1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2008–2009

A

31 886

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Republiek Mauritius inzake wederzijdse
administratieve bijstand in douanezaken, met
bijlage; Port Louis, 13 maart 2008

Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 5 maart 2009

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
10 maart 2009.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens één van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven
uiterlijk op 9 april 2009.

Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste lid,
van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van
State gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen het op 13 maart 2008 te Port Louis totstandgekomen verdrag
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Mauritius inzake
wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken, met bijlage (Trb.
2008, 103).
Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.
De minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. Verhagen

KST128655
0809ekkst31886-1
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
1. Algemeen
Het advies van de Raad van State wordt niet
openbaar gemaakt, omdat het zonder meer
instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid jo
vierde lid, onder b, van de Wet op de Raad van
State).

Voor een effectief douaneoptreden en een betere bestrijding van
internationale fraude is het nodig te komen tot een versterkte samenwerking tussen de douaneadministraties van Nederland en Mauritius.
Deze behoefte betreft zowel het toezicht op de naleving van de douanewetgeving als het voorkomen, onderzoeken en bestrijden van inbreuken
op die wetgeving.
Het op 13 maart 2008 te Port Louis tot stand gekomen Verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Mauritius inzake wederzijdse
administratieve bijstand in douanezaken (Trb. 2008,103) (hierna: het
verdrag) beoogt een bilateraal kader te scheppen waarbinnen de nauwere
samenwerking gestalte kan krijgen en de grensoverschrijdende fraudes in
het handelsverkeer kunnen worden aangepakt. Daarnaast biedt het
verdrag de mogelijkheid om de internationale drugshandel effectiever te
bestrijden.
Qua opzet en bewoording is het verdrag goeddeels gebaseerd op een in
de Werelddouane-organisatie (WDO) – de voormalige Internationale
Douaneraad (IDR) – ontwikkeld modelverdrag. Zoals het internationaal
gebruikelijk is om op het gebied van de verdragen ter voorkoming van
dubbele belasting het modelverdrag van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) tot uitgangspunt te
nemen voor de onderhandelingen, zo speelt dit WDO modelverdrag een
soortgelijke rol voor bilaterale verdragen inzake wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken.
Het verdrag regelt nauwkeurig tot hoever de samenwerking tussen de
douaneadministraties strekt en beperkt zich daarbij tot de maatregelen die
voor een doeltreffende samenwerking noodzakelijk zijn. Het ziet alleen op
de administratieve samenwerking tussen douaneautoriteiten en bestrijkt
niet het terrein van de tussen rechterlijke autoriteiten te verlenen
internationale rechtshulp in strafzaken.
In artikel 1 worden de elementaire begrippen nader gedefinieerd.
Vervolgens wordt in artikel 2 het toepassingsgebied van het verdrag
omschreven. De artikelen 3 tot en met 7 bepalen de reikwijdte van de
informatieverstrekking die op verzoek, eigener beweging dan wel
automatisch kan plaatsvinden. De artikelen 8 tot en met 12 geven
voorschriften betreffende andere bijstandsvormen, zoals technische
assistentie, het verlenen van bijstand bij de invordering of het houden van
toezicht op bij het goederenverkeer betrokken personen, zendingen,
opslagplaatsen en vervoermiddelen. De artikelen 13 tot en met 20 geven
enkele meer formele voorschriften met betrekking tot de vorm waarin en
de condities waaronder de bijstand wordt verleend. De artikelen 21 tot en
met 25 bevatten onder meer bepalingen betreffende de inwerkingtreding
en de toepassing van het verdrag.
2. Artikelsgewijze toelichting

Artikel 1 (Begripsomschrijvingen)
Met «douaneadministratie» wordt voor Nederland de centrale autoriteit
aangeduid die beleidsmatig verantwoordelijk is voor een of meer
regelingen waarop de in het verdrag omschreven samenwerking
betrekking heeft.
Op grond van de huidige taakverdelingen zijn dat de volgende ministeries:
Buitenlandse Zaken; Economische Zaken; Financiën; Justitie; Landbouw,
Natuur en Voedselkwaliteit; Onderwijs, Cultuur en Wetenschap; Verkeer en
Waterstaat; Volksgezondheid, Welzijn en Sport en Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Deze ministeries zijn uiteraard

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

2

tevens verantwoordelijk voor de uitvoerende diensten die namens hen
aan de samenwerking in de zin van het verdrag deelnemen. Naast de
Douane en de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst/Economische
Controledienst (van het ministerie van Financiën) zijn dit bijvoorbeeld de
Algemene Inspectiedienst (ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit) en de VROM-Inspectie (ministerie van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer).
Omwille van de duidelijkheid en efficiëntie zal aan Nederlandse kant het
Douane Informatie Centrum te Rotterdam (DIC) voor zowel de verdragspartner als voor de bedoelde uitvoerende diensten als centraal
aanspreekpunt worden aangewezen. Het DIC zal in die hoedanigheid
Mauritiaanse en Nederlandse bijstandsverzoeken kunnen doorgeleiden
naar de bevoegde binnenlandse dan wel buitenlandse autoriteiten,
dergelijke bijstandsverzoeken in procedureel opzicht verder begeleiden en
de bevindingen van de aangezochte instantie doen toekomen aan de
Mauritiaanse of Nederlandse dienst die om de bijstand had verzocht.
Het voornemen is om vorenbedoelde aanwijzing van het DIC op te nemen
in een gezamenlijk besluit van het ministerie van Financiën en de
douaneadministratie van Mauritius krachtens artikel 21 van het verdrag.
Die bepaling maakt het mogelijk om, ter vergemakkelijking van de
uitvoeringspraktijk, binnen het kader van het verdrag passende nadere
afspraken te maken.
Het begrip «douanewetgeving» heeft, evenals het begrip «douaneadministratie», in het verdrag een ruimere betekenis dan die welke
daaraan in het algemeen wordt toegekend. Onder de werking van het
verdrag vallen ten gevolge van deze definitie in ruime zin van de term
«douanewetgeving» regelingen inzake de in-, uit- en doorvoer van
goederen, hoofdzakelijk betreffende:
a. douanerechten alsmede omzetbelasting en accijnzen geheven ter zake
van de invoer;
b. belastingen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid
en landbouwrestituties;
c. anti-dumpingrechten;
d. verboden, beperkingen en controlemaatregelen inzake het grensoverschrijdende goederenverkeer ter bescherming van financiële,
economische (landbouweconomische daaronder begrepen), culturele,
veterinaire en fytosanitaire belangen en ter bescherming van de
veiligheid van de internationale handelslogistieke keten, de openbare
orde, de volksgezondheid en het milieu.
Bij de begripsomschrijvingen van artikel 1 is voorts een definitie van
persoonsgegevens opgenomen, welke is ontleend aan artikel 2, onderdeel
a, van het op 28 januari 1981 te Straatsburg tot stand gekomen Verdrag
tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde
verwerking van persoonsgegevens (Trb. 1988, 7).
De overige definities betreffen termen die in het onderhavige verdrag
regelmatig worden gebruikt en beogen redactionele complicaties in de
tekst van het verdrag te voorkomen.

Artikel 2 (Reikwijdte van het verdrag)
Het artikel omschrijft het kader waarbinnen de administratieve bijstand
wordt verleend, zowel vanuit nationaal perspectief als in internationaal
verband. Wat dit laatste betreft, moet voor Nederland met name worden
gedacht aan verplichtingen uit hoofde van de Europese regelgeving op dit
vlak. Hier kan in het bijzonder worden verwezen naar Verordening (EG) nr.
515/97 van de Raad van 13 maart 1997 betreffende de wederzijdse
bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en de
samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie met het oog op
de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften (PbEG

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

3

L 82). Als gevolg van deze verordening zijn de lidstaten verplicht om
onder bepaalde omstandigheden informatie door te geven aan de
Europese Commissie en andere lidstaten, ook indien deze informatie
afkomstig is van derde landen.
De praktische uitvoering van de bijstand zal geschieden in overeenstemming met de wettelijke en administratieve bepalingen van de
verdragsluitende partij die de administratieve bijstand verleent. Uitdrukkelijk is vastgelegd dat het verdrag voorziet in het verlenen van administratieve bijstand tussen de verdragsluitende partijen. Onder administratieve bijstand dient in dit verband doorgaans te worden verstaan dat de
aangezochte douaneadministratie informatie verstrekt ten behoeve van de
verzoekende douaneadministratie. In de regel geschiedt dit naar
aanleiding van een concreet geval waarbij de verzoekende douaneadministratie bepaalde informatie nodig heeft om een onderzoek te
kunnen afronden. Deze informatie kan betrekking hebben op goederen,
voorafgaande transacties in de logistieke keten en op betrokken (rechts)personen. Indien bijstand dient te worden verleend op grond van een
ander samenwerkingsverdrag tussen beide landen, geeft de aangezochte
administratie aan welke andere nationale autoriteiten zich daarmee
bezighouden.

Artikel 3 (Informatie voor de toepassing en handhaving van de
douanewetgeving)
Ingevolge deze bepaling kan een douaneadministratie onder het verdrag
in beginsel aan de andere douaneadministratie informatie verstrekken
hetzij naar aanleiding van een verzoek van die andere administratie, hetzij
uit eigen beweging. Toegelaten doeleinden voor het verstrekken van
informatie zijn in beide situaties het bevorderen van een juiste toepassing
door de andere douaneadministratie van de voor haar relevante douanewetgeving, het leveren van een bijdrage aan het voorkomen, onderzoeken
en bestrijden door de andere douaneadministratie van inbreuken op die
wetgeving, alsmede hulp aan de bedoelde administratie bij het verzekeren
van de veiligheid van de internationale logistieke keten.
De te verstrekken informatie zal doorgaans zijn toegespitst op individuele
kwesties, maar kan ook van meer algemene aard zijn. Voorbeelden van dit
laatste zijn het leveren van informatie over de in het eigen land van
toepassing zijnde douanewetgeving en -procedures, het geven van
informatie over nieuwe controle- en handhavingstechnieken, alsmede het
verschaffen van gegevens omtrent gesignaleerde fraudepatronen. Ook het
aanleveren van gegevens aan de andere douaneadministratie ten
behoeve van door deze in eigen regie te verrichten risicoanalyses behoort
tot de geboden mogelijkheden tot samenwerking in het kader van het
verdrag.

Artikel 4 (Informatie met betrekking tot inbreuken op de
douanewetgeving)
De bepaling behelst een concretisering van artikel 3 waar het betreft
informatieverstrekking over mogelijke inbreuken op de douanewetgeving
van de andere verdragsluitende partij.

Artikel 5 (Informatie over de rechtmatigheid van de invoer of uitvoer van
goederen)
Deze bepaling bevat eveneens een uitwerking van artikel 3, hier met
betrekking tot de situatie waarin geen zekerheid bestaat of goederen op
rechtmatige wijze werden in- of uitgevoerd. De vraag naar de rechtmatigheid van de invoer is in het bijzonder van belang in die gevallen waarin,

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

4

afhankelijk van de uitvoer dan wel de eindbestemming, een gunstige
behandeling wordt toegestaan. Zo kan een verrekening van belasting of
een restitutie dan wel een ontheffing van een uitvoerverbod worden
toegepast. Twijfel of goederen werkelijk naar het andere land zijn
uitgevoerd, kan worden weggenomen wanneer de douaneadministratie
van de andere verdragsluitende partij verklaart dat de goederen op
rechtmatige wijze in haar nationale grondgebied zijn ingevoerd en onder
welke douaneregeling zij daar eventueel zijn gebracht.

Artikel 6 (Automatische informatieverstrekking)
Ingevolge deze bepaling in verbinding met artikel 21 van het verdrag
kunnen de douaneadministraties afspreken dat, en onder welke
voorwaarden, zij elkaar informatie op automatische wijze zullen doen
toekomen. Het moet daarbij gaan om gegevens die ook ingevolge een van
de andere informatieartikelen van het verdrag, al dan niet op verzoek en
behoudens het automatisme bij het verstrekken ervan, zouden mogen
worden uitgewisseld.

Artikel 7 (Informatieverstrekking vooraf)
Hoe eerder de douane over informatie betreffende een bepaalde goederenzending uit het andere land beschikt, des te sneller kan zij handelen als
de goederen daadwerkelijk arriveren. Ingevolge artikel 7 in verbinding met
artikel 21 van het verdrag kunnen de douaneadministraties daarom
afspreken dat, en onder welke voorwaarden, zij elkaar gegevens toesturen
met betrekking tot goederenzendingen die bestemd zijn voor (een ontvanger in) het andere land, maar die op het tijdstip waarop de gegevens
worden uitgewisseld nog onderweg zijn naar het andere land.

Artikel 8 (Technische bijstand)
De in dit artikel voorziene technische bijstand maakt het voor de Nederlandse douane mogelijk om een bijdrage te leveren aan de inspanningen
van Mauritius om zijn douanedienst efficiënter en effectiever te laten
opereren. De technische bijstand zal zich voornamelijk kunnen richten op
het opleiden van Mauritiaans douanepersoneel en het verschaffen van
kennis over technieken, procedures en controlemethoden en -middelen op
douanegebied.

Artikel 9 (Invordering van douanevorderingen)
Als sluitstuk van de wederzijdse administratieve bijstand wordt in dit
artikel de mogelijkheid van daadwerkelijke bijstand bij de (dwang)invordering voorzien. Deze bijstandsvorm ziet, overeenkomstig de definitie in
artikel 1, onderdeel b, van het verdrag van het begrip douanevordering,
op de douanerechten en de daarmee verband houdende verhogingen,
bestuurlijke boeten, achterstallige betalingen, renten en kosten. Gezien de
ruime definitie in artikel 1, onderdeel c, van het verdrag van het begrip
douanerechten kan deze bijstand ook betrekking hebben op een ingevolge
de douanewetgeving van het verzoekende land terug te betalen restitutie
of exportsubsidie.
Voor de daadwerkelijke bijstand bij invordering zullen ingevolge het
tweede lid van dit artikel op de voet van artikel 21 van het verdrag nog
nadere afspraken worden gemaakt.

Artikel 10 (Toezicht en informatie)
De bepaling voorziet in de mogelijkheid dat, indien twijfels zijn gerezen
over de legitimiteit van goederenbewegingen naar het grondgebied van

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

5

de andere verdragsluitende partij, ten behoeve van de douaneadministratie van de andere verdragsluitende partij bijzonder toezicht
wordt gehouden op de bij die goederenbewegingen betrokken goederen,
opslagplaatsen, vervoermiddelen of personen.

Artikel 11 (Gecontroleerde aflevering)
Voorzover dat binnen hun respectieve nationale rechtsstelsels is toegelaten, kunnen de douaneadministraties van de verdragsluitende partijen
afspraken maken over de gecontroleerde aflevering van goederen. Indien
andere nationale autoriteiten hierover beslissingen dienen te nemen, in
Nederland bijvoorbeeld het Openbaar Ministerie, wordt met deze
autoriteiten samengewerkt dan wel wordt de zaak aan deze autoriteiten
overgedragen.

Artikel 12 (Deskundigen en getuigen)
Op verzoek kan de aangezochte douaneadministratie functionarissen
machtigen om ter zake van de uitvoering van de douanewetgeving als
deskundige of getuige te verschijnen voor een rechtscollege van de
verzoekende verdragsluitende partij.

Artikel 13 (Toezending van verzoeken)
Dit artikel regelt bij wie een verzoek om bijstand wordt gedaan en bevat
voorschriften met betrekking tot inhoud en vorm van het verzoek.

Artikel 14 (Vergaren van informatie)
Op basis van dit artikel stelt de aangezochte douaneadministratie een
onderzoek in, indien zij niet zelf beschikt over de gevraagde informatie.
Het onderzoek kan bijvoorbeeld inhouden dat de Nederlandse douane, om
tegemoet te komen aan een verzoek van de Mauritiaanse douane, in
overeenstemming met de Nederlandse wettelijke en administratieve
bepalingen (conform het gestelde in artikel 2, tweede lid) bij een bedrijf
een administratieve controle (boekenonderzoek) verricht.
Indien de aangezochte douaneadministratie tot het verrichten van het
onderzoek onbevoegd is, informeert zij de verzoekende douaneadministratie overeenkomstig de bepaling van artikel 2, vierde lid, welke
nationale autoriteit daartoe wel bevoegd is. Daarnaast kan de aangezochte
douaneadministratie besluiten het verzoek door te zenden naar die
bevoegde autoriteit.

Artikel 15 (Aanwezigheid van functionarissen op het grondgebied van de
andere verdragsluitende partij)
Dit artikel voorziet in de mogelijkheid van aanwezigheid van douaneambtenaren op elkaars grondgebied en regelt de voorwaarden waaronder van
deze mogelijkheid gebruik kan worden gemaakt. Vooral als het gaat om
onderzoeken waarin een groot deel van de benodigde gegevens in een
bepaalde zaak zich bevindt in het andere land, bijvoorbeeld bij dubbele
facturering of bij een niet regelmatig beëindigd transport van goederen
tussen Mauritius en Nederland, kan het onderzoek worden versneld indien
ambtenaren van de verzoekende douaneadministratie direct informatie
verkrijgen van de bevoegde eenheden van de aangezochte administratie,
dan wel aanwezig zijn bij onderzoeken te verrichten door ambtenaren van
de aangezochte douaneadministratie.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

6

Artikel 16 (Aanwezigheid van functionarissen van de verzoekende
verdragsluitende partij op uitnodiging van de aangezochte administratie)
Andersom kan het ook voor de aangezochte douaneadministratie nuttig
zijn als functionarissen van de verzoekende verdragsluitende partij
aanwezig zijn bij het te verrichten onderzoek. Per geval kunnen hieraan
nadere voorwaarden worden gesteld.

Artikel 17 (Bepalingen ten aanzien van bezoekende functionarissen)
Zolang functionarissen uit hoofde van het verdrag aanwezig zijn op het
grondgebied van de andere verdragsluitende partij, dienen zij zich steeds
als zodanig te kunnen legitimeren. Gedurende hun verblijf genieten zij de
bescherming die toekomt aan douaneambtenaren van de andere
verdragsluitende partij voorzover althans de wettelijke en administratieve
bepalingen van laatstbedoelde partij voorzien in een dergelijke uitbreiding
ten gunste van de buitenlandse functionarissen. Voorts zijn de functionarissen aansprakelijk voor de strafbare feiten die zij tijdens hun verblijf
eventueel zouden begaan.

Artikel 18 (Gebruik, vertrouwelijkheid en bescherming van informatie)
Aangezien de in het verdrag bedoelde informatie dikwijls van vertrouwelijke aard is, moet voor misbruik daarvan worden gewaakt. Dit artikel
schrijft voor dat op grond van het verdrag verkregen informatie zeer
zorgvuldig moet worden behandeld.
Het eerste lid legt vast dat de verkregen informatie door de bevoegde
douaneautoriteiten slechts voor de doeleinden van het verdrag mag
worden gebruikt.
Gebruik van de informatie voor andere doeleinden of door andere
autoriteiten is ingevolge het tweede lid alleen toegestaan indien de
douaneadministratie die de informatie heeft verstrekt daartoe uitdrukkelijk
toestemming heeft gegeven en indien een dergelijk ander gebruik
bovendien in overeenstemming is met het nationale recht van de
ontvangende verdragsluitende partij. Een beoogd gebruik in Mauritius
voor strafrechtelijke doeleinden van door de Nederlandse douaneadministratie verstrekte informatie vereist op grond van dit tweede lid
daarom steeds (voorafgaande) instemming van het Nederlandse
Openbaar Ministerie of de Nederlandse rechter.
Het derde lid schrijft voor dat in het land dat de informatie ontvangt,
minimaal hetzelfde niveau van geheimhouding en bescherming voor deze
informatie moet gelden als van toepassing is op soortgelijke informatie
krachtens het nationale recht.
Het vierde lid bepaalt dat het toezenden van persoonsgegevens onder het
verdrag in overeenstemming met de wetgeving van de desbetreffende
verdragsluitende partij geschiedt. Daarnaast zijn toezending van
persoonsgegevens door de ene verdragsluitende partij en opslag en
gebruik daarvan door de andere verdragsluitende partij onderworpen aan
de strikte voorwaarden die staan vermeld in de Bijlage die een integrerend deel uitmaakt van het verdrag.

Artikel 19 (Ontheffing)
Het artikel bevat de gronden waarop kan worden afgezien van het
verlenen van bijstand of het verlenen van bijstand afhankelijk kan worden
gesteld van het nakomen van bepaalde voorwaarden of, in voorkomend
geval, kan worden uitgesteld. Nederland zal krachtens dit artikel bijvoorbeeld geen bijstand verlenen als deze wordt gevraagd ten behoeve van
onderzoek in een zaak die hier te lande al onderwerp van een strafvervolging heeft gevormd. Hetzelfde geldt bij een nog lopende strafrechte-

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

7

lijke procedure. Informatie wordt niet verstrekt dan na daartoe verkregen
toestemming van de desbetreffende gerechtelijke autoriteit. Deze
autoriteit kan de nodige waarborgen verlangen om te voorkomen dat de
gegevens in het verzoekende land worden gebruikt om een strafvervolging voor hetzelfde feit tegen dezelfde verdachte te beginnen.

Artikel 20 (Kosten)
De douaneadministraties zien in beginsel af van alle vorderingen tot
terugbetaling van de door hen onder het verdrag gemaakte kosten.

Artikel 21 (Uitvoering van het verdrag)
De douaneadministraties zullen ter regeling van de praktische aspecten bij
de uitvoering van het verdrag nadere afspraken maken.

Artikel 23 (Geschillenregeling)
Geschillen bij de uitvoering van het verdrag worden in onderling overleg
opgelost. Mocht het overleg in eerste instantie niet tot een bevredigende
uitkomst leiden, dan zal worden getracht het geschil langs diplomatieke
weg te regelen.
3. Koninkrijkspositie
Als gevolg van artikel 22, tweede lid, zal het verdrag, wat het Koninkrijk
betreft, alleen voor Nederland gelden. Na zijn inwerkingtreding zal dit
verdrag door middel van een notawisseling als bedoeld in het derde lid
van artikel 22, kunnen worden uitgebreid tot de Nederlandse Antillen,
onderscheidenlijk Aruba. Ook een dergelijke notawisseling zal een verdrag
in de zin van de Grondwet vormen.
De Nederlandse Antillen hebben inmiddels te kennen gegeven dat zij
uitbreiding van het onderhavige verdrag tot hun land wenselijk achten.
De staatssecretaris van Financiën,
J. C. de Jager
De minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. Verhagen

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 886, A en nr. 1

8