Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

22 112

Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven
van de lidstaten van de Europese Unie

Nr. 1589

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 15 maart 2013
Overeenkomstig de bestaande afspraken heb ik de eer u hierbij vijf fiches
aan te bieden die werden opgesteld door de werkgroep Beoordeling
Nieuwe Commissievoorstellen (BNC).
Fiche 1: Wijziging verordening GNSS-Agentschap (Kamerstuk 22 112, nr.
1585)
Fiche 2: Richtlijn strafrechtelijke bescherming tegen eurovalsemunterij
(Kamerstuk 22 112, nr. 1586)
Fiche 3: Richtlijn netwerk- en informatiebeveiliging (Kamerstuk 22 112, nr.
1587)
Fiche 4: Mededeling strategie inzake cyberbeveiliging van de Europese
Unie (Kamerstuk 22 112, nr. 1588)
Fiche 5: Verordening veiligheid consumentenproducten
De minister van Buitenlandse Zaken,
F.C.G.M. Timmermans

kst-22112-1589
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

1

Fiche: Verordening veiligheid consumentenproducten
1. Algemene gegevens
Titel voorstel
Verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de
veiligheid van consumentenproducten en tot intrekking van Richtlijn
87/357/EEG van de Raad en Richtlijn 2001/95/EG van de Raad
Datum ontvangst Commissiedocument
13 februari 2013
Nr. Commissiedocument
COM (2013) 78
Prelex
http://ec.europa.eu/prelex/apcnet.cfm?CL=nl
Nr. Impact Assessment Commissie en Opinie Impact Assessment Board
http://ec.europa.eu/governance/impact/ia_carried_out/cia_2013_en.htm
SWD (2013) 33 final/2
http://ec.europa.eu/governance/impact/ia_carried_out/docs/ia_2013/
swd_2013_0033_en.pdf
SWD (2013) 34 final
http://ec.europa.eu/governance/impact/ia_carried_out/docs/ia_2013/
swd_2013_0034_en.pdf
SEC (2013)99
http://ec.europa.eu/governance/impact/ia_carried_out/docs/ia_2013/
sec_2013_0099_en.pdf
Behandelingstraject Raad
Raad Concurrentievermogen
Eerstverantwoordelijk ministerie
Ministerie van Volksgezondheid, welzijn en Sport
Rechtsbasis, besluitvormingsprocedure Raad, rol Europees Parlement,
gedelegeerde en/of uitvoeringshandelingen
a) Rechtsbasis
De rechtsbasis van de verordening is artikel 114 VWEU.
b) Besluitvormingsprocedure Raad en rol Europees Parlement
Voor de verordening geldt de gewone wetgevingsprocedure. De
commissie voor de interne markt en consumentenbescherming (IMCO)
van het Europees parlement zal dit dossier behandelen.
c) Gedelegeerde en/of uitvoeringshandelingen
De commissie heeft onder voorwaarden de bevoegdheid fabrikanten,
importeurs en distributeurs vrijstelling te verlenen van bepaalde verplichtingen om markttoezichtautoriteiten in te lichten. De situaties waarop
vrijstelling van toepassing is worden vastgesteld door middel van
uitvoeringshandelingen overeenkomstig de onderzoeksprocedure. [artikel
13.2]
Voor producten met een gering risico heeft de commissie de bevoegdheid
om gedelegeerde handelingen vast te stellen om te bepalen welke
producten, categorieën of groepen producten ontheffing krijgen van de
verplichting om bepaalde informatie aan te brengen op het product
zelf.[artikel 13.3]

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

2

De commissie kan voor bepaalde producten, categorieën of groepen
producten, die een aanzienlijk risico voor de gezondheid en de veiligheid
van personen kunnen vormen, van marktdeelnemers eisen een traceerbaarheidssysteem in te stellen of daar bij aan te sluiten en daarvoor
bepaalde gegevens te vergaren en op te slaan. De commissie heeft de
bevoegdheid gedelegeerde handelingen vast te stellen om te bepalen
welke producten, categorieën of groepen producten daarvoor in
aanmerking komen en welke gegevens marktdeelnemers moeten
vergaren en opslaan.[artikel 15.3].
Onderdeel van het traceerbaarheidssysteem is de plaatsing van een
aanduiding op het product, de verpakking of de begeleidende
documenten. De commissie kan door middel van uitvoeringshandelingen
het type aanduiding en de plaatsing daarvan vaststellen. De uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de onderzoeksprocedure. [art.
15.4]
De commissie kan een of meer Europese normalisatieorganisaties
verzoeken om een Europese norm op te stellen of een bestaande
Europese norm aan te wijzen als zogenaamde geharmoniseerde norm.
Naleving van een dergelijke norm levert een vermoeden van overeenstemming met de algemene veiligheidseis van de verordening op. Het
verzoek wordt door de commissie vastgesteld door middel van een
uitvoeringsbesluit overeenkomstig de onderzoekprocedure [art. 16.1]. In
het verzoek worden de essentiële eisen opgenomen waaraan de normen
dienen te voldoen.
Wanneer een lidstaat of het Europees parlement van mening is dat een
Europese norm [artikel 16] niet voldoet aan de verwachte eisen en aan het
algemene veiligheidsvoorschrift, stelt zij daarvan de commissie in kennis.
De commissie kan volgens de raadplegingprocedure [art. 17.4] besluiten
om de (nog niet gepubliceerde) referenties aan de betrokken Europese
norm wel of niet met beperkingen in het Publicatieblad van de Europese
Unie bekend te maken of zij kan volgens de onderzoeksprocedure
besluiten om de referenties aan de betrokken norm in het Publicatieblad
van de Europese Unie te handhaven, te handhaven met beperkingen of in
te trekken[art.17.5].
2. Samenvatting BNC-fiche
• Korte inhoud voorstel
Dit voorstel betreft een verordening voor de veiligheid van consumentenproducten ter vervanging van Richtl(n 2001/95/EG van het Europees
Parlement en de Raad inzake algemene productveiligheid.
• Bevoegdheidsvaststelling en subsidiariteits- en proportionaliteitsoordeel
Het voorstel is gebaseerd op artikel 114 van het Verdrag betreffende de
werking van de Europese Unie (VWEU).
Subsidiariteit: positief
Proportionaliteit: positief met kanttekeningen. Nederland heeft bedenkingen bij een aantal gedelegeerde bevoegdheden in het huidige voorstel,
op basis waarvan de Commissie kan bepalen voor welke producten,
categorieën en groepen producten marktdeelnemers een traceringssysteem moeten inrichten. Bovendien is Nederland geen voorstander van
het voorstel om het land van oorsprong te vermelden zoals verwoord in
artikel 7. Nederland steunt dit niet omdat het zorgt voor lastenverzwaring,
meer toezicht vergt en weinig toegevoegde waarde zal hebben. Ook is het
niet in de impact assessment meegenomen. De maatregel zou mogelijk
kunnen worden beschouwd als een niet-tarifaire handelsbelemmering en
is mogelijk in strijd met onze WTO-verplichtingen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

3

• Implicaties/risico’s/kansen
Het voorstel bewerkstelligt een verregaande harmonisatie en vereenvoudiging van de bestaande wetgeving voor consumentenproducten voor
zowel het bedrijfsleven als voor de rijksoverheid.
• Nederlandse positie
Ten algemene staat Nederland positief tegenover het voorstel maar
plaatst wel een aantal kanttekeningen. Het onderhavige voorstel bevat
maatregelen voor consumenten producten die niet in verticale productrichtlijnen geregeld zijn. Deze voorstellen verschillen op sommige punten
met maatregelen die in specifieke productrichtlijnen zijn opgenomen.
Nederland zal hier vragen over stellen. Nederland is geen voorstander van
de verplichting om het land van oorsprong te vermelden. Ook wil
Nederland nog kritisch kijken naar de gedelegeerde handelingen in de
artikelen 13.3 en 15.3. Bij artikel 13.3 wenst Nederland nadere informatie
over de strekking van het voorstel alvorens een definitief standpunt in te
nemen of het overdragen van de bevoegdheden aan de Europese
Commissie wenselijk is.
Voor artikel 15.3 wil Nederland nader onderzoeken of in deze gevallen de
gedelegeerde handelingen wel wenselijk zijn en niet beter gekozen kan
worden voor uitvoeringshandelingen met de onderzoeksprocedure. In het
huidige voorstel kan de Commissie namelijk bepalen voor welke
producten, categorieën en groepen producten marktdeelnemers een
traceringssysteem moeten inrichten. Dit heeft vergaande consequenties
voor marktdeelnemers.
Verder wil NL de mogelijkheid onderzoeken om de verordening te
verbreden tot een verordening die veiligheids- en gezondheidseisen stelt
aan alle producten. Dit omdat er signalen zijn dat sommige producten
buiten de productveiligheidsregelgeving vallen.
3. Samenvatting voorstel
• Inhoud voorstel
Het productveiligheid en markttoezicht pakket bestaat uit een mededeling
met daarin een meerjarenplan voor markttoezicht, een rapport over de
implementatie van verordening (EC) Nr. 765/2008, een voorstel voor een
op zichzelf staande verordening voor markttoezicht en buitengrenscontroles op producten en een voorstel voor een nieuwe verordening voor de
veiligheid van consumentenproducten. Dit fiche gaat over de nieuwe
verordening voor de veiligheid van consumentenproducten. Voor de
verordening voor markttoezicht op producten en een meerjarenplan voor
markttoezicht is een apart fiche opgesteld.
Dit voorstel voor een verordening betreffende de veiligheid van
Consumentenproducten ter vervanging van Richtl(n 2001/95/EG van het
Europees Parlement en de Raad inzake algemene productveiligheid
(hierna «de richtlijn algemene productveiligheid» genoemd). Dit voorstel
betreft alle consumentengoederen, behalve de onder art. 2 lid 2
genoemde producten, zoals voeding en medische hulpmiddelen. Net als
de richtlijn algemene productveiligheid stelt de voorgestelde verordening
met het oog op de vereiste veiligheid van consumentenproducten een
aantal verplichtingen voor de marktdeelnemers vast en bevat zij
bepalingen voor het vaststellen van Europese normen tot naleving van de
algemene veiligheidsverplichting.
De toepassing van de voorgestelde verordening en haar wisselwerking
met andere EU-wetgeving zullen aanzienlijk worden gestroomlijnd en
vereenvoudigd, zonder evenwel afbreuk te doen aan een hoog niveau van
bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de consument.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

4

Een aantal overlappingen van voorschriften inzake markttoezicht en van
verplichtingen van marktdeelnemers uit diverse stukken EU-wetgeving (de
richtlijn algemene productveiligheid, Verordening (EG) nr. 765/2008 tot
vaststelling van de eisen inzake accreditatie en markttoezicht betreffende
het verhandelen van producten en sectorspecifieke harmonisatiewetgeving van de Unie waarmee ook consumentenproducten worden
bestreken) hebben tot verwarring geleid bij de marktdeelnemers en de
nationale autoriteiten. Hierdoor wordt de naleving door de marktdeelnemers van hun verplichtingen en de doeltreffendheid van het markttoezicht in de Unie aanzienlijk gehinderd.
Dit voorstel beoogt klaarheid te scheppen in het regelgevende kader voor
consumentenproducten, rekening houdend met de recente ontwikkeling
van de wetgeving, zoals het nieuwe, in 2008 goedgekeurde wetgevingskader voor het in de handel brengen van producten (Besluit van raad en
EP, 768/2008), de aanpassing van sectorspecifieke harmonisatiewetgeving
van de Unie aan dat nieuwe kader (het alignement pakket) en de inwerkingtreding op 1 januari 2013 van een nieuwe verordening betreffende
Europese normalisatie.
Goede Europese normen bevorderen de naleving door marktdeelnemers
van de algemene veiligheidseis van de verordening en vergemakkelijkt
het markttoezicht. Het voorstel beoogt het proces te versnellen waarmee
de Commissie de Europese normalisatie instellingen opdracht (mandaat)
kan geven om Europese normen op te stellen dan wel bestaande
Europese normen te identificeren die voldoen aan de criteria die door de
commissie in haar mandaat zijn gedicteerd.
Tenslotte introduceert het voorstel een aantal aspecten die zowel door de
marktdeelnemers als de toezichthouders moeten worden meegenomen
bij de vraag of een product wel of niet veilig is indien geen Europese
normen bestaan noch nationale wetgeving van de lidstaat waar het
product wordt aangeboden
• Impact assessment Commissie
In de impact assessment zijn verschillende beleidsopties om op de interne
markt een hoog niveau van bescherming van consumenten en andere
gebruikers te bereiken door het aantal producten dat niet aan de eisen
voldoet te verminderen. De verschillende opties zijn kwalitatief gescoord
op onder andere efficiëntie, effectiviteit en kosten. Niet meegenomen zijn
de gevolgen van de vermelding van het land van oorsprong in artikel 7
omdat deze toevoeging pas zeer laat is meegenomen in het voorstel.
Volgens het impact assessment kunnen de moeilijkheden met het voldoen
aan de productveiligheidseisen door marktdeelnemers en de gefragmenteerde situatie in markttoezicht het beste aangepakt worden door een
nieuwe verordening voor productveiligheid voor consumentenproducten
en een nieuwe verordening voor markttoezicht met een brede scope.
4. Bevoegdheidsvaststelling en subsidiariteits- en proportionaliteitsoordeel
a) Bevoegdheid
Het voorstel is gebaseerd op artikel 114 van het Verdrag betreffende de
werking van de Europese Unie (VWEU), dat de rechtsgrondslag is voor het
opzetten en functioneren van de interne markt waarop ook de bestaande
richtlijn algemene productveiligheid is vastgesteld. Nederland kan zich
daarin vinden.
b) Subsidiariteits- en proportionaliteitsoordeel
Subsidiariteit
Positief. Binnen de interne markt, waar de vrijheid van verkeer van
producten bestaat, kunnen voorschriften inzake productveiligheid slechts

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

5

op Unie-niveau doeltreffend worden vastgesteld. Dit is noodzakelijk om
een hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen (overeenkomstig artikel 169 VWEU en onder verwijzing naar art. 114 VWEU), en
ook om te voorkomen dat de lidstaten afwijkende productvoorschriften
vaststellen, wat een versnippering van deinterne markt tot gevolg zou
hebben.
Proportionaliteit
Positief met kanttekeningen. Het voorstel heeft de vorm van een verordening. Dit is het passende rechtsinstrument, aangezien hierbij duidelijke
en gedetailleerde regels worden opgelegd die op uniforme wijze en op
hetzelfde tijdstip in de gehele Unie van toepassing worden. Hiermee
worden divergerende toepassingen in de lidstaten vermeden, hetgeen tot
verschillende niveaus van bescherming van de gezondheid en veiligheid
zou leiden en belemmeringen voor de interne markt zou opwerpen. De
vervanging van de nationale omzettingsmaatregelen leidt ook tot een
ingrijpende vereenvoudiging, aangezien de marktdeelnemers zich bij het
verrichten van hun bedrijfsactiviteiten kunnen baseren op één regelgevingskader in plaats van een «lappendeken» van nationale wetgevingen
van de lidstaten.
Nederland heeft bedenkingen bij een aantal gedelegeerde bevoegdheden
in het huidige voorstel, op basis waarvan de Commissie kan bepalen voor
welke producten, categorieën en groepen producten marktdeelnemers
een traceringssysteem moeten inrichten (zie onder 4c). Bovendien is
Nederland geen voorstander van het voorstel voor de vermelding van het
land van oorsprong zoals verwoord in artikel 7. Nederland steunt dit niet
omdat het zorgt voor lastenverzwaring, meer toezicht vergt en weinig
toegevoegde waarde zal hebben. Ook is het niet in de impact assessment
meegenomen. De maatregel zou mogelijk kunnen worden beschouwd als
een niet-tarifaire handelsbelemmering en is mogelijk in strijd met onze
WTO-verplichtingen.
c) Nederlands oordeel over de voorstellen op het gebied van gedelegeerde en/of uitvoeringshandelingen
Nederland kan zich goed vinden in de uitvoeringshandelingen in het
voorstel maar is wel kritisch over de voorgestelde gedelegeerde handelingen [artikel 13.3 en 15.3]. Met betrekking tot artikel 13.3 wenst
Nederland nadere informatie over de strekking van het voorstel alvorens
een definitief standpunt in te nemen of gedelegeerde handelingen wel
wenselijk zijn.
Voor artikel 15.3 wil Nederland nader onderzoeken of in deze gevallen
gedelegeerde handelingen wel wenselijk zijn en niet beter gekozen kan
worden voor uitvoeringshandelingen met de onderzoeksprocedure. In het
huidige voorstel kan de Commissie namelijk bepalen voor welke
producten, categorieën en groepen producten marktdeelnemers een
traceringssysteem moeten inrichten. Dit heeft vergaande consequenties
voor marktdeelnemers.
5. Financiële implicaties, gevolgen voor regeldruk en administratieve lasten
a) Consequenties EU-begroting
Het voorstel heeft geen andere gevolgen voor de begroting dan die welke
betrekking hebben op de correcte toepassing van de verordening, die als
richtlijn algemene productveiligheid reeds deel uitmaakt van de wettelijke
verworvenheden van de Unie. De gevolgen voor de EU-begroting (12 mln.
2015–2020) werden reeds geanticipeerd in het consumentenprogramma
2014–2020.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

6

b) Financiële consequenties (incl. personele) voor rijksoverheid en/ of
decentrale overheden
Het voorstel bewerkstelligt een verregaande harmonisatie en vereenvoudiging van de bestaande wetgeving voor consumentenproducten voor de
rijksoverheid wat tot minder controletaken leidt. Wel heeft het voorstel
daadwerkelijke potentiële uitbreidingen van het toezichtgebied. Hierbij
gaat het over het nieuwe voorschrift dat het land van oorsprong moet
worden aangegeven (en dus gecontroleerd) en ook dat producten die in
het kader van dienstverlening worden gebruikt en waaraan de consument
direct wordt blootgesteld eveneens onder deze verordening vallen. Dit
laatste is een uitbreiding want onder de huidige productveiligheidsrichtlijn
vallen slechts producten in het kader van dienstverlening die door de
consument zelf kunnen worden gebruikt. Ook de bevoegdheden van de
commissie met betrekking tot de traceerbaarheid kunnen tot meer
controle taken leiden.
Toename van uitvoerings- en handhavingslasten dient zo veel mogelijk te
worden voorkomen. Nederland wenst daarom al voor de aanvaarding van
dit voorstel duidelijkheid te krijgen over deze aspecten, zodat de kosten
voor de rijksoverheid op voorhand te bepalen zijn.
Nederland is van mening dat de financiële middelen gevonden dienen te
worden binnen de bestaande financiële kaders van de EU-begroting.
Budgettaire gevolgen worden ingepast op de begroting van het beleidsverantwoordelijke departement, conform de regels van de budgetdiscipline.
c) Financiële consequenties (incl. personele) voor bedrijfsleven en burger
Er zijn vooralsnog geen financiële consequenties voor de burger. De
vereenvoudiging en stroomlijning van de wetgeving zorgt voor lagere
kosten voor het bedrijfsleven. Uitbreidingen in het voorstel zoals de
traceringverplichtingen en de verplichting om het land van oorsprong te
vermelden kunnen in potentie leiden tot een lastenverzwaring voor het
bedrijfsleven.
d) Gevolgen voor regeldruk/administratieve lasten voor rijksoverheid,
decentrale overheden, bedrijfsleven en burger
Het voorstel heeft vooralsnog geen gevolgen voor regeldruk/
administratieve lasten voor de Rijksoverheid. Wel kunnen de bevoegdheden van de Commissie inzake de traceringverplichtingen leiden tot
meer lasten voor het bedrijfsleven omdat ze een elektronisch systeem
moeten opzetten. Ook kan de verplichting om het land van oorsprong te
vermelden leiden tot meer lasten voor het bedrijfsleven. Daar staat
tegenover een vermindering van de lasten vanwege de mogelijkheid het
bedrijfsleven in bepaalde situaties vrij te stellen van de informatieplicht/
melding van informatie over bepaalde productgroepen en de vereenvoudiging en stroomlijning van de wetgeving.
Nederland zal zich tijdens de onderhandelingen inzetten om de administratieve lasten die uit het voorstel voortkomen zo beperkt mogelijk te
houden, zonder afbreuk te doen aan de doeltreffendheid van de maatregelen. Nederland zal daartoe oproepen aandacht te hebben voor de
lastenlichte variant van de voorgestelde maatregelen, met extra aandacht
voor de nalevingkosten die voortkomen uit de maatregelen.
6. Implicaties juridisch
a) Consequenties voor nationale en decentrale regelgeving en/of
sanctionering beleid (inclusief toepassing van de lex silencio positivo)
Het voorstel leidt tot aanpassing van de Warenwet. Het voorstel bevat een
verplichting voor de lidstaten om adequate bestuurlijke en strafrechtelijke

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

7

sancties vast te stellen als de regels die uitvoering geven aan de verordening niet worden nageleefd. Daarnaast bevat het voorstel een
verplichting voor de lidstaten om alle maatregelen te treffen die nodig zijn
om de daadwerkelijke toepassing van die sancties te garanderen.
b) Voorgestelde implementatietermijn (bij richtlijnen), dan wel voorgestelde datum inwerkingtreding (bij verordeningen en beschikkingen) met
commentaar t.a.v. haalbaarheid
De verordening wordt met ingang van 1 januari 2015 van toepassing.
Aangezien hier een wetswijziging noodzakelijk is, is minimaal een
uitvoeringstermijn van twee jaar vereist. Nederland zal bij de verdere
onderhandelingen van de ontwerpverordening inzetten op een
overgangstermijn van ten minste 24 maanden.
c) Wenselijkheid evaluatie-/horizonbepaling
In de verordening is een verplichting opgenomen om de toepassing van
de verordening te evalueren. Dit zal gebeuren vijf jaar na de datum
waarop de verordening van toepassing is in de lidstaten.
7. Implicaties voor uitvoering en handhaving
a) Uitvoerbaarheid.
Het voorstel bewerkstelligt een verregaande harmonisatie en vereenvoudiging van de bestaande wetgeving voor consumentenproducten. Wel
blijven er voor zowel marktdeelnemers als toezichthouders situaties
bestaan waar onduidelijkheid kan ontstaan over de voor marktdeelnemers
geldende verplichtingen. Het gaat daarbij om de vele ondernemers die
zowel in niet- geharmoniseerde producten handelen als in wel geharmoniseerde. Het is in de praktijk goed denkbaar dat een ondernemer zowel de
verplichtingen uit het voorstel moet nakomen en doorvoeren in zijn
bedrijfsvoering als die welke in specifieke productrichtlijnen zijn voorgeschreven.
b) Handhaafbaarheid.
Ook hier geldt dat het voorstel door een verregaande harmonisatie en
vereenvoudiging van de bestaande wetgeving voor consumentenproducten een betere handhaafbaarheid bewerkstelligt. Toch blijven voor de
toezichthouders situaties bestaan waar mogelijke onduidelijkheid kan
ontstaan over de voor marktdeelnemers geldende verplichtingen zoals
genoemd bij de uitvoerbaarheid. De toezichthouder zal in zijn controles
dan ook rekening moeten houden met deze verschillende regiems al naar
gelang de productgroep in kwestie die wordt verhandeld.
Daarnaast roept de uitbreiding in de «dienstensfeer» (producten waarmee
de consument «in contact komt» in kader dienstverlening) vraagtekens op.
Het is vooralsnog onduidelijk om welke producten het gaat en in welke
situaties het product dat door een dienstverlener in de aanwezigheid van
consumenten wordt gebruikt ook veilig moet zijn.
8. Implicaties voor ontwikkelingslanden
Nederland is geen voorstander van het vermelden van het land van
oorsprong. Indien dit onderdeel van het voorstel toch van kracht wordt,
zal Nederland ervoor pleiten dat voor producten uit ontwikkelingslanden
de oorsprongsregels gelden zoals die zijn vastgelegd onder het Algemeen
Preferentieel Stelsel (APS).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

8

9. Nederlandse positie
Ten algemene staat Nederland positief tegenover het voorstel maar
plaatst wel een aantal kanttekeningen. Het voorstel bewerkstelligt een
verregaande harmonisatie en vereenvoudiging van de bestaande
wetgeving voor consumentenproducten voor zowel het bedrijfsleven als
voor de rijksoverheid. Het onderhavige voorstel bevat maatregelen voor
consumenten producten die niet in verticale productrichtlijnen geregeld
zijn. Deze voorstellen verschillen op sommige punten met maatregelen
die in specifieke productrichtlijnen zijn opgenomen. Nederland zal hier
vragen over stellen.
Ook is Nederland geen voorstander van de verplichting om het land van
oorsprong te vermelden. Nederland steunt dit niet omdat het zorgt voor
lastenverzwaring, meer toezicht vergt en weinig toegevoegde waarde zal
hebben. Ook is het niet in de impact assessment meegenomen. De
maatregel zou mogelijk kunnen worden beschouwd als een niet-tarifaire
handelsbelemmering en is mogelijk in strijd met onze
WTO-verplichtingen.
Verder wil Nederland nog kritisch kijken naar de gedelegeerde handelingen in de artikelen 13.3 en 15.3. In het huidige voorstel kan de Europese
Commissie namelijk (artikel 15.3) bepalen voor welke producten,
categorieën en groepen producten marktdeelnemers een traceringsysteem moeten inrichten. Dit heeft vergaande consequenties voor
marktdeelnemers. Nederland wil nog nader onderzoeken of in deze
gevallen de gedelegeerde handelingen wel wenselijk zijn en niet beter
gekozen kan worden voor uitvoeringshandelingen met de onderzoeksprocedure. Met betrekking tot artikel 13.3 wenst Nederland nadere informatie
over de strekking van het voorstel alvorens een definitief standpunt in te
nemen of gedelegeerde handelingen wel wenselijk zijn.
Nederland zal zich tijdens de onderhandelingen inzetten om de administratieve lasten die uit het voorstel voortkomen zo beperkt mogelijk te
houden, zonder afbreuk te doen aan de doeltreffendheid van de maatregelen. Nederland zal daartoe oproepen aandacht te hebben voor de
lastenlichte variant van de voorgestelde maatregelen, met extra aandacht
voor de nalevingkosten die voortkomen uit de maatregelen.
Ook de toename van uitvoerings- en handhavingslasten dient zo veel
mogelijk te worden voorkomen. Nederland wenst daarom al voor de
aanvaarding van dit voorstel duidelijkheid te krijgen over deze aspecten,
zodat de kosten voor de rijksoverheid op voorhand te bepalen zijn.
Daarnaast roept de uitbreiding in de «dienstensfeer» (producten waarmee
de consument «in contact komt» in kader dienstverlening) vraagtekens op.
Het is vooralsnog onduidelijk om welke producten het gaat en in welke
situaties het product dat door een dienstverlener in de aanwezigheid van
consumenten wordt gebruikt ook veilig moet zijn. Nederland wenst ook
hier duidelijkheid te krijgen over deze aspecten.
Wanneer het opnemen van het land van oorsprong toch wordt doorgevoerd, zal Nederland ervoor pleiten dat voor producten uit ontwikkelingslanden de oorsprongsregels gelden zoals die zijn vastgelegd onder het
APS.
Tot slot wil Nederland de mogelijkheid onderzoeken om de verordening te
verbreden tot een verordening die veiligheids- en gezondheidseisen stelt
aan alle producten. Dit omdat er signalen zijn dat sommige producten
buiten de productveiligheidsregelgeving vallen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 22 112, nr. 1589

9