Openbaar Ministerie

o11ege’van Procureurs-Generaal
Voorzitter
Postbus 20305 2500 EH Den Haag

Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
dr. R.H.A. Plasterk
Postbus 20011
2500 EA DEN HAAG

Prins Clauslaan 16
2595 AJ Den Haag
Telefoon +31 (0)70 339 96 00
telefax +31 (0)70 339 98 51

CC De Minister van Veiligheid en Justitie
mr. 1W. Opsteken

Onderdeel
Contactpersoon
Doorkiesnummer(s)
E-mail
Datum
Bijlagen
Ons kenmerk
Uw kenmerk
Onderwerp

Wetenschappelijk Bureau Openbaar Ministerie
Bij beantwoording de
datum en ons kenmerk
vermelden. Wilt u slechts
14-08-2014

één zaak in uw brief
behandelen

WBOM/

20 14-0000362482
Advies wijziging van de Wet openbaarheid van bestuur

Geachte heer Plasterk,
Bij brief van 22juli2014 heeft u het College van procureurs-generaal gevraagd te
adviseren over het conceptwetsvoorstel wijziging van de Wet openbaarheid van
bestuur (Wob). Het wetsvoorstel is de uitwerking van maatregelen die eerder door het
kabinet zijn aangekondigd om het misbruik van de Wet dwangsom en beroep bij niet
tijdig beslissen tegen te gaan.
De kern van het wetsvoorstel bestaat uit een nieuw artikel 12b van de Wob. In dit
artikel wordt bepaald dat de in de Awb neergelegde dwangsomregeling niet (langer)
van toepassing is op de Wob.
Daarnaast bevat het wetsvoorstel twee aanvullende maatregelen. In een nieuw artikel
12a, eerste lid, wordt bepaald dat de bestuursrechter, indien de omvang van het
verzoek daartoe aanleiding geeft, een op het verzoek afgestemde termijn kan
vaststellen waarbinnen het bestuursorgaan beslist. Aan deze termijn blijft een
dwangsom verbonden.
Het voorgestelde tweede lid van artikel 12a bepaalt dat de bestuursrechter kan bepalen
dat de verzoeker niet in aanmerking komt voor vergoeding van het griffierecht en van
eventuele proceskosten.
Bij brief van 9 april 2013 aan de Minister van Veiligheid en Justitie heeft het College
aan de hand van tal van voorbeelden aandacht gevraagd voor het toenemende

WBOM/ 14-08-20 14

c,

ci
-

.c. ...—.k

4....
..,

oneigenlijk gebruik van de Wob.
1 Verzoeken om informatie worden in de bedoelde
gevallen alleen gedaan met het oog op het innen van dwangsommen en
proceskostenvergoedingen. Aan de brief van het College wordt in de memorie van
toelichting uitgebreid gerefereerd. Ten behoeve van de verdere behandeling van het
wetsvoorstel zal het College deze brief ter informatie bij dit advies voegen.
Mede gelet op de inhoud van meerbedoelde brief mag het niet verbazen dat het
College met zeer grote instemming heeft kennisgenomen van het wetsvoorstel. Voor
uitgebreide advisering ziet het College dan ook geen aanleiding. Het College beperkt
zich ertoe aandacht te vragen voor de volgende opmerkingen.
In de huidige situatie is het zo dat de verzoeker op grond van afdeling 8.2.4a van de
Awb rechtstreeks beroep kan instellen bij de bestuursrechter indien niet tijdig een
besluit wordt genomen door het bestuursorgaan. Indien dat beroep gegrond is en nog
geen besluit is bekendgemaakt, bepaalt de bestuursrechter ingevolge artikel 8:55d Awb
dat het bestuursorgaan binnen twee weken alsnog een besluit neemt. Indien het
bestuursorgaan niet voldoet aan de door de bestuursrechter vastgestelde termijn is een
dwangsom verschuldigd voor iedere dag dat het bestuursorgaan in gebreke blijft. Dat
kan leiden tot de onbillijkheid dat het bestuursorgaan op straffe van een dwangsom
verplicht is binnen een termijn van twee weken te beslissen, terwijl dat in redelijkheid
niet mogelijk is vanwege de omvang of complexiteit van het verzoek.
Daaraan wordt tegemoetgekomen door in artikel 12a voor te schrijven dat indien een
beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op grond van de Wob gegrond is en
nog geen besluit is bekendgemaakt, de bestuursrechter, indien de omvang van het
verzoek daartoe aanleiding geeft, een redelijke termijn kan bepalen waarbinnen het
bestuursorgaan alsnog een besluit bekendmaakt.
Hetzelfde geldt voor de vergoeding van het door de verzoeker betaalde griffierecht en
eventueel gemaakte proceskosten.
Het College merkt echter op dat de omvang van het verzoek slechts een deel van de in
de memorie van toelichting geschetste problematiek betreft. Uitgaand van de wijze
waarop het voorstel thans is ingericht blijft het voor kwaadwillenden lucratief om het
bestuursorgaan te misleiden, bijvoorbeeld door een Wob-verzoek versluierd op te
nemen in een sollicitatiebrief of een marketingaanbod. In zaken die minder
omvangrijk zijn maar waarin de verzoeker door deze misleidende handelwijze het voor
het bestuursorgaan moeilijk, zo niet onmogelijk heeft gemaakt om het verzoek goed en
foutloos te behandelen, kan de bestuursrechter geen langere termijn vaststellen, noch
een vergoeding achterwege laten. Ook in deze gevallen zou de bestuursrechter de

Brief van 9 april 2013 van het CoUege van procureurs-generaal aan de Minister van Veiligheid
en Justitie, kenmerk PaG / BJZ/43263

213

WBOM!14-08-2014

I2ø14tHj

-

1

mogelijkheid dienen te krijgen om de beslistermijn ruimer vast te stellen en een
vergoeding van proceskosten en griffierecht achterwege te kunnen laten.
Het College adviseert derhalve om in het eerste en tweede lid van artikel 12a aan de
woorden “de omvang” telkens toe te voegen de woorden de aard of de inrichting”.
Daarmee wordt in alle omstandigheden de prikkel weggenomen om als verzoeker
onduidelijk te zijn, hetgeen een voortvarende behandeling van het verzoek ten goede
komt.
“,

Voorts merkt het College op dat artikel 12b nadrukkelijk bepaalt dat paragraaf 4.1.3.2
Awb niet van toepassing is “op beschikkingen op grond van deze Wet [= de Wob] en op
beslissingen op bezwaar tegen deze beschikkingen”. Deze redactie wijkt af van de
redactie van artikel 12a, waarin, in het eerste lid, zonder nadere toevoeging sprake is
van “een besluit op grond van deze wet”. Dit verschil in redactie roept de vraag op of
het de bedoeling is geweest in artikel 12a de beslissingen op bezwaar geen deel uitte
laten maken van het begrip “een besluit op grond van deze wet”. Als die vraag
bevestigend beantwoord zou moeten worden, dan dringt het College voor dat geval
aan op het alsnog opnemen van de beslissingen op bezwaar. Als de vraag evenwel
ontkennend beantwoord zou moeten worden (de optie die wat het College betreft het
meest voor de hand ligt), dan is het dienstig om de redacties van de beide bepalingen
nader op elkaar af te stemmen.
In de memorie van toelichting staat een heldere omschrijving van de oneigenlijke
methoden die verzoekers gebruiken om te bewerkstelligen dat het bestuursorgaan
dwangsommen verbeurt. Het College hecht eraan te benadrukken dat in de
communicatie tussen bestuursorgaan en burgers over en weer bepaalde
basisomgangsvormen en behoorlijkheidsnormen in acht dienen te worden genomen.
Uiteraard is de burger vrij in het opstellen van zijn verzoek, maar bijvoorbeeld het
noemen van een kenmerk en het duidelijk omschrijven van het onderwerp van de
brief komt een spoedige behandeling van de verzoeken en bezwaarschriften ten goede.
Het College geeft u in overweging hier kort aandacht aan te besteden in de memorie
van toelichting.

Hoogachte
He oH
van procureurs-generaal

H.J. Bolhaar
313

B IJI_4GE
2

Openbaar Ministerie

kIôllege 4an procureurs-generaal
Voorzitter

Postbus 20305, 2500 EH Den Haag.
Minister van Veiligheid en Justitie

Prins Clauslaan 16
2595 Al Den Haag
Telefoon +31 (0)703399600
telefax +31 (0)70 339 98 54

Postbus 20301
2500 Elf ‘S-GBAVENHAGE

Onderdeel
Contactpersoon
Doorklesnunimer(s)
Datum
Ons kenmerk
Bijlage(n)
Onderwerp

Bestuurlijke en Juridische zaken

9 april 2013
PaG/BJZ/43263
1
Oneigenlijk gebruik van de Wob

Bij beantwoording de
datum en ons kenmerk
vermelden, Wilt u slechts
één zaak in uw brief
behandelen.

Geachte heer Opstelten,
In deze brief vraag ik uw aandacht voor oneigenlijke verzoeken op grond van de Wet
openbaarheid van bestuur (Wob) waarmee het Openbaar Miniserie (OM) en zijn
ketenpartners Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) en de Politie in toenemende
mate worden t
geconfronteerd.
De afgelopen jaren ontvangen verschillende bestuursorganen meer en meer Wob
verzoeken, zo ook het OM en zijn ketenpartners. Het is de verwachting dat ondanks
alle investeringen op dit terrein, het aantal alleen nog maar zal toenemen en daarmee
ook de onevenredige belasting zal toenemen van de beperkt beschikbare middelen die
het OM en de ketenpartners ter beschikking staan. Via deze brief, waaraan de hiervoor
genoemde ketenpartners een bijdrage hebben geleverd, wil ik hierover bij u mijn
verontrusting uitspreken.

‘In de onderhavige brief zal met name worden ingegaan op Wob-verzoeken die worden
ingediend naar aanleiding van door het CIIB verzonden beschikkingen. Dit neemt niet weg dat
ook veel andere soorten Wob-verzoeken worden ingediend.

9 april 2013 PaG/13JZ/43263

Inleiding

Met name sinds de invoering in 2009 van de Wet dwangsom en beroep niet tijdig
2 (hierna: Wet dwangsom) worden OM en ketenpartners geconfronteerd met
beslissen
een drastische toename van het aantal Wob-procedures.
Waar de Wob in het verleden bijna uitsluitend is gebruikt door personen die een
bestuurlijke kwestie onderzoeken en daarover informatie openbaar willen maken,
wordt de Wob tegenwoordig veel gebruikt door burgers die betrokken zijn in
rechterlijke procedures en met het oog daarop informatie wensen te krijgen over deze
procedure. Het meest voorkomend zijn Wob-zoeken van personen aan wie door het
CJIB een beschikking is opgelegd op grond van de Wet administratief-rechtelijke
handhaving verkeersvoorschriften (Wahv). Daarnaast komt het steeds vaker voor dat
de Wob wordt gebruikt om zoveel mogelijk dwangsommen te incasseren.
Hieronder zal ik nader ingaan op het doel van de wetgever bij de Wob en de Wet
dwangsom en de zichtbare uitwassen van de Wob. Vervolgens zal ik ingaan op de
noodzaak dit probleem aan te pakken op een andere wijze dan tot op heden is
gebeurd en welk voorstel het OM en ketenpartners daarbij in gedachten hebben,
zonder dat daarbij afbreuk wordt gedaan aan het informatierecht van de burger.
Doel van de wetgever bij de Wet openbaarheid van bestuur
De Wet Openbaarheid van Bestuur (Wob) is in 1980 in werking getreden ter
bevordering van de “goede en democratische bestuursvoering”. De wet was gebaseerd
op adviezen van de in 1970 ingestelde Commissie Biesheuvel
3 die in het rapport
‘Openbaarheid openheid” de volgende aanbeveling deed:
“De openbaarheid van overheidshandelen wordt vastgelegd in een wet
openbaarheid van bestuur, en wel in deze zin dat de organen van de centrale
overheid worden verplicht informatie te verstrekken over het gevoerde en le
voeren bestuur en de burger het recht krijgt op informatie daarover”.

2

Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen van 28 augustus 2009, in werking getreden op

1 oktober 2009.

3 Commissie heroriëntatie overheidsvoorlichting.
2/17

9 april 2013 PaG/BJZ/43263

Het doel van Wob was derhalve de burger te informeren over het ‘te voeren bestuur’
en geeft daarmee invulling aan artikel 110 van de Grondwet, waarin staat dat de
overheid bij de uitvoering van haar taak openbaarheid betracht volgens regels bij de
wet te stellen.
Teneinde dit doel te bereiken heeft de wetgever de Wob zo ruim mogelijk opgesteld.
Zo is een Wob-verzoek vormvrij (en kan dit zelfs mondeling worden ingediend) en
hoeft de indiener daarvoor geen belang te noemen. Het bestuursorgaan dient dan ook
altijd te beslissen op een ingediend Wob-verzoek, ongeacht de hoeveelheid Wob
verzoeken die door iemand wordt ingediend en de inhoud van het verzoek. De enige
eis die wordt gesteld, is dat de informatie een ‘bestuurlijke aangelegenheid betreft’ en
is neergelegd in documenten. Uit de jurisprudentie blijkt echter dat begrippen als
bestuurlijke aangelegenheid’ en ‘documenten’ ruim moeten worden opgevat zodat
verzoeken om informatie bij de overheid bijna altijd onder het bereik van de Wob
vallen. Het uitgangspunt van de wetgever is dat informatie ‘openbaar is tenzij....’ wat
er in de praktijk op neerkomt dat informatie alleen kan worden geweigerd als sprake is
van de wettelijk (limitatief) genoemde weigeringsgronden en beperkingen. Voor Wob
verzoeken die onduidelijk zijn, geldt daarbij bovendien de eis dat de overheid de
burger behulpzaam dient te zijn bij het indienen van Wob-verzoeken.

Wet dwangsom

Teneinde het bestuursorgaan te stimuleren om burgers die aanvragen indienen tijdig
te informeren, is de Wet dwangsom ingesteld. Daarbij is ook bepaald dat de Wob
onder het bereik valt van de Wet dwangsom, waarbij de toenmalige beslistermijn is
verlengd van twee naar vier weken. Indien de wettelijke beslistermijn van vier weken
4
wordt overschreden, kan de aanvrager het bestuursorgaan een ingebrekestelling
sturen, waarna het bestuursorgaan (als twee weken zijn verstreken zonder dat op het
verzoek is beslist) automatisch een dwangsom verbeurt van maximaal €1.260,-. Ook de
ingebrekestelling is in beginsel vormvrij, zodat iedere brief die herinnert aan een
lopend verzoek waarop niet tijdig is beslist, in beginsel als ingebrekestelling dient te
worden aangemerkt.

Te verdageri met vier weken.
3/17

9april2013 PaG/8J7J43263

Belang van de Wob
Zonder enige twijfel vervult zowel de Wob als de Wet dwangsom een belangrijke
functie.
Immers, op basis van de Wob informeert de overheid de burger zowel actief (door
informatie via folders en websites) als passief (op verzoek). Daarnaast speelt de Wob
een belangrijke rol bij de bevordering van een transparante en integere overheid
doordat journalisten en/of andere personen met een beroep op de Wob (vermeende)
misstanden van de overheid kunnen onderzoeken en kwesties aan de kaak kunnen
stellen. Een wet die openbaarheid van overheidsinformatie als uitgangspunt heeft, is
dan ook van essentieel belang in een goed functionerende rechtsstaat.
Het zelfde geldt voor de Wet dwangsom die moet voorkomen dat rechtszoekende
burgers te lang in het ongewisse blijven over beslissingen waarbij zij afhankelijk zijn
van de overheid en een groot belang hebben bij spoedige besluitvorming (te denken
valt hierbij aan uitkeringen en vergunningen). Het is dan ook goed dat de wetgever
middels de Wet dwangsom de overheid tot voortvarend handelen heeft willen
stimuleren.
Het belang van de Wob voor een goed functionerende rechtsstaat neemt echter niet
weg dat de meeste verzoeken die bij het OM en CJIB worden ingediend afkomstig zijn
van burgers naar aanleiding van door het CJIB verzonden 5
beschikkingen. Het betreft
beschikkingen, meestal boetes voor lichte (verkeers)overtredingen, waartegen bij de
Centrale Verwerking OM (CVOM) administratief beroep wordt ingesteld en mensen
ten behoeve van die procedure het OM willen dwingen bepaalde documenten te
verstrekken.
Het is vaststaande jurisprudentie dat dergelijke administratieve beroepsprocedures
ook zijn aan te merken als een bestuurlijke aangelegenheid zodat ze vallen onder de
werking van de Wob.
6

Bij de politie worden ook zeer grote aantallen Wob-verzoeken ingediend die op andere

informatie zien. Daarop wordt in het bestek van deze brief niet nader ingegaan, maar de
problematiek is vergelijkbaar.
6

Zie de uitspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State van 15 juni 2005

met vindplaats UN AT7485.

4/17

9april2013 PaGII3JZ/43263

Daarnaast biedt de Wob ook geen weigeringsgronden om openbaarmaking van deze
informatie (als betrokkene zelf instemt met openbaarmaking) te weigeren. Los
daarvan, gaat het meestal om informatie die de overheid direct verstrekt en betreft het
documenten die zelfs op andere wijze dan via de Wob Vrij beschikbaar is voor burgers.
1-let gaat er dan ook bij OM en ketenpartners niet om deze informatie te weigeren,
maar om paal en perk te stellen aan het oneigenlijk gebruik van de Wob omdat dit
leidt tot een onevenredige belasting van het ambtelijk apparaat. Een relevante groep
burgers kiest er namelijk voor om, ondanks dat andere informatiekanalen beschikbaar
zijn, een beroep te doen op de Wob, omdat de Wob onderhevig is aan de Wet
dwangsom en de overheid verplicht is om Wob-verzoeken intern door te zenden aan
andere bestuursorganen als het zelf niet over de gevraagde documenten beschikt. Zo
leidt het indienen van één verzoek bij, bijvoorbeeld, de CVOM al snel tot procedures
bij de CVOM (voor het zaakoverzichfl, de politie (voor de foto, het ijkrapport) en het
CJIB (voor onderbouwing van de administratiekosten) zodat bij niet tijdig beslissen op
deze verzoeken in het, voor Wob-verzoekers, meest gunstige geval drie maal de
maximale dwangsom van E1.260,- wordt verbeurd.
Investeringen

Het OM en ketenpartners erkennen het belang dat de burger heeft bij het (tijdig)
verkrijgen van informatie. Om die reden hebben OM en ketenpartners aanzienlijk
geïnvesteerd om Wob-verzoeken zo goed mogelijk (en binnen de gestelde termijnen)
af te doen.
Ten aanzien van de CVOM

—

het dienstonderdeel van het OM dat belast is met de

zogenaamde 7
feitgecodeerde en gestandaardiseerde zaakstromen

—

geldt dat daar een

volledig Wob-bureau is ingericht dat bestaat uit meer dan 20 personeelsleden die zich
uitsluitend bezighouden met de behandeling van Wob-verzoeken (alsmede de
behandeling van bezwaar- en beroepschriften op grond van de Wob). Daarnaast
hebben politie en CJIB veel gedaan om informatie actief op hun websites openbaar te
maken.

1-let betreft hier voornamelijk beroepen tegen de Wahv-beschikkirig (ter zake van
lichte verkeersovertredingen), verzetten en beoordelingen in feitgecodeerde,
eenvoudige, strafzaken zoals het verzet tegen een strafbeschikking voor bijvoorbeeld
een overlastfeit.
5/17

9 april 2013 PaG!BiZ143263

I.i4PtlO1

-

1

Zo zijn bijvoorbeeld veel NMI-verklaringen (in de volksmond ijkrapporten) van
meetmiddelen op internet gepubliceerd
8 en geeft het CJIB uitgebreid informatie op
haar website over CJIB-beschikkingen, waaronder de onderbouwing van de
administratiekosten. Daarnaast wordt gewerkt aan een zogenaamd burgerportaal, waar
mensen met behulp van hun DigiD-code administratief beroep kunnen instellen.
Bovengenoemde investeringen worden op dit moment grotendeels voldaan uit
bestaande middelen en personele inzet. Dit betekent concreet dat de inzet van die
middelen en mensen ten koste gaat van de inzet voor overige taken. De Wob vergt
hierdoor niet alleen een enorme tijdsinvestering, maar de kosten daarvan zijn
inmiddels ook zo hoog dat hierdoor een onevenredig beroep wordt gedaan op de
beperkte capaciteit die het OM en zijn ketenpartners ter beschikking staan om tal van
andere belangrijke doelstellingen te realiseren. De omstandigheid dat binnen de
overheid flink moet worden bezuinigd, wringt hier des te meer.
Uitwassen

Deze investeringen kunnen echter niet voorkomen dat er mensen zijn die doelbewust
Wob-verzoeken indienen met het enkele doel aan die procedure te verdienen. Die
groep burgers hanteert daarbij een werkwijze die erop is gericht om Wob-verzoeken in
de ambtelijke molen te laten verzanden, waardoor termijnen niet worden gehaald en
dwangsommen moeten worden betaald. Hoewel de oplossing ogenschijnlijk simpel is
—

tijdig beslissen voorkomt immers het moeten betalen van dwangsommen

—

is het

tijdig beslissen op oneigenlijke Wob-verzoeken (op een manier die ook de rechterlijke
toets kan doorstaan) vaak lastig te realiseren. Zoals blijkt uit de in bijlage 1 opgenomen
voorbeelden, zijn oneigenlijke Wob-verzoekers zeer inventief en maken zij gebruik van
internetfora (als www.flitsservicni) om elkaar op de hoogte te houden van methodes
die het meest effectief zijn, in die zin dat ze leiden tot uitkering van dwangsommen.
Illustratief is de website van “de zwarte kip” dat op internet (www.dezwartekip.com)
adviseert met teksten als “niet tobben, lekker wobben” en
“samen staan we sterk, aan u verdient de overheid geen cent, maar andersom
u’el, tot wel duizenden euro’s per boete. Zie hier de instructie hoe wij samen

die misse mannetjes een koekje van eigen deeg geven

“.

8
Z
ie bijvoorbeeld: http: / /www.politie.nh/mijn-buurt/O8Iwob /nmi-verklaringen.html
6117

9 april 2013 PaOIBJZ/43263
4

$-.i

:.

.gd -.j &—.,

Uit dergelijke teksten (die ook op tal van andere internetsites te vinden zijn) blijkt eens
te meer dat een toenemend aantal burgers niet zit te wachten op een goede
behandeling van hun Wob-verzoek, maar juist het tegendeel beoogt omdat alleen dan
de uitkering van een dwangsom kan worden bereikt. Dit bleek onder meer toen De
Zwarte Kip” op 12 maart ji. het volgende bericht twitterde:
“Wob-tip: le wob-verzoek voortaan niet naar CVOM, maar naar C’JIB. CVQM heeft
ni. sinds kort aparte afdeling waar dus massaal wordt afgehandeld”.
De wens om aan één Wob-procedure zo veel mogelijk geld te verdienen en een
dergelijk verzoek zo optimaal mogelijk te benutten, verklaart ook de werkwijze dat
personen elkaar in procedures bijstaan teneinde een vergoeding voor verleende
rechtsbijstand te kunnen verkrijgen en vaak wordt aangedrongen op het organiseren
van een hoorzitting (ook wanneer standpunten herhaaldelijk zijn uitgewisseld) omdat
daarvoor één punt proceskostenvergoeding kan worden berekend. Daarnaast komt het
steeds vaker voor dat bijstandsverleners naar de rechter gaan alleen om de toegekende
proceskostenvèrgoeding aan te vechten. Het gaat dan om eenvoudige zaken waarin de
zaak als zeer licht’ is gewaardeerd, waardoor slechts 25% van het forfaitair tarief wordt
uitbetaald.
De mogelijkheid om per Wob-verzoek (dwangsom vermeerderd met
proceskostenvergoeding) ruim €2.000,- te verdienen is daarmee een belangrijke
oorzaak voor de toename van het aantal Wob-verzoeken.
Aantallen
Het aantal Wob-verzoeken is de laatste jaren dan ook enorm toegenomen.
2011

2012

2013

CJIB

> 50

> 3.000

540 (peildatum 1-4-13)

CVOMa

> 8.000

>

14.000

> 6.000 (peildatum 3-4-13)

33.000 zaken uitstroom is de
prognose.
Politie (landelijke

> 17.000

> 29.000

> prognose: 42.000

enheid)’°

Voor de onderhavige brief is alleen uitgegaan van Wob-verzoeken die door de CVOM worden
ontvangen. 1-let aantal Wob-verzoeken dat door het totale OM is ontvangen, ligt daardoor hoger.
7/17

9april2013 PaG/BJZ/43263
—

C

Lj)

..j

Het aantal dwangsommen dat moet worden uitgekeerd in verband met het niet tijdig
beslissen op deze Wob-verzoeken is daarmee eveneens fors te noemen. In mijn brief
aan mevrouw

van uw departement van 13 december 2012 (met kenmerk

PaG/BJZ/41771) is reeds aangegeven dat de CVOM in 2012 meer dan € 120.000,- aan
dwangsommen heeft betaald aan Wob-verzoekers.
De meeste Wob-verzoeken in de hierboven genoemde tabel zijn afkomstig van
personen die in een enkele zaak (bijvoorbeeld een verkeersovertreding) één verzoek
indienen met verschillende onderdelen. Hoewel deze verzoeken doorgaans eenvoudig
zijn af te handelen, gaat het om grote aantallen die evengoed aangemerkt kunnen
worden als oneigenlijk gebruik van de Wob omdat voor het verkrijgen van de
gevraagde informatie ook andere (meer geëigende) kanalen openstaan. Daarnaast is
een beperkt deel van de aantallen in de lijst, afkomstig van de hiervoor bedoelde groep
(beroeps)wobbers die de Wob inzet om hieraan te verdienen. Met de behandeling van
deze verzoeken gaat zoveel tijd gemoeid dat vertraging optreedt bij de zowel de
behandeling van deze verzoeken als bij de afhandeling van de hiervoor omschreven
eenvoudige Wob-verzoeken.
Fax
Een belangrijk communicatiemiddel dat door Wob-verzoekers wordt gebruikt is de
digitale fax. Met een druk op de knop worden vanuit de computer van de Wob
verzoeker tientallen faxen verzonden naar faxapparaten van bestuursorganen. Dit
gebeurt vaak gedurende de weekenden en in de avonduren omdat Wob-verzoekers
weten dat er op die momenten niet gewerkt wordt zodat medewerkers de volgende
werkdag grote stapels Wob-verzoeken aantreffen op faxen van verschillende afdelingen
van één bestuursorgaan, wat fouten in de hand werkt. Deze Iaagdrempelige manier
van het indienen van Wob-verzoeken (beschikbaar op elk gewenst moment, waarvoor
nauwelijks kosten worden gemaakt en altijd een succesvol verzendrapport oplevert)
draagt zeker bij aan de hoeveelheid verzonden Wob-verzoeken.
Verschillende bestuursorganen zijn er om die reden inmiddels toe overgegaan de fax
buiten bedrijf te stellen, waardoor er nu al weer berichten circuleren op internet dat
Wob-verzoekers beter een faxapparaat van een nder (niet betrokken) bestuursorgaan
kunnen gebruiken omdat het bestuursorgaan op grond van de Wob toch een
doorzendplicht heeft.
tO

In dit getal zijn de Wob-verzoeken die zijn ontvangen door de tien regionale eenheden van de
politie ten aanzien van verkeersboetes niet opgenomen.
8/17

9april2013 PaG1BJ7J43263

In bijlage 1 is een lange lijst met voorbeelden gegeven van Wob-verzoekeri die naar
oordeel van het OM en ketenpartners als oneigenlijk kunnen worden aangemerkt
omdat ze volledig voorbij gaan aan het doel waarvoor de wetgever de Wob heeft
ingesteld.
Misbruik

Op grond van deze voorbeelden kunnen OM en de ketenpartners niet anders
concluderen dan dat de Wob (die bedoeld is om de burger te informeren over gevoerd
bestuur) in combinatie met de Wet dwangsom door steeds meer mensen wordt
ingezet om dwangsomrnen te verzilveren. Voor die groep personen biedt de wet een
‘gat in de markt’ hetgeen ook blijkt uit de internetbedrijfjes die de afgelopen jaren zijn
ontstaan en die op basis van ‘no cure no pay’ hun juridische diensten aanbieden ter
bestrijding van verkeersboetes. Dat het in die zaken al lang niet meer gaat om de
inhoud van het bestreden besluit (de boete) is ook de rechtbank soms pijnlijk
duidelijk, zo bleek uit de overweging van de Rechtbank Roermond in het vonnis van 22
juli 2011 (vindplaats UN BR3 105) waarin de proceshouding van gemachtigde Meerts
ter discussie stond:
De gemachtigde van eiser heeft, zo begrijpt de rechtbank, op deze poging van
verweerder om in algemene zin afspraken te maken, omdat de gemachtigde van
eiser in meer zaken dan alleen die van eiser als geînachrigde optreedt, afl2oudend
gereageerd. Als die toelichting door verweerder juist is, en de rechtbank heeft op
voorhand geen reden om daaraan te twijfelen, kan de rechtbank weinig begrip
opbrengen voor het standpunt van de bedoelde gemachtigde. Los van allerlei
formele discussies van juridische aard komt het de rechtbank voor dat bij een
kwestie als deze uiteindelijk vooral de inhoud van het besluit, zijnde een
parkeerboete ad E 60,=, onderwerp van discussie zou moeten zijn. en dan. met name
de vraag of die al dan niet terecht is opgelegd. Aan die inhoud wordt in feite niet
toegekomen door procedures als de onderhavige te voeren die over van alles gaan
behalve over die inhoud en het aangaan van een gesprek over wat wordt gewenst
aan informatie kennelijk uit de weg wordt gegaan. Door die handelwijze wordt niet
alleen

—

in de visie van de rechtbank althans

—

onnodig beslag gelegd op tijd en

capaciteit van alle betrokkenen maar wordt ook niet toegekomen aan de
daadwerkelijke beoordeling van het (onderliggende) geschil.

9/17

9 april 2013 PaG1BJ7J43263

Deze constatering ten spijt, lukt het echter zeer zelden om in zaken waarin niet tijdig
is beslist, een dwangsom af te houden. Misbruik van procesrecht wordt zelden
aangenomen omdat de rechter een beroepschrift beoordeelt op grond van de casus
zoals die door de burger wordt voorgelegd (het niet beslissen in één verzoek) en de
daarbij niet of nauwelijks oog is voor de wijze waarop die burger het bestuursorgaan
overlaadt met tientallen andere Wob-verzoeken.
Door de brede werking van de Wob en de geringe eisen die worden gesteld aan het
indienen van verzoeken op grond van die wet, heeft de rechter weinig handvatten om
oneigenlijk gebruik aan te pakken)
1 Een, zeldzame, uitzondering betrof de uitspraak
van de rechter in kort geding van 21 maart ji. (vindplaats: UN BZ4905) waarin de
voorzieningenrechter overwoog:
4.10. 1...] Nu [gedaagde] zelf ter zitting heeft erkend dat hij honderden
procedures aanspant “gewoon om te zieken” is de conclusie gerechtvaardigd dat
[gedaagde] zijn bevoegdheid gebruikt met geen ander doel dan de gemeente
Dordrecht te schaden. Dit blijkt ook uit de onder rov. 2.4 en 2.5 aangehaalde
brieven van [gedaagde]. Dit levert misbruik van bevoegdheid op. [...]
4.12. Aan het oordeel dat sprake is van misbruik van bevoegdheid dragen
verder bij de statistische gegevens die de gemeente Dordrecht heeft overgelegd. In
2012 heeft [gedaagde] ingediend: 71 bezwaarschriften. [...J- 467 Wob-verzoeken
(1...]- 41 handhavingsverzoeken. [...] In totaal lopen er volgens de gemeente
Dordrecht nu 2247 procedures. [.1
4.14. Als [gedaagde] niet slechts het oogmerk heeft om te “zieken”, maar, zoals
uit zijn verweer valt op te maken, mede om het bestuurlijk en ambtelijk
apparaat van de gemeente Dordrecht onevenredig te belasten en de gemeente
Dordrecht aldus te dwingen haar -wettelijk en democratisch gelegitimeerde
beleid tot bestrijding van illegale kamerverhuur op te geven, dan nog is steeds
sprake van misbruik van bevoegdheid.
Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Rechtbank Den Bosch van 15 mei 2012 (vindplaats UN:
BW6412) waarin de rechtbank weliswaar kennis nam van het standpunt van het OM dat “eiser al

vele Wob-verzoeken had ingediend, dat dergelijke verzoeken soms ‘verkapt’ worden gedaan, dat
eiser gebruik maakt van onjuiste faxnummers en zijn correspondentie niet specificeert” maar
desondanks oordeelde dat geen sprake was van misbruik van procesrecht nu de geschetste
situatie niet “in dit geval” aan de orde was.

10/17

9 april 2013 PaGIBJZ/43263
S-..’

Een gemeente beschikt nu eenmaal over gelimiteerde middelen en mensen,
waardoor aannemelijk is dat de grote aandacht die Igedaagdej van de gemeente
Dordrechi’ vergt ten koste gaat van andere taken die de gemeente uitoefent, dan

wel een ongerechtvaardigde uitbreiding zou vergen van het bestuursapparaat,
waarvan de kosten moeten worden voldaan uit gemeenschapsgeld.
De situatie zoals hierboven beschreven, waarin de Wob-verzoeker voor de rechter
ruiterlijk erkent dat hij zijn verzoek indient om de overheid ‘te zieken’ komt zelden
voor zodat bestuursorganen met lede ogen moeten aanzien dat een groep burgers geld
verdient met het indienen van verzoeken, waarmee het doel van de Wob al lang niet
meer wordt gediend.
Ook de Nationale ombudsman heeft zich uitgesproken tegen de Wob als middel om de
burger te informeren. Ik verwijs u hiervoor naar de inbreng van de Nationale
Ombudsman tijdens de hoorzitting bij de Tweede Kamer op 29 september 2011 waarin
de Nationale ombudsman ervoor pleit de Wob af te schaffen en openbaarmaking van
informatie primair te beoordelen vanuit behoorlijk bestuur en niet vanuit een juridisch
perspectief. Tijdens deze hoorzitting heeft de Nationale ombudsman aangegeven dat
de Wob een bron vormt van onnodige, kostbare en tijdrovende procedures.
Anti- misbru ikwet
Signalen dat de Wob kan leiden tot oneigenlijk gebruik hebben ertoe geleid dat de
Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in een brief van 31 mei 2011
voorstellen heeft gedaan om misbruik te voorkomen.’
2 Thans is bij de Kamer een
wetsvoorstel aanhangig
3 (Wet aanpassing Wob) dat misbruik van de Wob beoogt te
voorkomen. Ondanks dat de in bijlage 1 genoemde voorbeelden van Wob-verzoeken
vallen onder de categorieën die de minister aanduidt als oneigenlijk gebruik van de
Wob, heeft de wetgever

—

om overigens begrijpelijke redenen

—

ervoor gekozen

2

Kamerstuk 32802, nr. 1. De vormen van oneigenlijk gebruik van de Wob die de minister toen noemde, zijn:
verzoeken gericht op het verdienen van geld aan de Wob door middel van inning van proceskosten of inning

van een dwangsom bij niet tijdig beslissen, verzoeken gericht op het frustreren en/of vertragen van een
bestuursorgaan en verzoeken die voortkomen Uit een obsessief streven naar openbaarmaking.
‘
W
3
ijziging van de Wet openbaarheid van bestuur in verband met aanvullingen inzake onredelijke en
omvangrijke verzoeken, inzake bijzondere verstrekkingen alsmede inzake hergebruik en in rekening te
brengen vergoedingen (Wet aanpassing Wob)

11/17

9april2013 PaG/BJ7J43263

misbruik van de Wob niet zondermeer aan te nemen. Van oneigenlijk gebruik wordt
slechts uitgegaan als aan bepaalde voorwaarden is voldaan.
Zo voorziet het voorgestelde artikel 3a van de Wet aanpassing Wob in een regeling dat
een Wob-verzoek als “kennelijk onredelijk’ buiten behandeling kan worden gelaten als
de verzoeker weigert om het Wob-verzoek te preciseren of wanneer een Wob-verzoek
kennelijk een ander doel heeft dan het verkrijgen van informatie.
Dat van dat laatste niet al te snel mag worden uitgegaan blijkt uit de tekst van de
Memorie van Toelichting waarin staat:
Eén enkel aspect dat leidt tot een vermoeden van dat het verzoek niet op
informatie is gericht, zal doorgaans onvoldoende zijn om een verzoek aan te
merken als onredelijk. Meerdere aspecten, veelal in samenhang met elkaar,
zullen pas kunnen leiden tot de overtuiging bij het bestuursorgaan dat er
sprake is van een verzoek dat niet gericht is op informatie. 1...] Van verzoeken
om (schijnbaar) irrelevante informatie, verzoeken naar aanleiding van een
verkeersboete, verzoeken tot informatie over ‘alles’ over een bepaald project,
verzoeken met het doel om te publiceren op websites, verzoeken om
informatie over derden (zoals concurrenten van de verzoeker of buren
waarmee verzoeker een conflict heeft), en verzoeken die door het
bestuursorgaan als bedrijfsgevoelig worden ervaren (zoals dossiers van
strafzaken, primaire processtukken, openbare ordedossiers, informatie over
werkwijze en kennisniveau van de politie), kan op zichzelf niet gezegd worden
dat zij niet op informatie zijn gericht, ook aL worden dergelijke verzoeken
regelmatig door bestuursorganen als hinderlijk ervaren. Alleen in samenhang
met andere aspecten kan het bestuursorgaan tot het oordeel komen dat het de
verzoeker helemaal niet is te doen om het verkrijgen van informatie en kan het
verzoek als onredelijk buiten behandeling blijven. Is dit oordeel niet te geven,
zullen dergelijke verzoeken op grond van het gebruikelijke afwegingskader van
de Wob in behandeling moeten worden genomen en beoordeeld.
Het OM komt dan ook tot de conclusie dat de Wob-verzoeken die thans worden
ontvangen (en waarvan voorbeelden in de bijlage zijn genoemd) doorgaans niet aan
die strenge eisen voldoen, zodat Wet aanpassing Wob naar verwachting geen oplossing
biedt voor het geconstateerde misbruik. Bovendien geldt dat voor het aantonen van
dergeLijk misbruik, telkens een rechterlijke procedure zal moeten worden gestart.

12/17

9april 20(3 PaGIBJZ/43263

Nu het aanpassen van de Wob ter voorkoming van misbruik al snel stuit op juridische
belemmeringen omdat moet worden voorkomen dat de overheid het belang van de
verzoeker kan beoordelen (en daarmee de haar niel welgevallige verzoeken kunnen
worden afgehouden), dient naar het oordeel van het OM en ketenpartners een andere
oplossing te worden gevonden. Daarbij zijn verschillende alternatieven de revue
gepasseerd zoals het creëren van een uitputtende openbaarmakingsregeling in de
Wahv die de Wob opzij kan zetten, het in rekening brengen van kosten voor de
behandeling van Wob-verzoeken (in plaats van de huidige ingewikkelde regeling voor
het in rekening brengen van kopieerkosten) of het aanpassen van de huidige Wet
dwangsom zodat geen dwangsom wordt verbeurd bij ongegronde aanvragen (in plaats
van kennelijk ongegronde bezwaarschriften). Deze alternatieven zullen echter, naar
verwachting niet het gewenste effect bereiken. Juist de personen die het oogmerk
hebben om aan de Wob (in combinatie met de Wet dwangsom) te verdienen zullen op
zoek gaan naar andere mogelijkheden om de wet te omzeilen en deze mogelijkheden
ook telkens vinden.
Een uitputtende openbaarniakingsregeling in de Wahv, zal dan ongetwijfeld Leiden tot
een ‘waterbed-effect’ waarbij Wob-verzoekers zich zullen wenden tot andere
bestuursorganen. 1-let vragen van een kostenvergoeding past niet bij het uitgangspunt
van de overheid’
4 en zal zal naar verwachting alleen effectief zijn als kosten in
rekening mogen worden gebracht voor de voorbereiding van een besluit (het vergaren
en uitzoeken van de documenten) omdat die kosten vaak veel hoger zijn dan het
kopiëren van de uiteindelijk te verstrekken documenten. Een dergelijke maatregel zal
echter een nadelig effect hebben omdat hierdoor ook de welwillende burger (of
kritische onderzoeksjournalist) ervan wordt weerhouden een Wob-verzoek te doen. De
“goeden” zullen dan lijden onder de ‘kwaden”.
Om die reden zien het OM en de ketenpartners vooralsnog meer in de afschaffing de
wettelijke dwangsom’
5 ten aanzien van verzoeken op grond van de Wob zodat de Wob
hierdoor niet meer aantrekkelijk zal zijn voor mensen die hieraan willen verdienen. De
minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties heeft op 12 oktober 2012
14

Zie ondermeer: http: / /www.rijksoverheid.ril/ onderwerpen/kwaliteit-en-integriteit
overheidsinstanties/vraag-en-antwoord/wat-is-de-wet-openbaarheid-van-bestuur
wob.html
b

Het instellen van rechtstreeks beroep bij niet tijdig beslissen, een ander onderdeel
van de Wet dwangsom, kan wel gehandhaafd blijven.
13/17

9 april 20(3 PaG/BiZ143263

echter de Kamer laten weten de Wet dwangsom te willen handhaven nu hierdoor
tijdige besluitvorming wordt bereikt en, aldus de minister, weinig knelpunten zijn
gesignaleerd. Uit een reactie van de VNG van 29 oktober 2012 bleek echter dat de
minister zich op een oud onderzoek (uitgevoerd in de jaren 2010 en 2011) had
gebaseerd en de informatie daarin was achterhaald en er wel degelijk knelpunten
bestaan, knelpunten die het OM en ketenpartners ook op hun terrein herkennen.
Om die reden wordt in deze brief het afschaffen van wettelijke dwangsom bepleit ten
aanzien van de Wob omdat alleen dit een effectieve remedie zal zijn om mensen te
weerhouden een Wob-verzoek in te dienen enkel met het doel hieraan te verdienen.
Wat overblijft, zijn de Wob-verzoeken van mensen die het niet zozeer te doen is om
geld, maar om informatie. Daarmee is de Wob weer in lijn met het doel waarvoor de
wet in 1980 is ingevoerd: het verschaffen van informatie over het te voeren bestuur.
Dit alles zal niet ten koste gaan van de informatievoorziening aan de burger. Het
spreekt voor zich dat OM en zijn ketenpartners zich onverminderd zullen inzetten op
de hierboven ingeslagen weg om burgers optimaal van informatie te voorzien.
Ik vertrouw erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Hoogachtend,
Het college van procureurs-generaal,

H.J. Bolhaar

14/17

9april 2013 PaG/13J7J43263
c

Bijlage 1

voorbeelden van oneigenlijk gebruik van de Wob

Voorbeelden

het indienen van buikverzoeken door bepaalde rechtsbijstandverleners. Deze
verzoeken worden gekenmerkt doordat binnen zeer korte tijd (één tot enkele
dagen) een zeer grote hoeveelheid Wob-procedures wordt gestart die zien op
verschillende CJIB-nummers. Een voorbeeld is het indienen van 1077 Wob
beroepschriften door het kantoor Backx en Ripmeester en 72 beroepszaken
door het kantoor B&K-Law;
•

het indienen van wob-verzoeken over bagatelzaken. Hierbij kunt u denken aan
verzoeken waarin wordt gevraagd of de door de CVOM gebruikte stempel
“kopie” met een K of C geschreven moet worden of verzoeken over de
verbalisant die de overtreding heeft waargenomen (kan deze schrijven, heeft
deze een ogentest ondergaan). Hoewel deze verzoeken ludiek lijken, wil ik
benadrukken dat op deze verzoeken officieel dient te worden beslist omdat
anders een dwangsom wordt verbeurd;

•

het indien en van Wob-verzoeken die, gelet op de omvang van de gevraagde
informatie, bedoeld zijn om de vertraging te veroorzaken bij de afhandeling
daarvan. Een goed voorbeeld hiervan is een Wob-verzoek waarin de
Aanwijzing van het OM over de Wahv integraal was overgetypt door de Wob
verzoeker waarbij aan het einde van elke paragraaf telkens werd gevraagd om
alle beschikbare informatie over de totstandkoming van die paragraaf. Een
ander voorbeeld is het indienen van een Wob-verzoek over directieoverleggen
van de CVOM of verzoeken om de notulen van afdelingen van de CVOM
(waaronder het Wob-cluster) waarbij voor elke maand afzonderlijk 1 Wob
verzoek werd ingediend;

•

Het CJIB ontving recent een zeer uitgebreid Wob-verzoek van een burger
(bekend met het doen van diverse Wob-verzoeken) over alle bij het CJIB
aanwezige blusmiddelen;

•

het indienen van Wob-verzoeken om informatie te verkrijgen die het mogelijk
maakt om nieuwe Wob-verzoeken in te dienen zoals bijvoorbeeld het verzoek
om alle faxnumrners kenbaar te maken die in gebruik zijn bij de CVOM. Ik
merk hierbij op dat de betreffende Wob-verzoeker al gebruik maakt van
verschillende faxnummers binnen de CVOM;

•

het in kort tijdsbestek faxen van ogenschijnlijk identieke Wob-verzoeken die bij
nadere bestudering toch blijken te verschillen doordat ze zien op dezelfde
bestuurlijke aangelegenheid, maar verschillende jaren betreffen;
15117

9april 2013 PaG/BJZ143263

het gebruik maken van verschillende faxen binnen één bestuursorgaan
(ondanks het verzoek om gebruik te maken van dezelfde fax), het niet
vermelden van juiste kenmerken (of het vermelden van onvolledige
kenmerken);
•

het sturen van een algemeen geformuleerde ingebrekestelling waarin slechts
verwezen wordt naar ‘een Wob-verzoek” van een bepaalde datum terwijl
betrokkene weet dat hij op die datum meerdere Wob-verzoeken heeft
ingediend;

•

het sturen van aanvullende verzoeken aan andere postadressen dan het adres
waarnaar de verzoeker het oorspronkelijk verzoek zond (of naar een ander
adres dan het correspondentieadres dat bij de ontvangstbevestiging was
vermeld);

•

het indienen van een verzoek waarbij het woord Wob bewust wordt vermeden,
of waarbij het verzoek enkel vermeldt op basis van welke wet het verzoek niet
is gedaan. De gedachte hierachter is dat dan in een later stadium (bij de
rechter in het kader van de vordering dwangsom) kan worden betoogd dat de
Wob (die vormvrij is) van toepassing was en het bestuursorgaan ten onrechte
geen besluit heeft genomen en een dwangsom verbeurt. Opvallend genoeg
wordt deze werkwijze vaak gebruikt door professionele Wob-verzoekers die
bewust de randen van de wet opzoeken;

•

het indienen van één Wob-verzoek met verschillende onderdelen, waarbij later
wordt betoogd dat op elk afzonderlijk verzoek een apart besluit had moeten
worden genomen zodat bij niet tijdig beslissen ook de dwangsom met dat
aantal moet worden verrnenigvuldigd. Deze methode is veel gebruikt door mr.
Zandt van Codex Mulder advocaten. Ondanks dat de rechtbank Amsterdam
deze advocaat eerder in het ongelijk heeft gesteld hierover (zie de uitspraak
van de rechtbank Amsterdam van 18 mei 2012 met vindplaats UN: BX0643)
hanteert de betrokken advocaat nog steeds deze werkwijze en heeft hij tijdens
een hoorzitting aangegeven dat zijn enige alternatief is om voor elk document
een afzonderlijk verzoek te faxen;

•

het doen van mondelinge Wob-verzoeken bij een callcenter van een
bestuursorgaan, waarbij de verzoekers het betreffende gesprek heimelijk
opnemen en het bestuursorgaan niet de gelegenheid bieden de verzoeker door
te verbinden met de juiste afdeling en het Wob-verzoek correct af te handelen.
De CVOM is meerdere keren met deze werkwijze geconfronteerd. Recentelijk
heeft de rechtbank Amsterdam in een soortgelijk verzoek beslist dat het

16/17

9 april 2013 PaG/BJ1J43263

bestuursorgaan in kwestie geen dwangsom verbeurde (uitspraak van de
Rechtbank Amsterdam van 12 maart 2013 met vindplaats UN: BZ6005);
•

het bij hetzelfde bestuursorgaan herhaaldelijk indienen een Wob-verzoek dat
telkens betrekking heeft op dezelfde informatie, terwijl verzoeker weet dat de
gevraagde informatie zich onder een ander bestuursorgaan bevindt. Omdat de
verzoeker in kwestie telkens verschillende personen bijstaat, is hier moeilijk
tegen op te treden;

•

het indienen van Wob-bezwaarschriften waar, onderaan in de tekst, een nieuw
Wob-verzoek wordt gedaan;

•

het indienen van Wob-verzoeken die zien op door verzoeker zelf gestuurde
brieven;

•

het indienen van heel veel Wob-verzoeken kort na elkaar naar aanleiding van
één bekeuring waarbij veel verzoeken zien op informatie die reeds verkregen
is. De Awb biedt het bestuursorgaan weliswaar de mogelijkheid om bij een
herhaalde aanvraag, deze vereenvoudigd af te doen onder verwijzing naar het
eerdere besluit, maar dit neemt niet weg dat telkens op het verzoek dient te
worden beslist zodat ook deze ogenschijnlijk makkelijk behandelbare zaken,
nog veel tijd vergen;

•

het stapelen van Wob-verzoeken door bijvoorbeeld een Wob-verzoek te sturen
over de toekenning van een dwangsom die verbeurd zou zijn in verband met
het niet tijdig beslissen op een ander Wob-verzoek;

•

het consequent betwisten van de ontvangst van besluiten wanneer deze niet
aangetekend worden verzonden. Hierbij speelt een rol dat de jurisprudentie
strenge eisen stelt aan het aannemelijk maken dat een besluit is verzonden
door een bestuursorgaan.

17117