Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

32 013

Toekomst financiële sector

Nr. 237

BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 18 september 2020
De Tweede Kamer heeft gevraagd om het Solvency II basic-regime te
evalueren. Mijn voorganger heeft de Tweede Kamer toegezegd het
basic-regime te zullen evalueren wanneer de evaluatie van de kapitaalsvereisten Solvency II gereed is en bekend is hoe dit de Solvency II
regelgeving verandert.1 De EC heeft deze aanpassingen op Solvency II op
8 maart 2019 gepubliceerd. Hierbij zend ik u de evaluatie van het Solvency
II basic-regime.
Uit de evaluatie blijkt dat zowel toezichthouder DNB als de betreffende
verzekeraars op hoofdlijnen tevreden zijn over het basic-regime en de
bijdrage daarvan aan de diversiteit in de Nederlandse verzekeringsmarkt.
Voor consumenten draagt het regime bij aan de diversiteit van het
aanbod, omdat naast de grotere verzekeraars ook kleine (regionale) of
niche verzekeraars producten kunnen blijven aanbieden. Daarnaast wordt
met het basic-regime de bescherming van polishouders gewaarborgd,
waarmee aan de belangrijkste voorwaarde voor dit regime wordt voldaan.
Hoewel de verzekeraars over het algemeen goed te spreken zijn over het
basic-regime heeft het Verbond van Verzekeraars enkele voorstellen
gedaan tot aanpassing van het basic-regime. Ik sta positief tegenover
enkele van deze voorstellen van het Verbond. Zo ben ik bereid te kijken
naar indexatie van de grens tussen vrijgestelde verzekeraars en het
basic-regime.
De Minister van Financiën,
W.B. Hoekstra

1

kst-32013-237
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Aanhangsel Handelingen II 2016/17, nr. 2678.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

1

EVALUATIE VAN HET SOLVENCY II BASIC-REGIME VOOR
VERZEKERAARS
Samenvatting
In beginsel moeten alle Europese verzekeraars voldoen aan eisen volgend
uit het Europese toezichtraamwerk van de richtlijn Solvency II. Een aantal
verzekeraars, valt echter niet onder de reikwijdte van Solvency II. Voor
verzekeraars die niet onder de reikwijdte van Solvency II vallen, ook wel
«basic-verzekeraars» genoemd, is in overleg met de Nederlandsche Bank
(DNB) en na meerdere consultatieronden met deze verzekeraars een
aangepast toezichtregime ontwikkeld: het Solvency II basic-regime
(«basic-regime»). Op de allerkleinste verzekeraars is ook het basic-regime
niet van toepassing. Nederland heeft voor de kleinste verzekeraars
namelijk een vrijstellingsregime ontwikkeld.
Bij de evaluatie van het basic-regime zijn de verschillende doelen van het
basic-regime geëvalueerd:
1. Het basic-regime moet proportioneel zijn.
2. Het basic-regime moet bijdragen aan voldoende keuze voor klanten
van verzekeraars.
3. Het basic-regime moet niet ten koste gaan van de goede bescherming
van de polishouders.
4. Het basic-regime moet klanten duidelijkheid geven over het toezicht
dat van toepassing is op de verzekeraar.
Zowel DNB als de basic-verzekeraars geven aan tevreden te zijn met het
basic-regime en de bijdrage daarvan aan een meer diverse markt. DNB
kan door het basic-regime met weinig FTE’s goed toezicht uitoefenen en
basic-verzekeraars vinden dat er goed aan de proportionele regels is te
voldoen.
Uit gesprekken met verzekeraars blijkt tevens dat de markt voor nieuw
toetredende verzekeraars toegankelijk is, mede doordat de allerkleinste
verzekeraars buiten het prudentieel toezicht vallen. Verzekeraars geven
aan dat over het algemeen door hen goed aan de eisen van het basicregime is te voldoen. Wel zijn de kosten door invoering van het basicregime op onderdelen gestegen ten opzichte van het voorgaande
verklaring-regime. Basic-verzekeraars zien echter over het algemeen het
nut in van deze onderdelen.
Ook laten de gesprekken met basic-verzekeraars zien dat het basic-regime
bijdraagt aan de diversiteit van de markt doordat (kleine) regionale of
specialistische verzekeraars kunnen blijven voortbestaan. Voor de
consument betekent dit een groter aanbod omdat zij naast de grotere
verzekeraars ook de keuze hebben uit kleine (regionale) of niche verzekeraars. De klanten van basic-verzekeraars waarderen persoonlijk contact en
stellen fysieke aanwezigheid op prijs.
Daarnaast wordt met het basic-regime de bescherming van polishouders
gewaarborgd, waarmee aan de belangrijkste voorwaarde voor dit regime
wordt voldaan. In aanvulling op de wetgeving die van toepassing is op
een verzekeraar (in dit geval het basic-regime), maakt DNB een risicoprofiel voor elke verzekeraar dat jaarlijks wordt geactualiseerd en waarbij
elke verzekeraar wordt getoetst. Hierin worden concrete risico’s van een
verzekeraar meegenomen. Hoewel de invloed van een kleine(re) verzekeraar misschien minder groot is op de markt, heeft deze evengoed de
aandacht van DNB. De rapportage van de minimum kapitaalvereiste dient
hierbij als de ultieme alarmbel voor DNB.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

2

Tot slot is met de invoering van respectievelijk het vrijstellingsregime en
het basic-regime de onduidelijkheid of er toezicht wordt uitgeoefend,
weggenomen. Waar vrijgestelde verzekeraars een mededelingsplicht
hebben over het gegeven dat zij niet onder toezicht staan, zijn de
gegevens van de overige verzekeraars op de sites van de AFM en DNB te
vinden.
Ondanks dat de verzekeraars over het algemeen goed te spreken zijn over
het basic-regime heeft het Verbond van Verzekeraars enkele voorstellen
gedaan tot aanpassing van het basic-regime. Ik sta positief tegenover
enkele van deze voorstellen van het Verbond. Zo ben ik bereid te kijken
naar indexatie van de grens tussen vrijgestelde verzekeraars en het
basic-regime. Er zijn echter ook enkele voorstellen waar ik geen gehoor
aan kan geven vanwege het feit dat deze onderdelen van het basic-regime
voor DNB noodzakelijk zijn voor adequaat toezicht op basic-verzekeraars.
Dit geldt specifiek voor het aanleveren van de staten mutatie Eigen
Vermogen en Rendement en de door de Wft vereiste marktwaardebalans.
Inleiding
Het Solvency II basic-regime
In beginsel moeten alle Europese verzekeraars voldoen aan eisen volgend
uit het Europese toezichtraamwerk van de richtlijn Solvency II. Twee
groepen verzekeraars, behoudens enkele uitzonderingen, vallen echter
niet onder de reikwijdte van Solvency II (op grond van artikel 4 van deze
richtlijn):
(i)
kleine verzekeraars die voldoen aan bepaalde criteria, waaronder
bruto premie-inkomsten van jaarlijks niet meer dan € 5 miljoen en
technische voorzieningen van niet meer dan € 25 miljoen2; en
(ii)
natura-uitvaartverzekeraars.
Voor verzekeraars die niet onder de reikwijdte van Solvency II vallen, de
zogenaamde verzekeraars met beperkte risico-omvang, ook wel «basicverzekeraars» genoemd, is in overleg met de Nederlandsche Bank (DNB)
en na meerdere consultatieronden met deze verzekeraars een aangepast
toezichtregime ontwikkeld: het Solvency II basic-regime («basic-regime»).3
Tot 2016 gold in Nederland het verklaringen-regime. Bij dit verklaringenregime konden kleine onderlinge schadeverzekeraars, een organisatievorm waarbij de leden onderling risico’s met elkaar delen, met een
verklaring van DNB volstaan en vielen zij onder een «lichter» toezichtregime dan vergunninghoudende verzekeraars. De reikwijdte van het
basic-regime verschilt van dit verklaringen-regime. Onder het basicregime vallen verzekeraars die in het verleden onder het verklaringenregime vielen, maar ook enkele verzekeraars die onder Solvency I vielen.
Op de allerkleinste verzekeraars, die wel onder het verklaringen-regime
vielen, is het basic-regime4 niet van toepassing. Nederland heeft voor de
kleinste verzekeraars namelijk een vrijstellingsregime ontwikkeld. Zij
vallen daardoor in het geheel niet onder prudentieel toezicht van DNB.
Deze partijen mogen geen verzekering aanbieden die een bedrag boven
de € 12.500 dekt per verzekerd object. Bovendien moeten zij expliciet
richting hun klanten aangeven dat zij niet onder toezicht van DNB vallen.
2

Deze uitzonderling geldt niet voor o.a. aansprakelijkheids- en kredietverzekeraars.
Kamerstuk 33 273, nr. 3
4
Van deze verzekeraars mogen de jaarlijkse bruto geboekte premie-inkomsten niet meer
bedragen dan € 2 miljoen en de technische voorzieningen (berekend volgens Boek 2 van het
Burgerlijk Wetboek, zonder aftrek van de bedragen die op grond van herverzekeringsovereenkomsten of op entiteiten voor risico-acceptatie kunnen worden verhaald) niet meer bedragen
dan € 10 miljoen. Zij mogen geen verzekeringen sluiten met een dekking van meer dan
€ 12.500 per verzekerd object.
3

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

3

Bijvoorbeeld door dit op te nemen in de algemene polisvoorwaarden
en/of middels een bericht op hun website.
Op dit moment vallen 23 verzekeraars onder het basic-regime, 5 naturauitvaartverzekeraars en 18 schadeverzekeraars Deze schadeverzekeraars
bieden bijvoorbeeld particuliere autoverzekeringen of woonhuisverzekeringen aan. EIOPA heeft geen bevoegdheden t.a.v. basic-verzekeraars.
EIOPA heeft voor Solvency II-verzekeraars onder meer de bevoegdheid
om bindende technische standaarden en richtsnoeren vast te stellen. DNB
houdt toezicht op Solvency II-verzekeraars. Voor basic-verzekeraars wordt
alleen verwezen naar de EIOPA website als het gaat om de van toepassing
zijnde risicovrije-rentecurve. Deze wordt aan het eind van elk kwartaal
officieel vastgesteld en gepubliceerd op de EIOPA website ten behoeve
van de jaar- en kwartaalrapportages.
In het basic-regime staat proportionaliteit centraal, met als belangrijke
voorwaarde dat de bescherming van polishouders op gelijke voet staat
met die bij verzekeraars die onder het toezichtraamwerk van de richtlijn
solvency II vallen, de zogenaamde «richtlijnverzekeraars». Aan de hand
van deze uitgangspunten is bekeken welke elementen van de richtlijn
Solvency II wel, niet, dan wel in aangepaste vorm van toepassing dienen
te zijn op basic-verzekeraars. De eisen voor basic-verzekeraars zijn
daardoor minder zwaar dan de eisen voor richtlijnverzekeraars. Daarnaast
is het streven dat rapportages eenvoudiger zijn. Het verschil in zwaarte
van het toezicht moet recht doen aan het feit dat basic-verzekeraars
minder complex en minder risicovol zijn dan richtlijnverzekeraars en helpt
tevens de regeldrukkosten en financiële gevolgen voor deze verzekeraars
beperkt te houden. Dit heeft tot doel de levensvatbaarheid van basicverzekeraars te behouden, wat moet leiden tot een meer diverse markt.
Bovendien moet toetreding van nieuwe partijen hierdoor zo min mogelijk
beperkt worden.
Uitgangspunt bij het opstellen van het aangepaste basic-regime is de
richtlijn Solvency II. Hiervoor is gekozen omdat dit voor een basic
verzekeraar een eventuele overgang van het basic-regime naar het
Solvency II-regime makkelijker zou moeten maken. Er zijn sinds de
invoering van het basic-regime enkele verzekeraars overgestapt van het
basic-regime naar Solvency II. Daarnaast schept een nieuw regime voor
de kleine verzekeraars dat aansluit op Solvency II meer duidelijkheid aan
de klanten over de aard van het toezicht dat van toepassing is op
verzekeraars.
Lichtere eisen voor verzekeraars met beperkte risico-omvang ten opzichte
van Solvency II
In de kern zijn de versoepelingen van eisen voor verzekeraars met
beperkte risico-omvang niet aangebracht in de vorm van verlichting van
risicogeoriënteerde solvabiliteitseisen, deze eisen zijn per definitie relatief.
De versoepelingen zijn aangebracht in de vorm van vermindering in de
complexiteit van de berekeningen en de hoeveelheid rapportageverplichtingen. Er wordt dus goed, maar vereenvoudigd toezicht geregeld voor
deze groep verzekeraars. Meer concreet bestaan de versoepelingen die
het Ministerie van Financiën (met raadpleging van DNB en de sector)
heeft doorgevoerd uit de volgende elementen:
• Basic-verzekeraars hoeven geen jaarlijkse eigen risico en solvabiliteitsbeoordeling (de ORSA «Own Risk and Solvency Assessment») te
maken. De consequentie daarvan is dat DNB ook geen bevoegdheid
heeft om een aanvullende solvabiliteitseis op te leggen aan de basic
verzekeraar. Ook hoeven Basic-verzekeraars geen Regular Supervisory

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

4

•

•

•
•
•

•

•

•

Report (RSR) en Solvency and Financial Condition Report (SFCR) aan
te leveren.
Basic-verzekeraars hoeven niet aan de zeer uitgebreide governance
eisen van Solvency II te voldoen. Uitgangspunt zijn de governance
eisen uit de Wft voor invoering van de richtlijn Solvency II. De eis om
een actuariële functie te hebben, waarbinnen geregeld wordt dat de
voorzieningen voor polishouders adequaat worden uitgerekend, geldt
alleen voor natura-uitvaartverzekeraars en schadeverzekeraars die
langlopende verplichtingen hebben. Dit is de groep basic-verzekeraars
die ook voor het basic-regime verplicht was om hun voorzieningen
voor polishouders te laten certificeren door een actuaris.
Basic-verzekeraars kunnen hun externe jaarrekening en hun toezichtrapportages ten behoeve van DNB vrijwel op elkaar laten aansluiten.5
Er is geen verplichting tot een dubbele set rapportages, zoals wordt
voorgeschreven voor Solvency II verzekeraars. Hiertoe zijn destijds in
zowel het Burgerlijk Wetboek als in de Richtlijnen voor de Raad voor
Jaarverslaggeving, voor zover de Europese accountingrichtlijn voor
verzekeraars (91/674/EEG) dat toeliet, de tegenstrijdigheden opgelost.
De publiek te maken solvabiliteitspositie dient, samen met de verplicht
op te nemen Solvency II balans op marktwaarde, in de toelichting van
jaarrekening opgenomen te worden in het extern jaarverslag. Solvency
II verzekeraars dienen, naast het externe jaarverslag, jaarlijks een
separaat Solvency II rapport te publiceren op hun website.
De rapportagevereisten van DNB voor basic-verzekeraars zijn een stuk
beperkter dan die voor de Solvency II-verzekeraars.
Basic-verzekeraars mogen meer en vaker versimpelingen van de
berekeningen om tot de solvabiliteitsvereiste te komen toepassen.
Tot slot is de minimum nominale solvabiliteitseis voor basicverzekeraars een stuk lager: € 250.000 voor naturauitvaartverzekeraars en € 200.000 voor schadeverzekeraars in plaats
van € 2,5 miljoen of meer onder Solvency II.
De door Solvency II-regels voorgeschreven berekening van de
risicomarge in de voorzieningen voor polishouders is niet ingevoerd
voor natura-uitvaartverzekeraars. In plaats hiervan is de berekening
van de risicomarge zo aangepast dat beter recht gedaan wordt aan de
aard van de verzekeraar.
Basic-verzekeraars zijn niet aangemerkt als organisaties van openbaar
belang (OOB’s). Dit voorkomt administratieve lasten en kosten, omdat
aan de externe accountant en zijn accountantscontrole meer regels
worden gesteld, wanneer een onderneming wordt aangemerkt als
OOB. De meeste kleine verzekeraars waren voor het basic-regime
overigens ook al geen OOB.
Tot slot is de overgangsregeling om aan de hoogste solvabiliteitsvereiste te voldoen verlengd.

Evaluatie
De evaluatie van het basic-regime is door het Ministerie van Financiën
uitgevoerd. De evaluatie is tot stand gekomen met medewerking van
DNB, het Verbond van Verzekeraars, en enkele individuele verzekeraars.
Deze partijen zijn middels een vragenlijst en interviews betrokken bij de
evaluatie. De vragen zijn opgesteld naar aanleiding van de vier hieronder
genoemde doelen van het Basic-regime en zijn te vinden in Annex 2.

5

Basic verzekeraars hebben de vrijheid behouden om in een externe jaarverslag andere
waarderingsgrondslagen te gebruiken dan de onder Solvency II verplichte marktwaardewaardering.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

5

Doelen van het basic-regime:
1. Het basic-regime moet proportioneel zijn.
Het basic-regime zal daarmee:
• leiden tot een diverse en concurrerende markt;
• de levensvatbaarheid van de basic-verzekeraars behouden;
• toetreding tot de markt zo min mogelijk beperken.
2. Het basic-regime moet bijdragen aan voldoende keuze voor klanten
van verzekeraars.
Diversiteit, te bereiken door proportionaliteit, dient er toe te leiden dat
klanten van verzekeraars voldoende keuze hebben tussen verschillende (type) verzekeraars.
3. Het basic-regime moet niet ten koste gaan van de goede bescherming
van de polishouders.
Het basic-regime is gebaseerd op Solvency II, ten opzichte waarvan
enkele vereenvoudigingen zijn doorgevoerd. De bescherming van
polishouders vormt een bindende voorwaarde voor dit aangepaste
raamwerk.
4. Het basic-regime moet klanten duidelijkheid geven over het toezicht
dat van toepassing is op de verzekeraar.
Een klant moet, op toegankelijke wijze, kunnen achterhalen of een
verzekeraar onder toezicht staat of niet. Het Internationaal Monetair
Fonds (IMF) heeft eerder ten aanzien van het verklaringen-regime een
opmerking gemaakt over onduidelijkheid die er zou kunnen bestaan
over welke verzekeraar onder (welk) toezicht valt.6 Met het basicregime moet hier duidelijkheid over komen.
Analyse
Ad 1. Het basic-regime moet proportioneel zijn.
Een van de belangrijkste doelen van het basic-regime is dat het proportioneel moet zijn ingericht voor kleinere en minder complexe verzekeraars.
Dit houdt in dat eisen zijn toegesneden op dit type verzekeraars en dat
deze verzekeraars niet onnodig worden belast. Het basic-regime is
gebaseerd op Solvency II, ten opzichte waarvan enkele vereenvoudigingen zijn doorgevoerd.
De proportionaliteit voor verzekeraars met beperkte risico-omvang is met
name aangebracht in de vorm van:
• vermindering in de complexiteit van de berekeningen;
• de hoeveelheid rapportageverplichtingen ten behoeve van DNB zoals
de openbaarmakingsverplichtingen;
• het niet van toepassing verklaren van regelgevende bevoegdheden
van EIOPA (het schrappen van de rol van EIOPA in het toezicht); en
• de keuze om basic-verzekeraars geen OOB-status te geven.
De toenemende regelgeving over de afgelopen tien jaar (onder andere
Solvency I en II) is voor een aantal onderlinge verzekeraars in eerste
instantie aanleiding geweest om te fuseren of hun activiteiten te staken
dan wel om te vormen. Dit blijkt uit een langjarige registratie van OASE7,
de automatiseerder van een aantal onderlinge verzekeraars. Deze
registratie geeft aan dat van de 48 verzekeraars die OASE in 2009
bediende, er in 2017 nog 15 over waren. Van de 33 verdwenen verzekeraars waren er 18 gefuseerd, 8 opgeheven en 7 omgevormd tot coöperatief intermediair. In 26 van de 33 gevallen was regelgeving het motief
6
7

IMF Country Reports No. 04/310, September 2004.
Stichting OASE is inmiddels opgegaan in SSO. De verschillende organisaties binnen de SSO
hebben een rol als herverzekeraar (SOBH), zelfstandig risicodrager (SOM), en IT (OASE).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

6

om de activiteiten te wijzigen of te staken. Het is niet duidelijk welke
aspecten van regelgeving dit specifiek betrof. De overige 7 wijzigingen
hadden een bedrijfseconomische reden.
Er zijn op dit moment in totaal 23 verzekeraars die vallen onder het
basic-regime; 5 natura-uitvaartverzekeraars en 18 onderlinge schadeverzekeraars. Verzekeraars geven in gesprekken en via beantwoording van de
vragenlijsten (Annex 1) aan de markt als geheel toegankelijk te vinden,
mede doordat de allerkleinste verzekeraars geheel buiten het toezicht
vallen. Een vrijstelling van DNB-toezicht betekent niet dat de verzekeraar
ook automatisch is vrijgesteld van toezicht van de Autoriteit Financiële
Markten (AFM). Om als verzekeraar te kunnen adviseren of bemiddelen,
heeft de verzekeraar een vergunning nodig van de AFM. De toetreding tot
de markt ten opzichte van het voorgaande verklaringen-regime is hiermee
niet onnodig beperkt. Verzekeraars geven daarnaast aan dat over het
algemeen goed aan de eisen van het basic-regime is te voldoen. Wel doen
verzekeraars aanbevelingen voor verruiming van de grenzen die gelden
om vrijgesteld te zijn van toezicht. Hierover treft u meer verderop in deze
analyse.
Uit navraag onder basic-verzekeraars blijkt dat de overstap van het
verklaring-regime naar het basic-regime veelal gepaard is gegaan met een
kostenstijging voor deze verzekeraars. Veel basic-verzekeraars vielen voor
het basic-regime onder het verklaringen-regime. Een informele uitvraag
door het Verbond van Verzekeraars uit 2017 liet zien dat de externe kosten
al vanaf het begin van de voorbereiding van Solvency II en het basicregime in enkele gevallen zijn gestegen. Zo moet door een deel van de
basic-verzekeraars ieder kwartaal de minimum kapitaalvereiste (MKV)
worden gerapporteerd, en goedgekeurd zijn door een externe accountant.
Dit kan volgens de verzekeraars tot een toename in kosten leiden, met
name ook omdat het aantal accountantskantoren dat deze service biedt
beperkt is. Voor een groot deel van de basic-verzekeraars geldt deze
verplichting tot kwartaalrapportage (waaronder rapportage van de MKV
per kwartaal) echter niet. Basic-verzekeraars kunnen in aanmerking komen
voor volledige ontheffing van de kwartaalrapportages, mits zij aan een
aantal voorwaarden voldoen, zoals een ruime en stabiele solvabiliteitspositie. Bovendien moeten de ingediende rapportages van aantoonbare
goede kwaliteit zijn. Verzekeraars die in aanmerking willen komen voor
deze ontheffing kunnen hiervoor een verzoek indienen bij DNB.
Naast de genoemde kosten van rapportage, spelen ook de kosten van
toezicht een rol. Voor de kleinere en minder complexe verzekeraars geldt
dat DNB doorgaans slechts eenmaal per jaar een toezichtgesprek voert.
Ondanks deze beperkte frequentie zijn de kosten gerelateerd aan het
toezicht van DNB volgens de verzekeraars licht toegenomen. Hierbij geven
de verzekeraars overigens aan dat zij het extra paar ogen van DNB
waarderen, vooral bij organisaties met weinig werknemers. Verzekeraars
geven aan als gevolg van het toezicht ook meer grip op de bedrijfsvoering
te hebben en waarderen dit.
Een schade-, natura-uitvaart of levensverzekeraar die voldoet aan de
voorwaarden voor een basic-vergunning heeft overigens wel de
mogelijkheid om vrijwillig te kiezen voor een Solvency II-vergunning. Er
zijn over de jaren enkele verzekeraars geweest die zijn overgestapt van het
basic-regime naar Solvency II en zich dus vrijwillig onderwerpen aan de
toezichteisen van Solvency II. Als reden hiervoor noemen verzekeraars
onder andere mogelijke groeiambities. Dit is bijvoorbeeld het geval
wanneer een verzekeraar voorziet dat hij gaat groeien of wanneer een
verzekeraar in de toekomst ook andere producten wil aanbieden waardoor
hij wel onder Solvency II zal vallen (bijv. in het geval van aansprakelijk-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

7

heidsverzekeringen). Daarnaast kan het plan om verzekeringsactiviteiten
in het buitenland te gaan verrichten een reden zijn om over te stappen
naar Solvency II.
Samengevat zijn de basic-verzekeraars erg te spreken over de proportionaliteit die het basic-regime bevat. De markt wordt beschouwd als
toegankelijk en door de basic-verzekeraars is over het algemeen goed te
voldoen aan de eisen die in het basic-regime worden gesteld. Ten opzichte
van het verklaringen-regime hebben een aantal elementen uit het
basic-regime wellicht tot (licht) hogere kosten geleid. Anderzijds wordt de
proportionaliteit ten opzichte van de eisen onder Solvency II door de
verzekeraars gezien en gewaardeerd.
Ad 2. Het basic-regime moet zorgen voor voldoende keuze voor klanten
van verzekeraars.
Het hierboven genoemde doel van het basic-regime gaat in op proportionaliteit voor basic-verzekeraars. Een van de redenen waarom proportionaliteit belangrijk is, is dat proportionaliteit ervoor kan zorgen dat verschillende soorten verzekeraars kunnen bestaan. Verzekeraars geven aan dat
het basic-regime bijdraagt aan de diversiteit van de markt doordat
basic-verzekeraars waaronder (kleine) regionale of specialistische
verzekeraars kunnen blijven voortbestaan. Deze diversiteit zorgt ervoor
dat consumenten een groter aanbod hebben, omdat zij naast de grote
verzekeraars ook keuze hebben uit kleine (regionale) verzekeraars.
Vanuit de klant bezien, zijn er grofweg twee groepen basic-verzekeraars:
• Niche verzekeraars: deze verzekeraars richten zich op een of enkele
specifieke verzekeringsproduct(en) en/of op een specifieke doelgroep.
Vaak is deze verzekeraar opgericht omdat een bepaalde verzekering
niet op de «reguliere» verzekeringsmarkt werd aangeboden. Vaak is
deze verzekeraar ook de enige nationale aanbieder in zijn soort.
Voorbeelden hiervan zijn een paardenverzekeraaren een verzekeraar
voor juweliers, goud- en zilversmeden en uurwerkherstelbedrijven.
• Regionale/lokale verzekeraars: deze verzekeraars beperken zich tot een
klein verzorgingsgebied. Vaak bieden zij eenvoudige schadeverzekeringen zoals brandverzekeringen aan. Daarnaast is men soms intermediair voor andere, vaak grotere verzekeraars. Ook onderlinge naturauitvaartverzekeraars behoren tot deze categorie. Bij deze verzekeraars
worden een persoonlijke aanpak en veel specifieke kennis gewaardeerd door polishouders. Het marktaandeel van dit type verzekeraars
is weliswaar klein maar hun diensten voorzien in een behoefte: klanten
stellen met name het persoonlijk contact en de fysieke aanwezigheid
op prijs. Mede gelet op de vergrijzende samenleving verwachten de
deze verzekeraars ook de komende jaren voldoende vraag naar hun
diensten.
Zoals eerder aangegeven, heeft in de voorbije jaren consolidatie plaatsgevonden, mede als gevolg van toenemende regelgeving voor de verzekeraars. Deze ontwikkeling vond met name plaats in de periode voordat het
basic-regime werd toegepast. Verzekeraars geven aan dat het invoeren
van het lichtere basic-regime een remmend effect lijkt te hebben gehad op
de consolidatietrend omdat de levensvatbaarheid voor kleine verzekeraars
onder het basic-regime groter is dan onder de eisen van Solvency II. In
combinatie met de onderscheidende factoren van kleine verzekeraars,
zoals klantwaardering voor hun lokale aanwezigheid of het verzekeren van
niches, wordt door de geïnterviewde verzekeraars sinds het basic-regime
minder noodzaak gevoeld tot consolidatie.
Desalniettemin zijn als gevolg van de invoering van het basic-regime zijn
ook enkele kleine verzekeraars, die onder het verklaringen-regime vielen,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

8

gefuseerd om zo voldoende schaalgrootte te hebben, onder andere om te
kunnen voldoen aan de verplichtingen van het basic-regime. Verzekeraars
geven aan dat in andere gevallen basic-verzekeraars meer zijn gaan
samenwerken vanuit efficiency oogpunt. Zo worden bijvoorbeeld
rapportages en/of uitbestedingen gezamenlijk opgepakt om de kosten
lager te houden. De fusies die hebben plaatsgevonden, lijken ook niet
structureel ten koste te gaan van het aanbod aan consumenten doordat
ondanks deze fusies het persoonlijk contact en fysieke aanwezigheid,
waarmee deze verzekeraars zich onderscheiden, behouden is gebleven.
Samengevat heeft het basic-regime ervoor gezorgd dat regionale en
niche-verzekeraars, ondanks hun beperkte schaal, beter in staat zijn om
aan de toezicht eisen te voldoen, zeker in vergelijking met een situatie
waarin Solvency II ook zou gelden voor deze kleinere verzekeraars.
Hierdoor kunnen deze verzekeraars bijdragen aan een breder aanbod van
verschillende types verzekeringen en verschillende vormen van dienstverlening aan consumenten.
Ad 3. Het basic-regime moet niet ten koste gaan van de goede
bescherming van de polishouders.
Een goede bescherming van de polishouder is een essentiële voorwaarde
voor het basic-regime en bestaat uit een combinatie van passende
regelgeving en passend toezicht hierop.
DNB houdt in het toezicht op verzekeraars rekening met de aard, omvang
en complexiteit van de risico’s van de activiteiten zij uitvoeren. Het idee
van proportionele toezichtuitvoering is dat de mate van toezicht passend
is, gegeven de omvang, aard en complexiteit van de activiteiten van de
verzekeraar. De kern van proportionaliteit is dat de mate van bescherming
wordt geboden die past binnen de risico-acceptatiegraad van de verzekeraar en DNB. Daarbij zijn de belangrijkste notificatieplichten van
basic-verzekeraars, hoewel zij onder een minder streng regime vallen dan
Solvency II, vergelijkbaar met die van verzekeraars die onder Solvency II
vallen.
Om uitvoering te geven aan de proportionele toezichtuitvoering plaatst
DNB verzekeraars in verschillende toezichtklassen. Elke toezichtklasse kent
een basisprogramma van risicoanalyseactiviteiten. Hierbij geldt: hoe
hoger de toezichtklasse, des te omvangrijker de risicoanalyseactiviteiten.
Binnen de verschillende toezichtklassen wordt ook rekening gehouden
met de karakteristieken van de individuele verzekeraars en de (externe)
omstandigheden waarin zij verkeren. Daarnaast kunnen specifieke
omstandigheden of gesignaleerde risico’s bij de verzekeraar aanleiding
zijn voor aanvullende (diepgaande) analyses. De toezichtklasse is samen
met het toezichtregime sturend voor de (intensiteit en diepgang van de)
toezichtaanpak. Verzekeraars die onder het basic-regime vallen, zijn
ingedeeld in toezichtklasse T1. Bij deze verzekeraars is het uitgangspunt
dat de toezichtinspanningen beperkt blijven tot (geautomatiseerde)
analyse van wettelijke financiële normen, zoals de solvabiliteitsratio.
Incidenteel wordt een verzekeraar uit deze toezichtklasse meegenomen in
een themaonderzoek of een uitvraag, bijvoorbeeld ten behoeve van het
verkrijgen van een sectorbreed beeld.
Proportionaliteit leidt tot een eenvoudigere aanpak voor kleine of minder
complexe verzekeraars, maar betekent niet dat de minimum kapitaaleis
lager wordt naar mate de verzekeraarkleiner is. Vanuit het perspectief van
financiële stabiliteit kunnen eisen aan kleinere verzekeraars minder streng
zijn. Vanuit microprudentieel perspectief bezien is een hoge mate van
zekerheid ook bij kleine verzekeraars wenselijk. Consumenten gaan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

9

immers uit van een vergelijkbaar zekerheidsniveau bij kleine als bij grote
verzekeraars. Dit is ook het doel geweest bij het opzetten van het
basic-regime.
Zoals eerder beschreven, vallen verzekeraars onder het basic-regime op
basis van hun omvang en producten die zij aanbieden onder toezichtklasse T1. In aanvulling op de toezichtklasse die van toepassing is op een
verzekeraar, wordt er door DNB een risicoprofiel gemaakt voor elke
verzekeraar, dat jaarlijks wordt geactualiseerd en waarbij elke verzekeraar
wordt getoetst. Hierin worden concrete risico’s meegenomen. Hoewel de
invloed van een kleine verzekeraar misschien minder groot is op de markt,
heeft deze evengoed de aandacht van DNB. Hierbij vormt de jaarlijkse, en
in een aantal gevallen de driemaandelijkse, minimale kapitaalsvereiste
(MKV)-rapportage de ultieme laatste check voor DNB.
Voor de kleinere en minder complexe verzekeraars geldt dat DNB
doorgaans eenmaal per jaar een toezichtgesprek voert. Doordat DNB in
deze gesprekken de gelegenheid heeft de wet- en regelgeving uit te
leggen en toe te passen, rekening houdend met de specifieke situatie van
de verzekeraar, draagt volgens DNB en de geïnterviewde verzekeraars dit
gesprek bij aan een effectieve beheersing van de bedrijfsvoering, waar
ook de polishouders van profiteren. Door het basic-regime is daarnaast
meer aandacht gekomen voor risicobeheersing en de daaraan gerelateerde kapitaalbehoefte. Invoering van het basic-regime heeft daarmee
volgens de verzekeraars geleid tot een kwaliteitsverbetering van de
bedrijfsvoering. Het basic-regime draagt op deze manier bij aan het
verbeteren van de continuïteit (levensvatbaarheid) van de verzekeraar.
Naast het prudentiële toezicht wat DNB uitvoert, houdt de AFM gedragstoezicht op basic-verzekeraars. De AFM zet zich hierbij in voor eerlijke en
transparante financiële markten. Dat houdt onder meer in dat klanten
verzekeringsproducten aangeboden moeten krijgen die begrijpelijk en
passend zijn.
Samengevat houdt DNB bij het toezicht op basic-verzekeraars rekening
met de aard, omvang en complexiteit van de risico’s van de activiteiten
van de verzekeraars. Dit betekent echter niet dat de minimale zekerheid
die voor Solvency-II verzekeraars geldt, niet voor basic-verzekeraars geldt.
De risico’s van basic-verzekeraars worden regelmatig getoetst door DNB,
de jaarlijkse minimale kapitaalsvereiste-rapportage vormt een belangrijke
laatste check hierbij.
Ad 4. Het basic-regime moet klanten duidelijkheid geven over het toezicht
dat van toepassing is op een verzekeraar.
In 2004 heeft het IMF opmerkingen geplaatst over het feit dat in Nederland
bepaalde kleine schadeverzekeraars formeel gezien onder prudentieel
toezicht staan, terwijl daar in de praktijk materieel geen invulling aan werd
gegeven.8 Dit zou verwarrend voor klanten zijn en ten onrechte de
suggestie kunnen wekken dat een degelijke vorm van toezicht wordt
uitgeoefend. Mede naar aanleiding van de uitkomsten van dit
IMF-assessment in 2004 is besloten om te kiezen voor een daadwerkelijke
vrijstelling van het prudentieel toezicht voor een bepaalde groep van
(kleine) schadeverzekeraars en natura-uitvaartverzekeraars. Nederland
heeft hiervoor dan ook een vrijstellingsregime ontwikkeld voor deze
verzekeraars.

8

IMF Country Reports No. 04/310, September 2004.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

10

De vrijstelling zou in eerste instantie gelden voor schadeverzekeraars en
kleine natura-uitvaart-verzekeraars, met een bruto premie-inkomen van
niet meer dan € 1 miljoen en bruto technische voorzieningen zoals
opgenomen in het jaarverslag, van niet meer dan € 5 miljoen. Deze
partijen mochten geen verzekering aanbieden die een bedrag boven de
€ 10.000 dekt per verzekerd object. Tijdens de parlementaire behandeling
zijn deze grenzen verhoogd. Op verzoek van de Tweede Kamer is dit
bedrag verhoogd naar € 12.500 per verzekerd object. De jaarlijkse bruto
premie-inkomsten mogen niet meer dan € 2 miljoen en de technische
voorzieningen mogen niet meer bedragen dan € 10 miljoen. Bovendien
moeten deze verzekeraars aangeven dat zij niet onder toezicht van DNB
vallen, bijvoorbeeld door dit op te nemen in de algemene voorwaarden of
middels een bericht op hun website. Sluit de verzekeraar verzekeringen af
waarbij een hogere dekking wordt geboden, dan is het Solvency II-regime
van toepassing.
Vrijgestelde verzekeraars hebben een mededelingsplicht over het gegeven
dat zij niet onder toezicht staan. De gegevens van de overige verzekeraars
zijn op de sites van de AFM en DNB te vinden. Daarnaast kan een
verzekeraar ervoor kiezen om de klant te informeren over het toezichtregime door dit in zijn dienstenwijzer op te nemen. De geïnterviewde
verzekeraars geven aan dat dit in de praktijk weinig wordt gedaan.
Samengevat heeft de invoering van respectievelijk het vrijstellingsregime
en het basic-regime dankzij de mededlingsplicht de onduidelijkheid over
of verzekeraars onder toezicht vallen inmiddels weggenomen.
Solvency II light
Mede door de positieve ervaring die zowel DNB als de verzekeraars
hebben met het basic-regime is het Verbond van Verzekeraars bezig met
het ontwikkelen van voorstellen voor het beter toepassen van het
proportionaliteitsbeginsel in de richtlijn Solvency II, naar aanleiding van
de 2020 review van de richtlijn Solvency II. Het Verbond ervaart dat de
basic-verzekeraars tevreden zijn met dit nationale regime, maar dat
verzekeraars die vanwege hun risicoprofiel of omvang nog net onder
Solvency II vallen, in verhouding zwaar belast worden. Met andere
woorden, het Solvency II regime is volgens het Verbond niet proportioneel genoeg om passend te kunnen zijn voor de kleinere of minder
risicovolle onder dit regime vallende verzekeraars. Vandaar dat het
Verbond er zich nu voor inzet om voorstellen te ontwikkelen die zouden
kunnen passen tussen het nationale basic-regime en de Solvency II zelf.
Voorgestelde aanpassingen van het Verbond van Verzekeraars
Hoewel verzekeraars over het algemeen zeer tevreden zijn over het
basic-regime, hebben zij een aantal aanpassingen voorgesteld bij
elementen van het basic-regime. Hieronder treft u deze voorgestelde
aanpassing van het basic-regime en mijn reactie daarop.
1. De modelstaten (Quantitative Reporting Templates, QRTs) bevatten
enkele onderdelen waarvan het voor basic-verzekeraars onduidelijk is
in hoeverre deze waarde toevoegen voor adequaat toezicht. Dit betreft
in het bijzonder de staten mutatie Eigen Vermogen en Rendement. Het
Verbond van Verzekeraars stelt voor om deze voor schadeverzekeraars
af te schaffen.
Reactie: voor het toezicht van DNB zijn deze modelstaten van belang
om een toets te kunnen uitvoeren op de onderlinge consistentie tussen
de aangeleverde cijfers van de verzekeraars. De modelstaten bieden
DNB de kans om gerapporteerde ratio’s te controleren. Ik ben daarom
van mening dat deze modelstaten voor schadeverzekeraars nut
hebben en niet behoeven te worden afgeschaft. Het is hierbij goed om

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

11

op te merken dat een groot deel (de helft van de basic-verzekeraars)
momenteel een vrijstelling heeft voor deze kwartaalrapportage omdat
ze ruim voldoen aan de solvabiliteitsvereisten.
2. Een aantal verzekeraars valt geheel buiten het prudentiële toezicht (de
vrijgestelde verzekeraars). Dat zijn verzekeraars die niet meer dan
€ 12.500 per schadegeval of overlijden uitkeren, die over maximaal
€ 10 miljoen technische reserves beschikken (€ 50 mln. in geval van
een verzekeringsgroep) en die een premie-inkomen genereren van niet
meer dan € 2 mln. De grenzen voor deze vrijstelling zijn in 2015
vastgesteld. De samengestelde inflatie die zich van 2015 tot medio
2019 heeft voorgedaan, bedraagt om en nabij 10%. De grenzen voor de
vrijstelling zijn echter niet aangepast. Het Verbond van Verzekeraars
stelt voor om de vrijstellingsgrenzen aan de inflatie aan te passen door
ze met 10% te verhogen. Daarnaast stelt het Verbond voor in een
periodieke inflatiecorrectie te voorzien, bijvoorbeeld elke 5 jaar.
Reactie: de grenzen tussen het basic-regime en Solvency II worden al
elke vijf jaar geïndexeerd. Voor de grens tussen de vrijgestelde
verzekeraars en het basic-regime is dit op dit moment niet het geval.
Hoewel ik van mening ben dat de huidige grens toereikend is, heb ik
geen bezwaar tegen het overnemen van de systematiek die ook geldt
voor de grens tussen het basic-regime en Solvency II. Hierbij wil ik nog
wel opmerken dat de grens van maximaal te verzekeren bedrag voor
vrijstelling in een eerder stadium (bij aanvang van het basic-regime) al
is verhoogd van € 10.000 naar € 12.500.
3. Het Verbond van Verzekeraars stelt dat er op dit moment overlap
bestaat tussen de rapportagedeadlines voor Solvency II- en basicverzekeraars. Dit heeft volgens het Verbond tot gevolg dat de
basic-verzekeraars om de aandacht van externe actuarissen en
accountants moeten wedijveren in een tijd dat deze externe actuarissen en accountants veel tijd moeten besteden aan hun grotere klanten
(Solvency II-verzekeraars). De rapportagedeadlines voor de QRT’s
zouden volgens het Verbond van Verzekeraars soepeler kunnen
worden vormgegeven om de capaciteit van actuarissen en accountants
die de QRT’s controleren beter te kunnen managen.
Reactie: de rapportagedeadlines voor basic-verzekeraars zijn vergelijkbaar (6 weken na afloop van elk kwartaal) met de deadlines voor
Solvency II verzekeraars (5 weken na afloop van elk kwartaal). Echter,
een groot deel van de basic-verzekeraars is vrijgesteld van kwartaalrapportages en bovendien maken Solvency II en basic-verzekeraars
veelal gebruik van verschillende accountants omdat deze laatste
verzekeraars geen OOB-status hebben. Ze hebben daardoor een
ruimere keuze. In mijn ogen is een aanpassing van de deadline
hierdoor niet direct noodzakelijk. Ik kijk echter graag met DNB naar
mogelijkheden om eventuele overlap te verminderen.
4. De jaarverslaggeving in het basic-regime moet voldoen aan zowel de
eisen van titel 9 van Boek 2 (over de jaarrekening en het bestuursverslag) van het Burgerlijk Wetboek (BW) en aan de Wft (waar de
Solvency II- en basic-eisen zijn vastgelegd). De door de Wft vereiste
marktwaardebalans en de onderliggende waarderingsmethodiek
wijken op enkele onderdelen af van de BW-jaarrekening. Dat leidt
volgens het Verbond van Verzekeraars tot kleine verschillen waarvoor
de rekenexercitie opnieuw moet worden doorlopen en door de externe
accountant in detail gecontroleerd in verband met diens certificering.
Het Verbond van Verzekeraars stelt daarom voor om in de toelichtingen bij de jaarrekening de Wft-interpretatie op te nemen evenals het
effect op het solvabiliteitskapitaalvereiste (SKV). Hierdoor zou het niet
meer nodig zijn om de verslagstaten door de accountant te laten
certificeren. Dit zou voor verzekeraars leiden tot kostenbesparing.
Reactie: het gevolg van het overstappen naar toelichtingen bij de
jaarrekeningen zou zijn dat er geen controle meer plaatsvindt door een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

12

accountant op de verslagstaten op basis van de Wft. DNB geeft echter
aan dat de controle van een externe accountant van belang is omdat
dit meer zekerheid geeft dat de invulling van de staten en de gehanteerde waarderingen correct zijn. Dit zou daarnaast betekenen dat alle
basic-verzekeraars min of meer verplicht worden om de Solvency II
waarderingen ook, voor zover de Europese verslaggevingsrichtlijn
voor verzekeraars dat toestaat, te volgen in hun externe jaarverslag.
Deze beide gevolgen in ogenschouw nemend ben ik niet voornemens
om dit voorstel over te nemen.
5. De komende jaren vindt de 2020 Review van de Solvency II richtlijn
plaats. Deze review is vertraagd als gevolg van de Covid-19 crisis. Uit
deze review kunnen op termijn vereenvoudigingen of verlichtingen
volgen. Het Verbond van Verzekeraars stelt dat eventuele vereenvoudigingen of verlichtingen als gevolg van de 2020 Review van Solvency II
zouden moeten leiden tot vereenvoudigingen en verlichtingen in het
basic-regime, zodat het basic-regime nooit zwaarder is dan Solvency II.
Reactie: op dit moment is het nog wachten op de uitkomsten van de
2020 Review. Ik deel de mening van het Verbond dat het niet logisch is
wanneer, als gevolg van wijzigingen in Solvency II, het basic-regime
op onderdelen zwaarder zou worden dan Solvency II. Wanneer de
uitkomsten hiervan bekend zijn, zal ik eventuele wijzigingen op deze
manier ook beoordelen.
6. Basic-verzekeraars vullen een deel van de staten in voor statistische
doeleinden. Het Verbond van Verzekeraars stelt voor om deze staten te
vervangen door een andere, eenvoudiger (elektronische) wijze van
aanlevering van gegevens omdat het basic-regime minder dan 1% van
het premie-inkomen en de technische voorzieningen van Nederlandse
verzekeraars omvat. Hiermee is het belang van deze staten voor
statistische doeleinden naar zijn mening gering. Dit gaat over de staten
TV-6 (risicoprofiel verzekeringsportefeuille schade), TV-7 (spreidingsprofiel verliezen schadeverzekeringen) en Windstorm die betrekking
hebben op de samenstelling van de portefeuille.
Reactie: waar het mogelijk is, probeert DNB de aanlevering van
gegevens (in het bijzonder gegevens voor statistische doeleinden) zo
eenvoudig mogelijk te maken. De genoemde gegevens zijn voor DNB
echter van belang voor uitvoerend toezicht. Daarnaast kunnen de
betreffende gegevens sinds begin 2020 in één statenset, elektronisch
worden aangeleverd via het zogenoemde «digitaal loket rapportages».
DNB betrekt basic-verzekeraars daarnaast zo min mogelijk in thematische uitvragen en probeert de noodzakelijke uitvragen zo eenvoudig
mogelijk vorm te geven. Zodra DNB van mening is dat zowel de
juridische als de praktische noodzaak voor bepaalde uitvragen niet
langer bestaat, kunnen uitvragen worden aangepast dan wel afgeschaft.
7. Het Verbond van Verzekeraars stelt voor om de methodiek voor
berekening van de risicomarge van Solvency II voor basic-verzekeraars
aan te passen. Deze wordt momenteel berekend per 31 december van
het boekjaar. Dat heeft tot gevolg dat bij een basic-verzekeraar een
schade die in december wordt geclaimd tot grote volatiliteit in de
risicomarge kan leiden. Bij basic-verzekeraars kan het gebeuren dat
gedurende een kalenderjaar er niet of nauwelijks schades vallen. Als er
dan een schade geclaimd wordt in december, kan die de risicomarge
en daarmee de kapitaaleis fors doen oplopen. Daar tegenover staat dat
het kan gebeuren dat er juist in december helemaal geen claims zijn, in
dit geval wordt de risicomarge sterk onderschat.
Reactie: Basic-verzekeraars die het schadebedrijf uitoefenen kunnen
voor de berekening van de risicomarge zélf de keuze maken uit 4
verschillende, vereenvoudigde methodes, die het beste aansluit bij
hun specifieke activiteit. Deze methodes zijn door DNB beschreven en
toegelicht in de handleiding voor het invullen van de staten (is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

13

opgenomen op «open boek toezicht»). Gegeven deze bestaande
mogelijkheden, zie ik dan ook geen directe aanleiding om deze
methodiek aan te passen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

14

ANNEX 1: Vragenlijst
Doel 1: Het basic-regime moet proportioneel zijn.
1.
2.
3.
4.

Heeft het basic-regime de levensvatbaarheid van de basicverzekeraars behouden/verbeterd?
Hoe zijn de individuele kosten per verzekeraar ten opzichte van het
voorgaande verklaringen-regime veranderd?
Zijn er verzekeraars juist overgestapt van basic naar Solvency II en
waarom?
Wat zijn overwegingen om van Solvency II over te gaan naar het
basic-regime?

Doel 2: Het basic-regime moet zorgen voor voldoende keuze voor klanten
van verzekeraars.
1.
2.
3.
4.

Wat is de rol van het basic-regime in de diversiteit van het productaanbod?
In hoeverre is de markt veranderd na invoering van het basic-regime?
En in hoeverre is dit denkt u gekoppeld aan basic?
Hoeveel keuze hebben klanten tussen verschillende verzekeraars?
Zijn er producten die niet meer worden verleend n.a.v. het basicregime?

Doel 3: Het basic-regime moet niet ten koste gaan van de goede
bescherming aan de polishouders.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.

Wat houdt volgens u een goede bescherming van de polishouder in?
Gaat proportionaliteit ten koste van bescherming?
Welke gevolgen heeft het basic-regime voor de bescherming van de
polishouder?
In hoeverre sluit het basic-regime aan op het risicoprofiel van de
individuele verzekeraar?
Waarom zijn bepaalde toezichteisen uit Solvency II niet noodzakelijk
bij het basic-regime?
In hoeverre is het risicobeheer veranderd na invoering van het
basic-regime?
Mist u aspecten van Solvency II in basic-regime? Volgen hier risico’s
uit?

Doel 4: Het basic-regime moet klanten duidelijkheid geven over welk
toezicht van toepassing is op de verschillende categorieën verzekeraars.
1.
2.

Kan de klant achterhalen welk toezichtregime van toepassing is op de
verzekeraar?
Hoe communiceren DNB en AFM hierover?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 32 013, nr. 237

15