Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

27 926

Huurbeleid

Nr. 278

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN
KONINKRIJKSRELATIES
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 8 juni 2017
Het afgelopen jaar is er verschillende keren met uw Kamer over het
passend toewijzen door woningcorporaties gesproken. Dit passend
toewijzen heeft als doel te voorkomen dat huishoudens met een laag
inkomen in een voor hen te dure woning terechtkomen. Het houdt in dat
woningcorporaties aan ten minste 95% van de huishoudens met een
inkomen onder de huurtoeslaggrens een woning moeten toewijzen onder
de voor hen geldende aftoppingsgrens.
Daarbij zijn ook twee moties aangenomen:
1. De motie Ronnes, De Vries (Kamerstuk 27 926, nr. 271) waarin wordt
verzocht met woningcorporaties af te spreken dat zij huishoudens van
vijf of meer personen met een inkomen dat recht geeft op huurtoeslag,
voor een duurdere huurwoning een zodanige maatwerkhuur berekenen dat voldaan wordt aan de maatregel inzake passend toewijzen.
2. De motie De Vries, Ronnes (Kamerstuk 27 926, nr. 272) waarin wordt
verzocht met woningcorporaties af te spreken dat zij voor huishoudens
met een laag inkomen die vanwege hun zorg- of ondersteuningsbehoefte aangewezen zijn op een duurdere, aangepaste en/of geclusterde
woning, een zodanige maatwerkhuur berekenen dat wordt voldaan
aan de maatregel passend toewijzen.
Ook zijn er in uw Kamer discussies geweest over ouderen met een laag
inkomen en een (hoog) vermogen.
Naar aanleiding van deze discussies is in een Algemeen Overleg op
8 december 2016 (Kamerstuk 32 847, nr. 288) aangegeven dat de door een
aantal partijen genoemde knelpunten rond het passend toewijzen
nogmaals zouden worden geïnventariseerd, dat er gesprekken met Aedes,
Woonbond en de VNG zouden worden gevoerd en dat daarover zou
worden gerapporteerd aan uw Kamer.
Deze gesprekken zijn inmiddels gevoerd. Tevens hebben Aedes, de VNG
en Woonbond verschillende casussen en signalen aangeleverd. Ik

kst-27926-278
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

1

waardeer deze signalen uit de praktijk. Uit de gesprekken concludeer ik
overigens wel dat de regeling in algemene zin voldoet aan het doel,
namelijk het aanbieden van betaalbare woonruimte aan huishoudens met
een laag inkomen.
In deze brief ga ik allereerst in op de achtergronden van het passend
toewijzen, vervolgens schets ik de discussies in uw Kamer over het
passend toewijzen en tot slot ga ik in op de door partijen aangeleverde
casussen en signalen en de mogelijkheden die ik zie om de gesignaleerde
problematiek van betaalbaar wonen voor huishoudens met een inkomen
tot de huurtoeslaggrens en het passend toewijzen op lokaal niveau op te
lossen.
Achtergrond bij het passend toewijzen
Om te waarborgen dat huishoudens met een laag inkomen een voor hen
betaalbare huurwoning krijgen toegewezen, is op 1 januari 2016 de
passendheidsnorm (opnieuw) ingevoerd. Tot 2008 kende de Wet op de
Huurtoeslag de regel dat er geen recht op huurtoeslag was als de
gemeente negatief adviseerde op een nieuwe woningtoewijzing boven de
aftoppingsgrens. Een gemeente mocht maximaal 4% van de nieuwe
toewijzingen boven de aftoppingsgrens goedkeuren voor huurtoeslag.
Vanwege uitvoeringsproblemen bij de Belastingdienst Toeslagen is de
passendheidstoets met ingang van 2008 afgeschaft. Daarbij is met Aedes
en de VNG destijds nadrukkelijk de afspraak gemaakt dat zij zouden
bevorderen dat woningen blijvend passend werden toegewezen. Vanaf
2008 is het aantal huishoudens dat een woning toegewezen kreeg boven
de aftoppingsgrens echter enorm gestegen (van 8,8% in 2008 tot 26% in
2015).
Dat meer huishoudens een woning boven de aftoppingsgrens kregen
toegewezen heeft vooral gevolgen voor de betaalbaarheid van het wonen
voor individuele huishoudens. Met ingang van 1 januari 2016 is daarom
een hernieuwde passendheidsnorm, in de Woningwet, ingevoerd. Deze
houdt in dat woningcorporaties aan ten minste 95% van de huishoudens
met een inkomen onder de huurtoeslaggrens een woning moeten
toewijzen onder de aftoppingsgrens (in 2017 € 592,55 voor één- en
tweepersoonshuishoudens en € 635,05 voor huishoudens van drie en
meer personen). Op deze wijze wordt gewaarborgd dat zij een voor hen
betaalbare huurwoning krijgen toegewezen.
Discussies over de passendheidsnorm
Specifieke woningen voor mensen met een zorgbehoefte
Bij verschillende overleggen met uw Kamer is gevraagd om een uitzondering op het passend toewijzen voor woningen die specifiek bedoeld zijn
voor mensen met een zorgbehoefte. Als reden hiervoor werden de
meerkosten genoemd die dergelijke woningen met zich mee zouden
brengen. Hierdoor zouden nieuwbouwinitiatieven van zorgwoningen niet
langer rendabel geëxploiteerd kunnen worden en zouden mensen met
een laag inkomen niet in aanmerking komen voor dit soort woningen
vanwege de veronderstelde hoge huurprijs. Mijn ambtsvoorganger heeft
hier in een aantal eerdere brieven op gereageerd (Kamerstuk 32 847,
nr. 202 en Kamerstuk 32 847, nrs. 228 en 259). Daarin is aangegeven dat
het doel van de passendheidsnorm de betaalbaarheid van het wonen voor
mensen met lage inkomens is. Het maken van een uitzondering op het
passend toewijzen voor deze doelgroep, die ook vaak hoge zorgkosten
heeft, is – uit oogpunt van betaalbaarheid – dan ook niet gewenst. Deze
huishoudens zouden met een, voor hun inkomen, te hoge huurprijs
worden geconfronteerd, ook als zij voor deze hogere huurprijs (gedeel-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

2

telijk) huurtoeslag zouden ontvangen. Daarnaast is gewezen op de
verschillende initiatieven die wel een rendabele businesscase hebben.
Indien blijkt dat de corporatie huishoudens met een zorgbehoefte en een
laag inkomen geen specifieke woning voor mensen met een zorgbehoefte
toewijst, terwijl dit wel past bij hun situatie, kunnen de gemeente en de
huurdersorganisatie via de prestatieafspraken vragen om voor een deel
van de zorgvoorraad de aanvangshuur te verlagen tot onder de
aftoppingsgrens.
Grote gezinnen
Tijdens overleggen in de Kamer is ook gevraagd naar uitzonderingsmogelijkheden op de passendheidsnorm voor grote gezinnen. Zoals hiervoor is
aangegeven is daarover ook een motie aangenomen.
Uit het WoON2015 blijkt dat de gemiddelde huur voor huishoudens van
vijf of zes personen met een inkomen onder de huurtoeslaggrens onder
de voor hen geldende aftoppingsgrens ligt. Hiervoor lijkt dan ook geen
noodzaak te bestaan om de bestaande wetgeving te wijzigen. Voor
huishoudens bestaande uit zeven of meer personen met een inkomen
onder de huurtoeslaggrens blijkt de gemiddelde huur enkele tientjes
boven de voor hen geldende aftoppingsgrens te liggen. Gegeven de
geringe afstand tussen de feitelijke en de voor deze huishoudens
gewenste huurprijs en omdat het om een zeer beperkte groep gaat (naar
een zeer voorzichtige schatting ongeveer 3.000 huishoudens) is dit bij
uitstek iets voor maatwerk, bijvoorbeeld huurverlaging, door de woningcorporaties. Corporaties hebben hier ook de wettelijke en financiële
ruimte voor. In het VAO van 2 november jl. is door de toenmalige Minister
ook aangegeven dat huishoudens met een laag inkomen aanspraak
moeten kunnen maken op een betaalbare woning, ook als ze een groot
gezin hebben. Dat zal dan ook betekenen dat corporaties in die situaties
de huur zouden moeten aanpassen.
Ouderen met een laag inkomen en een hoog vermogen
Vanuit uw Kamer is meerdere keren de vraag opgeworpen of er een
uitzondering zou kunnen komen op het passend toewijzen voor mensen
met een laag inkomen en hoog vermogen (bijvoorbeeld door de verkoop
van een woning). Door het passend toewijzen komen deze mensen niet in
aanmerking voor een woning boven de aftoppingsgrens, terwijl zij juist
een deel van hun vermogen willen inzetten om in een duurdere
huurwoning te wonen. Bovendien zijn er voorbeelden bekend waarin
ouderen aangeven geen aanspraak op toekenning van huurtoeslag te
willen maken.
Er wordt geen rekening gehouden met vermogen bij het passend
toewijzen omdat er na verloop van tijd een situatie kan ontstaan dat het
vermogen niet langer toereikend is om de hogere huur te betalen en er
recht op huurtoeslag ontstaat. Bovendien speelt het bij de keuze om geen
vermogenstoets te verbinden aan het passend toewijzen ook een rol dat
het voor de woningcorporatie lastig is de hoogte van het vermogen op het
moment van woningtoewijzing vast te stellen. De inkomensverklaring van
de Belastingdienst, die gebruikt kan worden om de hoogte van het
inkomen te controleren, geeft geen afzonderlijke informatie over de
hoogte van het vermogen. Ook de afschriften van spaar- of beleggingsrekeningen geven geen sluitend bewijs, want deze geven geen inzicht in
mogelijke schulden waardoor het vermogen wellicht toch onder het
heffingsvrije vermogen van box 3 blijft. Voor het vermogen uitgaan van
de belastingaanslag van een voorgaand jaar geeft evenmin een
betrouwbaar beeld, want de mutaties die sindsdien hebben plaatsgevonden zijn daarin uiteraard niet meegenomen. Dit betekent dat de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

3

corporaties in beginsel gehouden zijn deze huishoudens te huisvesten in
woningen met een aanvangshuur onder de aftoppingsgrens.
Indien personen die in deze omstandigheid verkeren aanspraak willen
maken op een woning boven de voor hen geldende aftoppingsgrens dan
kunnen zij de corporatie vragen of zij een uitzondering voor hen willen
maken (binnen de 5% ruimte). Anders zullen zij zich moeten richten op
woningen met een huurprijs boven de huurtoeslaggrens.
Passendheidsnorm richten op woonlasten en niet alleen op huur
In uw Kamer is gesproken of het niet mogelijk is om de passendheidsnorm zodanig aan te passen dat er gekeken wordt naar de totale
woonlasten en niet alleen naar de huur. Ook is, naar aanleiding van het
Algemeen Overleg Huuraangelegenheden van 26 oktober 2016, de motie
De Vries (Kamerstuk 27 926, nr. 273) aangenomen. Hierin wordt verzocht
woningcorporaties toe te staan de kosten van verduurzaming van een
woning bij de huurder afzonderlijk in rekening te brengen onder de
voorwaarde dat ze daarbij aan de huurder een garantie afgeven dat de
woonlasten per saldo niet zullen stijgen. Overweging bij deze motie was
dat de maatregel passend toewijzen voor woningcorporaties een rem zou
zijn op het verduurzamen van hun woningvoorraad omdat, als zij de
kosten doorberekenen in de huur, deze woningen onbereikbaar zouden
worden voor huishoudens met lagere inkomens.
In de brief van 11 november 2016 (Kamerstuk 30 196, nr. 483) is aangegeven dat wetgeving wordt voorbereid gericht op uitfasering van
huurwoningen met niet-groene labels. Uw Kamer zal daarover later dit
voorjaar nader geïnformeerd worden.
Daarbij zal ook het doorberekenen van de kosten van verduurzaming in de
huur aan de orde komen, evenals de gevolgen voor de woonlastenontwikkeling van de huurder.
Casussen en signalen van Aedes, de VNG en de Woonbond
In februari jl. zijn met Aedes, de VNG en de Woonbond gesprekken
gevoerd over de passendheidsnorm. De drie partijen hebben daarna
signalen en knelpunten aangeleverd.
Aedes heeft aangegeven dat de passendheidsnorm tot een aantal
nadelige volkshuisvestelijke effecten leidt. Aedes gaf aan dat verduurzaming minder snel mogelijk is en minder aantrekkelijk omdat bij
passendheid alleen naar huur wordt gekeken en niet naar de totale
woonlasten. Een ander punt genoemd in deze gesprekken is dat corporaties soms zoveel huurprijskorting zouden moeten geven op zorgwoningen dat dit ten koste gaat van investeringen in verbetering, nieuwbouw
en betaalbaarheid elders in hun woningbestand. Tot slot heeft Aedes
aangegeven signalen te hebben ontvangen dat in enkele complexen een
eenzijdige bewoning ontstaat met alle (leefbaarheids)gevolgen van dien.
Aedes pleit voor een passendheidsnorm, die meer op de lokale omstandigheden zou kunnen worden toegesneden.
De VNG heeft ook de zorgwoningen als knelpunt genoemd. Zorgwoningen die, volgens de VNG, vaak een relatief hoge huur hebben zijn niet
meer bereikbaar voor huishoudens met lage inkomens. Daarnaast heeft
de VNG aangegeven dat de realisatie van eenzorgwoning lastig is omdat
dit zou leiden tot een hoge onrendabele top waardoor er extra financiële
middelen van partijen nodig zijn of er op de grootte van de individuele
woonruimte moet worden bezuinigd.
De VNG heeft verder aangegeven dat doordat de WOZ-waarde een
grotere rol heeft gekregen in het Woningwaarderingsstelsel (WWS) het
aanbod voor de huishoudens met lage inkomens wordt beperkt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

4

Voorts heeft de VNG nog aangegeven dat volgens haar de wachttijden
voor huishoudens met een laag inkomen oplopen, dat er minder
mogelijkheden zijn voor huishoudens die te duur wonen en willen
doorstromen naar een woning met een lagere huur, dat het aanbod voor
de groep met de lagere inkomens is afgenomen, dat het passend
toewijzen de herhuisvesting bij stedelijke vernieuwing doorkruist omdat
sommige huishoudens niet kunnen terugkeren en dat de huishoudens
met een laag inkomen zijn aangewezen op de slechtere delen van de stad.
De Woonbond heeft op basis van meldingen die ze over het passend
toewijzen heeft binnen gekregen een aantal conclusies getrokken. De
belangrijkste zijn:
• Huishoudens met een laag inkomen klagen over het onvoldoende
aanbod aan woningen;
• Huishoudens met een inkomen net boven de huurtoeslaggrens vinden
een woning boven de aftoppingsgrens te duur;
• Huishoudens met een laag inkomen kunnen alleen aanspraak maken
op een woning in de slechtere buurten;
• Er zijn huishoudens die aangeven dat ze bereid zijn een hogere huur te
betalen als ze daarmee wel de gewenste woning kunnen krijgen.
De Woonbond geeft aan dat er drie groepen zijn die er uit springen:
huishoudens met kinderen die op zoek zijn naar een groter huis, jongeren
en starters die zelfstandig willen gaan wonen en oudere mensen met een
beperking die een meer geschikte woning zoeken.
Ten aanzien van de signalen die Aedes, VNG en Woonbonden hebben
genoemd. wijs ik erop dat deze kunnen worden ondervangen door het
inzetten van sturingsmechanismen op lokaal niveau. Deze worden hierna
beschreven.
Mogelijkheden betaalbaar wonen en passend toewijzen
Er zijn verschillende sturingsmogelijkheden om op lokaal niveau zowel te
voorzien in voldoende betaalbare huisvesting voor de doelgroep als ook
te kunnen voldoen aan de passendheidsnorm. Daartoe is het allereerst
van belang dat gemeenten in hun woonvisie de behoefte aan dergelijke
huisvesting kenbaar maken en over het voorzien daarin prestatieafspraken
maken met de in hun gemeente werkzame corporaties. Daarbij zijn ook de
huurders van deze corporaties betrokken. Voor de corporaties kunnen
zowel door nieuwbouw van goedkopere woningen (passender, kleiner) als
door transformatie van hun bestaande voorraad, inclusief de transformatie van gebouwen tot woonruimten, invulling geven aan de behoefte
aan betaalbare huisvesting. Hiermee kan tevens worden voorkomen dat
de doelgroep alleen nog terecht kan in de oudere, goedkope delen van de
voorraad. Indien nodig kunnen zij via verkoop van duurdere woningen
(aanvullende) middelen genereren voor deze opgave. Van belang hierbij is
dat onlangs de verkoopregels zijn versoepeld. Verder is van belang dat
corporaties een heffingsvermindering kunnen krijgen indien zij goedkope
woningen voor de doelgroep realiseren. In die prestatieafspraken kunnen
bijvoorbeeld ook afspraken worden gemaakt over de beschikbaarheid van
woningen in bepaalde wijken of over beschikbaarheid van woningen voor
een bepaalde doelgroep.
In de woonvisie kunnen gemeenten ook de behoefte aan vrije sector huuren koopwoningen formuleren, zodat kan worden bevorderd dat ook
voldoende aanbod tot stand komt voor de middeninkomens. Daarmee kan
tevens tegemoet worden gekomen aan de behoefte van en de slaagkansen voor de eerder genoemde groep van ouderen met een laag
inkomen en een hoog vermogen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

5

Vanaf 1 april 2017 geldt dat voor nieuw te bouwen goedkope huurwoningen (met een huur onder € 592,55 per maand) een vermindering voor
de verhuurderheffing kan worden verkregen. Al kort na de openstelling
van de regeling blijkt de belangstelling hiervoor al groot. In de eerste
week na openstelling is voor ca. € 100 miljoen aan voorlopige aanvragen
ingediend. Dit leidt op termijn tot een bijdrage aan het aantal betaalbare
huurwoningen. Tegelijk wordt het voor woningcorporaties gemakkelijker
om relatief dure woningen te verkopen. De opbrengst daarvan kan meer
financiële armslag bieden om betaalbare woningen voor de doelgroep te
bouwen. Zo wordt een passende, betaalbare voorraad gestimuleerd.
Daarnaast kunnen corporaties een twee-hurenbeleid voeren. Een
corporatie vraagt hierbij voor woningen met een huurprijs tussen de
aftoppingsgrens en de liberalisatiegrens een lagere prijs voor mensen met
een inkomen tot de huurtoeslaggrens. De lagere huurprijs (onder de
toepasselijke aftoppingsgrens) wordt dan in rekening gebracht indien het
huishouden een inkomen heeft onder de inkomensgrens van de
huurtoeslag. Op deze manier kan ook eenzijdige bewoning op complexniveau worden voorkomen.
Aedes heeft aangegeven dat er signalen zijn dat het geven van
huurkorting ten koste gaat van andere investeringen in verbetering,
nieuwbouw en de betaalbaarheid in het algemeen. Zoals aan uw Kamer is
gemeld in de Staat van de Volkshuisvesting 2017 laat het financiële beeld
van de corporaties zien dat de sector als geheel over voldoende ruimte
beschikt om aan deze opgaven tegemoet te komen. Het is aan de
corporaties om, in samenspraak met gemeenten en hun huurders lokaal
een afweging te maken tussen investeringen in bijvoorbeeld nieuwbouw,
of het geven van huurkorting.
Daarnaast hebben corporaties nog de mogelijkheid om voor 5% van het
aantal toewijzingen een uitzondering te maken en niet passend toe te
wijzen. Op deze wijze kunnen corporaties per individueel huishouden
kijken of zij voor deze uitzondering in aanmerking kunnen komen en of het
huishouden ook in staat is de hogere huur te betalen.
Er zijn overigens diverse signalen bekend dat corporaties de 5% vrije
ruimte soms inzetten om (dreigende) administratieve onvolkomenheden
in de verantwoording over de toewijzingen op te lossen. De beleidsruimte
van 5% is echter geboden om in individuele gevallen waarin zij dit nodig
achten huurtoeslaggerechtigden toch een niet-passende toewijzing te
doen. Bezien wordt of het gebruik van de 5% uitzonderingsruimte door
administratieve onvolkomenheden wordt ingenomen en zo ja of hier dan
oplossingen voor zijn.
Een lokale passendheidsnorm, zoals Aedes bepleit, acht ik niet nodig
omdat er op lokaal niveau, binnen de huidige regelgeving, voldoende
mogelijkheden zijn om aan de huidige passendheidsnorm te voldoen.
Ten aanzien van het genoemde knelpunt van zorgwoningen is eerder in
deze brief al aangegeven dat aan uw Kamer is gemeld dat het doel van
het passend toewijzen de betaalbaarheid van het wonen is voor mensen
met lage inkomens is. Het loslaten van de norm voor deze doelgroep, die
ook vaak hoge zorgkosten heeft, is – uit oogpunt van betaalbaarheid – dan
ook niet gewenst. Daarnaast is gewezen op de verschillende initiatieven
die wel een rendabele business case hebben.
Naar aanleiding van het genoemde knelpunt, dat de grotere rol van de
WOZ-waarde in het WWS zou leiden tot een beperking van het aanbod
voor huishoudens met lage inkomens, merk ik op dat dit geenszins het
geval hoeft te zijn. Corporaties hoeven immers niet een hogere of zelf de
maximale huur in rekening te brengen indien zij woningen toewijzen aan
huishoudens met lagere inkomens.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

6

Tot slot merk ik met betrekking tot de slaagkansen voor huishoudens met
een laag inkomen nog op dat onvoldoende gegevens beschikbaar zijn
over het jaar 2016 om echt iets te kunnen zeggen over eventueel
gewijzigde van slaagkansen van huishoudens met een laag inkomen. Wel
laten de gegevens die beschikbaar zijn voor de periode half 2015 tot half
2016 zien dat de slaagkans van de primaire doelgroep niet is afgenomen.
Deze gegevens zijn opgenomen in de Staat van de Volkshuisvesting 2017.
Conclusie
Het instrument passend toewijzen levert een belangrijke bijdrage aan de
betaalbaarheid van het wonen voor huishoudens met lagere inkomens.
Dat is ook de reden dat het instrument van passend toewijzen is
ingevoerd. Het is gebleken dat dit ook noodzakelijk is omdat na
afschaffing van de passendheidstoets in 2008 het aantal huishoudens dat
een woning heeft toegewezen gekregen boven de aftoppingsgrens is
gestegen van 8,8% in 2008 tot 26% in 2015.
Op grond van de informatie die ik van partijen heb ontvangen, concludeer
ik dat de door partijen genoemde knelpunten van het passend toewijzen
zeer specifiek en voornamelijk lokaal bepaald zijn. Dat betekent tegelijk
ook dat deze op lokaal niveau zijn op te lossen zonder dat de betaalbaarheid van het wonen voor huishoudens met een inkomen onder de
huurtoeslaggrens in zijn algemeenheid in het gedrang komt. Op lokaal
niveau kan gebruik gemaakt worden van de hiervoor geschetste mogelijkheden, zoals het maken van prestatieafspraken met corporaties, een
huurverlaging en de 5% ruimte voor uitzonderingen. Daarnaast geldt dat
voor nieuw te bouwen goedkope huurwoningen (met een huur onder
€ 592,55 per maand) vanaf 1 april 2017 een vermindering voor de
verhuurderheffing kan worden verkregen. Tegelijk wordt het voor
woningcorporaties gemakkelijker om relatief dure woningen te verkopen.
De opbrengst daarvan kan meer financiële armslag bieden om betaalbare
woningen voor de doelgroep te bouwen. Zo wordt een passende,
betaalbare voorraad gestimuleerd. Hoewel deze mogelijkheid voor
heffingsvermindering pas op 1 april open is gesteld, ligt het aantal
aanmeldingen al op zo’n 100 miljoen euro aan voorlopige aanvragen tot
investeringsaftrek. Een hoopgevend hoog aantal. Dit leidt immers op
termijn tot een toename van het aantal betaalbare huurwoningen en het
vergroten van de slaagkansen voor huishoudens die te maken hebben
met het passend toewijzen.
Zoals ik eerder heb aangegeven acht ik dit systeem essentieel bij mijn
streven om de betaalbaarheid van het wonen voor de huishoudens met
lage inkomens te kunnen garanderen. Dat is ook zo opgenomen in het IBO
Sociale Huur waarin werd geconstateerd dat passend toewijzen een
belangrijke bijdrage levert aan het verminderen van de betaalrisico’s van
de doelgroep. Ik ben daarom van mening dat het niet nodig is om het
systeem van passend toewijzen aan te passen.
Ook met betrekking tot maathuren vind ik het niet nodig om met
corporaties aanvullende afspraken te maken over het hanteren van
maathuren. Corporaties hebben deze mogelijkheid al.
Ik beschouw hiermee de twee, in de inleiding van deze brief vermelde,
moties als afgedaan. Tevens doe ik hiermee de toezegging uit het
Algemeen Overleg van 8 december 2016 af waarin mijn ambtsvoorganger
heeft toegezegd te zullen overleggen met partijen.
Uiteraard zal ik de komende tijd wel de signalen over mogelijke
knelpunten die zich bij het passend toewijzen voordoen, blijven volgen. Zo
ook de 5% vrije ruimte van corporaties. Zoals ik uw Kamer op 18 mei jl.
heb toegezegd zal ik analyseren of corporaties deze 5% gebruiken voor

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

7

maatwerk of voor administratieve onvolkomenheden (Kamerstuk 29 453,
nr. 440). Hierover zal ik uw Kamer informeren.
Het passend toewijzen zal ook onderdeel zijn van de evaluatie van de
herziene Woningwet die in 2018 zal plaatsvinden. Uw Kamer zal over deze
evaluatie worden geïnformeerd. Daarnaast zal ik ook de resultaten van
onderzoeken over passend toewijzen van andere partijen, zoals bijvoorbeeld gemeenten, woningmarktregio’s en Platform 31, nauwlettend
blijven volgen.
De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
R.H.A. Plasterk

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 27 926, nr. 278

8