Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

33 139

Goedkeuring van een zestal ministeriële
regelingen tot aanpassing van wetten van
Nederlands-Antilliaanse oorsprong voor de
openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en
Saba, alsmede wijziging van enkele wetten

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
I ALGEMEEN
Inleiding
Dit voorstel van wet dient ter uitvoering van artikel 21, eerste lid, van de
Invoeringswet openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba (hierna:
de invoeringswet).
Vanaf 10 oktober 2010 geldt voor de openbare lichamen Bonaire, Sint
Eustatius en Saba (hierna: de BES-eilanden) de Wet publieke gezondheid
BES, zoals gewijzigd bij de Regeling aanpassing Wet publieke gezondheid
BES (Stcrt 2010, 19329). De Wet publieke gezondheid BES is opgenomen
in de bijlage, bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de invoeringswet. De
regeling is gebaseerd op artikel 20, eerste lid, van de invoeringswet. Op
grond van artikel 24, eerste lid, van de invoeringswet heeft de Minister
van Justitie bij beschikking de tekst bekendgemaakt van de Wet publieke
gezondheid BES, zoals gewijzigd bij de regeling (Stb. 2010, 645).
Artikel 21, eerste lid, van de invoeringswet bepaalt dat een regeling op
grond van artikel 20, eerste lid, van de invoeringswet bij wet dient te
worden goedgekeurd. Met dit voorstel wordt hieraan uitvoering gegeven
voor de Regeling aanpassing Wet publieke gezondheid BES. Vanwege de
samenhang van de Wet publieke gezondheid BES met het bepaalde in de
Wet publieke gezondheid wordt daarnaast voorgesteld om de inhoud van
de Wet publieke gezondheid BES mutatis mutandis in de Wet publieke
gezondheid op te nemen onder gelijktijdige intrekking van de Wet
publieke gezondheid BES.
Op 8 september 2011 is de Aanpassingsregeling BES-wetten VWS
vastgesteld (Stcrt. 16607). Hiermee zijn op grond van artikel 20, eerste lid,
van de Invoeringswet openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba
een aantal wijzigingen doorgevoerd in enkele wetten van NederlandsAntilliaanse oorsprong. De reden daarvoor was de correctie van kleine
fouten en technische wijzigingen die noodzakelijk zijn voor de toepassing
van de desbetreffende regelingen. Ook hiervoor bepaalt artikel 21, eerste
lid, van de invoeringswet dat een regeling op grond van artikel 20, eerste
lid, van de invoeringswet bij wet dient te worden goedgekeurd. Met

kst-33139-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

1

onderhavig voorstel wordt hieraan uitvoering gegeven. Daarnaast worden
met dit voorstel enkele kleine hiermee samenhangende technische
wijzigingen doorgevoerd in Wet Inspectie voor de Volksgezondheid BES
en de Gezondheidswet.
Op 22 september 2011 is de Regeling aanpassing Wet zorginstellingen
BES vastgesteld (Stcrt. 17599). Hiermee zijn op grond van artikel 20, eerste
lid, van de Invoeringswet openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en
Saba een aantal wijzigingen doorgevoerd in de Wet zorginstellingen BES.
De reden daarvoor was het herstel van een omissie inzake de toedeling
van de verantwoordelijkheid voor de toelating van zorginstellingen.
Op 26 september 2011 is de Aanpassingsregeling levensbeëindiging op
verzoek of hulp bij zelfdoding BES vastgesteld (Stcrt. 17488). Hiermee zijn
op grond van artikel 20, eerste lid, van de Invoeringswet openbare
lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba een aantal wijzigingen doorgevoerdin een viertal wetten die geldig zijn op de BES-eilanden op het
gebied van de te volgen procedure bij levensbeëindiging op verzoek
(euthanasie) of hulp bij zelfdoding gewijzigd. Het betreft de Wet verklaringen van overlijden BES, de Begrafeniswet BES, de Crematiewet BES en
het Wetboek van Strafrecht BES. De reden daarvoor was dat artikel 306
van het Wetboek van Strafrecht BES een verwijzing bevat naar de Wet op
de lijkbezorging, die echter niet geldt op de BES-eilanden. De in artikel 306
van het Wetboek van Strafrecht BES opgenomen verwijzing naar artikel 7,
tweede lid, van de Wet op de lijkbezorging is daarmee een loze verwijzing.
Dit staat een goede inwerkingtreding van de regelgeving inzake euthanasie en hulp bij zelfdoding op de BES-eilanden in de weg. Dit probleem
is opgelost door in de Wet verklaringen van overlijden BES, de Begrafeniswet BES en de Crematiewet BES een aantal bepalingen op te nemen
die overeenkomen met de voor euthanasie en hulp bij zelfdoding
relevante bepalingen uit de Wet op de lijkbezorging. Daarnaast is de
verwijzing in het Wetboek van Strafrecht BES naar de Wet op de lijkbezorging vervangen door een verwijzing naar de Wet verklaringen van
overlijden BES.
Op 28 februari 2011 is de Regeling van de Minister van Volkshuisvesting,
Welzijn en Sport, houdende wijziging van de Wet medisch tuchtrecht BES,
vastgesteld (Stcrt. 3987). Hiermee is op grond van artikel 20, eerste lid,
van de Invoeringswet openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba
een wijziging in de Wet medisch tuchtrecht BES doorgevoerd waarmee
het woonplaatsvereiste en de leeftijdsgrens van 30 jaar niet meer als
vereisten gelden inzake de benoeming van de voorzitter en de leden van
het Medisch Tuchtcollege.
Op 3 oktober 2011 is de Regeling aanpassing wetgeving bloedvoorziening
en geneesmiddelen BES vastgesteld (Stcrt. 17597). Hiermee zijn op grond
van artikel 20, eerste lid en tweede lid, van de Invoeringswet openbare
lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba wijzigingen doorgevoerd in de
Wet organisatie bloedvoorziening BES, de Wet op de geneesmiddelenvoorziening BES en het Besluit verpakte geneesmiddelen BES. Laatstgenoemd besluit is een algemene maatregel van bestuur. De goedkeuring
van dat deel van de regeling dat betrekking heeft op dat besluit geschiedt
om praktische redenen evenwel niet bij afzonderlijke algemene maatregel
van bestuur, maar via dit voorstel. De regeling betreft hoofdzakelijk
terminologische en technische aanpassingen. Daarnaast krijgt de
bloedvoorzieningsorganisatie op de BES-eilanden de mogelijkheid om
bloed te importeren, terwijl de mogelijkheid om zelf bloed in te zamelen,
blijft bestaan. Het invoeren vanuit het land Curaçao, onder contractuele
supervisie van de organisatie die belast is met de bloedvoorziening in het
Europese deel van Nederland, is doelmatiger dan het inzamelen van bloed

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

2

op de BES-eilanden zelf. Verder wordt op het gebied van de geneesmiddelen voorzien in de mogelijkheid voor de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport om, als het belang van de volksgezondheid dat vordert,
voorschriften of beperkingen te verbinden aan de handelsvergunning
voor de geneesmiddelen die onder de voorheen geldende Antilliaanse
regelgeving zijn geregistreerd.
Ook ten aanzien van de Regeling aanpassing Wet zorginstellingen BES, de
Aanpassingsregeling levensbeëindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding
BES, de Regeling van de Minister van Volkshuisvesting, Welzijn en Sport
van 28 februari 2011, houdende wijziging van de Wet medisch tuchtrecht
BES, alsmede de Regeling aanpassing wetgeving bloedvoorziening en
geneesmiddelen BES geldt dat deze op grond van artikel 21, eerste lid,
van de invoeringswet dienen te worden goedgekeurd. Met onderhavig
voorstel wordt hieraan uitvoering gegeven.
Daarnaast wordt met dit voorstel, samenhangend met hetgeen via de
Aanpassingsregeling levensbeëindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding
BES wordt hersteld, een foutieve verwijzing en een omissie hersteld in de
Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding.
Verder wordt met dit voorstel de Vergunningslandverordening aan tabel A
van de Invoeringswet Bonaire, Sint Eustatius en Saba toegevoegd en
aldus tot wet verheven onder de citeertitel «Vergunningwet BES» om deze
vervolgens qua terminologie aan te passen aan de nieuwe staatkundige
verhoudingen.
De «nieuwe» Vergunningwet BES bevat een diversiteit aan onderwerpen
die op het werkterrein van meer dan één minister kunnen liggen, reden
waarom in de definitie van Onze Minister ruimte is geboden voor alle
ministers die het aangaat, handelend op te treden. Ook wordt het
Staatstoezicht op de Volkgezondheid toezichthouder op de naleving van
het bij of krachtens de Vergunningwet BES bepaalde.
Tot slot is ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een paar
kleine terminologische en technische verbeteringen aan te brengen in de
Wet medische tuchtrecht BES en de Wet op de geneesmiddelenvoorziening BES, alsmede een kleine technische correctie door te voeren in de
Wet klachtrecht cliënten zorgsector.
Publieke gezondheid
De Regeling aanpassing Wet publieke gezondheid BES was noodzakelijk
om met de rest van Nederland vergelijkbare regels voor de BES-eilanden
te stellen op het terrein van de publieke gezondheid, zoals de algemene
zorg voor de publieke gezondheid, de jeugd- en ouderengezondheidszorg
en de infectieziektebestrijding. Met de regulering voor de infectieziektebestrijding wordt voor de BES-eilanden ook voldaan aan de reeds op 23 mei
2005 door de Wereldgezondheidsvergadering van de Wereldgezondheidsorganisatie aangenomen algehele herziening van de Internationale
Gezondheidsregeling (Trb. 2007, 34). De nieuwe Internationale Gezondheidsregeling (hierna: IGR) was de primaire aanleiding voor het tot stand
brengen van de Wet publieke gezondheid in 2008.
Adequate infectieziektebestrijding vereist een hoge mate van specifieke
professionele deskundigheid en kennis. Die deskundigheid en kennis is op
de BES-eilanden, vanwege de schaalgrootte van de eilanden, schaars te
noemen. Dat pleit voor een vorm van technische ondersteuning. Die
ondersteuning dient geen afbreuk te doen aan het werk van degenen die
op de BES-eilanden voor de uitvoering verantwoordelijk zijn. Deze
ondersteuning kan de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

3

(hierna: de minister) bieden via het Centrum Infectieziektebestrijding van
het Rijksinstituut voor volksgezondheid en milieu (hierna: RIVM). Idealiter
zou deze ondersteuning worden ondergebracht in een constructie waarbij
ook de landen Aruba, Curaçao en Sint-Maarten participeren. Aldus zou
mogelijk voor het gebied een organisatie worden opgezet die niet alleen
technische ondersteuning biedt, maar ook als subfocalpoint meldingen
verricht aan de WHO ter uitvoering van de IGR. Daarnaast zou die
organisatie kunnen fungeren als adviseur van de bestuurscolleges van de
BES-eilanden en het bevoegde gezag van Aruba, Curacao en Sint-Maarten
over de stand van de wetenschap ten aanzien van vraagstukken op het
terrein van de infectieziektebestrijding. De haalbaarheid van deze
constructie is momenteel onderwerp van onderzoek.
Financiële aspecten
Op grond van dit voorstel kan bij ministeriële regeling van de minister aan
de BES-eilanden een bijzondere uitkering worden verstrekt voor de
uitvoering van de taken in het kader van de publieke gezondheid. Er is in
overeenstemming met de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties gekozen voor een bijzondere uitkering omdat op dit moment
de gewenste structuur voor een toereikende uitvoering van taken in het
kader van de publieke gezondheid nog niet geheel aanwezig is. De
inschatting is dat in ieder geval een periode van zes jaar nodig is om de
nieuwe wettelijke taken die de bestuurscolleges met dit voorstel krijgen
opgedragen op een bestendige manier te organiseren. Daarbij gaat het
onder andere om het ontwikkelen van competenties binnen de (nieuwe)
organisaties, het uitkristalliseren van de bestuurlijke verantwoordelijkheid
en het opbouwen van het toezicht op de organisatie en uitvoering van de
publieke gezondheid. Zoals eerder gesteld wordt in het kader van de IGR,
vanwege de vereiste hoge mate van deskundigheid, ook onderzocht hoe
de ondersteuningsstructuur voor de infectieziektebestrijding moet worden
vormgegeven. Op dit moment is nog niet duidelijk hoe deze constructie
eruit zal komen te zien. Een bijzondere uitkering voor een periode van zes
jaar draagt bij aan de flexibiliteit die nodig is om een toekomstbestendige
constructie op te zetten. Wanneer die is gevonden, kan worden volstaan
met een vrije uitkering ten laste van de begroting van het Ministerie van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. De hoogte van de uitkering
bedraagt 0,5 miljoen euro en is afgeleid van de uitgaven aan de publieke
gezondheid, inclusief de jeugdgezondheidszorg en het Rijksvaccinatieprogramma, in Nederland. Bij de berekening van de hoogte van dit bedrag is
ervan uitgegaan dat de taken voor de publieke gezondheid die de eilanden
nu uit de vrije uitkering bekostigen, ook in de toekomst uit de vrije
uitkering worden bekostigd.
Raadpleging van de BES-eilanden
Omdat de Wet publieke gezondheid BES geen financiële toelichting heeft
en de financiële paragraaf in de onderhavige wijziging nieuw is, zijn de
bestuurscolleges van de BES-eilanden met inachtneming van artikel 209
van de Wet openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba in de
gelegenheid gesteld hun oordeel te geven over het voorstel voor zover
het betreft dat deel dat betrekking heeft op de publieke gezondheid voor
de BES-eilanden. Dit heeft niet geleid tot opmerkingen.
Administratieve lasten
Dit voorstel heeft geen gevolgen voor de administratieve lasten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

4

ARTIKELSGEWIJS
Artikel I
Voor de voorgestelde goedkeuring van de Regeling aanpassing Wet
publieke gezondheid BES wordt verwezen naar het algemeen deel van
deze toelichting.
Aangaande het voorstel tot goedkeuring van de Aanpassingsregeling
BES-wetten VWS kan aanvullend op het algemeen deel van deze
toelichting het volgende worden opgemerkt.
In artikel 2, tweede lid, van de Wet Inspectie voor de Volksgezondheid BES
is abusievelijk onderdeel a blijven staan, waardoor het misverstand zou
kunnen rijzen dat naast het Staatstoezicht voor de Volksgezondheid, dat
ingevolge hoofdstuk IV, paragraaf 2, van de Gezondheidswet rechtstreeks
belast is met het toezicht op de naleving van voorschriften op het bredere
terrein van de volksgezondheid, er voor de BES-eilanden nog een aparte
toezichthouder op datzelfde bredere terrein werkzaam zou zijn. Dat is niet
het geval. De toezichtstaak van de in artikel 2 van de Wet Inspectie voor de
Volksgezondheid BES in het leven geroepen inspectie is beperkt tot het
toezicht op de naleving van de wettelijke regelingen op het gebied van
bestrijdingsmiddelen, gewasbeschermingsmiddelen, biociden en
milieuaangelegenheden. Dat geschiedt onder auspiciën van de minister
die het aangaat. Dat is, zoals ook blijkt uit de verwijzing in artikel 1 van
laatstgenoemde wet naar de Wet gewasbeschermingsmiddelen en
biociden, meestal de Minister van Economische Zaken, Landbouw en
Innovatie of de Minister van Infrastructuur en Milieu.
De verdere wijzigingen zoals aangebracht in de Aanpassingsregeling
BES-wetten VWS behelzen enkel een precisering in de terminologie die
gebezigd wordt voor inspecteurs, toezichthouders en toezichthoudende
diensten. De wijziging van artikel 9 van de Opiumwet 1960 BES houdt
verband met het gegeven dat het onderdeel c van genoemd artikel
overbodig is geworden vanwege de verwijzing naar de Opiumwet 1960
BES in artikel 38, tweede lid, van de Gezondheidswet.
Aangaande het voorstel tot goedkeuring van de Regeling aanpassing Wet
zorginstellingen BES kan aanvullend op het algemeen deel van deze
toelichting het volgende worden opgemerkt.
De wijziging van de Wet zorginstellingen BES heeft ten doel de rol van de
bestuurscolleges van de BES-eilanden als vergunningverlener te
beëindigen en in plaats daarvan de minister bevoegd te maken daarover
te besluiten. Het gaat om de vergunning voor het bouwen, in gebruik
nemen, exploiteren en wijzigen van de bestemming van zorginstellingen
en voor het in een zorginstelling (doen) verrichten van medisch onderzoek
of behandeling, verpleging en verzorging dan wel het aanschaffen van
medische apparaten voor een zorginstelling.
Bij de totstandbrenging van de voor de transitie noodzakelijke regelgeving
voor de BES-eilanden is over het hoofd gezien dat vergunningverlening
door de bestuurscolleges niet past bij de wijze waarop de wetgever voor
de bewoners van de BES-eilanden heeft voorzien in de verantwoordelijkheid voor beschikbaarheid en toegankelijkheid van de curatieve zorg en
de langdurige zorg. Op grond van artikel 18.4.1 van de invoeringswet is
namelijk voor de bevolking voorzien in een verzekering van rechtswege
tegen de behoefte aan bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
soorten zorg. In het Besluit zorgverzekering BES is geregeld dat de
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport ervoor verantwoordelijk is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

5

dat de bewoners van de BES-eilanden hun aanspraak op zorg tot gelding
kunnen brengen, en dat de minister daartoe de nodige overeenkomsten
sluit met aanbieders van die zorg. Het Bureau Ziektekostenvoorzieningen,
dat onderdeel uitmaakt van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport, is belast met de uitvoering van die taak. In het gekozen systeem
berust de verantwoordelijkheid voor de toelating van (de vergunningverlening aan) zorginstellingen dus bij de minister en niet bij de bestuurscolleges. De kosten van de te verlenen zorg komen ook ten laste van het Rijk.
In die opzet is geen plaats voor een besluit van de bestuurscolleges over
de toegang van zorginstellingen tot de markt. Met de wijziging wordt deze
omissie hersteld.
Artikel II
Onderdelen A tot en met C
Deze aanpassingen zijn louter redactioneel.
Onderdeel D
Artikel 68a regelt dat hetgeen geldt voor de gemeenten op het terrein van
de publieke gezondheidszorg ook geldt voor de BES-eilanden. Diverse
begrippen en omschrijvingen, zoals gehanteerd in de huidige Wet
publieke gezondheid, zin echter niet geschikt om te hanteren voor de
BES-eilanden. Vandaar de in de onderdelen a tot en met n opgenomen
wijziging van terminologie. Zo vallen de BES-eilanden niet onder een
veiligheidsregio en dient daar waar in de Wet publieke gezondheid
«voorzitter van de veiligheidsregio» en «bestuur van de veiligheidsregio»
wordt gebruikt, daarvoor respectievelijk «gezaghebber» en «college van
burgemeester en wethouders» te worden gelezen.
Artikel 68b bepaalt dat het bepaalde inzake gemeentelijke gezondheidsdiensten, zoals opgenomen in de artikelen 14 tot en met 17, niet van
toepassing is voor de BES-eilanden. In plaats daarvan regelt het voorgestelde artikel 68c dat het bestuurscollege er in ieder geval voor zorgt dat
zij de beschikking heeft over een geneeskundige deskundig inzake
infectieziektebestrijding. Voor het overige wordt het aan het bestuurscollege overgelaten hoe zij de uitvoering van de publieke gezondheidstaken belegt.
Artikel 68d
Dit artikel regelt dat de bestuurscolleges zorg dragen voor de uitvoering
van het Rijksvaccinatieprogramma voor de BES-eilanden. De inhoud van
dat programma wordt vastgesteld door de minister die hierover eerst
advies zal inwinnen bij de Gezondheidsraad. Het RIVM zal de vaccins
aanleveren.
Artikel 68e, eerste lid, regelt een aan artikel 47 van de Wet publieke
gezondheid additionele bevoegdheid voor de gezaghebber inzake het op
het grondgebied van het openbaar lichaam brengen van goederen. De
reden daarvoor is het insulaire karakter van de openbaar lichamen,
waardoor deze bevoegdheid zinvol is. Indien er een gegrond vermoeden
bestaat dat bepaalde goederen besmet zijn, kan de gezaghebber opdragen
bepaalde maatregelen te treffen, zoals ontsmettingsmaatregelen, voordat
de goederen worden toegelaten. Indien deze maatregelen onvoldoende
soelaas zouden bieden, kan ook tot een geheel verbod tot toelating
worden besloten.
De voor het Europese deel van Nederland geldende Wet op de lijkbezorging is niet van toepassing in de BES-eilanden. Dat maakt het
noodzakelijk om in het tweede lid van artikel 68e de bevoegdheid voor de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

6

gezaghebber te scheppen om maatregelen aangaande een besmet lijk toe
te passen.
Artikel 68f
Dit artikel dat zijn oorsprong heeft in de Gezondheidslandsverordening
1952 van het voormalige land Nederlandse Antillen, regelt de laboratoriumzorg met betrekking tot de volksgezondheid en justitie voor de
BES-eilanden.
Artikel 68g
Dit artikel regelt de mogelijkheid om de financiering van de uitvoering van
de publieke gezondheidstaken voor de BES-eilanden te doen verlopen via
een bijzondere uitkering als bedoeld in de artikelen 91 en 92 van de Wet
financiën openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
Artikel 68h
Dit artikel regelt de toezicht- en opsporingstaak voor het Staatstoezicht op
de Volkgezondheid aangaande het bepaalde in de Wet publieke gezondheid voor de BES-eilanden. Dat is ook de reden waarom via artikel 68b
van dit voorstel artikel 64 van de Wet publieke gezondheid niet van
toepassing is verklaard voor de BES-eilanden. Artikel 38, derde lid, van de
Gezondheidswet regelt – via een verwijzing naar de Wet inspectie voor de
Volksgezondheid BES (met dit voorstel te wijzigen in de Wet Inspectie
Biociden BES) – de bevoegdheden voor het Staatstoezicht op de Volkgezondheid voor de BES-eilanden, dus ook ter uitvoering van de taak, zoals
geregeld in artikel 68h. Dat laatste vormt reden om ook artikel 65 van de
Wet publieke gezondheid niet van toepassing te verklaren.
De artikelen 68i tot en met 68k regelen de toepassing van bestuursdwang
op grond van de Wet publieke gezondheid voor de BES-eilanden. Dit is
nodig omdat de Algemene wet bestuursrecht niet van toepassing is op de
BES-eilanden.
Artikel 68l regelt de strafbaarstelling ten aanzien van hetgeen in de
artikelen 68e en 68f is opgenomen.
Artikel III
Met de onder artikel II voorziene wijziging van de Wet publieke
gezondheid kan de Wet publieke gezondheid BES worden ingetrokken.
Artikel IV
Aanvullend op de wijziging van de Wet Inspectie voor de Volksgezondheid
BES, zoals vervat in de, via artikel I van dit voorstel goed te keuren,
Aanpassingsregeling BES-wetten VWS, verdient het aanbeveling de wat
verwarring oproepende citeertitel van de Wet Inspectie voor de Volksgezondheid BES te wijzigen. Die wordt met dit voorstel gewijzigd in Wet
Inspectie Biociden BES.
Artikelen V en VI
Met artikel V wordt de Vergunningslandverordening aan tabel A van de
Invoeringswet Bonaire, Sint Eustatius en Saba toegevoegd en aldus tot
wet verheven onder de citeertitel «Vergunningwet BES». Met artikel VI
wordt vervolgens de inhoud van de Vergunningwet BES qua terminologie
aangepast aan de nieuwe staatkundige verhoudingen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

7

Artikel VII
Met artikel 68h (zoals opgenomen in artikel II van het voorstel) wordt het
toezicht wat betreft de Wet publieke gezondheid voor de BES-eilanden als
taak voor het Staatstoezicht op de Volksgezondheid geregeld. Voort de
specifieke BES-wetten regelt artikel 38, tweede lid, van de Gezondheidswet die taak voor het Staatstoezicht op de Volksgezondheid. De term
«uitsluitend» in artikel 38, tweede lid, van de Gezondheidswet werkt in dat
verband verwarrend. Aangezien de term verder geen waarde heeft, wordt
voorgesteld deze te verwijderen. Verder wordt in het tweede lid de
Vergunningwet BES toegevoegd.
Daarnaast wordt voorgesteld om de in artikel 38, derde lid, gehanteerde
verwijzing naar de Wet Inspectie Volksgezondheid BES in overeenstemming met de voorgestelde wijziging van artikel IV te wijzigen in Wet
Inspectie Biociden BES.
Artikel VIII
In artikel 19b, eerste lid, vierde gedachtestreepje, van de Wet toetsing
levensbeëindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding wordt een foutieve
verwijzing naar het Wetboek van strafrecht en het Wetboek van strafrecht
BES hersteld. Daarnaast is het nodig om een omissie te herstellen door in
dat lid een extra voorziening te treffen. Op grond van artikel 8, eerste lid,
van de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding
beoordeelt de commissie op basis van het verslag, bedoeld in artikel 7,
tweede lid, van de Wet op de lijkbezorging, of de arts, die euthanasie heeft
verricht of hulp bij zelfdoding heeft verleend, heeft gehandeld overeenkomstig de geldende zorgvuldigheidseisen. De Wet op de lijkbezorging is
echter niet van toepassing op de BES-eilanden. Voor de op de
BES-eilanden uitgevoerde euthanasie of verleende hulp bij zelfdoding
geldt een ander verslag, namelijk het verslag, bedoeld in artikel 1, derde
lid, van de Wet verklaringen van overlijden BES. Met onderhavige
wijziging wordt bewerkstelligd dat bij een op de BES-eilanden uitgevoerde
euthanasie of verleende hulp bij zelfdoding met dat verslag kan worden
gewerkt.
Artikelen IX en X
Met Artikel IX wordt in de Wet medisch tuchtrecht BES de term «Inspectie
voor de Volksgezondheid» omgezet in «ambtenaren van het Staatstoezicht
op de volksgezondheid». Artikel X bevat enige technische correcties in de
Wet op de geneesmiddelenvoorziening BES.
Artikelen XI en XII
In Artikel 1, eerste lid, onderdeel b, onder 2°, van de Wet klachtrecht
cliënten zorgsector wordt abusievelijk een verouderde verwijzing
gehanteerd. Met het voorgestelde artikel XI wordt dit hersteld. Indien de
voorgenomen Wet cliëntenrechten zorg (32 402) tot wet is verheven en
eerder in werking treedt dan het onderhavige voorstel, is de correctie van
artikel XI niet meer nodig.
Artikel XIII
Omdat dit voorstel de goedkeuring van bestaande regelingen betreft
alsmede de reparatie van foutjes bevat, wordt onderhavige bepaling van
inwerkingtreding gehanteerd. De artikelen V, VI en VII, eerste lid, werken
terug tot en met de datum van 10 oktober 2010. Dat laatste houdt verband
met de mogelijkheid dat in een enkel geval een toezichthouder op grond

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

8

van een minder correct geformuleerde bepaling in deze BES-wet
toezichthandelingen heeft verricht. Om elke juridische discussie over de
rechtskracht van die toezichthandelingen uit te sluiten, wordt voorgesteld
terugwerkende kracht te verlenen aan die wijzigingen.
De minister van Volksgezondheid Welzijn en Sport,
E. I. Schippers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 139, nr. 3

9