Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2936
Vragen van lid Hennis-Plasschaert (VVD) aan de minister van Veiligheid en
Justitie over (transport)criminaliteit, en gestolen mobiele telefoons in het
bijzonder (ingezonden 26 april 2011).
Antwoord van staatssecretaris Teeven (Veiligheid en Justitie), mede namens
de minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (ontvangen
23 juni 2011) Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2010–2011,
nr. 2492.
Vraag 1
Kent u het bericht «Overval nepagenten verzonnen» waarbij 3000 mobiele
telefoons zijn buitgemaakt?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Bent u bekend met het feit dat politie Utrecht van een groot aantal van deze
gestolen telefoons (of beter: IMEI-nummers) heeft vastgesteld dat zij actief
zijn op Nederlandse netwerken?
Antwoord 2
Ja.
Vraag 3, 10
Is u bekend dat van de onderzoeksbevindingen een bestuurlijke rapportage
opgemaakt is/wordt? Is de minister voornemens voortvarend actie te
ondernemen nu is gebleken dat een groot aantal van deze gestolen telefoons
op de Nederlandse netwerken actief zijn? Zo nee, waarom niet?
Bent u bereid maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat ook de
Nederlandse providers niet langer gestolen telefoons op het netwerk laten
draaien? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 3, 10
Als ik de definitieve versie van het bestuurlijk dossier van de Bovenregionale
Recherche Midden Nederland heb ontvangen, zal ik in afstemming met mijn
ambtgenoot van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie bezien of het
1

ah-tk-20102011-2936
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2011

De Gooi- en Eemlander van 15 april 2011.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

1

mogelijk en nodig is maatregelen te nemen en zo ja, welke partijen binnen de
overheid en/of het bedrijfsleven daarbij betrokken zullen worden.
Vraag 4
Deelt u de mening dat, gezien de onderzoeksbevindingen genoemd onder
vraag 2, het voor de hand ligt dat die 3000 telefoons (allen voorzien van
IMEI-nummer en dus geregistreerd) waarschijnlijk via het criminele circuit
(d.m.v. heling) in omloop zijn gebracht?
Antwoord 4
Het ligt voor de hand om aan te nemen dat in ieder geval een deel van deze
telefoons door middel van heling in omloop is gebracht. Het Openbaar
Ministerie heeft mij meegedeeld dat vaststaat dat deze telefoons afkomstig
zijn van misdrijf. Dat laat echter onverlet dat deze ook op een legale wijze in
het verkeer kunnen zijn gebracht. Bij gebreke van een volledige, centrale
registratie van ontvreemde telefoons kunnen verkopers mobiele telefoons in
het verkeer hebben gebracht, waarvan zij niet wisten of hadden moeten
vermoeden dat het ging om ontvreemde telefoons. Ik verwijs verder naar
mijn antwoord op vraag 9.
Vraag 5, 6, 7
Kunt u aangeven welke maatregelen zijn (dan wel worden) genomen om te
voorkomen dat gestolen telefoons terugkomen op de Nederlandse markt?
Bent u bekend met het feit dat providers in bijvoorbeeld België en het
Verenigd Koninkrijk gestolen telefoons, op basis van het IMEI-nummer, niet
meer op het nationale netwerk toelaten?
Kunt u concreet aangeven waarom dit niet in Nederland het geval is?
Antwoord 5, 6, 7
Ik ben ermee bekend dat providers in bijvoorbeeld België en het Verenigd
Koninkrijk gestolen telefoons, op basis van het International Mobile Equipment Identity nummer (het IMEI-nummer), niet meer op het nationale
netwerk toelaten.
Navraag door het Ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie
bij een aantal Nederlandse telecomaanbieders heeft uitgewezen dat zij om de
volgende redenen, anders dan de telecomaanbieders in bijvoorbeeld België
en het Verenigd Koninkrijk, zijn opgehouden met het (structureel) blokkeren
van International Mobile Equipment Identity nummers. Volgens de betreffende telecomaanbieders werkt een aantal fabrikanten van mobiele telefoons
niet conform de afspraken die zijn gemaakt tussen fabrikanten en telecomaanbieders. International Mobile Equipment Identity nummers zijn daardoor
niet meer uniek, waardoor het aantal mobiele telefoons met hetzelfde
nummer tot in de duizenden kan lopen, verspreid over de hele wereld. Het
blokkeren van een International Mobile Equipment Identity nummer kan
daardoor leiden tot het blokkeren van alle mobiele telefoons met dit nummer,
ook de niet gestolen mobiele telefoons. Dit is een ongewenste situatie voor
de bonafide gebruiker, die moet kunnen aantonen dat de mobiele telefoon
legaal verkregen is. Ten tweede is het volgens de betreffende telecomaanbieders voor een gebruiker nog steeds mogelijk om het International Mobile
Equipment Identity nummer van een mobiele telefoon te wijzigen met behulp
van via internet verkrijgbare software. Op deze manier is het mogelijk een
eventuele blokkade van dat nummer te omzeilen. Ik zal het voorgaande
betrekken bij de in mijn antwoord op vragen 3 en 10 genoemde afstemming
met mijn ambtgenoot van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie.
Vraag 8
Bent u bekend met eerder onderzoek naar IMEI-blokkering dat (naar verluidt)
is uitgevoerd in opdracht van het ministerie van Economische Zaken?
Antwoord 8
Ik ben bekend met een onderzoek dat door de toenmalige Minister van
Justitie op 27 oktober 2004 aan uw Kamer is aangeboden (Kamerstukken II,
2004–2005, 27 834, nr. 35). Dit betreft een onderzoek naar de mogelijkheden
om een International Mobile Equipment Identity (IMEI) database in Nederland
in te voeren in het kader van het bestrijden van de diefstal van mobiele
telefoons in Nederland.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

2

Vraag 9
Bent u bekend met de brief (32 123 VII, nr. 63) van toenmalig minister Ter
Horst? En zo ja, hoe interpreteert u de volgende zinnen: «Door verschillende
providers wordt het IMEI-nummer nog wel gebruikt om gestolen mobiele
telefoons af te sluiten en daardoor onbruikbaar te maken (...) Op dit moment
is een internationaal register voor gestolen mobiele telefoons operationeel
(...)»?
Kunt u tevens aangeven hoe bovenstaande zich verhoudt tot de praktijk van
alledag (namelijk: providers werken niet mee aan blokkering van mobiele
telefoons en van algemene vermeldingen van geblokkeerde IMEI-nummers in
het internationaal register door Nederlandse providers lijkt geen sprake te
zijn)?
Antwoord 9
Ten tijde van het schrijven van de genoemde brief was dat de feitelijke stand
van zaken. Deelname aan het Central Equipment Identity Register (CEIR)
geschiedt echter op basis van vrijwilligheid. In mijn antwoord op vraag 7 heb
ik toegelicht wat de overwegingen zijn van de geraadpleegde Nederlandse
telecomaanbieders om op te houden met het (structureel) blokkeren van
telefoon aan de hand van IMEI-nummers.
Vraag 11
Deelt u de mening dat bij het stelselmatig blokkeren van IMEI-nummers het
animo voor dergelijke overvallen tot een minimum kan worden gereduceerd,
en dat ook de consument (die in toenemende mate wordt geconfronteerd met
gewelddadige straatroof en diefstal van mobiele telefoons) hier baat bij
heeft? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 11
Ik ga inderdaad ervan uit dat een dergelijke vorm van (techno)preventie de
animo zou kunnen doen afnemen om mobiele telefoons te stelen en te helen.
Uit mijn antwoord op de vragen 5, 6 en 7 blijkt echter dat er aan blokkering
van IMEI-nummers zwaarwegende nadelen zijn verbonden.
Vraag 12
Deelt u de mening dat de politie, wanneer netwerkproviders IMEI-nummers
blokkeren, meldingen van gedupeerden zal krijgen en daarmee op eenvoudige wijze de «helers» en «stelers» snel in kaart kan brengen?
Antwoord 12
Het is mogelijk dat de politie meldingen van – naar verwachting alleen de
bonafide – gedupeerden zou krijgen als overgegaan zou worden tot IMEIblokkering. Om vervolgens de stelers en helers in kaart te brengen, zou
echter nader politieonderzoek noodzakelijk blijven. In dat geval zou immers
moeten worden onderzocht of de gebruiker van een mobiele telefoon deze op
een rechtmatige wijze heeft verkregen, dan wel of de gebruiker wist dan wel
redelijkerwijs had moeten vermoeden dat de mobiele telefoon van misdrijf
afkomstig was.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

3