Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

35 594

Wijziging van de Elektriciteitswet 1998 en de
Wet belastingen op milieugrondslag ter
uitvoering van de afbouw van de
salderingsregeling voor kleinverbruikers

Nr. 26

NADER GEWIJZIGD AMENDEMENT VAN HET LID ERKENS C.S.
TER VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 22
Ontvangen 25 januari 2023
De ondergetekenden stellen het volgende amendement voor:
I
Artikel I, onderdeel E, subonderdeel 2, wordt als volgt gewijzigd:
1. In de aanhef wordt «twee leden» vervangen door «drie leden».
2. Na de aanhef wordt een lid ingevoegd, luidende:
3a. Het voor de redelijke vergoeding, bedoeld in het derde lid, te
hanteren minimumtarief bedraagt ten minste 80% van de kosten die de
leverancier is overeengekomen met de afnemer voor de afname van
elektriciteit per kWh, met uitzondering van de daarvoor te berekenen
belastingen en heffingen, tenzij dit hoger ligt dan een absoluut tarief dat
bij algemene maatregel van bestuur kan worden vastgesteld. In dat geval
geldt dat vastgestelde tarief als minimumtarief voor de redelijke
vergoeding.
3. In het vierde lid vervalt «de hoogte of de berekening van de redelijke
vergoeding en».
II
Na artikel I, onderdeel E, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ea
Artikel 31c, lid 3a, komt te luiden:
3a. Onze Minister stelt elke twee jaar de hoogte of de berekening van de
redelijke vergoeding vast. De Autoriteit Consument en Markt brengt
voorafgaand een advies uit over de redelijke vergoeding en houdt hierbij
in ieder geval rekening met de prijsontwikkeling voor geleverde elektriciteit en de belangen van afnemers als bedoeld in artikel 95a, eerste lid.

kst-35594-26
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2023

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 35 594, nr. 26

1

Indien Onze Minister bij de vaststelling afwijkt van het advies motiveert hij
dit bij zijn besluit, en legt hij het besluit binnen vier weken nadat het is
vastgesteld over aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden
vastgesteld over de vaststelling en bekendmaking van de hoogte of de
berekening van de redelijke vergoeding.
III
Na artikel I, onderdeel F, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Fa
In artikel 77i, eerste lid, onderdeel b, wordt na «31b,» ingevoegd «31c,
derde lid,».
IV
Artikel III wordt als volgt gewijzigd:
1. Voor de tekst wordt de aanduiding «1.» geplaatst.
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
2. In afwijking van het eerste lid:
a. treden artikel I, onderdeel E, subonderdeel 2, voor wat betreft
artikel 31c, lid 3a en vierde lid, en onderdeel Fa, in werking met ingang
van de dag na de datum van uitgifte van het Staatsblad waarin de wet
wordt geplaatst;
b. treedt artikel I, onderdeel Ea, in werking met ingang van 1 januari
2027.
Toelichting
De redelijke vergoeding voor teruggeleverde elektriciteit die niet
gesaldeerd kan worden wordt steeds belangrijker naarmate de salderingsregeling wordt afgebouwd. Stevige consumentenbescherming is van
belang aangezien consumenten weinig onderhandelingsmacht hebben
ten opzichte van energieleveranciers.
De indieners van dit amendement willen daarom dat er per wet wordt
vastgelegd dat vanaf inwerkingtreding van de wet tot 1 januari 2027 de
redelijke vergoeding wordt vastgesteld op 80% van het kale leveringstarief
(het leveringstarief exclusief energiebelasting, ODE en BTW). Het kale
leveringstarief zijn de kosten die de leverancier is overeengekomen met
de afnemer voor de afname van elektriciteit per kWh, met uitzondering
van de daarvoor te berekenen belastingen en heffingen. Met het in de wet
vastleggen van de hoogte van dit minimumtarief van de redelijke
vergoeding tot 1 januari 2027 wordt er zekerheid gecreëerd voor consumenten en bedrijven over de vergoeding voor elektriciteit die niet
gesaldeerd kan worden. Een redelijke vergoeding van ten minste 80% van
het kale leveringstarief zorgt nog steeds voor een prikkel om zelf
opgewekte energie alsnog te verbruiken op het moment dat het wordt
opgewekt. Bovendien biedt dit energieleveranciers ook de mogelijkheid
om een markt te creëren voor flexibiliteit, wat bijdraagt aan het ontlasten
van het elektriciteitsnet.
Om een waarborg op te nemen om rekening te houden met de
mogelijkheid dat in uitzonderlijke gevallen er sprake kan zijn van
disproportioneel hoge marktprijzen die doorwerken in deze vergoeding,
kan de Minister bij algemene maatregel van bestuur een absolute hoogte

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 35 594, nr. 26

2

vaststellen voor het minimumtarief voor de redelijke vergoeding. Dit kan
bijvoorbeeld nodig zijn als er sprake is van tijdelijk zeer hoge leveringstarieven door acute prijsschokken zoals gezien tijdens 2022. De meerkosten
die energieleveranciers hiervoor moeten dragen worden aan alle klanten,
ook diegenen zonder zonnepanelen, doorberekend waardoor de lasten
van een te hoge minimumvergoeding leiden tot onevenredig hoge
elektriciteitstarieven voor klanten zonder zonnepanelen. Bij het vaststellen
van een absoluut maximum dienen de terugverdientijden in het oog
gehouden te worden.
Vanaf 1 januari 2027 zal de Minister tweejaarlijks de minimale hoogte of
de berekeningswijze van de redelijke vergoeding vaststellen. De ACM zal
hierover voorafgaand adviseren. De ACM zal daarbij rekening houden met
de prijsontwikkeling voor geleverde elektriciteit en de belangen van
afnemers als bedoeld in artikel 95a, eerste lid. De ACM kan zich dan
baseren op de ervaringen in de markt tot en met 1 januari 2027 en zal
bezien of er inderdaad een concurrentie is ontstaan tussen energieleveranciers op het gebied van de redelijke vergoeding. Indien de Minister
besluit af te wijken van het advies, dan zal hij dit bij de vaststelling
moeten motiveren, en het aan de Tweede Kamer moeten toezenden. Over
de vaststelling, wijziging en bekendmaking door de Minister van de
hoogte of berekeningswijze van de redelijke vergoeding zullen verder bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur nadere regels kunnen
worden gesteld.
Erkens
Grinwis
Boucke

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 35 594, nr. 26

3