonplaats heeft, mits de
huurder of pachter een natuurlijke persoon is en de eigenaar en de huurder of
pachter
op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst of op het
ogenblik van het instellen van de vordering  woonplaats in dezelfde lidstaat
hebben;
nieuw

b)

in overeenkomsten betreffende de huur van gebouwen voor beroepsdoeleinden
kunnen de partijen overeenkomen dat een gerecht of de gerechten van een
lidstaat bevoegd zijn, conform artikel 23;
44/2001

2.

voor de geldigheid, de nietigheid of de ontbinding van vennootschappen of
rechtspersonen met plaats van vestiging in een lidstaat, dan wel van de besluiten van
hun organen: de gerechten van die lidstaat. Om deze plaats van vestiging vast te
stellen, past het gerecht de regels van het voor hem geldende internationaal
privaatrecht toe;

3.

voor de geldigheid van inschrijvingen in openbare registers: de gerechten van de
lidstaat waar deze registers worden gehouden;
44/2001 (aangepast)

4.

NL

voor de registratie of de geldigheid van octrooien, merken, tekeningen en modellen
van nijverheid, en andere soortgelijke rechten die aanleiding geven tot deponering of
registratie: ⌦ ongeacht of de kwestie bij wege van rechtsvordering dan wel exceptie

34

NL

wordt opgeworpen25, ⌫ de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de
deponering of registratie is verzocht, heeft plaatsgehad of geacht wordt te hebben
plaatsgehad in de zin van een besluit van de Gemeenschap ⌦ van de Unie ⌫ of een
internationale overeenkomst.
44/2001
Onverminderd de bevoegdheid van het Europees octrooibureau krachtens het
Verdrag inzake de verlening van Europese octrooien, ondertekend te München op 5
oktober 1973, zijn ongeacht de woonplaats, de gerechten van elke lidstaat bij
uitsluiting bevoegd voor de registratie of de geldigheid van een voor die lidstaat
verleend Europees octrooi;
5.

voor de tenuitvoerlegging van beslissingen: de gerechten van de lidstaat van de
plaats van tenuitvoerlegging.

AFDELING 7
DOOR PARTIJEN AANGEWEZEN BEVOEGD GERECHT

Artikel 23
44/2001 (aangepast)
nieuw
1. Wanneer de partijen van wie er ten minste één woonplaats heeft op het grondgebied van
een lidstaat, een gerecht of de gerechten van een lidstaat hebben aangewezen voor de
kennisneming van geschillen die naar aanleiding van een bepaalde rechtsbetrekking zijn
ontstaan of zullen ontstaan, is dit gerecht of zijn de gerechten van die lidstaat bevoegd
,
tenzij de overeenkomst krachtens het recht van die lidstaat substantieel nietig is  . Deze
bevoegdheid is exclusief, tenzij de partijen anders zijn overeengekomen. Deze overeenkomst
tot aanwijzing van een bevoegd gerecht wordt gesloten:
44/2001

NL

a)

hetzij bij een schriftelijke overeenkomst of bij een schriftelijk bevestigde mondelinge
overeenkomst;

b)

hetzij in een vorm die wordt toegelaten door de handelwijzen die tussen de partijen
gebruikelijk zijn geworden;

c)

hetzij, in de internationale handel, in een vorm die overeenstemt met een gewoonte
waarvan de partijen op de hoogte zijn of hadden behoren te zijn en die in de

25

Note for the translators: the translations, particularly the German and French translation, shall use the
wording of the corresponding translations of the decision of the Court of Justice in the matter GAT v.
LuK (C-4/03) of 13 July 2006 (summary).

35

NL

internationale handel algemeen bekend is en door partijen bij dergelijke
overeenkomsten in de betrokken handelsbranche doorgaans in acht wordt genomen.
2. Als „schriftelijk” wordt tevens elke elektronische mededeling aangemerkt, waardoor de
overeenkomst duurzaam geregistreerd wordt.
3. Wanneer een dergelijke overeenkomst wordt gesloten door partijen die geen van allen
woonplaats op het grondgebied van een lidstaat hebben, kunnen de gerechten van de andere
lidstaten van het geschil niet kennisnemen, zolang het aangewezen gerecht of de aangewezen
gerechten zich niet onbevoegd hebben verklaard.
3. Het gerecht of de gerechten van een lidstaat waaraan in de akte tot oprichting van een trust
bevoegdheid is toegekend, is of zijn bij uitsluiting bevoegd kennis te nemen van een
vordering tegen een oprichter, een trustee of een begunstigde van een trust, als het gaat om de
betrekkingen tussen deze personen of om hun rechten of verplichtingen in het kader van de
trust.
4. Overeenkomsten tot aanwijzing van een bevoegd gerecht en soortgelijke bedingen in akten
tot oprichting van een trust hebben geen rechtsgevolg indien zij strijdig zijn met de artikelen
13, 17 of 21, of indien de gerechten op welker bevoegdheid inbreuk wordt gemaakt, krachtens
artikel 22 bij uitsluiting bevoegd zijn.
Artikel 24
1. Buiten de gevallen waarin zijn bevoegdheid voortvloeit uit andere bepalingen van deze
verordening, is het gerecht van een lidstaat waarvoor de verweerder verschijnt bevoegd. Dit
voorschrift is niet van toepassing indien de verschijning ten doel heeft de bevoegdheid te
betwisten, of indien er een ander gerecht bestaat dat krachtens artikel 22 bij uitsluiting
bevoegd is.
nieuw
2. In de in de afdelingen 3, 4 en 5 van dit hoofdstuk bedoelde zaken, moet de verweerder in
het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk worden geïnformeerd over zijn recht
om de bevoegdheid van het gerecht te betwisten en over de gevolgen van een verschijning.
Alvorens bevoegdheid op basis van dit artikel te aanvaarden, vergewist het gerecht zich ervan
dat deze informatie aan de verweerder is verstrekt.

AFDELING 8
SUBSIDIAIRE BEVOEGDHEID EN FORUM NECESSITATIS

Artikel 25
Wanneer in geen lidstaat een gerecht bevoegd is op grond van de artikelen 2 tot en met 24,
zijn de gerechten van de lidstaat waar zich goederen van de verweerder bevinden bevoegd,
mits

NL

36

NL

a) de waarde van de goederen niet buiten verhouding staat tot de waarde van de
vordering, en
b) het geschil voldoende nauw verbonden is met de lidstaat van het aangezochte
gerecht.
Artikel 26
Wanneer in geen lidstaat een gerecht bevoegd is op grond van deze verordening, kunnen de
gerechten van een lidstaat in uitzonderingsgevallen de zaak behandelen indien het recht op
een onpartijdig gerecht of het recht van toegang tot de rechter dit vereist, met name:
a)

indien in een derde land waarmee het geschil nauw verbonden is, redelijkerwijs
geen procedure aanhangig kan worden gemaakt of gevoerd, of een procedure
daar onmogelijk blijkt, of

b)

indien een in een derde land gegeven beslissing over de vordering niet in
aanmerking zou komen voor erkenning en tenuitvoerlegging in de lidstaat van
het aangezochte gerecht overeenkomstig het recht van die lidstaat en een
dergelijke erkenning en tenuitvoerlegging nodig is voor de handhaving van de
rechten van de eiser,

en het geschil voldoende nauw verbonden is met de lidstaat van het aangezochte
gerecht.
44/2001
nieuw

AFDELING 89
TOETSING VAN DE BEVOEGDHEID EN DE ONTVANKELIJKHEID

Artikel 2527
Het gerecht van een lidstaat waarbij een geschil aanhangig is gemaakt met als inzet een
vordering waarvoor krachtens artikel 22 een gerecht van een andere lidstaat bij uitsluiting
bevoegd is,
het niet bevoegd is op grond van deze verordening  , verklaart zich
ambtshalve onbevoegd.
44/2001 (aangepast)
Artikel 2628
1. Wanneer de verweerder met woonplaats op het grondgebied van een lidstaat voor een
gerecht van een andere lidstaat wordt opgeroepen en niet verschijnt, verklaart het gerecht zich
ambtshalve onbevoegd indien zijn bevoegdheid niet berust op deze verordening.

NL

37

NL

2. Het is het gerecht is verplicht zijn uitspraak aan te houden zolang niet vaststaat dat de
verweerder in de gelegenheid is gesteld het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig
stuk, zo tijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, te ontvangen, of dat daartoe al
het nodige is gedaan.
44/2001
nieuw
32. Artikel 19, leden 1, 2, en 3, van Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van 29 mei
2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en
buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken26 Verordening (EG)
nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad27 is van toepassing in plaats van lid 2,
indien de toezending van het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk,
overeenkomstig deze verordening moest plaatsvinden.
43. Wanneer Verordening (EG) nr. 1348/2000 1393/2007 niet van toepassing is, is artikel 15
van het Verdrag van 's-Gravenhage van 15 november 1965 inzake de betekening en de
kennisgeving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke
of handelszaken van toepassing, indien de toezending van het stuk dat het geding inleidt of
een gelijkwaardig stuk, overeenkomstig dat verdrag moest plaatsvinden.

AFDELING 910
AANHANGIGHEID EN SAMENHANG

Artikel 2729
1. Wanneer voor gerechten van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen vorderingen
aanhangig zijn, die hetzelfde onderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak berusten, houdt het
gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht
, onverminderd artikel 32, lid 2,  zijn
uitspraak ambtshalve aan totdat de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is
aangebracht, vaststaat.
nieuw
2. In de in lid 1 bedoelde zaken stelt het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht zijn
bevoegdheid vast binnen zes maanden tenzij dit als gevolg van uitzonderlijke omstandigheden
onmogelijk is. Op verzoek van een ander gerecht waarbij de zaak is aangebracht, deelt het
gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht dat gerecht mee op welke datum de zaak bij
hem is aangebracht en of het zijn bevoegdheid voor de zaak heeft vastgesteld dan wel, indien
dat niet het geval is, wanneer de bevoegdheid vermoedelijk zal worden vastgesteld.

26
27

NL

PB L 160 van 30.6.2000, blz. 37.
PB L 324 van 10.12.2007, blz. 79.

38

NL

44/2001
23. Wanneer de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht,
vaststaat, verklaart het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht, zich onbevoegd.
nieuw
4. Wanneer de overeengekomen of aangewezen plaats van arbitrage in een lidstaat is gelegen,
houden de gerechten van een andere lidstaat waarvan de bevoegdheid op grond van een
arbitrageovereenkomst wordt betwist hun uitspraak aan zodra de gerechten van de lidstaat
waar de plaats van arbitrage is gelegen of het arbitragetribunaal, ten principale of bij wege
van exceptie, is gevraagd te beslissen over het bestaan, de geldigheid of de gevolgen van die
arbitrageovereenkomst.
Dit lid belet niet dat het gerecht waarvan de bevoegdheid wordt betwist zich onbevoegd
verklaart in de bovenbedoelde situatie indien zijn nationaal recht dat voorschrijft.
Wanneer het bestaan, de geldigheid of de gevolgen van de arbitrageovereenkomst zijn komen
vast te staan, verklaart het aangezochte gerecht zich onbevoegd.
Dit lid is niet van toepassing op de in de afdelingen 3, 4, en 5 van hoofdstuk II bedoelde
geschillen.
44/2001
Artikel 2830
1. Wanneer samenhangende vorderingen aanhangig zijn voor gerechten van verschillende
lidstaten, kan het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht, zijn uitspraak aanhouden.
44/2001 (aangepast)
2. Wanneer deze vorderingen ⌦ bij het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht ⌫
in eerste aanleg aanhangig zijn, kan dit elk ander gerecht, op verzoek van een der partijen, ook
tot verwijzing overgaan mits het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht bevoegd is
van de betreffende vorderingen kennis te nemen en zijn wetgeving de voeging ervan toestaat.
44/2001
3. Samenhangend in de zin van dit artikel zijn vorderingen waartussen een zo nauwe band
bestaat dat een goede rechtsbedeling vraagt om hun gelijktijdige behandeling en berechting,
teneinde te vermijden dat bij afzonderlijke berechting van de zaken onverenigbare
beslissingen worden gegeven.

NL

39

NL

nieuw
Artikel 31
Wanneer een bodemprocedure aanhangig is voor een gerecht van een lidstaat en er bij de
gerechten van een andere lidstaat een verzoek om voorlopige of bewarende maatregelen is
ingediend, werken de betrokken gerechten samen om een goede coördinatie te waarborgen
tussen de bodemprocedure en het verzoek om voorlopige of bewarende maatregelen.
Meer bepaald wint het gerecht waarbij een verzoek om voorlopige of bewarende maatregelen
is ingediend, informatie in bij het andere gerecht over alle relevante omstandigheden van de
zaak, zoals de spoedeisendheid van de gevraagde maatregel of de eventuele afwijzing van een
soortgelijke maatregel door het gerecht waarbij het bodemgeschil aanhangig is.
44/2001
Artikel 2932
1. Wanneer voor de vorderingen meer dan één gerecht bij uitsluiting bevoegd is, worden
partijen verwezen naar het gerecht waarbij de zaak het eerst aanhangig is gemaakt.
nieuw
2. Wanneer een in artikel 23 bedoelde overeenkomst een gerecht of de gerechten van een
lidstaat bij uitsluiting bevoegd maakt, zijn, voor zover het niet gaat om een overeenkomst in
de zin van de afdelingen 3, 4 of 5 van dit hoofdstuk, de gerechten van andere lidstaten niet
bevoegd voor het geschil totdat het(de) in de overeenkomst aangewezen gerecht(en) zich
onbevoegd heeft(hebben) verklaard.
44/2001
Artikel 3033
1. Voor de toepassing van deze afdeling wordt een zaak geacht te zijn aangebracht bij een
gerecht

NL

1.a)

op het tijdstip waarop het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk bij het
gerecht wordt ingediend, mits de eiser vervolgens niet heeft nagelaten te doen wat hij
met het oog op de betekening of de kennisgeving van het stuk aan de verweerder
moest doen, of

2.b)

indien het stuk betekend of meegedeeld moet worden voordat het bij het gerecht
wordt ingediend, op het tijdstip waarop de autoriteit die verantwoordelijk is voor de
betekening of de kennisgeving het stuk ontvangt, mits de eiser vervolgens niet heeft
nagelaten te doen wat hij met het oog op de indiening van het stuk bij het gerecht
moest doen.

40

NL

nieuw
De in punt b) bedoelde autoriteit die verantwoordelijk is voor de betekening of de
kennisgeving is de eerste autoriteit die de te betekenen of mee te delen stukken ontvangt.
2. De in lid 1 bedoelde gerechten en autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de betekening
of de kennisgeving noteren de datum en het tijdstip van indiening van het geding inleidende
stuk of van ontvangst van de te betekenen of mee te delen stukken.
3. Voor de toepassing van deze afdeling wordt een zaak geacht te zijn aangebracht bij een
arbitragetribunaal wanneer een partij een arbiter heeft aangesteld of wanneer een partij de
hulp van een instelling, autoriteit of gerecht heeft gevraagd met het oog op de samenstelling
van het tribunaal.
Artikel 34
1. Wanneer voor de gerechten van een derde land tussen dezelfde partijen vorderingen
aanhangig zijn die hetzelfde onderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak berusten, en de zaak
ook is aangebracht bij een gerecht van een lidstaat, kan dat gerecht, onverminderd de
artikelen 3 tot en met 7, zijn uitspraak aanhouden, wanneer
a)

de zaak het eerst is aangebracht bij het gerecht van het derde land;

b)

kan worden verwacht dat het gerecht van het derde land binnen een redelijke
termijn een beslissing zal geven die zal kunnen worden erkend en, in
voorkomend geval, ten uitvoer gelegd in die lidstaat, en

c)

het gerecht ervan overtuigd is dat dit nodig is voor een goede rechtsbedeling.

2. Tijdens de schorsing van de procedure, verliest de partij die de zaak voor het gerecht van de
lidstaat heeft gebracht niet de voordelen voortvloeiend uit de stuiting van de verjarings- of
vervaltermijnen die in het recht van die lidstaat zijn vastgesteld.
3. Het gerecht kan de schorsing te allen tijde opheffen op verzoek van een van de partijen of
ambtshalve indien aan een van de volgende voorwaarden is voldaan:
a)

de procedure bij het gerecht van het derde land wordt zelf geschorst of
ingetrokken;

b)

het is volgens het gerecht niet waarschijnlijk dat de procedure bij het gerecht
van het derde land binnen een redelijke termijn zal worden afgerond;

c)

de opheffing van de schorsing is vereist voor een goede rechtsbedeling.

4. Het gerecht zet de procedure stop op verzoek van een van de partijen of ambtshalve
wanneer de procedure bij het gerecht van het derde land is afgerond en heeft geleid tot een
beslissing die in dat land uitvoerbaar is of die kan worden erkend en, in voorkomend geval,
ten uitvoer gelegd in de lidstaat.

NL

41

NL

44/2001

AFDELING 1011
VOORLOPIGE MAATREGELEN EN BEWARENDE MAATREGELEN TOT BEWARING
VAN RECHT

nieuw
Artikel 35
Wanneer de gerechten van een lidstaat bevoegd zijn om van het bodemgeschil kennis te nemen,
zijn die gerechten ook bevoegd om de in de wetgeving van die lidstaat vastgestelde voorlopige
en bewarende maatregelen te gelasten.
44/2001 (aangepast)
nieuw
Artikel 3136
In de wetgeving van een lidstaat vastgestelde voorlopige of bewarende maatregelen kunnen
bij de gerechten van die staat worden aangevraagd, zelfs indien een gerecht van een andere
lidstaat krachtens deze verordening
of een arbitragetribunaal  bevoegd is om van het
bodemgeschil kennis te nemen.
44/2001 (aangepast)

HOOFDSTUK III
ERKENNING ⌦ , UITVOERBAARHEID ⌫ EN
TENUITVOERLEGGING

Artikel 32
Onder beslissing in de zin van deze verordening wordt verstaan, elke door een gerecht van
een lidstaat gegeven beslissing, ongeacht de daaraan gegeven benaming, zoals arrest, vonnis,
beschikking of rechterlijk dwangbevel, alsmede de vaststelling door de griffier van het bedrag
van de proceskosten.

NL

42

NL

nieuw
Artikel 37
1.

Dit hoofdstuk regelt de erkenning, de uitvoerbaarheid en de tenuitvoerlegging van de
onder deze verordening vallende beslissingen.

2.

Afdeling 1 is van toepassing op alle beslissingen, met uitzondering van die bedoeld
in lid 3.

3.

Afdeling 2 is van toepassing op in een andere lidstaat gegeven beslissingen
a) betreffende niet-contractuele verbintenissen die voortvloeien uit een inbreuk op de
persoonlijke levenssfeer of op de persoonlijkheidsrechten, met inbegrip van
smaad, en
b) in procedures die betrekking hebben op de vergoeding van schade die een groep
gelaedeerden heeft geleden als gevolg van onrechtmatige handelspraktijken en die
zijn ingeleid door
i. een overheidsinstantie,
ii. een non-profitorganisatie waarvan de belangrijkste doelstelling en activiteit erin
bestaat de belangen van groepen natuurlijke of rechtspersonen te behartigen of te
verdedigen – anders dan door hen op commerciële basis juridisch advies te verlenen
of in rechte te vertegenwoordigen, of
iii. een groep van meer dan twaalf eisers.

4.

NL

Onverminderd de bevoegdheid van de Commissie om - rekening houdend met de
stand van de convergentie tussen de nationale rechtsstelsels en de ontwikkeling van
het EU-recht – te allen tijde voor te stellen dat de in afdeling 1 opgenomen regels
worden uitgebreid tot beslissingen in de zin van lid 3, onder b), dient de Commissie
drie jaar na de inwerkingtreding van deze verordening of vroeger wanneer de
Commissie een verdere harmonisatie voorstelt, bij het Europees Parlement, de Raad
en het Europees Economisch en Sociaal Comité een verslag in waarin wordt
nagegaan of het nog steeds nodig is de erkennings- en tenuitvoerleggingsprocedure te
handhaven voor beslissingen over de in lid 3, onder b), bedoelde aangelegenheden.

43

NL

AFDELING 1
BESLISSINGEN WAARVOOR GEEN VERKLARING VAN UITVOERBAARHEID IS
VEREIST

ONDERAFDELING 1
AFSCHAFFING VAN HET EXEQUATUR

Artikel 38
1. Onder voorbehoud van het bepaalde in dit hoofdstuk, wordt een in een lidstaat gegeven
beslissing in de andere lidstaten erkend zonder dat daartoe een procedure is vereist en zonder
mogelijkheid om tegen de erkenning op te komen.
2. Een in een lidstaat gegeven beslissing die in die lidstaat uitvoerbaar is, is in een andere
lidstaat uitvoerbaar zonder dat een verklaring van uitvoerbaarheid is vereist.
Artikel 39
1. Een partij die in een andere lidstaat een overeenkomstig artikel 38, lid 1, erkende beslissing
wenst in te roepen, legt een afschrift van de beslissing over die voldoet aan de vereisten voor
vaststelling van de echtheid ervan.
2. In voorkomend geval kan het gerecht waarvoor de erkende beslissing wordt ingeroepen, de
partij die de beslissing inroept, verzoeken een door het gerecht van herkomst afgegeven
certificaat over te leggen volgens het formulier in bijlage I, en een transliteratie of een
vertaling van de inhoud van het formulier te verstrekken, conform artikel 69.
Het gerecht van herkomst geeft dit certificaat ook af op verzoek van elke partij die er belang
bij heeft.
3. Het gerecht waarvoor de erkende beslissing wordt ingeroepen, kan de procedure geheel of
gedeeltelijk schorsen wanneer de beslissing wordt aangevochten in de lidstaat van herkomst
of in het geval van een verzoek om heroverweging overeenkomstig de artikelen 45 of 46.

NL

44

NL

ONDERAFDELING 2
TENUITVOERLEGGING

Artikel 40
Een uitvoerbare beslissing houdt van rechtswege het verlof in bewarende maatregelen te
treffen die in het recht van de lidstaat van tenuitvoerlegging zijn vastgesteld.
Artikel 41
1. Onder voorbehoud van het bepaalde in dit hoofdstuk, wordt de procedure voor
tenuitvoerlegging van in een andere lidstaat gegeven beslissingen beheerst door het recht van
de lidstaat van tenuitvoerlegging. Een in een lidstaat gegeven beslissing die in de lidstaat van
tenuitvoerlegging uitvoerbaar is, wordt er onder dezelfde voorwaarden ten uitvoer gelegd als
een in die lidstaat gegeven beslissing.
2. Niettegenstaande het bepaalde in lid 1, zijn de in het recht van de lidstaat van
tenuitvoerlegging vastgestelde gronden voor weigering of schorsing van de tenuitvoerlegging
niet van toepassing voor zover zij betrekking hebben op de situaties bedoeld in de artikelen 43
tot en met 46.
Artikel 42
1. Met het oog op de tenuitvoerlegging in een andere lidstaat van andere dan de in lid 2
bedoelde beslissingen, verstrekt de verzoeker aan de bevoegde tenuitvoerleggingsautoriteiten:
a)

een afschrift van de beslissing dat aan de nodige voorwaarden voldoet om de
echtheid ervan te kunnen vaststellen, en

b)

het door het gerecht van herkomst afgegeven certificaat volgens het formulier
in bijlage I, waaruit blijkt dat de beslissing uitvoerbaar is en dat in voorkomend
geval een uittreksel van de beslissing bevat alsook relevante informatie over de
invorderbare kosten van de procedure en de berekening van rente.

2. Met het oog op de tenuitvoerlegging in een andere lidstaat van een beslissing waarbij
voorlopige of bewarende maatregelen zijn gelast, verstrekt de verzoeker aan de
bevoegde tenuitvoerleggingsautoriteiten:
a)

een afschrift van de beslissing dat aan de nodige voorwaarden voldoet om de
echtheid ervan te kunnen vaststellen, en

b) het door het gerecht van herkomst afgegeven certificaat volgens het formulier in
bijlage I, dat een beschrijving van de maatregel bevat en waaruit blijkt
i) dat het gerecht bevoegd is om van het bodemgeschil kennis te nemen,
en

NL

45

NL

ii) dat, wanneer de maatregel is gelast zonder dat de verweerder is
opgeroepen om te verschijnen en de maatregel ten uitvoer moet
worden gelegd zonder voorafgaande betekening of kennisgeving
aan de verweerder, de verweerder het recht heeft om de maatregel
aan te vechten overeenkomstig het recht van de lidstaat van
herkomst.
3. Indien nodig kan de bevoegde autoriteit verzoeken om een transliteratie of een vertaling
van de inhoud van het in punt b) van de leden 1 en 2 bedoelde formulier, conform artikel 69.
4. De bevoegde autoriteiten kunnen van de verzoeker geen vertaling van de beslissing
verlangen. Een vertaling kan echter wel worden verlangd indien de tenuitvoerlegging van de
beslissing wordt aangevochten en een vertaling noodzakelijk lijkt.
Artikel 43
De bevoegde autoriteit van de lidstaat van tenuitvoerlegging weigert op verzoek van de
verweerder de tenuitvoerlegging van de beslissing geheel of gedeeltelijk, indien
a) de beslissing onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de lidstaat van
tenuitvoerlegging gegeven beslissing;
b) de beslissing onverenigbaar is met een beslissing die vroeger in een andere lidstaat
of in een derde land tussen dezelfde partijen is gegeven in een geschil dat hetzelfde
onderwerp betreft en op dezelfde oorzaak berust, mits de laatstbedoelde beslissing
voldoet aan de voorwaarden voor erkenning in de lidstaat van tenuitvoerlegging.
Artikel 44
1. In het geval van een verzoek om heroverweging overeenkomstig artikel 45 of artikel 46 kan
de bevoegde autoriteit in de lidstaat van tenuitvoerlegging, op verzoek van de verweerder:
a) de tenuitvoerleggingsprocedure tot bewarende maatregelen beperken;
b) de tenuitvoerlegging afhankelijk maken van het stellen van een door die autoriteit
te bepalen zekerheid, of
c) de tenuitvoerlegging van de beslissing geheel of gedeeltelijk schorsen.
2. De bevoegde autoriteit schorst op verzoek van de verweerder de tenuitvoerlegging van de
beslissing indien de uitvoerbaarheid ervan in de lidstaat van herkomst is geschorst.
3. Wanneer een bewarende maatregel is gelast zonder dat de verweerder is opgeroepen om te
verschijnen en die maatregel ten uitvoer wordt gelegd zonder voorafgaande betekening of
kennisgeving aan de verweerder, kan de bevoegde autoriteit op verzoek van de verweerder de
tenuitvoerlegging schorsen wanneer de verweerder de maatregel in de lidstaat van herkomst
heeft aangevochten.

NL

46

NL

ONDERAFDELING 3
GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN

Artikel 45
1. Een verweerder die in de lidstaat van herkomst niet is verschenen, heeft het recht om het
bevoegde gerecht van die lidstaat te verzoeken de beslissing te heroverwegen, indien:
a)

het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk niet zo tijdig en op
zodanige wijze als met het oog op zijn verdediging nodig was, aan hem is
betekend of meegedeeld, of

b)

hij de beslissing door overmacht of buitengewone omstandigheden buiten zijn
wil niet heeft kunnen betwisten,

tenzij hij de beslissing niet heeft aangevochten terwijl hij daartoe de mogelijkheid
had.
2. Het verzoek wordt ingediend met behulp van het formulier in bijlage II.
3. Het verzoek kan rechtstreeks worden ingediend bij het gerecht van de lidstaat van herkomst
dat overeenkomstig dit artikel bevoegd is voor de heroverweging. Het verzoek kan ook
worden ingediend bij het bevoegde gerecht van de lidstaat van tenuitvoerlegging, dat het
verzoek onverwijld doet toekomen aan het bevoegde gerecht van de lidstaat van herkomst,
met gebruikmaking van de communicatiemiddelen waarvan overeenkomstig artikel 87,
punt b), kennisgeving is gedaan.
4. Het verzoek om heroverweging wordt onmiddellijk ingediend en in ieder geval binnen een
termijn van 45 dagen nadat de verweerder daadwerkelijk kennis heeft gekregen van de inhoud
van de beslissing en in staat was om te reageren. Wanneer de verweerder om heroverweging
van de beslissing verzoekt in het kader van tenuitvoerleggingsprocedures, begint de termijn te
lopen uiterlijk op de dag van de eerste tenuitvoerleggingsmaatregel waardoor hij de
beschikking over zijn goederen geheel of gedeeltelijk verliest. Het verzoek wordt geacht te
zijn ingediend wanneer het is ontvangen door een van beide in lid 3 bedoelde gerechten.
5. Wanneer het verzoek om heroverweging kennelijk ongegrond is, wijst het gerecht het
verzoek onmiddellijk en in ieder geval binnen 30 dagen na de ontvangst ervan af. In dat geval
blijft de beslissing van kracht.
Indien het gerecht beslist dat heroverweging gerechtvaardigd is op een van de in lid 1
genoemde gronden, is de beslissing nietig. De partij die de beslissing voor het gerecht van
herkomst heeft verkregen, verliest echter niet de voordelen voortvloeiend uit de stuiting van
de verjarings- of vervaltermijnen die in de oorspronkelijke procedure zijn verkregen.
6. Deze bepaling is van toepassing in plaats van artikel 19, lid 4, van
Verordening (EG) nr. 1393/2007 indien het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig
stuk volgens die verordening vanuit een lidstaat naar een andere lidstaat moest worden
verzonden.

NL

47

NL

Artikel 46
1. In andere dan de in artikel 45 bedoelde gevallen, heeft een partij het recht te verzoeken dat
de erkenning of tenuitvoerlegging van een beslissing wordt geweigerd wanneer deze
erkenning of tenuitvoerlegging in strijd zou zijn met de fundamentele beginselen die ten
grondslag liggen aan het recht op een onpartijdig gerecht.
2. Het verzoek wordt ingediend bij het gerecht van de lidstaat van tenuitvoerlegging, zoals
vermeld in bijlage III. Het relatief bevoegde gerecht is dat van de woonplaats van de partij
tegen wie de erkenning of de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, of van de plaats van
tenuitvoerlegging.
3. De vereisten waaraan het verzoek moet voldoen, worden vastgesteld door het recht van de
lidstaat van tenuitvoerlegging.
4. Wanneer het verzoek kennelijk ongegrond is, wijst het gerecht het verzoek onmiddellijk en
in ieder geval binnen 30 dagen na de ontvangst ervan af.
5. Indien het gerecht beslist dat het verzoek gerechtvaardigd is, wordt de erkenning of de
tenuitvoerlegging van de beslissing geweigerd.
6. Tegen de overeenkomstig dit artikel gegeven beslissing kunnen alleen de in bijlage IV
genoemde rechtsmiddelen worden aangewend.
7. Het gerecht waarbij een verzoek overeenkomstig dit artikel is ingediend, kan zijn uitspraak
aanhouden indien een gewoon rechtsmiddel is ingesteld tegen de beslissing in de lidstaat van
herkomst of indien de termijn daarvoor nog niet is verstreken. Wanneer de termijn voor het
instellen van een dergelijk rechtsmiddel nog niet is verstreken, kan het gerecht een termijn
bepalen waarbinnen het rechtsmiddel moet worden ingesteld.
8. De in het ongelijk gestelde partij wordt in de kosten van de procedure in de zin van dit
artikel verwezen, met inbegrip van de gerechtskosten van de andere partij.
44/2001 (aangepast)

AFDELING 12
ERKENNING ⌦ BESLISSINGEN WAARVOOR VOORLOPIG NOG EEN VERKLARING
VAN UITVOERBAARHEID IS VEREIST ⌫

Artikel 3347
1. De in een lidstaat gegeven beslissingen ⌦ over in artikel 37, lid 3, bedoelde
aangelegenheden ⌫ worden in de overige lidstaten erkend zonder vorm van proces.
2. Indien tegen de erkenning van een beslissing bezwaar wordt gemaakt, kan iedere partij die
er belang bij heeft ten principale te zien vastgesteld dat de beslissing erkend moet worden,
gebruik maken van de procedures, bedoeld in ⌦ artikelen 50 tot en met 63 ⌫ .

NL

48

NL

44/2001
3. Wordt voor een gerecht van een lidstaat de erkenning bij wege van tussenvordering
gevraagd, dan is dit gerecht bevoegd om van de vordering kennis te nemen.
44/2001 (aangepast)
Artikel 3448
Een beslissing wordt niet erkend indien:
1.

de erkenning kennelijk strijdig is met de openbare orde ⌦ (ordre public) ⌫ van de
aangezochte lidstaat;
44/2001

2.

het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, niet zo tijdig en op zodanige
wijze als met het oog op zijn verdediging nodig was, aan de verweerder tegen wie
verstek werd verleend, betekend of meegedeeld is, tenzij de verweerder tegen de
beslissing geen rechtsmiddel heeft aangewend terwijl hij daartoe in staat was;

3.

de beslissing onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de aangezochte
lidstaat gegeven beslissing;
44/2001

4.

de beslissing onverenigbaar is met een beslissing die vroeger in een andere lidstaat of
in een derde land tussen dezelfde partijen is gegeven in een geschil dat hetzelfde
onderwerp betreft en op dezelfde oorzaak berust, mits deze laatste beslissing voldoet
aan de voorwaarden voor erkenning in de aangezochte lidstaat.
44/2001
nieuw
Artikel 35

1. De beslissingen worden tevens niet erkend, indien de afdelingen 3, 4 en 6 van hoofdstuk II
zijn geschonden, of indien het in artikel 72 bedoelde geval zich voordoet.
2. Bij de toetsing of de in het vorige lid genoemde bevoegdheidsregels niet zijn geschonden,
is het aangezochte gerecht of de aangezochte autoriteit gebonden aan de feitelijke
overwegingen op grond waarvan het gerecht van de lidstaat van herkomst zijn bevoegdheid
heeft aangenomen.
3. Onverminderd lid 1 mag de bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat van herkomst
niet worden getoetst. De bevoegdheidsregels betreffen niet de openbare orde als bedoeld in
artikel 34, punt 1.

NL

49

NL

Artikel 3749
1. Een gerecht van een lidstaat, waarbij een beroep wordt gedaan op de erkenning van een in
een andere lidstaat gegeven beslissing, kan houdt  zijn uitspraak aanhouden aan  ,
indien tegen deze beslissing een gewoon rechtsmiddel is ingesteld de tenuitvoerlegging van
de beslissing in de lidstaat van herkomst is geschorst als gevolg van een daartegen aangewend
rechtsmiddel .
2. De rechterlijke autoriteit van een lidstaat, bij wie de erkenning wordt ingeroepen van een in
Ierland of het Verenigd Koninkrijk gegeven beslissing, waarvan de tenuitvoerlegging door
een daartegen aangewend rechtsmiddel in de lidstaat van herkomst is geschorst, kan haar
uitspraak aanhouden.
44/2001 (aangepast)

AFDELING 2
TENUITVOERLEGGING

Artikel 3850
1. De beslissingen die in een lidstaat gegeven zijn en daar uitvoerbaar zijn, kunnen in een
andere lidstaat ⌦ zijn in de andere lidstaten ⌫ ten uitvoer worden gelegd
⌦ uitvoerbaar ⌫, nadat zij aldaar, ten op verzoeke van iedere belanghebbende partij,
uitvoerbaar zijn verklaard ⌦ overeenkomstig de procedure bedoeld in de artikelen 51 tot en
met 63 ⌫ .
44/2001
2. In het Verenigd Koninkrijk worden deze beslissingen in Engeland en Wales, in Schotland
of in Noord-Ierland echter eerst ten uitvoer gelegd na op verzoek van iedere belanghebbende
partij in het betrokken deel van het Verenigd Koninkrijk voor tenuitvoerlegging te zijn
geregistreerd.
Artikel 3951
44/2001 (aangepast)
nieuw
1. Het verzoek ⌦ om een verklaring van uitvoerbaarheid ⌫ wordt gericht tot het gerecht of
de bevoegde autoriteit , vermeld in de lijst in bijlage II
van de lidstaat van
tenuitvoerlegging waarvan de Commissie door die lidstaat in kennis is gesteld
overeenkomstig artikel 87, punt d)  .
44/2001
2. Het relatief bevoegde gerecht is dat van de woonplaats van de partij tegen wie de
tenuitvoerlegging wordt gevraagd, of van de plaats van tenuitvoerlegging.

NL

50

NL

Artikel 4052
44/2001 (aangepast)
1.

De vereisten waaraan het verzoek ⌦ om een verklaring van uitvoerbaarheid ⌫
moet voldoen, worden vastgesteld door het recht van de aangezochte lidstaat ⌦ van
tenuitvoerlegging ⌫.

2.

⌦ Het verzoek gaat vergezeld van de volgende stukken: ⌫

⌦ a)

een afschrift van de beslissing dat aan de nodige voorwaarden voldoet om de
echtheid ervan te kunnen vaststellen ⌫,

⌦ b)

het certificaat afgegeven door het gerecht of de bevoegde autoriteit van de lidstaat
van herkomst volgens het formulier in bijlage VI, onverminderd artikel 53. ⌫

44/2001
2. De verzoeker moet, binnen het rechtsgebied van het gerecht dat van het verzoek kennis
neemt, woonplaats kiezen. Kent echter het recht van de aangezochte lidstaat geen
woonplaatskeuze, dan wijst de verzoeker een procesgemachtigde aan.
3. Bij het verzoek worden de in artikel 53 genoemde documenten gevoegd.
Artikel 5553
1. Wordt het in artikel 54 52, lid 2, onder b), bedoelde certificaat niet overgelegd, dan kan het
gerecht of de bevoegde autoriteit voor de overlegging een termijn bepalen of gelijkwaardige
documenten aanvaarden, dan wel, indien dat gerecht of die autoriteit zich voldoende
voorgelicht acht, van de overlegging vrijstelling verlenen.
44/2001 (aangepast)
2. ⌦ In de in lid 1 bedoelde situatie wordt, ⌫ Iindien het gerecht of de bevoegde autoriteit
dat verlangt, wordt van de documenten een vertaling overgelegd. De vertaling wordt
gewaarmerkt door degene die in een van de lidstaten daartoe gemachtigd is.
Artikel 4154
De beslissing wordt ⌦ zonder toetsing uit hoofde van artikel 48 ⌫ uitvoerbaar verklaard
zodra de formaliteiten van artikel 5352 vervuld zijn , zonder toetsing uit hoofde van de
artikelen 34 en 35. De partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, wordt in deze
stand van de procedure niet gehoord.

NL

51

NL

Artikel 4255
1. De beslissing over het verzoek om een verklaring van uitvoerbaarheid wordt onmiddellijk
ter kennis van de verzoeker gebracht op de wijze als is bepaald in het recht van de
aangezochte lidstaat ⌦ van tenuitvoerlegging ⌫.
44/2001
2. De verklaring van uitvoerbaarheid wordt betekend of meegedeeld aan de partij tegen wie de
tenuitvoerlegging wordt gevraagd en gaat vergezeld van de beslissing, indien deze nog niet
aan haar is betekend of meegedeeld.
Artikel 4356
1. Elke partij kan een rechtsmiddel instellen tegen de beslissing op het verzoek om een
verklaring van uitvoerbaarheid.
44/2001
nieuw
2. Het rechtsmiddel wordt bij het in bijlage III bedoelde gerecht ingesteld bij het gerecht
van de lidstaat van tenuitvoerlegging waarvan de Commissie door die lidstaat in kennis is
gesteld overeenkomstig artikel 87, punt e)  .
3. Het rechtsmiddel wordt volgens de regels van de procedure op tegenspraak behandeld.
4. Indien de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, niet verschijnt voor het
gerecht dat over het door de verzoeker ingestelde rechtsmiddel oordeelt, is artikel 26, leden 2
tot en met 4, 28 van toepassing, ook wanneer de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt
gevraagd, geen woonplaats heeft op het grondgebied van een der lidstaten.
5. Een rechtsmiddel tegen de verklaring van uitvoerbaarheid moet worden ingesteld binnen
één maand
30 dagen  na de betekening daarvan. Indien de partij tegen wie de
tenuitvoerlegging wordt gevraagd woonplaats heeft in een andere lidstaat dan die waar de
verklaring van uitvoerbaarheid is gegeven, is de termijn waarbinnen het rechtsmiddel moet
worden ingesteld , twee maanden 45 dagen,  met ingang van de dag waarop de beslissing
aan de partij in persoon of aan haar woonplaats is betekend. Deze termijn mag niet op grond
van de afstand worden verlengd.
Artikel 4457
Tegen de op het rechtsmiddel gegeven beslissing kunnen slechts de in bijlage IV genoemde
middelen worden aangewend
kan slechts de procedure worden aangewend waarvan de
Commissie door de betrokken lidstaat in kennis is gesteld overeenkomstig artikel 87,
punt f)  .

NL

52

NL

Artikel 4558
44/2001 (aangepast)
1. De verklaring van uitvoerbaarheid wordt door het gerecht dat oordeelt over een
rechtsmiddel, bedoeld in de artikelen 43 56 of 44 57, slechts op een van de in de artikelen 34
en 3548 genoemde gronden geweigerd of ingetrokken. Het gerecht doet onverwijld uitspraak.
2. In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juistheid van de in den vreemde
gegeven beslissing.
nieuw
2. Onverminderd artikel 56, lid 4, beslist het gerecht waarbij een rechtsmiddel bedoeld in
artikel 56 is ingesteld, binnen een termijn van 90 dagen na de instelling daarvan, tenzij dit als
gevolg van uitzonderlijke omstandigheden onmogelijk is.
44/2001 (aangepast)
⌦ 3. Het gerecht waarbij een rechtsmiddel bedoeld in artikel 57 is ingesteld, beslist
onverwijld. ⌫
44/2001
nieuw
Artikel 4659
1. Het gerecht dat oordeelt over een rechtsmiddel, bedoeld in de artikelen 43 56 en 44 57, kan
houdt  op verzoek van de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, zijn
uitspraak
aan  aanhouden indien tegen de in den vreemde gegeven beslissing
de
uitvoerbaarheid van de beslissing is geschorst  in de lidstaat van herkomst een gewoon
rechtsmiddel is ingesteld of indien de termijn daarvoor nog niet is verstreken
als gevolg
van een daartegen aangewend rechtsmiddel  . in dit laatste geval kan het gerecht een termijn
stellen waarbinnen het rechtsmiddel moet worden ingesteld.
2. Indien de beslissing in Ierland of het Verenigd Koninkrijk is gegeven, wordt elk
rechtsmiddel dat in de lidstaat van herkomst kan worden ingesteld, voor de toepassing van lid
1 beschouwd als een gewoon rechtsmiddel.
2. Dit gerecht kan het verlof tot tenuitvoerlegging ook geven op voorwaarde dat zekerheid
wordt gesteld; de zekerheid wordt door het gerecht bepaald.
Artikel 4760
44/2001 (aangepast)
1. Indien een beslissing erkend moet worden overeenkomstig deze verordening
⌦ afdeling ⌫ , belet niets dat de verzoeker zich beroept op voorlopige of bewarende

NL

53

NL

maatregelen waarin de wetgeving van de aangezochte lidstaat ⌦ van tenuitvoerlegging ⌫
voorziet, zonder dat daartoe een verklaring van uitvoerbaarheid, bedoeld in artikel 41 54 ,
vereist is.
2. De verklaring van uitvoerbaarheid houdt tevens ⌦ van rechtswege ⌫ het verlof in
bewarende maatregelen te treffen.
44/2001 (aangepast)
3. Gedurende de termijn voor het instellen van een rechtsmiddel overeenkomstig artikel 4356,
lid 5, tegen de verklaring van uitvoerbaarheid en totdat daarover uitspraak is gedaan, kunnen
slechts bewarende maatregelen worden genomen ten aanzien van de goederen van de partij
tegen wie de tenuitvoerlegging is gevraagd.
Artikel 4861
1. Wanneer in de in den vreemde gegeven beslissing uitspraak is gedaan over meer dan één
punt van de vordering, en de verklaring van uitvoerbaarheid niet kan worden verleend voor
het geheel, verleent het gerecht of de bevoegde autoriteit deze voor één of meer onderdelen
daarvan.
44/2001
2. De verzoeker kan vorderen dat de verklaring van uitvoerbaarheid een gedeelte van de
uitspraak betreft.
44/2001 (aangepast)
nieuw
Artikel 5062
De verzoeker die in de lidstaat waar de beslissing is gegeven, in aanmerking kwam voor
gehele of gedeeltelijke kosteloze rechtsbijstand of vrijstelling van kosten en uitgaven, komt in
de procedure, vermeld in deze afdeling, een procedure tot verlening van een verklaring van
uitvoerbaarheid  , in aanmerking voor de meest gunstige bijstand of voor de meest ruime
vrijstelling die in het recht van de aangezochte lidstaat ⌦ van tenuitvoerlegging ⌫ is
vastgesteld.
44/2001 (aangepast)
Artikel 5263
Ter zake van de procedure tot verlening van een verklaring van uitvoerbaarheid wordt in de
aangezochte lidstaat ⌦ van tenuitvoerlegging ⌫ geen belasting, recht of heffing, evenredig
aan het geldelijke belang van de zaak, geheven.

NL

54

NL

AFDELING 3
GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN

44/2001
Artikel 64
In geen geval wordt in de lidstaat waar erkenning, uitvoerbaarheid of tenuitvoerlegging wordt
gevraagd, overgegaan tot een onderzoek naar de juistheid van de in een lidstaat gegeven
beslissing.
nieuw
Artikel 65
Van de partij die de erkenning, uitvoerbaarheid of tenuitvoerlegging van een in een andere
lidstaat gegeven beslissing vraagt, kan niet worden verlangd dat zij in de lidstaat van
tenuitvoerlegging over een postadres of een bevoegde vertegenwoordiger beschikt.
Artikel 66
Wanneer een beslissing maatregelen of bevelen bevat die in de lidstaat van tenuitvoerlegging
niet bekend zijn, brengt de bevoegde autoriteit van die lidstaat de maatregelen of bevelen zo
veel mogelijk in overeenstemming met maatregelen of bevelen die wel bekend zijn in haar
rechtsstelsel en gelijkwaardige gevolgen hebben en dezelfde doelstellingen en belangen
nastreven.
44/2001 (aangepast)
nieuw
Artikel 4967
In den vreemde ⌦ een lidstaat ⌫ gegeven beslissingen die een veroordeling tot ⌦ betaling
van ⌫ een dwangsom inhouden, kunnen in de aangezochte lidstaat ⌦ van
tenuitvoerlegging ⌫ slechts ten uitvoer worden gelegd ⌦ overeenkomstig de afdelingen 1
of 2, al naar gelang van het geval. ⌫. Het bevoegde gerecht of de bevoegde autoriteit in
de lidstaat van tenuitvoerlegging bepaalt  indien het bedrag ervan
indien dat bedrag 
door de gerechten van de lidstaat van herkomst niet  definitief is bepaald.
Artikel 5168
Aan de partij die in een lidstaat de tenuitvoerlegging vraagt van een in een andere lidstaat
gegeven beslissing, kan geen enkele zekerheid of depot, onder welke benaming ook, worden

NL

55

NL

opgelegd wegens de hoedanigheid van vreemdeling dan wel wegens het ontbreken van een
woonplaats of verblijfplaats in eerstgenoemde lidstaat.
nieuw
Artikel 69
1. Indien op grond van deze verordening een transliteratie of een vertaling is vereist, wordt
deze transliteratie of vertaling gesteld in de officiële taal van de betrokken lidstaat, of, indien
er in die lidstaat verscheidene officiële talen bestaan, in de officiële taal of een der officiële
talen van het gerecht van de plaats waar een erkende beslissing wordt ingeroepen of een
verzoek wordt ingediend, conform het recht van die lidstaat.
2. Wat de in de artikelen 39 en 42 bedoelde formulieren betreft, kunnen transliteraties of
vertalingen ook worden gesteld in een of meer andere officiële talen van de instellingen van
de Unie die de betrokken lidstaat heeft aangegeven te aanvaarden.
3. Elke vertaling in de zin van deze verordening wordt gemaakt door een persoon die in een
van de lidstaten daartoe gemachtigd is.
44/2001 (aangepast)
Artikel 53
1. De partij die een beroep doet op de erkenning of om een verklaring van uitvoerbaarheid
verzoekt, moet een expeditie van de beslissing overleggen, die voldoet aan de voorwaarden
nodig voor haar echtheid.
2. De partij die om een verklaring van uitvoerbaarheid verzoekt, moet bovendien het in artikel
54 bedoelde certificaat overleggen, onverminderd artikel 55.
Artikel 54
Het gerecht of de bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een beslissing is gegeven, geeft
ten verzoeke van elke belanghebbende partij een certificaat af volgens het modelformulier in
bijlage V bij deze verordening.
Artikel 55
1. Wordt het in artikel 54 bedoelde certificaat niet overgelegd, dan kan het gerecht of de
bevoegde autoriteit voor de overlegging een termijn bepalen of gelijkwaardige documenten
aanvaarden, dan wel, indien dat gerecht of die autoriteit zich voldoende voorgelicht acht, van
de overlegging vrijstelling verlenen.
2. Indien het gerecht of de bevoegde autoriteit dat verlangt, wordt van de documenten een
vertaling overgelegd. De vertaling wordt gewaarmerkt door degene die in een van de lidstaten
daartoe gemachtigd is.

NL

56

NL

Artikel 56
Geen enkele legalisatie of soortgelijke formaliteit mag worden geëist met betrekking tot de in
artikel 53, en in artikel 55, lid 2, genoemde documenten of de procesvolmacht.

HOOFDSTUK IV
AUTHENTIEKE AKTEN EN GERECHTELIJKE SCHIKKINGEN

Artikel 5770
44/2001 (aangepast)
nieuw
1. Authentieke akten ,verleden en ⌦ die ⌫ uitvoerbaar ⌦ zijn ⌫ in een lidstaat, worden
op verzoek, overeenkomstig de in artikel 38 en volgende bedoelde procedure, in een andere
lidstaat uitvoerbaar verklaard worden in de andere lidstaten ten uitvoer gelegd op dezelfde
wijze als beslissingen overeenkomstig respectievelijk afdeling 1 of 2 van hoofdstuk III  . De
verklaring van uitvoerbaarheid wordt door het gerecht dat oordeelt over een rechtsmiddel,
bedoeld in de artikelen 43 en 44, slechts geweigerd of ingetrokken indien de
tenuitvoerlegging van de authentieke akte kennelijk strijdig is met de openbare orde van de
aangezochte lidstaat.
44/2001
nieuw
2. Als authentieke akten in de zin van lid 1 worden eveneens beschouwd de overeenkomsten
inzake de onderhoudsverplichting die voor een administratieve overheid zijn gesloten of door
haar zijn bekrachtigd.
32. De overgelegde akte moet voldoen aan de voorwaarden, nodig voor haar echtheid in de
lidstaat van herkomst.
De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst geeft op
verzoek van elke belanghebbende partij het certificaat af volgens het formulier in
respectievelijk bijlage V of VII, dat een samenvatting van de in het instrument opgenomen
uitvoerbare verbintenis bevat. 
44/2001 (aangepast)
nieuw
43. ⌦ De bepalingen van respectievelijk ⌫ Aafdeling 1 of 2 van hoofdstuk III is zijn, voor
zover nodig, van toepassing. De bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een authentieke
akte is verleden, geeft ten verzoeke van elke belanghebbende partij een certificaat af volgens
het modelformulier in bijlage VI bij deze verordening.

NL

57

NL

Artikel 5871
Gerechtelijke schikkingen die in de loop van een geding tot stand zijn gekomen en die
uitvoerbaar zijn in de lidstaat van herkomst, zijn
worden  op dezelfde voet als
authentieke akten uitvoerbaar in de aangezochte staat
ten uitvoer gelegd in de andere
lidstaten . Het ⌦ bevoegde ⌫ gerecht of de bevoegde autoriteit van een ⌦ de ⌫ lidstaat
⌦ van herkomst ⌫ waar een beslissing is gegeven, geeft ten op verzoeke van elke
belanghebbende partij een ⌦ het ⌫ certificaat af volgens het modelformulier in bijlage V
bij deze verordening
, dat een samenvatting van de overeenkomst tussen de partijen
bevat  .

HOOFDSTUK V
ALGEMENE BEPALINGEN

nieuw
Artikel 72
Geen legalisatie of andere soortgelijke formaliteit mag in het kader van deze verordening
worden geëist.
44/2001
Artikel 5973
1. Om vast te stellen of een partij woonplaats heeft op het grondgebied van de lidstaat bij een
van welks gerechten een zaak aanhangig is, past het gerecht zijn intern recht toe.
2. Indien een partij geen woonplaats heeft in de lidstaat bij een van welks gerechten een zaak
aanhangig is, past het gerecht voor de vaststelling of zij een woonplaats heeft in een andere
lidstaat, het recht van die lidstaat toe.
Artikel 6074
1. Voor de toepassing van deze verordening hebben vennootschappen en rechtspersonen
woonplaats op de plaats van:
a)

hun statutaire zetel, of

b)

hun hoofdbestuur, of

c)

hun hoofdvestiging.

2. In het Verenigd Koninkrijk en Ierland wordt onder het „registered office” de statutaire zetel
verstaan of, indien dat nergens bestaat, de „place of incorporation” (plaats van oprichting) of,

NL

58

NL

indien die nergens bestaat, de plaats krachtens het recht waarvan de „formation” (vorming) is
geschied.
3. Om vast te stellen of een trust woonplaats heeft op het grondgebied van de lidstaat bij
welks gerechten de zaak aanhangig is gemaakt, past het gerecht de regels van het voor hem
geldende internationaal privaatrecht toe.
Artikel 6175
Zij die woonplaats hebben op het grondgebied van een lidstaat en wegens een onopzettelijk
gepleegd strafbaar feit vervolgd worden voor de gerechten van een andere lidstaat, waarvan
zij geen onderdaan zijn, zijn, onverminderd aldaar geldende gunstigere bepalingen, bevoegd
zich te doen verdedigen door daartoe bevoegde personen, zelfs indien zij niet persoonlijk
verschijnen. Het gerecht dat de zaak berecht, kan echter de persoonlijke verschijning bevelen;
indien deze niet heeft plaatsgevonden, behoeft de beslissing, op de burgerlijke
rechtsvordering gewezen zonder dat de betrokkene de gelegenheid heeft gehad zich te doen
verdedigen, in de overige lidstaten niet te worden erkend, noch ten uitvoer te worden gelegd.
Artikel 62
In Zweden wordt in het kader van de summiere procedures betreffende de
„betalningsföreläggande” (aanmaningen tot betaling) en de „handräckning” (bijstandszaken)
onder
de
term
„gerecht”
ook
de
Zweedse
gerechtsdeurwaarderinstantie
(„kronofogdemyndighet”) verstaan.
44/2001 (aangepast)
Artikel 63
1. Een persoon die op het grondgebied van Luxemburg woonplaats heeft en met toepassing
van artikel 5, punt 1, voor een gerecht van een andere lidstaat is opgeroepen, kan de
bevoegdheid van dit gerecht afwijzen indien de uiteindelijke plaats van levering van de
goederen of van verrichting van de diensten in Luxemburg gelegen is.
2. Indien de uiteindelijke plaats van levering van de goederen of van verrichting van de
diensten met toepassing van lid 1 in Luxemburg gelegen is, moet elke overeenkomst tot
aanwijzing van de bevoegde rechter, om rechtsgeldig te zijn, worden aanvaard bij een
schriftelijke overeenkomst of bij een schriftelijk bevestigde mondelinge overeenkomst als
bedoeld in artikel 23, lid 1, onder a).
3. Dit artikel is niet van toepassing op overeenkomsten inzake de verrichting van financiële
diensten.
4. Dit artikel is van toepassing voor een periode van zes jaar te rekenen vanaf de
inwerkingtreding van deze verordening.

NL

59

NL

Artikel 64
1. Bij geschillen tussen de kapitein en een bemanningslid van een in Griekenland of Portugal
geregistreerd zeeschip over de beloning of andere arbeidsvoorwaarden moet het gerecht van
een lidstaat nagaan of de ten aanzien van het schip bevoegde diplomatieke of consulaire
vertegenwoordiger van het geschil in kennis is gesteld. Zodra deze vertegenwoordiger van het
geschil in kennis is gesteld, kan het gerecht uitspraak doen.
2. Dit artikel is van toepassing voor een periode van zes jaar te rekenen vanaf de
inwerkingtreding van deze verordening.
Artikel 6576
2003 Toetredingsakte, artikel 20
en bijlage II, blz. 715 (aangepast)
nieuw
1. De rechterlijke bevoegdheid, bepaald in artikel 6, punt 2, en artikel 11 ten aanzien van de
vordering tot vrijwaring of de vordering tot voeging of tussenkomst kan in Duitsland en in
Oostenrijk niet worden ingeroepen
in de in bijlage VIII bedoelde lidstaten, doch slechts
voor zover het nationale recht dit toestaat  . Eenieder ⌦ Een persoon ⌫ die woonplaats
heeft in een andere lidstaat, kan worden opgeroepen voor de gerechten van:
de lidstaten
overeenkomstig de in bijlage VIII vermelde regels betreffende de litis denuntiatio,
onverminderd de artikelen 22 en 23. 
a)

Duitsland, met toepassing van de artikelen 68, 72, 73 en 74 van het wetboek van
burgerlijke rechtsvordering (Zivilprozessordnung) betreffende de litis denuntiatio;

b)

Oostenrijk, overeenkomstig artikel 21 van het wetboek van burgerlijke
rechtsvordering (Zivilprozessordnung) betreffende de litis denuntiatio;

c)

Hongarije, overeenkomstig de artikelen 58 t/m 60 van het wetboek van burgerlijke
rechtsvordering (Polgári perrendtartás) betreffende de litis denuntiato.
nieuw

Het gerecht dat op grond van dit artikel bevoegd is, beslist over de ontvankelijkheid van de
litis denuntiatio.
2003 Toetredingsakte, artikel 20
en bijlage II, blz. 715
nieuw
(2). De in de overige lidstaten krachtens de artikel 6, punt 2, en artikel 11 gegeven
beslissingen worden in Duitsland, Oostenrijk en Hongarije
de in bijlage VIII bedoelde
lidstaten  overeenkomstig hoofdstuk III erkend en ten uitvoer gelegd. De gevolgen voor
derden van de beslissingen welke in deze staten met toepassing van het voorgaande lid zijn
gegeven, worden eveneens in de overige lidstaten erkend.

NL

60

NL

44/2001 (aangepast)

HOOFDSTUK VI
OVERGANGSBEPALINGEN

Artikel 6677
1. Deze verordening is slechts van toepassing op rechtsvorderingen die zijn ingesteld en
authentieke akten die zijn verleden of geregistreerd na de inwerkingtreding van deze
verordening ⌦ vanaf de datum waarop deze verordening van toepassing wordt ⌫ .
⌦ 2. Rechtsvorderingen die zijn ingesteld en authentieke akten die zijn verleden of
geregistreerd vóór de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, worden beheerst
door hoofdstuk III, afdelingen 2 en 3. ⌫
2. Indien de vordering in de lidstaat van herkomst werd ingesteld voor de inwerkingtreding
van deze verordening worden beslissingen die na die datum zijn gegeven evenwel erkend en
ten uitvoer gelegd overeenkomstig hoofdstuk III:
a)

indien de vordering in de lidstaat van herkomst werd ingesteld na de
inwerkingtreding van het Verdrag van Brussel of het Verdrag van Lugano in zowel
de lidstaat van herkomst als de aangezochte lidstaat;

b)

in alle overige gevallen, indien de toegepaste bevoegdheidsregels overeenkomen met
hetzij de regels van hoofdstuk II, hetzij met de regels van een verdrag dat tussen de
lidstaat van herkomst en de aangezochte lidstaat van kracht was toen de vordering
werd ingesteld.
44/2001

HOOFDSTUK VII
VERHOUDING TOT ANDERE BESLUITEN

44/2001 (aangepast)
Artikel 6778
Deze verordening laat onverlet de toepassing van de bepalingen die, voor bijzondere
onderwerpen, de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen regelen en die opgenomen zijn of zullen worden in de besluiten van de
Gemeenschap ⌦ Unie ⌫ of in de nationale wetgevingen die ter uitvoering van deze
besluiten geharmoniseerd zijn.

NL

61

NL

Artikel 687979
1. Deze verordening komt, in de betrekkingen tussen de lidstaten, in de plaats van het Verdrag
van Brussel, uitgezonderd ten aanzien van de grondgebieden van de lidstaten die onder de
territoriale werkingssfeer van dat verdrag vallen en die krachtens artikel 299 ⌦ 355 ⌫ van
het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap van deze verordening uitgesloten
zijn.
44/2001
2. Voor zover deze verordening in de betrekkingen tussen de lidstaten in de plaats komt van
het Verdrag van Brussel, geldt elke verwijzing naar dat verdrag als een verwijzing naar deze
verordening.
Artikel 6980
44/2001 (aangepast)
nieuw
Onverminderd de artikelen 66, lid 2, 81 en artikel 7082 vervangt deze verordening tussen de
lidstaten de volgende, tussen twee of meer van deze lidstaten gesloten verdragen en
overeenkomsten: ⌦die hetzelfde onderwerp bestrijken als deze verordening. Meer bepaald
worden de in bijlage IX vermelde verdragen en overeenkomsten vervangen. ⌫
–

de Overeenkomst tussen België en Frankrijk betreffende de rechterlijke bevoegdheid,
het gezag en de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, van
scheidsrechterlijke uitspraken en van authentieke akten, gesloten te Parijs op 8 juli
1899,

–

het Verdrag tussen Nederland en België betreffende de territoriale rechterlijke
bevoegdheid, betreffende het faillissement en betreffende het gezag en de
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en
van authentieke akten, gesloten te Brussel op 28 maart 1925,

–

het Verdrag tussen Frankrijk en Italië betreffende de tenuitvoerlegging van vonnissen
in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 3 juni 1930,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28 (aangepast)

NL

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en Frankrĳk betreffende de wederzĳdse
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en handelszaken, met Protocol,
ondertekend te Parĳs op 18 januari 1934,

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en België betreffende de wederzĳdse
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en handelszaken, met Protocol,
ondertekend te Brussel op 2 mei 1934,

62

NL

44/2001 (aangepast)
–

het Verdrag tussen Duitsland en Italië betreffende de erkenning en de
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op
9 maart 1936,

–

de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten betreffende
onderhoudsverplichtingen, gesloten te Wenen op 25 oktober 1957,

–

de Overeenkomst tussen Duitsland en België betreffende de erkenning en de
wederzijdse tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke
uitspraken en authentieke akten in burgerlijke zaken of handelszaken, gesloten te
Bonn op 30 juni 1958,

–

het Verdrag tussen Nederland en Italië betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging
van rechterlijke beslissingen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 17
april 1959,

–

het Verdrag tussen Duitsland en Oostenrijk betreffende de wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen en authentieke akten in burgerlijke en
handelszaken, gesloten te Wenen op 6 juni 1959,

–

de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging van vonnissen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke
akten in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Wenen op 16 juni 1959,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28 (aangepast)

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en de Bondsrepubliek Duitsland
bettreffende de wederzĳdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in
burgerlĳke en handelszaken, ondertekend te Bonn op 14 juli 1960,

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en Oostenrĳk betreffende de
wederzĳdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en
handelszaken, gesloten te Wenen op 14 juli 1961, en het Protocol tot wĳziging van
dit Verdrag, gesloten te Londen op 6 maart 1970,
44/2001 (aangepast)

NL

–

het Verdrag tussen Griekenland en Duitsland betreffende de wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen en authentieke akten in burgerlijke
en handelszaken, ondertekend te Athene op 4 november 1961,

–

de Overeenkomst tussen België en Italië betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen en andere uitvoerbare titels in
burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 6 april 1962,

63

NL

–

het Verdrag tussen Nederland en Duitsland betreffende de wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen en andere executoriale titels in
burgerlijke en handelszaken, gesloten te 's-Gravenhage op 30 augustus 1962,

–

de Overeenkomst tussen Nederland en Oostenrijk over de wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,
gesloten te Den Haag op 6 februari 1963,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28 (aangepast)

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en de Italiaanse Republiek betreffende
de wederzĳdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en
handelszaken, ondertekend te Rome op 7 februari 1964, met Protocol van wĳziging,
ondertekend te Rome op 14 juli 1970,
44/2001 (aangepast)

–

de Overeenkomst tussen Frankrijk en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten in burgerlijke en strafzaken,
gesloten te Wenen op 15 juli 1966,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28 (aangepast)

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
en het Koninkrĳk der Nederlanden betreffende de wederkerige erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke zaken, ondertekend te 's-Gravenhage
op 17 november 1967,
44/2001 (aangepast)

NL

–

het Verdrag tussen Spanje en Frankrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en scheidsrechterlijke uitspraken in burgerlijke en
handelszaken, ondertekend te Parijs op 28 mei 1969,

–

de Overeenkomst tussen Luxemburg en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,
gesloten te Luxemburg op 29 juli 1971,

–

de Overeenkomst tussen Italië en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, van gerechtelijke
schikkingen en notariële akten, gesloten te Rome op 16 november 1971,

–

het Verdrag tussen Spanje en Italië betreffende de rechtsbijstand en erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken ondertekend te
Madrid op 22 mei 1973,

–

het Verdrag tussen Finland, IJsland, Noorwegen, Zweden en Denemarken
betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen betreffende

64

NL

vorderingen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Kopenhagen op 11 oktober
1977,
–

de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Zweden betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken, gesloten te Stockholm op 16
september 1982,

–

het Verdrag tussen Spanje en Duitsland betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, rechterlijke schikkingen en executoriale
authentieke akten in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Bonn op 14
november 1983,

–

de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Spanje betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen en uitvoerbare authentieke akten in
burgerlijke en handelszaken, gesloten te Wenen, op 17 februari 1984,

–

de Overeenkomst tussen Finland en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken, gesloten te Wenen op 17
november 1986,

–

het Verdrag tussen België, Nederland en Luxemburg betreffende de rechterlijke
bevoegdheid, betreffende het faillissement en betreffende het gezag en de
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en
van authentieke akten, gesloten te Brussel op 24 november 1961, voorzover het van
kracht is,
2003 Toetredingsakte, artikel 20
en bijlage II, blz. 715 (aangepast)

NL

–

de Overeenkomst tussen de Tsjechoslowaakse Republiek en Portugal inzake de
erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, ondertekend te
Lissabon op 23 november 1927, die nog van kracht is tussen Tsjechië en Portugal,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en de Republiek
Oostenrijk inzake wederzijdse rechtshulp, ondertekend te Wenen op 16 december
1954,

–

de Overeenkomst tussen de Poolse Volksrepubliek en de Hongaarse Volksrepubliek
inzake wederzijdse rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te
Budapest op 6 maart 1959,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en het
Koninkrijk Griekenland inzake de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van
beslissingen, ondertekend te Athene op 18 juni 1959,

–

de Overeenkomst tussen de Poolse Volksrepubliek en de Federatieve Volksrepubliek
Joegoslavië inzake wederzijdse rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend
te Warschau op 6 februari 1960, nu van kracht tussen Polen en Slovenië,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en de Republiek
Oostenrijk inzake de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van

65

NL

scheidsrechterlijke uitspraken en regelingen in handelszaken, ondertekend te
Belgrado op 18 maart 1960,

NL

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en de Republiek
Oostenrijk inzake de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in
alimentatiezaken, ondertekend te Wenen op 10 oktober 1961,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Oostenrijk inzake de wederzijdse betrekkingen in
burgerlijke zaken en inzake documenten, ondertekend te Wenen op 11 december
1963,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de
Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië tot regeling van de
rechtsbetrekkingen in burgerlijke, gezins- en strafzaken, ondertekend te Belgrado op
20 januari 1964, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Slovenië,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Frankrijk inzake het toepasselijke recht, de
rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in het kader van
het personen- en familierecht, gesloten te Warschau op 5 april 1967,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en Frankrijk
inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken, ondertekend te Parijs op 18 mei 1971,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en het
Koninkrijk België inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke
beslissingen in alimentatiezaken, ondertekend te Belgrado op 12 december 1973,

–

de Overeenkomst tussen Hongarije en Griekenland inzake rechtshulp in burgerlijke
en strafzaken, ondertekend te Boedapest op 8 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Griekenland inzake rechtshulp in burgerlijke en
strafzaken, ondertekend te Athene op 24 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen Hongarije en Frankrijk inzake rechtshulp in
burgerrechtelijke en familierechtelijke aangelegenheden, inzake de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen en inzake rechtshulp in strafzaken, ondertekend te
Boedapest op 31 juli 1980,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Helleense
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Athene op
22 oktober 1980, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Griekenland,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Hongaarse Volksrepubliek
inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 30
november 1981,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Republiek
Cyprus inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 23
april 1982, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Cyprus,

66

NL

NL

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Republiek Griekenland inzake
justitiële samenwerking in burgerrechtelijke, familierechtelijke, handelsrechtelijke en
strafrechtelijke aangelegenheden, ondertekend te Nicosia op 5 maart 1984,

–

het Verdrag tussen de Regering van de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek
en Frankrijk inzake rechtshulp en de erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen
in burgerlijke, familie- en handelszaken, ondertekend te Parijs op 10 mei 1984, dat
nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Frankrijk,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Socialistische Federale
Republiek Joegoslavië inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te
Nicosia op 19 september 1984, dat thans nog van kracht is tussen Cyprus en
Slovenië,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Italiaanse
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Praag op 6
december 1985, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Italië,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en het Koninkrijk
Spanje inzake rechtshulp en de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke
beslissingen in burgerlijke zaken, ondertekend te Madrid op 4 mei 1987, dat nog van
kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Spanje,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Poolse
Volksrepubliek inzake rechtshulp en tot regeling van de rechtsbetrekkingen in
burgerlijke, gezins-, arbeids- en strafzaken, ondertekend te Warschau op 21
december 1987, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Polen,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Hongaarse
Volksrepubliek inzake rechtshulp en tot regeling van de rechtsbetrekkingen in
burgerlijke, gezins- en strafzaken, ondertekend te Bratislava op 28 maart 1989, dat
nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Hongarije,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Italië inzake rechtshulp en de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken, ondertekend te Warschau op
28 april 1989,

–

het Verdrag tussen de Tsjechische Republiek en de Slowaakse Republiek inzake
rechtshulp van justitiële instanties en tot regeling van bepaalde rechtsbetrekkingen in
burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Praag op 29 oktober 1992,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Letland, de Republiek Estland en de
Republiek Litouwen inzake rechtshulp en rechtsbetrekkingen, ondertekend te Tallinn
op 11 november 1992,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Polen en de Republiek Litouwen inzake
rechtshulp en rechtsbetrekkingen in burgerlijke, familie-, arbeids- en strafzaken,
ondertekend te Warschau op 26 januari 1993,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Letland en de Republiek Polen inzake
rechtshulp en rechtsbetrekkingen in burgerlijke, gezins-, arbeids- en strafzaken,
ondertekend te Riga op 23 februari 1994,

67

NL

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Republiek Polen inzake
justitiële samenwerking in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 14
november 1996, en

–

de Overeenkomst tussen Estland en Polen inzake rechtshulp en rechtsbetrekkingen in
burgerlijke, arbeids- en strafzaken, ondertekend te Tallinn op 27 november 1998,
1791/2006 artikel 1, lid 1, en
punt 11.A van de bijlage
(aangepast)

NL

–

de Overeenkomst tussen Bulgarije en België betreffende de rechtsbijstand in
burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Sofia op 2 juli 1930,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Federatieve
Volksrepubliek Joegoslavië inzake wederzijdse rechtshulp, ondertekend te Sofia op
23 maart 1956, die nog van kracht is tussen Bulgarije en Slovenië,

–

het Verdrag tussen de Volksrepubliek Roemenië en de Volksrepubliek Hongarije
inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te Boekarest op
7 oktober 1958,

–

het Verdrag tussen de Volksrepubliek Roemenië en de Tsjechoslowaakse Republiek
inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te Praag op 25
oktober 1958, dat nog van kracht is tussen Roemenië en Slowakije,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Volksrepubliek
Roemenië inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te
Sofia op 3 december 1958,

–

het Verdrag tussen de Volksrepubliek Roemenië en de Federatieve Volksrepubliek
Joegoslavië inzake rechtshulp, ondertekend te Belgrado op 18 oktober 1960, en
bijbehorend Protocol, die nog van kracht zijn tussen Roemenië en Slovenië,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Poolse Volksrepubliek
inzake rechtshulp en rechtsbetrekkingen in burgerlijke, familie- en strafzaken,
ondertekend te Warschau op 4 december 1961,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Republiek
Oostenrijk inzake rechtshulp in burgerlijke en familiezaken en inzake de geldigheid
en de betekening van documenten, en bijbehorend Protocol, ondertekend te Wenen
op 17 november 1965,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Hongaarse
Volksrepubliek inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend
te Sofia op 16 mei 1966,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Helleense
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken en bijbehorend protocol,
ondertekend te Boekarest op 19 oktober 1972,

68

NL

NL

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Italiaanse
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Boekarest
op 11 november 1972,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Franse
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Parijs op
5 november 1974,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Koninkrijk
België inzake rechtshulp in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Boekarest
op 30 oktober 1975,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Helleense Republiek
inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Athene op 10 april
1976,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Tsjechoslowaakse
Socialistische Republiek inzake rechtshulp en regeling van betrekkingen in
burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te Sofia op 25 november 1976,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Verenigd
Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland inzake rechtshulp in burgerlijke
en handelszaken, ondertekend te Londen op 15 juni 1978,

–

het Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek
Roemenië en het Koninkrijk België inzake rechtshulp in burgerlijke en handelszaken,
ondertekend te Boekarest op 30 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Koninkrijk
België inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen in
alimentatiezaken, ondertekend te Boekarest op 30 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Koninkrijk
België inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in
echtscheidingszaken, ondertekend te Boekarest op 6 november 1980,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Republiek Cyprus inzake
rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 29 april 1983,

–

de Overeenkomst tussen de Regering van de Volksrepubliek Bulgarije en de
Regering van de Franse Republiek inzake wederzijdse rechtshulp in burgerlijke
zaken, ondertekend te Sofia op 18 januari 1989,

–

de Overeenkomst tussen de Bulgaarse Volksrepubliek en de Italiaanse Republiek
inzake rechtshulp en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken,
ondertekend te Rome op 18 mei 1990,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Bulgarije en het Koninkrijk Spanje inzake
wederzijdse rechtshulp in burgerlijke zaken, ondertekend te Sofia op 23 mei 1993,

–

het Verdrag tussen Roemenië en de Tsjechische Republiek inzake rechtshulp in
burgerlijke zaken, ondertekend te Boekarest op 11 juli 1994,

69

NL

–

de Overeenkomst tussen Roemenië en het Koninkrijk Spanje betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in
burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Boekarest op 17 november 1997,

–

de Overeenkomst tussen Roemenië en het Koninkrijk Spanje — in aanvulling op het
Verdrag van Den Haag betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Den Haag, 1
maart 1954), ondertekend te Boekarest op 17 november 1997,

–

het Verdrag tussen Roemenië en de Republiek Polen inzake rechtshulp en
rechtsbetrekkingen in burgerlijke zaken, ondertekend te Boekarest op 15 mei 1999.
44/2001 (aangepast)
Artikel 7081

1. De in artikel 69 80 vermelde bedoelde verdragen en overeenkomsten blijven van kracht
voor onderwerpen waarop deze verordening niet van toepassing is.
2. Zij blijven voorts van kracht met betrekking tot vóór ⌦ 1 maart 2002 ⌫ de
inwerkingtreding van deze verordening gegeven beslissingen en verleden of geregistreerde
akten.
44/2001
Artikel 7182
1. Deze verordening laat onverlet de verdragen waarbij de lidstaten partij zijn en die, voor
bijzondere onderwerpen, de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging
van beslissingen regelen.
2. Teneinde de eenvormige uitlegging van lid 1 te waarborgen wordt dat lid als volgt
toegepast:
a)

deze verordening belet niet dat een gerecht van een lidstaat die partij is bij een
verdrag of overeenkomst over een bijzonder onderwerp, overeenkomstig dat verdrag
of die overeenkomst kennisneemt van een zaak, ook indien de verweerder zijn
woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat die geen partij is bij dat verdrag
of die overeenkomst. Het gerecht past in ieder geval artikel 26 28 van deze
verordening toe;

b)

beslissingen die een gerecht van een lidstaat heeft gegeven uit hoofde van
rechterlijke bevoegdheid die ontleend wordt aan een verdrag of overeenkomst over
een bijzonder onderwerp, worden in de andere lidstaten overeenkomstig de
onderhavige verordening erkend en ten uitvoer gelegd.
Indien een verdrag of overeenkomst over een bijzonder onderwerp, waarbij zowel de
lidstaat van herkomst als de aangezochte lidstaat partij is, voorwaarden vaststelt voor
de erkenning of de tenuitvoerlegging van beslissingen vinden die voorwaarden
toepassing. In elk geval kunnen de bepalingen van deze verordening betreffende de

NL

70

NL

procedures voor de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen worden
toegepast.
Artikel 7283
Deze verordening laat onverlet de overeenkomsten waarbij de lidstaten zich krachtens artikel
59 van het Verdrag van Brussel vóór de inwerkingtreding van deze verordening hebben
verbonden om een beslissing, met name die welke in een andere staat die partij is bij dat
verdrag, gegeven zijn tegen een verweerder die zijn woonplaats of zijn gewone verblijfplaats
heeft in een derde land, niet te erkennen indien in een door artikel 4 van genoemd verdrag
bedoeld geval de beslissing slechts gegrond kon worden op een bevoegdheid als bedoeld in
artikel 3, tweede alinea, van dat verdrag.
nieuw
Artikel 84
Deze verordening laat onverlet de toepassing van het Verdrag betreffende de rechterlijke
bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken, ondertekend te Lugano op 30 oktober 2007.
44/2001

HOOFDSTUK VIII
SLOTBEPALINGEN

nieuw
Artikel 85
Deze verordening laat onverlet het recht van werknemers en werkgevers of hun respectieve
organisaties om collectieve actie te ondernemen ter verdediging van hun belangen, met name
het stakingsrecht of de stakingsvrijheid en het recht of de vrijheid om andere maatregelen te
nemen, conform het recht van de Unie en de nationale rechtsvoorschriften en praktijken.
44/2001 (aangepast)
Artikel 73
Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze verordening dient de Commissie bij het
Europees Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comité een verslag in over de
toepassing van deze verordening. Dit verslag gaat eventueel vergezeld van voorstellen tot
wijziging van de verordening.

NL

71

NL

nieuw
Artikel 86
De lidstaten verstrekken in het kader van het Europees justitieel netwerk in burgerlijke en
handelszaken, dat is opgericht bij Beschikking 2001/470/EG28, zoals gewijzigd bij
Beschikking 568/2009/EG, een beschrijving van de nationale tenuitvoerleggingsvoorschriften
en -procedures, met inbegrip van informatie over de voor tenuitvoerlegging bevoegde
autoriteiten en over de op dat gebied geldende beperkingen, met name de voorschriften ter
bescherming van de schuldenaar en informatie over verval- of verjaringstermijnen, teneinde
deze gegevens openbaar te maken.
Deze informatie wordt door de lidstaten voortdurend bijgewerkt.
Artikel 87
Tegen __________ [1 jaar vóór de inwerkingtreding van de verordening] delen de lidstaten de
Commissie mee:
a) welke gerechten in de lidstaat van herkomst bevoegd zijn voor heroverweging
overeenkomstig artikel 45, lid 3;
b) welke communicatiemiddelen worden aanvaard in de lidstaat van herkomst voor de
ontvangst van verzoeken om heroverweging overeenkomstig artikel 45;
c) bij welke gerechten in de lidstaat van tenuitvoerlegging een verzoek om heroverweging
overeenkomstig artikel 45, lid 3, kan worden ingediend;
d) bij welke gerechten een verzoek om een verklaring van uitvoerbaarheid overeenkomstig
artikel 51, lid 1, moet worden ingediend;
e) bij welke gerechten een rechtsmiddel tegen de beslissing op het verzoek om een verklaring
van uitvoerbaarheid overeenkomstig artikel 56, lid 2, moet worden ingesteld;
f) bij welke gerechten een verder rechtsmiddel overeenkomstig artikel 57 moet worden
ingesteld;
g) welke talen worden aanvaard voor de vertaling van de formulieren, conform artikel 69.
De Commissie maakt de informatie met alle passende middelen openbaar, met name via het
Europees justitieel netwerk in burgerlijke en handelszaken, dat is opgericht bij
Beschikking 2001/470/EG.

28

NL

PB L 174 van 27.6.2001, blz. 25.

72

NL

44/2001 (aangepast)
Artikel 7488
1. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de teksten die wijzigingen aanbrengen in
de lijsten in de bijlagen I tot en met IV ⌦ III, IV en IX, alsook van eventuele intrekkingen
van of technische wijzigingen in de bepalingen vermeld in bijlage VIII ⌫ . De Commissie
wijzigt dienovereenkomstig de desbetreffende bijlagen.
1103/2008 artikel 1 en punt 1
van de bijlage
2. De bijwerking of de technische aanpassing van de formulieren, waarvan de modellen in de
bijlagen V en VI staan, wordt aangenomen door de Commissie. Deze maatregelen, die nietessentiële onderdelen van deze verordening beogen te wijzigen, worden vastgesteld volgens
de in artikel 75, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing.
nieuw
2. De Commissie kan door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig de
artikelen 90 tot en met 92, wijzigingen in de bijlagen I, II, V, VI en VII aanbrengen.
Artikel 89
1.

De bevoegdheid tot vaststelling van de in artikel 88, lid 2, bedoelde gedelegeerde
handelingen wordt aan de Commissie verleend voor onbepaalde tijd.

2.

Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, stelt zij het
Europees Parlement en de Raad daarvan gelijktijdig in kennis.

3.

De bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen wordt aan de
Commissie verleend onder de in de artikelen 90 en 91 gestelde voorwaarden.
Artikel 90

NL

1.

De in artikel 88, lid 2, bedoelde bevoegdheidsdelegatie kan te allen tijde door het
Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken.

2.

De instelling die een interne procedure over een besluit tot intrekking van de
bevoegdheidsdelegatie is begonnen, streeft ernaar de andere instelling en de
Commissie binnen een redelijke termijn voordat het definitieve besluit wordt
genomen, hiervan op de hoogte te brengen onder vermelding van de gedelegeerde
bevoegdheden die mogelijk worden ingetrokken en de eventuele redenen daarvoor.

3.

Het besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de bevoegdheden die
in dat besluit worden vermeld. Het besluit treedt onmiddellijk in werking of op een
latere datum die in het besluit wordt vermeld. Het besluit laat de geldigheid van de

73

NL

reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. Het besluit wordt
bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Artikel 91
1.

Het Europees Parlement en de Raad kunnen binnen een termijn van twee maanden na
de datum van kennisgeving bezwaar maken tegen de gedelegeerde handeling. Op
initiatief van het Europees Parlement of de Raad kan deze termijn met twee maanden
worden verlengd.

2.

Indien bij het verstrijken van deze termijn het Europees Parlement noch de Raad
bezwaar heeft gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, wordt deze bekendgemaakt
in het Publicatieblad van de Europese Unie en treedt zij in werking op de daarin
vermelde datum.
Indien zowel het Europees Parlement als de Raad de Commissie heeft medegedeeld
voornemens te zijn om geen bezwaar te maken, kan de gedelegeerde handeling voor
het verstrijken van de termijn worden bekendgemaakt in het Publicatieblad van de
Europese Unie en in werking treden.

3.

Indien het Europees Parlement of de Raad bezwaar maakt tegen een gedelegeerde
handeling, treedt deze niet in werking. De instelling die bezwaar maakt tegen de
gedelegeerde handeling, vermeldt de redenen daarvoor.
1103/2008 artikel 1 en punt 2
van de bijlage
Artikel 75

1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.
2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4, en artikel 7
van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 daarvan.
nieuw
Artikel 92
1. Verordening (EG) nr. 44/2001 wordt ingetrokken bij deze verordening. Verwijzingen naar
de ingetrokken verordening gelden als verwijzingen naar de onderhavige verordening en
worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage X.
2. Behalve voor de in artikel 37, lid 3, bedoelde beslissingen, komt deze verordening in de
plaats van Verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees Parlement en de Raad van
21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste
schuldvorderingen.

NL

74

NL

44/2001 (aangepast)
Artikel 7693
Deze verordening treedt in werking op 1 maart 2002 ⌦ de twintigste dag volgend op die van
haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie ⌫ .

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in de
⌦ alle ⌫ lidstaten overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap.
Zij is van toepassing met ingang van [24 maanden na de inwerkingtreding], met uitzondering
van artikel 87, dat van toepassing is met ingang van [12 maanden na de inwerkingtreding].
Gedaan te […]

Voor het Europees Parlement
De voorzitter

NL

Voor de Raad
De voorzitter

75

NL

nieuw
BIJLAGE I
CERTIFICAAT BETREFFENDE EEN BESLISSING IN BURGERLIJKE EN
HANDELSZAKEN WAARVOOR GEEN VERKLARING VAN UITVOERBAARHEID
IS VEREIST
Artikel 42, lid 1, onder b), en lid 2, onder b), van Verordening ___ van het Europees
Parlement en de Raad betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken

1.

GERECHT VAN HERKOMST

1.1.

Naam:

1.2

Adres:

1.2.1.

Straat en nummer/postbus:

1.2.2.

Plaats en postcode:

1.2.3.

Lidstaat

AT □ BE □ BU □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □
LV □ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □ SE □ SI □ SK □ UK □

NL

76

NL

1.3.

Telefoon/fax/e-mail:

2.

EISER(S)29

2.1.

Naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam:

2.2.

Adres:

2.2.1.

Straat en nummer/postbus:

2.2.2.

Plaats en postcode:

2.2.3.

Land:

3.

VERWEERDER(S)30

3.1.

Naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam:

3.2.

Adres:

3.2.1.

Straat en nummer/postbus:

3.2.2.

Plaats en postcode:

3.2.3.

Land:

4.

DE BESLISSING

4.1.

Datum en referentienummer van de beslissing

4.2.

Uitvoerbaarheid van de beslissing
Is de beslissing uitvoerbaar in de lidstaat van herkomst?
□ Ja
□ Ja, maar alleen tegen de volgende verweerders (gelieve te preciseren):

4.3.

29
30

NL

Aard van de beslissing
□

Beslissing over een geldelijke vordering (ga naar 4.4.1)

□

Declaratoire beslissing (ga naar 4.4.2)

□

Voorlopige en bewarende maatregelen (ga naar 4.4.3)

Gelieve een extra blad toe te voegen indien de beslissing betrekking heeft op meer dan één eiser of
meer dan één verweerder.
Gelieve een extra blad toe te voegen indien de beslissing betrekking heeft op meer dan één eiser of
meer dan één verweerder.

77

NL

□
4.4.

Andere (ga naar 4.4.4)

Inhoud van de beslissing en rente

4.4.1. Beslissing over een geldelijke vordering
4.4.1.1. Het gerecht heeft … (naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam) bevolen om … te
betalen aan (naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam)
4.4.1.2. Valuta
□ Euro (EUR) □ Bulgaarse lev (BGL) □ Tsjechische kroon (CZK) □ Hongaarse
forint (HUF) □ Litouwse litas (LTL) □ Letse lats (LVL) □ Poolse zloty (PLN) □
Pond sterling (GBP) □ Roemeense leu (RON) □ Zweedse kroon (SEK) □ Andere
(gelieve de ISO-code te vermelden):
4.4.1.3. Hoofdsom:
–

□ In één keer te betalen som:

–

□ Niet in één keer te betalen som (gelieve te preciseren):

4.4.1.4. Rente, indien van toepassing
□ Rente toegekend in de beslissing:
–

bedrag:_____

, of

–

percentage … %. Rente te betalen vanaf … (dd/mm/jjjj) tot …
(dd/mm/jjjj).

□ Rente vanaf de datum van de beslissing:
–
4.4.2.

percentage … %.

Declaratoire beslissing

Korte beschrijving van de feiten van de zaak en de uitspraak van het gerecht31
4.4.3.

Voorlopige en bewarende maatregelen

4.4.3.1. Korte beschrijving van de gelaste maatregel
4.4.3.2. De maatregel is gelast door een gerecht dat ook bevoegd is om van het bodemgeschil
kennis te nemen
□ ja, op basis van artikel __ van Verordening ___ van het Europees Parlement en de
Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 44/2001 van 22 december 2000

31

NL

Voeg zo nodig extra bladen toe.

78

NL

4.4.3.3. Is de bewarende maatregel gelast zonder dat de verweerder is opgeroepen om te
verschijnen?
□ Nee
□ Ja, en de verweerder heeft het recht de maatregel aan te vechten op grond van het
nationale recht
4.4.4.

Ander soort beslissing

Korte beschrijving van de feiten van de zaak en de uitspraak van het gerecht32
4.5.

Kosten

4.5.1.1. Valuta
□ Euro (EUR) □ Bulgaarse lev (BGL) □ Tsjechische kroon (CZK) □ Hongaarse
forint (HUF) □ Litouwse litas (LTL) □ Letse lats (LVL) □ Poolse zloty (PLN) □
Pond sterling (GBP) □ Roemeense leu (RON) □ Zweedse kroon (SEK) □ Andere
(gelieve de ISO-code te vermelden):
4.5.1.2. Moet de verweerder de proceskosten geheel of gedeeltelijk betalen?
□ Ja. Gelieve te specificeren welke kosten en het bedrag ervan te vermelden
(gevorderd bedrag of reeds gemaakte kosten).
□ Gerechtskosten: …
□ Honoraria van advocaten: ….
□ Kosten van betekening en kennisgeving van stukken: …
□ Andere: …
□ Nee
Gelieve het aantal bladzijden te vermelden indien u extra bladen heeft toegevoegd: …
Gedaan te: …
Handtekening en/of stempel van het gerecht van herkomst:

32

NL

Voeg zo nodig extra bladen toe.

79

NL

nieuw
BIJLAGE II
VERZOEK OM HEROVERWEGING
Artikel 45, lid 2, van Verordening ___ van het Europees Parlement en de Raad
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgerlijke en handelszaken
1.

VERZOEKER

1.1.

Naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam:

1.2.

Adres:

1.2.1.

Straat en nummer/postbus:

1.2.2.

Plaats en postcode:

1.2.3.

Land:

2.

GERECHT VAN HERKOMST

2.1.

Naam:

2.2

Adres:

2.2.1.

Straat en nummer/postbus:

2.2.2.

Plaats en postcode:

2.2.3.

Lidstaat

AT □ BE □ BU □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □
LV □ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □ SE □ SI □ SK □ UK □

NL

80

NL

2.3.

Telefoon/fax/e-mail:

3.

DE BESLISSING

3.1.

Datum en referentienummer van de beslissing:

4.

EISER(S) IN DE PROCEDURE VOOR HET GERECHT VAN HERKOMST33

4.1.

Naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam:

4.2.

Adres:

4.2.1.

Straat en nummer/postbus:

4.2.2.

Plaats en postcode:

4.2.3.

Land:

5.

VERWEERDER(S) IN DE PROCEDURE VOOR HET GERECHT VAN HERKOMST, ANDERE
DAN DE VERZOEKER

34

5.1.

Naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam:

5.2.

Adres:

5.2.1.

Straat en nummer/postbus:

5.2.2.

Plaats en postcode:

5.2.3.

Land:

6.

VERZOEK OM HEROVERWEGING VAN DE BESLISSING

6.1.

Ik dien hierbij een verzoek om heroverweging van de beslissing in omdat deze
bij verstek is gegeven en (gelieve het passende vakje aan te kruisen)
□ het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk niet aan mij is betekend of
meegedeeld, of
□ het bovenbedoelde stuk mij wel is betekend of meegedeeld maar niet zo tijdig en
op zodanige wijze als met het oog op mijn verdediging nodig was (gelieve te
preciseren), of

33
34

NL

Gelieve een extra blad toe te voegen indien de beslissing betrekking heeft op meer dan één eiser of
meer dan één verweerder.
Gelieve een extra blad toe te voegen indien de beslissing betrekking heeft op meer dan één eiser of
meer dan één verweerder.

81

NL

□
ik de vordering door overmacht of buitengewone omstandigheden buiten mijn
wil niet heb kunnen betwisten (gelieve te preciseren):
6.2.

Ik had niet de mogelijkheid om de beslissing aan te vechten
□ Ja

Gedaan te: …
Datum (dd/mm/jjjj):
Naam van de verzoeker of de gemachtigde vertegenwoordiger
Handtekening:

NL

82

NL

416/2010 artikel 1 en bijlage III
BIJLAGE III
De gerechten waarbij de in artikel 43, lid 2, 46 bedoelde rechtsmiddelen verzoeken kunnen
worden ingesteld, zijn:
–

NL

in België,
a)

wat het rechtsmiddel van de verweerder betreft, de rechtbank van eerste aanleg
(tribunal de première instance of erstinstanzliche Gericht);

b)

wat het rechtsmiddel van de verzoeker betreft: het hof van beroep (Cour
d’appel);

–

in Bulgarije, de Апелативен съд — София;

–

in Tsjechië, het hof van beroep via de districtsrechtbank;

–

in Duitsland, het Oberlandesgericht;

–

in Estland, de ringkonnakohus;

–

in Griekenland, de Εφετείο;

–

in Spanje, de Juzgado de Primera Instancia die de bestreden beslissing heeft gegeven,
waarbij de Audiencia Provincial zich moet uitspreken over het rechtsmiddel;

–

in Frankrijk:,
a)

de cour d'appel in het geval van beslissingen waarbij het verzoek wordt
ingewilligd;

b)

de president van het tribunal de grande instance in het geval van beslissingen
waarbij het verzoek wordt afgewezen;

–

in Ierland, de High Court;

–

in IJsland, de heradsdomur;

–

in Italië, het corte d'appello;

–

in Cyprus, de Επαρχιακό ∆ικαστήριο of, in het geval van beslissingen in
onderhoudszaken, de Οικογενειακό ∆ικαστήριο;

–

in Letland, de Apgabaltiesa via de rajona (pilsētas) tiesa;

–

in Litouwen, de Lietuvos apeliacinis teismas;

–

in Luxemburg, het Cour supérieure de Justice, zetelend in burgerlijk hoger beroep;

83

NL

NL

–

in Hongarije, de lokale rechtbank ter zetel van de hogere rechter (in Boedapest: de
centrale districtsrechtbank van Buda); de beslissing over het rechtsmiddel wordt
gegeven door de hogere rechter (in Boedapest: het hoofdstedelijk hof);

–

in Malta, de Qorti ta′ l-Appell, overeenkomstig de beroepsprocedure zoals bepaald in
de Kodiċi ta′ Organizzazzjoni u Proċedura Ċivili – Kap.12 , of, in het geval van een
beslissing in onderhoudszaken, bij ċitazzjoni voor de Prim′ Awla tal-Qorti ċivili jew
il-Qorti tal-Maġistrati ta′ Għawdex fil-ġurisdizzjoni superjuri tagħha;

–

in Nederland, de rechtbank;

–

in Oostenrijk, het Landesgericht via het Bezirksgericht;

–

in Polen, de sąd apelacyjny via de sąd okręgowy;

–

in Portugal, het Tribunal da Relação Het rechtsmiddel wordt overeenkomstig de
nationale wetgeving ingesteld door indiening van een verzoekschrift bij de rechtbank
die de bestreden beslissing heeft gegeven;

–

in Roemenië, het Curte de Apel;

–

in Slovenië, de okrožno sodišče;

–

in Slowakije, het hof van beroep via de districtsrechtbank tegen de beslissing
waarvan beroep wordt ingesteld;

–

in Finland, de hovioikeus/hovrätt;

–

in Zweden, het Svea hovrätt;

–

in het Verenigd Koninkrijk,
a)

in Engeland en Wales: de High Court of Justice het geval van een beslissing
inzake onderhoudsverplichtingen, de Magistrates′ Court;

b)

in Schotland: de Court of Session in het geval van een beslissing inzake
onderhoudsverplichtingen, de Sheriff Court;

c)

in Noord-Ierland: de High Court of Justice of, in het geval van een beslissing
inzake onderhoudsverplichtingen, de Magistrates′ Court;

d)

in Gibraltar: de Supreme Court of Gibraltar of, in het geval van een beslissing
inzake onderhoudsverplichtingen, de Magistrates′ Court.

84

NL

280/2009 artikel 1 en bijlage IV
BIJLAGE IV
De rechtsmiddelen die op grond van artikel 44 46, lid 6, kunnen worden ingesteld, zijn:

NL

–

in België, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg en Nederland:
beroep in cassatie;

–

in Bulgarije, „обжалване пред Върховния касационен съд”;

–

in de Tsjechische Republiek, een „dovolání” en een „žaloba pro zmatečnost”;

–

in Duitsland, een „Rechtsbeschwerde”;

–

in Estland, een „kassatsioonikaebus”;

–

in Ierland, een beroep over een rechtsvraag bij de „Supreme Court”;

–

in IJsland, een beroep bij de „Hæstiréttur”;

–

in Cyprus, een beroep bij het Hooggerechtshof;

–

in Letland, een beroep bij de „Augstākās tiesas Senāts” via de „Apgabaltiesa”;

–

in Litouwen, beroep bij de „Lietuvos Aukščiausiasis Teismas”;

–

in Hongarije, „felülvizsgálati kérelem”;

–

in Malta, geen beroep bij een andere rechtbank; in het geval van een beslissing
inzake onderhoudsverplichtingen de „Qorti ta’ l-Appell” overeenkomstig de in
de „kodiċi ta’ Organizzazzjoni u Procedura Ċivili — Kap. 12” beschreven
procedure;

–

in Oostenrijk, „Revisionsrekurs”;

–

in Polen, „skarga kasacyjna”;

–

in Portugal, beroep over een rechtsvraag;

–

in Roemenië, een „contestatie in anulare” of een „revizuire”;

–

in Slovenië, beroep bij de „Vrhovno sodišče Republike Slovenije”;

–

in Slowakije, de „dovolanie”;

–

in Finland, beroep bij de „korkein oikeus/högsta domstolen”;

–

in Zweden, beroep bij de „Högsta domstolen”;

–

in het Verenigd Koninkrijk, beroep over een rechtsvraag in slechts één hogere
instantie.

85

NL

nieuw
BIJLAGE V
CERTIFICAAT BETREFFENDE EEN AUTHENTIEKE AKTE OF EEN
GERECHTELIJKE SCHIKKING IN BURGERLIJKE EN HANDELSZAKEN
WAARVOOR GEEN VERKLARING VAN UITVOERBAARHEID IS VEREIST
De artikelen 70 en 71 van Verordening ___ van het Europees Parlement en de Raad
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgerlijke en handelszaken
1.

GERECHT DAT OF BEVOEGDE AUTORITEIT DIE HET CERTIFICAAT AFGEEFT

1.1.

Naam:

1.2.

Adres:

1.2.1.

Straat en nummer/postbus:

1.2.2.

Plaats en postcode:

1.2.3.

Lidstaat

AT □ BE □ BU □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □
LV □ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □ SE □ SI □ SK □ UK □
1.3.

Telefoon/fax/e-mail:

2.

AUTHENTIEKE AKTE/GERECHTELIJKE SCHIKKING

2.1.

Datum en referentienummer:

2.2.

Partijen bij de authentieke akte/gerechtelijke schikking35:

2.2.1.

Na(a)m(en) van de schuldeiser(s) (naam en voornaam/bedrijfsnaam):

2.2.2.

Na(a)m(en) van de schuldena(a)r(en) (naam en voornaam/bedrijfsnaam):

2.2.3.

Naam van de eventuele andere partij(en) (naam en voornaam/bedrijfsnaam):

2.3.

Tekst van de uitvoerbare verbintenis die in de akte/gerechtelijke schikking is
opgenomen36:

Ondergetekende verklaart hierbij dat de authentieke akte/gerechtelijke schikking
uitvoerbaar is in de lidstaat van herkomst tegen de partijen bedoeld in punt 2.2.2.
Gelieve het aantal bladzijden te vermelden indien u extra bladen heeft toegevoegd: …
35
36

NL

Doorhalen wat niet van toepassing is.
Voeg zo nodig extra bladen toe.

86

NL

Gedaan te: …
Handtekening en/of stempel van het gerecht van herkomst of de bevoegde autoriteit:

NL

87

NL

nieuw
BIJLAGE VI
CERTIFICAAT BETREFFENDE EEN BESLISSING IN BURGERLIJKE EN
HANDELSZAKEN WAARVOOR EEN VERKLARING VAN UITVOERBAARHEID
IS VEREIST
Artikel 52, lid 2, onder b), van Verordening ___ van het Europees Parlement en de Raad
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgerlijke en handelszaken
1.

GERECHT VAN HERKOMST

1.1.

Naam:

1.2

Adres:

1.2.1.

Straat en nummer/postbus:

1.2.2.

Plaats en postcode:

1.2.3.

Lidstaat

AT □ BE □ BU □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □
LV □ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □ SE □ SI □ SK □ UK □

NL

88

NL

1.3.

Telefoon/fax/e-mail:

2.

EISER(S)37

2.1.

Naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam:

2.2.

Adres:

2.2.1.

Straat en nummer/postbus:

2.2.2.

Plaats en postcode:

2.2.3.

Land:

3.

VERWEERDER(S)38

3.1.

Naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam:

3.2.

Adres:

3.2.1.

Straat en nummer/postbus:

3.2.2.

Plaats en postcode:

3.2.3.

Land:

4.

DE BESLISSING

4.1.

Datum en referentienummer van de beslissing

4.2.

Uitvoerbaarheid van de beslissing
Is de beslissing uitvoerbaar in de lidstaat van herkomst?
□ Ja
□ Ja, maar alleen tegen de volgende verweerders (gelieve te preciseren):

4.3.

37
38

NL

Aard van de beslissing
□

Beslissing over een geldelijke vordering (ga naar 4.4.1)

□

Declaratoire beslissing (ga naar 4.4.2)

□

Voorlopige en bewarende maatregelen (ga naar 4.4.3)

Gelieve een extra blad toe te voegen indien de beslissing betrekking heeft op meer dan één eiser of
meer dan één verweerder.
Gelieve een extra blad toe te voegen indien de beslissing betrekking heeft op meer dan één eiser of
meer dan één verweerder.

89

NL

□

Andere (ga naar 4.4.4)

4.4.

Inhoud van de beslissing en rente

4.4.1.

Beslissing over een geldelijke vordering

4.4.1.1. Het gerecht heeft … (naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam) bevolen om … te
betalen aan (naam en voorna(a)m(en)/bedrijfsnaam)
4.4.1.2. Valuta
□ Euro (EUR) □ Bulgaarse lev (BGL) □ Tsjechische kroon (CZK) □
Hongaarse forint (HUF) □ Litouwse litas (LTL) □ Letse lats (LVL) □ Poolse
zloty (PLN) □ Pond sterling (GBP) □ Roemeense leu (RON) □ Zweedse
kroon (SEK) □ Andere (gelieve de ISO-code te vermelden):
4.4.1.3.Hoofdsom:
–

□ In één keer te betalen som:

–

□ Niet in één keer te betalen som (gelieve te preciseren):

4.4.1.4. Rente, indien van toepassing
□ Rente toegekend in de beslissing:
–

bedrag:_____ , of

–

percentage … %. Rente te betalen vanaf … (dd/mm/jjjj) tot … (dd/mm/jjjj).

□ Rente vanaf de datum van de beslissing:
–
4.4.2.

percentage … %.

Declaratoire beslissing

Korte beschrijving van de feiten van de zaak en de uitspraak van het gerecht39
4.4.3.

Voorlopige en bewarende maatregelen

4.4.3.1. Korte beschrijving van de gelaste maatregel
4.4.3.2. De maatregel is gelast door een gerecht dat ook bevoegd is om van het bodemgeschil
kennis te nemen
□ ja, op basis van artikel __ van Verordening ___ van het Europees Parlement en de
Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 44/2001 van 22 december 2000

39

NL

Voeg zo nodig extra bladen toe.

90

NL

4.4.3.3. Is de bewarende maatregel gelast zonder dat de verweerder is opgeroepen om te
verschijnen?
□ Nee
□ Ja, en de verweerder heeft het recht de maatregel aan te vechten op grond van het
nationale recht
4.4.4.

Ander soort beslissing

Korte beschrijving van de feiten van de zaak en de uitspraak van het gerecht40
4.5.

Kosten

4.5.1.1. Valuta
□ Euro (EUR) □ Bulgaarse lev (BGL) □ Tsjechische kroon (CZK) □ Hongaarse
forint (HUF) □ Litouwse litas (LTL) □ Letse lats (LVL) □ Poolse zloty (PLN)
□ Pond sterling (GBP) □ Roemeense leu (RON) □ Zweedse kroon (SEK) □
Andere (gelieve de ISO-code te vermelden):
4.5.1.2. Moet de verweerder de proceskosten geheel of gedeeltelijk betalen?
□ Ja. Gelieve te specificeren welke kosten en het bedrag ervan te vermelden
(gevorderd bedrag of reeds gemaakte kosten).
□ Gerechtskosten: …
□ Honoraria van advocaten: ….
□ Kosten van betekening en kennisgeving van stukken: …
□ Andere: …
□ Nee
Gelieve het aantal bladzijden te vermelden indien u extra bladen heeft toegevoegd: …
Gedaan te: …
Handtekening en/of stempel van het gerecht van herkomst:

40

NL

Voeg zo nodig extra bladen toe.

91

NL

BIJLAGE VII
CERTIFICAAT BETREFFENDE EEN AUTHENTIEKE AKTE OF EEN
GERECHTELIJKE SCHIKKING IN BURGERLIJKE EN HANDELSZAKEN
WAARVOOR EEN VERKLARING VAN UITVOERBAARHEID IS VEREIST
De artikelen 70 en 71 van Verordening ___ van het Europees Parlement en de Raad
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgerlijke en handelszaken
1.

GERECHT DAT OF BEVOEGDE AUTORITEIT DIE HET CERTIFICAAT AFGEEFT

1.1.

Naam:

1.2

Adres:

1.2.1.

Straat en nummer/postbus:

1.2.2.

Plaats en postcode:

1.2.3.

Lidstaat

AT □ BE □ BU □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □
LV □ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □ SE □ SI □ SK □ UK □
1.3.

Telefoon/fax/e-mail:

2.

AUTHENTIEKE AKTE/GERECHTELIJKE SCHIKKING

2.1.

Datum en referentienummer:

2.2.

Partijen bij de authentieke akte/gerechtelijke schikking41:

2.2.1.

Na(a)m(en) van de schuldeiser(s) (naam en voornaam/bedrijfsnaam):

2.2.2.

Na(a)m(en) van de schuldena(a)r(en) (naam en voornaam/bedrijfsnaam):

2.2.3.

Naam van de eventuele andere partij(en) (naam en voornaam/bedrijfsnaam):

2.3. Tekst van de uitvoerbare verbintenis die in de akte/gerechtelijke schikking is
opgenomen42:
Ondergetekende verklaart hierbij dat de authentieke akte/gerechtelijke schikking
uitvoerbaar is in de lidstaat van herkomst tegen de partijen bedoeld in punt 2.2.2.
.

41
42

NL

Doorhalen wat niet van toepassing is.
Voeg zo nodig extra bladen toe.

92

NL

Gelieve het aantal bladzijden te vermelden indien u extra bladen heeft toegevoegd: …
Gedaan te: …
Handtekening en/of stempel van het gerecht van herkomst of de bevoegde autoriteit:

NL

93

NL

BIJLAGE VIII
De lidstaten en regels bedoeld in artikel 76 van Verordening ___ van het Europees
Parlement en de Raad betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
De in artikel 76 bedoelde lidstaten en regels zijn:
Duitsland: de artikelen 68, 72, 73 en 74 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering
(Zivilprozessordnung) betreffende de litis denuntiatio,—
Estland: artikel 214, leden 3 en 4, en artikel 216 van het wetboek van burgerlijke
rechtsvordering (tsiviilkohtumenetluse seadustik) betreffende de litis denuntiatio,—
Letland: de artikelen 78, 79, 80 en 81 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering
(Civilprocesa likums) betreffende de litis denuntiatio,—
Litouwen: artikel 47 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Civilinio proceso
kodeksas),—
Hongarije: de artikelen 58 tot en met 60 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering
(Polgári perrendtartás) betreffende de litis denuntiato,—
Oostenrijk: artikel 21 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Zivilprozessordnung)
betreffende de litis denuntiato,—
Polen: de artikelen 84 en 85 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Kodeks
postępowania cywilnego) betreffende de litis denuntiato (przypozwanie),—
Slovenië: artikel 204 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Zakon o pravdnem
postopku) betreffende de litis denuntiato.

NL

94

NL

44/2001 (aangepast)
BIJLAGE V

NL

95

NL

BIJLAGE VI

⌦ BIJLAGE IX ⌫
⌦ De verdragen en overeenkomsten bedoeld in artikel 80 van Verordening ___ van het
Europees Parlement en de Raad betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken ⌫
⌦ De verdragen en overeenkomsten die overeenkomstig artikel 80 worden vervangen
zijn: ⌫
–

de Overeenkomst tussen België en Frankrijk betreffende de rechterlijke bevoegdheid,
het gezag en de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, van
scheidsrechterlijke uitspraken en van authentieke akten, gesloten te Parijs op 8 juli
1899,

–

het Verdrag tussen Nederland en België betreffende de territoriale rechterlijke
bevoegdheid, betreffende het faillissement en betreffende het gezag en de
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en
van authentieke akten, gesloten te Brussel op 28 maart 1925,

–

het Verdrag tussen Frankrijk en Italië betreffende de tenuitvoerlegging van vonnissen
in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 3 juni 1930,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28

NL

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en Frankrĳk betreffende de wederzĳdse
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en handelszaken, met Protocol,
ondertekend te Parĳs op 18 januari 1934,

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en België betreffende de wederzĳdse
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en handelszaken, met Protocol,
ondertekend te Brussel op 2 mei 1934,

96

NL

44/2001
–

het Verdrag tussen Duitsland en Italië betreffende de erkenning en de
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op
9 maart 1936,

–

de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten betreffende
onderhoudsverplichtingen, gesloten te Wenen op 25 oktober 1957,

–

de Overeenkomst tussen Duitsland en België betreffende de erkenning en de
wederzijdse tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, scheidsrechterlijke
uitspraken en authentieke akten in burgerlijke zaken of handelszaken, gesloten te
Bonn op 30 juni 1958,

–

het Verdrag tussen Nederland en Italië betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging
van rechterlijke beslissingen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 17
april 1959,

–

het Verdrag tussen Duitsland en Oostenrijk betreffende de wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen en authentieke akten in burgerlijke en
handelszaken, gesloten te Wenen op 6 juni 1959,

–

de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging van vonnissen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke
akten in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Wenen op 16 juni 1959,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en de Bondsrepubliek Duitsland
betreffende de wederzĳdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in
burgerlĳke en handelszaken, ondertekend te Bonn op 14 juli 1960,

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en Oostenrĳk betreffende de
wederzĳdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en
handelszaken, gesloten te Wenen op 14 juli 1961, en het Protocol tot wĳziging van
dit Verdrag, gesloten te Londen op 6 maart 1970,
44/2001

NL

–

het Verdrag tussen Griekenland en Duitsland betreffende de wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen en authentieke akten in burgerlijke
en handelszaken, ondertekend te Athene op 4 november 1961,

–

de Overeenkomst tussen België en Italië betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen en andere uitvoerbare titels in
burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 6 april 1962,

97

NL

–

het Verdrag tussen Nederland en Duitsland betreffende de wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen en andere executoriale titels in
burgerlijke en handelszaken, gesloten te 's-Gravenhage op 30 augustus 1962,

–

de Overeenkomst tussen Nederland en Oostenrijk over de wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,
gesloten te Den Haag op 6 februari 1963,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk en de Italiaanse Republiek betreffende
de wederzĳdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke en
handelszaken, ondertekend te Rome op 7 februari 1964, met Protocol van wĳziging,
ondertekend te Rome op 14 juli 1970,
44/2001

–

de Overeenkomst tussen Frankrijk en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten in burgerlijke en strafzaken,
gesloten te Wenen op 15 juli 1966,
Rectificatie, PB L 307 van
24.11.2001, blz. 28

–

het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrĳk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
en het Koninkrĳk der Nederlanden betreffende de wederkerige erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlĳke zaken, ondertekend te 's-Gravenhage
op 17 november 1967,
44/2001

NL

–

het Verdrag tussen Spanje en Frankrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en scheidsrechterlijke uitspraken in burgerlijke en
handelszaken, ondertekend te Parijs op 28 mei 1969,

–

de Overeenkomst tussen Luxemburg en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,
gesloten te Luxemburg op 29 juli 1971,

–

de Overeenkomst tussen Italië en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, van gerechtelijke
schikkingen en notariële akten, gesloten te Rome op 16 november 1971,

–

het Verdrag tussen Spanje en Italië betreffende de rechtsbijstand en erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken ondertekend te
Madrid op 22 mei 1973,

–

het Verdrag tussen Finland, IJsland, Noorwegen, Zweden en Denemarken
betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen betreffende

98

NL

vorderingen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Kopenhagen op 11 oktober
1977,
–

de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Zweden betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken, gesloten te Stockholm op 16
september 1982,

–

het Verdrag tussen Spanje en Duitsland betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, rechterlijke schikkingen en executoriale
authentieke akten in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Bonn op 14
november 1983,

–

de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Spanje betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen en uitvoerbare authentieke akten in
burgerlijke en handelszaken, gesloten te Wenen, op 17 februari 1984,

–

de Overeenkomst tussen Finland en Oostenrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken, gesloten te Wenen op 17
november 1986,

–

het Verdrag tussen België, Nederland en Luxemburg betreffende de rechterlijke
bevoegdheid, betreffende het faillissement en betreffende het gezag en de
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en
van authentieke akten, gesloten te Brussel op 24 november 1961, voor zover het van
kracht is,
2003 Toetredingsakte, artikel 20
en bijlage II, blz. 715

NL

–

de Overeenkomst tussen de Tsjechoslowaakse Republiek en Portugal inzake de
erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen, ondertekend te
Lissabon op 23 november 1927, die nog van kracht is tussen Tsjechië en Portugal,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en de Republiek
Oostenrijk inzake wederzijdse rechtshulp, ondertekend te Wenen op 16 december
1954,

–

de Overeenkomst tussen de Poolse Volksrepubliek en de Hongaarse Volksrepubliek
inzake wederzijdse rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te
Budapest op 6 maart 1959,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en het
Koninkrijk Griekenland inzake de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van
beslissingen, ondertekend te Athene op 18 juni 1959,

–

de Overeenkomst tussen de Poolse Volksrepubliek en de Federatieve Volksrepubliek
Joegoslavië inzake wederzijdse rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend
te Warschau op 6 februari 1960, nu van kracht tussen Polen en Slovenië,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en de Republiek
Oostenrijk inzake de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van

99

NL

scheidsrechterlijke uitspraken en regelingen in handelszaken, ondertekend te
Belgrado op 18 maart 1960,

NL

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en de Republiek
Oostenrijk inzake de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in
alimentatiezaken, ondertekend te Wenen op 10 oktober 1961,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Oostenrijk inzake de wederzijdse betrekkingen in
burgerlijke zaken en inzake documenten, ondertekend te Wenen op 11 december
1963,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de
Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië tot regeling van de
rechtsbetrekkingen in burgerlijke, gezins- en strafzaken, ondertekend te Belgrado op
20 januari 1964, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Slovenië,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Frankrijk inzake het toepasselijke recht, de
rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in het kader van
het personen- en familierecht, gesloten te Warschau op 5 april 1967,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en Frankrijk
inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken, ondertekend te Parijs op 18 mei 1971,

–

de Overeenkomst tussen de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië en het
Koninkrijk België inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke
beslissingen in alimentatiezaken, ondertekend te Belgrado op 12 december 1973,

–

de Overeenkomst tussen Hongarije en Griekenland inzake rechtshulp in burgerlijke
en strafzaken, ondertekend te Boedapest op 8 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Griekenland inzake rechtshulp in burgerlijke en
strafzaken, ondertekend te Athene op 24 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen Hongarije en Frankrijk inzake rechtshulp in
burgerrechtelijke en familierechtelijke aangelegenheden, inzake de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen en inzake rechtshulp in strafzaken, ondertekend te
Boedapest op 31 juli 1980,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Helleense
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Athene op
22 oktober 1980, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Griekenland,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Hongaarse Volksrepubliek
inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 30
november 1981,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Republiek
Cyprus inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 23
april 1982, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Cyprus,

100

NL

NL

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Republiek Griekenland inzake
justitiële samenwerking in burgerrechtelijke, familierechtelijke, handelsrechtelijke en
strafrechtelijke aangelegenheden, ondertekend te Nicosia op 5 maart 1984,

–

het Verdrag tussen de Regering van de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek
en Frankrijk inzake rechtshulp en de erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen
in burgerlijke, familie- en handelszaken, ondertekend te Parijs op 10 mei 1984, dat
nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Frankrijk,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Socialistische Federale
Republiek Joegoslavië inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te
Nicosia op 19 september 1984, dat thans nog van kracht is tussen Cyprus en
Slovenië,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Italiaanse
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Praag op 6
december 1985, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Italië,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en het Koninkrijk
Spanje inzake rechtshulp en de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke
beslissingen in burgerlijke zaken, ondertekend te Madrid op 4 mei 1987, dat nog van
kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Spanje,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Poolse
Volksrepubliek inzake rechtshulp en tot regeling van de rechtsbetrekkingen in
burgerlijke, gezins-, arbeids- en strafzaken, ondertekend te Warschau op 21
december 1987, dat nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Polen,

–

het Verdrag tussen de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de Hongaarse
Volksrepubliek inzake rechtshulp en tot regeling van de rechtsbetrekkingen in
burgerlijke, gezins- en strafzaken, ondertekend te Bratislava op 28 maart 1989, dat
nog van kracht is tussen Tsjechië, Slowakije en Hongarije,

–

de Overeenkomst tussen Polen en Italië inzake rechtshulp en de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken, ondertekend te Warschau op
28 april 1989,

–

het Verdrag tussen de Tsjechische Republiek en de Slowaakse Republiek inzake
rechtshulp van justitiële instanties en tot regeling van bepaalde rechtsbetrekkingen in
burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Praag op 29 oktober 1992,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Letland, de Republiek Estland en de
Republiek Litouwen inzake rechtshulp en rechtsbetrekkingen, ondertekend te Tallinn
op 11 november 1992,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Polen en de Republiek Litouwen inzake
rechtshulp en rechtsbetrekkingen in burgerlijke, familie-, arbeids- en strafzaken,
ondertekend te Warschau op 26 januari 1993,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Letland en de Republiek Polen inzake
rechtshulp en rechtsbetrekkingen in burgerlijke, gezins-, arbeids- en strafzaken,
ondertekend te Riga op 23 februari 1994,

101

NL

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Cyprus en de Republiek Polen inzake
justitiële samenwerking in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 14
november 1996, en

–

de Overeenkomst tussen Estland en Polen inzake rechtshulp en rechtsbetrekkingen in
burgerlijke, arbeids- en strafzaken, ondertekend te Tallinn op 27 november 1998,
1791/2006 artikel 1, lid 1, en
punt 11.A van de bijlage

NL

–

de Overeenkomst tussen Bulgarije en België betreffende de rechtsbijstand in
burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Sofia op 2 juli 1930,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Federatieve
Volksrepubliek Joegoslavië inzake wederzijdse rechtshulp, ondertekend te Sofia op
23 maart 1956, die nog van kracht is tussen Bulgarije en Slovenië,

–

het Verdrag tussen de Volksrepubliek Roemenië en de Volksrepubliek Hongarije
inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te Boekarest op
7 oktober 1958,

–

het Verdrag tussen de Volksrepubliek Roemenië en de Tsjechoslowaakse Republiek
inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te Praag op 25
oktober 1958, dat nog van kracht is tussen Roemenië en Slowakije,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Volksrepubliek
Roemenië inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te
Sofia op 3 december 1958,

–

het Verdrag tussen de Volksrepubliek Roemenië en de Federatieve Volksrepubliek
Joegoslavië inzake rechtshulp, ondertekend te Belgrado op 18 oktober 1960, en
bijbehorend Protocol, die nog van kracht zijn tussen Roemenië en Slovenië,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Poolse Volksrepubliek
inzake rechtshulp en rechtsbetrekkingen in burgerlijke, familie- en strafzaken,
ondertekend te Warschau op 4 december 1961,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Republiek
Oostenrijk inzake rechtshulp in burgerlijke en familiezaken en inzake de geldigheid
en de betekening van documenten, en bijbehorend Protocol, ondertekend te Wenen
op 17 november 1965,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Hongaarse
Volksrepubliek inzake rechtshulp in burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend
te Sofia op 16 mei 1966,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Helleense
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken en bijbehorend protocol,
ondertekend te Boekarest op 19 oktober 1972,

102

NL

NL

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Italiaanse
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Boekarest
op 11 november 1972,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en de Franse
Republiek inzake rechtshulp in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Parijs op
5 november 1974,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Koninkrijk
België inzake rechtshulp in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Boekarest
op 30 oktober 1975,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Helleense Republiek
inzake rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Athene op 10 april
1976,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Tsjechoslowaakse
Socialistische Republiek inzake rechtshulp en regeling van betrekkingen in
burgerlijke, familie- en strafzaken, ondertekend te Sofia op 25 november 1976,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Verenigd
Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland inzake rechtshulp in burgerlijke
en handelszaken, ondertekend te Londen op 15 juni 1978,

–

het Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek
Roemenië en het Koninkrijk België inzake rechtshulp in burgerlijke en handelszaken,
ondertekend te Boekarest op 30 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Koninkrijk
België inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen in
alimentatiezaken, ondertekend te Boekarest op 30 oktober 1979,

–

de Overeenkomst tussen de Socialistische Republiek Roemenië en het Koninkrijk
België inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in
echtscheidingszaken, ondertekend te Boekarest op 6 november 1980,

–

de Overeenkomst tussen de Volksrepubliek Bulgarije en de Republiek Cyprus inzake
rechtshulp in burgerlijke en strafzaken, ondertekend te Nicosia op 29 april 1983,

–

de Overeenkomst tussen de Regering van de Volksrepubliek Bulgarije en de
Regering van de Franse Republiek inzake wederzijdse rechtshulp in burgerlijke
zaken, ondertekend te Sofia op 18 januari 1989,

–

de Overeenkomst tussen de Bulgaarse Volksrepubliek en de Italiaanse Republiek
inzake rechtshulp en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke zaken,
ondertekend te Rome op 18 mei 1990,

–

de Overeenkomst tussen de Republiek Bulgarije en het Koninkrijk Spanje inzake
wederzijdse rechtshulp in burgerlijke zaken, ondertekend te Sofia op 23 mei 1993,

–

het Verdrag tussen Roemenië en de Tsjechische Republiek inzake rechtshulp in
burgerlijke zaken, ondertekend te Boekarest op 11 juli 1994,

103

NL

NL

–

de Overeenkomst tussen Roemenië en het Koninkrijk Spanje betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in
burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Boekarest op 17 november 1997,

–

de Overeenkomst tussen Roemenië en het Koninkrijk Spanje — in aanvulling op het
Verdrag van Den Haag betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Den Haag, 1
maart 1954), ondertekend te Boekarest op 17 november 1997,

–

het Verdrag tussen Roemenië en de Republiek Polen inzake rechtshulp en
rechtsbetrekkingen in burgerlijke zaken, ondertekend te Boekarest op 15 mei 1999.

104

NL

BIJLAGE X
Ingetrokken verordening met overzicht van de achtereenvolgende wijzigingen ervan
Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad, PB L 12 van
16.1.2001
Verordening (EG) nr. 1496/2002 van de Commissie
(PB L 225 van 22.8.2002, blz. 13)
Punt 18.A.3 van bijlage II bij de Toetredingsakte van 2003
(PB L 236 van 23.9.2003, blz. 561)
Verordening (EG) nr. 1937/2004 van de Commissie
(PB L 334 van 10.11.2004, blz. 3)
Verordening (EG) nr. 2245/2004 van de Commissie
(PB L 381 van 28.12.2004, blz. 10)
Verordening (EG) nr. 1791/2006 van de Raad
(PB L 363 van 20.12.2006, blz. 1)

alleen punt 11.A.2 van de
bijlage

Verordening (EG) nr. 1103/2008
(PB L 304 van 14.11.2008, blz. 80)

alleen punt 1 van de
bijlage

Verordening (EG) nr. 280/2009 van de Commissie
(PB L 93 van 7.4.2009, blz. 13)
Verordening (EU) nr. 416/2010 van de Commissie
(PB L 119 van 13.5.2010, blz. 7)
_____________

NL

105

NL

BIJLAGE XI
CONCORDANTIETABEL
Verordening (EG) nr. 44/2001

NL

Deze verordening

Artikel 1, lid 1

Artikel 1, lid 1

Artikel 1, lid 2, aanhef

Artikel 1, lid 2, aanhef

Artikel 1, lid 2, onder a) tot en met d)

Artikel 1, lid 2, onder a) tot en met d)

________

Artikel 1, lid 2, onder e)

Artikel 1, lid 3

Artikel 1, lid 3

________

Artikel 2

Artikel 2

Artikel 3

Artikel 3, lid 1

Artikel 4, lid 1

Artikel 3, lid 2

________

________

Artikel 4, lid 2

Artikel 4

________

Artikel 5, aanhef

Artikel 5, aanhef

Artikel 5, punt 1

Artikel 5, punt 1

Artikel 5, punt 2

________

Artikel 5, punt 3

Artikel 5, punt 2

________

Artikel 5, punt 3

Artikel 5, punten 4 tot en met 7

Artikel 5, punten 4 tot en met 7

Artikel 6

Artikel 6

Artikel 7

Artikel 7

Artikel 8

Artikel 8

Artikel 9

Artikel 9

Artikel 10

Artikel 10

Artikel 11

Artikel 11

106

NL

NL

Artikel 12

Artikel 12

Artikel 13

Artikel 13

Artikel 14

Artikel 14

Artikel 15

Artikel 15

Artikel 16

Artikel 16

Artikel 17

Artikel 17

Artikel 18

Artikel 18

Artikel 19

Artikel 19

Artikel 20

Artikel 20

Artikel 21

Artikel 21

Artikel 22, aanhef

Artikel 22, aanhef

Artikel 22, punt 1

Artikel 22, punt 1, onder a)

________

Artikel 22, punt 1, onder b)

Artikel 22, punten 2 tot en met 5

Artikel 22, punten 2 tot en met 5

Artikel 23, leden 1 en 2

Artikel 23, leden 1 en 2

Artikel 23, lid 3

________

Artikel 23, leden 4 en 5

Artikel 23, leden 3 en 4

Artikel 24

Artikel 24, lid 1

________

Artikel 24, lid 2

________

Artikel 25

________

Artikel 26

Artikel 25

Artikel 27

Artikel 26, leden 1 en 2

Artikel 28, lid 1

Artikel 26, leden 3 en 4

Artikel 28, leden 2 en 3

Artikel 27, lid 1

Artikel 29, lid 1

________

Artikel 29, lid 2

107

NL

NL

Artikel 27, lid 2

Artikel 29, lid 3

________

Artikel 29, lid 4

Artikel 28

Artikel 30

________

Artikel 31

Artikel 29

Artikel 32, lid 1

________

Artikel 32, lid 2

Artikel 30

Artikel 33, lid 1, onder a) en b)

________

Artikel 33, lid 1, tweede alinea

________

Artikel 33, leden 2 en 3

________

Artikel 34

________

Artikel 35

Artikel 31

Artikel 36

Artikel 32

Artikel 2, onder a)

________

Artikel 37

________

Artikel 38

________

Artikel 39

________

Artikel 40

________

Artikel 41

________

Artikel 42

________

Artikel 43

________

Artikel 44

________

Artikel 45

________

Artikel 46

Artikel 33

Artikel 47

Artikel 34

Artikel 48

Artikel 35

________

108

NL

NL

Artikel 36

Artikel 64

Artikel 37, lid 1

Artikel 49

Artikel 37, lid 2

________

Artikel 38, lid 1

Artikel 50

Artikel 38, lid 2

________

Artikel 39

Artikel 51

Artikel 40, lid 1

Artikel 52, lid 1

Artikel 40, lid 2

Artikel 65

Artikel 40, lid 3

Artikel 52, lid 2

Artikel 41

Artikel 54

Artikel 42

Artikel 55

Artikel 43

Artikel 56

Artikel 44

Artikel 57

Artikel 45, lid 1

Artikel 58, leden 1 en 3

Artikel 45, lid 2

Artikel 64

________

Artikel 58, lid 2

Artikel 46, lid 1

Artikel 59

Artikel 46, leden 2 en 3

________

Artikel 47

Artikel 60

Artikel 48

Artikel 61

Artikel 49

Artikel 67

Artikel 50

Artikel 62

Artikel 51

Artikel 68

Artikel 52

Artikel 63

_______

Artikel 66

_______

Artikel 69

109

NL

NL

Artikel 53

Artikel 52, lid 2, onder a)

Artikel 54

Artikel 52, lid 2, onder b)

Artikel 55

Artikel 53

Artikel 56

Artikel 72

Artikel 57, lid 1

Artikel 70, lid 1

Artikel 57, lid 2

________

Artikel 57, lid 3

Artikel 70, lid 2

Artikel 57, lid 4

Artikel 70, lid 3

Artikel 58

Artikel 71

Artikel 59, lid 1

Artikel 73

Artikel 59, lid 2

_______

Artikel 60

Artikel 74

Artikel 61

Artikel 75

Artikel 62

_______

Artikel 63

_______

Artikel 64

_______

Artikel 65, lid 1

Artikel 76, lid 1

_______

Artikel 76, lid 1, tweede alinea

Artikel 65, lid 2

Artikel 76, lid 2

Artikel 66

Artikel 77

Artikel 67

Artikel 78

Artikel 68

Artikel 79

Artikel 69

Artikel 80

Artikel 70

Artikel 81

Artikel 71

Artikel 82

Artikel 72

Artikel 83

110

NL

NL

_______

Artikel 84

Artikel 73

_______

_______

Artikel 85

_______

Artikel 86

_______

Artikel 87

Artikel 74, lid 1

Artikel 88, lid 1

Artikel 74, lid 2

Artikel 88, lid 2

_______

Artikel 89

_______

Artikel 90

_______

Artikel 91

_______

Artikel 92

Artikel 75

_______

Artikel 76

Artikel 93

Bijlagen I tot en met III

_______

Bijlage IV

_______

_______

Bijlagen I tot en met IV

Bijlage V

Bijlage VI

Bijlage VI

Bijlage VII

________

Bijlagen VIII tot en met XI

111

NL