Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2018–2019

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

828
Vragen van de leden Van Oosten en Van den Bosch (beiden VVD) aan de
Ministers van Justitie en Veiligheid en Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties over de aftakeling van vakantieparken (ingezonden
18 oktober 2018).
Antwoord van Minister Ollongren (Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties)
mede namens de Minister van Justitie en Veiligheid (ontvangen 4 december
2018). Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2018–2019, nr. 574. Zie
ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2018–2019, nr. 622.
Vraag 1
Wat vindt u van het bericht «Aftakeling loopt de spuigaten uit» over
criminaliteit op kleine vakantieparken?1
Antwoord 1
Ik heb kennisgenomen van het bericht en onderschrijf de daarin beschreven
zorgen over criminele activiteiten op vakantieparken. Hierbij moet worden
opgemerkt dat het overgrote deel van de vakantieparken in Nederland het
goed doet en in staat is zich aan te passen aan de veranderende toeristische
vraag van de consument.
Vraag 2 en 3
Welke concrete maatregelen op het gebied van criminaliteitsbestrijding en de
handhaving van de openbare orde zijn opgenomen in het nationale actieplan
waaraan in het artikel wordt gerefereerd? Welke acties onderneemt het
kabinet ter realisering van dit actieplan? Is dat actieplan – of het voornemen
hiertoe – al met de Tweede Kamer gecommuniceerd? Zijn alle overheidsdiensten, dus bijvoorbeeld ook de Belastingdienst, hierop aangehaakt? Welke
Minister voert hier de coördinatie op?
Welke strengere aanpak heeft het kabinet voor ogen als het gaat om de
bestrijding van criminele activiteiten op vakantieparken? Wat verwacht het
kabinet van provincies, gemeenten en ondernemers? Wat mogen provincies,
gemeenten en ondernemers op dit punt van het Rijk verwachten?

1

ah-tk-20182019-828
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2018

Telegraaf, 12 oktober 2018

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, Aanhangsel

1

Antwoord 2 en 3
Als het gaat om de bestrijding van criminele activiteiten ligt voor gemeenten
de uitdaging onder meer in het vormgeven van de samenwerking tussen de
gemeentelijke diensten, van de dialoog met ondernemers, en in de controle,
handhaving en toezicht op de parken. De ondernemers blijven verantwoordelijk voor de gang van zaken op hun park. In dat verband kan worden
opgemerkt dat het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid (CCV),
het programma Vitale Vakantieparken op de Veluwe en het Ministerie van
Justitie en Veiligheid samen de methode «Samen Veilig Ondernemen in de
Recreatiesector» hebben ontwikkeld.
Op basis van een beter beeld van de parken en de bewoners in de regio is
het aan provincies en regionale samenwerkingsverbanden van gemeenten
om bijvoorbeeld een integrale visie te ontwikkelen, de samenwerking en
afstemming in de regio te bevorderen, zicht te hebben op waterbedeffecten,
en gemeenten te ondersteunen (met kennis en advies, netwerk en middelen).
Met het actieplan waaraan in het artikel wordt gerefereerd, wordt gedoeld op
de «actie-agenda vakantieparken 2018–2020» die ik uw Kamer op 29 november jl. heb toegestuurd. Deze actie-agenda is een samenwerking van
gemeenten, provincies, ondernemers, maatschappelijke organisaties en het
Rijk. Hiermee wordt richting gegeven aan de inzet van alle betrokken partijen
voor de komende jaren rondom vakantieparken. Tevens is het de uitwerking
van afspraken uit het Interbestuurlijk Programma en de Nationale Woonagenda.
In de actie-agenda is onder andere aandacht voor het voorkomen en
bestrijden van criminaliteit en andere ondermijnende activiteiten op
vakantieparken, als één van de vijf erin beschreven doelstellingen in het
kader van een integrale aanpak. Verder zijn de acties uitgewerkt langs een
aantal hoofdlijnen: het borgen en delen van kennis en ervaringen, een volle
gereedschapskist voor partijen, het in beeld brengen van de parken en de
mensen, het ontwikkelen van integraal beleid binnen en tussen gemeenten,
en het versterken van de uitvoering.
Op het gebied van criminaliteitsbestrijding en handhaving wordt bijvoorbeeld
een leerkring gestart voor en met decentrale overheden, onder meer gericht
op de aanpak van ondermijning op vakantieparken met inbreng van het CCV.
Hierbij zal bijvoorbeeld ook de kennis en ervaring worden ingezet die het
VNG Kenniscentrum Handhaving en Naleving heeft opgedaan.
Tevens wordt een juridisch afwegingskader opgesteld voor de aanpak van de
leefbaarheids-, veiligheids- en ondermijningsproblematiek op vakantieparken
als handelingsperspectief voor gemeenten (gericht op maatwerk), wordt de
toepassing van bestaande wet- en regelgeving gestimuleerd en worden
eventuele verbeter- en knelpunten bezien en opgepakt.
Verder ondersteunt het Rijk een aantal acties gericht op het beter inzicht
krijgen in aantal, aard en omvang van vakantieparken en de daar aanwezige
problematiek ten behoeve van provincies en gemeenten. Zo worden de
mogelijkheden verkend voor een landelijk informatiefundament in samenwerking met onder meer het Kadaster. Verder wordt gekeken naar de mogelijkheden voor intra-en intergemeentelijke informatie-uitwisseling binnen de
huidige context van de wet- en regelgeving, waarbij gebruik wordt gemaakt
van de ervaringen vanuit de samenwerkingsverbanden van de Landelijke
Stuurgroep Interventieteams (LSI)2, de Regionale Informatie en Expertisecentra (RIEC’s)3 en de Zorg- en Veiligheidshuizen. Ook wordt via een beperkt
aantal pilots met (big) data-analyses getracht meer inzicht te verkrijgen op de
ondermijningsproblematiek naar voorbeeld van de werkwijze bij de City Deal
«Zicht op Ondermijning», waarbij o.a. ook de Belastingdienst is betrokken.
In de aanbiedingsbrief bij de «actie-agenda vakantieparken 2018–2020» heb ik
aangegeven welke middelen ik beschikbaar stel voor initiatieven die bijdragen
aan de doelen van de actie-agenda.
Naast de inzet die ik voor de «actie-agenda vakantieparken 2018–2020» pleeg
vanuit mijn eigen portefeuilles, zal ik mij opstellen als coördinerend bewindspersoon op dit onderwerp.

2

LSI-convenantpartners: Ministerie van SZW, Inspectie SZW, UWV, SVB, Belastingdienst, Ministerie van J&V, IND, Politie, OM, en diverse gemeenten.
3
RIEC-convenantpartners: gemeenten, provincies, OM, Politie, Belastingdienst waaronder FIOD
en Douane, IND, Inspectie SZW, Koninklijke Marechaussee, en UWV.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, Aanhangsel

2

Vraag 4
Hoeveel vakantieparken worden ondermijnd door criminaliteit? Valt iets te
zeggen over de geografische verspreiding over Nederland? Welke stappen
heeft het kabinet ondertussen concreet gezet in de bestrijding van criminaliteit op vakantieparken?
Antwoord 4
Er is geen landelijk beeld beschikbaar van het totale aantal vakantieparken
dat door criminaliteit wordt ondermijnd en de geografische spreiding
daarvan.
Wel is bijvoorbeeld in de «actie-agenda vakantieparken 2018–2020» vermeld
dat er binnen de gemeentegrenzen van elf Veluwse gemeenten (bijna 500
parken) op een kleine 10% van de parken sprake is van ernstige veiligheidsen leefbaarheidsproblematiek. Wat betreft de stappen die het kabinet
onderneemt bij de bestrijding van criminaliteit op vakantieparken verwijs ik
naar de beantwoording van de vragen 2 en 3, en naar de actie-agenda.
Vraag 5
In hoeverre meent u dat burgemeesters, het openbaar ministerie en andere
instanties over voldoende bevoegdheden beschikken om daadkrachtig op te
kunnen treden tegen (vermoedens van) criminaliteit, zoals illegale prostitutie,
drugs(handel/productie), mensenhandel of andere laakbare en verboden
activiteiten? Hoe verloopt de samenwerking tussen de diverse overheidsdiensten in de bestrijding van criminaliteit op deze vakantieparken? Welke
verbeterstappen acht u denkbaar cq. noodzakelijk?
Antwoord 5
Bij de aanpak van georganiseerde ondermijnende criminaliteit werken
burgemeesters (gemeenten), politie, het openbaar ministerie, de Belastingdienst en andere instanties samen. Zij bekijken gezamenlijk het probleem en
stemmen af welke (combinatie van) maatregelen het meest effectief zullen
zijn.
Verder verwijs ik naar de brief van 16 november jl. aan uw Kamer waarin de
Minister van Justitie en Veiligheid uw Kamer heeft geïnformeerd over de
voortgang van de toedeling van de extra middelen en voortgang met
betrekking tot de ondermijningswetgeving. In de voornoemde brief is onder
andere aangegeven dat versterking van de aanpak in kwetsbare gebieden
waaronder ook vakantieparken, wenselijk is. In totaal stelt het Ministerie van
Justitie en Veiligheid een bedrag van € 85 miljoen voor de regio’s beschikbaar.4
Vraag 6
Hoe motiveert u ondernemers, eigenaren, huurders en gebruikers die weet
hebben van criminele activiteiten om hiervan melding te maken bij de
opsporingsdiensten? Welke terugkoppeling krijgen betrokkenen van hun
melding? Kan de melding ook anoniem? Welke verantwoordelijkheid draagt
een eigenaar van een vakantiepark voor veelvuldig en voortdurende criminele
gedragingen op het vakantiepark?
Antwoord 6
In de «actie-agenda vakantieparken 2018–2020» is afgesproken dat gemeenten inzetten op de versterking van de samenwerking met en tussen professionals en ondernemers om de bewustwording en signalering van mogelijke
multiproblematiek op parken te vergroten. Het VNG Kenniscentrum Handhaving en Naleving kan hierin een adviserende rol spelen. Het is aan de
gemeenten om daar in samenspraak met ondernemers, eigenaren, huurders
en gebruikers invulling aan te geven, ook wat betreft de afhandeling en
terugkoppeling aan betrokkenen.
Meldingen van criminele activiteiten kunnen anoniem worden doorgegeven,
bijvoorbeeld via Meld Misdaad Anoniem.
De gemeente kan bij ondernemers en eigenaren de bewustwording en
meldingsbereidheid vergroten door bijvoorbeeld regelmatig voorlichtingsbij-

4

Kamerstukken II, 2018/19, 29 911, nr. 212; brief van de Minister van Justitie en Veiligheid d.d.
16 november 2018 inzake versterking aanpak ondermijning: actuele stand van zaken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, Aanhangsel

3

eenkomsten en weerbaarheidstrainingen te organiseren. De gemeente biedt
op die manier handelingsperspectief. Anderzijds kan de gemeente ook actief
over het beleid omtrent vakantieparken communiceren, zodat men zich meer
bewust wordt wat voor consequenties het heeft als door toezichthouders
criminele activiteiten worden gesignaleerd.
In dit verband kan worden opgemerkt dat verhoging van de meldingsbereidheid door burgers en (publieke en private) partijen over ondermijnende
criminaliteit, het vergroten van de bewustwording en het aanbieden van
handelingsperspectief ook in een aantal regionale versterkingsplannen
aandacht heeft gekregen.
Met betrekking tot de verantwoordelijkheid die eigenaren en beheerders van
een vakantiepark dragen voor veelvuldig en voortdurende criminele
gedragingen op het vakantiepark, kan in algemene zin worden opgemerkt dat
zij verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken op hun park. Dat betekent
bijvoorbeeld controle op de toegang tot het park, periodieke controles bij
langere verhuur, en melding maken van (vermoedens van) criminele
gedragingen bij toezichthouders van de gemeente of bij de politie.
Vraag 7 en 8
Acht u aanscherping van de wet wenselijk zodanig dat bijvoorbeeld ook een
burgemeester tot sluiting van een vakantiepark kan bevelen indien hier bij
voortduring ontoelaatbare schendingen van de openbare orde plaatsvinden?
Zo nee, waarom niet?
Vindt u de huidige wetsbepalingen afdoende om criminaliteit te bestrijden en
openbare orde te handhaven? Zo nee, wanneer mogen concreet stappen van
u worden verwacht zodanig dat de wet hiertoe alle mogelijkheid biedt?
Antwoord 7 en 8
De huidige wetsbepalingen en handhavingsinstrumenten die bijvoorbeeld
volgen uit de Gemeentewet, Woningwet en Opiumwet acht ik in principe
voldoende.
Er is daarnaast, zoals bij het antwoord op de vragen 2 en 3 is aangegeven, in
de «actie-agenda vakantieparken 2018–2020» afgesproken om een juridisch
afwegingskader op te stellen voor de aanpak van de leefbaarheids-,
veiligheids- en ondermijnings- problematiek op vakantieparken, als handelingsperspectief voor gemeenten, en om eventuele verbeter- en knelpunten te
bezien.
Vraag 9
In hoeverre zijn inmiddels stappen gezet om adresfraude of identiteitsfraude
tegen te gaan doordat mensen zich kunnen inschrijven op het adres van een
vakantiepark, terwijl permanente bewoning daar helemaal niet is toegestaan?
Waarom zou inschrijving via de Basisregistratie Persoonsgegevens daar
überhaupt mogelijk moeten zijn?
Antwoord 9
De kwaliteit van de gegevens in de Basisregistratie personen (BRP) is hoog,
maar blijft voortdurend een punt van aandacht. Dat geldt met name voor de
kwaliteit van de adresgegevens. Hieraan wordt onder meer gewerkt in het
programma Landelijke Aanpak Adreskwaliteit (LAA). Er zijn inmiddels meer
dan 260 gemeenten aangesloten bij LAA, samen goed voor meer dan 80%
van de inwoners van Nederland. Zij onderzoeken meer dan 15.000 adressen
per jaar, adressen waar signalen voor zijn dat er mogelijk «iets aan de hand
is». Een dergelijk signaal kan ook een aangifte van een verhuizing zijn naar
een adres met een recreatiebestemming.
De Wet basisregistratie personen geeft aan dat een persoon ingeschreven
moet worden waar hij/zij feitelijk verblijft. Als iemand aangifte van verhuizing
doet naar een adres met een recreatiebestemming, dan moet de persoon
daar ook ingeschreven worden. Dit betekent niet dat door registratie in de
BRP dat adres ook een gelegitimeerd woonadres is. Doordat mensen zich
inschrijven op het adres zijn ze echter wel in beeld en kunnen gemeenten en
ondernemers hiernaar handelen. Voor gemeenten is dit ook een gelegenheid
om bewoners te informeren over de mogelijke consequenties van hun verblijf
en hen daar waar nodig te ondersteunen bij het vinden van alternatieve
(semi-)permanente huisvesting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, Aanhangsel

4