Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2014–2015

33 962

Regels over het beschermen en benutten van de
fysieke leefomgeving (Omgevingswet)

Nr. 160

BRIEF VAN DE MINISTER VAN INFRASTRUCTUUR EN MILIEU
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 29 juni 2015
Hierbij ontvangt u conform de toezegging in het plenaire debat over
wetsvoorstel Omgevingswet van 24 juni jongstleden (Handelingen II
2014/15, nr. 100), een schriftelijk overzicht van mijn waardering van de
amendementen die na 17 juni 2015, 14.30 uur, zijn ingediend. Ook geef ik
mijn waardering van een gewijzigde motie die ik in het debat nog niet van
een waardering heb voorzien. Daarnaast ga ik in op een tweetal vragen
waarop ik toegezegd heb een nadere schriftelijke toelichting te geven. De
vraag van de heer Ronnes over participatie en het energieakkoord wordt
beantwoord bij de waardering van het amendement over dit onderwerp
(Kamerstuk 33 962, nr. 155). De vraag van mevrouw van Tongeren over
schaliegas wordt in het tweede deel van deze brief beantwoord.
1. Waardering amendementen en motie
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 103
Indieners: De Vries / Van Veldhoven
t.a.v. artikelen: 2.1 / 2.27
Dit amendement is een wijziging van amendement met Kamerstuk 33 962,
nr. 65. De wijziging is beperkt. De waardering van dit amendement,
oordeel Kamer, geldt ook voor dit amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 104
Indieners: Van Veldhoven / Ronnes,
t.a.v. artikelen: bijlage
Het amendement verduidelijkt dat onder «wegen» en «vaarwegen» ook
routenetwerken voor wandelen, fietsen en varen bedoeld zijn. Recreatieve
infrastructuur is inderdaad ook een relevant onderdeel van de fysieke
leefomgeving en het beheer ervan is een relevante taak voor de decentrale overheden. Ik ondersteun het amendement.

kst-33962-160
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

1

AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 105
Indiener: Van Veldhoven
t.a.v. artikel: 2.34
Het amendement schrapt de beperking tot «een evenwichtige toedeling
van functies aan locaties» uit de instructiebevoegdheid van het Rijk. De
instructiebevoegdheid is er voor situaties dat een vrij open omschreven
opdracht nadere concretisering vergt. Het gaat dan om de invulling van
taken. Juist bij open opdrachten als «een goede ruimtelijke ordening» en
de opvolger daarvan – «een evenwichtige toedeling van functies aan
locaties» – is er daarom behoefte aan een instructiebevoegdheid. De
bevoegdheid om een instructiebesluit te geven, is bewust beperkt
gehouden: tot alleen wat nu in de Wet ruimtelijke ordening en de
Waterwet is geregeld. Daarbuiten is geen behoefte gebleken aan zo’n
instrument.
De instructiebevoegdheid hoeft ook niet breder te zijn, want hij is niet
bedoeld voor taakverwaarlozing. Daarvoor zijn er instrumenten in de
Gemeentewet en de Provinciewet. Met de Wet revitalisering interbestuurlijk toezicht is dat versterkt. Over de reikwijdte van de instructiebevoegdheid is in de aanloop naar het wetsvoorstel diepgaand gesproken
met VNG en IPO, de instructie grijpt immers in bij de gemeente. Het is niet
nodig en niet wenselijk om hier nu aanpassingen aan te doen. Ik ontraad
daarom het amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 106
Indiener: Bisschop
t.a.v. artikelen: 2.3, 2.18, 4.11, 5.10
Het amendement strekt ertoe de begrenzing aan de uitoefening van
bevoegdheden door de provincies aan te scherpen. Artikel 2.3 van het
wetsvoorstel dwingt de provincies meer dan nu tot een terughoudende
inzet van de bevoegdheden richting gemeenten en waterschappen.
Provincies moeten soms ook een bevoegdheid kunnen uitoefenen als dat
doeltreffend of doelmatig is. Dat kan met dit amendement niet meer. Het
amendement is ook niet nodig gezien de afspraken tussen VNG en IPO
hieromtrent. Het is ook strijdig met het beginsel «decentraal, tenzij», want
als er geen provinciaal belang is en overlaten aan gemeenten niet
doelmatig en doeltreffend is, dan dwingt het tot centralisatie tot op
rijksniveau. Ik ontraad dit amendement dan ook.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 107
Indiener: Bisschop
t.a.v. artikel: 3.1
Dit amendement verklaart het subsidiariteitsbeginsel expliciet van
toepassing op de nationale en provinciale omgevingsvisie. Het subsidiariteitsbeginsel is echter alleen aan de orde als de toepassing van een
bevoegdheid/instrument onderdelen van de zorg voor de fysieke
leefomgeving aan een ander bestuursorgaan onttrekt. Dat is bij
vaststelling van een omgevingsvisie niet aan de orde; die is alleen
zelfbindend. Het kan wel zijn dat rijk of provincie in hun omgevingsvisie
iets als nationaal of provinciaal belang bestempelen, maar daarmee wordt
nog niet in de bevoegdheid van een lager bestuursorgaan getreden. Dan
moet nog altijd een ander instrument, bijvoorbeeld een instructie of een
projectbesluit worden ingezet, en daarop is het subsidiariteitsbeginsel dan
wel van toepassing. De toepassing van het subsidiariteitsbeginsel is bij
een omgevingsvisie dus niet nodig en het amendement wordt ontraden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

2

AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 108
Indieners: Smaling / Dik Faber
t.a.v. artikelen: 4.19a
Dit amendement is een technische aanpassing van het amendement met
Kamerstuk 33 962, nr. 87. De strekking is niet veranderd. Mijn waardering
hiervan (ontraden) blijft dus gelijk.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 109
Indieners: Dik-Faber / Van Veldhoven
t.a.v. artikelen: 5.45, 5.46 5.50
Dit amendement stelt regels over alternatieven van derden. Ik deel dat
alternatieven door derden serieus moeten worden bekeken. Soms kan een
steuntje in de rug daarbij helpen. Duidelijkheid geven over de uitgangspunten, wat het amendement regelt, is transparant en zorgt dat burgers
weten welke oplossing een kans maakt. Dit amendement geeft nu wel
ruimte voor maatwerk terwijl versterkt wordt dat burgerinitiatieven
serieus worden bekeken en een kans moeten kunnen maken. Daarom
ondersteun ik dit amendement
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 110
Indiener: Veldman
t.a.v. artikel: 16.7a (nieuw)
Het amendement stelt zeker dat de instrumenten van de Omgevingswet
ook kunnen worden benut voor de uitvoering van het koepelconcept, dat
wordt ontwikkeld voor het havengebied in Rotterdam. Het koepelconcept
biedt ook kansen voor toepassing onder de Omgevingswet. Op die manier
krijgen bedrijven en burgers al vroeg inzicht in de vestigingsmogelijkheden en de te behouden omgevingskwaliteiten. De Omgevingswet bevat
al instrumenten voor een gebiedsgerichte benadering en de verdeling van
gebruiksruimte. Het amendement maakt duidelijk dat die instrumenten
gecoördineerd kunnen worden toegepast voor een gebied. Een wettelijke
regeling daarvan is in lijn met de doelen van de wet. Ik laat het
amendement dan ook over aan het oordeel van uw Kamer.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 112
Indieners: Van Veldhoven / Dik-Faber
t.a.v. artikelen: 16.43 en 16.44
Dit amendement legt – door het mogelijk maken van het indienen van
zienswijzen – vast hoe participatie bij de mer moet plaatsvinden. Er zijn
twee redenen waarom ik hier geen voorstander van ben. Ten eerste moet
er geen aparte participatie plaatsvinden bij het MER, maar moet dit
onderdeel zijn van de procedure over het besluit zelf. Ten tweede houdt de
verplichting om zienswijzen te vragen geen rekening met mogelijk
maatwerk voor andere vormen van participatie. Deze redenering geldt ook
voor ambtshalve besluiten. Door middel van dit amendement wordt niet
vastgelegd dat participatie moet plaatsvinden, maar hoe het moet
plaatsvinden. Het amendement wordt daarom ontraden.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 114
Indiener: Smaling
t.a.v. artikelen: 16.54 /18.1
Dit amendement regelt dat de vergunninghouder op verzoek van het
bevoegd gezag aan dat bevoegd gezag gegevens en bescheiden verstrekt.
Als het bevoegd gezag van plan is voorschriften van de vergunning te
wijzigen, kan hij daarvoor gegevens opvragen bij de vergunninghouder,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

3

bijvoorbeeld vanwege ontwikkelingen in best bestaande technieken.
Artikel 16.54 regelt deze bevoegdheid. Die gegevens kunnen ook gevraagd
worden als het bevoegd gezag voorafgaand wil onderzoeken of wijziging
van de voorschriften nodig is. Dit amendement verduidelijkt dit. Ik
ondersteun het amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 116
Indieners: Van Veldhoven / Dik-Faber
t.a.v. artikel: 5.46
Dit amendement bepaalt dat het bevoegd gezag initiatiefnemers moet
ondersteunen. Als een burgerinitiatief wordt omarmd, moeten de rollen
daarna echter weer zuiver zijn. Ik vind het niet juist dat het bevoegd gezag
verplicht wordt een privaat initiatief te ondersteunen bij het uitwerken. Het
is bovendien complex om onderscheid te maken welk initiatief wel en
welk initiatief niet ondersteund wordt. Wel zie ik in de praktijk dat goede
initiatieven al ondersteund worden. Dit amendement leidt echter tot hoge
kosten bij het bevoegd gezag als initiatieven die door burgers en
bedrijven genomen worden, verplicht ondersteund moeten worden. Ik
ontraad het amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 118
Indiener: Van Veldhoven
t.a.v. artikelen: 1.2, 2.1, 2.27, 2.28, 4.3, 4.29, 20.18, bijlage
Dit amendement expliciteert het belang van werelderfgoederen in het
wetsvoorstel. Deze belangen zijn goed geborgd, maar ik heb geen
bezwaar tegen deze explicitering. Ik laat het oordeel aan uw Kamer.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 125
Indiener: Van Veldhoven
t.a.v. artikel: 23.3
Dit amendement regelt dat het afwijken na afloop van een experiment
alleen kan als weer voldoen aan de regels onevenredig is in relatie tot het
doel van die regel. Het uitgangspunt is dat na afloop van een experiment
weer voldaan moet worden aan de regels waarvan is afgeweken. In
bepaalde gevallen kan dit onevenredig zijn, bijvoorbeeld als een
gebouwde woning dan weer moet worden afgebroken. In dat geval moet
de afwijking ook na het experiment worden toegestaan. Dit amendement
verduidelijkt dit. Ik ondersteun het amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 141
Indiener: Van Veldhoven
t.a.v. artikelen 2.11a, 2.12a
Het amendement voorziet in toevoeging van oogmerken voor het
vaststellen van omgevingswaarden. Niet alle beleidsdoelen voor de
fysieke leefomgeving lenen zich voor omgevingswaarden. Met
omgevingswaarden worden concrete meetbare doelen in regels
vastgelegd. Monitoring van de omgevingswaarden is verplicht en bij
dreigende overschrijding een programma. Ze sluiten aan op de Europese
regels voor luchtkwaliteit en waterkwaliteit. Ook zijn ze geschikt voor
bijvoorbeeld waterveiligheid. Niet elk doel leent zich voor omgevingswaarden. Bijvoorbeeld omdat het niet meetbaar is, zoals erfgoed. Of
omdat effecten erg lokaal zijn, zoals externe veiligheid. Dan komen er
geen omgevingswaarden, maar worden rechtstreeks instructieregels of
algemene regels ingezet. Het is niet wenselijk decentrale overheden te
verplichten om omgevingswaarden in te zetten voor onderwerpen waar
dat instrument niet goed past. Ik ontraad daarom het amendement.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

4

AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 149
Indieners: Ronnes / Veldman
t.a.v. artikel: 16.5
Dit amendement maakt expliciet dat gegevens ouder dan twee jaar die
nog actueel zijn gewoon gebruikt kunnen worden. Ik sta hier achter,
onderzoekslasten moeten zoveel mogelijk beperkt worden. Ik ondersteun
dit amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 150
Indieners: Smaling / De Vries / Van Veldhoven
t.a.v. artikelen: 2.1, 4.22
Dit amendement expliciteert dat het beschermen van gezondheid een
belang is waarmee rekening moet worden gehouden bij het opstellen van
een omgevingsplan. Daarnaast wordt bepaald dat rijksregels over
milieubelastende activiteiten mede gericht zullen zijn op het nemen van
passende preventieve maatregelen ten behoeve van gezondheid. Het
wetsvoorstel voorziet op verschillende manieren in de bescherming van
de gezondheid. Dat blijkt al uit de doelbepaling van het wetsvoorstel en
bijvoorbeeld ook uit het toetsingskader voor omgevingsvergunning voor
de milieubelastende activiteit. Ik zie het amendement als een explicitering
van hetgeen ik al voornemens was te regelen in de uitvoeringsregelgeving. Ik ondersteun daarom het amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 151
Indieners: De Vries / Van Veldhoven / Smaling
t.a.v. artikel 5.30a
Dit amendement regelt dat een omgevingsvergunning kan worden
geweigerd als sprake is van bijzondere omstandigheden waardoor het
verlenen van de vergunning zou leiden tot ernstige nadelige of mogelijk
ernstige nadelige gevolgen voor de gezondheid. Het amendement staat
los van de reguliere toetsingskaders en is gericht op bijzondere omstandigheden zoals Q-koorts en vogelgriep. Ik kan me voorstellen dat het in
deze uitzonderlijke situaties nodig is om een vergunning te kunnen
weigeren. Ik laat het oordeel aan uw Kamer.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 152
Indieners: Van Veldhoven / Smaling / De Vries
t.a.v. artikel: 5.30
Het amendement regelt dat in de uitvoeringsregelgeving in ieder geval
moeten worden voorzien in de mogelijkheid om de omgevingsvergunning
te wijzigen of in te trekken met het oog op het treffen van passende
preventieve maatregelen ter bescherming van de gezondheid. Het
amendement hangt samen met amendement met Kamerstuk 33 962, nr.
150 waarmee een wijziging wordt aangebracht in hoofdstuk 4. Hoewel het
wetsvoorstel al grondslagen bevat om op AMvB-niveau gevallen of
gronden aan te wijzen waarin wijziging of intrekking van de omgevingsvergunning mogelijk is, kan ik me iets voorstellen bij de voorgestelde
explicitering. Ik laat het oordeel aan uw Kamer.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 153
Indiener: Dik-Faber
t.a.v. artikel: 5.42
Dit amendement is een technische aanpassing van het amendement met
Kamerstuk 33 962, nr. 90. De strekking verandert niet, en mijn oordeel
blijft dan ook ontraden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

5

AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 155
Indiener: Dik-Faber, Mulder
t.a.v. 5.45
Ik heb Uw Kamer toegezegd dat ik nog nader in zou gaan op de vraag hoe
het wetsvoorstel voorziet in de afspraak uit in het Energieakkoord dat voor
windprojecten vanaf 15 Mw het bevoegd gezag in een participatieplan
aangeeft hoe participatie wordt ingericht en daarbij eisen kan stellen aan
het organiseren van draagvlak, waaronder draagvlak door financiële
participatie.
Dit is als volgt in het wetsvoorstel geregeld. Het wetsvoorstel schrijft voor
dat participatie plaats moet vinden bij het projectbesluit. Het bevoegd
gezag moet verantwoorden hoe het participatie heeft ingevuld en wat er
mee is gedaan. Het projectbesluit wordt de verplichte route voor
windprojecten door provincie en Rijk. Voor windprojecten door de
gemeente wordt het omgevingsplan voor publieke projecten verplicht
vanaf 15 Mw. Dit gaat via aanpassing van Elektriciteitswet 1998 via de
Invoeringswet. Hiermee is ook voor windprojecten participatie wettelijk
geborgd.
De verantwoordingsplicht voor het bevoegd gezag zorgt ervoor dat hij
vroegtijdig participatie zal inrichten. De inrichting van participatie is een
verantwoordelijkheid van het bevoegd gezag. Het projectbesluit is immers
een ambtshalve besluit waardoor het bevoegd gezag zelf kan bepalen
welke eisen het stelt aan participatie ook ingeval er een initiatief is van
derden. Anders dan bij een besluit op aanvraag is het bevoegd gezag
daarbij niet gebonden aan indieningsvereisten maar bepaalt het zelf wat
gegeven het project nodig is voor een breed draagvlak. Het bevoegd
gezag kan in overleg met de initiatiefnemer optimaal inspelen op de
concrete omstandigheden, ongeacht of er een code is afgesproken. Een
code, zoals de code maatschappelijke participatie, of de gedragscode
draagvlak en participatie wind op land, kan extra handvatten geven voor
de inrichting van de verplichte participatie, waaronder de het organiseren
van draagvlak.
In het energieakkoord is afgesproken dat het bevoegd gezag lokale eisen
kan stellen aan de inrichting van participatie, waaronder financiële
participatie. Bij de inrichting van participatie zoals dat nu geregeld is, kan
het ook gaan om financiële participatie, zoals expliciet is gevraagd. Het
bevoegd gezag heeft dus alle mogelijkheden om participatie in te richten.
Hiermee is invulling gegeven aan de afspraak uit Energieakkoord dat het
bevoegd gezag vroegtijdig participatie zal inrichten waarbij het bevoegd
gezag de mogelijkheid heeft om daaraan eisen te stellen. Het Rijk
stimuleert ook vroegtijdige participatie bij onder meer windprojecten,
zoals met recente start van pilots voor windenergieprojecten die samen
met de sector worden opgezet.
Het amendement bevat allereerst een wettelijke verplichting voor het
bevoegd gezag om vroegtijdig de inrichting van participatie aan te geven.
Daarnaast bevat het een AMvB-grondslag om specifiek voor windenergieprojecten eisen te stellen ter naleving van de gedragscode. Ik vind dat het
wettelijk verplichten van een participatieplan nog eens de bedoeling van
de participatieverplichting in het projectbesluit benadrukt. Dit onderdeel
van het amendement ondersteun ik dan ook. Het amendement bevat
echter daarnaast ook nog een AMvB-grondslag om specifieke eisen te
stellen aan de inrichting van participatie met het oog op naleving van een
daarin aangewezen gedragscode. Het wettelijk verankeren van gedragscodes is niet verstandig omdat ik hiermee voorschrijf hoe participatie
moet worden ingericht. Bovendien wordt hiermee de maatschappelijke
dynamiek in het maken van afspraken over participatie verstard.
Daarnaast is de AMvB-grondslag toespitst op de windsector, terwijl het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

6

projectbesluit breed ingezet wordt voor projecten in de leefomgeving. Om
die reden ontraad ik het amendement.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 156
Indiener: Veldman
t.a.v. artikel 3.16
Het amendement verduidelijkt dat de programmatische aanpak het
wijzigen en intrekken van vergunningen kan omvatten, om te kunnen
worden benut voor de uitvoering van het koepelconcept, dat wordt
ontwikkeld voor het havengebied in Rotterdam. Het koepelconcept biedt
kansen voor toepassing onder de Omgevingswet. De programmatische
aanpak is één van de instrumenten voor verdeling van gebruiksruimte.
Een programma kan ook uitspraken doen over het al of niet wenselijk zijn
van het wijzigen van voorschriften of het intrekken van vergunningen. Dat
is soms nodig omdat bestaande bedrijven anders gebruiksruimte
innemen en er geen ruimte is voor nieuwe. Het amendement verduidelijkt
dit, maar is wetstechnisch niet nodig. Ik laat het amendement dan ook
over aan het oordeel van uw Kamer.
AMENDEMENT met Kamerstuk 33 962, nr. 157
Indiener: Dik-Faber/Albert de Vries
t.a.v. artikelen: 2.1 en 2.28
Het amendement strekt ertoe dat «het bevorderen van de toegankelijkheid
van de openbare buitenruimte voor personen» wordt toegevoegd aan de
lijst oogmerken in artikel 2.1, derde lid, en dat daarover instructieregels
gesteld worden. Ik onderken vanzelfsprekend het belang van de toegankelijkheid van de openbare ruimte voor gehandicapten en ondersteun dan
ook de toevoeging aan artikel 2.1, derde lid. Ik ben van mening dat de
discussie over de eventuele nadere instrumentatie van dit onderwerp
beter kan plaatsvinden in het traject van de Goedkeuringswet van het
Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap (Trb. 2007, 169
en Trb. 2014, 113)1 en de bijbehorende Uitvoeringswet2. In dat verband
kan een goede afweging plaatsvinden over de eventueel vereiste
rijksregelgeving voor dit onderwerp. Het voorstel voor een instructieregel
over nieuwe ontwikkelingen loopt daarop vooruit. Ik laat daarom het
oordeel aan de Kamer.
MOTIE met Kamerstuk 33 962, nr. 115
Indieners: Veldman, Van Veldhoven, Ronnes, Bisschop
In het debat heb ik over deze motie geen oordeel gegeven maar gevraagd
deze motie aan te houden. De motie is inmiddels aangepast. De motie legt
nu het doel maar niet het middel vast. Ik laat het oordeel daarmee aan de
Kamer.
2. Mogelijkheden Rijk om provinciale omgevingsverordening
wegens dringende redenen buiten toepassing te kunnen laten.
Mevrouw van Tongeren heeft gevraagd om een nadere verduidelijking
van de mogelijkheid voor het Rijk om regels in de provinciale omgevingsverordening wegens dringende redenen buiten toepassing te kunnen
laten, onder meer bij schaliegas. Ze vraagt of er een ander niveau van
rechtsbescherming komt. Hieronder is een vergelijking opgenomen van
de mogelijkheden onder het huidige recht en onder de Omgevingswet.

1
2

Kamerstuk 33 992-R2304.
Kamerstuk 33 990.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

7

Huidige situatie
In de huidige situatie is op grond van de Wabo bepaald dat voor een
mijnbouwwerk, voor bijvoorbeeld de opsporing en winning van
schaliegas op een bepaalde locatie, een omgevingsvergunning nodig is,
tenzij het gaat om een mobiele installatie. Wanneer het om winning gaat
is de Minister van EZ bevoegd gezag.
Bevoegdheden provincie
Provincies kunnen in de provinciale milieuverordening regels stellen ten
aanzien van milieubelastende activiteiten, bijvoorbeeld voor de
bescherming van de grondwaterkwaliteit. Deze regels gelden ook voor de
Minister van EZ bij de beoordeling van de omgevingsvergunning voor een
mijnbouwwerk.
Rijkscoördinatieregeling
De Mijnbouwwet regelt in welke gevallen de rijkscoördinatieregeling van
artikel 3.35 van de Wet ruimtelijke ordening verplicht van toepassing is.
Dat is alleen het geval bij het opsporen of winnen van koolwaterstoffen,
zoals schaliegas, in of onder een Natura 2000-gebied, opslag van stoffen,
aanleg of uitbreiding van pijpleidingen voor onder meer het vervoer van
delfstoffen of een Europese projecten van gemeenschappelijk belang.
Daarnaast kan voor andere projecten van nationaal ruimtelijk belang de
rijkscoördinatieregeling worden toegepast.
Met deze rijkscoördinatieregeling kunnen bepalingen in decentrale
regelingen, zoals een provinciale milieuverordening, om dringende
redenen buiten toepassing worden gelaten wanneer die onevenredig
belemmerend werken voor de uitvoering van een project van nationaal
belang (artikel 3.35, achtste lid). Bijvoorbeeld voor uitvoeringsbesluiten
zoals het verlenen van de omgevingsvergunning voor een mijnbouwwerk.
Tegen besluiten waarop de rijkscoördinatieregeling van toepassing is,
staat voor belanghebbenden beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Omgevingswet
In de Omgevingswet maakt een mijnbouwwerk deel uit van de milieubelastende activiteit. De Minister van EZ is hiervoor bevoegd gezag.
Bevoegdheden provincie
De provincie kan in de omgevingsverordening regels stellen onder andere
ten aanzien van milieubelastende activiteiten, bijvoorbeeld ter
bescherming van grondwaterkwaliteit. Deze regels gelden ook voor de
Minister van EZ bij de beoordeling van de omgevingsvergunning voor een
milieubelastende activiteit met betrekking tot een mijnbouwwerk.
Projectprocedure
De projectprocedure kan worden ingezet voor de realisatie van projecten
met een nationaal of provinciaal belang. Bij het inzetten van de projectprocedure kunnen op grond van artikel 5.51, vierde lid, regels in de
omgevingsverordening buiten toepassing worden gelaten wanneer deze
onevenredig belemmerend werken en wanneer hiervoor een dringende
reden bestaan. Bijvoorbeeld voor uitvoeringsbesluiten zoals het verlenen
van de omgevingsvergunning voor een milieubelastende activiteit. Op

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

8

grond van de Mijnbouwwet zal de projectprocedure voor wat betreft de
mijnbouwprojecten voor dezelfde gevallen verplicht van toepassing zijn,
als die gevallen, waarvoor nu de rijkscoördinatieregeling van toepassing
is.
Daarnaast kan voor andere projecten van nationaal belang het projectbesluit worden toegepast.
Tegen besluiten tot vaststelling van een projectbesluit staat voor
belanghebbenden beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van
de Raad van State.
De Minister van Infrastructuur en Milieu,
M.H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 962, nr. 160

9