Verhagen
het conflict te halen door de winning van grondstoffen
onmogelijk te maken. Daarmee zou de aanleiding voor
het conflict weg zijn. Dat vind ik een buitengewoon
goede suggestie. Ik zie deze motie als ondersteuning van
ons beleid. Ook al wordt deze motie niet aangenomen,
dan nog zal ik dit punt opbrengen tijdens de Razeb.
Nogmaals, ik vind dit een goede suggestie. Misschien is
de motie overbodig en kan de heer Van Dam die
intrekken, maar ik zal graag aan dit verzoek voldoen.

ziekenhuizen door de regering voort te zetten, totdat
hierover met de Tweede Kamer is gesproken,
en gaat over tot de orde van de dag.
De voorzitter: Deze motie is voorgesteld door de leden
Kant, Sap en Agema. Naar mij blijkt, wordt de indiening
ervan voldoende ondersteund.
Zij krijgt nr. 106 (27295).

De voorzitter: Ik dank de minister voor zijn antwoorden.
Hedenavond zal over de moties worden gestemd. Het
tijdstip moeten de leden zelf goed in de gaten houden.

Mevrouw Kant (SP): Ik heb nog een laatste zin. De
boodschap was vanmiddag volstrekt helder: wat mijn
fractie betreft is de uitkomst, dat er een volwaardig
ziekenhuis komt in Emmeloord en een volwaardig
ziekenhuis met een intensive care, in Lelystad.

De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.

©

De beraadslaging wordt gesloten.

Aan de orde is het debat naar aanleiding van een
algemeen overleg op 30 oktober 2008 over de IJsselmeerziekenhuizen.
De voorzitter: Ik wijs de leden erop dat wij niet het
kerstregime hanteren, maar wel iets wat er sterk op lijkt.
©
Mevrouw Kant (SP): Voorzitter. De minister heeft
toegezegd dat er borgstelling komt voor de ziekenhuizen
tot een beslissing is genomen, maar hij neemt zelf geen
enkele verantwoordelijkheid voor de uitkomst van die
beslissing. Ten minste, hij wil niet dat de Kamer daar met
hem nog over debatteert en hij wil de termijn van de
borgstelling niet verlengen. Ik vind dat nogal vreemd.
Het kan toch niet zo zijn dat een aantal directieleden
bepaalt hoe de toekomst van de zorg in Flevoland er
moet uitzien en dat de Kamer, die toch de verantwoordelijkheid voor goede zorg in Nederland wil nemen, aan de
kant komt te staan? Ik zou dat onacceptabel vinden. Ik
vind dat de minister zijn verantwoordelijkheid moet
nemen, niet alleen als het gaat om het proces, maar ook
als het gaat om de uitkomst van het proces. De
borgstelling moet daarom gelden totdat de Kamer
hierover heeft gediscussieerd, opdat er een uitkomst zal
zijn die wij voor de regio Flevoland wenselijk vinden. Het
contrast met de ingrepen die nu gedaan worden
vanwege de situatie in de financiële wereld en ten
behoeve van de toekomst de banken vind ik buitengewoon groot. De overheid neemt vanwege het publieke
belang zeggenschap in banken. Hier is men niet eens
bereid om verantwoordelijkheid te nemen. Daarom dien
ik op dit punt een motie in.

De heer Zijlstra (VVD): Voorzitter. Wat de VVD-fractie
betreft is de uitkomst, dat er een ziekenhuis overeind
blijft in de regio. Vanmiddag hebben wij daarover helder
gediscussieerd. Als wij voor de volle buit gaan, zijn wij
bang dat er niks overblijft. Wij zijn daarom wel blij met
de toezeggingen van de minister. Deze gaan verder dan
zijn wettelijke verantwoordelijkheden. Er bleef echter één
vraag in de lucht hangen. Mede namens de fractie van
de PvdA vraag ik of er een relatie is tussen VWS en de
nieuwe raad van toezicht. Dat bleef in de lucht hangen.
Zit er iemand namens VWS in de nieuwe raad van
toezicht? Is de minister dus direct of indirect betrokken
bij de besluiten die daar genomen worden? Dat is voor
de politieke verantwoordelijkheid wel een belangrijk
punt. Hierover krijgen wij graag nog uitleg. Voor de rest
is de VVD-fractie zeer ingenomen met de borgstelling die
de minister heeft neergelegd. Deze blijft liggen totdat er
een goede oplossing is.
Mevrouw Kant (SP): De vraag is dan wat een goede
oplossing is. Dat laat u nu volkomen in het midden. Dat
laat ook de minister in het midden en dat laten andere
fracties in het midden. Dat vind ik onbegrijpelijk.
Vanmiddag hebt u zelf gepleit voor een financiële
injectie. U vindt het nodig dat de overheid bijspringt om
de problemen uit het verleden op te lossen. In het debat
heeft de minister aangezegd dat eerst de beslissing zal
vallen en dat er vervolgens in het proces wordt bezien of
er wel of niet een financiële injectie kan komen. Maar
zou deze injectie niet gewoon een onderdeel moeten zijn
van de oplossing? De overheid zou dan tegelijkertijd
moeten kijken met hoeveel geld zij kan bijspringen,
omdat een injectie ook een deel van de oplossing kan
zijn.

verzoekt de regering, de borgstelling voor de IJsselmeer-

De heer Zijlstra (VVD): Op al deze zaken is prima
ingegaan. Via de NZa komt er een vergoeding als er een
goede raad van toezicht is, en als er een plan is dat
zowel in kwalitatief als in financieel opzicht een
toekomstperspectief biedt. Dat is allemaal nodig. Mijn
invulling is een andere dan die van u. U wilt beide
ziekenhuizen openhouden. Daarmee gaat u feitelijk voor
de faillissementsoptie, want dat zal de consequentie zijn.
De VVD-fractie gaat voor een optie waarbij er een goed
basisziekenhuis wordt neergezet, waarvan de kwaliteit in
de gaten wordt gehouden, en waarbij de overheid via de
NZa wel degelijk de tarieven overeind tilt. Dat is
toegezegd. De minister is daarvoor gegaan. Op dit

Tweede Kamer

6 november 2008
TK 21

Motie
De Kamer,
gehoord de beraadslaging,
van mening dat over de toekomst van de IJsselmeerziekenhuizen geen overhaaste beslissingen genomen
moeten worden;

IJsselmeerziekenhuizen

21-1682

Zijlstra
moment zijn wij daar tevreden mee. Ik kan er niets aan
doen, dat dit niet uw oplossing is en dat u nu hoog van
de toren blaast omdat u uw zin niet heeft gekregen.
Sorry.

zwijgt als er een beslissing moet worden genomen in de
Kamer.

De voorzitter: Dank u wel. Ik sta verder geen interrupties toe.
Ik geef nu het woord aan mevrouw Agema.

De heer Van der Veen (PvdA): Ik ben redelijk onder de
indruk van de opmerking van mevrouw Kant, omdat een
VAO bedoeld is om moties in te dienen. Dat is dus ook
gebeurd. Ik heb veel moeite met het verhaal van de grote
broek. Het debat is gevoerd in het algemeen overleg. Ik
wil aan mevrouw Kant vragen...

©
Mevrouw Agema (PVV): Voorzitter. Het is vandaag een
trieste dag voor de bewoners in de Noordoostpolder.
Deze minister heeft niet duidelijk willen stellen en niet
duidelijk willen maken dat het van het grootste belang is
dat er zowel in Emmeloord als in Lelystad een basisziekenhuis behouden blijft. De minister zegt dat dit niet
kan, maar het kan wel. Neem een voorbeeld aan het Van
Weel-Bethesda Ziekenhuis in Zuid-Holland. Dit is een
ziekenhuis met een nog kleinere adherentie dan in
Emmeloord. Ik dien daarom de volgende motie in.
Motie
De Kamer,
gehoord de beraadslaging,
overwegende dat het Van Weel-Bethesda Ziekenhuis in
Zuid-Holland met een adherentie van 63.000 wel een
financieel positief resultaat kent en de Noordoostpolder
een potentiële adherentie van 77.000 heeft;
verzoekt de regering, te bewerkstelligen dat er zowel in
Lelystad als in Emmeloord een basisziekenhuis is,
en gaat over tot de orde van de dag.
De voorzitter: Deze motie is voorgesteld door de leden
Agema en Kant. Naar mij blijkt, wordt de indiening ervan
voldoende ondersteund.
Zij krijgt nr. 107 (27295).
Ik hoop dat alle luisteraars zullen begrijpen wat
’’adherentie’’ betekent.
Mevrouw Agema (PVV): Dat betekent potentiële
klantenkring.
De voorzitter: Potentiële klantenkring. Nou, weer wat
geleerd.
Als de minister beschikt over de teksten kan hij
antwoorden.
Mevrouw Kant (SP): Het is misschien heel ongebruikelijk
om hem nu te stellen, maar ik heb een vraag aan de heer
Van der Veen. Hij zwijgt in dit debat, terwijl hij vanmiddag duidelijk stelling heeft genomen.
De voorzitter: Dat is bijzonder ongebruikelijk.
Mevrouw Kant (SP): Ik weet dat het heel ongebruikelijk
is. Maar ik vind het ook heel ongebruikelijk als je
’s middags een heel grote broek aantrekt, en dat je

Tweede Kamer

IJsselmeerziekenhuizen

De voorzitter: Mevrouw Kant, u hebt uw punt gemaakt.

De voorzitter: Nee, daar beginnen wij niet aan. U hebt
uw punt gemaakt.
Het woord is aan de minister.
©
Minister Klink: Voorzitter. Ik wil hier herhalen dat ik
mijzelf verantwoordelijk acht om de continuïteit van de
zorg te waarborgen. Ik vind dat ook een dure plicht.
Mensen moeten veilige en kwalitatief hoogwaardige zorg
krijgen en die zorg moet bereikbaar zijn. Daarover is
geen enkel verschil van mening met de woordvoerders
van de verschillende fracties. Ook niet met de heer Van
der Veen, dat zeg ik maar even voor hem. Ook mevrouw
Kant en ik zijn het erover eens. Het is alleen de vraag op
welke manier wij die bereikbaarheid garanderen.
Betekent dit dat de overheid op de bestuursstoel van alle
ziekenhuizen moet gaan zitten?
Ik maak een vergelijking met het onderwijs. Zou de
Tweede Kamer de minister van Onderwijs ter verantwoording roepen als het bestuur van een school voor
bijzonder onderwijs zegt dat het een locatie gaat sluiten?
Dat zou een complete nationalisatie zijn van beslissingen
in de sfeer van onderwijs, zorg en anderszins. Ik
onderstreep wel dat ik er verantwoordelijk voor ben dat
mensen beschikken over bereikbare zorg, zodat zij bij de
intensive care, de spoedeisende hulp en de ziekenhuizen
terechtkunnen als dat nodig is.
Ondertussen ben ik verder gegaan dan mijn wettelijke
taakopdracht strekt, waarvoor ik verantwoordelijk ben en
waartoe ik ben gehouden. Ik heb een handreiking gedaan
in termen van een borgstelling om een proces te laten
doorlopen waarbij het ziekenhuis niet failliet gaat.
Daarvoor heb ik die borgstelling gegeven, maar wij
moeten de verantwoordelijkheden en de verhoudingen
wel zuiver houden. De vraag of er een locatie in
Emmeloord blijft en of het een basisziekenhuis blijft of
niet, is een zaak van de raad van toezicht en de raad van
bestuur. Totdat er een zorgvuldige afweging gemaakt is,
sta ik garant. Dat betekent tegelijkertijd dat de Tweede
Kamer mij niet kan aanspreken op een bevoegdheid die
ik wettelijk gezien niet heb en die ik ook niet wil creëren.
Ik ontraad daarom de aanneming van deze motie.
Mevrouw Kant (SP): De minister maakt een heel mooie
vergelijking met het onderwijs. Als het sluiten van een
school ernstige, maatschappelijke consequenties heeft
voor een regio, dan vindt hier een debat plaats. Dat is
een halfjaar geleden nog gebeurd en dat heb ik een paar
jaar geleden zelf ook meegemaakt.
Hier is ook sprake van een bijzondere situatie, namelijk
de toekomst van twee ziekenhuizen in Flevoland. Daarom
debatteren wij hierover. Ik vind de opvatting van de
minister over zijn verantwoordelijkheid tekortschieten. Ik

6 november 2008
TK 21

21-1683

Klink
heb een andere opvatting over mijn verantwoordelijkheid
als volksvertegenwoordiger.
In de motie wordt niet gevraagd om het meningsverschil dat wij over de toekomst hebben, uit te vechten,
maar om borg te stellen dat de volksvertegenwoordiging
met u in debat kan gaan, als er een plan voor de
toekomst ligt, over de vraag of dat is wat wij wensen of
dat wij andere dingen wensen. Dat is het enige wat ik
aan u vraag. U ontneemt de Kamer de mogelijkheid om
haar verantwoordelijkheid voor de zorg in Flevoland te
nemen.
Minister Klink: U vervlecht uw vragen in een aantal
betogen waarin vervolgens een kleine zwenking zit
waardoor je denkt: dat is nu precies waarover wij het wel
eens zijn. Als er sprake is van ernstige maatschappelijke
ontwrichting, zoals in de bankensector, kan de overheid
ingrijpen. Als er sprake is van ernstige ontwrichting wat
betreft de toegankelijkheid van het onderwijs – waar wij
trouwens het openbaar onderwijs voor hebben, maar
goed – kan de overheid wellicht een stap vooruit doen.
Dat is precies wat hier gebeurt. Ik ben er verantwoordelijk voor dat de zorg bereikbaar is. Ik hoef niet borg te
staan voor ziekenhuizen die niet per se uit het oogpunt
van bereikbaarheid van spoedeisende hulp binnen 45
minuten of anderszins noodzakelijk zijn. Sterker nog, er is
geen enkele wettelijke titel op grond waarvan dat ik dat
zou moeten. Die verantwoordelijkheid ligt bij de besturen
en de raden van toezicht. Daar ligt, en dat weet mevrouw
Kant net zo goed als ik, de parallel met de banken. De
minister van Financiën zal geen bank ondersteunen tenzij
die vitaal is voor de financiële sector. Die verantwoordelijkheid ligt ook bij mij. Op het moment dat de continuïteit en de bereikbaarheid van de zorg in het geding zijn,
zal mevrouw Kant mij aan haar zijde vinden om de
ziekenhuizen te ondersteunen. Daar zijn allerlei regels
voor. De heer Zijlstra noemde zo-even nog de NZa en
anderszins. Aangezien het dan om de hoekstenen van
het totale aanbod van de ziekenhuiszorg gaat, en dat hier
niet in het geding is, kan ik niets anders dan de
aanneming van deze motie ontraden. Ik heb die
bevoegdheid simpelweg niet.
Mevrouw Kant (SP): Wij verschillen volstrekt van mening
over wat noodzakelijk is voor de toekomst van de zorg.
Dat is vandaag wel helder geworden. Wat mij nu zo
teleurstelt, is dat de minister, met het niet aanvaarden
van de vraag in de motie, de volksvertegenwoordiging
de mogelijkheid ontneemt om haar verantwoordelijkheid
te nemen. De minister neemt die niet. Hij denkt: laat ze
maar beslissen en wij gaan gewoon verder. Misschien
hebben wij als vertegenwoordigers van de bevolking,
ook van die in Flevoland, wel een andere mening en
willen wij daarover nog met de minister in debat voordat
het definitief is. De kans om dat te doen, ontneemt de
minister de Kamer.
Minister Klink: Dan zal de Kamer eerst de wet moeten
veranderen en mij bevoegdheden moeten toekennen met
betrekking tot het al dan niet in stand houden van
ziekenhuizen. Die bevoegdheid is er niet. Alleen als ik
bevoegdheden heb, kan de Kamer mij aanspreken op
bevoegdheden. Mevrouw Kant kan mij altijd naar de
Kamer roepen, ik zal mij altijd verantwoorden, ik wil
toelichtingen geven, maar het zal er uiteindelijk opnieuw
op neerkomen dat ik daar geen bevoegdheid heb en dat

Tweede Kamer

IJsselmeerziekenhuizen

die ligt bij de raad van toezicht en de raad van bestuur.
Wij cirkelen nu voortdurend argumentatie rond dit
onderwerp heen. Volgens mij heeft dat te maken met het
feit dat mevrouw Kant graag haar opinie neerzet en ik
graag de mijne, maar dat er geen bevoegdheid is om
vervolgens aan de wensen van mevrouw Kant tegemoet
te komen. Ik kan dus niet anders dan de aanneming van
deze motie ontraden.
Voorzitter. Mijn oordeel over de tweede motie van
mevrouw Agema komt op hetzelfde neer. Ik heb geen
bevoegdheden om te bewerkstelligen dat er zowel in
Lelystad als in Emmeloord een basisziekenhuis is. Ik heb
zo-even gezegd dat het gebrek aan een potentiële
klantenkring zou betekenen dat je er niet voor kunt
instaan dat per basisspecialisme vier fte’s gegarandeerd
zijn. Dat kan de kwaliteit van de zorg raken. Tegen de
achtergrond van het feit dat de reputatie van het
ziekenhuis niet groot is en men toch al in de richting van
de regio gaat, staat een dergelijke beleidslijn al heel snel
garant voor wat de heer Zijlstra zo-even noemde,
namelijk het faillissement van twee ziekenhuizen. Dan
zijn wij nog verder van huis.
Mevrouw Agema (PVV): De reputatie van het Dr. J.H.
Jansenziekenhuis in Emmeloord was prima voor de
fusie, voordat er allerlei afdelingen en allerlei zaken
werden overgeheveld. Aan die situatie zouden wij een
einde moeten maken. Dat gebeurde in 2002 ook bijna,
toen de Kamer vond dat het allemaal niet meer moest.
Ook toen lag er een advies en ook toen gebeurde er
niets. Nu staan wij hier weer. Wij staan hier weer omdat
er te weinig leiding is in dit land. De minister is degene
die verantwoordelijk is voor de bereikbaarheid van de
zorg. Hij zou moeten zeggen dat het financieel kan – kijk
maar in Zuid-Holland, daar kan het ook – dat er dus een
ziekenhuis in Emmeloord blijft en dat hij de bereikbaarheid garandeert voor alle mensen die in de Noordoostpolder wonen. Het gaat in wezen om hun veiligheid en
om de bereikbaarheid van hun zorg.
Minister Klink: Het is prettig dat er, als je een langdurig
betoog krijgt, in elk geval altijd een aanknopingspunt is
waarover je het wel eens bent. Ik ben inderdaad
verantwoordelijk voor de bereikbaarheid van de zorg. Is
het per se nodig dat dit ziekenhuis blijft bestaan? Ten
eerste ga ik daar niet over. De raad van toezicht en de
raad van bestuur gaan daarover. Ik heb er in dat opzicht
dus ook geen opinie over. Ten tweede leef ik in 2008. Ik
kan mevrouw Agema garanderen... Laat ik het anders
zeggen. Als daar een zelfstandig ziekenhuis zou zijn met
zo’n kleine klantenkring, valt niet uit te sluiten dat de
kwaliteit daaronder zou gaan leiden en dat wij hier over
een paar jaar weer staan omdat het ziekenhuis uit
kwalitatieve overwegingen niet overeind te houden is.
Het kan zo lopen, maar het is nogmaals uiteindelijk een
beslissing van de raad van bestuur en de raad van
toezicht en niet van mij.
De heer Zijlstra (VVD): Ik had een vraag gesteld die de
minister nog niet heeft beantwoord.
Minister Klink: Sorry. Er is geen betrokkenheid – laat ik
het nog stelliger zeggen – er zit niemand namens mijn
ministerie in de raad van toezicht die het eindbesluit
moet nemen.

6 november 2008
TK 21

21-1684

Klink
De heer Zijlstra (VVD): De raad van toezicht heeft dus
een onafhankelijke positie en zal onafhankelijk een
besluit nemen. In het licht van de voorgaande discussie
het volgende. Als een van de zes partijen die geïnteresseerd zijn met een voorstel komt waarin zowel Emmeloord als Lelystad wordt opengehouden en als dat
voorstel wordt beargumenteerd met een degelijk
financieel plan, is dat een mogelijkheid, ook als wij met
zijn allen twijfelen aan de realiteitszin ervan. Ook dat is
wel degelijk een reële mogelijkheid.
Minister Klink: Ik heb de hele middag tijdens het debat
geprobeerd nauwkeurig in de gaten te houden waar mijn
bevoegdheden liggen en waar die van de raad van
bestuur en toezicht liggen. De raad gaat daarover.
Hoewel ik meen dat die het advies van Lodewicks over
de hele linie wel zal onderschrijven, is er uiteindelijk
sprake van een open afweging van de raad als zich een
bepaalde kandidaat voor de ziekenhuizen aandient die
zegt: dat lukt mij wel.
De beraadslaging wordt gesloten.
De voorzitter: Ik dank de minister voor zijn antwoorden.
Over de moties zal vanavond gestemd worden. Ik kan
nog niet zeggen hoe laat dat zal zijn, want dat hangt van
andere algemene overleggen af.
Wij gaan zo meteen schorsen voor de dinerpauze.
Daarna is er een extra regeling van werkzaamheden,
neem ik aan.
De vergadering wordt van 18.00 uur tot 19.00 uur
geschorst.

Aan de orde is het debat over de ss Rotterdam van
woniningcorporatie Woonbron.
De voorzitter: Wij hebben afgesproken om dit debat in
één termijn te doen, met een spreektijd van twee
minuten per woordvoerder, inclusief het indienen van
moties.
©
De heer Jansen (SP): Voorzitter. Als lid van de oppositie
ben je het vaak niet eens met een minister. Dat is politiek
gezien logisch. Toch is het merkwaardig dat wij de
afgelopen anderhalf jaar zo vaak van mening verschilden
met een sociaaldemocratische minister, die qua intenties
een stuk dichter bij ons gedachtegoed staat dan haar
voorgangers. De verklaring hiervoor is dat je ook
algemene kwaliteitseisen aan een minister mag stellen.
Een minister moet in staat zijn om de maatschappelijke
geledingen achter haar plannen te krijgen, in plaats van
ze voortdurend in de gordijnen te jagen. Een minister
moet leiding tonen in plaats van zich te gedragen als een
zoekende in de woestijn. Een minister moet zich houden
aan de afgesproken termijnen in plaats van voortdurend
uit te stellen. Een minister moet daadkracht tonen als
een coöperatie ontspoort. In de wet is niet voor niets
geregeld dat de minister in een dergelijke situatie de
bevoegdheid heeft om in te grijpen, bijvoorbeeld door
het instellen van verscherpt toezicht of het aanwijzen van
een bewindvoerder. Dat alles heeft de minister nagelaten
bij het toezicht op Woonbron. Daarnaast heeft zij ook nog
eens de Kamer bewust onvolledig en daarmee onjuist
geïnformeerd, terwijl zij wist hoe de vork in de steel zat.
Voorzitter, om deze reden dien ik de volgende motie in.

Regeling van werkzaamheden
De voorzitter: Het woord is aan de heer Jansen.

Motie

De heer Jansen (SP): Voorzitter. Wij hebben net een
uitgebreid algemeen overleg gehad met de minister voor
Wonen, Wijken en Integratie over Woonbron en de ss
Rotterdam. Ik zou daarover graag een kort afsluitend
plenair debat voeren. Wat mij betreft, kan dat in één
termijn. Ik heb een voorkeur voor een debat in plaats van
een VAO, omdat ik het wenselijk acht dat ook de fracties
die niet aan het AO konden deelnemen, de gelegenheid
krijgen om er eventueel nog een vraag over te stellen.
Wat de tijd betreft, denk ik dat dit niet veel uitmaakt,
maar dit lijkt mij wel de koninklijke weg.

De Kamer,

De heer Van Bochove (CDA): Ik begrijp het voorstel van
de heer Jansen zo dat hij een kort debatje wil met een
spreektijd van twee minuten, één termijn. Dan kunnen
alle fracties die daar behoefte aan hebben, nog even kort
een statement maken. Ik heb er geen bezwaar tegen om
het op die manier kort af te ronden.

gehoord de beraadslaging,
overwegende dat:
- de minister voor WWI verantwoordelijk is voor het
toezicht op de woningcorporaties;
- het project ss Rotterdam van de woningcorporatie
Woonbron sinds 2005 bij herhaling aanleiding heeft
gegeven voor ingrijpen van de toezichthouder;
van mening dat de minister dit tot in een laat stadium
heeft nagelaten en tevens de Kamer bewust onvolledig
en daarmee onjuist heeft geïnformeerd;
zegt het vertrouwen in de minister voor WWI op,
en gaat over tot de orde van de dag.

De voorzitter: Als ik dit zo hoor, hoeven wij dat verder
niet uit te diepen. Wij zullen het debat meteen voeren. Ik
begrijp dat de minister in huis is. Wij beginnen na een
korte schorsing met het debat.

De voorzitter: Deze motie is voorgesteld door het lid
Jansen. Naar mij blijkt, wordt de indiening ervan
voldoende ondersteund.
Zij krijgt nr. 87 (29453).

De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.

©
De heer Van Bochove (CDA): Voorzitter. Er zijn grove

Tweede Kamer

Ss Rotterdam

6 november 2008
TK 21

21-1685