Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 404

Wijziging van enkele belastingwetten (Wet
herziening fiscale behandeling
woon-werkverkeer)

Nr. 4

ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 10 september 2012 en het nader rapport d.d.
14 september 2012, aangeboden aan de Koningin door de staatssecretaris
van Financiën. Het advies van de Afdeling advisering van de Raad van
State is cursief afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 5 september 2012, no. 12.002012, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, bij de
Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging van enkele belastingwetten (Wet herziening fiscale behandeling woon-werkverkeer), met
memorie van toelichting.
Het voorstel vormt een onderdeel van het fiscale pakket voor het jaar
2013, samen met de wetsvoorstellen Belastingplan 2013, Wet herziening
fiscale behandeling eigen woning, Wet verhuurderheffing, Wet elektronische registratie notariële akten en Overige fiscale maatregelen 2013. Het
voorstel bevat een versobering van het fiscale regime voor
woon-werkverkeer en ziet op de afschaffing van de mogelijkheid om
tegemoetkomingen ter zake van woon-werkverkeer onbelast te vergoeden
of te verstrekken, en op het als privékilometers aanmerken van kilometers
die met een (bestel)auto van de zaak worden gemaakt in het kader van
woon-werkverkeer.
De Afdeling advisering van de Raad van State maakt een aantal opmerkingen met betrekking tot de versobering van het fiscale regime voor
woon-werkverkeer, de effecten van de maatregel, het onderscheid
woon-werkverkeer enerzijds en zakelijk verkeer niet zijnde
woon-werkverkeer anderzijds, het regime voor de (bestel)auto van de zaak
en de waardering van OV-abonnementen en van door de werkgever
georganiseerd vervoer. Zij is van oordeel dat in verband daarmee
aanpassing van het voorstel wenselijk is.

1
De oorspronkelijke tekst van het voorstel
van wet en van de memorie van toelichting
zoals voorgelegd aan de Afdeling advisering
van de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

kst-33404-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 5 september
2012, nr. 12.002012, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering van
de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van wet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

1

rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd
10 september 2012, nr. W06.12.0351/III, bied ik U hierbij aan.
Het kabinet is de Afdeling erkentelijk voor de voortvarendheid waarmee
het advies inzake het bovenvermelde voorstel is uitgebracht.
Naar aanleiding van het advies merk ik het volgende op.
1. Versobering fiscale regime woon-werkverkeer
Met ingang van 1 juli 2012 is de tijdelijke verlaging van het tarief van de
overdrachtsbelasting (een verlaging van 6% naar 2%) permanent
gemaakt.1 Volgens de memorie van toelichting op het betreffende
wetsvoorstel voorkomt de maatregel een nog verdere verdieping van de
malaise op de woningmarkt, draagt hij bij aan het creëren van langdurige
zekerheid op de woningmarkt, vermindert hij economische verstoringen
en zorgt hij voor lagere financiële risico’s voor de burger (doordat zij
minder kosten hoeven mee te financieren).2
Ter dekking van de kosten van die permanente verlaging (€ 1,5 miljard
structureel) bevat onderhavig voorstel een herziening (versobering) van
de kosten van woon-werkverkeer (opbrengst € 1,5 miljard structureel).3
Volgens de considerans van het voorstel heeft deze versobering het
oogmerk per saldo een bijdrage te leveren aan het structureel verbeteren
van de overheidsfinanciën, het verstevigen van het vertrouwen van de
financiële markten en het verder toekomstbestendig maken van de
Nederlandse economie.
Voorafgaande aan de hierna nog te maken opmerkingen brengt de
Afdeling in herinnering hetgeen zij eerder, bij het Belastingplan 2012,
heeft opgemerkt over de toenemende urgentie om het belastingstelsel
structureel te herzien. Al sinds de jaren ’90 blijft de groei van de belastingen premie-inkomsten achter bij de groei van het BBP. Een belangrijke
oorzaak hiervan is de versmalling van de heffingsgrondslag van vooral de
loon- en inkomstenbelasting en de winstbelastingen. Een verbreding van
de heffinggrondslag en het nader bezien van de belastingmix (tussen
belastingheffing op arbeid en op consumptie) kunnen een belangrijke
bijdrage leveren aan de stabiliteit van het systeem zodat niet behoeft te
worden teruggegrepen op een maatregel zoals in het onderhavige
voorstel is opgenomen. Een dergelijke aanpak draagt ook bij aan het zicht
van de belastingplichtigen op de verdeling van de lasten en in de
afweging die de wetgever daarbij heeft gemaakt. De Afdeling acht dit
gezichtspunt van belang voor het maatschappelijk draagvlak en de
aanvaarding van afzonderlijke fiscale maatregelen.4
1. Versobering fiscale regime woon-werkverkeer

1
Wet uitwerking fiscale maatregelen
Begrotingsakkoord 2013 (Stb. 2012, 321).
2
Kamerstukken II 2011/12, 33 287, nr. 3, blz. 3.
3
Paragraaf 1 van de memorie van toelichting.
4
Zie ook paragraaf 3.3 van het advies van de
Afdeling advisering over de OntwerpMiljoenennota 2013.

Voor een reactie op de algemene beschouwing van de Afdeling over de
wenselijkheid van een structurele herziening van het belastingstelsel
wordt verwezen naar het nader rapport bij de Miljoenennota 2013. De
Afdeling merkt op dat een verbreding van de heffinggrondslag en het
nader bezien van de belastingmix kunnen bijdragen aan de stabiliteit van
het systeem zodat niet hoeft te worden teruggegrepen op de voorgestelde
herziening van de fiscale behandeling van woon-werkverkeer. Op grond
van de voorgestelde herziening van de fiscale behandeling van
woon-werkverkeer wordt de grondslag van de loon- en inkomstenbelasting juist verbreed. Hierna wordt ingegaan op de specifieke opmerkingen van de Afdeling over deze grondslagverbreding.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

2

2. Effecten van de maatregel
In de toelichting wordt niet gemotiveerd waarom juist is gekozen voor een
versobering van het fiscale regime voor woon-werkverkeer als dekking
voor de permanente verlaging van het tarief van de overdrachtsbelasting.
Onduidelijk is of en zo ja welke andere dekkingsmaatregelen zijn
overwogen. Dit klemt te meer omdat de inkomenseffecten1 van de
maatregel2 afhangen van een toevallige omstandigheid als de reisafstand
woning-werk, terwijl zij die rijden met een «auto van de zaak» geen of een
beperkt nadeel van de versobering ondervinden. Indien al tot een
versobering van het fiscale regime voor woon-werkverkeer wordt
overgegaan, dan meent de Afdeling dat de beoogde afbouw van de
onbelastbaarheid van woon-werkverkeer, gelet ook op de inkomenseffecten, minder abrupt en meer geleidelijk moet plaatsvinden dan thans
wordt voorgesteld, zodat betrokkenen enige tijd wordt gegund om zich
aan de nieuwe situatie aan te passen.
De Afdeling adviseert in de toelichting in te gaan op de overwogen
alternatieven en op een meer geleidelijke invoering van de maatregel.
2. Effecten van de maatregel
De versobering van het fiscale regime voor het woon-werkverkeer is een
maatregel uit het Begrotingsakkoord 2013. Het totaal aan maatregelen in
het Begrotingsakkoord 2013 strekt ertoe het EMU-tekort in 2013 terug te
dringen tot (minder dan) 3%. De maatregel zoals opgenomen in dit
wetsvoorstel draagt daaraan bij. De oorspronkelijk in het algemeen deel
van de memorie van toelichting opgenomen passage waarin werd
opgemerkt dat deze versobering als dekking dient voor de structurele
verlaging van het tarief van de overdrachtsbelasting, is dienovereenkomstig aangepast.
Een meer geleidelijke invoering van de maatregel, waar de Afdeling voor
pleit, houdt in dat de voorziene opbrengst in 2013 niet wordt gerealiseerd
waardoor ook de doelstelling van het Begrotingsakkoord 2013 niet wordt
gehaald.
3. Onderscheid woon-werkverkeer en zakelijk verkeer niet zijnde
woon-werkverkeer

1
De versobering leidt niet alleen tot een
verhoging van het fiscale inkomen maar werkt
ook door naar de hoogte van de toeslagen,
zoals de huurtoeslag, de zorgtoeslag en de
kinderopvangtoeslag.
2
De effecten van een nietstandaardmaatregel als de onderhavige zijn
overigens niet terug te zien in het standaardkoopkrachtbeeld; zie ook het nader rapport
inzake het voorstel van Wet uitwerking fiscale
maatregelen Begrotingsakkoord 2013,
Kamerstukken II 2011/12, 33 287, nr. 4, blz. 11,
en bijlage 2 bij de Voorjaarsnota van 25 mei
2012, Kamerstukken II 2011/12, 33 280, nr. 1,
blz. 37.
3
Paragraaf 2.2, eerst tekstblok, tweede en
derde volzin.

Het gevolg van het wetsvoorstel is dat in de praktijk een onderscheid
moet worden gemaakt tussen woon-werkverkeer (vergoedingen zijn
belast; kosten zijn niet aftrekbaar) en zakelijk verkeer niet zijnde
woon-werkverkeer (vergoedingen zijn onbelast en kosten zijn aftrekbaar).
Met dit onderscheid wordt teruggekeerd naar de situatie zoals die tot
1 januari 2004 in de loon- en inkomstenbelasting gold, waarin een
vergelijkbaar onderscheid werd gemaakt. Dat onderscheid is toen
beëindigd, voornamelijk om redenen van uitvoeringstechnische aard.
Over deze situatie van voor 1 januari 2004 wordt in de memorie van
toelichting bij onderhavig voorstel opgemerkt «Er bestond toentertijd een
definitie van regelmatig woon-werkverkeer, een definitie waarover al veel
gediscussieerd was, waarover ook al veel jurisprudentie tot stand was
gekomen en waarover ook diverse beleidsbesluiten waren vastgesteld.
Deze definitie was weliswaar niet onomstreden, maar was wel min of
meer «uitgekristalliseerd» als het gaat om de toepassing daarvan».3
Daarnaast was deze «oude» definitie zonder meer toepasbaar voor de
meeste situaties, namelijk die waarin een werknemer vrijwel dagelijks
naar dezelfde vaste werkplek gaat en waarbij de reizen naar een andere
plek dan veelal zonder enige discussie zijn aan te merken als zakelijk.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

3

Deze oude definitie gaf voor werknemers met ambulant reisgedrag (zoals
een loodgieter en een wijkverpleegkundige, waarvoor een vaste werkplek
eigenlijk niet bestaat) aanleiding tot veel discussie, zo wordt opgemerkt in
de memorie van toelichting.1 Om daar een oplossing voor te vinden is er
in het voorstel voor gekozen om «de definitie zoals die in de omzetbelasting geldt, als startpunt te hanteren en vervolgens aan te vullen dan
wel te combineren met elementen die specifiek voor de loon- en inkomstenbelasting van belang zijn. Voor een deel wordt daarbij teruggegrepen
op elementen die golden in de tot 2004 voor de loon- en inkomstenbelasting gehanteerde definitie, met dien verstande dat deze elementen
zodanig zijn aangepast dat de gevolgen van die definitie voor het grootste
deel van de ambulante werknemers worden beperkt».2
De Afdeling acht deze keuze niet overtuigend. Er wordt niet inzichtelijk
gemaakt waarom een definitie die tot 2004 zonder meer toepasbaar was
in de meeste situaties (en die in die situaties fiscale duidelijkheid bood),
wordt verlaten voor een andere definitie teneinde slechts voor sommige
beroepen (die met ambulant reisgedrag) discussies te beslechten over de
fiscale behandeling. Niet duidelijk is waarom voor die ambulante
beroepen geen aanpassing van de oude definitie kan plaatsvinden,
daarmee de oude definitie voor reguliere gevallen behoudend.
In dit verband wijst de Afdeling ook op het volgende. De definitie van
woon-werkverkeer in de omzetbelasting – die overigens niet wettelijk is
vastgelegd maar is opgenomen in een beleidsbesluit3– bestaat sinds 1 juli
2011. De hanteerbaarheid van de definitie in de praktijk heeft zich nog niet
kunnen bewijzen. In de recente hoofdlijnennotitie van 4 juli 2012 aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal is daarover
opgemerkt «Overigens is deze definitie voor de omzetbelasting relatief
nieuw en daarom is het nog te vroeg om zonder meer te stellen dat deze
kan worden overgenomen».4 In de hoofdlijnennotitie wordt daarbij ook
nog gewezen op manipulatiemogelijkheden die de keerzijde vormen van
een aansluiting bij de definitie van de omzetbelasting. Niet duidelijk is
welke de veranderingen sinds 1 juli zijn geweest op grond waarvan thans
wel zonder meer kan worden gesteld dat de definitie van de omzetbelasting kan worden overgenomen.
De Afdeling adviseert in de toelichting op het vorenstaande in te gaan en
het voorstel zo nodig aan te passen.
3. Onderscheid woon-werkverkeer en zakelijk verkeer niet zijnde
woon-werkverkeer
Het verdient zonder meer de voorkeur om voor de verschillende middelen
waar mogelijk dezelfde definities te gebruiken. In de loon- en inkomstenbelasting is op dit moment geen definitie voor woon-werkverkeer
opgenomen, de omzetbelasting kent een dergelijke definitie wel,
neergelegd in een beleidsbesluit.5 Om die reden is gekeken naar de
mogelijkheden om de definitie voor woon-werkverkeer zoals die van
toepassing is in de omzetbelasting ook te gebruiken voor de loon- en
inkomstenbelasting en is niet bij voorbaat teruggegrepen op de definitie
zoals die tot 2004 in de loon- en inkomstenbelasting van toepassing was.

1

Paragraaf 2.2, eerst tekstblok, zesde volzin.
Paragraaf 2.2, laatste en voorlaatste volzin.
Besluit van 11 juli 2012, nr. BLKB 2012/639M.
4
Kamerstukken II 2012/13, 33 287, nr. 23,
blz. 4.
5
Besluit van 11 juli 2012, nr. BLBK 2012/639M.
6
Kamerstukken II 2012/13, 33 287, nr. 23.
2
3

In de hoofdlijnennotitie6 die door de Afdeling wordt aangehaald is
inderdaad opgemerkt dat de definitie zoals die in de omzetbelasting wordt
gehanteerd dateert van juli 2011 en dat het (toen nog) te vroeg was om
zonder meer te kunnen stellen dat deze kan worden overgenomen voor de
loon- en inkomstenbelasting. In het wetsvoorstel is dan ook gekozen voor
een definitie die zowel elementen bevat uit die van de omzetbelasting als
uit de definitie zoals die tot 2004 werd gehanteerd in de loon- en inkom-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

4

stenbelasting. Bij de definitie in de omzetbelasting wordt voor de
beantwoording van de vraag of sprake is van woon-werkverkeer in eerste
instantie aangesloten bij de tussen de werkgever en werknemer overeengekomen werkplaats. In het merendeel van de gevallen zal dit overeenkomen met de plaats waar men daadwerkelijk zijn werkzaamheden
verricht. Dit uitgangspunt is zonder meer toepasbaar in de loon- en
inkomstenbelasting en zal voor verreweg de meeste gevallen toereikend
zijn om te kunnen bepalen of sprake is van woon-werkverkeer. Anders is
het echter met de ambulante werknemer en een (groot) deel van de
ondernemers. De aard van de werkzaamheden van deze belastingplichtigen brengt met zich dat er geen sprake is van een vaste werkplek. De in
de omzetbelasting gehanteerde definitie gaat er dan van uit dat er in het
geheel geen sprake is van woon-werkverkeer dan wel, in geval van
bijvoorbeeld een ondernemer die een opdracht aanvaardt met een in de
overeenkomst vastgelegde werkplek, er altijd sprake is van
woon-werkverkeer. Mede daarom is de voor de omzetbelasting gehanteerde definitie als startpunt genomen voor de loon- en inkomstenbelasting maar niet zonder meer overgenomen. De mening van de Afdeling
dat de oude definitie uit de loon- en inkomstenbelasting fiscale duidelijkheid bood en zonder meer toepasbaar zou zijn wordt niet gedeeld. Deze
definitie gaf, door bijvoorbeeld het zogenoemde 60-dagencriterium,
aanleiding tot veel discussies en veel casuïstiek, iets dat in de huidige tijd
waarin de groep ambulante werknemers en ondernemers is gegroeid en
het Nieuwe Werken zijn intrede heeft gedaan, naar verwachting alleen
maar zal toenemen. Een voor de ambulante werknemer belangrijk
element uit de oude definitie, namelijk het op regelmatige basis reizen
naar dezelfde werkplek, blijft ook in de nieuwe definitie het uitgangspunt.
Echter, in de oude definitie was het noodzakelijk om specifiek de dagen te
tellen waarop men naar een bepaalde werkplek reisde. In de nieuwe
definitie is de regelmatigheid waarmee gedurende een langere periode,
namelijk meer dan een jaar, naar een specifieke werkplek wordt gereisd,
bepalend voor de beantwoording van de vraag of sprake is van
woon-werkverkeer en niet zozeer het specifieke aantal dagen. Met deze
aanpassing ten opzichte van de oude definitie is de verwachting dat
weliswaar dezelfde duidelijkheid wordt geboden als onder de oude
definitie, maar dat het aantal grensgevallen dat vroeger aanleiding gaf tot
discussie en specifieke casuïstiek sterk beperkt wordt.
4. Regime (bestel)auto van de zaak

1
Mutatis mutandis geldt hetzelfde voor het
privégebruik door een ondernemer/natuurlijke
persoon met zijn auto van de zaak.
2
Het gaat daarbij om alle vervoerswijzen
zoals auto, openbaar vervoer en fiets. Het gaat
dus bijvoorbeeld om een verstrekte
OV-jaarkaart.
3
Paragraaf 3, eerste tekstblok.

Indien een door de werkgever ter beschikking gestelde personenauto of
bestelbus (auto van de zaak) ook privé wordt gebruikt, dient het behaalde
voordeel tot het inkomen te worden gerekend.1 Het met het privégebruik
behaalde voordeel wordt forfaitair vastgesteld. Het bedraagt een
percentage van de waarde (catalogusprijs) van de auto (autokostenforfait).
Deze bijtelling wegens privégebruik blijft achterwege indien de belastingplichtige kan aantonen dat per jaar slechts 500 kilometer of minder privé
wordt gereden. Bij de toepassing van de regeling van het autokostenforfait, en dus ook bij het bepalen van het aantal privé gereden kilometers
in verband met de toets aan de 500-kilometergrens, telt het
woon-werkverkeer thans niet mee als privékilometers.
Het voorstel brengt daar verandering in. In de memorie van toelichting
wordt opgemerkt dat het voor de hand ligt, omdat op grond van het
voorstel vergoedingen en verstrekkingen voor het woon-werkverkeer2 niet
langer onbelast worden gelaten, om ook voor de bijtelling voor de auto
van de zaak de woon-werkverkeerkilometers als privékilometers aan te
merken.3

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

5

De Afdeling merkt op dat het gevolg daarvan is dat bij het bepalen van het
aantal privékilometers voor de toepassing van de 500-kilometergrens, de
kilometers woon-werkverkeer moeten worden meegerekend. Voor
degenen die thans onder de 500-kilometergrens vallen, betekent dit dat na
invoering van het wetsvoorstel in de meeste gevallen de bijtelling voor
privégebruik auto van toepassing wordt.1
Naar het de Afdeling voorkomt, zou het doortrekken van deze lijn echter
ook nog een ander gevolg moeten hebben voor de regeling van het
autokostenforfait, namelijk een verhoging van het forfait. Immers, waar
thans bij de forfaitaire vaststelling van de hoogte van het privégebruik, het
woon-werkverkeer niet is meegerekend (en dus niet werd belast), dient dit
in de nieuwe opzet wel te worden meegerekend (er is sprake van meer
privégebruik en er dient dus meer te worden belast). Het voorstel strekt
hier echter niet toe. Ook in de toelichting wordt hier niet op ingegaan.2
Een aanpassing van de hoogte van het forfait ligt ook daarom in de rede
omdat daarmee niet alleen degenen worden belast (voor hun
woon-werkverkeerkilometers) die thans onder de 500-kilometergrens
blijven en daar door het voorstel overheen schieten, maar ook degenen
die thans al onder het forfait vallen en voor wie het belasten van het
woon-werkverkeer volgens het voorstel geen gevolgen heeft. Het is niet
duidelijk welke de afwegingen zijn geweest met betrekking tot het niet
aanpassen van de hoogte van het forfait.
De Afdeling adviseert in de toelichting op het vorenstaande in te gaan en
het voorstel zo nodig aan te passen.
4. Regime (bestel)auto van de zaak
Onder punt 2 van dit nader rapport is opgemerkt dat dit wetsvoorstel een
uitwerking is van het Begrotingsakkoord 2013. Daarin is opgenomen
welke fiscale maatregelen er ten aanzien van het woon-werkverkeer
worden getroffen. Daar waar het gaat om de bijtelling voor de auto van de
zaak beperkt het akkoord, en dus ook dit wetsvoorstel, zich tot het
aanmerken van de woon-werkkilometers als privékilometers.
5. Waardering van OV-abonnementen en van door de werkgever
georganiseerd vervoer

1
De memorie van toelichting verwoordt dit
aldus dat de huidige vrijstelling van de
bijtelling voor auto’s waarmee minder dan 500
kilometer wordt gereden, grotendeels haar
belang zal verliezen (paragraaf 3, tweede
tekstblok, tweede volzin).
2
Slechts in eerdergenoemde hoofdlijnennotitie wordt een dergelijk gevolg aan de orde
gesteld, zij het alleen voor de bijzondere
situatie waarin een bestelbus door meer dan
één persoon wordt gebruikt (Kamerstukken II
2011/12, 33 287, nr. 23, blz. 6, tweede alinea).
3
Kamerstukken II 2012/13, 33 287, nr. 23.
4
Kamerstukken II 2012/13, 33 287, nr. 23,
blz. 4.
5
Zie ook artikel 1, derde lid, onderdeel b, van
het Besluit uitsluiting aftrek omzetbelasting
1968.

In eerdergenoemde hoofdlijnennotitie zijn met het oog op de herziening
van het fiscale regime voor woon-werkverkeer verschillende onderwerpen
beschreven en zijn waar mogelijk verschillende opties geschetst.3
De Afdeling merkt op dat de meeste onderwerpen van deze notitie in het
voorstel zijn uitgewerkt en zijn toegelicht. Dat geldt echter niet voor de
waardering van bepaalde verstrekkingen (zoals bepaalde
OV-abonnementen) die zowel betrekking hebben op woon-werkverkeer
(belast) als op zakelijke reizen (vrijgesteld) en waarbij dus de waarde van
een dergelijk abonnement moet worden gesplitst. In de notitie wordt
volstaan met de opmerking dat zich hierbij een waarderingsprobleem
voordoet.4 Hoe dat probleem wordt opgelost, wordt noch in de hoofdlijnennotitie noch in het onderhavige voorstel of in de toelichting daarop
aangegeven. Hetzelfde geldt bij de waardering van door de werkgever
georganiseerd vervoer5, waarbij ook het woon-werkverkeer moet worden
belast en dus moet worden gewaardeerd.
De Afdeling adviseert de memorie van toelichting op deze punten aan te
vullen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

6

5. Waardering van OV-abonnementen en van door de werkgever
georganiseerd vervoer
Naar aanleiding van de opmerkingen van de Afdeling is het artikelsgewijze deel van de memorie van toelichting aangevuld op het punt van het
door de werkgever georganiseerd vervoer. De wijze waarop de
waardering van abonnementen voor openbaar vervoer in het
wetsvoorstel is toegelicht – in het bijzonder in de toelichting op artikel 13
van de Wet op de loonbelasting 1964 – wordt toereikend geacht.
6. Redactionele kanttekeningen
Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Afdeling naar de bij het
advies behorende bijlage.
6. Redactionele kanttekeningen
Aan de redactionele kanttekeningen die de Afdeling in overweging geeft
in de bijlage bij haar advies is gevolg gegeven.
Ten slotte is van de gelegenheid gebruikgemaakt om een aantal redactionele en technische verbeteringen in het wetsvoorstel en de memorie van
toelichting aan te brengen.
De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging het
voorstel van wet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal,
nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
De vice-president van de Raad van State,
J. P. H. Donner
Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal te zenden.
De staatssecretaris van Financiën,
F. H. H. Weekers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

7

Bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van de Raad van
State betreffende no. W06.12.0351/III met redactionele kanttekeningen die de Afdeling in overweging geeft.
− In artikel VII, eerste lid, aanhef, van het voorstel «artikel V» vervangen
door: artikel VI.
− In artikel IX, eerste lid, aanhef, van het voorstel «artikel VII» vervangen
door: artikel VIII.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 4

8