1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

32 905

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Republiek der Marshalleilanden inzake de
uitwisseling van informatie betreffende
belastingzaken, met Protocol; Majuro, 14 mei
2010

A/ Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
15 september 2011.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens één van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven
uiterlijk op 15 oktober 2011.

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 8 september 2011
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste lid,
van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van
State gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen het op 14 mei 2010 te Majuro tot stand gekomen verdrag tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek der Marshalleilanden
inzake de uitwisseling van informatie betreffende belastingzaken, met
Protocol (Trb. 2010, 200 en Trb. 2010, 251).
Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt alleen voor het Europese deel van Nederland
gevraagd.
De minister van Buitenlandse Zaken,
U. Rosenthal

kst-32905-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
I. ALGEMEEN
Inleiding

1

OESO, Harmful tax competition: an
emerging global issue, Parijs: OESO 1998.
2
OESO, Towards a Global Tax co-operation,
Parijs: OESO 2000, beschikbaar via http://
www.oecd.org/dataoecd/9/61/2090192.pdf.
3
OESO, Agreement on exchange of information on tax matters (DAFFE/CFA(2002)24/
FINAL), Parijs: OESO 2002, inclusief Commentaar, beschikbaar viahttp://www.oecd.org/
dataoecd/15/43/2082215.pdf.
4
OESO-document DAFFE/CFA(2002)24/FINAL,
paragraaf 4, onderdeel I («Introduction»): «An
adequate framework will be jointly established
by the OECD and the committed jurisdictions
for this purpose particularly since such a
framework would help to achieve a level
playing field where no party is unfairly
disadvantaged.»

De toenemende internationalisering van de economie heeft onder meer
tot gevolg dat steeds meer bestanddelen van het inkomen van Nederlandse belastingplichtigen in het buitenland worden gegenereerd, ofwel
naar het buitenland (met name laag belastende jurisdicties) worden
verplaatst. De informatie die de Belastingdienst nodig heeft voor het
vaststellen van de belastingschuld, dient steeds vaker uit het buitenland te
komen. Hoewel de belastingplichtige verplicht is deze gegevens te
verstrekken, is niet altijd te controleren of dit ook werkelijk correct
gebeurt. Een gebrek aan informatie over inkomensbestanddelen van
Nederlandse belastingplichtigen in het buitenland werkt belastingontwijking en fraude in de hand. Daarom wordt het steeds meer van belang
om hulp van het buitenland te kunnen inroepen. Nederland is dan ook
voorstander van een zo ruim mogelijke internationale informatieuitwisseling op het gebied van belastingen.
In april 1998 heeft de Organisatie voor Economische Samenwerking en
Ontwikkeling (OESO) het rapport «Harmful Tax Competition, an emerging
global issue» uitgebracht, waarin de lijnen zijn uitgezet voor de aanpak
van schadelijke belastingconcurrentie.1 In juni 2000 heeft de OESO het
vervolgrapport «Towards a Global Tax co-operation» vastgesteld.2 In het
kader van dit rapport hebben elf jurisdicties met een bijzonder belastingregime («participating partners») een schriftelijke toezegging aan de
OESO afgegeven om de als schadelijk gekenmerkte fiscale praktijken te
beëindigen. Hierop werden deze jurisdicties voortaan aangeduid als
«committed jurisdictions» (hierna: «gecommitteerde landen»). Tevens
hebben de gecommitteerde landen in die toezeggingen beloofd transparantie en effectieve gegevensuitwisseling tot stand te brengen en
daarmee hun bankgeheim te doorbreken. Op 18 april 2002 heeft de OESO
in samenwerking met deze elf gecommitteerde landen de «Model
Agreement on Exchange of Information on Tax Matters» voor de
uitwisseling van gegevens, (hierna te noemen: het «OESO-modeluitwisselingsverdrag») openbaar gemaakt.3 Dit modelverdrag vormt de
(minimum) standaard voor effectieve gegevensuitwisseling op verzoek.
De OESO beoogt via deze gegevensuitwisseling internationale samenwerking in belastingaangelegenheden tot stand te brengen en schadelijke
belastingconcurrentie te bestrijden.
Nederland was namens de OESO-landen co-voorzitter van de onderhandelingsgroep, die dit OESO-modeluitwisselingsverdrag opstelde. Na de totstandkoming van dit modelverdrag
hebben in het kader van het OESO-traject naar een betere informatieuitwisseling meer dan dertig gecommitteerde landen dit model onderschreven. Deze gecommitteerde landen waren echter van oordeel dat,
voordat zogenaamde «Tax Information Exchange Agreements» (TIEA’s)
daadwerkelijk tot stand kunnen komen, de OESO dient te zorgen voor
wereldwijd min of meer «gelijke concurrentievoorwaarden» («level
playing field»).4 Zonder gelijke concurrentievoorwaarden is het risico
groot dat de financiële dienstverlening in landen die overgaan tot meer
transparantie en het verschaffen van informatie, wordt beïnvloed en dat
klanten zullen willen uitwijken naar andere minder «bereidwillige» landen.
Bovendien hecht een laag belastend gecommitteerd land over het
algemeen minder belang aan uitwisseling van fiscale gegevens dan
landen met een hogere belastingdruk. De gegevensuitwisseling zal dan
ook veelal eenrichtingsverkeer zijn: Nederland zal dan ook meer informatieverzoeken aan een laag belastend gecommitteerd land doen, dan
andersom.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

2

1
De G-20 is een groep van Ministers van
Financiën en gouverneurs (presidenten) van
centrale banken van 19 economisch meest
belangrijke landen plus de Europese Unie.
2
Zie hiertoe: OESO, Overview of the OECD’s
Work on Countering International Tax Evasion,
Parijs: OESO 21 april 2009, beschikbaar via
http://www.oecd.org/dataoecd/32/45/
42356522.pdf. Op pagina 6 van dit document
wordt een rapport aangekondigd, waarin het
Global Forum on Taxation van de OESO de
OESO-normen nader uiteenzet. Bovendien zal
in dat rapport per jurisdictie sterke- en zwakke
punten op het gebied van transparantie en
informatievoorziening uiteen gezet worden.
3
OESO, Articles of the model convention with
respect to taxes on income and on capital,
Parijs: OESO 2005, beschikbaar via http://
www.oecd.org/dataoecd/50/49/35363840.pdf.

De gecommitteerde landen vroegen als compensatie voor dergelijke
mogelijke nadelen, om een aantal compenserende voordelen om de
concurrentievoorwaarden zo veel mogelijk gelijk te houden. Tegen deze
achtergrond is Nederland in onderhandeling getreden met een aantal
gecommitteerde landen.
Door recente politieke ontwikkelingen is de discussie over gelijke
concurrentievoorwaarden ingrijpend veranderd. Naar aanleiding van de
bijeenkomsten van de G-201 van 15 en 16 november 2008 in Washington
en van 2 april 2009 in Londen is de discussie over transparantie en
informatie-uitwisseling in een stroomversnelling geraakt. De na de
laatstgenoemde bijeenkomst door de OESO gepubliceerde witte, grijze en
zwarte lijsten bevatten de landen die respectievelijk de OESO-normen
naleven (wit), landen die gecommitteerd zijn maar nog niet aannemelijk
kunnen maken dat zij de normen naleven (grijs) en non-coöperatieve
landen (zwart). De op de zwarte lijst geplaatste landen zijn inmiddels alle
op de grijze lijst bijgeschreven na politieke verklaringen dat zij zich ook
committeren. Het criterium om van de grijze lijst af te komen is op dit
ogenblik of het betrokken land minstens twaalf overeenkomsten heeft
gesloten, houdende een verplichting tot gegevensuitwisseling conform de
internationale norm.2 Het vaak op een beroep op het bankgeheim
gebaseerde verzet tegen ruimere gegevensuitwisseling is hiermee
doorbroken. Wereldwijd heeft dit geleid tot een snelle uitbreiding van het
aantal bilaterale onderhandelingen over TIEA’s of belastingverdragen met
een modern artikel 26 (over gegevensuitwisseling) van het OESO-modelbelastingverdrag. De laatste aanpassing van dit artikel vond plaats bij de
publicatie van het OESO-modelbelastingverdrag 2005.3 Eén van de
voornaamste elementen van dit moderne artikel 26 van het
OESO-modelbelastingverdrag is dat het de aangezochte staat geen ruimte
biedt informatieverstrekking te weigeren indien deze staat geen eigen
(heffings)belang heeft («domestic interest») bij dergelijke informatie. Ook
kan een aangezochte staat niet weigeren informatie te verstrekken op
grond van een nationaal bankgeheim.
Nederland gaat mee in deze ontwikkelingen. Op grond van afspraken die
in OESO-verband zijn gemaakt, zijn enkele OESO-lidstaten, waaronder
Nederland, met jurisdicties in een bepaalde regio onderhandelingen
aangegaan met als doel het sluiten van TIEA’s tussen OESO-lidstaten en
gecommitteerde landen in de betrokken regio. Zo heeft Nederland
gefungeerd als coördinator van een multilaterale onderhandelingsronde
in het Zuid-Caribisch gebied. Het Verenigd Koninkrijk fungeerde als
coördinator voor het Noord-Caribisch gebied. Het OESO-secretariaat
fungeerde als coördinator voor de Stille Oceaan. Andere lidstaten kunnen
er voor kiezen zich hierbij aan te sluiten.
Omdat het sluiten van dergelijke verdragen een wereldwijde trend is,
zullen de gecommitteerde landen in de toekomst minder reden hebben
uitgebreide compenserende voordelen te vragen. In een wereld waarin
gegevensuitwisseling (op verzoek) de nieuwe norm is, zullen de concurrentievoorwaarden door het sluiten van een TIEA immers niet ingrijpend
worden verstoord.
Verloop van de onderhandelingen met de Marshalleilanden
De Marshalleilanden hebben lange tijd geen informatie uitgewisseld op
het gebied van belastingen. Mede naar aanleiding van de internationale
politieke druk die in het voorjaar van 2009 is ontstaan heeft de regering
van de Marshalleilanden zich bereid verklaard om deel te nemen aan het
hierboven genoemde OESO-project in de Stille Oceaan. In nauwe
afstemming met de betrokken OESO- landen (waaronder Nederland) heeft
het OESO-secretariaat de onderhandelingen gevoerd. Het ligt voor de
hand dat het OESO-secretariaat weinig afwijkingen van het »eigen»
OESO-modeluitwisselingsverdrag heeft toegelaten. De enkele redactio-

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

3

nele wijziging ten opzichte van het model die wel is doorgevoerd in het
Verdrag heeft geen materiële afwijking van het OESO-modeluitwisselingsverdrag ten doel.
Budgettaire gevolgen en administratieve lasten
Door het uitwisselen van informatie kan Nederland op een meer adequate
wijze zijn belastingwetgeving toepassen. De informatie-uitwisseling moet
worden gezien in de context van het voorkomen van het ontgaan van
belasting, alsmede de boven beschreven internationale context. Op
langere termijn zal het Verdrag naar verwachting positieve budgettaire
gevolgen hebben voor de Nederlandse schatkist, welke budgettaire
gevolgen op dit ogenblik overigens niet nader te kwantificeren zijn. Gelet
op het feit dat met name Nederland om informatie zal vragen en niet
andersom, zijn aan het Verdrag in Nederland geen administratieve lasten
van betekenis verbonden.
Nederlandse situatie
De juridische grondslag voor de informatie-uitwisseling met de Marshalleilanden door Nederland is gelegen in het Verdrag zelf. De Wet op de
internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (WIB)
beoogt de benodigde nationale maatregelen te treffen, zoals toegang tot
de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR), tot maatregelen voor
informatievergaring, maar ook tot voorzieningen voor de rechtsbescherming van de burgers. Er bestaan in Nederland dan ook geen
wettelijke belemmeringen om te voldoen aan bepalingen voor informatieuitwisseling zoals in het thans voorliggende Verdrag zijn neergelegd.
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
II.1 Verdrag
Het Verdrag is grotendeels gebaseerd op het OESO-modeluitwisselingsverdrag. In de volgende onderdelen is een toelichting opgenomen over de
bilateraal overeengekomen bepalingen, voor zover deze afwijken van de
bepalingen in dit modelverdrag. Daar waar de bepalingen niet substantieel afwijken van dit modelverdrag, is de desbetreffende
OESO-toelichting («commentary»)1 van overeenkomstige toepassing en
wordt daarnaar verwezen. De Marshalleilanden hebben weinig redactionele wijzigingen voorgesteld. Inhoudelijk is geen materiële afwijking van
het modelverdrag beoogd.
Artikel 1 (Doel en reikwijdte van het Verdrag)
Artikel 1 omschrijft in de eerste zin het doel van het Verdrag, te weten de
wederzijdse bijstand door informatie-uitwisseling. Verder wordt
opgesomd om wat voor informatie het hier gaat.
Artikel 3 (Belastingen waarop het Verdrag van toepassing is)

1
Die toelichting bevindt zich achter de tekst
van het OESO-modeluitwisselingsverdrag.

In het OESO-modeluitwisselingsverdrag is aan partijen overgelaten welke
belastingen onder het Verdrag vallen. Op verzoek van de Marshalleilanden
is een brede, algemene omschrijving opgenomen van de belastingmiddelen waarop het Verdrag ziet. Het Verdrag ziet ook op vergelijkbare
belastingmiddelen die worden ingevoerd na de datum van ondertekening
van dit Verdrag, indien de bevoegde autoriteiten dit overeenkomen.
Partijen zullen elkaar op de hoogte stellen van substantiële veranderingen
in hun belastingstelsel.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

4

Artikel 4 (Begripsomschrijvingen)
In artikel 4 zijn diverse definities overeengekomen die inhoudelijk
overeenkomen met het OESO-modeluitwisselingsverdrag.
Op verzoek van Nederland is een territoriumdefinitie opgenomen. Zoals
gebruikelijk in belastingverdragen, zal het Verdrag alleen voor Nederland
gelden. Op verzoek van Nederland is voorts in het eerste lid, onderdeel b,
nadrukkelijk bepaald dat het Verdrag alleen zal gelden voor het in Europa
gelegen deel van Nederland, inclusief de buiten het grondgebied gelegen
delen van de Noordzee waar Nederland overeenkomstig het internationale recht soevereine rechten kan uitoefenen met betrekking tot de
zeebodem, de ondergrond daarvan en de daarboven gelegen wateren
(conform de door het Koninkrijk der Nederlanden aangegane internationale verplichtingen). Deze formulering sluit buiten Europa gelegen
wateren uitdrukkelijk uit. Wat betreft de Marshalleilanden geldt het
Verdrag voor het grondgebied van de Marshalleilanden, en de erbij
behorende territoriale wateren.
Wat betreft het begrip «strafrechtelijke belastingzaken» sluiten beide
partijen aan bij de ruime uitleg in de toelichting op het
OESO-modeluitwisselingsverdrag.
Artikel 5 (Uitwisseling van informatie op verzoek)
Dit artikel bevat belangrijke bepalingen, waarin conform het
OESO-modeluitwisselingsverdrag is vastgelegd dat de verzochte
informatie moet worden uitgewisseld ook als geen sprake is van een
belang voor de eigen nationale belastingheffing of geen sprake is van een
feit dat zowel volgens de wet van de bevraagde partij als volgens de wet
van de vragende partij als strafbaar zou worden aangemerkt («dubbele
strafbaarheid»). Ook wordt een eventueel bankgeheim expliciet
doorbroken. De gecommitteerde landen hebben zich hierop expliciet
moeten vastleggen in hun OESO-toezegging. Op grond van artikel 5,
eerste lid, van de WIB heeft Nederland geen probleem aan deze
bepalingen te voldoen. Ook de Marshalleilanden hebben de laatste jaren
de nationale wetgeving aangepast om te kunnen voldoen aan de
verplichtingen die uit het Verdrag voortvloeien.
Het vijfde en zesde lid zijn sterk gericht op de uitvoering van de
informatie-uitwisseling. Het gaat om de inrichting van verzoeken door de
verzoekende administratie op een zodanige manier dat gewaarborgd
wordt dat de bevraagde partij niet onnodig wordt lastig gevallen en tijdig
kan reageren. In het zesde lid is verder een verplichting voor de
bevraagde partij opgenomen om spoedig richting de verzoekende partij
aan te geven dat er onvolkomenheden in het verzoek zitten of dat er
belemmeringen zijn om aan het verzoek om informatie te voldoen.
Artikel 8 (Vertrouwelijkheid)
De tekst van het corresponderende artikel in het OESO-modeluitwisselingsverdrag is goeddeels ontleend aan artikel 22, vierde lid, van het op
25 januari 1988 te Straatsburg tot stand gekomen Ver-drag inzake
wederzijdse administratieve bijstand in fiscale aangelegenheden
(«WABB-verdrag», Trb. 1991, 4). De bepaling regelt de geheimhouding en
de «doelbinding» (inhoudende dat de gegevens niet verder mogen
worden gebruikt dan het doel waarvoor ze worden verstrekt). Op grond
van de artikelen 25 en 26 van de EG-richtlijn van 24 oktober 1995
betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de
verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van
die gegevens (Richtlijn 95/46/EEG, PbEG L 281, blz. 31–50) kunnen
gegevens worden uitgewisseld met derde landen die een passend

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

5

beschermingsniveau bieden. In artikel 1 (betreffende artikel 5) van het
Protocol wordt een dergelijk passend beschermingsniveau verzekerd.
Artikel 9 (Kosten)
Aangezien de informatieverstrekking voornamelijk eenrichtingsverkeer zal
zijn (van de Marshalleilanden naar Nederland) zullen de bepalingen over
de vergoeding van kosten voor het verkrijgen van de informatie door de
wederzijdse bevoegde autoriteiten in onderling overleg nader worden
vastgesteld.
Artikel 10 (Uitvoeringswetgeving)
Beide landen hebben, naar in de onderhandelingen kon worden vastgesteld, reeds de voor de toepassing van het Verdrag noodzakelijke
nationale wetgeving voorhanden. De bepaling heeft echter toch zin indien
in de praktische toepassing mocht blijken dat er nog nadere regelingen
nodig zijn in de nationale wetgeving van één van beide verdragsluitende
partijen. Er rust dan een internationaalrechtelijke verplichting op de
verdragspartij om haar wetgeving aan te passen opdat het Verdrag
effectief kan worden toegepast.
Artikel 11 (Procedure voor onderling overleg)
Dit artikel schept de mogelijkheid van een procedure voor onderling
overleg om eventuele problemen bij de tenuitvoerlegging of interpretatie
van het Verdrag op te lossen. In geval van een procedure voor onderling
overleg kan het commentaar bij het OESO-modeluitwisselingsverdrag als
interpretatiemiddel worden gebruikt.
Artikel 25 van het OESO-modelbelastingverdrag voorziet in haar huidige
vorm in een bindende arbitrageprocedure. In navolging hiervan laat de
formulering in het vierde lid ruimte om eventueel te besluiten tot
bindende arbitrage als middel om onderlinge geschillen te beslechten.
Artikel 12 (Inwerkingtreding)
Dit Verdrag treedt in werking na ontvangst van de laatste van de twee
voor inwerkingtreding noodzakelijke mededelingen dat aan de grondwettelijke of anderszins vereiste formaliteiten is voldaan.
Voor niet-strafrechtelijke belastingzaken is het alleen mogelijk verzoeken
om informatie te doen die betrekking hebben op belastingtijdvakken die
beginnen op of na de datum van inwerkingtreding. Als sprake is van
belastingen die niet worden geheven over een tijdvak (zoals erfbelasting),
geldt dit voor alle belastingvorderingen die op of na de datum van
inwerkingtreding ontstaan.
Voor strafrechtelijke belastingzaken, als gedefinieerd in artikel 4, eerste lid,
onderdeel p, is het belastingtijdvak niet van belang. Dit betekent dat
informatie kan worden ingewonnen zowel voor belastingtijdvakken die
liggen voor de datum van inwerkingtreding van het Verdrag, als voor
belastingtijdvakken die beginnen op of na de datum van inwerkingtreding
van het Verdrag.
Artikel 13 (Beëindiging)
Partijen kunnen het Verdrag schriftelijk opzeggen. Het tweede lid verzekert
dat de Belastingdienst nog zes maanden na een kennisgeving van
opzegging van het Verdrag de tijd krijgt om verzoeken te doen en in
voorbereiding zijnde verzoeken af te ronden. Daarbij blijven de verdragsluitende partijen ingevolge het derde lid gebonden aan de vertrouwelijkheidsbeginselen die zijn vastgelegd in artikel 8.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

6

II.2 Protocol
Artikel 1 (betreffende artikel 5)
In tegenstelling tot bij het Eiland Man, Jersey en Guernsey was geen
advies voorhanden van de Europese Commissie over het niveau van
gegevensbescherming op de Marshalleilanden. Evenals Duitsland heeft
Nederland daarom voorgesteld een aantal basisregels voor de behandeling van persoonsgegevens vast te leggen zoals voortvloeiend uit de
Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober
1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband
met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer
van die gegevens (PbEG L 281, blz. 31–50). Deze regels zijn vastgelegd in
artikel 1 van het Protocol. Dezelfde regeling is ook overeengekomen met
ondermeer Bermuda, de Britse Maagdeneilanden en de Turks en
Caicoseilanden. De regeling waarborgt onder meer een inzagerecht
(onderdeel e), dat betrokkenen de gelegenheid geeft op verzoek inzage te
krijgen in de gegevens die hen betreffen en in hoe deze gegevens worden
aangewend. Het gaat hierbij niet om een kennisgevingprocedure. Verder
is voorzien in een aansprakelijkheidsregeling voor het geval waarin
schade wordt geleden door gegevensverstrekking, met in achtneming van
het nationale recht. Het doel van deze regeling (onderdeel f) is het
verlagen van een drempel om in zulke gevallen toekomende rechten in te
roepen, mede gezien de grote geografische afstand tussen de betrokkene(n) en de verdragsluitende staat of staten. Dit doet evenwel niet af
aan de eventuele aansprakelijkheid van de andere betrokken overheid,
zodat, waar toepasselijk, een regresrecht kan worden geëffectueerd.
Artikel 2 (betreffende artikel 12)
Gezien de te verrichten inspanningen voor de totstandkoming en
implementatie van een informatie-uitwisseling wil een jurisdictie als de
Marshalleilanden enige zekerheid hebben dat hun onderdanen niet alsnog
getroffen worden door allerlei fiscale sancties van de verdragspartner.
Daarom is in dit artikel vastgelegd dat geen van beide partijen op basis
van veronderstelde schadelijke belastingconcurrentie maatregelen neemt
tegen ingezetenen van het andere land, zolang het Verdrag van
toepassing is. De tweede volzin beschrijft dat er sprake is van een
dergelijke maatregel indien de maatregel toepassing vindt in geval de
andere verdragspartij niet meedoet met het effectief verstrekken van
informatie of vanwege gebrek aan transparantie of in geval de andere
verdragspartij effectief geen belastingen heft. Artikel 2 vindt echter geen
toepassing op algemene maatregelen, wanneer die maatregelen van
toepassing zijn op ondermeer lidstaten van de OESO. Een vergelijkbare
bepaling is opgenomen in de TIEAs tussen Nederland met de Cookeilanden en Samoa, en in de TIEA’s tussen Nieuw-Zeeland en Bermuda,
tussen Nieuw-Zeeland en de Caymaneilanden en tussen Denemarken en
Anguilla.
Artikel 3
Deze bepaling bevat de bereidheid van beide partijen om zo spoedig
mogelijk besprekingen te beginnen wanneer Nederland of de Marshalleilanden verdragen met derde landen sluiten waarin andere vormen van
gegevensuitwisseling (spontane en/of automatische verstrekking) worden
voorzien of wanneer Nederland of de Marshalleilanden de nationale
wetgeving aanpassen om zulke andere vormen van gegevensuitwisseling
mogelijk te maken.Dit geldt ook in de situatie dat Nederland met een
andere met de Marshalleilanden vergelijkbare mogendheid regelingen
treft voor het verstrekken van informatie ter zake van belastingen die in

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

7

materieel opzicht minder belastend zijn dan de bepalingen van het
Verdrag. Een mogendheid vergelijkbaar met de Marshalleilanden is een
mogendheid die weinig of geen belasting heft ter zake van geografische
mobiele activiteiten en waar geen substantiële activiteiten plaatsvinden,
sprake is van een gebrekkige transparantie of sprake is van een
gebrekkige effectieve informatie-uitwisseling en die op grond van deze
criteria door de OESO als Tax Haven dan wel financieel centrum werd
aangeduid.
III. Koninkrijkspositie
Het Verdrag zal, wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, alleen voor
het Europese deel van Nederland gelden.
Na de staatkundige hervorming van het Koninkrijk van 10 oktober 2010
zijn de ten behoeve van de Nederlandse Antillen afgesloten verdragen
(inclusief de TIEA’s) van rechtswege van toepassing op Bonaire, Sint
Eustatius en Saba (de zogenaamde «BES-eilanden»). Met de Marshalleilanden bestaat een dergelijke TIEA ten behoeve van de Nederlandse
Antillen niet. Desalniettemin zouden de Marshalleilanden een bijstandsverzoek met betrekking tot de BES-eilanden aan Nederland kunnen doen
op grond van de Belastingwet BES. Artikel 8 124, tweede lid, van de
Belastingwet BES voorziet in die mogelijkheid, zonder dat artikel 8 134,
eerste lid, onderdeel a, daaraan in de weg staat. Artikel 8 124, tweede lid,
beoogt het toepassingsbereik van afdeling 2 «Internationale bijstandsverlening» van hoofdstuk VIII, titel 9, van de Belastingwet BES uit te breiden
tot situaties waar Nederland wat betreft het Europese deel met een andere
staat een bijstandsregeling terzake is overeengekomen. Een dergelijke
regeling, hoewel het uitsluitend geldt voor het Europese deel, vormt in dat
geval de internationale rechtsbasis van de gegevensverstrekking.
De staatssecretaris van Financiën,
F. H. H. Weekers
De minister van Buitenlandse Zaken,
U. Rosenthal

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 905, nr. 1

8