Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

25 834

Problematiek rondom asbest

Nr. 125

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN INFRASTRUCTUUR EN
MILIEU
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 8 juni 2017
Tijdens de regeling van werkzaamheden van 23 mei 2017 heeft het lid
Laçin (SP) gevraagd hoe de overheid kan bijdragen aan het wegnemen
van juridische obstakels voor asbestslachtoffers met het oog op toekomstige gevallen1.
De diagnose mesothelioom of asbestose is zonder uitzondering een grote
belasting voor het slachtoffer. Het beleid ten behoeve van slachtoffers van
asbestblootstelling is er daarom al langere tijd op gericht om, waar
mogelijk, het leed van asbestslachtoffers en hun gezinnen te beperken.
Ook vindt het Kabinet het van belang dat dat leed maatschappelijk erkend
wordt. De financiële tegemoetkoming die asbestslachtoffers krijgen, kan
het werkelijke leed van de slachtoffers en hun gezinnen onmogelijk
wegnemen, maar draagt bij aan die erkenning. Als mocht blijken dat de
uitvoering van de tegemoetkomingsregeling tekortschiet of niet meer
voldoet, dan acht ik het van groot belang hierover direct geïnformeerd te
worden zodat ik de noodzakelijke maatregelen kan treffen.
In 1998 is het Convenant Instituut Asbestslachtoffers gesloten om de
juridische obstakels voor asbestslachtoffers weg te nemen. In 2000 heeft
dat geleid tot de oprichting van het Instituut Asbestslachtoffers (IAS) en
de totstandkoming van de regeling Tegemoetkoming Asbestslachtoffers
(TAS). Voor die regeling kwamen uitsluitend asbestslachtoffers in
aanmerking die de ziekte mesothelioom in loondienstverband hadden
opgelopen. In 2007 is aanvullend de Regeling Tegemoetkoming
Niet-loondienstgerelateerde Slachtoffers van mesothelioom (TNS)
ingesteld. In 2014 zijn beide regelingen uitgebreid; sindsdien kunnen ook
slachtoffers van asbestose een aanvraag indienen.
Het Ministerie van Infrastructuur en Milieu is verantwoordelijk voor de
uitvoering van de TNS-regeling, en het Ministerie van Sociale Zaken en
1

kst-25834-125
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Handelingen II 2016/17, nr. 78, item 16.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 25 834, nr. 125

1

Werkgelegenheid is verantwoordelijk voor de uitvoering van de
TAS-regeling. De TAS-regeling, die geldt voor de meerderheid van de
slachtoffers, is geëvalueerd in 20052. In 2015 is de evaluatie van de
TNS-regeling afgerond en aan uw Kamer gestuurd3. Deze evaluaties
constateerden dat de doelstellingen van de regelingen behaald worden.
De slachtoffers weten de weg naar het IAS goed te vinden, mede dankzij
longartsen die patiënten in toenemende mate wijzen op het IAS. Het
merendeel van de slachtoffers ontvangt de tegemoetkoming bij leven. De
dienstverlening van het IAS wordt positief beoordeeld. Het uitbreiden van
het uitvoeringsproces met een facultatief huisbezoek in 2007 lijkt de
belasting voor slachtoffers verder verminderd te hebben. Tegenover de
belasting die het proces met zich meebrengt, staat de getoonde aandacht
voor de persoonlijke situatie die de aanvragers ervaren tijdens het
huisbezoek. Het bestaan van de TAS- of TNS-regeling en de financiële
tegemoetkoming wordt door betrokkenen gewaardeerd. De financiële
tegemoetkoming zet de boodschap van erkenning kracht bij. Daarmee
voldoen de regelingen aan het doel waarvoor deze tot stand zijn gebracht.
Het aantal TAS/TNS-aanvragen (van mesothelioomslachtoffers)
schommelt sinds 2010 tussen de 500 en 560 jaarlijks. In 2016 waren dit er
580. Epidemiologen verwachten dat de piek van mesothelioomslachtoffers in Nederland rond 2017 zal plaatsvinden4. De verwachting is dat
daarna het aantal asbestslachtoffers met mesothelioom langzaam zal
dalen. Tussen blootgesteld zijn aan asbest en het ontstaan van
mesothelioom zit gemiddeld (ruim) meer dan 30 jaar. Daarmee is het
voorspellen van slachtofferaantallen lastig.
De Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu,
S.A.M. Dijksma

2

Kamerstuk 25 834, nr. 36.
Bijlage bij Kamerstuk 28 663, nr. 62 (bijlage 3).
4
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1740374/pdf/v060p00050.pdf.
3

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 25 834, nr. 125

2