Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

34 771

Wijziging van de Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen
in verband met de implementatie van Richtlijn
(EU) 2016/2258 van de Raad van 6 december
2016 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat
betreft toegang tot antiwitwasinlichtingen door
belastingautoriteiten (PbEU 2016, L 342) (Wet
implementatie EU-richtlijn toegang
belastingautoriteiten tot antiwitwasinlichtingen)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
I. Algemeen deel
1. Inleiding
De aanpak van grensoverschrijdende belastingontwijking en -ontduiking
staat internationaal hoog op de agenda. Het verbeteren van fiscale
transparantie staat hierbij centraal. Uitwisseling van informatie draagt er
in belangrijke mate aan bij dat in het buitenland ondergebracht vermogen
niet langer buiten het zicht van de (fiscale) autoriteiten blijft. Vanuit de
Europese Unie (EU) zijn reeds verschillende maatregelen genomen ter
intensivering van de samenwerking tussen belastingautoriteiten in de EU
om fiscale transparantie binnen de EU te versterken. Richtlijn 2011/16/EU1,
betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van
belastingen, is het kader voor veel van deze EU-maatregelen. Met deze
richtlijn wordt, kort gezegd, een goede werking van de belastingstelsels
door middel van een efficiënte uitwisseling van inlichtingen en het
bestrijden van belastingontwijking en -ontduiking beoogd. Richtlijn
2011/16/EU is reeds een aantal keer gewijzigd (zie paragraaf 2.1). Voor het
onderhavige wetsvoorstel is, naast Richtlijn (EU) 2016/22582, met name de
wijziging op grond van Richtlijn 2014/107/EU3 van belang. Ingevolge
laatstgenoemde richtlijn worden op automatische basis financiëlerekeninggegevens tussen de lidstaten van de EU (EU-lidstaten) uitgewisseld

1

Richtlijn 2011/16/EU van de Raad van 15 februari 2011 betreffende administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van Richtlijn 77/799/EEG (PbEU
2011, L 64).
2
Richtlijn (EU) 2016/2258 van de Raad van 6 december 2016 tot wijziging van Richtlijn
2011/16/EU wat betreft toegang tot antiwitwasinlichtingen door belastingautoriteiten (PbEU
2016, L 342/1).
3
Richtlijn 2014/107/EU van de Raad van 9 december 2014 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU
wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied (PbEU
2014, L 359).

kst-34771-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

1

volgens de zogenoemde Common Reporting Standard (CRS).4 Op basis
van de CRS worden inlichtingen betreffende houders van financiële
rekeningen verstrekt aan de (lid)staat waarvan de rekeninghouder
ingezetene is. Als een rekeninghouder een zogenoemde passieve
niet-financiële entiteit (passieve NFE)5 is, worden daarnaast in bepaalde
gevallen inlichtingen uitgewisseld over de zogenoemde uiteindelijk
belanghebbende(n)6 van die entiteit. Ten behoeve van die uitwisseling
bevat de CRS een identificatie- en rapportageverplichting voor financiële
instellingen. Op basis van de identificatieverplichting moet in sommige
gevallen de informatie worden geraadpleegd die is verzameld op grond
van de zogenoemde AML/KYC-procedures7 (hierna ook: antiwitwasinlichtingen). Het identificeren van de uiteindelijk belanghebbende(n) van een
passieve NFE gebeurt zelfs volledig aan de hand van de antiwitwasinlichtingen. Om de doeltreffendheid van het toezicht op de correcte toepassing
van Richtlijn 2011/16/EU te vergroten, dienen belastingautoriteiten
toegang te hebben tot deze antiwitwasinlichtingen. Richtlijn (EU)
2016/2258 schrijft deze toegang voor. Richtlijn (EU) 2016/2258 wijzigt
namelijk Richtlijn 2011/16/EU en introduceert een bepaling op grond
waarvan belastingautoriteiten met het oog op de tenuitvoerlegging en
handhaving van de wetgeving van de EU-lidstaten ter uitvoering van
Richtlijn 2011/16/EU en teneinde te waarborgen dat de administratieve
samenwerking waarin zij voorziet, functioneert, toegang moeten hebben
tot de in bepaalde artikelen van de vierde antiwitwasrichtlijn (Richtlijn
(EU) 2015/8498) bedoelde mechanismen, procedures, documenten en
(overige) inlichtingen (antiwitwasinlichtingen). Ingevolge het onderhavige
wetsvoorstel wordt de betreffende bepaling van Richtlijn (EU) 2016/2258
geïmplementeerd in de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de
heffing van belastingen (WIB). Hierdoor wordt bewerkstelligd dat de
Belastingdienst (desgevraagd) voor met name de controle van de
aangeleverde CRS-gegevens volledige toegang krijgt tot de antiwitwasinlichtingen. Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat de bepaling in het
onderhavige wetsvoorstel niets afdoet aan de reeds bestaande (nationale
en internationale) onderzoeksbevoegdheden van de Belastingdienst. De
bevoegdheden die de Belastingdienst thans op basis van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen (AWR) heeft ten aanzien van de nationale
belastingheffing en ten aanzien van de internationale gegevensuitwisseling gelden derhalve onverkort. Richtlijn (EU) 2016/2258 moet
uiterlijk op 1 januari 2018 in de nationale wet zijn geïmplementeerd. Een
transponeringstabel9 maakt deel uit van deze toelichting.

4

De CRS is een identificatie- en rapportagestandaard en maakt onderdeel uit van de door de
Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling ontwikkelde mondiale
standaard voor de automatische uitwisseling van financiële inlichtingen. Deze standaard
bestaat uit een modelovereenkomst tussen bevoegde autoriteiten om automatisch bepaalde
financiële inlichtingen uit te wisselen, uit de CRS, uit het OESO-commentaar op deze
modelovereenkomst en op de CRS en uit een aantal bijlagen.
5
Een NFE is een entiteit die niet een financiële instelling is. Een passieve NFE is (i) een NFE die
niet een actieve niet-financiële entiteit (actieve NFE) is; en (ii) een beleggingsentiteit die niet
een financiële instelling in een zogenoemd deelnemend rechtsgebied is, zijnde een rechtsgebied waarmee het land Nederland gegevens zal uitwisselen op basis van de CRS. Afhankelijk
van het type inkomen of de activiteiten kan een NFE passief of actief zijn.
6
Uiteindelijk belanghebbenden worden ook wel «ultimate beneficial owners» (UBO’s) genoemd
en in Richtlijn (EU) 2015/849 (zie voetnoot 8) worden zij uiteindelijk begunstigden genoemd.
7
AML staat voor «anti money laundering» en KYC staat voor «know your customer».
8
Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de
voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of
terrorismefinanciering, tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees
Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en
de Raad en Richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (PbEU 2015, L 141).
9
Zie paragraaf 6 van het algemeen deel van deze memorie van toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

2

2. Europese regelgeving
2.1. Richtlijn 2011/16/EU – administratieve samenwerking op het gebied
van belastingen
Richtlijn 2011/16/EU bevat voorschriften inzake administratieve samenwerking tussen EU-lidstaten ten behoeve van de belastingheffing. In die
richtlijn zijn procedures vastgelegd voor de uitwisseling van inlichtingen
die naar verwachting van belang zijn voor de administratie en handhaving
van de nationale wetgeving van de EU-lidstaten met betrekking tot
(bepaalde) belastingen. Hiermee wordt onder meer beoogd een correcte
vaststelling van de belastingschuld in grensoverschrijdende gevallen te
bevorderen en belastingontwijking en -ontduiking te bestrijden. De
administratieve samenwerking kan bestaan uit het uitwisselen van
inlichtingen op verzoek, spontaan of op automatische basis. Op grond van
de oorspronkelijk tekst van Richtlijn 2011/16/EU kunnen reeds op
automatische basis inlichtingen tussen de EU-lidstaten worden uitgewisseld over de volgende vijf inkomsten- en vermogenscategorieën:
arbeidsinkomen, directiehonoraria, bepaalde levensverzekeringsproducten, pensioenen en eigendom van en inkomsten uit onroerende zaken.
Richtlijn 2011/16/EU is nadien gewijzigd door achtereenvolgens Richtlijn
2014/107/EU, Richtlijn (EU) 2015/237610, Richtlijn (EU) 2016/88111 en
Richtlijn (EU) 2016/2258. Richtlijn 2014/107/EU zorgt ervoor, zoals
aangegeven, dat op basis van de CRS automatisch financiëlerekeninggegevens tussen de EU-lidstaten worden uitgewisseld. De CRS is in de
Nederlandse wet- en regelgeving geïmplementeerd door middel van de
Wet uitvoering Common Reporting Standard, het daarop gebaseerde
Uitvoeringsbesluit identificatie- en rapportagevoorschriften Common
Reporting Standard en de op genoemd besluit gebaseerde Regeling
aanwijzing rechtsgebieden Common Reporting Standard. De bepalingen
zijn met ingang van 1 januari 2016 in werking getreden en hebben voor
het eerst betrekking op gegevens over het jaar 2016 (zie verder paragraaf
2.2). Ingevolge Richtlijn (EU) 2015/2376 worden op automatische basis
gegevens uitgewisseld over grensoverschrijdende rulings en verrekenprijsafspraken. Richtlijn (EU) 2015/2376 is in de Nederlandse wet geïmplementeerd door middel van de Wet uitwisseling inlichtingen over rulings
die met ingang van 1 januari 2017 in werking is getreden. Op grond van
Richtlijn (EU) 2016/881 worden op automatische basis zogenoemde
landenrapporten van multinationale groepen uitgewisseld («country-bycountry reporting»). In een dergelijk landenrapport moet onder andere de
wereldwijde fiscale winstverdeling van de multinationale groep inzichtelijk
worden gemaakt en moet worden aangegeven hoeveel belasting in welk
land wordt betaald. Richtlijn (EU) 2016/881 is in de Nederlandse wet
geïmplementeerd door middel van de Wet aanvullende regels uitwisseling
landenrapporten die met ingang van 5 juni 2017 in werking is getreden.12
Tot slot is, zoals gezegd, Richtlijn 2011/16/EU gewijzigd door Richtlijn (EU)
2016/2258 (zie verder paragraaf 2.4).

10

Richtlijn (EU) 2015/2376 van de Raad van 8 december 2015 tot wijziging van Richtlijn
2011/16/EU wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied (PbEU 2015, L 332/5).
11
Richtlijn (EU) 2016/881 van de Raad van 25 mei 2016 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat
betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied (PbEU 2016, L
146).
12
In dit verband wordt opgemerkt dat reeds per 1 januari 2016 de Nederlandse wetgeving ter
implementatie van de OESO-standaard aangaande «transfer pricing documentation and
country-by-country reporting» in werking is getreden (via Overige fiscale maatregelen 2016).
Voor de implementatie van Richtlijn (EU) 2016/881 waren derhalve nog enkel een aantal
aanvullende regels nodig.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

3

2.2. Richtlijn 2014/107/EU – CRS
In Richtlijn 2014/107/EU is ter zake van de aanpak van belastingontwijking
en -ontduiking de door de Organisatie voor Economische Samenwerking
en Ontwikkeling (OESO) ontwikkelde CRS opgenomen ten behoeve van de
automatische uitwisseling van financiëlerekeninggegevens tussen de
EU-lidstaten. Gegevens en inlichtingen die worden uitgewisseld, zijn
bijvoorbeeld het saldo van een rekening, de waarde van een kapitaal- of
lijfrenteverzekering en het totale brutobedrag aan rente, dividenden en
overige inkomsten dat is gegenereerd met betrekking tot (activa die
verbonden zijn met) een financiële rekening. Daarnaast worden identificerende gegevens betreffende de rekeninghouder en (in bepaalde gevallen)
de uiteindelijk belanghebbende(n) uitgewisseld, waaronder de naam, het
adres, de fiscale woonstaat en het fiscale identificatienummer. Dit is nodig
om de betreffende financiële rekening aan de juiste persoon te kunnen
koppelen. Over een uiteindelijk belanghebbende worden financiëlerekeninggegevens en persoonsgegevens uitgewisseld als de rekeninghouder
een passieve NFE is en de uiteindelijk belanghebbende(n) daarvan fiscaal
woonachtig is (onderscheidenlijk zijn) in een ander land dan het land waar
de financiële instelling (waarbij de rekening wordt aangehouden) is
gevestigd. Onder uiteindelijk belanghebbenden worden ingevolge de CRS
verstaan de natuurlijke personen die zeggenschap uitoefenen over een
entiteit.13 In het geval van trusts worden hieronder verstaan de insteller(s)
van een trust, de trustees, de eventuele protector(en), de begunstigde(n)
of categorie(ën) begunstigden en eventuele andere natuurlijke personen
die de uiteindelijke feitelijke zeggenschap uitoefenen over de trust en in
het geval van andere juridische overeenkomsten dan een trust worden
hieronder verstaan personen in dezelfde of een vergelijkbare positie.
Hierbij is aangegeven dat het begrip moet worden uitgelegd op een wijze
die verenigbaar is met de aanbevelingen van de Financial Action Task
Force (FATF)14. Ten behoeve van de gegevensuitwisseling op basis van de
CRS schrijven de identificatievoorschriften voor hoe een financiële
instelling moet bepalen in welke staat de rekeninghouders, of in het geval
van een passieve NFE de uiteindelijk belanghebbenden, fiscaal gezien
wonen of zijn gevestigd. Hierbij wordt onderscheid gemaakt tussen
zogenoemde bestaande rekeningen en nieuwe rekeningen, tussen
rekeningen van natuurlijke personen en die van entiteiten en tussen
lagewaarderekeningen (bestaande rekeningen van natuurlijke personen
van niet meer dan 1.000.000 USD) en hogewaarderekeningen (bestaande
rekeningen van natuurlijke personen van meer dan 1.000.000 USD). Onder
een bestaande rekening wordt in beginsel verstaan een financiële
rekening die reeds op 31 december 2015 door een financiële instelling
wordt aangehouden. Een nieuwe rekening is in beginsel een financiële
rekening die is geopend op of na 1 januari 2016. Voor hogewaarderekeningen, voor bestaande entiteitsrekeningen en voor nieuwe rekeningen
van natuurlijke personen en entiteiten geldt dat de vaststelling van het
fiscale woonland of de fiscale vestigingsplaats van de rekeninghouder
mede aan de hand van de reeds beschikbare informatie, waartoe de
eerdergenoemde antiwitwasinlichtingen behoren (oftewel in CRS-termen:
de stukken die worden verzameld op grond van de eerdergenoemde
AML/KYC-procedures), moet plaatsvinden. Zo moet voor nieuw te openen
rekeningen (door natuurlijke personen en door entiteiten) een
zogenoemde eigen verklaring van de rekeninghouder worden verkregen
met daarin het (fiscale) woonland of vestigingsland van de rekeninghouder. Deze eigen verklaring kan deel uitmaken van de documentatie
betreffende de opening van de rekening, waaronder de antiwitwasinlich13
14

Zie bijlage I, sectie VIII, onderdeel D, onder 5, van Richtlijn 2011/16/EU.
International Standards on Combating Money Laundering and the Financing of Terrorism &
Proliferation (The FATF Recommendations), February 2012.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

4

tingen. De financiële instelling kan de in de eigen verklaring aangegeven
fiscale woonplaats(en) vergelijken met die documentatie en de juistheid
ervan beoordelen en vervolgens bepalen of over de rekeninghouder moet
worden gerapporteerd aan de Belastingdienst. Het identificeren van de
uiteindelijk belanghebbende(n) van een passieve NFE – zowel bij
bestaande entiteitsrekeningen als bij nieuwe entiteitsrekeningen – kan
zelfs volledig aan de hand van de antiwitwasinlichtingen gebeuren. Om
vervolgens vast te stellen of de betreffende uiteindelijk belanghebbende
een persoon is waarover moet worden gerapporteerd (oftewel of diegene
in een land woont waaraan Nederland CRS-inlichtingen moet
verstrekken), kan een financiële instelling zich baseren op een eigen
verklaring van de rekeninghouder of uiteindelijk belanghebbende of, in
geval van een bestaande entiteitsrekening met een saldo van niet meer
dan 1.000.000 USD, op de antiwitwasinlichtingen. De CRS verstaat onder
de AML/KYC-procedures: de procedures inzake cliëntenonderzoek die
rapporterende financiële instellingen in het kader van de vereisten ter
bestrijding van het witwassen van geld of daarmee vergelijkbare vereisten
moeten uitvoeren en sluit hierbij derhalve aan bij de antiwitwasregelgeving. Voor (onder andere) de in Nederland gevestigde (rapporterende)
financiële instellingen staan deze AML/KYC-procedures in de Wet ter
voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). Richtlijn
(EU) 2016/2258 schrijft de (volledige) toegang voor belastingautoriteiten
tot deze antiwitwasinlichtingen voor met het oog op de uitvoering van
Richtlijn 2011/16/EU, wat, als vermeld, in dit kader concreet inhoudt om te
kunnen controleren of de door de financiële instellingen aangeleverde
CRS-gegevens correct en volledig zijn.
2.3. Richtlijn (EU) 2015/849 – vierde antiwitwasrichtlijn
Richtlijn (EU) 2015/849 is de vierde richtlijn waarmee op Europees niveau
wordt beoogd de dreiging van witwassen en financieren van terrorisme
aan te pakken. De antiwitwasinlichtingen uit Richtlijn (EU) 2015/849
waarnaar wordt verwezen in Richtlijn (EU) 2016/2258, betreffen cliëntenonderzoeksmaatregelen15 door zogenoemde meldingsplichtige entiteiten
alsmede de bewaring van bewijsstukken in dit verband16 en informatie
over uiteindelijk belanghebbenden, (bij)gehouden in een centraal
register17. De cliëntenonderzoeksmaatregelen stellen de meldingsplichtige
entiteit onder meer in staat om de identiteit van haar cliënten en van de
uiteindelijk belanghebbende(n) van die cliënten vast te stellen en te
verifiëren. De definitie van uiteindelijk belanghebbende (uiteindelijk
begunstigde) in Richtlijn (EU) 2015/849 komt inhoudelijk (voor het
overgrote deel) overeen met het begrip uiteindelijk belanghebbende in de
CRS omdat beide definities nauw aansluiten bij de eerdergenoemde
FATF-aanbevelingen uit 2012.
2.4. Richtlijn (EU) 2016/2258 – toegang antiwitwasinlichtingen belastingautoriteiten18
Het doel van Richtlijn (EU) 2016/2258 is het regelen van toegang tot
antiwitwasinlichtingen voor belastingautoriteiten ter uitvoering van
Richtlijn 2011/16/EU. Hiervoor is aan Richtlijn 2011/16/EU één bepaling
toegevoegd. De bepaling is toegevoegd aan het algemene artikel, geheten
«specifieke verplichtingen», in Richtlijn 2011/16/EU. Dat artikel schrijft
EU-lidstaten onder meer voor de goede werking van de regelingen voor
administratieve samenwerking te garanderen en rechtstreekse samen15

Opgenomen in artikel 13 van Richtlijn (EU) 2015/849.
Opgenomen in artikel 40 van Richtlijn (EU) 2015/849.
17
Opgenomen in de artikelen 30 en 31 van Richtlijn (EU) 2015/849.
18
Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.
16

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

5

werking met de belastingautoriteiten van de andere EU-lidstaten tot stand
te brengen. De bepaling geldt aldus ten aanzien van alle vormen van
bijstandsverlening.19
3. Implementatie in nationale wetgeving
Ingevolge het onderhavige wetsvoorstel wordt de betreffende bepaling uit
Richtlijn (EU) 2016/2258 geïmplementeerd in de WIB. De bepalingen in de
WIB strekken tot uitvoering van regelingen van internationaal recht en van
richtlijnen van de Raad van de Europese Unie op het gebied van wederzijdse bijstand bij de heffing van belastingen, waaronder Richtlijn
2011/16/EU. Dit houdt onder meer in dat op basis van de WIB aan de
Belastingdienst CRS-gegevens worden verstrekt en dat de Belastingdienst
die CRS-gegevens op automatische basis aan de betreffende andere
EU-lidstaten verstrekt en voorts dat de Belastingdienst onder
voorwaarden op verzoek of spontaan inlichtingen aan andere EU-lidstaten
verstrekt. Voor deze laatste twee vormen van bijstandsverlening kan de
Belastingdienst reeds een onderzoek instellen binnen de bestaande kaders
in de WIB.20 Ingevolge het onderhavige wetsvoorstel wordt, conform de
betreffende bepaling in Richtlijn (EU) 2016/2258, in de WIB een bepaling
opgenomen op grond waarvan de Belastingdienst ten behoeve van de
tenuitvoerlegging en handhaving van de bepalingen van de WIB en de
daarop berustende bepalingen die strekken tot uitvoering van Richtlijn
2011/16/EU desgevraagd toegang verkrijgt tot de in bepaalde artikelen van
Richtlijn (EU) 2015/849 bedoelde mechanismen, procedures, documenten
en overige inlichtingen voor zover deze artikelen zijn geïmplementeerd in
de Nederlandse wetgeving. Toegang tot de antiwitwasinlichtingen op
grond van deze voorgestelde wettelijke bepaling is in beginsel volledig,
maar slechts ten behoeve van het in de bepaling geschetste doel
(doelbinding). Concreet is het belang van de onderhavige bepaling met
name gelegen in het feit dat de Belastingdienst (desgevraagd) toegang
krijgt tot de antiwitwasinlichtingen om te kunnen controleren of de door
de financiële instellingen aangeleverde CRS-gegevens correct en volledig
zijn. Immers, de financiële instellingen dienen de antiwitwasinlichtingen te
gebruiken om aan hun identificatie- en rapportageverplichtingen op grond
van de CRS te voldoen (zie paragraaf 2.2). De in het wetsvoorstel
opgenomen wijzigingen treden met ingang van 1 januari 2018 in werking.
4. Gegevensbescherming
Dit wetsvoorstel regelt de (volledige) toegang voor de Belastingdienst tot
de antiwitwasinlichtingen ten behoeve van de tenuitvoerlegging en
handhaving van de wetgeving ter uitvoering van Richtlijn 2011/16/EU
(zijnde de WIB en de daarop berustende bepalingen) en teneinde te
waarborgen dat de administratieve samenwerking waarin zij voorziet,
functioneert. Onder deze antiwitwasinlichtingen bevinden zich mogelijk
ook persoonsgegevens, waaronder wordt verstaan elk gegeven betreffende een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon. De
cliëntonderzoeksmaatregelen – waartoe de Belastingdienst toegang krijgt
– omvatten namelijk onder meer de identificatie van de cliënt (waaronder
natuurlijke personen) en de verificatie van diens identiteit op basis van
documenten, gegevens of informatie uit een betrouwbare en onafhankelijke bron, bijvoorbeeld een geldig paspoort of een geldige identiteitskaart.
Daarnaast moeten uiteindelijk belanghebbenden worden geïdentificeerd
19

Zie in dit verband ook het «Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn
2011/16/EU wat betreft toegang tot antiwitwasinlichtingen door belastingautoriteiten» van de
Europese Commissie, Straatsburg, 5 juli 2016, COM(2016) 452 final.
20
Hierbij zijn de nationale onderzoeksbevoegdheden in de AWR van overeenkomstige
toepassing verklaard.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

6

op basis van deze cliëntonderzoeksmaatregelen. Voorts krijgt de Belastingdienst ingevolge dit wetsvoorstel desgevraagd toegang tot de
informatie over uiteindelijk belanghebbenden die wordt (bij)gehouden in
een centraal register. Het voorgaande roept aldus de vraag op in hoeverre
de met de verwerking van persoonsgegevens gepaard gaande inmenging
in de persoonlijke levenssfeer noodzakelijk is ten opzichte van het doel dat
ermee wordt nagestreefd: zijnde, kort gezegd, de uitvoering van Richtlijn
2011/16/EU. De onderhavige bepaling vloeit rechtstreeks voort uit Richtlijn
(EU) 2016/2258 en dient – evenals Richtlijn 2011/16/EU – het zwaarwegende algemeen belang van het tegengaan van (grensoverschrijdende)
belastingontwijking en -ontduiking en gaat niet verder dan noodzakelijk is
om dat doel te bereiken.21 De toegang tot antiwitwasinlichtingen houdt
rechtstreeks verband met de verplichtingen van de EU-lidstaten ter
uitvoering van Richtlijn 2011/16/EU. Met de administratieve samenwerking
op het gebied van belastingen waar Richtlijn 2011/16/EU in voorziet, wordt
onder meer beoogd een correcte vaststelling van de belastingschuld in
grensoverschrijdende gevallen te bevorderen en belastingontwijking en
-ontduiking tegen te gaan. Door de volledige toegang tot de in bepaalde
artikelen van Richtlijn (EU) 2015/849 bedoelde mechanismen, procedures,
documenten en overige inlichtingen kan de Belastingdienst toezien op de
correcte toepassing van Richtlijn 2011/16/EU en op het functioneren van
alle vormen van administratieve samenwerking waarin Richtlijn
2011/16/EU voorziet, om zodoende belastingontwijking en -ontduiking
doeltreffender te bestrijden. Volledige toegang tot de antiwitwasinlichtingen is noodzakelijk om te kunnen controleren of de door de financiële
instellingen aangeleverde CRS-gegevens correct en volledig zijn. Alleen
als de Belastingdienst volledige toegang krijgt tot de antiwitwasinlichtingen, kan hij adequaat controleren of de verstrekte CRS-gegevens juist
zijn en daarnaast of bepaalde gegevens ten onrechte niet zijn verstrekt.
Het woord «toegang» in deze zin moet ruim worden uitgelegd. Het omvat
zowel het inzien van de antiwitwasinlichtingen als het gebruiken daarvan
en kan aldus leiden tot het verzamelen en anderszins verwerken van
persoonsgegevens, maar dan alleen voor zover dat nodig is «met het oog
op de tenuitvoerlegging en handhaving van de wetgeving van de
EU-lidstaten ter uitvoering van Richtlijn 2011/16/EU en teneinde te
waarborgen dat de administratieve samenwerking waarin zij voorziet,
functioneert». Verwerking van de eerdergenoemde persoonsgegevens
mag in beginsel dus enkel plaatsvinden binnen dat doel. Het voorgaande
betekent dan ook dat persoonsgegevens die niet relevant zijn in beginsel
niet verder worden verwerkt dan noodzakelijk is voor de doeleinden
waarvoor zij aanvankelijk toegankelijk zijn gemaakt, waarmee de minimale
gegevensverwerking wordt gewaarborgd. Niet-relevante informatie wordt
vervolgens buiten beschouwing gelaten. Als de Belastingdienst de
antiwitwasinlichtingen wil gebruiken in het kader van bijstandsverlening
aan een andere EU-lidstaat op verzoek of spontaan, moeten de huidige
bepalingen in de WIB in acht worden genomen. Een van de voorwaarden
om op verzoek of spontaan inlichtingen aan een andere EU-lidstaat te
kunnen verstrekken, is dat die inlichtingen naar verwachting van belang
zijn voor de belastingheffing van die andere EU-lidstaat. Doel van dat
criterium is te voorzien in een zo ruim mogelijke uitwisseling van
21

In de memorie van toelichting bij de Wet uitvoering Common Reporting Standard is in
paragraaf 5 uitgebreid ingegaan op de gegevensbescherming. Het wetsvoorstel Wet
uitvoering Common Reporting Standard en de daarbij horende memorie van toelichting,
alsmede de voor dat wetsvoorstel uitgevoerde Privacy Impact Assessment (PIA), zijn destijds
aan het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP), zijnde de Autoriteit Persoonsgegevens, voorgelegd. Het CBP heeft het wetsvoorstel toen als volgt beoordeeld: «Bij bestudering van het wetsvoorstel tot wijziging van de WIB en de concept toelichting is niet gebleken
dat met het wetsvoorstel de Wbp niet wordt nageleefd. Het wetsvoorstel geeft dan ook geen
aanleiding tot het maken van inhoudelijke opmerkingen.» Zie hiervoor ook paragraaf 5.5 van
de hiervoor bedoelde memorie van toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

7

inlichtingen op belastinggebied en tegelijkertijd te verduidelijken dat
EU-lidstaten niet vrijelijk zogenoemde fishing expeditions kunnen
verrichten en om inlichtingen verzoeken die waarschijnlijk niet relevant
zijn voor de belastingheffing van de betreffende EU-lidstaat. Met fishing
expeditions worden situaties bedoeld waarin het verband tussen de
gevraagde informatie en een (of meer) concrete belastingplichtige(n)
onvoldoende aannemelijk gemaakt kan worden. Tot slot is ingevolge dit
wetsvoorstel de algemene verplichting tot geheimhouding die geldt voor
de Belastingdienst van overeenkomstige toepassing ten aanzien van de
antiwitwasinlichtingen. Waar sprake is van de verwerking van persoonsgegevens is voorts de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp) van
toepassing. De Wbp bevat voorwaarden voor de verwerking van
persoonsgegevens en waarborgen voor degene wiens persoonsgegevens
worden verwerkt. In dit verband wordt tot slot opgemerkt dat met ingang
van 25 mei 2018 Verordening (EU) 2016/67922 (Algemene verordening
gegevensbescherming) van toepassing wordt op de onderhavige bepaling
voor zover die leidt tot verwerking van persoonsgegevens. De betreffende
persoonsgegevens worden tevens conform Verordening (EU) 2016/679
voor een welbepaald, gerechtvaardigd doel verwerkt, zijn toereikend, ter
zake dienend en beperkt tot wat noodzakelijk is voor het geschetste doel.
Met de voorgestelde bepaling in de WIB is de verwerking rechtmatig,
behoorlijk en zorgvuldig. Mochten er, in een concreet geval, niet-relevante
persoonsgegevens in de documentatie zitten waartoe de toegang is
verleend, dan zullen deze ook niet verder worden verwerkt dan noodzakelijk is (wat betekent dat de aanvankelijke toegang in dat concrete geval
noodzakelijk was, maar het verder gebruiken niet), waarmee de minimale
gegevensverwerking wordt gewaarborgd.
5. Uitvoeringskosten, budgettaire effecten en regeldruk
Uitvoeringskosten en budgettaire effecten
De Belastingdienst acht het onderhavige wetsvoorstel uitvoerbaar. Voorts
wordt het met het onderhavige wetsvoorstel samenhangende risico op
procesverstoringen als klein beoordeeld. De uitvoeringskosten hebben
allereerst betrekking op extra personele inzet. Naar aanleiding van het
onderhavige wetsvoorstel wordt het toezicht door de Belastingdienst ten
aanzien van de CRS-gegevens geïntensiveerd. Daarnaast vraagt de
toegang tot de informatie over uiteindelijk belanghebbenden, (bij)gehouden in een centraal register, extra investeringen. Het centraal register
met informatie over uiteindelijk belanghebbenden is nog in ontwikkeling,
zodat de ontsluiting van die informatie voor gebruik door de Belastingdienst pas op een later moment in detail kan worden uitgewerkt. De met
de hiervoor bedoelde ontsluiting van de informatie samenhangende
kosten zijn op basis van de nu beschikbare gegevens ingeschat. De
implementatie leidt (naar schatting) tot structurele uitvoeringskosten van
€ 330.000, die zien op de noodzakelijke extra personele inzet als gevolg
van de intensivering van het toezicht, en tot incidentele uitvoeringskosten
van € 360.000, voor ontsluiting van de informatie over uiteindelijk
belanghebbenden, (bij)gehouden in een centraal register.
De uitvoeringskosten zullen worden gedekt binnen begroting IX.
Aan dit wetsvoorstel zijn geen budgettaire effecten verbonden.

22

Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016
betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van
persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van
Richtlijn 95/46/EG (Algemene verordening gegevensbescherming) (PbEU 2016, L 119).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

8

Regeldruk
De voorgestelde maatregelen in dit wetsvoorstel leiden tot een lichte, zij
het verwaarloosbare toename van de regeldruk voor de betrokken
instellingen. Hierbij is van belang dat het enkel gaat om het toegang
geven tot antiwitwasinlichtingen in een voorkomend geval en niet om
aanvullende bepalingen voor verzamelen en bewerken van relevante
inlichtingen.
6. Transponeringstabel
Richtlijn (EU) 2016/2258
van de Raad van
6 december 2016 tot
wijziging van Richtlijn
2011/16/EU wat betreft
toegang tot antiwitwasinlichtingen door
belastingautoriteiten
(PbEU 2016, L 342/1)

Implementatie

Toelichting

Artikel 1

Geïmplementeerd met de
artikelen 2, 10g, 11 en 28
van de WIB.

Artikel 2

De bepaling behoeft naar
zijn aard geen implementatie.
De bepaling behoeft naar
zijn aard geen implementatie.
De bepaling behoeft naar
zijn aard geen implementatie.

Artikel 1 van Richtlijn (EU) 2016/2258
voegt lid 1 bis toe aan artikel 22 van
Richtlijn 2011/16/EU. Deze bepaling is
geïmplementeerd met de artikelen 2,
10g, 11 en 28 van de WIB.
Betreft een opdracht tot feitelijk
handelen aan de EU-lidstaten.

Artikel 3

Artikel 4

Betreft de inwerkingtreding van Richtlijn
(EU) 2016/2258.
Betreft de mededeling dat Richtlijn (EU)
2016/2258 is gericht tot de EU-lidstaten.

II. Artikelsgewijze toelichting
Artikel I, onderdeel A (artikel 2 van de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen)
Voorgesteld wordt om aan de definities van artikel 2, eerste lid, van de
WIB een definitie van Richtlijn (EU) 2015/849 toe te voegen, aangezien
naar deze richtlijn wordt verwezen in het voorgestelde artikel 10g van de
WIB. In het huidige artikel 2, tweede lid, van de WIB staat dat wijzigingen
van Richtlijn 2011/16/EU voor de toepassing van de WIB gaan gelden met
ingang van de dag waarop aan de betrokken wijzigingsrichtlijn uitvoering
moet zijn gegeven. Aan deze bepaling wordt een verwijzing naar Richtlijn
(EU) 2015/849 toegevoegd, zodat ook mogelijke (latere) wijzigingen van
Richtlijn (EU) 2015/849 voor de toepassing van de WIB gaan gelden met
ingang van de dag waarop aan de betrokken wijzigingsrichtlijn uitvoering
moet zijn gegeven.
Artikel I, onderdeel B (afdeling 4aa van de Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen)
De bepaling in richtlijn (EU) 2016/2258 die moet worden geïmplementeerd
luidt: «Met het oog op de tenuitvoerlegging en handhaving van de
wetgeving van de lidstaten ter uitvoering van deze richtlijn en teneinde te
waarborgen dat de administratieve samenwerking waarin zij voorziet,
functioneert, stellen de lidstaten bij wet vast dat belastingautoriteiten
toegang hebben tot de in de artikelen 13, 30, 31 en 40 van Richtlijn (EU)
2015/849 van het Europees Parlement en de Raad bedoelde mecha-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

9

nismen, procedures, documenten en inlichtingen.» Met het oog op een zo
eenduidig mogelijke implementatie, wordt voorgesteld om een afdeling
4aa, bestaande uit een artikel 10g, in te voegen na artikel 10f van de WIB.
Genoemd artikel 10g schrijft voor dat de Minister van Financiën desgevraagd binnen een door hem te stellen termijn en op een door hem te
bepalen wijze toegang verkrijgt tot de mechanismen, procedures,
documenten en overige inlichtingen, bedoeld in de artikelen 13, 30, 31 en
40 van Richtlijn (EU) 2015/849, voor zover deze zijn geïmplementeerd in de
Nederlandse wetgeving. De hiervoor genoemde bevoegdheid van de
Minister van Financiën zal worden gemandateerd aan de Belastingdienst.
Bij de keuze voor de wijze waarop de toegang dient te worden verleend,
wordt vanzelfsprekend de redelijkheid in acht genomen en gelden de
algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Voor de onderhavige
bepaling zijn met name de artikelen 2a, 6c en 10a tot en met 10f van de
WIB (betreffende de CRS) van belang. Daarnaast is het op genoemd artikel
10a gebaseerde Uitvoeringsbesluit identificatie- en rapportagevoorschriften Common Reporting Standard relevant. Het voorgestelde artikel
10g van de WIB voorziet immers in de toegang tot de antiwitwasinlichtingen, met name ter controle van de CRS-gegevens. Voor de artikelen 5
(inlichtingenverstrekking op verzoek), 6 (automatische inlichtingenverstrekking in door de Minister van Financiën met een andere bevoegde
autoriteit overeengekomen gevallen) en 7 (spontaan verstrekken van
inlichtingen) van de WIB gelden immers al de (nationale) onderzoeksbevoegdheden op grond van artikel 8, eerste en derde lid, van de WIB.
De artikelen 13, 30, 31 en 40 van Richtlijn (EU) 2015/849 – waar het
voorgestelde artikel 10g van de WIB naar verwijst – worden, voor zover
relevant, in beginsel geïmplementeerd in de Wwft of de Handelsregisterwet 2007. De artikelen 13 en 40 van Richtlijn (EU) 2015/849 zien op
cliëntenonderzoeksmaatregelen door zogenoemde meldingsplichtige
entiteiten en op het bewaren van bewijsstukken in dit verband. Meldingsplichtige entiteiten dienen ingevolge Richtlijn (EU) 2015/849 onderzoek te
verrichten naar cliënten en de achtergrond en het doel van een beoogde
zakelijke relatie23 of transactie. Met deze maatregelen moeten meldingsplichtige entiteiten voorkomen dat hun dienstverlening wordt misbruikt
voor het witwassen van geld of voor het financieren van terrorisme en
moeten zij transacties herkennen die in dat opzicht als ongebruikelijk
moeten worden aangemerkt. Meldingsplichtige entiteiten zijn volgens
Richtlijn (EU) 2015/849, kort gezegd, kredietinstellingen (banken),
financiële instellingen (andere financiële ondernemingen) en bepaalde
natuurlijke personen of rechtspersonen handelend in het kader van hun
beroepsactiviteiten. In beginsel omvatten de cliëntenonderzoeksmaatregelen samengevat:
a. de identificatie van de cliënt en de verificatie van zijn identiteit op
basis van documenten, gegevens of informatie uit een betrouwbare
en onafhankelijke bron;
b. de identificatie van de uiteindelijk belanghebbende en het nemen van
redelijke maatregelen om de identiteit van die persoon te verifiëren
en wanneer het rechtspersonen, trusts, vennootschappen, stichtingen
en soortgelijke juridische constructies betreft, het nemen van
redelijke maatregelen om inzicht te verwerven in de eigendoms- en
zeggenschapsstructuur van de cliënt;
c. het beoordelen en inwinnen van informatie over het doel en de
beoogde aard van de zakelijke relatie;

23

Een zakelijke relatie is een zakelijke, professionele of commerciële relatie die verband houdt
met de professionele activiteiten van een meldingsplichtige entiteit en waarvan op het tijdstip
dat het contact wordt gelegd, wordt aangenomen dat zij enige tijd zal duren.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

10

d.

het doorlopend monitoren van de zakelijke relatie, met inbegrip van
een nauwlettende controle van de tijdens de gehele duur van deze
relatie verrichte transacties, indien noodzakelijk met inbegrip van de
oorsprong van de geldmiddelen, en het actueel houden van de
documenten, gegevens of informatie, in het bezit van de meldingsplichtige entiteit.

Met het oog op het voorkomen, opsporen of onderzoeken van mogelijke
gevallen van witwassen of terrorismefinanciering wordt, kort gezegd, van
meldingsplichtige entiteiten verlangd dat zij een afschrift van de
documenten en inlichtingen die nodig zijn voor het naleven van de
cliëntenonderzoeksvoorschriften en de bewijsstukken en registratiegegevens van transacties die nodig zijn voor het identificeren van een
transactie gedurende een termijn van vijf jaar vanaf het einde van de
zakelijke relatie met hun cliënt of vanaf de datum van een incidentele
transactie bewaren.
De artikelen 30 en 31 Richtlijn (EU) 2015/849 zien op de verplichting voor
het houden van informatie over uiteindelijk belanghebbenden in een
centraal register (dit kan zijn een handelsregister, een vennootschapsregister of een ander openbaar register).24 Hiertoe dient toereikende,
accurate en actuele informatie over wie de uiteindelijk belanghebbenden
zijn te worden ingewonnen en bijgehouden, waaronder detailgegevens
over de door de uiteindelijk belanghebbenden gehouden economische
belangen.25 De definitie van uiteindelijk belanghebbenden in artikel 3,
zesde lid, in Richtlijn (EU) 2015/849 bestaat, samengevat, uit een
algemeen deel en drie onderdelen waarin een uitwerking wordt gegeven
van wat ten minste onder dat begrip zou moeten worden verstaan. Het
algemene deel van de definitie omschrijft een uiteindelijk belanghebbende als «elke natuurlijke persoon (of personen) die de uiteindelijke
eigenaar is (onderscheidenlijk zijn) van of zeggenschap heeft (onderscheidenlijk hebben) over de cliënt; of de natuurlijke persoon (personen) voor
wiens (onderscheidenlijk wier) rekening een transactie of activiteit wordt
verricht». Vervolgens zijn drie onderdelen opgenomen waarin een
uitwerking wordt gegeven van wat ten minste zou moeten worden
verstaan onder een uiteindelijk belanghebbende voor vennootschapsrechtelijke entiteiten, trusts en juridische entiteiten als stichtingen en
juridische constructies die vergelijkbaar zijn met trusts. Het betreft hier
een niet-limitatieve opsomming van wie in die gevallen kwalificeert als
uiteindelijk belanghebbende.
Artikel I, onderdeel C (artikel 11 van de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen)
Artikel 22 van Richtlijn 2011/16/EU verplicht de EU-lidstaten om alle
maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de goede werking van de
administratieve samenwerking waar Richtlijn 2011/16/EU in voorziet te
garanderen. Op het niet-nakomen van de verplichting om gegevens te
verstrekken ten behoeve van de internationale gegevensuitwisseling
(waaronder CRS-inlichtingen) staat reeds een bestuursrechtelijke sanctie
op grond van artikel 11, eerste lid, van de WIB. Voorgesteld wordt deze
24

Hierbij zijn twee regimes voor het registreren van informatie over uiteindelijk belanghebbenden van toepassing: een regime met betrekking tot de uiteindelijk belanghebbenden van
binnen het grondgebied van een EU-lidstaat opgerichte vennootschappen en andere
juridische entiteiten (dit betreft artikel 30 van Richtlijn (EU) 2015/849) en een regime met
betrekking tot de uiteindelijk belanghebbenden van zogenoemde express trusts en van
juridische constructies vergelijkbaar met trusts (dit betreft artikel 31 van Richtlijn (EU)
2015/849).
25
Zie Richtlijn (EU) 2015/849 voor een verdere toelichting omtrent de definitie van uiteindelijk
belanghebbenden en de informatie die moet worden (bij)gehouden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

11

bepaling, mede gelet op genoemd artikel 22, uit te breiden ten aanzien
van de verplichting, bedoeld in het voorgestelde artikel 10g van de WIB.
Dit houdt in dat indien het aan opzet of grove schuld van degene die
toegang tot de antiwitwasinlichtingen moet verlenen (in de praktijk zal dit
een meldingsplichtige entiteit zijn; voor de onderhavige bepaling veelal
een financiële instelling die verplicht is tot rapportage op grond van de
CRS) is te wijten dat die toegang niet, niet tijdig, niet volledig of niet juist
is of wordt nagekomen, dit een vergrijp vormt ter zake waarvan de
Belastingdienst een bestuurlijke boete van ten hoogste het bedrag van de
vierde categorie, bedoeld in artikel 23, vierde lid, van het Wetboek van
Strafrecht, kan opleggen (thans ten hoogste € 20.500).
Ten aanzien van de verplichting, bedoeld in genoemd artikel 10g, geldt dat
deze ontstaat op het moment dat de Belastingdienst om toegang tot de
antiwitwasinlichtingen heeft gevraagd. Met het niet-nakomen van die
verplichting wordt in eerste instantie bedoeld dat de Belastingdienst de
gevraagde toegang tot de antiwitwasinlichtingen niet verkrijgt. Voorts
dient de gevraagde toegang binnen een door de Belastingdienst te stellen
termijn te worden verleend. Indien dit niet gebeurt, is de verplichting niet
tijdig nagekomen. De toegang dient voorts te worden verleend op een
door de Belastingdienst te bepalen wijze. Hierbij wordt rekening
gehouden met de redelijke belangen van degene aan wie de toegang
wordt gevraagd en mag vanzelfsprekend niet worden gehandeld in strijd
met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Met het niet volledig
of niet juist nakomen van de verplichting wordt ten aanzien van genoemd
artikel 10g bedoeld dat er slechts gedeeltelijke toegang tot de antiwitwasinlichtingen wordt verleend, of dat de toegang niet op de juiste wijze
wordt verleend. Voor de duidelijkheid wordt opgemerkt dat het niet
volledig of niet juist nakomen van vorenbedoelde verplichting niet
betrekking heeft op de volledigheid of juistheid van de antiwitwasinlichtingen. Met dit laatste wordt bedoeld dat de Belastingdienst niet op grond
van (het voorgestelde artikel 10g van) de WIB controleert of de mechanismen, procedures, documenten en overige inlichtingen, bedoeld in de
artikelen 13, 30, 31 en 40 van Richtlijn (EU) 2015/849, voor zover deze
artikelen zijn geïmplementeerd in de Nederlandse wetgeving, volledig en
juist zijn. Het betekent wel dat de toegang die met toepassing van
genoemd artikel 10g kan worden gevraagd, verplicht tot het verlenen van
die toegang, zonder hierbij de antiwitwasinlichtingen waartoe de toegang
wordt gevraagd te manipuleren, onvolledig weer te geven, aan te passen
enzovoort.
Ten aanzien van een bestuurlijke boete die op grond van de voorgestelde
wijziging van artikel 11, eerste lid, van de WIB wordt opgelegd, is artikel
11, tweede en derde lid, van de WIB eveneens van toepassing. Dat
betekent dat ook voor die bestuurlijke boete geldt dat, in afwijking in
zoverre van artikel 5:45 van de Algemene wet bestuursrecht, de
bevoegdheid tot het opleggen van de bestuurlijke boete vervalt vijf jaren
na het einde van het kalenderjaar waarin de verplichting is ontstaan. Met
de voorgestelde wijziging van artikel 11, vierde lid, van de WIB wordt
hoofdstuk IX van de AWR van overeenkomstige toepassing. Dit betekent
dat indien sprake is van een strafrechtelijke overtreding de betrokkene
wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste zes maanden of een
geldboete van de derde categorie, bedoeld in artikel 23, vierde lid, van het
Wetboek van Strafrecht (thans ten hoogste € 8.200). Gebeurt het
niet-nakomen opzettelijk, dan is sprake van een misdrijf, waarop naast een
geldboete van de vierde categorie, bedoeld in artikel 23, vierde lid, van het
Wetboek van Strafrecht, een gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren
staat.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

12

Artikel I, onderdeel D (artikel 28 van de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen)
Op grond van het huidige artikel 28 van de WIB is de geheimhoudingsplicht, bedoeld in artikel 67 van de AWR, van overeenkomstige toepassing
op de inlichtingen die de Belastingdienst uit het buitenland ontvangt,
alsmede op de inlichtingen die de Belastingdienst op grond van de
artikelen 8, 10b en 10c van de WIB ontvangt. Met de voorgestelde
wijziging wordt deze geheimhoudingsplicht eveneens van overeenkomstige toepassing verklaard op de inlichtingen die zijn verkregen op grond
van het voorgestelde artikel 10g van de WIB. In dit verband wordt
opgemerkt dat onder deze inlichtingen wordt verstaan de mechanismen,
procedures, documenten en (overige) inlichtingen, bedoeld in de artikelen
13, 30, 31 en 40 van Richtlijn (EU) 2015/849, voor zover deze artikelen zijn
geïmplementeerd in de Nederlandse wetgeving (antiwitwasinlichtingen).
Artikel II (inwerkingtreding)
In artikel II wordt geregeld dat deze wet – conform de verplichting in
Richtlijn (EU) 2016/2258 – in werking treedt met ingang van 1 januari 2018.
De Staatssecretaris van Financiën,
E.D. Wiebes

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 771, nr. 3

13