Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

25 657

Persoonsgebonden Budgetten

Nr. 92

VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEG
Vastgesteld 2 februari 2012

1
Samenstelling:
Leden: Van der Staaij (SGP), Smeets (PvdA),
voorzitter, Smilde (CDA), Koşer Kaya (D66),
Van der Veen (PvdA), Van Gerven (SP),
Ouwehand (PvdA), Agema (PVV), Leijten (SP),
Bouwmeester (PvdA), Wolbert (PvdA),
Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie), Uitslag (CDA), Elias (VVD), ondervoorzitter, Dijkstra (D66), Dille (PVV), Gerbrands
(PVV), Mulder (VVD), Venrooy-van Ark (VVD),
Bruins Slot (CDA), Voortman (GroenLinks),
Klaver (GroenLinks) en Straus (VVD).
Plv. leden: Dijkgraaf (SGP), Kuiken (PvdA),
Omtzigt (CDA), Berndsen (D66), Klijnsma
(PvdA), Ulenbelt (SP), Thieme (PvdD), De Mos
(PVV), Kooiman (SP), Arib (PvdA), Vermeij
(PvdA), Ortega-Martijn (ChristenUnie), Van
Toorenburg (CDA), Van der Burg (VVD), Van
der Ham (D66), Beertema (PVV), Bosma (PVV),
Lodders (VVD), Van Miltenburg (VVD), Ormel
(CDA), Sap (GroenLinks), Van Tongeren
(GroenLinks) en De Liefde (VVD).

kst-25657-92
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 heeft op
22 december 2011 overleg gevoerd met staatssecretaris Veldhuijzen van
Zanten-Hyllner van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over:
– de brief van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport d.d. 1 december 2011 houdende een nadere toelichting op de pgb-maatregelen 2012 (25 657, nr. 87);
– de brief van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport d.d. 13 december 2011 over het Subsidieplafond
pgb-regeling 2012 (25 657, nr. 88);
– de brief van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport d.d. 19 december 2011 inzake het verslag van een
schriftelijk overleg inzake nadere toelichting op de pgbmaatregelen 2012 (Kamerstuk 25 657, nr. 87) (2011Z26641);
– de brief van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport d.d. 20 december 2011 inzake ADL-assistentie en pgb
(2011Z26835);
– de brief van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport d.d. 16 december 2011 inzake Nahangprocedure o.g.v
artikel 65 van de Wet toelating zorginstellingen (2011Z26577).
Van dit overleg brengt de commissie bijgaand geredigeerd woordelijk
verslag uit.
De voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en
Sport,
Smeets
De griffier van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en
Sport,
Teunissen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

1

Voorzitter: Elias
Griffier: Clemens
Aanwezig zijn tien leden der Kamer, te weten: Dijkstra, Elias, Gerbrands,
Leijten, Van der Staaij, Uitslag, Venrooy-van Ark, Voortman, Wiegman-van
Meppelen Scheppink en Wolbert,
en staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport, die vergezeld is van enkele ambtenaren van haar
ministerie.
De voorzitter: Wij hebben tot 17.00 uur de tijd, zeker niet langer, want
dan vindt in deze zaal weer een ander algemeen overleg plaats, overigens
met voor een deel dezelfde aanwezigen. Wij hebben een spreektijd
afgesproken van vijf minuten per woordvoerder. Ik stel voor om het aantal
interrupties vrij te laten. Als het te gek wordt, moet het mij dan vrij staan
om de hamer te hanteren. Ik constateer dat de commissie daarmee
instemt. Het woord is allereerst aan mevrouw Voortman.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Het jaar 2011 was roerig.
Eind 2010 leek er nog vreugde te zijn over de wettelijke verankering van
het pgb, maar inmiddels blijkt dat het gewraakte zinnetje «binnen de
gestelde financiële kaders» zo bekrompen moet worden opgevat dat het
overgrote deel van de pgb-houders het pgb kwijtraakt. In plaats van
focussen op wat er verbeterd kan worden aan het pgb, moet het pgb zelf
worden ingedamd. Triest is ook dat alle suggesties tot nu toe terzijde
geschoven zijn, dat feiten en cijfers er niet toe doen, dat deze plannen de
zorg alleen maar duurder maken en dat beloftes gemakkelijk teruggenomen konden worden. Koste wat kost dramt dit kabinet de maatregelen
door, ten koste van mensen die via de WTCG, de zorgtoeslag, het
Valysvervoer en allerlei andere vlakken al veel moesten inleveren.
Het gaat ook ten koste van het voeren van eigen regie. Zorgverzekeraars,
thuiszorgorganisaties, gemeenten en cliënten wijzen de staatssecretaris
op de onhaalbaarheid van haar plannen. Het is een puinhoop die er koste
wat kost doorgedrukt wordt om de deadline van 1 januari 2012 te halen.
Om die urgentie gaat het mij. Over tien dagen is het 1 januari, maar
iemand die met een indicatie naar het zorgkantoor gaat, weet niet waar hij
of zij aan toe is. De criteria zijn onduidelijk want er moet eerst een paar
jaar geëxperimenteerd worden. De staatssecretaris lijkt toegerekend te
hebben naar 50 mln. in de zin van: er passen grofweg zoveel potentiële
PGB-houders in 50 mln. dus ik leg de grens bij 10 uur. Zorgverzekeraars
geven aan dat zij niet zelf op zoek gaan naar aanbod van zorg in natura.
Het bedrag van 50 mln. zal dan ook te laag zijn. Ik vraag de staatssecretaris: komen er dan weer wachtlijsten? Onder de groep van minder dan
10 uur moeten er wel mensen zijn die buiten de boot vallen. Wat doet de
staatssecretaris met de mensen voor wie zorg in natura niet voorhanden
is? Komen daar uitzonderingen voor? Als dat niet het geval is, verliezen
mensen hun zorg. Als dat wel het geval is, wordt de regeling weer een
stukje minder uitvoerbaar.
De groei van het pgb is minder sterk dan in 2011 voorspeld. Per Saldo
krijgt dus gelijk in de stelling dat de voorspelde groei overdreven was.
Mijn fractie wil dat een onderzoek naar de stijging van het pgb wordt
uitgevoerd en dat op basis van de uitkomsten beleid wordt gemaakt. Ook
is bij de berekening van het plafond niet meegenomen dat als gevolg van
de pgb-plannen de instroom naar het zzp-pgb alleen maar zal toenemen.
Er zijn mensen die een indicatie met verblijf kunnen houden, die nu een
indicatie in functies en klassen hebben. Zij zullen graag hun pgb
behouden en daarom een zzp-pgb aanvragen. Zij zullen dan ook 5% extra
krijgen. Deze groep zal dus niet 10% van de huidige pgb-houders
omvatten, maar 25%. Dat is dus weer een extra toename in kosten. Ook

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

2

het aantal mensen dat zal afzien van zorg zal minder hoog zijn. De cijfers
waarop het kabinet zich baseert, betreffen mensen die nog geen pgb
hadden. Het gaat evenwel om mensen die al een pgb hebben. Zij zullen
minder snel afzien van zorg.
De GroenLinks-fractie wil behoud van het pgb; dat mag inmiddels
duidelijk zijn. Pak fraude aan, kijk of mensen de regie echt aan kunnen en
zorg ervoor dat mensen niet uit nood voor een pgb kiezen omdat zorg in
natura er niet is. Wij voorspellen ook dat binnen twee jaar de pgb-plannen
van tafel gaan wegens onhaalbaarheid. Hoe moet er op de korte termijn
worden omgegaan met de vergoedingsregeling? Wij willen ten eerste dat
de grens van tien uur geschrapt wordt. Verder moet duidelijk zijn dat de
cliënt bepaalt of hij zorg in natura krijgt of de vergoedingsregeling. Wij
stellen daarom voor dat het zorgkantoor een aanbod in zorg in natura
doet. Als dat niet kan, of als de cliënt het niet wil en een zorgplan opstelt,
dan krijgt hij de vergoedingsregeling. Dit plan is werkbaar, want de
staatssecretaris heeft bij het VAO pgb bij herhaling gezegd dat er genoeg
geld is: «Als mensen zorg in natura niet kunnen gebruiken, zijn die
middelen beschikbaar voor de vergoedingsregeling.» Verder heeft zij
gezegd: «Op het moment dat zorg in natura niet voldoet, kan het naar de
vergoedingsregeling.» De staatssecretaris lijkt zelf dus ook in te zien dat
die grens van tien uur niet hard is. Waarom zouden wij daarover dan
moeilijk doen? Ik heb hierover een motie ingediend en aangehouden.
Indien nodig dien ik deze weer in. Liever heb ik echter dat de staatssecretaris toegeeft dat zij die grens ook niet wil. De vergoedingsregeling en de
zorg in natura zijn communicerende vaten, zoals de staatssecretaris bij
herhaling heeft gezegd.
Ik blik graag vooruit naar 2012. Er zal gedoe ontstaan over de vergoedingsregeling; uitzondering op uitzondering. De vergoedingsregeling
wordt bureaucratischer. In 2013 komt er gedoe met gemeenten. In 2014
volgt de big bang. Uiteindelijk zal het allemaal veel duurder zijn. Ik had er
nog veel over willen zeggen, maar ik kom tot een afronding. Mijn
conclusie is dat de kosten van de langdurige zorg met deze plannen alleen
maar zullen toenemen. Mijn fractie zegt: it ain’t over untill the fat lady
sings. Als het moet, zal mijn fractie elke gelegenheid aangrijpen om de
onuitvoerbaarheid van de plannen te wijzigen. Ik heb echter liever dat dat
niet nodig is. Ik hoop dat mevrouw Uitslag nog ingaat op het
ADL-clusterwonen en dat mevrouw Venrooy ingaat op de wooninitiatieven. Anders doe ik dat in tweede termijn.
Mevrouw Leijten (SP): Voorzitter. Er schijnt een website te bestaan
waarop je een kwaal kunt zoeken en dan € 2000 in de vorm van een pgb
kunt krijgen. Toen ik dat hoorde, dacht ik: opzoeken die website. Ik heb
deze echter niet gevonden. Ik hoor graag van de staatssecretaris wat de
URL is van deze website. Zij zegt het immers zelf. De staatssecretaris zegt
in Vrij Nederland van 10 december: «Het kan niet zo zijn dat je op internet
zoekt, de naam van een kwaal vindt en dan denkt: kijk, daar kan ik € 2000
per maand voor krijgen.» Ik ben wel benieuwd waar die website is. Anders
hoor ik graag wat de staatssecretaris hiermee bedoelt. Denkt zij echt dat
individuele gebruikers van een pgb zomaar even dachten: we gaan even
een zakcentje bijverdienen?
Het is heel gevaarlijk om in de politiek groepen mensen weg te zetten. Als
consequent wordt gesproken over studenten als mensen die toch niet
hard studeren en later veel gaan verdienen, dan is het gemakkelijk om een
voorstel te doen om de studiefinanciering af te schaffen. Als consequent
de beperking van mensen met een beperking in twijfel wordt getrokken,
de ernst van de beperking wordt gebagatelliseerd of deze mensen zelfs
worden weggezet als profiteurs omdat zij een beperking hebben, dan
wordt er een gevaarlijk politiek klimaat geschapen. Ik zeg dit niet zelf. Dit
staat in een uitgebreid artikel van Ian Birrell in The Guardian van
4 december. Hij beschrijft heel nauwgezet dat doordat in de politiek en de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

3

journalistiek consequent mensen met een beperking en een chronische
ziekte zijn weggezet als profiteurs, in Groot-Brittannië een klimaat is
geschapen waarin mensen met een beperking of een chronische ziekte
aan de zijlijn staan, tot en met mishandeling, uitsluiting en andere dingen
aan toe. Ik vraag de staatssecretaris om te stoppen met het criminaliseren
van individuele gebruikers van een pgb. Is zij bereid om dat te doen?
Mevrouw Uitslag (CDA): Voorzitter. Ik ben verbaasd over de woorden van
de SP-fractie over «profiteurs». Ik vind het nogal beledigend en ik kan mij
ook niet herinneren dat de staatssecretaris dat woord ooit in de mond
heeft genomen. Ik vind het niet passen in dit debat. Het gaat echt te ver.
De voorzitter: Wat is uw vraag aan collega Leijten?
Mevrouw Uitslag (CDA): Of zij dat soort dingen niet wil doen.
Mevrouw Leijten (SP): Ik trek een parallel met wat er in Groot-Brittannië
is gebeurd. Dat wordt beschreven door een journalist en ook een
oud-speechschrijver van Cameron. Mij valt op dat bij het introduceren van
deze bezuiniging is gezegd dat er zoveel fraude is. Toen waren de mensen
die een pgb hebben boos en vroegen zij: zijn wij dan de fraudeurs? De
staatssecretaris heeft dat teruggenomen door te zeggen: mijn woorden
zijn verkeerd begrepen. Nu zegt zij: ze zoeken het op een website op zodat
ze € 2000 pgb kunnen krijgen. Ik noem dat strategie. Ik geloof niet dat dat
nog politieke naïviteit is. Dat stadium zijn wij voorbij. Dit artikel is
ongetwijfeld geautoriseerd. Wij lezen ook dat de politieke woordvoerder
bij de staatssecretaris zit. De mensen die gebruikmaken van een pgb
worden consequent neergezet als profiteurs en als mensen die daarop
geen recht hebben. Ik ben altijd heel kritisch geweest op het pgb. Ik heb
altijd gevraagd om fraudemaatregelen. Die zijn er nooit gekomen. Ik heb
echter nooit over de mensen die een pgb hebben gezegd dat hun
verzoeken om zorg en ondersteuning onterecht zijn. Daarvoor hebben zij
immers een indicatieprocedure doorlopen bij het CIZ.
Mevrouw Uitslag (CDA): Ik doe de procesmatige oproep om de staatssecretaris die nu nog niet aan het woord is geen profiteur te noemen. Ik vind
dat veel te ver gaan. Wat in Engeland gebeurt, is niet gelijk aan wat in
Nederland gebeurt. Naar mijn weten heeft de staatssecretaris die
bewoordingen niet gebruikt. Ik zou het dan ook zeer onfatsoenlijk vinden
om hierop door te gaan.
Mevrouw Leijten (SP): Ik trek een parallel.
De voorzitter: Dit wordt een herhaling van zetten. Vervolgt u uw betoog.
Uw spreektijd loopt vanaf dit moment verder.
Mevrouw Leijten (SP): Het is best een belangwekkend stuk om te lezen.
Het gaat over het gevaar van de politieke taal. Ik vraag de staatssecretaris
om niet meer de individuele gebruiker van het pgb weg te zetten als
profiteur.
Ik constateer dat de staatssecretaris de plannen fors heeft aangepast. Er is
een nieuwe vergoedingsregeling omdat zij uit gesprekken met mensen
heeft begrepen dat de zorg in natura onvoldoende op orde is. De
oppositie zei dit al in het allereerste debat. Ik vraag de staatssecretaris of
het mogelijk is dat in de toekomstige aanpassing van de vergoedingsregeling, in relatie tot de grens van tien uur, ook gezinnen met opgroeiende
kinderen met bijvoorbeeld autisme ook nog daaronder mogen vallen. Ik
heb erg het idee dat gestuurd wordt om de persoonsgebonden budgetten
voor in de opvoedsituatie uit te sluiten. Als ik alle wijzigingen zo zie, dan
komt het daarop neer. Is het mogelijk om, als uit de monitor blijkt dat er

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

4

problemen uit voortkomen, de tienuursgrens voor gezinnen en
opgroeiende kinderen te wijzigen?
Ik kom op het laatste punt. Bij de ADL-clusterbewoners die geherindiceerd
werden in het najaar is behoorlijk wat onrust ontstaan omdat zij veel
aanspraak op zorg verloren. Daarover is gediscussieerd. De staatssecretaris heeft daarover een brief gestuurd naar ons waarin staat dat de
situatie van 2011 ook die van 2012 is. Ik hoor van de mensen zelf echter
dat zij nog niet geïnformeerd zijn. Zij maken zich ernstige zorgen en dat
kan ik heel goed begrijpen. Kan de staatssecretaris vandaag of morgen die
brief nog op de post doen zodat die mensen niet met de kerst in
onzekerheid zitten?
Mevrouw Dijkstra (D66): Voorzitter. Vorig jaar, op de laatste dag voor het
kerstreces, stemden wij over het opheffen van de budgetstop op het pgb.
De coalitiepartners vonden elkaar toen in een motie waarin de regering
werd opgeroepen om het pgb te behouden, de instroom te beperken en
andere alternatieven te onderzoeken. Dat was overigens een voorbeeld
van beter goed gejat dan slecht verzonnen. Maar goed, wij zijn een jaar
verder. Het kerstreces staat weer voor de deur en de woorden van de
coalitiefracties blijken net zoveel waard te zijn als die van de staatssecretaris: ongeveer 10% van wat zij beloofde. De staatssecretaris werd
gesteund door de fracties van de VVD, het CDA en de PVV wat neerkwam
op een streep door het pgb voor 90% van de patiënten. «Een kwaliteitsimpuls» heet dat. De rechtse kiezer likt blijkbaar zijn vingers af bij het
afbreken van de mogelijkheid voor een patiënt om zelf zijn leven in te
kunnen richten. Zelfbeschikking voor mensen die hulp nodig hebben, was
ooit ook een ideaal van de VVD-fractie, maar dat lijkt alweer eeuwen
geleden.
Brengen we daarmee dan ook orde op zaken? Ook die belofte is aan
Griekse inflatie onderhevig. Het kabinet verdedigt een draconische
maatregel voor een slinkend probleem. Het CPB toonde aan dat de
maatregel niet oplevert wat het kabinet ermee beoogt, maar volgens de
staatssecretaris maakte dat niet uit. Daarop moest zij later terugkomen
want het probleem slonk van 900 naar 700 mln. Het pgb-gebruik blijkt veel
minder hard te groeien dan voorspeld. Ik stel de staatssecretaris de vraag
wat daarvan de oorzaken zijn. Wil zij die onderzoeken en de resultaten
ervan betrekken bij het heroverwegen van de pgb-bezuinigingen?
Langzaam maar zeker begint de mist een beetje op te trekken en
ontvouwen zich de plannen van deze staatssecretaris met het pgb. Hoe
meer wij weten, hoe duidelijker blijkt dat zij eigenlijk ook niet weet wat zij
wil en kan. Vanaf 2012 gaat voor een beperkt aantal nieuwe patiënten een
vergoedingsregeling in. Zij moeten dan wel over een indicatie voor meer
dan tien uur zorg beschikken en geen passende zorg in natura krijgen.
Voor deze groep is 50 mln. beschikbaar. De staatssecretaris verwacht dat
het om zo’n 3500 mensen gaat. Waarop is die verwachting gebaseerd?
Wat gebeurt er als deze middelen al in april op blijken te zijn?
Bij het berekenen van de tienuursindicatie gaat de staatssecretaris ook
nog creatief boekhouden want voor mensen die groepsbegeleiding
krijgen, tellen vier uur slechts als één uur. Ongeveer de helft van de
patiënten die een indicatie van meer dan tien uur heeft, heeft een indicatie
voor groepsbegeleiding. Zij vallen straks dus toch buiten de boot. Wat
gebeurt er na 2013 als begeleiding onder de Wmo komt te vallen? Blijft
het tienuurscriterium dan gewoon van kracht? Als iemand een indicatie
heeft van minder dan tien uur, dan heeft hij sowieso pech. Ik voorspel dat
er vanaf 1 januari patiënten zijn met een indicatie van bijvoorbeeld negen
uur zonder zorg in natura op maat. De staatssecretaris wil dit monitoren,
maar wat hebben deze mensen daaraan? Zij moeten eerst hun neus
stoten en dan pas kijkt de staatssecretaris of zij dat kan oplossen. Hoe snel
staat zij eigenlijk voor deze mensen klaar? Hoe flexibel zijn de zorgkan-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

5

toren daarin? Wat gebeurt er als het geld op is? Belooft zij deze groep te
allen tijden zorg op maat?
Over twee weken is het januari 2012, maar wie precies recht heeft op de
vergoeding is onduidelijk. Dat blijft zo tot 2014 als het aan de staatssecretaris ligt. De spelregels worden namelijk tijdens het spel veranderd.
Daarbij is het budget leidend, niet of iemand zorg op maat ontvangt.
Ondanks alle mooie woorden zullen er dus mensen tussen wal en schip
blijven vallen.
Tot slot moet mij nog één ding van het hart. Mevrouw Leijten is ermee
begonnen en ik eindig ermee. De staatssecretaris plaatste onlangs
pgb-houders in het verdachtenbankje om zo draagvlak te creëren voor
haar draconische bezuinigingen. Pgb’ers zouden een ziekte googlen om er
daarna € 2000 voor te vangen. Ik vraag de staatssecretaris met klem om
dat soort tactieken vanaf volgend jaar achterwege te laten.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Voorzitter. Ik herhaal het nog maar eens: de
pgb-maatregelen zijn pijnlijk maar noodzakelijk. Het pgb blijft beschikbaar
voor mensen met de zwaarste zorgvraag. Zij krijgen er 5% budget bij. De
rest kan een beroep doen op zorg in natura. Dat zorg in natura niet in alle
gevallen de zorg kan leveren die mensen nodig hebben, is in eerdere
debatten al naar voren gekomen. Ook de PVV-fractie is ervan overtuigd
dat de zorg in natura nog niet voor iedereen toereikend is. Daarom is zij
zeer te spreken over de komst van de vergoedingsregeling. Hiermee komt
er een vangnet voor mensen die geen recht hebben op een pgb en voor
wie zorg in natura nog niet toereikend is. Een vangnet voor mensen die
dreigen tussen de wal en het schip te vallen. De toegang tot het pgb wordt
weliswaar beperkt, maar niemand verliest zijn recht op zorg.
Ook de toets door het zorgkantoor is in onze ogen logisch. Iedereen met
een indicatie van het CIZ gaat tenslotte eerst op zoek naar een zorgaanbieder van zijn keuze. Lukt dit niet, dan is met de indicatie aan te kloppen
bij het zorgkantoor. Zij hebben zorgplicht en helpen bij het vinden van een
zorgaanbieder die de zorg kan bieden die iemand nodig heeft. Bij de
vergoedingsregeling is dat precies zo. Zijn deze zorgaanbieders er niet,
dan kent het zorgkantoor een vergoedingsregeling toe.
Ook de zorgkantoren moeten een steentje bijdragen. Vorige week nog
hoorden wij dat zij het vertikken om 45 mln. aan niet of fout besteed
budget terug te halen. De zorgkantoren hebben in dezen een controlerende rol en het gaat om publiek geld. Ik hoor graag van de staatssecretaris welke stappen zij neemt om de zorgkantoren in het gareel te krijgen
en te houden. Gaan die maatregelen ook gelden als de verzekeraars vanaf
2013 de AWBZ gaan uitvoeren of zijn er dan extra maatregelen nodig?
Het is duidelijk dat er stappen vooruit moeten worden gezet met de zorg
in natura. Er moet flexibeler en cliëntgerichter gewerkt worden. Tijdens
het debat van vorige week over de arbeidsmarkt bleek dat de staatssecretaris druk bezig is om de laatste hobbels weg te werken, niet alleen voor
zzp’ers maar ook voor ondernemers die zich al bewezen hebben in deze
sector. Ik hoor graag van de staatssecretaris dat dit topprioriteit heeft voor
haar.
Het monitoren van de pgb-maatregelen is voor mijn fractie een belangrijk
punt. De PVV-fractie zal de voortgang daarvan kritisch blijven volgen. Dit
kabinet heeft aangegeven heel actief en met alle belangstellenden de
monitoring uit te voeren. Mijn fractie kijkt uit naar de eerste resultaten.
Voor de PVV-fractie staat namelijk als een paal boven water dat niemand
tussen wal en schip mag vallen. Bij het ADL-clusterwonen is dat goed
gelukt; een aparte aanspraak en gegarandeerde toegang tot de vergoedingsregeling. Ik complimenteer de staatssecretaris daarmee.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Mevrouw Gerbrands hield
helemaal in het begin het verhaal dat mensen met de zwaarste zorgvraag
er 5% bij krijgen. Dat zijn de mensen die nu een zzp-pgb hebben. Er zijn

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

6

echter ook mensen die een indicatie met verblijf kunnen krijgen terwijl zij
nu een indicatie naar functie en klassen hebben. De schatting is dat die
groep niet 10% maar 25% beslaat. Het beroep op het pgb zou dan alleen
maar toenemen en dan zou het plafond voor het pgb veel te laag zijn. Het
geld zou volgend jaar dan al vroeg op zijn. Wat vindt mevrouw Gerbrands
ervan dat de veronderstelling van 10% veel te smal is ingezet? Deelt zij
mijn mening dat als dat zo is de plannen onhaalbaar zijn?
Mevrouw Gerbrands (PVV): Dat is inderdaad een veronderstelling. Wij
gaan heel goed monitoren wat er gebeurt met het pgb. Als het goed is,
moeten wij kunnen voorkomen dat zaken uit de hand lopen. Wij moeten
daarnaar kijken. Ik deel de veronderstelling overigens niet.
De voorzitter: En de tweede vraag?
Mevrouw Voortman (GroenLinks): De tweede vraag is inderdaad nog niet
beantwoord. Als blijkt dat het om veel meer mensen gaat, dan zal het
beroep op het pgb alleen maar toenemen door dit voorstel. Ik hoor graag
van de PVV-fractie wat zij in dat geval doet.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Dat zijn als-danvragen. Ik deel de veronderstelling niet dus ik geef hierop ook geen antwoord. Dat is een
als-danvraag. Ik deel de veronderstelling niet. Ik verwacht niet dat dat
gebeurt.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Het is toch jammer dat de PVV zich
wel baseert op de als-danfeiten van het kabinet.
De voorzitter: Daarin hoor ik geen vraag aan mevrouw Gerbrands. Ik
geef daarom het woord aan mevrouw Uitslag van het CDA.
Mevrouw Uitslag (CDA): Voorzitter. Vandaag gaat het over de invoering
van de vergoedingsregeling. De CDA-fractie ziet dat de staatssecretaris
hard aan het dossier invoering vergoedingsregeling trekt. Zij heeft een
aantal waarborgen ingebouwd voor als mensen tussen de wal en het
schip terecht lijkt te komen.
De voorzitter: Er gaat nu iets mis. Mevrouw Dijkstra wilde nog interrumperen op het betoog van mevrouw Gerbrands.
Mevrouw Dijkstra (D66): Ik zat wel als allereerste met mijn vingertje
omhoog.
De voorzitter: Stelt u uw vraag aan mevrouw Gerbrands.
Mevrouw Dijkstra (D66): Ik kom graag nog even terug op die 5% voor de
huidige pgb-houders. Vorig jaar is er 3% afgegaan. Wij praten dus niet
meer over 5%. Ik hoor daarop graag de reactie van mevrouw Gerbrands.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Om die reden doen wij met het pgb wat wij
ermee doen. De bedragen gingen almaar omlaag en er werd niet
geïndexeerd. Dit is het gevolg van een uit de hand gelopen subsidieregeling. Er komt 5% bij en dat is een compensatie voor alle kortingen die al
plaatsgevonden hebben.
Mevrouw Dijkstra (D66): Ik ben nu heel verbaasd. Het uit de hand lopen
van die regeling wordt verhaald op alle mensen die een pgb hebben
terwijl die daaraan helemaal niet debet zijn.
De voorzitter: Hoe luidt uw vraag aan mevrouw Gerbrands?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

7

Mevrouw Dijkstra (D66): Klopt het dat zij het daarmee eens is?
Mevrouw Gerbrands (PVV): Als wij niets doen, dan loopt deze regeling zo
uit de hand dat niemand meer een pgb heeft. Om die reden kiezen wij
ervoor om deze maatregelen te nemen. Niets meer en niets minder. Ik kan
er niets mooiers van maken. Het is inderdaad heel triest voor de mensen
die nu een pgb kwijtraken. Het recht op zorg blijft echter bestaan.
Mevrouw Leijten (SP): Ik ben toch op zoek naar de ruimte die er nog is bij
de PVV. De staatssecretaris schuift behoorlijk op. Er komt een vergoedingsregeling die geen pgb mag heten. Stel dat aankomend jaar, en
wellicht het jaar erop{
De voorzitter: Kunt u zich beperken tot een kortere vraag?
Mevrouw Leijten (SP): Stel dat dan blijkt dat de groei helemaal niet zo
groot is als verwacht. Is het dan nog mogelijk om de mensen die nu via
een pgb hun zorg regelen in 2014 ongemoeid te laten?
Mevrouw Gerbrands (PVV): Ik vind het een heel rare vraag. Het is weer
een als-danvraag. Als blijkt dat de groei niet zo groot is, dan gaan wij alles
weer terugdraaien. Die ruimte is er niet bij de PVV-fractie, zo kan ik de
SP-fractie meedelen.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Ik heb een vraag aan mevrouw
Gerbrands op precies dit punt. De staatssecretaris zegt zelf dat die ruimte
er wel is. Zij zegt dat zij vanaf januari goed gaat monitoren. Als blijkt dat
de grens van tien uur coulanter gehanteerd kan worden en op acht of
negen uur gelegd kan worden – zij noemt niet de getallen maar spreekt
wel over naar beneden bijstellen – dan wil zij dat bezien. Begrijp ik goed
dat als de staatssecretaris coulant wil zijn, de PVV-fractie zegt: daar komt
niets van in, dat feest gaat niet door?
Mevrouw Gerbrands (PVV): Nee, dat zegt de PVV niet. Er werd mij een
vraag gesteld over de pgb, niet over de vergoedingsregeling. Over de
vergoedingsregeling zegt de staatssecretaris: tien uur en het zorgkantoor
krijgt discretionaire bevoegdheid. Mijn fractie steunt die gedachte. De
SP-fractie stelde mij een vraag over het pgb, niet over de vergoedingsregeling, waarover wij hier uiteindelijk zouden spreken.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Dat neemt niet weg dat ik die vraag heb
gesteld en daarop graag netjes een antwoord krijg. Als de staatssecretaris
de vergoedingsregeling coulant wil toepassen en zelfs naar beneden wil
bijstellen, heeft de PVV-fractie daarmee dan moeite?
De voorzitter: Uw vraag is duidelijk.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Ik heb net gezegd dat mijn fractie de
staatssecretaris steunt in haar voornemen om discretionaire bevoegdheid
te geven aan het zorgkantoor om uitzonderingen te maken op het
tienuurscriterium.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Dat is geen antwoord op mijn vraag.
De voorzitter: Het is een antwoord dat u niet bevalt maar het is wel een
antwoord op uw vraag. Het woord is aan mevrouw Uitslag.
Mevrouw Uitslag (CDA): Voorzitter. Ik zal opnieuw beginnen. De
CDA-fractie ziet dat de staatssecretaris hard aan het dossier invoering
vergoedingsregeling trekt. Zij heeft een aantal waarborgen ingebouwd

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

8

voor als mensen tussen de wal en het schip terecht lijken te komen. De
CDA-fractie hecht eraan, nogmaals uit te spreken dat het gaat om nieuwe
instromers in de AWBZ, niet om de huidige pgb-gebruikers. Mijn fractie
realiseert zich goed dat het invoeren van een nieuwe vergoedingsregeling
bij de toekomstige zorgvragers mogelijk onrustige gevoelens oproept,
bijvoorbeeld over hoe het zit met het houden van de eigen regie. Daarom
is mijn fractie blij met de uitvoering van de motie-Uitslag/Venrooy-Van Ark
over de actieve monitoring. Wij begrijpen dat de staatsecretaris niet
vooruit kan lopen op uitkomsten van de monitoring maar er met name op
let of het om een bijzondere individuele casuïstiek gaat of er sprake is van
casuïstiek van cliënten waarin zich gelijksoortige problemen manifesteren.
De staatssecretaris stelt onder andere deze waarborgen die de CDA-fractie
van groot belang acht voor de toekomstige gebruikers van de vergoedingsregeling. Ook is mijn fractie blij met het streven om de vergoedingsmaatregel per januari 2014 te verankeren in de AWBZ. De CDA-fractie
hecht net als de staatssecretaris veel waarde aan individuele cliëntbemiddeling van het zorgkantoor en straks van de zorgverzekeraars. Zij vindt dat
deze adviesfunctie van het zorgkantoor erg belangrijk is. Wij spreken
immers over mensen die nieuw in de zorg komen. Het zijn nieuwe
AWBZ-instromers die vaak geen goed idee hebben van het bestaande
zorgaanbod, laat staan de verschillen tussen zorg in natura en de
vergoedingsregeling. Onderschrijft de staatssecretaris dit standpunt van
de CDA-fractie en is zij met haar van mening dat de toekomstige
zorgvrager of cliënt een beroep op het zorgkantoor mag doen om inzicht
in het zorgsysteem te krijgen? Mijn fractie vraagt nadrukkelijk aandacht
voor de doelgroep ouderen. Deze heeft vaak geen toegang tot internet of
andere nieuwe media en zal op een andere manier door het zorgkantoor
ondersteund moeten worden. Hoe ziet de staatssecretaris dit voor zich?
Ook begrijpt de CDA-fractie uit de schriftelijke beantwoording dat het aan
de cliënt is om aan te geven of hij of zij zich georiënteerd heeft op
verschillende zorgaanbieders en waarom deze zorg niet passend is. De
zorgvrager bepaalt wat passende zorg is, niet het zorgkantoor. Dit is naar
de mening van mijn fractie winst, omdat dit aansluit bij het uitgangspunt
van het nemen van eigen regie in de zorg. Voor de CDA-fractie is dat een
belangrijk uitgangspunt bij de langdurige zorg.
In de schriftelijke beantwoording zegt de staatssecretaris dat er naast de
pilot van UVIT met het contracteren van zzp’ers in 2012 ruimte zal zijn
voor aanvullende contractering van innovatieve zorgaanbieders die zich
reeds hebben bewezen in de pgb-sector. Bedoelt de staatssecretaris
daarmee de reguliere tweede inkoopronde in juli of komen er extra
mogelijkheden voor zorgkantoren om te contracteren?
Ik kom te spreken over de pgb voor ADL-clusterbewoners. Deze week
hebben wij daarover weer een brief mogen ontvangen. De leden van de
CDA-fractie complimenteren de staatssecretaris met het feit dat zij
gezorgd heeft voor een zachte landing in de AWBZ van
ADL-clusterbewoners. Alle huidige bewoners behouden de indicatie voor
zorg die zij nu hebben naast de ADL-assistentie tot 1 januari 2014. In het
kader van het scheiden van wonen en zorg het volgende. Met de
aangenomen motie-Uitslag/Voortman worden de zorg en de huur
ontkoppeld. In de brief die de Kamer deze week mocht ontvangen van een
aanbieder wordt hieraan een andere uitleg gegeven. Kan de staatssecretaris aangeven hoe het met de uitvoering van de motie-Uitslag/Voortman
staat? De staatssecretaris geeft verder aan dat de koppeling tussen wonen
en ADL-assistentie berust op een overeenkomst tussen coöperatie,
aanbieder en ADL-assistentie en bewoners en dat deze kwestie los staat
van de overgang naar de AWBZ.
De nieuwe indicaties worden afgegeven voor twee jaar. De staatssecretaris wil vanaf 1 januari 2014 een nieuwe aanspraak invoeren op de
24 uurszorg die ook andere aanbieders kunnen leveren. Hoe staat het in
dit kader met de ontwikkeling van de extramurale zzp? Ik lees daarover

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

9

namelijk niets meer terug in de brief. Ik hoor graag een update van de
staatssecretaris.
De leden van de CDA-fractie vinden dat de staatssecretaris het invoeren
van de vergoedingsregeling kordaat oppakt en een groot aantal
waarborgen heeft ingebouwd voor het aankomende jaar zodat mensen
niet tussen wal en schip terechtkomen. De leden van de CDA-fractie zien
het vergoedingensysteem dan ook als werk in uitvoering. Zij zullen de
staatssecretaris actief gaan volgen. Zij gaan er daarbij van uit dat zij bij de
eerstkomende tussenrapportage in april 2012, of zonodig eerder,
uitgebreid ingaat op de uitwerking van de regeling in de praktijk.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):
Voorzitter. Het betoog van de CDA-fractie van zojuist komt eigenlijk neer
op hoe geweldig halfvol het glas wel niet is. Heeft de CDA-fractie ook nog
een boodschap aan de mensen die eigenlijk gaan vallen in de categorie
van dat halflege glas, waarvoor er nu eigenlijk niets is?
Mevrouw Uitslag (CDA): De vraag van de ChristenUnie-fractie is gestoeld
op aannames die ik niet onderschrijf. Er ligt een vergoedingsmaatregel.
Daarmee wordt het mogelijk om de zorg in te kopen die niet geleverd kan
worden met zorg in natura. Mensen behouden het recht op zorg. Ik zie dus
niet in waarom het glas halfvol zou moeten zijn.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Dat is
vrij duidelijk. De CDA-fractie zegt dus dat er een 100% waterdicht,
volmaakt voorstel voorligt, ook voor mantelzorgers, gezinnen en noem
maar op.
Mevrouw Uitslag (CDA): De CDA-fractie heeft in de vorige pgb-debatten
een motie ingediend over actieve monitoring. Die actieve monitoring is
een heel belangrijke waarborg in het nauwkeurig onderzoeken of dit de
regeling is die wij met elkaar voor ogen hebben. Wij staan op de
vooravond van het ingaan van die regeling. In tegenstelling tot de fractie
van de ChristenUnie heeft de CDA-fractie daarin vertrouwen. Het glas is
dus halfvol.
Mevrouw Leijten (SP): Voorzitter. Ik ben benieuwd of mevrouw Uitslag de
website kent waarop je een kwaal kunt zoeken en vervolgens € 2000 per
maand krijgt.
Mevrouw Uitslag (CDA): Waarom zou mevrouw Uitslag die website
opzoeken?
Mevrouw Leijten (SP): Die schijnt er te zijn. Ik ben gewoon benieuwd
naar het adres.
Mevrouw Uitslag (CDA): Ik vind deze vraag niet adequaat. Ik weet niet
wat ik hiermee moet. Ik heb daarop ook geen antwoord.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Ik kom nog even terug op
het punt van mevrouw Uitslag dat de cliënt bepaalt, niet het zorgkantoor.
Ik wil dat graag nader specificeren. Ik heb zelf voorgesteld dat het
zorgkantoor dan een aanbod van zorg in natura doet. Als dat er niet is of
als de cliënt dat niet wil en een zorgplan op tafel zet, dan krijgt hij gewoon
die vergoedingsregeling. Deelt mevrouw Uitslag dat standpunt?
Mevrouw Uitslag (CDA): Wij vinden de individuele cliëntbemiddeling
belangrijk. Wij hebben dat in alle debatten over het pgb en ook in dit
debat over de vergoedingsregeling benadrukt. Wij vragen de staatssecretaris verder hoe wij de mensen kunnen ondersteunen in het zo goed

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

10

mogelijk toeleiden naar de zorg die zij nodig hebben. Als die er niet is, dan
komen zij in aanmerking voor een vergoedingsmaatregel, mits daar een
eenvoudig zorgplan onderligt dat wij bijgevoegd hebben gekregen in de
stukken.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Dat is iets anders dan wat mevrouw
Uitslag zonet zei. Zij zei net dat de cliënt bepaalt, niet het zorgkantoor. Dan
zou het toch zo moeten zijn dat als de cliënt een zorgplan overlegt, hij in
aanmerking komt voor een vergoedingsregeling?
Mevrouw Uitslag (CDA): Dat staat ook zo letterlijk in een brief. In de
schriftelijke beantwoording staat dat de cliënt in principe hierin doorslaggevend is. Dat vinden wij winst.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Dan zou dat «in principe» even
geschrapt moeten worden. Dan weten mensen tenminste waar zij aan toe
zijn als zij het zorgkantoor binnenlopen.
Mevrouw Uitslag (CDA): Mevrouw Voortman heeft net als ik de schriftelijke beantwoording gelezen. Daar staat het letterlijk in.
Mevrouw Dijkstra (D66): Mevrouw Uitslag heeft het alsmaar over de
vergoedingsregeling. Zij vindt het goed dat die er is en zij zegt dat
gemonitord wordt of die uitpakt zoals die moet uitpakken. Die vergoedingsregeling is ontworpen om mensen niet tussen wal en schip te laten
vallen in de fase tot de uiteindelijke ingangsdatum van de nieuwe
pgb-maatregel. Daaraan zijn echter heel strenge grenzen verbonden. Er
wordt steeds gezegd: als mensen onder dat tienuurscriterium vallen, dan
krijgen zij zorg in natura. Welke garantie is er dat die zorg in natura er is?
Er wordt gezegd dat buurtzorg heel flexibel is; dat is een favoriet
voorbeeld van de staatssecretaris. Buurtzorgorganisaties zeggen echter
dat zij niet kunnen voorzien in de heel ingewikkelde flexibele zorgvraag,
die soms op piekuren moet plaatsvinden. Wat vindt mevrouw Uitslag
daarvan?
De voorzitter: Voordat ik mevrouw Uitslag daarover aan het woord laat,
zeg ik tegen alle leden van de commissie dat ik zulke lange interrupties
vanaf nu niet meer toesta.
Mevrouw Uitslag (CDA): De fractie van D66 geeft aan dat de vergoedingsregeling een soort overgangs- of tussensituatie betreft. Voor de
CDA-fractie is de vergoedingsregeling echter een volwaardig alternatief
na zorg in natura. Deze wordt ook in 2014 in de AWBZ verankerd. Ik vind
het jammer dat de inbreng van de D66-fractie impliceert dat eigen regie
alleen gekoppeld is aan pgb of een vergoedingsregeling en dat iedereen
die daaronder niet valt dikke pech heeft. Daarmee worden de mensen die
zich elke dag inzetten in de langdurige zorg tekortgedaan. Ik ondersteun
dat dan ook echt niet. Op een lange vraag komt een lang antwoord,
voorzitter. Mijn fractie erkent dat er een innovatieslag moet plaatsvinden
in de zorg in natura. Als ik een aanbieder was van zorg in natura, dan zou
ik het wel weten. Dan zou ik een bedrijf starten dat die zorg op die manier
kon leveren.
De voorzitter: Mevrouw Wolbert, een korte, op verduidelijking gewenste
vraag alstublieft.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Ja voorzitter. Mevrouw Uitslag van de
CDA-fractie zegt dat het zo belangrijk is dat een cliënt passende zorg vindt
en dat hij dat zelf mag aangeven. Het zorgkantoor bemoeit zich daar dan
eigenlijk niet mee. Wat vindt zij ervan dat de staatssecretaris dat voorlopig

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

11

nog even zo regelt maar eigenlijk zegt: wij gaan die criteria wel aanleggen,
niet nu, maar wel straks.
Mevrouw Uitslag (CDA): Mevrouw Wolbert zegt wel dat die criteria er nu
niet zijn maar het straks wel strenger wordt. Er staat evenwel heel
duidelijk dat er een actieve monitoring komt. Het is werk in uitvoering. Wij
houden de vinger aan de pols. De criteria zullen zich gaandeweg
ontwikkelen. Er zijn voldoende waarborgen dat cliënten zich hiermee
bemoeien, bijvoorbeeld via Per Saldo en MEE, zodat mensen niet tussen
de wal en het schip vallen. Naar onze mening staat alles klaar en moeten
wij nu aan de slag.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):
Voorzitter. Wat is het een hectisch en bewogen jaar geweest voor
budgethouders. In de woorden van de staatssecretaris zelf: het pgb-debat
raakt mensen persoonlijk. Dat klopt: het pgb raakt mensen persoonlijk.
Daarom vind ik het teleurstellend dat in elk debat weer meer verwarring
ontstond. Vandaag moet verwarring voorkomen en duidelijkheid gegeven
worden. De fractie van de ChristenUnie is er nog steeds van overtuigd dat
dit kabinetsbeleid, met tienuursgrens, geen succes wordt. Het is niet
«pijnlijk maar noodzakelijk» zoals de PVV-fractie zegt, maar dom en duur.
De vergoedingsregeling word in ieder geval wettelijk verankerd per 2014.
Wij hebben jaren gepleit voor verankering van het pgb en nu wordt de
vergoedingsregeling, voordat deze tot enig succes heeft geleid, al
wettelijk verankerd. Dat is een bijzondere gang van zaken. Volgens mij
denkt de staatssecretaris evenmin dat het tienuurscriterium een succes
wordt. In haar brief staat namelijk: Mocht het gecontracteerde zorgaanbod
niet in staat zijn om de gewenste zorg op tijd te leveren en het
zorgkantoor geen mogelijkheden hebben om een alternatief zorgaanbod
in te kopen, dan zal ik direct, vanaf 1 januari 2012, bekijken of het nodig is
om de vergoedingsregeling voor individuele gevallen te versoepelen.
Wanneer wordt er echter ingegrepen? Gaat de staatssecretaris
ruimhartige bijbelse principes hanteren, zoals bij de verwoesting van
Sodom, waar de ruimhartige grens van tien personen gold? Als er ook
maar tien personen buiten de boot dreigen te vallen, wordt de vergoedingsregeling dan al versoepeld voor die tien? Wat gebeurt er als het één
persoon betreft? Wordt de vergoedingsregeling dan ook al versoepeld,
voor die ene persoon? Ik hoor hierop graag een ruimhartig antwoord.
In de schriftelijke beantwoording wordt niet ingegaan op mogelijke
scenario’s. Ik neem evenwel aan dat deze wel klaarliggen. Kan de zorg in
natura straks oplossingen bieden voor specifieke doelgroepen die nu niet
onder de toegangscriteria vallen? Hoe is het vangnet opgetuigd? 1 januari
is al over tien dagen. Hoeveel bezwaarprocedures moeten er volgen
voordat iemand zijn recht op zorg kan verzilveren? Per Saldo mag de
helpdesk bemensen en daar ben ik blij om. Welk advies kan deze
organisatie echter geven aan mensen voor wie geen adequate zorg in
natura is en die ook niet aan de tienuursgrens komen? Ik wil ervoor waken
dat cliënten afhankelijk worden van de willekeur van het zorgkantoor.
Complexe zorgvragen zullen lang niet altijd goed kunnen worden
ingeschat door onwetendheid van medewerkers van zorgkantoren. De
staatssecretaris was zich ook een tijdlang niet bewust van een dergelijke
groep waarvoor nu in allerijl een vergoedingsregeling uit de grond
gestampt is.
Ik heb mij al eerder hard gemaakt voor bijzondere doelgroepen. Er
worden geen uitzonderingen gemaakt. Toch vraag ik hiervoor opnieuw
aandacht. Maak een uitzondering voor bijzondere doelgroepen, zoals
mensen met een dwarslaesie. Zij kunnen wel een beroep doen op de
vergoedingsregeling, mits zij aan de toegangscriteria van de regeling
voldoen. 89% van de mensen met een dwarslaesie heeft een
AWBZ-indicatie van minimaal tien uur per week. Wat doen wij met de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

12

overige 11%? Wat doen wij met de mensen die welgeteld aan tien uur
komen maar geen zorg in natura willen? Deze «nee, tenzij»-regeling zit
eigen regie in de weg. Bij het CVZ wordt tijdelijk een landelijke commissie
ingesteld bestaande uit vertegenwoordiging van cliënten, zorgaanbieders
en zorgkantoren. Deze krijgen de taak om te adviseren bij de afhandeling
van bezwaarschriften. Wat wordt echter de doorzettingsmacht van die
onafhankelijke commissie? Als deze commissie een bezwaar gegrond
verkaart, krijgt een persoon dan automatisch recht op vergoeding uit
hoofde van de vergoedingsregeling?
Het subsidieplafond van de vergoedingsregeling is in 2012 vastgesteld op
50 mln. Er zijn zorgen over de toereikendheid van het bedrag, maar
gelukkig is mijn motie aangenomen. Er is toegezegd dat er geen wachtlijst
voor de vergoedingsregeling komt. Dat kan niet anders betekenen dan dat
er voldoende rek moet zitten in het budget. Ik hoor daarvan graag een
bevestiging.
Wordt het bij een bezwaar zes tot acht weken wachten op antwoord? Ik
hoor daarop graag een reactie. Ik zou zeggen: stel snel zorg beschikbaar
en maak daarna een uitgebreid rapport over wat er allemaal niet geregeld
kon worden in zorg in natura. Eerst zorg, dan administratie.
Dit kabinet doet een appel op de eigen kracht van de cliënt en op
ondersteuning door het eigen netwerk. Dit is een oproep voor mantelzorgers. Wij steunen die oproep. Weet echter wel dat mantelzorg nooit te
verplichten is. Er wordt al heel veel steun geboden. Er zal ook nog veel
steun worden geboden, ook in de toekomst. Er zullen echter ook mensen
afhaken, omdat zij niet anders kunnen. Ik stel opnieuw de vraag hoe het
vangnet eruit ziet voor de mensen die hierop niet kunnen terugvallen.
Staatssecretaris Veldhuijzen staat niet alleen op het punt van de positie
van de zorgboerderijen. Zij zal een handje worden geholpen door
staatssecretaris Bleker in het certificeringstraject voor zorgboerderijen.
Over de resultaten daarvan word ik graag zo spoedig mogelijk, in 2012,
geïnformeerd.
De heer Van der Staaij (SGP): Voorzitter. Het is niet de eerste keer en niet
de laatste keer dat wij in deze periode over het persoonsgebonden budget
spreken en over de vergoedingsregeling. Het is wel goed dat wij daarover
opnieuw kunnen spreken nu maatregelen snel moeten ingaan. Ik heb
eerder naar voren gebracht dat mijn fractie de keuzes die gemaakt zijn niet
steunt, dat zij daartegen bezwaar heeft. De SGP-fractie is vervolgens wel
blijven meedenken hoe binnen de gegeven keuzes verdere verbeteringen
mogelijk zijn en hoe kan worden voorkomen dat mensen tussen de wal en
het schip vallen. Dat is een uitspraak die ook vandaag veel gedaan is.
Rond de vergoedingsregeling zijn ook stappen vooruit gezet. Er is meer
helderheid gekomen over de criteria die daarvoor zullen gelden. Het
uiteindelijke effect van dat tienuurscriterium blijft evenwel belangrijk. In
het vorige debat bevestigde de staatssecretaris dat het recht op zorg
behouden blijft als iemand een indicatie van minder dan tien uur heeft. Zij
gaf toen zelf al aan dat niemand tussen wal en schip mag vallen. Ik ben
blij met de toegezegde actieve monitoring. Toch zijn hiermee bepaald niet
alle vragen van de baan. Allereerst de hardheid van het tienuurscriterium.
Ik stel de vraag die ik ook gehoord heb bij andere collega’s en waarop ik in
het schriftelijk overleg geen concreet antwoord heb gekregen. Ik wil niet in
casuïstiek vervallen, maar noem graag eens een helder voorbeeld van
zorgen vanuit de praktijk. Ik noem het geval van de vrouw met een
dwarslaesie die een indicatie van acht uur heeft. Zij behoort daarmee tot
de 11% van de mensen met een dwarslaesie die geen indicatie van tien
uur of meer heeft. Zij heeft vanwege haar werk een flexibele zorgvraag die
moeilijk planbaar is. Bovendien zijn de zorgmomenten vaak kort. Na
diverse aanbieders van zorg in natura benaderd te hebben, blijkt dat die
zorg in natura echt niet zomaar te leveren is. Wat is het perspectief voor
zo’n mevrouw? Is dit zo’n individueel geval waarvoor die vergoedingsre-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

13

geling versoepeld moet worden? Mogen de zorgkantoren zelf afwijken
van dat tienuurscriterium of kan dat pas als in de vergoedingsregeling een
en ander is aangepast door de staatssecretaris? Hoe zal dat vervolgens
gaan? Betekent dit niet dat iemand in zo’n situatie nog heel lang in
onzekerheid verkeert over wat het betekent voor haar situatie? Er zijn heel
veel vragen over te stellen, maar ik heb één concreet voorbeeld genoemd
om helder te krijgen wat een en ander precies betekent en om aan te
geven dat er nog maatwerk voor onder de tien uur geleverd moet worden.
In het schriftelijk overleg heb ik de staatssecretaris gevraagd voor hoeveel
mensen met een indicatie op dit moment nog geen passende zorg
beschikbaar is. Ik vroeg daarbij met name naar de omvang van de groep
mensen met een lagere indicatie dan tien uur. Dan kunnen wij bepalen
hoeveel mensen mogelijk buiten de boot dreigen te vallen en hun recht op
zorg mogelijk niet kunnen verzilveren. Ik hoor graag nog het antwoord op
deze vraag.
De staatssecretaris geeft helder aan dat cliënten zich in 2012 eerst moeten
oriënteren op zorg in natura maar dat het zorgkantoor vervolgens niet
toetst op het criterium «passende zorg». Op zich steun ik de gedachte om
te kijken hoe zaken uitpakken, daarop te monitoren om op die manier te
voorkomen dat wij in allerlei ingewikkelde situaties en discussies
terechtkomen over of al dan niet voldaan is aan het criterium. Laten wij
daarmee eerst wat meer ervaring opdoen. Tegelijkertijd vraag ik mij af of
dat niet veel rechtsongelijkheid kan opleveren en of het uit het oogpunt
van rechtszekerheid belangrijke kwalen met zich brengt. Misschien vult de
een dat heel serieus in en gaat de ander ervan uit dat er voorlopig toch
niet op gecontroleerd wordt. Kan dat vervolgens niet leiden tot een
ongewenst groot beroep? Betekent dat niet dat de ramingen van de
aantallen mensen die in aanmerking komen voor de vergoedingsregeling
veel te laag kunnen zijn?
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Wij kijken terug op een jaar vol
bewogen en verdrietige debatten over het pgb. Het hele land zag de
beelden van de demonstratie op het Plein en van de staatssecretaris die
veel toezeggingen deed. Daarna konden reparaties niet uitblijven en werd
de vergoedingsregeling geïntroduceerd. Dat had op zich een goede
overgangsregeling kunnen worden als in de kleine lettertjes niet had
gestaan dat er wel een indicatie van tien uur moest worden overlegd. De
PvdA heeft vanaf het begin gevraagd om uitstel van de pgb-maatregelen
omdat deze niet goed genoeg uitgewerkt zijn. Helaas hebben de moties
die Job Cohen en ik daarover hebben ingediend het niet gehaald. Ook de
motie van de PvdA-fractie om het tienuurscriterium van tafel te halen, is
door de rechtse coalitie weggestemd.
Over anderhalve week gaat daarom een krakkemikkige regeling van start
die werkendeweg pas verder uitgewerkt en bijgesteld moet worden. De
PvdA vindt dat voor de mensen die het betreft onacceptabel. De vergoedingsregeling is flinterdun en de rechtszekerheid van mensen die daarvan
afhankelijk zijn, is nog dunner. Uiteindelijk zijn er mensen zonder
duidelijke criteria afhankelijk van de discretionaire opstelling van de
staatssecretaris. Zij kan en wil uitdrukkelijk ook zelf wikken en beschikken
over individuele gevallen. Daarmee blijven er twee jaar lang onduidelijkheid en schimmigheid bestaan rond de gehanteerde criteria. Nu ligt de
grens voor de vergoedingsregeling bij tien uur. De staatssecretaris
suggereerde in het laatste plenaire debat, en het staat zelfs in de
decemberbrief, dat het misschien negen of acht uur kan worden. De
PvdA-fractie vraagt zich af of bij een financieel tekort de grens wellicht
naar boven kan worden bijgesteld, naar elf uur of twaalf uur. De
PvdA-fractie hoort graag van de staatssecretaris de toezegging dat het
tienuurscriterium alleen naar beneden kan worden bijgesteld.
Mijn fractie heeft nog een andere vraag over de vergoedingsregeling. Als
de staatssecretaris coulant wil omgaan met het tienuurscriterium, hoe

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

14

weet zij dan over wie zij eigenlijk coulant moet zijn? Zij weet niet wat zij
niet ziet want de cliënten die niet in aanmerking komen, worden al bij
voorbaat afgewezen door het zorgkantoor. De afgewezen mensen en de
mensen die er niet eens aan beginnen, ondanks hun schrijnende situatie,
worden niet zichtbaar. Deze mensen komen haar niet ter ore. Wat bedoelt
de staatssecretaris dan eigenlijk met die coulance? Versterken wij hier niet
de tweedeling tussen de mensen die de weg weten en het voor zichzelf
gaan regelen door te protesteren en de mensen die zich gedwee aan de
regels houden en denken: ik hoef er niet aan te beginnen want het wordt
toch nooit wat? Ik hoor graag een reactie van de staatssecretaris op dit
punt. Hoe weten mensen die buiten het criterium vallen dat zij zich
moeten melden?
Verder is onduidelijk wanneer en hoe de mensen die buiten het criterium
vallen te weten komen dat zij bij het zorgkantoor moeten zijn vanwege de
zorgplicht van het zorgkantoor en dat er een toetsingscommissie,
meldpunt of expertisecentrum in het leven is geroepen. Ook wil de
PvdA-fractie een scherper zicht op de vraag wat er precies gebeurt als een
cliënt aangeeft dat er geen passende zorg in natura is. Kan er discussie
ontstaan, tussen een cliënt en het zorgkantoor, over wat passend is? Kan
het gebeuren dat een cliënt aangeeft niet op een wachtlijst te willen staan
voor een aanbieder die in principe passende zorg kan bieden? Wat
gebeurt er in zo’n situatie?
Voor de PvdA-fractie is nog veel onduidelijk over de extra budgetruimte
van twee keer 50 mln. Het is volstrekt onduidelijk waar de hoogte van het
extra budget op is gebaseerd. De PvdA-fractie wil weten onder welke
afspraken dit budget voor de rest van Nederland buiten de pilot in Brabant
beschikbaar komt. Het valt onder de gewone regels van de contracteerruimte, maar wat gebeurt er als het geld op is en er geen uitwisseling van
overschotten tussen de zorgkantoren mogelijk is zoals de staatssecretaris
voorstelt? Voor de vergoedingsregeling is helemaal onduidelijk wat er
gebeurt als het geld op is. De staatssecretaris wil niet dat er wachtlijsten
ontstaan, maar hoe gaat zij die voorkomen? Gaan de tarieven omlaag?
Komt er extra budget? Of worden de criteria opgehoogd, van tien naar
twaalf uur?
De fractie van de PvdA heeft ontzettend veel moeite met de ingreep van
de staatssecretaris en het tienuurscriterium. Het kabinet ontzegt 90% van
de budgethouders straks het recht op een PGB en zegt tegen die mensen:
u houdt het recht op zorg. Door de vergoedingsregeling komt er straks
een onderscheid tussen mensen die wel passende zorg mogen krijgen
omdat zij de tienuursnorm halen en mensen die die norm niet halen,
waarvoor de vraag of de zorg passend is er kennelijk niet meer toe doet.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Voorzitter. Er staat inderdaad
vandaag een aantal brieven op de agenda die een uitwerking in zich
hebben van debatten die wij eerder hebben gevoerd en regelingen die wij
eerder hebben besproken. De VVD-fractie constateert ook dat er
voortgang is geboekt op een moeilijk dossier dat veel mensen aangaat.
Vandaag spreken wij onder meer over de uitwerking van de vergoedingsregeling persoonlijke zorg. De VVD-fractie heeft daarover nog enkele
vragen. Allereerst over het urencriterium van de vergoedingsregeling. In
de schriftelijke ronde heeft mijn fractie daarover ook vragen gesteld. De
VVD-fractie vraagt zich af of het gaat om het aantal uren dat mensen een
indicatie hebben of het aantal uren dat zij daadwerkelijk gebruik willen
maken van de vergoedingsregeling. Ik hoor daarop graag een reactie van
de staatssecretaris.
Wij krijgen signalen van zorgondernemers die op dit moment voor
pgb-houders werken, zowel zzp’ers als mkb’ers, dat het ondanks de motie
die Kamerbreed is aangenomen heel lastig is om aan de bak te komen. De
signalen van de zorgkantoren zijn niet positief. Er is zelfs sprake van een
sceptische houding. Wij horen graag een reactie van de staatssecretaris

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

15

hierop. Wij vinden namelijk het commitment van VWS om de zorgkantoren scherp te houden en alle mogelijkheden te benutten om die
innovatieve ondernemers in 2012 aan boord te houden heel belangrijk.
Dat was ook de bedoeling voor de toekomst.
Wij hebben zorgen over wat in de brief staat over de kleinschalige
wooninitiatieven. De CVZ-definitie die in de praktijk wordt gehanteerd, lijkt
zo te werken dat een aantal wooninitiatieven beperkt wordt. De staatssecretaris geeft aan dat er een definitie wordt gehanteerd die aansluit bij de
praktijk. Uit de signalen die wij krijgen, blijkt dat dat niet het geval is en
dat er zelfs tot voor de rechter over gesproken wordt, ook over moties die
al dan niet in de Kamer zijn aangenomen terwijl ook in de Handelingen
vaststaat hoe wij hiermee om wilden gaan. Ik weet dat het een probleem
is van 2011, maar ook een probleem van alleen 2011 kan zeer relevant zijn.
Mijn laatste vraag over de vergoedingsregeling betreft de informatievoorziening. De VVD-fractie vraagt zich af of het mogelijk is om bij het afgeven
van het indicatiebesluit mensen proactief te informeren over de
mogelijkheid van de vergoedingsregeling en hoe mensen daarvan gebruik
kunnen maken.
De tijd van het jaar noopt tot enige reflectie. Het is bijna kerst en bijna
reces en wij kijken terug op een veelbewogen jaar waarin veel discussies
zijn gevoerd en heftige besluiten zijn genomen die veel mensen hebben
geraakt. Het is een moeilijk jaar geweest waarin wij onder meer hebben
gesproken over het pgb. De pgb-maatregel is voor de VVD een pijnlijke
maar noodzakelijke maatregel geweest. Deze discussie over de zorg zal
niet de laatste zijn. Wij bevinden ons in een tijd waarin vraagstukken over
beschikbaarheid en betaalbaarheid van de zorg meer aan de orde van de
dag zijn dan in de jaren hiervoor. Dat betekent ook dat wij soms moeilijke
keuzes moeten maken. Wij doen dat met het oog op het belang van de
beschikbaarheid van de zorg nu en in de toekomst en met het oog op de
betaalbaarheid daarvan. Ook volgend jaar zullen wij dit soort discussies
met elkaar voeren. Wij kunnen evenwel constateren dat deze vergoedingsregeling er is gekomen en dat die niet op voorhand is dicht getimmerd.
Deze is actief gevolgd. Waar mogelijk wordt bijgestuurd waaruit blijkt met
welke insteek wij deze discussie willen voeren. Wij doen dat niet abstract,
vanaf het papier, maar met en voor de mensen. Wij zullen die discussies
ook in 2012 moeten voeren. Het betreft een evenwichtsbalk waarover wij
met z’n allen moeten balanceren. Dit is de enige begroting waarop de
kosten met 25% stijgen. Het moet allemaal wel betaalbaar blijven.
De VVD-fractie neemt graag haar verantwoordelijkheid en houdt de
problematiek graag bespreekbaar. Zij realiseert zich dat er geen gemakkelijke oplossingen zijn. Gemakkelijke oplossingen in het verleden zijn
onhoudbaar gebleken. Voor de VVD-fractie staat als een paal boven water
dat als je niet kiest ook een keuze maakt.
Mevrouw Leijten (SP): Voorzitter. Ik heb veel debatten gevoerd met de
VVD en de voorganger van mevrouw Van Venrooy over het persoonsgebonden budget. De SP-fractie heeft altijd consequent gevraagd om een
fraudeanalyse en een actievere fraudeopsporing in relatie tot de georganiseerde fraude met pgb’s door zorgverleners en zorgbureaus. Mevrouw
Van Miltenburg was voorheen altijd de eerste die mij vroeg of ik individuele pgb-gebruikers als fraudeurs wilde wegzetten. Mijn antwoord was
dan altijd: nee, maar er wordt wel georganiseerd via het pgb gefraudeerd.
Ik stel mevrouw Venrooy-Van Ark graag dezelfde vraag over de uitspraak
van de staatssecretaris dat op internet een kwaal is te zoeken.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): In het debat van afgelopen jaar is
vaak in de context in allerlei media gesproken over fraude. De VVD heeft
altijd gezegd, zeker in het afgelopen jaar, dat in elke regeling waarin geld
omgaat fraude wordt gepleegd, dus ook bij het pgb. Dat is voor de VVD

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

16

echter geen aanleiding om de maatregelen van het kabinet als pijnlijk
maar noodzakelijk te beschouwen.
Mevrouw Leijten (SP): Mijn vraag was een andere.
De voorzitter: Wij gaan geen lange interrupties plegen want dan halen
wij het niet. Stelt u gewoon een korte heldere, aanvullende vraag. U
begint met een inleiding maar die sta ik niet toe.
Mevrouw Leijten (SP): Het is misschien vervelend, maar ik heb op mijn
eerste vraag nog geen antwoord gekregen. Ik leg het graag uit.
De voorzitter: U moet gewoon vragen stellen, anders ontneem ik u het
woord. Als u eigenlijk met uw interrupties een tweede termijn houdt, dan
doe ik daaraan niet mee. Dan moet u een andere voorzitter zoeken. U stelt
gewoon een vraag anders ontneem ik u het woord.
Mevrouw Leijten (SP): Vindt mevrouw Venrooy-van Ark het terecht dat de
staatssecretaris telkens weer de suggestie wekt dat gebruikers van het
pgb de oorzaak zijn van fraude met het pgb?
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Ik heb al meerdere malen aangegeven dat ik het heel vervelend vind dat steeds in de context van de
moeilijke maatregelen die wij nu moeten nemen gesproken wordt over
fraude. Bij elke regeling waarin geld omgaat, wordt gefraudeerd. Wij
hebben te maken met overschrijding van het budget door een te grote
vraagontwikkeling. Die is aan de orde en die is de reden geweest dat wij
deze maatregelen steunen. Dat heeft niets met fraude te maken.
De voorzitter: Mevrouw Leijten beschouwt dat niet als een antwoord op
de vraag. Zij stelt daarom nog een vraag.
Mevrouw Leijten (SP): De staatssecretaris blijft in publieke optredens
wijzen op het feit dat mensen die gebruik maken van het pgb dat heel
gemakkelijk kunnen doen en bijvoorbeeld via internet naar een kwaal
kunnen zoeken. Mijn vraag is of de VVD-fractie het terecht vindt dat
gebruikers van het pgb verdacht gemaakt worden.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Ten eerste stelt mevrouw Leijten deze
vraag aan iemand die zoiets zelf niet zegt. Ten tweede is het naar mijn
mening niet aan de orde.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Het heeft mij een heel jaar lang
gestoord dat de VVD, tot aan de premier aan toe, op het punt van het pgb
steeds het onderscheid heeft gemaakt tussen mensen die het echt nodig
hebben – voor hen bleef het pgb intact – en anderen. Ik heb daarover een
aantal keren opmerkingen gemaakt. Mevrouw Venrooy zei net dat zij
belang hecht aan het goed informeren van de mensen die niet in
aanmerking komen voor de financiële vergoeding. Is zij het met de
PvdA-fractie eens dat eigenlijk gelijk op een indicatiebesluit zou moeten
staan dat het zorgkantoor zorgplicht heeft en dat zij zich daartoe kunnen
wenden, en dat er een tienuurscriterium is? Is zij het met mij eens dat dat
hele pakketje aan informatie direct meegestuurd moet worden?
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Ik kom allereerst terug op de
opmerking van mevrouw Wolbert dat de VVD bedoeld heeft dat het gaat
om mensen die het echt nodig hebben. Ik nodig mevrouw Wolbert uit om
de Handelingen erop na te pluizen – dan is zij in het kerstreces lekker zoet
– want ik heb dat nooit gezegd. Ik heb altijd aangegeven dat het gaat om
een aanspraakbeperking. Daarmee is niets gezegd over de vraag of

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

17

mensen al dan niet zorg nodig hebben. Alle mensen die aanspraak
hebben op AWBZ-geïndiceerde zorg die niet uit de Wmo komt, behouden
het recht op zorg. Zij zijn daarvoor geïndiceerd dus zij hebben dat nodig.
Dat is steeds de context geweest waarbinnen ik deze discussie heb
gevoerd. Ik hoor graag van mevrouw Wolbert dat zij haar uitspraak
onderbouwt met bewijs danwel deze terugneemt.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Ik zal de woorden van de premier opsturen
naar de VVD-fractie.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Ik vind het prettig als u mij
aanspreekt op mijn eigen woorden. Want daarvoor ben ik zelf verantwoordelijk. Ik zeg dat ook tegen de collega’s die mij vragen stellen over de
uitlatingen van anderen.
De voorzitter: En dan nu het antwoord op de vraag.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Over het goed geïnformeerd worden?
De PvdA-fractie heeft de kwaal om gelijk het «hoe» in te willen duiken en
alles te willen vastleggen. Ik heb een vraag gesteld over de informatievoorziening en ik hoor graag het antwoord van de staatssecretaris.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Ik heb de VVD-fractie gevraagd wat zij vindt
van het voorstel van de PvdA. Ik heb niet gevraagd of zij het antwoord van
de staatssecretaris wil afwachten. Ik doe een voorstel. Wat vindt de
staatssecretaris van het idee om het bij het CIZ gelijk mee te laten sturen?
Daarop hoor ik graag een reactie. Daarover heeft mevrouw Venrooy vast
een mening.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Ik heb inderdaad gevraagd of mensen
bij het verstrekken van de indicatie gewezen kunnen worden op de
mogelijkheid van de vergoedingsregeling. Mij lijkt dat een heel zinvolle
vraag. Ik hoor graag hoe de staatssecretaris daartegenover staat. De
bewoordingen en het lettertype dat zij daarvoor wil gebruiken, laat ik
graag over aan de professionals.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):
Voorzitter. Allereerst feliciteer ik graag de VVD-fractie. Zij moet voortdurend het verhaal houden over de noodzaak van bezuinigingen. De
cijfers kloppen op papier dus dat is mooi gelukt. Nu moeten wij afwachten
wat de praktijk brengt. Het is terecht en eerlijk dat mevrouw Venrooy
spreekt over een evenwichtsbalk. Mijn vraag is als volgt: hoeveel mensen
mogen daarvan af vallen? Als zij daarvan af vallen, durft zij dan ervoor in
te staan dat er een 100% waterdicht vangnet onder hangt?
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Nou was ik nooit zo heel erg goed in
turnen. Daarom zit ik ook in de politiek en ben ik niet doorgegaan met
gym. Ik weet nog wel van de evenwichtsbalk dat je daarop kunt leren
lopen. Zolang je dat nog niet kan, staan er dingen omheen om je erop te
houden, in de zin van mensen die eromheen staan, of matten om je op te
vangen. Er ligt een vergoedingsregeling voor die niet van tevoren is
dichtgetimmerd. Er staan mensen omheen in de vorm van een expertiseteam, wat ik ontzettend belangrijk vind. Als er vertrouwen ontstaat,
dan vormen zij ook de matten. Op die manier komen wij naar de andere
kant van die evenwichtsbalk.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Wij
kunnen elkaar de hand schudden, want ik was ook nooit zo goed in
turnen. Ik kreeg altijd wel een zes voor de inzet. Het gaat in dit geval
evenwel om mensen. Dit raakt mensen persoonlijk. Met een zes voor de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

18

inzet mogen wij dan eigenlijk geen genoegen nemen. Mensen kunnen
rond die evenwichtsbalk staan en constateren dat er al tien mensen
gevallen zijn, maar er is niemand om voor echte opvang te zorgen.
De voorzitter: Wat is uw vraag?
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Is wat
klaar ligt voor 1 januari 2012 100% waterdicht?
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Mevrouw Wiegman feliciteerde mij
net met de bezuinigingen. Er wordt vaak gezegd dat de VVD-fractie
bezuinigingen blijkbaar leuk vindt, maar dat is niet het geval. Mijn fractie
vindt die ontzettend moeilijk. Achter de cijfers staan echter de mensen. Elk
individu is voor ons belangrijk. Voor de tweede component in mijn
antwoord moet ook het recht op zorg in de AWBZ erbij kunnen worden
gehouden. Er zijn maar weinig landen waarin het recht op zorg zo helder
verzilverbaar en afdwingbaar is als in Nederland. Dat is naar mijn mening
ook een heel groot goed. Het recht op zorg heeft het hele jaar ook niet ter
discussie gestaan. Wij hebben nu met elkaar een aantal waarborgen
gedefinieerd. Wij hebben hierover ook een hoop debatten gevoerd. Wij
hebben om veel waarborgen gevraagd. Ik heb alle organisaties gezien die
klaar staan om met deze regeling aan de slag te gaan en om die
waarborgen te geven. Ik zeg dan ook: ga het nu maar doen. Het is werk in
uitvoering. Niet kiezen is ook kiezen. Wij gaan gaandeweg evalueren en
bijsturen. De Kamer wordt daarbij betrokken, evenals allerlei organisaties.
Mensen blijven uitgenodigd worden om hun verhaal te vertellen.
De voorzitter: Dit wordt een beetje een herhaling van zetten. Het woord
is aan mevrouw Voortman.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. De staatssecretaris heeft bij
herhaling aangegeven dat zorg in natura en de vergoedingsregeling in
financiële zin communicerende vaten zijn. Dat betekent dat er op zich bij
haar best ruimte is voor uitzonderingen. Ik denk dat zij ook best bereid is
om te kijken naar de tienuursgrens. Ik vraag de VVD-fractie of die deze
ruimte ook ziet.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Als wij met elkaar constateren dat het
ons gaat om de houdbaarheid en de betaalbaarheid van de zorg, ook op
lange termijn, en de overschrijding van het pgb-budget te wijten is aan
het feit dat het een regeling is waarvan vrij gemakkelijk gebruik te maken
is, wat niets zegt over de mensen die ervan gebruik maken maar wel over
de toegang tot die regeling, dan is het juist voor de mensen die
levenslang en levensbrede zorg nodig hebben op lange termijn goed om
te kijken naar wat er gebeurt met een regeling waarin een grens zit van
tien uur. Wij komen in de komende jaren voor een aantal grote hervormingen te staan. Wij krijgen weleens het verwijt dat wij niet hervormen. Ik
kan evenwel zeggen dat er op het gebied van de zorg veel hervormingen
aankomen. Heel belangrijke zijn de uitvoering van de AWBZ door de
zorgverzekeraars en de wettelijke verankering van het pgb en de vergoedingsregeling. Als aan beide voorwaarden is voldaan, zijn de vergoedingsregeling, het persoonsgebonden budget en de contracteerruimte
van de AWBZ daadwerkelijk communicerende vaten geworden. Ik ben
benieuwd wat er dan gebeurt. Als er aan een aantal randvoorwaarden
voldaan is, ben ik blij, juist in het belang van de mensen die levenslang
brede zorg nodig hebben, dat die tienuursgrens er nu is, hoe raar dat
soms ook moge klinken.
De voorzitter: Graag allebei wat korter.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

19

Mevrouw Voortman (GroenLinks): In het VAO pgb heeft de staatssecretaris duidelijk aangegeven dat de vergoedingsregeling en de zorg in
natura nu al communicerende vaten zijn. Een beroep op de een leidt tot
een besparing bij de ander. Mijn vraag aan de VVD-fractie is dan ook of
die uitzonderingen nu al mogelijk zijn. Als het nu al communicerende
vaten zijn, dan zijn de uitzonderingen nu al mogelijk.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Wij hebben hier lang en breed over
gesproken.
De voorzitter: Dus nu graag een kort antwoord.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Wij hebben de staatssecretaris
gevraagd om te monitoren en waar mogelijk bij te sturen en de Kamer
daarover te informeren. Ik zie dat met vertrouwen tegemoet.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Ik wil even zeker weten of ik de
VVD-fractie hoor zeggen: tot 2014 wil de VVD niet tornen aan het
tienuurscriterium. Is dat wat mevrouw Venrooy zegt?
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Naar mijn mening is het in het belang
van de mensen die de regeling op lange termijn nodig hebben om deze
goed te starten. Het is goed dat daarvoor een criterium wordt ingesteld.
De VVD-fractie vindt het moeilijk dat wordt begonnen met het tienuurscriterium, maar zij acht dat in het belang van de zorg op lange termijn.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Maar mijn vraag was of tot 2014 met de
VVD-fractie niet te praten is over het tornen aan die tienuursgrens?
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Soms ben ik gek op als-danvragen.
Met de huidige aannames is mijn fractie voor die tienuursgrens. Als zaken
veranderen, beoordelen wij die op hun merites.
De voorzitter: Daarmee zijn wij gekomen aan het eind van de eerste
termijn van de Kamer. Het woord is aan de staatssecretaris. Ik spreek met
de leden af dat interrumperen gewoon mogelijk is. Ik houd daarover wel
de leiding met het oog op de klok als het al te dol wordt. Ik stel voor om
de staatssecretaris haar algemene verhaal te laten afronden voordat er
wordt geïnterrumpeerd. Ik constateer dat de leden daarmee akkoord gaan.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Dit kabinet
investeert 500 mln. extra in de pgb-regeling. Desondanks koersen wij af
op een overschrijding van 700 mln. als er geen maatregelen worden
genomen. Dat is ook door het Centraal Planbureau geconcludeerd. Wij
moeten nu ingrijpen om het pgb ook in de komende jaren overeind te
houden. Het pgb heeft veel gebracht: regie op het eigen leven en regie op
kwaliteit van zorg. Er moet evenwel geconstateerd worden dat de
pgb-regeling een ongewenste aanzuigende werking heeft. Ook het CPB
constateert dit. Verder moeten wij constateren dat de zorgvernieuwing die
binnen het pgb zo goed heeft plaatsgevonden juist daardoor in het
reguliere zorgaanbod terug te vinden is. Heel lang zijn hiervoor de ogen
gesloten gebleven.
Ik wil de verworvenheden van het pgb behouden. Daarom blijft het pgb
beschikbaar voor de mensen die anders naar een instelling zouden
moeten verhuizen. Het budget voor hen wordt net als voor de mensen die
naar een instelling gaan met 5% verhoogd. Daardoor kan ik het in 2014
verankeren. Eindelijk. Ook cliënten met een intensieve en complexe
zorgvraag, die zelf het beste hun zorg kunnen regelen, houden de
mogelijkheid om dit te doen. Ik heb voor hen de vergoedingsregeling
persoonlijke zorg geïntroduceerd. Voor de overige cliënten blijft het recht

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

20

op zorg gelden. Dat staat niet ter discussie. Zij kunnen terecht bij het
reguliere zorgaanbod, gecontracteerd door zorgaanbieders. De zorgkantoren hebben aangegeven deze groep per 1 januari te kunnen bedienen.
Voor de grote groep van huidige budgethouders hanteer ik een
overgangstermijn van twee jaar, waarin ik de kern van het vraagstuk
aanpak, namelijk de innovatie van het reguliere zorgaanbod; door
zorgkantoren meer nieuwe, maar kleine innovatieve aanbieders te laten
contracteren, door het rechtstreeks contracteren van zzp’ers door de
zorgkantoren, door het wegnemen van belemmerende regels en door via
«In voor zorg!» de goede voorbeelden te laten zien. Ik heb mij sterk
georiënteerd op de mensen waarover het gaat en op hun prioriteiten. Ik
wil dit ook doen bij zorg in natura. Ik wil daarbij dezelfde vooruitgang in
het aanbod terugzien.
De pgb-maatregelen zijn noodzakelijk, maar er ligt een goed alternatief.
Na intensieve debatten met uw Kamer en de inbreng van de verschillende
leden van vandaag constateer ik dat de meningen daarover verschillen. Ik
blijf echter bij mijn beleid. Ik zal de maatregelen actief monitoren en
ingrijpen als dat nodig is. Het recht op zorg moet gerealiseerd kunnen
worden. Daartoe is het volgende geregeld. Samen met het CVZ, Per Saldo
en het CIZ, de indicator, is hard gewerkt om de informatievoorziening aan
cliënten op tijd klaar te krijgen. Dat is ook gelukt. Het zorgkantoor voert
actieve zorgbemiddeling voor cliënten die niet weten welke zorg zij willen.
Cliënten krijgen ook een persoon te spreken. Cliënten die vragen hebben
of niet tevreden zijn, kunnen zich melden bij een helpdesk. Die wordt
bemensd door Per Saldo. Signalen van cliënten, zorgkantoren en
zorgaanbieders worden direct onderzocht en er wordt ook meteen
ingegrepen zodat niemand tussen wal en schip kan vallen. Ik ben
voornemens om een landelijke commissie in te stellen om bij bezwaar te
adviseren. Ik zoek daarvoor nog de juiste juridische formule. Als blijkt dat
zorg in natura geen passende oplossing biedt bij iemand, dan worden
deze signalen meteen besproken met zorgkantoren, Per Saldo, MEE en het
ministerie van VWS. Dan wordt meteen bezien of er echt geen oplossing
te vinden is in natura, bijvoorbeeld door onderaannemerschap van een
betere aanbieder. Als dat echt niet kan, dan zal ik zo snel als mogelijk is
ingrijpen. Dat kan door een betere aanbieder te contracteren binnen de
budgettaire kaders of door het aanpassen van de vergoedingsregeling. Ik
wil geen wachtlijst en ik wil geen mensen tussen wal en schip laten vallen.
Ik zal in dezen handelen naar bevind van zaken omdat ik wil dat de echte
praktijk en de echte zorgvraag de weg wijzen. Ik zal niet op zaken vooruit
lopen.
Ik wil nu ingaan op de individuele vragen.
Mevrouw Dijkstra (D66): Voorzitter. De staatssecretaris zegt dat er
meteen wordt ingegrepen als problemen gesignaleerd worden. De vraag
is hoe zij dat denkt te realiseren.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Er is een monitor. De
reden om met een wat bredere groep dan alleen het zorgkantoor te kijken
naar wat er aan de hand is als er bij een persoon geen zorgaanbod blijkt te
zijn, is dat ik wil weten waarom het het zorgkantoor niet lukt om het juiste
zorgaanbod te contracteren. Die prikkel wil ik nadrukkelijk in het systeem
houden omdat in de afgelopen jaren veel te gemakkelijk voor het
compartiment van het pgb gekozen is. Ik wil absoluut niet dat dat bij de
vergoedingsregeling ook gebeurt. Ik wil precies weten waarom
vergoeding in natura niet mogelijk is.
Mevrouw Dijkstra (D66): Opnieuw hoor ik de staatssecretaris zeggen dat
wij veel te gemakkelijk voor het compartiment pgb hebben gekozen.
Daaraan zit weer de bijsmaak van «over de schutting gooien» en «mensen
die er gebruik van maakten, hadden er geen recht op». Wat moet ik onder

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

21

«meteen ingrijpen» verstaan? Hoe snel kan dat? Er is gevraagd of het dan
om weken of dagen gaat. Waaraan moet ik denken?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Misschien herinnert
mevrouw Dijkstra zich nog de methode in de tijd dat een pgb-stop nodig
was. Precies dezelfde methode zal worden gehanteerd. Indertijd werd een
pgb-stop ingevoerd. Toen werd gemonitord wat er gebeurde bij de
mensen die een aanvraag deden. Op precies dezelfde manier zal dat nu
gebeuren.
Mevrouw Leijten (SP): Voorzitter. Ik vraag de staatssecretaris om wat
duidelijker te zijn over recht op zorg en zorgaanbod. Moet zorg passend
zijn of moeten personen passen in de beschikbare zorg?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: In alle maatregelen
die ik verbeter, gaat het om het passend maken van de zorg op de
zorgvraag. Een van de mankementen, helaas, was de onbedoelde
bijwerking van de de pgb-maatregel. De zorgaanbieders en de zorgkantoren waren niet erg geïnspireerd in het passend maken van het aanbod
op de vraag omdat het mogelijk was om een pgb uit te reiken. Die prikkel
moet met volle kracht teruggebracht worden bij de zorgkantoren en
-aanbieders. Met de voorgestelde maatregel ontstaat er een veel beter
passend aanbod bij de vraag.
Mevrouw Leijten (SP): De staatssecretaris heeft er gelijk in dat het
persoonsgebonden budget in situaties dat er geen passende zorg was,
een vluchtheuvel is geworden. Die vluchtheuvel wordt nu weggenomen.
De hele tijd wordt gezegd dat het recht op zorg blijft bestaan. Kan er
echter niet veel beter gezegd worden dat het recht op passende zorg blijft
bestaan voor iedereen die dat recht op zorg heeft?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Het is bijna een
verhaal over woorden aan het worden. Met de term «recht op zorg» wordt
aangegeven in wetten en verzekeringen dat iemand zich op zorg kan
beroepen bij het zorgkantoor en een bepaald aanbod kan afdwingen.
Aanbieders gaan een passend aanbod geven. Wij doen dat voor het eerst
in tientallen jaren met volle kracht. Wij hoeven daaraan naar mijn mening
geen woorden toe te voegen.
Mevrouw Leijten (SP): Het is belangrijk om het goed te formuleren. Het
aanbod van «recht op zorg» kan betekenen: wacht u maar tot 10.00 uur
ook als u om 7.00 uur ’s ochtends gedoucht wilt worden voor u naar uw
werk gaat. Er is namelijk een aanbod en dat wordt vervuld. Ik zou graag
afspreken om het voortaan te hebben over het recht op passende zorg.
Als iemand om 7.00 uur gedoucht wil worden omdat hij naar zijn werk
moet, dan moet dat ook om 7.00 uur gebeuren, niet wanneer de thuiszorg
tijd heeft.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Dan praat mevrouw
Leijten over de kern van de vergoedingsregeling persoonlijke verzorging.
Die is nadrukkelijk ontworpen omdat veel cliënten voor wie de vergoedingsregeling ontworpen is, aangaven dat er wel zorg in natura werd
aangeboden, maar deze te laat kwam waardoor zij de voorkeur gaven aan
de buurvrouw. Om die reden is de vergoedingsregeling juist ontworpen.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Ik heb een vraag van heel andere
orde. Als iemand anders op dit punt nog vragen heeft, dan kan die
misschien beter voorgaan.
De voorzitter: Dat is goed.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

22

Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Ik begrijp dus goed dat de
vraag of zorg passend is, bepaald wordt door de cliënt. De staatssecretaris
geeft aan dat situaties kunnen leiden tot aanpassing van de regeling. Gaat
het dan om een individuele uitzondering of om een aanpassing van de
hele vergoedingsregeling voor vergelijkbare gevallen?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Mevrouw Voortman
zit achter op de bagagedrager van een vraag van mevrouw Leijten.
«Passende zorg» hoeven wij niet te benoemen in een nieuw woord want
zorg moet altijd passend zijn, ongeacht of die in natura wordt geleverd, in
instellingen of wat dan ook. Daarvoor hoeven geen nieuwe woorden
verzonnen te worden. Dat is veel te lang blijven liggen. Een andere vraag,
van mevrouw Voortman, betreft de detailvraag over de vergoedingsregeling. Ik kom daarop straks terug in mijn antwoorden op vragen over de
vergoedingsregeling. Ik vind het niet wenselijk om deze twee discussies
door elkaar te laten lopen.
De voorzitter: Dan stel ik voor dat wij daarop wachten. Ik geef mevrouw
Wolbert het woord voor een verduidelijkende vraag over de inleiding van
de staatssecretaris. Iedereen heeft natuurlijk ook nog een tweede termijn.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Dat is allemaal waar. Voorzitter. Ik hoorde de
staatssecretaris in haar inleiding zeggen dat zij nog werkt aan een
bezwaarregeling. Ik hoor graag of die er al is en zo nee, of die er per
1 januari wel is. Die moet er dan wel liggen.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Als ik zeg dat ik er
nog aan werk, dan is die er nog niet. Ik ben in overleg over de juridische
positie van de landelijke commissie, over het juridisch inkleden daarvan.
Ik heb toegezegd deze in te richten.
De voorzitter: Mevrouw Wolbert wil een datum horen.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Als de regeling op 1 januari ingaat, dan moet
er op dat moment ook een bezwaarregeling liggen.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ja, mevrouw
Wolbert, dat klopt. Die ligt er dan dus ook.
De voorzitter: U zei nog iets buiten de microfoon, mevrouw Wolbert. U
moet dat herhalen, want anders horen wij het niet en komt het niet in het
verslag.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Ik zei: dan zou ik die graag hebben. Het zou
mooi zijn als de Kamer die mag ontvangen.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ik kan daaraan
gehoor geven.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Kan de
staatssecretaris aangeven hoelang zo’n traject duurt? Er wordt nog
gezocht naar de juridische formule. Er wordt eerst bekeken of er een
aanbieder is en vervolgens wordt bezien of er een onderaanbieder is. De
aanpassing van de vergoedingsregeling is het uiterste redmiddel. Hoeveel
tijd gaat daaroverheen?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Wat vraagt mevrouw
Wiegman mij nu: hoe lang het duurt voordat die landelijke commissie
wordt ingesteld of hoe de bezwaarprocedure loopt?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

23

De voorzitter: Hoe lang de bezwaarprocedure ongeveer loopt.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Ja.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Daar zijn wettelijke
termijnen voor die in de Algemene Wet Bestuursrecht zijn op te zoeken.
Dat is niet iets dat wij hier moeten verzinnen.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Er zit
hier een jurist naast mij die zegt: zes weken. Dat is best veel. Ik zou
zeggen: eerst zorg en daarna steggelen wij wel verder. Op het punt van de
onderaanbieder vraag ik de staatssecretaris hoe bevredigend de situatie is
waarin er ontzettend veel onderaanbieders werkzaam zijn. Ik vermoed dat
daaronder veel zorgboerderijen kunnen vallen. Is dat een tijdelijke situatie
in de zin van «het moet maar want dan hebben wij tenminste ook die
zorgboerderijen in het vizier» of wordt dat beschouwd als een prima
werkbare eindsituatie?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: De bedoeling is dat er
beweging komt in het zorgaanbod. Die beweging zal een beter antwoord
op de cliëntvragen zijn. Er zullen zeer zeker nieuwe aanbieders in het spel
komen. Ik zal dat ook zeker stimuleren. Wij gaan in ieder geval uit van
twee principes. Het eerste is dat een cliënt altijd moet kunnen kiezen
tussen meerdere aanbieders. Het tweede is dat de aanbieder een aanbod
moet hebben dat past bij de vraag van de cliënt. Het veld wordt wat dat
betreft flink opgeschud.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Het
systeem van het werken met onderaanbieders is niet de ideale eindsituatie maar de gebrekkige situatie die verbeterd moet worden zodat de
onderaanbieders uiteindelijk in een vergelijkbare situatie komen als die
van de reguliere aanbieders van zorg in natura?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Die conclusie is
helemaal niet nodig. Het kan goed mogelijk zijn dat een aanbieder
buitengewoon goed kleine onderaanbieders meeneemt waardoor er
kleinschaligheid en diversiteit mogelijk is. Ik wil niet de mankementen van
het huidige systeem en de theorieën daarover zomaar meenemen naar de
nieuwe situatie. Ik wil juist ook de ruimte geven aan het kleine nieuwe
zorgaanbod.
De voorzitter: Ik stel voor dat de staatssecretaris nu ingaat op de
individueel gestelde vragen.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Er zijn
verschillende vragen gesteld over het geld dat beschikbaar is voor de
vergoedingsregeling. Die vraag is gesteld door mevrouw Voortman en
mevrouw Wiegman. Er is gevraagd of er voldoende geld is om wachtlijsten te voorkomen. Voor de vergoedingsregeling heb ik 50 mln.
uitgetrokken omdat daarmee de 3 500 door ons geraamde cliënten
kunnen worden bediend. In de brief van 8 november jongstleden ben ik
uitgebreid ingegaan op de onderbouwing van dit bedrag. Ik deel dan ook
niet de zorg van mevrouw Voortman dat dit bedrag volstrekt onvoldoende
zal zijn. Ik heb in het VAO van 9 november en in mijn brief van 1 december
gezegd dat ik geen wachtlijsten wil voor de vergoedingsregeling. Ik
verwacht die ook niet. Het CVZ informeert mij maandelijks over het
beroep op de vergoedingsregeling, ook als de middelen ontoereikend
blijken te zijn. Dat is het antwoord op de vraag van mevrouw Wiegman. Ik
ga niet vooruitlopen op een eventueel tekort omdat ik dat tekort niet
verwacht.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

24

Mevrouw Voortman en mevrouw Dijkstra hebben gevraagd of ik nader
onderzoek wil doen naar de minder snelle pgb-groei. Dat onderzoek is niet
nodig. Ik ben daarop in de brief van 31 oktober ook al ingegaan. Het gaat
namelijk om een minder grote instroom vanuit de wachtlijst van 2010.
Daarnaast is verondersteld dat de maandelijkse groei in 2011 verder zou
stijgen. Die extra toename heeft zich echter niet voorgedaan. Dat betekent
niet dat de groei van het pgb zo sterk afneemt dat de pgb-uitgaven binnen
de geraamde kaders vallen. Bij ongewijzigd beleid blijft de dreiging van de
overschrijding van 700 mln. en dezelfde noodzaak voor dezelfde ingrepen
bestaan.
In relatie tot de ramingen van het pgb – mevrouw Voortman had een leuk
woordgrapje daarover – is gesteld of ik niet bang ben dat het aantal
pgb’ers sterk zal toenemen omdat meer cliënten met de indicatie verblijf
een pgb gaan aanvragen. Daarmee is rekening gehouden bij de ramingen
met een extra toename van het aantal pgb-houders met indicatie verblijf
tot 2000 per jaar. Dat staat in mijn brief van 21 juni. Die sterke toename die
mevrouw Voortman voorspelt, wordt niet door mij verwacht.
Mevrouw Voortman vraagt of het klopt dat de vergoedingsregeling en de
zorg in natura communicerende vaten zijn en daarom de tienuursgrens
kan worden losgelaten. Het zijn echter twee aparte dingen. Op macroniveau zijn zorg in natura en de vergoedingsregeling inderdaad communicerende vaten. De tienuursgrens is gekozen om een beperking aan te
brengen in het gebruik en met name een beperking die de aanzuigende
werking tegengaat. Dat betekent dat de tienuursgrens een heel belangrijke
onderbouwing heeft – ik verwijs in dit verband naar het rapport van het
CPB – om juist de lichtere zorgvragen in natura te laten voorzien. Ik ga wel
volgen hoe die vergoedingsregeling zich ontwikkelt. Als het nodig is om
deze aan te passen, als er onbedoeld mensen tussen wal en schip vallen,
dan zullen wij ingrijpen. Juist omdat in natura en de vergoedingsregeling
communicerende vaten zijn, is dat geen budgettair probleem.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Ik krijg niet goed op het netvlies wat
de staatssecretaris voor ogen heeft bij het aanpassen van het criterium
van de tienuursgrens. In de brief staat duidelijk dat de staatssecretaris in
individuele gevallen een discretionaire bevoegdheid heeft. Als zij over tien
van dat soort gevallen hoort, of twintig of honderd en er zich als het ware
een patroon aftekent, kan het dan gebeuren dat zij zegt: dit is een
doelgroep...
De voorzitter: Het moet echt korter.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Kan zij dan bepalen dat het een doelgroep
betreft, zoals de dwarslaesiepatiënten, waarvoor een aparte regeling
wordt getroffen? Is dat wat de staatssecretaris bedoelt met het terugbrengen van het criterium van tien uur?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Dat is precies wat ik
bedoel. Er zijn twee interventies mogelijk. De eerste is op individueel
niveau, als het gaat om heel specifieke en persoonsgebonden aspecten
die wij nu nog niet kunnen weten. De tweede is op groepsniveau; er
kunnen groepen zijn – dat kunnen niet heel veel of grote groepen zijn
omdat wij de grootste groepen al in beeld hebben – waarvoor een
gemeenschappelijke deler wordt gevonden en de regeling wordt
aangepast. Ik verwacht echter niet dat het daarbij om grote aantallen zal
gaan. De monitoring is bedoeld om ervoor te zorgen dat niemand tussen
wal en schip valt. Beide opmerkingen van mevrouw Wolbert behoren dus
tot de mogelijkheden die ik ga gebruiken.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Ik stel daarover graag nog een aanvullende
vraag.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

25

De voorzitter: Als het maar een vraag is.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Ik denk dat het ook voor de Kamer heel erg
goed kan zijn...
De voorzitter: Stel nu gewoon de vraag. Anders zitten wij hier om
19.00 uur nog.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Kan de Kamer ook gerapporteerd worden over
die individuele afwegingen?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Dat hoort in de
monitoring, dus dat hoort bij de informatie die de Kamer kan krijgen. Dat
moet wel heel erg geanonimiseerd gebeuren, maar dat spreekt vanzelf.
Voorzitter. Mevrouw Leijten heeft gevraagd of het ook mogelijk is om deze
criteria toe te passen op gezinnen met kinderen met autisme. Dat is zeker
het geval. Ik heb die grens ingesteld en ik heb net toegelicht hoe ik
daarmee omga. Dat betekent dat het gezin en het bij elkaar houden van
een groep belangrijk wordt geacht. Het maakt mij niet uit om welke reden
die mensen zorg nodig hebben. Het gezin dat mevrouw Leijten benoemt,
behoort daarbinnen.
Mevrouw Leijten (SP): Ik heb op dit punt een motie voorbereid. In dat
tienuurscriterium wordt uitgegaan van groepsbegeleiding. Kinderen die
thuis wonen, krijgen vaak groepsbegeleiding, vaak voor 36 uur wat
omgerekend neerkomt op 9 uur. In de toekomst kan het gebeuren dat er
geen persoonsgebonden budget verstrekt wordt aan een kind dat thuis
met autisme verzorgd wordt maar waarvoor ook geen zorgaanbod is. Als
dat voorkomt, kunnen wij de vergoedingsregeling verruimen voor dat
soort situaties. Heb ik de staatssecretaris zo goed verstaan?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: De regels voor de
vergoedingsregeling gelden voor iedereen, ongeacht de diagnose
waardoor die zorg nodig is. Deze kinderen vallen daar gewoon onder.
Mevrouw Leijten (SP): Het is heel ingewikkeld. Het gaat over individuele
begeleiding en groepsbegeleiding. Begrijp ik goed dat de vergoedingsregeling kan worden aangepast als blijkt dat autistische kinderen die thuis
wonen in het gezin, die zorg nodig hebben waarvoor geen passend
aanbod is, een vergoedingsregeling wordt verstrekt terwijl zij er nu, met
de huidige regels, uit vallen? Is het mogelijk om voor de mensen van deze
doelgroep, als uit de monitor blijkt dat zij eruit vallen, de regeling aan te
passen?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Dat zal blijken bij de
monitoring. Ik loop daarop niet vooruit. Ik kan mij goed voorstellen dat het
antwoord daarop ja is. Wij moeten het monitoren dus dat zal blijken. Ik
verwacht geen probleem.
Mevrouw Leijten (SP): Wij gaan het monitoren. Ik verwacht wel een
probleem. Als het niet gebeurt, dan zijn wij allemaal blij. Ik constateer
evenwel dat de staatssecretaris zegt dat als bij deze doelgroep problemen
ontstaan, deze in aanmerking komt voor verruiming van de regeling, in
het geval deze onvoldoende op maat is.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ja, daarvoor gelden
precies dezelfde criteria en precies dezelfde coulance en bereidheid om
ervoor te zorgen dat men de touwtjes aan elkaar kan knopen.
Mevrouw Leijten heeft gevraagd of de mensen in de ADL-clusterwoningen
voor de kerst kunnen worden geïnformeerd over de aanpassing. De

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

26

brieven zijn dinsdag verstuurd. Als zij deze nog niet hebben, dan krijgen
zij deze heel snel.
Mevrouw Leijten heeft ook vragen gesteld en opmerkingen gemaakt over
een artikel in Vrij Nederland. Ik heb daarin expliciet aangegeven dat het
niet om fraude gaat. Ik werp alle aantijgingen op dit terrein verre van mij.
Mevrouw Leijten (SP): Dan vraag ik de staatssecretaris of zij mij het
internetadres van die website kan geven. Ik gaf een letterlijke quote en ik
ga ervan uit dat het interview in Vrij Nederland geautoriseerd is.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ik heb expliciet
gezegd dat het niet om fraude gaat. Dat is in het artikel te lezen. Uw
suggestie en aantijging is ver bezijden wat ik ooit heb willen zeggen over
individuele pgb-houders of de hele groep. Ik werp dat echt verre van mij.
Die beschuldiging is niet aan de orde geweest.
Mevrouw Leijten (SP): Dan hebben wij toch een probleem. Ik ga het maar
letterlijk quoten. In Vrij Nederland van 10 december staat op bladzijde 25:
«Het kan niet zo zijn dat je op internet zoekt, de naam van een kwaal vindt
en dan denkt: kijk, daar kan ik 2000 euro per maand voor krijgen. Daar wil
ik van af. Bij het pgb moeten wij het kaf van het koren scheiden.» Dit is
een letterlijke quote in een interview dat waarschijnlijk geautoriseerd is
door deze staatssecretaris. Als zij hiermee niet bedoelt dat de individuele
pgb-houders misbruik maken van deze regeling, dan moet zij op zijn minst
de website noemen waarnaar zij verwijst.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ik heb nadrukkelijk in
de volgende zin gezegd dat het geen kwestie is van fraude of misbruik:
«Deze regeling heeft een aanzuigende werking. Ik moet de regeling
veranderen.» Dat is het enige. Ik heb absoluut niets anders dan dat
gezegd. Als mevrouw Leijten er behoefte aan heeft om het hele artikel
voor te lezen, dan kunnen de mensen in het publiek dat ook horen.
De voorzitter: Daar ga ik over. Het is best een lang artikel. Mevrouw
Leijten, u krijgt nog één kans.
Mevrouw Leijten (SP): Voorzitter. Er staan dingen in het artikel waarin ik
mij kan vinden. De pgb-regeling is inderdaad fraudegevoelig en er is
inderdaad misbruik van gemaakt, voornamelijk georganiseerd door
pgb-bureautjes. Er is nooit consequente opsporing naar geweest en dat
heb ik vorige kabinetten ook altijd verweten. Hier wordt evenwel de
suggestie gewekt dat mensen via internet even 2000 euro kunnen
aanvragen. Daarmee spreekt de staatssecretaris wel degelijk, via de taal,
een soort verdachtmaking uit; het is een beetje zwart maken. Ik vroeg haar
om daarvan afstand te nemen in relatie tot het artikel waarin Ian Birrell
uitgebreid heeft beschreven hoe een en ander in Engeland heeft geleid tot
een maatschappelijk ongewenst effect, namelijk dat mensen met een
beperking worden gezien als profiteurs. Ik zal niet zeggen dat de staatssecretaris dat heeft gezegd, maar ik vraag haar wel om op te passen met dit
soort taalgebruik omdat deze parallel heel goed te trekken is.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Waarvan akte. Ik heb
dat zo niet gezegd. Ik heb het nu drie keer gehoord, maar ik heb het zo niet
gezegd. Ik vind ook niet dat het zo zou moeten.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Heeft de staatssecretaris nu
gezegd dat je door te googlen een kwaal kunt vinden waarvoor je € 2000
per maand krijgt?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

27

Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ik heb een illustratie
gegeven van de aanzuigende werking van de pgb-regeling. Die pak ik ook
aan. Ik heb heel nadrukkelijk gezegd dat ik in dit verband absoluut niet
spreek over fraude of misbruik. Daarover hebben wij al vele malen
gesproken in relatie tot de pgb-regeling. Er zijn enkele fraudeurs en
daarop zijn ook alle maatregelen gezet. Vanmiddag is dat onderwerp
echter niet aan de orde.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Heeft de staatssecretaris gezegd dat
door te googlen een kwaal is te vinden waarvoor men € 2000 per maand
kan krijgen? Ja of nee?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ik heb nu al drie keer
geantwoord dat de portee van waarover wij het hebben, het volle respect
is voor de mensen waarover wij spreken. Iedere aantijging van het
tegendeel werp ik verre van mij.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Ik vind het jammer dat de staatssecretaris niet gewoon nee zegt. Het is het letterlijke citaat van wat er in Vrij
Nederland staat.
De voorzitter: De staatssecretaris gaat echter over haar eigen
antwoorden. Zij gaat verder met haar beantwoording.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Mevrouw
Dijkstra heeft gevraagd wat de urengrens in 2013 zal zijn. In 2013 is de
urengrens op tien uur gesteld voor de functies persoonlijke verzorging en
verpleging. Ik heb dit ook gemeld in mijn brieven. Ik geef daarmee
invulling aan de meest intensieve zorgvragen. Op het moment dat 2013
aanbreekt, hebben wij een vol jaar monitoring achter de rug. Ik loop niet
vooruit op wat wij dan tegenkomen. Dat blijkt uit de monitor.
Mevrouw Dijkstra vraagt verder nog een keer naar de groepsbegeleiding.
Zij vraagt waarom één dagdeel groepsbegeleiding telt als één uur
individuele zorg. Ik heb hiervoor meerdere redenen. Ten eerste betreft het
een algemene regel in de AWBZ. Ten tweede wordt er niet een-op-een
zorg geboden in de groepsbegeleiding. Als één begeleider vier cliënten in
de groep heeft, zou het oneerlijk zijn om vier keer hetzelfde bedrag aan
uren te incasseren. Dan wordt die begeleiding namelijk vier keer zo duur.
Bovendien gelden deze criteria ook in de eigenbijdrageregeling. Verder
geldt dat iemand met drie dagdelen groepsbegeleiding een heel andere
intensiteit van afhankelijkheid kent dan iemand die tien uur afhankelijk is
van individuele zorg.
Mevrouw Dijkstra (D66): Gaat de staatssecretaris nu alle vragenstellers
apart af? Zij geeft op ongeveer twee vragen antwoord van alle vragen die
ik gesteld heb. Er blijven er dus nog een aantal open staan.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Een behoorlijk aantal
vragen heb ik in de inleidende tekst beantwoord. Ik ga nu de individuele
vragenstellers af. Sommige vragen overlappen elkaar. Het antwoord op
uw vraag komt u dan tegen in de beantwoording op een vraag van een
collega-woordvoerder.
De voorzitter: Ik stel voor dat wij dat afwachten en u heel nauwlettend in
de gaten houdt of dat goed gaat.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Mevrouw
Gerbrands en mevrouw Venrooy hebben gevraagd om de transitie naar
zorg in natura met kracht door te zetten zodat innovatieve aanbieders de
kans krijgen om mee te doen. Zij vragen hoe ik dat ga vormgeven. Ik heb

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

28

eerder al aangegeven dat ik daaraan topprioriteit geef. De eerste
interventie is gericht op het direct laten inhuren van zzp’ers door
zorgkantoren. Vanaf 2012 kan een zorgkantoor zelfstandige zorgverleners
contracteren. Daarvoor is 20 mln. aanvullend budget beschikbaar. Ook
wordt in het eerste kwartaal van 2012 een pilot gehouden in twee
zorgregio’s in Brabant. Andere zorgkantoren kunnen eveneens gebruikmaken van dat budget en aanvullende zelfstandige hulpverleners
contracteren in 2012, dus vanaf het nieuwe jaar dat over twee weken
begint. De tweede prikkel is het contracteren van nieuwe zorgaanbieders.
Op dat punt worden grote stappen gezet. In de eerste contracteerronde
zijn 175 nieuwe zorgaanbieders gecontracteerd. De zorgkantoren hebben
aangegeven dat deze aanbieders zich richten op specifieke groepen:
dementerenden, jeugdigen met psychiatrische problematiek en licht
verstandelijk gehandicapten, dus juist de doelgroepen waarvoor
passender zorg dan voorheen wordt gezocht. In de tweede contracteerronde wordt bezien of er nog aanvullende afspraken met de nieuwe
aanbieders nodig zijn binnen de kaders van 2012. Dit proces wordt
ondersteund door gesprekken door zorgkantoren en kleine aanbieders die
mede op ons initiatief worden georganiseerd. Dat is ook een prikkel. In de
afgelopen maanden hebben zich 21 kleine thuiszorgorganisaties gemeld
via «In voor zorg!» om de omslag te kunnen maken naar zorgvormen die
voorheen in pgb-verband werden geleverd. Ten slotte kijken wij met het
experiment regelarme instellingen naar het versimpelen van de administratieve lasten, ook voor de kleine zorgaanbieders.
Mevrouw Gerbrands heeft mij ook gevraagd wat ik ga doen om de
openstaande vorderingen op het pgb terug te halen. Zij heeft gevraagd of
een en ander ook geldt voor 2013 als de zorgverzekeraars het uitvoeren.
Net als de NZa vind ik het heel ongewenst dat in 2010 nog een bedrag van
110 mln. openstaat; dat moet worden teruggevorderd bij pgb-houders. De
NZa gaat verscherpt toezicht houden op de zorgkantoren en heeft
opgedragen om de activiteiten voor die terugvordering te intensiveren.
Zorgkantoren moeten periodiek rapporteren daarover aan de NZa en ik
word daarvan op de hoogte gehouden. Bij te weinig resultaat kan de druk
op de zorgkantoren nog verder worden opgevoerd. Een trekkingsrecht,
zoals in de vergoedingsregeling staat, is een van de manieren om dit
probleem in de toekomst te voorkomen. Op wat er uitstaat, kan ik ook na
2012 de zorgkantoren aanspreken en daarna de verzekeraars.
Dit waren de vragen van mevrouw Gerbrands. Ik kom nu te spreken over
de vragen van mevrouw Uitslag.
De voorzitter: Ik laat de staatssecretaris alle vragen beantwoorden.
Daarna maak ik een soort veegrondje want anders gaat het gewoon niet
lukken.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Mevrouw Uitslag
heeft gevraagd naar de actieve zorgbemiddeling. Dat is een heel
belangrijk punt want alleen bij actieve zorgbemiddeling komt het
zorgkantoor in contact met de eigen cliënten. Dat is een belangrijk verschil
dat ik wil maken ten aanzien van een digitale zorgrelatie en een uniform
zorgaanbod. Het is de taak van het zorgkantoor om cliënten te helpen die
niet weten waar zij terecht kunnen, die zich nog helemaal niet op de
zorgaanbieders hebben kunnen oriënteren. Het zorgkantoren zal met de
cliënten contact opnemen die aangeven bij de indicatie door het CIZ dat zij
nog geen voorkeur hebben. Het zorgkantoor inventariseert bij deze
cliënten wat zij willen en verwijst hen vervolgens door. Wij kunnen
daaraan natuurlijk brochures toevoegen. Dat zijn allemaal onderdelen van
manieren om die informatie zo helder mogelijk te krijgen voor mensen.
Mevrouw Uitslag vraagt naar ruimte voor een tweede contracteerronde.
Zij vraagt of ik bedoel dat er extra middelen voor beschikbaar zijn. Allebei
is het geval. Ten eerste wordt op basis van de monitoring gekeken of er

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

29

extra afspraken nodig zijn. Als er vanuit de huidige budgetten van
zorgkantoren nog middelen kunnen worden ingezet, dan worden die ook
gebruikt. Dat is de gewone procedure. Als die er niet meer zijn, dan gaat
het over de herverdelingsmiddelen. Dat is de gewone praktijk van het
verdelen van de AWBZ-middelen. Naast dat alles is er voor de individuele
zzp’ers die wij willen inhuren het stimulerende bedrag van 20 mln.
beschikbaar.
Mevrouw Uitslag en de heer Van der Staaij hebben gevraagd of zij moeten
lezen dat de cliënt bepaalt wat passend is en niet het zorgkantoor. Dat
klopt. Wij hebben hier uitgebreid besproken waar de bevoegdheid moet
liggen om te bepalen of zorg al dan niet passend is. In de vergoedingsregeling ligt het initiatief voor passend of niet-passend bij de cliënt. Het
zorgkantoor moet wel bij het contact ervoor zorgen dat de cliënt zich heeft
kunnen oriënteren op wat er aan aanbieders zijn. Het moet een geïnformeerde keuze zijn. Verder willen wij weten waarom iets niet passend is.
Anders hebben wij geen prikkel om het zorgaanbod de kans te geven om
mee te groeien met wat cliënten zelf hebben ontwikkeld. Op het punt van
het zorgplan dat mensen moeten overhandigen en het bepalen of dat
passend is of niet ligt de keuze bij de cliënt. Dat leidt ook tot het vermijden
van willekeur door zorgkantoren. De bevoegdheid ligt niet bij het
zorgkantoor maar bij de cliënt. Het zorgkantoor gaat wel procedureel
toetsen om na te gaan of mensen dat op goede gronden doen.
Mevrouw Uitslag heeft mij gevraagd om de corporaties aan te jagen. Zij
wil geen uitstel. Zij vraagt de regering om de aanjaagfunctie te vervullen
zodat woningcorporaties voldoende woningen bouwen voor mensen met
beperkingen. Ik heb beloofd om daarover met de minister van BZK contact
op te nemen. Het ministerie van BZK werkt aan een vervolg op eerdere
actieplannen. Het heeft daarin het voortouw. In januari 2012 worden
andere departementen waaronder het ministerie van VWS geconsulteerd.
Ik zal bij die gelegenheid het punt aan de orde stellen. In maart komt over
dit onderwerp een plan naar de Tweede Kamer.
Mevrouw Uitslag heeft ook een vraag gesteld over de
ADL-clusterwoningen. Zij vraagt hoe het gaat met de extramurale
zorgpakketten vanaf 2014 Daarover komt een advies naar het CVZ in het
voorjaar van 2012.
Ik kom nu te spreken over de vragen van mevrouw Wiegman. Ik heb in
mijn inleiding al gezegd dat ik zo nodig meteen ingrijp. Bij de wijze
waarop wordt ingegrepen zijn Per Saldo en MEE betrokken. Wij kijken
samen naar gevallen waarin iemand zegt: met dit aanbod ga ik niet in zee.
Als het allemaal niet mogelijk blijkt te zijn, dan moet het zorgveld zijn taak
oppakken. De cliënt moet daarop op dat moment echter niet hoeven
wachten. Ik denk dat ik daarmee nogmaals mijn intentie en het beleid
goed heb onderstreept.
De landelijke commissie geeft advies. Het zorgkantoor moet dat advies
meenemen in zijn besluit. Mevrouw Wiegman weet dat het zorgkantoor
daarin de verantwoordelijkheid draagt. Daarop is als regering juridisch
niet in te grijpen. Dat is de achtergrond van het zoeken naar een juridische
vorm voor de landelijke commissie waar de Kamer om heeft gevraagd.
Dat gebeurt op tijd.
Mevrouw Wiegman heeft ook gevraagd of ik onderzoek wil doen naar de
kwaliteit en doelmatigheid van zorgboerderijen. Ik doe dat met mijn
collega, de staatssecretaris van Landbouw. Mevrouw Wiegman kan de
resultaten van dit onderzoek in mei tegemoet zien.
De heer Van der Staaij heeft mij gevraagd of er een risico is dat door de
globale toetsing door zorgkantoren het beroep op de vergoedingsregeling
toeneemt. Die controlecriteria van de tienuursgrens liggen bij het
zorgkantoor. Die bepaalt ook de omvang van het beroep op de regeling. Ik
verwacht niet dat die een aanzuigende werking zal hebben. De groepen
die wij eventueel nog kunnen includeren, zijn niet van die omvang dat
ervan moet worden verwacht wat met het pgb is gebeurd, met name

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

30

omdat altijd eerst op zorg in natura wordt gecheckt en daarop de prikkel
blijft bestaan. Ik heb dat in de brief van 8 november verder toegelicht.
De heer Van der Staaij geeft het voorbeeld van iemand met een dwarslaesie. Juist in onze gesprekken hebben wij veel mensen met dwarslaesies
gesproken. Die groep wil graag de eigen regie voeren en eigen mensen
inhuren omdat het gaat om hun eigen momenten. Die mensen zijn vaak
ook maatschappelijk betrokken. Als iemand met een dwarslaesie maar
acht uur zorg nodig heeft, dan komt hij inderdaad niet aan het tienuurscriterium. Ik moet bekijken hoe ik dat invul. Ik doe dat op basis van de
praktijk. Deze mensen vallen in elk geval ook onder de monitoring die ik
ook in relatie tot mensen met verschillende aandoeningen heb toegezegd.
Aan het einde van de monitoring kijk ik wat ik kan doen. Als mensen elke
keer te laat op hun werk komen of niet kunnen werken door dit probleem
dan zal ik dat binnen de vergoedingsregeling oplossen want daarvoor is
die ook.
Ik kom bij de vragen van mevrouw Wolbert. Zij vraagt of alleen mondige
burgers betrokken worden bij de monitoring. Het antwoord daarop luidt:
nee, alle cliënten worden betrokken bij de monitor. Daarom hebben wij
die ook zo breed uitgezet. Meldingen kunnen komen naar de helpdesk bij
Per Saldo en MEE. Zij doen de cliëntenondersteuning en kennen hun
klanten ook heel goed. Na afgifte van een indicatie worden zij gevolgd om
in beeld te houden of zij adequate zorg krijgen. Ik richt mij daardoor ook
op de mensen die zich niet zelf bij ons melden.
Mevrouw Wolbert heeft ook gevraagd of het budget voor zzp’ers alleen
beschikbaar is voor de UVIT-pilot of ook voor anderen. Die vraag heb ik al
beantwoord: dat budget is voor alle zorgkantoren.
Mevrouw Venrooy vraagt naar de invulling van de tienuursgrens. De
tienuursgrens betreft slechts één van de criteria. Het indicatiebesluit moet
tien uur bedragen maar iemand moet ook tien uur willen inzetten in de
vergoedingsregeling. De term «tien uur» komt dus twee keer terug. Als
iemand zijn zorg heel goed en efficiënt heeft ingezet en goedkoper is
uitgekomen, dan gaan wij hem daar natuurlijk niet voor straffen. Dat is
immers een win-winsituatie. Ik kies daarvoor omdat het moet gaan om
een complexe zorgvraag. Verder moet de zorg onder eigen regie tot stand
worden gebracht.
Voor de kleinschalige wooninitiatieven is een definitie opgesteld. Deze is
buitengewoon lang om voor te lezen maar welbekend bij de Kamer. De
noodzaak om deze definitie te hanteren, vervalt per 1 januari 2012. Deze
definitie is in overleg met het veld opgesteld. Een kenmerk van deze
definitie is dat deze een vereenvoudiging van de werkelijkheid is. Ik
begrijp evenwel het punt dat mevrouw Venrooy heeft gemaakt. Nieuwe
zorgaanbieders mogen daarover niet struikelen; deze mag geen belemmering vormen. Om die reden ga ik het CVZ vragen om dit punt te
evalueren en op te helderen. Het is namelijk bedoeld als vereenvoudiging,
niet als belemmering.
Worden cliënten goed geïnformeerd over de vergoedingsregeling? Ik heb
geregeld dat zij bij de indicatiestelling actief worden geïnformeerd over
AWBZ, pgb-regeling, vergoedingsregeling en zorg in natura. Dit is dus
geregeld. Daarmee kom ik aan het einde van de individuele vragen.
De voorzitter: Dat is nog maar de vraag. Een paar leden hebben namelijk
aanvullende vragen. Die gaan wij rustig afwerken. Daarbij zult u mij niet
euvel duiden dat ik voorrang geef aan de leden die nog maar heel weinig
hebben geïnterrumpeerd. Ik begin dan bij mevrouw Venrooy.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Het ging mij met name om de
contractering van kleine zorgaanbieders.Ik hoor de staatssecretaris ook
steeds spreken over de zzp’ers. Ik vraag haar om hier aan te geven dat het
ook om mkb’ers gaat.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

31

De voorzitter: Laten wij de staatssecretaris per gestelde vraag
gelegenheid geven voor een antwoord. Dan gaat het het snelst.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Jazeker gaat het
daarover. Het zijn niet alleen de individuele personen die zich aanbieden,
maar juist ook kleine, nieuwe organisaties.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Het ging mij om de innovatieve
ondernemers en de organisaties die zeggen: ik heb in het afgelopen jaar
meerdere malen geprobeerd om in die contracteerruimte te komen maar
dat lukt steeds niet. Het kenmerk van deze zorg is dat sommige cliënten
uitstromen. Ik zou ze graag behouden om straks in 2012 mee te kunnen
doen met de contracteerruimte voor 2013. Ik hoor graag van de staatssecretaris de toezegging dat zij de zorgkantoren daarop echt aanspreekt.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Dat is gebeurd. In de
tweede contracteerbeweging dit jaar krijgen zij prioriteit.
De heer Van der Staaij (SGP): Ik heb nog een vervolgvraag op het punt
van de situatie van de dwarslaesie en de acht uur waarvoor geen goede,
alternatieve oplossing is. In hoeverre heeft de regeling die binnenkort
gepubliceerd wordt in de Staatscourant een juridische basis om in dit
soort situaties een vergoeding te verstrekken?
De voorzitter: Voordat de staatssecretaris antwoordt, zeg ik het volgende
tegen de heer Van der Staaij. Is dit een verduidelijkende vraag ten
behoeve van uw tweede termijn of had u deze vraag ook in tweede
termijn kunnen stellen?
De heer Van der Staaij (SGP): Nee, dit is voor mij echt een belangrijke
vraag over hoe het gaat in die situaties.
De voorzitter: Dan verzoek ik de staatssecretaris om daar antwoord op te
geven.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Dit individuele
verhaal past in de uitleg die ik mevrouw Wolbert heb gegeven. Het
zorgkantoor heeft niet de discretionaire bevoegdheid om zelf daarop een
uitzondering te maken. Ik wil dat ook niet omdat dan weer kan gebeuren
dat het zorgkantoor denkt: dat is zo’n moeilijk zorgaanbod, we doen een
beroep op de vergoedingsregeling. Dat wil ik juist niet. Zij kunnen dit
melden en dan wordt in dat driehoekje van zorgkantoren, aanbieder en
VWS bekeken waarom het niet lukt en wat de prikkel is. Voor die individuele meneer of mevrouw wordt onmiddellijk een oplossing geboden.
Tegelijkertijd moet het zorgkantoor dan in de benen komen om dat
zorgaanbod te realiseren.
De heer Van der Staaij (SGP): Betekent dit dat er in de regeling, zoals die
gepubliceerd wordt, een bevoegdheid is voor de staatssecretaris om de
situatie onder de vergoedingsregeling te laten vallen als er geen andere
oplossing is?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Hier heb ik de
monitor voor nodig. Als het nodig is, gaan wij dat regelen. Ik loop niet op
voorhand vooruit op individuele situaties. Ik weet dat er mogelijk een paar
aan de orde zullen zijn en voor die gevallen houd ik een slag om de arm;
die geef ik niet aan de zorgkantoren.
De heer Van der Staaij (SGP): Dan heeft de staatssecretaris dus ook geen
formele basis om in een situatie waarin geen zorg in natura beschikbaar

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

32

is, toch te zeggen: dit is zo’n uitzonderlijke situatie dat hiermee niet
gewacht kan worden totdat wij de regeling formeel hebben aangepast,
met alles wat daarvoor nodig is.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Dat zou kunnen. Als
blijkt dat het nodig is om de discretionaire bevoegdheid op die manier
gezamenlijk te regelen, dan is dat een van de mogelijkheden. Op dit
moment zit die er niet in, maar die kan erin komen.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Dan wil ik weten of in de bezwaar- en
beroepsprocedure dit punt is meegenomen.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Er is een groot
verschil tussen actief ingrijpen met de regeling en een bezwaar- en
beroepsprocedure. Ik wil die niet door elkaar halen. Wij hebben een heel
actieve monitoring en via die weg krijg ik alle gevallen onder ogen.
Daarnaast is er de beroepsprocedure en de bezwaarcommissie.
Mevrouw Wolbert (PvdA): De vraag is of de individuele gevallen
waarover de staatssecretaris beslist in die bezwaar- en beroepsprocedure
opgenomen zijn.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Als het nodig is om
de regeling aan te passen omdat er iemand tussen wal en schip valt, dan
doe ik dat ook. Ik maak daarbij gebruik van de monitoring en van de
intrinsieke commissies die ik daarvoor heb ingesteld. Daarbuiten hebben
wij nog de bezwaarprocedure.
De voorzitter: Als u nu nog vragen hebt, dan kunt u die in tweede termijn
stellen. Ik ga nu eerst verder met andere vragen die zijn blijven liggen.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Ik heb geen antwoord gehoord op
de vraag of de staatssecretaris wil toezeggen dat het tienuurscriterium
alleen naar beneden mag worden bijgesteld. Evenmin heb ik antwoord
gekregen op mijn vraag wat er gebeurt als er tussen de zorgkantoren geen
uitwisseling mogelijk is op die 50 mln. extra. Als het geld op is en er geen
uitwisseling meer mogelijk is, waar komt dan het extra geld vandaan voor
die extra contracteerrondes? Verder heb ik geen antwoord gekregen op
mijn vraag of de tarieven naar beneden bijgesteld kunnen worden zodra
er geldtekort is.
De voorzitter: Ik vraag de staatssecretaris om daarop alsnog antwoord te
geven.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Alle drie
de vragen gaan over hypothetische situaties die ik niet verwacht. Ik ga niet
op de feiten vooruitlopen. Er wordt gemonitord wat aan weerskanten van
de regeling gebeurt. Ik loop daarop niet vooruit.
De voorzitter: Mevrouw Wolbert, ik snap dat u niet blij bent met dit
antwoord. U kunt daarover in tweede termijn iets zeggen. De staatssecretaris antwoordt zoals zij vindt dat zij moet antwoorden. Het woord is aan
mevrouw Wiegman.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):
Voorzitter. Om nog even scherp te krijgen hoe het juridisch zit, stel ik één
vraag. Is er per 1 januari 2012 een geldige, sluitende, juridische grond
voor mensen die met een zorgvraag aankloppen bij een meldpunt of
gemonitord worden?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

33

Welk advies kunnen organisaties als Per Saldo en MEE geven? Kunnen zij
alleen kijken of kunnen zij ook advies geven?
Is de staatssecretaris bereid om zaken zodanig te regelen dat mensen niet
zes tot acht weken hoeven te wachten maar er eerst zorg wordt geregeld
en daarna pas de administratieve rompslomp volgt?
Is er een vangnet voor mantelzorgers?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Mijn
antwoord op de eerste vraag is als volgt. De bezwaarprocedures die er
normaliter zijn bij het zorgkantoor gelden gewoon al. De procedure waar
mevrouw Wolbert eerder op doelde, betreft een vraag die in een eerder
debat gesteld is. Die komt bovenop de regelingen die wij hebben. De
gewone juridische situatie is volstrekt gelijk aan die van het gewone
in-natura-aanbod. Er is dus al wat.
Ik zie heel graag dat Per Saldo en MEE adviezen geven, want zij kennen
hun klanten en zij kennen vaak heel goede aanbieders. Zij krijgen daar
natuurlijk ook steeds meer zicht op. Ik zie dus heel graag dat zij advies
geven.
Administratieve rompslomp is op dit moment niet aan de orde omdat bij
de vergoedingsregeling van precies dezelfde procedures gebruik wordt
gemaakt als bij het pgb. Daar komt dus helemaal niets extra’s bij.
Op het punt van het vangnet het volgende. De vergoedingsregeling is een
regeling waarin heel veel mantelzorgers kunnen worden opgenomen. Bij
veel cliënten die van de vergoedingsregeling gebruik zullen maken, gaat
het om mantelzorgers.
De voorzitter: Ik sta slechts een korte aanvullende vraag toe, want u hebt
nog een tweede termijn. Ik blijf het niet zeggen.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Mij is
niet duidelijk hoe het zit met die bezwaarprocedure. Mij lijkt dat de
aanvraagprocedure wellicht gelijk is, maar hoe lang duurt zo’n aanvraagprocedure? Komt die zes tot acht weken daar nog eens achteraan of valt
een en ander samen?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Daarop geef ik in
tweede termijn antwoord.
De voorzitter: Ik geef het woord aan mevrouw Dijkstra voor
niet-beantwoorde vragen en om verduidelijkingen ten behoeve van de
tweede termijn.
Mevrouw Dijkstra (D66): Voorzitter. Ik heb in eerste termijn gevraagd
naar het monitoren: wat gebeurt er als het geld op is? Ik hoor graag nog
van de staatssecretaris wat er gebeurt als na de monitor blijkt dat mensen
toch onder de vergoedingsregeling moeten vallen. Moet dat allemaal
onder dat budget van 50 mln.?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Ik heb die vraag al
een aantal keren beantwoord, bijvoorbeeld in reactie op vragen van de
heer Van der Staaij. Dat antwoord verandert niet.
De voorzitter: Ik constateer dat er verder geen niet-beantwoorde vragen
resteren. Wij gaan daarom onmiddellijk verder met de tweede termijn. Ik
bepaal de spreektijden op anderhalve minuut per lid en als het echt niet
anders kan twee minuten. Het woord is allereerst aan mevrouw Voortman.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Wij zitten met zijn allen nu
helemaal uit te pluizen wat er precies gebeurt op 1 januari 2012 maar
volgens mij komen wij er niet uit. Dat bevestigt dat de regeling gewoon

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

34

niet af is. Iemand die vanaf 1 januari aanklopt bij het zorgkantoor weet
niet waar hij aan toe is. Ik kom dan toch weer terug op mijn voorstel. Het
zorgkantoor doet het aanbod van zorg in natura. Als de cliënt dat niet wil
of als zorg in natura niet voorhanden is en er is een zorgplan dan komt er
de vergoedingsregeling. Punt uit. Voordelen daarvan zijn dat zorgkantoren
worden geprikkeld om een aanbod te doen, dat alleen cliënten die eigen
regie kunnen voeren ervoor in aanmerking komen, dat er minder
bureaucratie komt en meer eigen regie, dat er geen wachtlijsten komen en
dat vergoedingsregeling en zorg in natura communicerende vaten
worden. Ik hoor graag van de staatssecretaris wat daarop tegen is. Het
probleem bij haar eigen voorstel zit bij de mensen die minder dan tien uur
zorg krijgen. Daar ontstaat een heel gedoe met een bezwaarprocedure die
nog niet eens af is, met alle discussies van dien. Wij komen daar niet uit
op deze manier. Blijkbaar is passende zorg iets wat je wel mag hebben als
je meer dan tien uur zorg nodig hebt, maar niet als je minder dan tien uur
zorg nodig hebt.
Op het punt van ADL-clusterwonen mag er geen monopoliepositie komen
voor één specifieke aanbieder, zeker niet zolang wij nog geen besluit
hebben genomen over het Deense zorgmodel. De motie van mevrouw
Uitslag en mij moet uitgevoerd worden.
Over de wooninitiatieven heb ik ook eerder een motie ingediend. Die zou
uitgevoerd worden. Een rechter heeft eerder gezegd, omdat niet duidelijk
was wat de Kamer ervan vond, dat daaruit niets kon worden afgeleid. Ik
wil dat die motie gewoon uitgevoerd wordt. Ik zal mij anders met
mevrouw Venrooy beraden op wat wij kunnen doen.
Voorzitter: Van der Staaij
Mevrouw Leijten (SP): Voorzitter. Enerzijds hebben wij een debat over
uitzonderingen en regelingen aanpassen en anderzijds hebben wij te
maken met een staatssecretaris die in haar eerste of tweede zin zei: ik blijf
bij mijn beleid. Ik vind dat niet goed met elkaar stroken. Over de gegeven
opening voor indicatie voor kinderen met autisme in een gezin ben ik
evenwel erg tevreden. Toch blijft het knellen. Mevrouw Voortman zei het
al: waarom is die passende zorg, waarvan de staatssecretaris uitspreekt
dat die er voor iedereen in principe altijd moet zijn, er niet voor mensen
onder die tienuursgrens? Waarom is die tienuursgrens opgeworpen? De
discussie is vaker gevoerd. Als de staatssecretaris echt meent dat
iedereen passende zorg moet krijgen, waarom stelt zij dan die tienuursgrens?
Ik kom op het gevaarlijke spel met de woorden. De staatssecretaris heeft
wel degelijk uitgesproken dat men op internet gemakkelijk een kwaal kan
zoeken waarvoor men € 2000 per maand krijgt. Zij kan niet aangeven op
welke website dat staat. Zij neemt afstand van de parallel die ik trek met
wat staat in het zeer lezenswaardige artikel over politieke taal en een
frame. Dat artikel, The demonisation of the disabled is a chilling sign of
the times, raad ik echt iedereen aan. Het stond op 4 december in The
Guardian. De parallel is wel degelijk aanwezig. Wij moeten ervoor zorgen
dat het systeem van de pgb-regeling zoals die was en de vergoedingsregeling zoals die zal zijn niet openstaat voor fraude. Wij mogen de
gebruikers ervan echter niet consequent wegzetten als fraudeurs en
profiteurs. Dat is gevaarlijk en daarop heb ik gewezen. Ik doe nogmaals
het appel op de staatssecretaris om niet meer individuele gebruikers van
zorg ervan te betichten dat zij er eigenlijk geen recht op hebben omdat het
op internet zou zijn opgezocht. Daarvan moet zij echt afstand nemen.
Mevrouw Dijkstra (D66): Voorzitter. De staatssecretaris heeft gezegd dat
het recht op zorg eigenlijk een recht op passende zorg is en dat de cliënt
bepaalt of de zorg passend is. Deze moet wel bij het zorgkantoor
aangeven waarom het aanbod van zorg in natura niet passend is. Ik vraag

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

35

de staatssecretaris ter verduidelijking wie er bepaalt of die cliënt gelijk
heeft. Wie is uiteindelijk degene die dat bepaalt?
Verschillende woordvoerders hebben zich sceptisch uitgesproken over de
tienuursregeling. Er zijn voorbeelden genoemd van mensen die daaronder
niet vallen. Ik wijs in dit verband graag nogmaals op de chronisch zieke en
gehandicapte kinderen. In die gevallen is zorg in natura vaak onvoldoende, ook niet als zij recht hebben op minder dan tien uur. De staatssecretaris zegt dat er voor hen precies dezelfde normen en criteria gelden.
Houdt zij echter ook rekening met de psychische component van het
belang dat deze kinderen erbij hebben dat zij steeds met dezelfde
verzorgers te maken hebben?
Kan de staatssecretaris voor het voorjaar van 2012 uitsluitsel geven over
het inzetten van de burgergestuurde persoonlijke assistentie? Dat besluit
is uitgesteld in verband met een Deense evaluatie die binnenkort
verschijnt. Ik hoor graag wanneer de staatssecretaris daarmee verder
gaat.
Er is geen onderwerp waarover wij zoveel gedebatteerd hebben als over
het pgb en de maatregelen daaromtrent. Nu zijn wij aan het einde van het
jaar en zijn wij allemaal moe, ook van deze debatten. Toch wil ik
benadrukken dat wij nog twee jaar de tijd hebben voordat de maatregelen
uiteindelijk geëffectueerd worden. De fractie van D66 zal doorgaan met
het inzetten op een pgb waarbij fraude en oneigenlijk gebruik worden
aangepakt maar zelfbeschikking en de eigen regie voor mensen voorop
staan.
Voorzitter: Elias
Mevrouw Gerbrands (PVV): Voorzitter. Het is heel duidelijk wat er met
ingang van 1 januari 2012 gaat gebeuren. Het pgb blijft beschikbaar voor
mensen met de zwaarste zorgvraag. De overigen, die geen gebruik meer
kunnen maken van een pgb, gaan op zoek naar zorg in natura. Als die nog
niet geregeld kan worden, dan kunnen zij in aanmerking komen voor een
vergoedingsregeling. Ik ben blij met de mededeling van de staatssecretaris dat er al sprake is van 175 nieuwe zorgaanbieders en 21 nieuwe
kleinschalige woonvoorzieningen.
Tot slot zeg ik in reactie op de inbreng van mevrouw Leijten over de
invloed van politieke taal dat het haar zou sieren als zij ook eens naar
sommige uitspraken van zichzelf keek.
De voorzitter: Dat is uitlokking en dus mag mevrouw Leijten iets
terugzeggen. Laten wij het wel een beetje gezellig en beschaafd houden.
Mevrouw Leijten (SP): Ik heb mijn opmerkingen opgehangen aan het
voorbeeld van de uitspraak van de staatssecretaris. Ik heb haar gewezen
op het risico dat daaraan kleeft. Als mevrouw Gerbrands zegt dat ik met
mijn taalgebruik een frame creëer dat maatschappelijk ontwrichtend kan
werken, dan daag ik haar uit om aan te geven welk frame dat is.
Mevrouw Gerbrands (PVV): De staatssecretaris heeft uitgelegd in welke
context zij die uitspraken gedaan heeft. U blijft daarop maar terugkomen.
Wij hebben hier het hele jaar gesproken over het pgb. Er zijn een heleboel
mensen doodsbang gemaakt met uitspraken in de media, onder anderen
van u. Daarop wijs ik nu, niet meer en niet minder.
De voorzitter: Het lijkt mij over en weer wel duidelijk. Wilde u nog even
heel kort reageren mevrouw Leijten?
Mevrouw Leijten (SP): Ik heb al eerder het verwijt gekregen dat er onrust
is doordat wij wijzen op de inconsistentie van beleid maar ook de
consequenties van het beleid. Ik kaats de bal terug door te zeggen dat ik

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

36

deze afschaffing voor 2020 voor zoveel mensen – 117 000 mensen – niet
heb bedacht.
De voorzitter: Dan lijkt het mij over en weer duidelijk. Het woord is aan
mevrouw Uitslag.
Mevrouw Uitslag (CDA): Voorzitter. Ik dank de staatssecretaris voor haar
antwoorden. Ik zou zeggen: niet uitstellen maar aanpakken. Ik maak drie
punten. De CDA-fractie staat voor cliëntbemiddeling. De staatssecretaris
geeft aan dit een belangrijk punt te vinden. Ik heb gevraagd om wat extra
aandacht voor de ouderen. De staatssecretaris geeft aan met brochures en
dergelijke de mensen te informeren. Ik stel voor om heel duidelijk te
maken bij de indicatiestelling welke keuzemogelijkheid mensen hebben en
wat zij kunnen doen als zij onder de vergoedingsregeling vallen.
Mijn tweede punt betreft de uitvoering van de motie-Uitslag/Voortman
over de ontkoppeling van de huur en de zorg. De staatssecretaris heeft
hierover contact met het ministerie van BZK en stuurt in maart het plan
van aanpak naar de Kamer. Er is een aanbieder die deze motie echt anders
uitlegt. Ik vraag de staatssecretaris om een reactie op deze brief. Ik vraag
haar om ons te informeren over wat zij hiervan vindt en hoe zij die motie
leest.
Mijn derde punt betreft de extramurale zzp. Er komt in januari een advies
van het CVZ. Dat is hartstikke mooi. Mijn vraag is op welke manier de
cliënten, de gebruikers van deze zorg, worden betrokken bij het ontwikkelen van de extramurale zzp. Dit waren mijn vragen.
Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):
Voorzitter. De keuzes van het kabinet over het persoonsgebonden budget
zijn niet de keuzes van de ChristenUnie. Maar goed, een meerderheid
staat daarachter. Ik hamer graag nogmaals op de zorgvuldigheid. Wij
hebben inzicht gekregen in de noodprocedure, maar dat inzicht is
onvolledig want die noodprocedure is nog niet klaar. Het is niet een
kwestie van onrust zaaien maar gewoon een feitelijke constatering. Ik heb
absoluut nog geen inzicht in de rechtsgeldigheid van die noodprocedure
en vooral niet in hoe sterk mensen uiteindelijk staan. Ik zie nu alleen dat er
een regeling van kracht wordt waarbij mensen overgeleverd zijn aan de
goedgunstigheid van anderen en waarbij de staatssecretaris geen
discretionaire bevoegdheid heeft om gestalte te geven aan die goedgunstigheid. Het is simpelweg onzeker. Ik zie nog onvoldoende restgrond voor
mensen die hiermee te maken hebben.
Het CVZ gaat een zwaarwegend advies geven aan de zorgkantoren maar
heeft kennelijk geen doorzettingsmacht. Het voorstel dat de GroenLinksfractie doet, lijkt mij heel eenvoudig en goed: bekijk of er zorg in natura is
en als dat onduidelijk is, dan valt men onder de vergoedingsregeling. Dat
is beter dan een onzekere en ondoorzichtige noodprocedure doorlopen.
Als de staatssecretaris niet kiest voor dat goede voorstel, dan raad ik haar
aan om voor mijn voorstel te kiezen: lever gewoon die zorg en doorloop
vervolgens allerlei procedures. Geen onzekerheid en wachten op
uitkomsten. Dat lijkt mij belangrijk voor de mensen die het betreft.
De heer Van der Staaij (SGP): Voorzitter. Ik dank de staatssecretaris voor
de beantwoording. Ik deel de uitgangspunten dat het recht op zorg
gerealiseerd moet worden en dat er geen mensen tussen wal en schip
mogen vallen. Voor een groot aantal situatie is er met de vergoedingsregeling meer duidelijkheid gekomen. Ik zoom toch nog graag één keer in
op de situaties waarin men net onder dat tienuurscriterium zit. Als ik het
goed begrijp, biedt de vergoedingsregeling zoals die gepubliceerd gaat
worden geen enkele mogelijkheid om er toch aanspraak op te maken
omdat daarbij alleen de grens van tien uur wordt gehanteerd. De
staatssecretaris zegt dat zij wel actief wil monitoren en wil bekijken of het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

37

nodig is om de vergoedingsregeling voor individuele gevallen te
versoepelen. Mijn vraag blijft waarom niet bij de vergoedingsregeling
nadrukkelijk de rechtsgrondslag wordt gelegd, dat in individuele gevallen,
ook op grond van strenge inhoudelijke criteria, direct maatwerk kan
worden geleverd zodat wij niet hoeven te wachten op het einde van de
monitoring voordat er wordt gekeken of het nodig is om iets te gaan doen
aan de regeling. Laten wij in dit laatste geval mensen niet te lang in
onzekerheid? Kortom, waarom niet in de regeling al een duidelijke
rechtsgrondslag bieden voor de individuele situaties onder de tien uur?
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Ik dank de staatssecretaris voor de
antwoorden in eerste termijn. De PvdA-fractie wilde uitstel van de
pgb-maatregelen omdat zij vond dat de regeling niet goed is uitgewerkt. Ik
noemde dat in eerste termijn «flinterdun». Ook de rechtszekerheid van
cliënten is flinterdun. Eigenlijk moet ik nu concluderen dat de hardheidsclausule die er naar mijn mening was voor individuele gevallen boterzacht
is. Deze mist immers een rechtsgrond. De heer Van der Staaij zei het al:
daarmee wordt de onzekerheid voor cliënten alleen maar groter. Eigenlijk
had deze regeling nooit per 1 januari 2012 ingevoerd moeten worden. De
moties die daarover zijn ingediend, hebben het niet gehaald. Ik sluit mij
dan ook aan bij de oproep van de heer Van der Staaij: zorg dat er een
rechtsgrond ligt voor de discretionaire bevoegdheid want anders hebben
de cliënten nog steeds niet wat zij in de individuele situaties mogen
verwachten.
De staatssecretaris zegt dat zij niet wil reageren op als-dansituaties. Ik
constateer echter dat zij evenmin garanties wil geven over het verlagen
van de tarieven of het ophogen van het tienuurscriterium. Ik vind dat
jammer omdat daarmee de onzekerheid die er al twee jaar is alleen maar
groter wordt.
Mijn fractie is tegen het invoeren van de voorgestelde maatregel op dit
moment. Ik heb mij voorgenomen om elke cliënt die het slachtoffer wordt
van deze foute regeling publiekelijk onder de aandacht van het kabinet te
brengen.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Voorzitter. Ik dank de staatssecretaris
voor haar beantwoording. Ik neem kennis van de nadere toelichting op de
contractering van de zorgaanbieders. In 2012 zal ik dat nauwgezet volgen.
Ik hoop dat de innovatieve zorgaanbieders in 2012 bezig kunnen blijven
zodat zij vanaf 2013 in de contracteerruimte na aanbesteding kunnen
gaan.
Ik dank de staatssecretaris voor haar toezegging om nog eens in gesprek
te gaan over de kleinschalige wooninitiatieven. Kan zij in een brief aan de
Kamer aangeven hoe een en ander daadwerkelijk zit en of een en ander
met terugwerkende kracht geldt voor 2011?
De VVD-fractie vindt het vreemd dat er naast de indicatie nog een extra
grens wordt gesteld aan het gebruik, gedurende tien uur, van zorg. Ik
verzoek de staatssecretaris om daarop in tweede termijn nog even in te
gaan. Dat vind ik namelijk toch een wat aparte constructie.
Kortheidshalve sluit ik mij aan bij de opmerkingen van mevrouw
Voortman en mevrouw Uitslag over de ADL-clusterwonen en van
mevrouw Dijkstra over de BPA.
Mevrouw Wolbert zegt net dat zij zich heeft voorgenomen om iedereen
voor een camera te halen met wie iets mis gaat. Ik complimenteer de
staatssecretaris er juist mee dat zij een regeling voorlegt die niet helemaal
is dichtgetimmerd. Zij gaat met een werk-in-uitvoering aan de slag. Gelet
op de waarborgen – ik haal nog even dat beeld van de evenwichtsbalk
naar voren waar een aantal mensen naast staat – verzoek ik mevrouw
Wolbert om vooral in de Kamer de argumenten te wisselen in plaats van
allerlei mensen voor de camera’s te halen. Ik heb daar gewoon een beetje
een vervelend gevoel bij.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

38

Mevrouw Wolbert (PvdA): Ik word nu uitgedaagd.
De voorzitter: Als u het maar kort houdt, want wij moeten hier om
17.00 uur weg en misschien wilt u het antwoord van de staatssecretaris
ook nog horen.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Ik houd het kort. Ik wil echter wel graag
reageren op wat net gezegd is. Wij hebben in dit debat kunnen constateren dat die waarborgen boterzacht zijn. De PvdA-fractie vindt het
ontzettend wrang dat mensen twee jaar lang in onzekerheid worden
gelaten. Om het dichttimmeren van de regeling zit niemand te wachten,
maar rechtszekerheid is wel het minste waar cliënten recht op hebben.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Ik heb net een reflectie gegeven op
het afgelopen jaar. Ik heb daarbij gezegd dat wij een heel moeilijke
discussie hebben gevoerd met elkaar.
De voorzitter: Dat is herhaling en niet kort.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Ja, maar ik vind het wel belangrijk.
De voorzitter: Ik niet want ik wil echt op tijd stoppen. U moet kort en
helder antwoord geven.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Wij hebben met elkaar veel
discussies gevoerd en deze regeling is bewust niet dichtgetimmerd. Ik
vind het belangrijk om gaandeweg naar signalen te blijven luisteren, maar
wel graag in de goede volgorde.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Mevrouw
Voortman heeft nogmaals gevraagd naar de tienuursgrens. Die vraag is
ook door mevrouw Leijten gesteld. Ik herhaal dat wat de vergoedingsregeling betreft iedereen klaar staat om deze uit te voeren. De zorgkantoren
zijn er klaar voor, de procedures zijn gereed. De reden om niet onder de
tien uur te gaan zitten, is dat het CPB en een flink aantal andere onderzoekers erop hebben gewezen dat daarin de aanzuigende werking zit. De
tienuursgrens voor de vergoedingsregeling is een van de criteria die
maakt dat deze nieuwe regeling de kans krijgt om tot wasdom te komen.
De tweede vraag van mevrouw Voortman ging over ADL-clusterwonen. In
een eerder debat heb ik aangegeven dat cliënten moeten kunnen kiezen
uit meer dan één aanbieder. Wij zitten op dat punt dus op dezelfde lijn. Bij
het CVZ heb ik een evaluatie van de wooninitiatieven aangevraagd omdat
ik niet wil struikelen over belemmeringen die niet nodig zijn.
Mevrouw Dijkstra heeft gevraagd wie uiteindelijk bepaalt of de cliënt gelijk
heeft. De cliënt reikt een zorgplan aan en zegt vervolgens of hij het
aanbod al dan niet passend vindt. Daaraan heb ik genoeg. De cliënt
bepaalt het dus zelf.
Mevrouw Dijkstra heeft vervolgens gevraagd naar de vergoedingsregeling: geldt die ook voor gezinnen met kinderen met chronische ziekten?
Jazeker. Deze situaties zijn veelvuldig voorgekomen in onze gesprekken.
Daarvoor geldt hetzelfde antwoord als ik al eerder heb gegeven aan
mevrouw Leijten.
Mevrouw Dijkstra heeft ook gevraagd naar «het Deense model». In de
eerstvolgende brief over de hervormingen langdurige zorg, de halfjaarlijkse rapportages, komt daarop een reactie. Op die termijn wilde
mevrouw Dijkstra ook antwoord. Tot mijn spijt noemde mevrouw Dijkstra
het woord «fraude». Wij pakken dat aan, maar ik benadruk dat ik het
gebruik van dat woord in relatie tot de vergoedingsregeling en de groep
cliënten die deze gebruiken, betreur. Ik vind dat vanmiddag ook niet op
zijn plek.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

39

Mevrouw Uitslag vraagt naar de extramurale zzp-tarieven. Ik zal bij het
advies dat ik bij het CVZ heb aangevraagd nadrukkelijk de cliënten
betrekken.
Mevrouw Venrooy sprak over het minder dan tien uur inzetten van zorg
uit hoofde van de vergoedingsregeling. Als iemand maar twee uur wil
inzetten voor de vergoedingsregeling, dan betreft het geen complexe
zorgvraag. Ik ben daarop in eerste termijn al ingegaan.
Mevrouw Venrooy-van Ark (VVD): Voorzitter. Ik heb gevraagd waarom
er naast de tienuursgrens in de indexatie een extra grens wordt gemaakt
van tien uur voor het besteden van de zorg.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: In mijn antwoord in
eerste termijn heb ik uitgelegd dat men in aanmerking komt voor de
vergoedingsregeling als men een indicatie heeft voor tien uur. Vervolgens
kan men niet zeggen: de helft wil ik vergoed zien via de vergoedingsregeling en de andere helft via een pgb. De tien uur speelt dus op verschillende momenten een rol. De tienuursgrens betreft nadrukkelijk de
indicatie voor tien uur.
Over de bezwaarprocedure zijn heel veel vragen gesteld. Er bestaan al
juridische bezwaarprocedures. Die hoeven wij niet te verzinnen. Wij
kregen hulp van de heer Van der Staaij bij de termijn die daarvoor nodig
is. Een cliënt heeft recht op zorg. Het zorgkantoor zal een aanbod doen.
Volgens de Algemene Wet Bestuursrecht kan de cliënt bezwaar aantekenen; daarvoor staat een termijn. Daarbovenop heeft de Kamer mij
verzocht om een extra landelijke commissie in te stellen. Op die extra
commissie ben ik nog aan het puzzelen omdat ik geen bevoegdheid heb
om in te grijpen in de besluiten van het zorgkantoor. Ik kijk dan ook naar
de juridische vorm van die commissie. Er zijn dus twee borgingen voor
bezwaar. Het ingrijpen in de individuele situatie is weer iets anders. Als uit
de monitoring blijkt dat een zorgkantoor geen aanbod kan doen naar
tevredenheid van een individuele cliënt, dan wordt dat gemeld. Ik krijg dat
ook te horen. Binnen mijn mogelijkheden pas ik de regeling dan zodanig
aan – en dat kost maar één week – dat het zorgkantoor voor die individuele cliënt de regeling open kan stellen zodat deze niet tussen wal en
schip valt. Dat zijn de procedurele mogelijkheden op dit moment. Er zijn
dus eigenlijk drie wegen om je recht te krijgen.
Mevrouw Wolbert (PvdA): Voorzitter. Het gaat over de rechtsgeldigheid
van die laatste variant. Wij weten natuurlijk allemaal dat er verschillende
varianten zijn. Het gaat over de rechtsgeldigheid van die laatste variant.
Hoe boterzacht of keihard is die? Is het echt een hardheidsclausule of een
boterzacht aanbod? Daarover gaat het.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Het kunnen twee
dingen zijn. Het kan een uitzondering zijn die gemaakt wordt in een
individueel geval. Mevrouw Wolbert noemt dat een «hardheidsclausule».
Het kan ook gebeuren dat als met enige regelmaat een bepaald patroon
van zorgvraag die in natura niet mogelijk is tevoorschijn komt, ik voor een
bepaalde groep bepaalde criteria ontwerp. Daarvan hebben mevrouw
Dijkstra en mevrouw Leijten voorbeelden gegeven. Dan krijg je een
versoepeling van de regeling op de andere manier. Er zijn dus twee
mogelijkheden.
De voorzitter: Daarmee is de staatssecretaris gekomen aan het einde van
haar beantwoording. Er resteren nog twee vragen.
Mevrouw Uitslag (CDA): Ik heb geen antwoord gekregen op de vraag
over de aanbieder van Fokuswoningen. Deze heeft een brief geschreven
die haaks staat op de motie-Uitslag/Voortman. Kan de staatssecretaris

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

40

hierop ingaan? Ik noem dit om ongerustheid en onduidelijkheid onder de
Fokusbewoners te voorkomen.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Voorzitter. Ik kom
daarop zeker terug in een brief. Ik zal ook zeker de motie uitvoeren. Ik heb
echter net al gezegd dat er twee aanbieders moeten kunnen zijn. Ook
daarin kan mevrouw Uitslag op haar vraag terugvinden.
De voorzitter: Wanneer is die brief te verwachten?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Na het reces.
De voorzitter: Dat kan 2020 zijn.
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Januari 2012.
De heer Van der Staaij (SGP): Begrijp ik de staatssecretaris goed dat er
in de bijzondere individuele situaties onder de tien uur een juridische
basis is om te zeggen: de vergoedingsregeling wordt voor u toch
opengesteld? Waar is die grondslag dan te vinden?
Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: Deze kan worden
gelegd op het moment dat het inderdaad aan de orde is. Ik lees het nog
een keer voor. De vergoedingsregeling zelf kent geen discretionaire
bevoegdheid. Ik ga ervan uit dat die ook niet nodig is. Op het moment dat
wij in het overleg van de monitor constateren dat het nodig is dat het
zorgkantoor discretionaire bevoegdheid krijgt, kan deze die krijgen als ik
dat in werking zet. Dat kan pas gebeuren nadat ik mij ervan overtuigd heb
dat het zorgkantoor en de aanbieder alles op alles hebben gezet om aan
die vraag te voldoen. Als ik die veiligheidsklep niet inbouw, dan loopt de
vergoedingsregeling precies hetzelfde risico als het pgb heeft gelopen.
Daarom is de getraptheid ingebouwd.
De voorzitter: Ik heb begrepen dat het verslag van dit algemeen overleg
op de plenaire agenda wordt geplaatst, hedenavond nog. Dat betekent dat
er vanavond nog een kort debat in de grote zaal zal plaatsvinden waarin
moties kunnen worden ingediend. Het ziet ernaar uit dat dat ergens rond
18.20 uur plaatsvindt. Mevrouw Voortman van GroenLinks is daarin de
eerste spreker.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 25 657, nr. 92

41