Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

34 652

Wijziging van de Uitvoeringswet huurprijzen
woonruimte in verband met een verdere
modernisering van de Huurcommissie en met de
introductie van een verhuurderbijdrage

Nr. 7

NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
Ontvangen 10 februari 2017
Aanleiding
Met belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van de
algemene commissie voor Wonen en Rijksdienst inzake het voorliggende
wetsvoorstel. In het navolgende ga ik mede in op de vragen die in dit
verslag zijn gesteld, waarbij zo veel mogelijk de volgorde van het verslag
wordt aangehouden en de vragen zoveel mogelijk in samenhang worden
behandeld.
Inhoudsopgave
Algemeen

1

1. Inleiding
2. Uitbreiding taken
3. Herziening financiering van de Huurcommissie; bijdrage
verhuurders en wijziging legesregeling
4. Starten met bemiddeling en werken met drempelbedragen
5. Open benoemingsprocedure zittingsleden en onafhankelijke
leden Raad van Advies
6. Financiële gevolgen
7. Consultatie

1
3
5
12
13
13
14

1. Inleiding
De leden van de PvdA-fractie vragen waarom een grotere bijdrage van
verhuurders aan de financiering gezien moet worden als een modernisering.
Het vergroten van de bijdrage van verhuurders strookt met het idee dat de
private sector de kosten (mede) draagt van de met haar dienstverlening
verbonden activiteiten, waaronder een goede geschilbeslechting. Dit is
het geval bij meerdere (semi-)publieke instellingen. Voorbeelden hiervan
zijn de Autoriteit Woningcorporaties, de SKGZ en de SGC.

kst-34652-7
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

1

Daarnaast constateren de leden van de PvdA-fractie dat als uitvloeisel van
de doorlichting van de Dienst Huurcommissie, de status van agentschap
door de regering heroverwogen wordt. Deze leden vragen hoe deze
heroverweging zich verhoudt tot het voorliggende wetsvoorstel.
Van heroverweging van de status van agentschap is geen sprake. Wel zal
naar aanleiding van de evaluatie van de ZBO Huurcommissie de
Huurcommissie komend jaar werken aan de herinrichting van het
financieel beheer. Het doel is om te komen tot een financieel model dat
beter past bij de gevarieerdere dienstverlening van de Huurcommissie als
de Huurcommissie meer gaat bemiddelen en meer gaat inzetten op
kennisdeling. Ook zal de Huurcommissie opvolging geven aan de
aanbeveling uit de evaluatie om de zelfstandigheid van het bestuursorgaan te versterken.
De leden van de SP-fractie vragen naar het precieze bezuinigingsbedrag
per jaar en waar dit aan besteed zal worden. Komt dit ten goede aan de
huursector of verdwijnt het in de algemene middelen en is gezocht naar
andere mogelijkheden om te bezuinigen en zo de bijdrage aan de
Huurcommissie overeind te houden, zo vragen die leden.
Met dit wetsvoorstel wordt niet op de Huurcommissie bezuinigd. Door de
bijdrage van verhuurders te vergroten, wordt de Huurcommissie minder
afhankelijk van de prioritering van middelen op de begroting van Wonen
en Rijksdienst.
Daarnaast constateren de leden van de SP-fractie dat hun waarschuwing
over het Woonakkoord in 2013 is uitgekomen, namelijk dat sinds het
invoeren van de inkomensafhankelijke huurverhoging er meer zaken bij
de Huurcommissie zijn ingediend en behandeld. Deze leden vragen wat
een terugtrekkende beweging van de overheid rechtvaardigt, aangezien
diezelfde overheid voor een toename van het aantal zaken heeft gezorgd.
De verhuurdersbijdrage beoogt de bekostiging van de Huurcommissie
meer solide te maken, en meer in lijn te brengen met hoe andere
geschilbeslechters worden gefinancierd. Het wetsvoorstel beoogt niet,
zoals de leden van de SP-fractie suggereren, om een terugtrekkende
beweging vanuit de overheid te maken. Integendeel, het wetsvoorstel
beoogt een toekomstbestendige versterking van laagdrempelige
geschilbeslechting. Aan de positionering van de Huurcommissie als ZBO
en agentschap verandert dan ook niets. Verder neemt het aantal zaken bij
de Huurcommissie al langere tijd af. Dit geldt ook voor de geschillen over
de inkomensafhankelijke huurverhoging.
De leden van de SP-fractie menen dat de regels omtrent huren en
huurprijzen complexer zijn geworden en dat zowel huurders als
verhuurders hier niet voor moeten worden gestraft in de vorm van hogere
leges. Waarom wordt dit toch gedaan, zo vragen die leden.
Het beeld dat de SP-fractie schetst bij de voorstellen voor leges wordt niet
herkend. In het wetsvoorstel blijven leges voor huurders ongewijzigd, en
worden leges voor verhuurders die ook rechtspersoon zijn, verlaagd. Deze
bepaling, in combinatie met de bepaling voor gedifferentieerde leges,
beogen de kosten van de Huurcommissie te spreiden over de gebruikers
van de Huurcommissie. Hiermee wordt ook het zeer grote verschil tussen
leges voor verhuurders die natuurlijk of rechtspersoon zijn opgeheven.
Verder wordt de gedifferentieerde legesregeling alleen toegepast bij
onderwerpen waar verhuurders goed in staat mogen worden geacht de
regels toe te passen, bijvoorbeeld door goed gebruik te maken van de
informatie en hulpmiddelen die hierover door de Huurcommissie wordt
verstrekt.
Tot slot geldt dat bij het ontwikkelen van nieuwe regelgeving eenvoud
altijd een aandachtspunt is. Tegelijkertijd kunnen er wensen zijn voor

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

2

maatwerk, uitzonderingen en kunnen er nauw omschreven doelen zijn.
Dat regelgeving hierdoor complexer wordt is dan onvermijdelijk.
De regering verwacht een afname van 40% van de uitspraken van de
Huurcommissie als gevolg van het voorliggende wetsvoorstel. De leden
van de SP-fractie vernemen graag waar dit percentage op is gebaseerd.
Als de Huurcommissie meer gaat bemiddelen dan kan het aantal
uitspraken dat wordt gedaan in het kader van geschilbeslechting afnemen.
De Huurcommissie heeft geraamd dat 40% van de geschillen ook
bemiddelbaar zijn. Partijen zijn straks vrij in hun keuze om te bemiddelen
of het geschil te laten beslechten. De afname van het aantal uitspraken is
dus ook afhankelijk van de mate waarin partijen zullen kiezen voor
bemiddelen.
De leden van de CDA-fractie vragen zich af hoe omgegaan wordt met
conflicten over de bemiddeling, als bijvoorbeeld de Huurcommissie de
bemiddeling kansrijk acht, maar één van de partijen niet. Voorts vragen
deze leden of de procedure al kan worden doorgezet als dergelijke
conflicten bestaan.
Bemiddeling is altijd vrijwillig, beide partijen moeten hiermee instemmen.
Als geen overeenstemming kan worden bereikt, dan staat geschilbeslechting open.
De leden van de D66-fractie hebben de kanttekening van de Raad van
State bij het gebruik van de ministeriële regeling voor het afbakenen van
de bevoegdheden van de Huurcommissie gelezen. Kan de regering
aangeven waarom gekozen is voor het afbakenen via een ministeriële
regeling, zo vragen die leden.
Op grond van het voorgestelde artikel 4, vijfde lid, van de Uitvoeringswet
huurprijzen woonruimte doet de Huurcommissie uitspraak in geschillen
die voortvloeien uit klachten van de huurder over het handelen of nalaten
van de verhuurder in het kader van de door de verhuurder aan de huurder
geleverde producten en verrichte diensten. Daarbij moet worden
aangegeven welke geschillen de Huurcommissie in ieder geval niet
beslecht. In eerste instantie is gekozen voor een uitwerking hiervan bij
ministeriële regeling, omdat daarmee eenvoudiger soorten geschillen
kunnen worden benoemd en worden aangevuld. Na het advies van de
Afdeling advisering van de Raad van State, waarbij is geadviseerd om de
afbakening in de wet zelf op te nemen, is ervoor gekozen om alle
geschillen die tot de exclusieve bevoegdheid van de rechter behoren, uit
te sluiten en dit bij wet te bepalen.
2. Uitbreiding taken
De leden van de VVD-fractie vragen of onder de nieuwe taken ook de
energieprestaties in het kader van de energieprestatievergoeding vallen.
Zo ja, hoe kan de Huurcommissie die beoordelen, zo vragen die leden.
Inzake de energieprestatievergoeding is de Huurcommissie reeds sinds
1 september 2016 bevoegd op grond van de Wet van 18 mei 2016 tot
wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de Uitvoeringswet
huurprijzen woonruimte in verband met de mogelijkheid voor verhuurder
en huurder een energieprestatievergoeding overeen te komen (Stb. 2016,
199, inwerkingtreding Stb. 2016, 302). Geschillen inzake de energieprestatievergoeding zijn daardoor geen nieuwe onderwerpen zoals bedoeld in
het kader van dit wetsvoorstel. De Huurcommissie kan geschillen
beoordelen aan de hand van de hiervoor aangegeven wet, in combinatie
met het per 1 september 2016 in werking getreden Besluit inzake de
energieprestatievergoeding (Stb. 2016, 303) en de bijbehorende ministeriële regeling (Stcrt. 2016, nr. 45732). De Huurcommissie beschikt door

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

3

deze wettelijke regelingen over een helder beoordelingskader, dat in hoge
mate aansluit bij reeds aanwezige bestaande beoordelingsmethodieken.
De leden van de PvdA-fractie vragen waarom de keuze gemaakt is om de
geschillenbeslechting te beperken tot gereguleerde huurcontracten en de
Huurcommissie slechts te laten adviseren bij huurconflicten buiten de
gereguleerde sector in het geval alle partijen hiermee instemmen. De
leden van de PvdA-fractie vragen hoe deze keuze zich verhoudt tot de
andere organen voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting.
De werkwijze waarbij de Huurcommissie advies geeft op basis van
vrijwilligheid bij partijen als het geliberaliseerde contracten betreft, vloeit
voort uit het principe van contractvrijheid tussen huurders en
verhuurders. De contractsvrijheid houdt bijvoorbeeld in dat de huurder en
verhuurder zelf overeenkomen welke elementen zij bepalend achten voor
de hoogte van de huurprijs en de periodieke verhoging van de huurprijs.
In de gereguleerde sector ligt dit anders. Daar bepaalt wet- en regelgeving
de hoogte van bijvoorbeeld de aanvangshuurprijs en de huurprijsverhoging. In die sector ligt het dus ook meer in de rede om vanuit de
overheid voor te schrijven dat de uitspraken op geschillen bindend zijn.
Als in het geliberaliseerde segment behoefte is aan een instantie die
bindende uitspraken doet bij geschillen, staat het partijen vrij daarin te
voorzien of rechtstreeks naar de rechter te gaan. Bij andere instanties voor
geschilbeslechting bij consumentengeschillen werkt dit niet anders. Ook
daar kan per branche of sector bezien worden of er redenen zijn om de
bindendheid van uitspraken wettelijk voor te schrijven, of dat in de
betreffende branche of sector hier zelf afspraken over worden gemaakt.
De leden van de PvdA-fractie vragen welk effect de uitbreiding van de
taken van de Huurcommissie naar verwachting zal hebben op het aantal
zaken dat de Huurcommissie voorgelegd krijgt.
Het aantal extra geschillen bij de Huurcommissie door de taakuitbreiding
met klachten wordt geschat op 250 per jaar.
De leden van de PvdA-fractie vragen of er voldoende ervaring en
expertise is opgedaan om de bemiddelingstaak goed uit te voeren. Ook
vragen deze leden welke vormen van bemiddeling kunnen worden
ingezet. De leden van de SP-fractie vragen of bemiddeling op locatie
mogelijk is en zo nee, waarom niet.
Om ervaring op te doen met bemiddelen is in 2016 bij wijze van regionale
pilot bemiddeling aangeboden op een aantal locaties. Uit de pilot blijkt dat
huurders en verhuurders graag een geschil willen oplossen via bemiddeling door de Huurcommissie, dat geschillen tussen huurders en
verhuurders zich hier inhoudelijk ook voor lenen, en dat geschiloplossing
op deze manier veel sneller gaat. Op dit moment treft de Huurcommissie
de voorbereidingen om de pilot uit te breiden naar landelijk niveau.
De bemiddeling aan het begin van de procedure bij de intake gebeurt via
de telefoon en email. Belangrijk voordeel hiervan is dat huurder en
verhuurder niet hoeven te reizen en dat het daarom voor hen makkelijker
te combineren is met bijvoorbeeld werk en thuissituatie. De ervaring leert
dat er meerdere contactmomenten zijn voordat de bemiddeling rond is.
Het zou de voortgang van de bemiddeling belemmeren als hiervoor
meerdere afspraken op locatie met huurder, verhuurder en Huurcommissie gemaakt zouden moeten worden. Huurders en verhuurders
waarderen juist de snelle aanpak via de telefoon en email.
De leden van de SP-fractie vragen waarom bij de geschilbeslechting wordt
vastgehouden aan het onderscheid tussen woningcorporaties en
particuliere verhuurders. De leden van de SP-fractie willen weten waarom
huurders in de particuliere sector geen recht zouden hebben op dezelfde
huurprijsbescherming als huurders in de sociale sector.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

4

Op dit moment wordt geen onderscheid gemaakt tussen huurders van
corporaties en huurders van particuliere verhuurders. Een reactie op de
aangehouden motie Ronnes (Kamerstukken II 2016/17, 27 926, nr. 270) is
tegelijkertijd met de indiening van het wetsvoorstel verzonden aan de
Kamer (Kamerstukken II 2016/17, 34 652, nr. 5). In de motie wordt de
regering verzocht een voorstel aan de Kamer voor te leggen waardoor ook
huurders van woningen boven de liberalisatiegrens die eigendom zijn van
een corporatie, de huurprijs altijd op redelijkheid mogen laten beoordelen
door de Huurcommissie, met dien verstande dat dit niet kan leiden tot
aanpassing van de huurprijs met terugwerkende kracht.
De leden van de SP-fractie vragen met hoeveel fte de Huurcommissie
wordt uitgebreid bij een groter takenpakket.
Er is geen sprake van uitbreiding van het aantal fte bij de Huurcommissie
als gevolg van de taakuitbreiding. De extra geschillen kunnen worden
gedaan met de bestaande capaciteit,omdat het maar om een gering aantal
gaat, het aantal andere geschillen terug loopt en de veranderingen in de
werkwijze naar verwachting en verbeterde efficiency met zich
meebrengen.
3. Herziening financiering van de Huurcommissie; bijdrage
verhuurders en wijziging legesregeling
De leden van de VVD-fractie vragen of het een bewuste keuze is om bij de
tariefdifferentiatie geen rekening te houden met het aantal verhuureenheden van de verhuurder.
In de gedifferentieerde legesregeling wordt geen rekening gehouden met
het aantal woningen omdat van verhuurders hetzelfde wordt verwacht
namelijk dat de regels worden toegepast. Een grote verhuurder zou hier
even goed toe in staat moeten zijn als een kleine verhuurder. Het is dus
ook niet zo dat verhuurders met een groot aantal woningen per definitie
eerder in aanmerking komen voor het gedifferentieerde legestarief dan
verhuurders met een beperkt aantal woningen. Daarnaast wordt voorgesteld om te voorzien in een hardheidsclausule voor het geval onverkorte
en strikte toepassing van de legesregeling zou leiden tot een onredelijke
uitkomst. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als de verhuurder als gevolg
van een administratieve fout meermaals de aanvangshuur verkeerd heeft
vastgesteld.
Is de tariefdifferentiatie te omzeilen door een juridische splitsing door te
voeren, zo vragen de leden van de VVD-fractie.
De Huurcommissie zal in de uitvoering van de gedifferentieerde legesregeling gebruik maken van de gegevens van verhuurders zoals deze
bekend worden bij de Huurcommissie. Als deze gegevens, al dan niet na
juridische splitsing, zouden wijzigen dan is het in theorie mogelijk om de
gedifferentieerde legesregeling te omzeilen. Het risico hiervan wordt als
klein ingeschat aangezien een verhuurder hiervoor aanzienlijk kosten zou
moeten maken.
De leden van de VVD-fractie vragen hoe verhuurders in studentensteden
in het kader van het gedifferentieerde tarief beschermd worden tegen de
praktijken van juridische adviesbureaus die op no-cure-no-pay basis
werken.
Het doel van de gedifferentieerde legesregeling is bereiken dat
verhuurders aanvangshuren vaststellen met een huurprijs waarbij
rekening is gehouden met het WWS puntensysteem. Er is gezien dat doel
geen reden om verhuurders in studentensteden die geconfronteerd
worden met de praktijken van juridische adviesbureaus die op no-cure-nopaybasis werken, anders te behandelen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

5

De leden van de PvdA-fractie vragen waarom de financiering van de
Huurcommissie niet solide en structureel zou zijn.
Op dit moment bestaan de baten van de Huurcommissie uit baten uit
leges en een bijdrage vanuit de begroting Wonen en Rijksdienst. De
middelen voor de bijdrage aan de Huurcommissie zijn op de Rijksbegroting niet structureel beschikbaar. Herprioritering van middelen binnen
de begroting voor Wonen en Rijksdienst bleek vaak noodzakelijk. Leges
vormen ook geen solide en structurele inkomstenbron omdat de
legesinkomsten variabel zijn. De hoogte hiervan is afhankelijk van het
aantal geschillen per jaar en van welke partij in het ongelijk wordt gesteld.
Wanneer de Huurcommissie gevarieerdere dienstverlening gaat
aanbieden door bemiddelen en door meer in te zetten op kennisdeling
zullen de legesinkomsten verder afnemen. Een succesvolle modernisering
van de werkwijze van de Huurcommissie verkleint dan dus de financiële
basis. Door de bijdrage van verhuurders te vergroten en minder afhankelijk te maken van leges, wordt de financiering van de Huurcommissie
stabieler omdat deze minder afhankelijk wordt van de prioritering van
middelen op de begroting van Wonen en Rijksdienst en de keuze van
typen dienstverlening.
Nu de voorgestelde verhuurderbijdrage gebaseerd wordt op de aangifte
voor de verhuurderheffing vragen de leden van de PvdA-fractie zich af of
dit wel een stabiele financiering van de Huurcommissie oplevert, nu veel
politieke partijen in hun verkiezingsprogramma’s wijzigingen aan de
verhuurderheffing voorstellen. Deze leden vragen voorts te reageren op
de onzekerheid van de financiering die wijzigingen aan de verhuurderheffing met zich mee kunnen brengen voor de bekostiging van de
Huurcommissie.
De verhuurderbijdrage sluit enkel aan op de gegevens van de verhuurders
uit de aangifte verhuurderheffing. Wijzigingen in de verhuurderheffing
hoeven geen directe problemen op te leveren om een stabiele grondslag
voor de verhuurderbijdrage te behouden. Wanneer de verhuurderheffing
zou worden afgeschaft, dan heeft dit wel gevolgen voor de verhuurderbijdrage omdat gegevens van verhuurders dan zouden ontbreken. De
verhuurderheffing is bedoeld als structurele maatregel. Het afschaffen van
de verhuurderheffing vergt een wetswijziging. Op dat moment zal worden
bezien op welke wijze de benodigde gegevens van verhuurders verkregen
kunnen worden om de verhuurdersbijdrage te innen.
Worden de «bescheiden» uitvoeringskosten van de verhuurderbijdrage
alleen gerealiseerd door volledig de systematiek van de verhuurderheffing
te volgen en zo ja, zouden de kosten van een geheel eigen grondslag voor
de verhuurderbijdrage niet veel te groot zijn, gezien de geschatte
inkomsten van minder dan € 7 miljoen, zo vragen de leden van de
PvdA-fractie.
Door gebruik te maken van reeds beschikbare gegevens van verhuurders
wordt inderdaad bespaard op uitvoeringskosten. Het is bijvoorbeeld niet
nodig om een nieuw registratiesysteem op te zetten voor verhuurders. Het
opzetten van een registratiesysteem brengt met name extra incidentele
kosten met zich mee. De kosten van het opzetten daarvan zijn niet
geraamd.
De leden van de PvdA vragen hoe het grotere aantal taken bij de
Huurcommissie goed gediend kan worden binnen de huidige begroting.
De Huurcommissie verwacht dat de toename aan kosten vanwege de
extra geschillen door de taakuitbreiding worden gecompenseerd doordat
op andere onderdelen minder kosten worden gemaakt.
Ook vragen deze leden welke onafhankelijkheid de Huurcommissie heeft
in het vaststellen van de eigen begroting, om daarmee de kwaliteit van de
dienstverlening te waarborgen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

6

De ontwerpbegroting wordt ieder jaar door de Huurcommissie opgesteld.
De begroting van de Huurcommissie maakt onderdeel uit van de
begroting Wonen en Rijksdienst, welke wordt vastgesteld door de Eerste
en Tweede Kamer.
De leden van de PvdA vragen of de verhouding Rijksbijdrage – verhuurderbijdrage ook aangehouden wordt als de benodigde middelen voor de
Huurcommissie groter blijken te zijn of de Rijksbijdrage dan wel de
verhuurderbijdrage gefixeerd worden.
In de begroting van de Huurcommissie zal ieder jaar rekening worden
gehouden met een verhuurdersbijdrage en een Rijksbijdrage. Deze
begroting maakt onderdeel uit van de begroting Wonen en Rijksdienst. De
begroting Wonen en Rijksdienst wordt door de Eerste en Tweede Kamer
vastgesteld. De beslissing over de verdeling tussen Rijksbijdrage en
verhuurderbijdrage wordt hiermee dus ook aan de Eerste en Tweede
Kamer voorgelegd.
Om te bepalen of de voorgestelde maatregel de kosten bij de juiste partij
neerlegt vragen de leden van de PvdA-fractie of het klopt dat meer dan
90% van de verhuurderbijdrage betaald zal worden door woningcorporaties, mede doordat verhuurders met minder dan 50 woningen niet
aangeslagen zullen worden. Is het niet zo dat juist bij de kleinere
particuliere verhuurders relatief veel zaken spelen waarin de huurder in
het gelijk gesteld wordt, zo vragen die leden. Mede daarom willen deze
leden graag weten welk deel van de aangedragen zaken, waarin de
verhuurder in het ongelijk gesteld zijn betrekking hebben op woningcorporaties en welk deel op particuliere verhuurders. De leden van de
PvdA-fractie vragen voorts of het, gezien de cijfers, daadwerkelijk zo is dat
met de voorgestelde wijze van financieren de vervuiler betaalt. Ook
vragen deze leden welke alternatieve vormen van financiering overwogen
zijn die de kosten meer neerleggen bij de verhuurders met negatieve
uitspraken en waarom deze alternatieven verworpen zijn.
De hoogte van de bijdrage is afhankelijk van het aantal woningen van de
verhuurder rekening houdend met de «heffingsvrije voet» van 50
woningen. Hoe de verhouding uitpakt bij de bijdrage tussen corporaties
en private verhuurders hangt af van het aantal woningen in hun bezit. In
onderstaande tabel staan de meest recente gegevens hierover:

Aantal woningen van verhuurders met meer dan 50
woningen
Vrijstelling van 50 woningen per verhuurder
Totaal aantal woningen in berekening

Totaal

Corporaties

Overig

2.300.222
49.600
2.250.622

2.149.268
18.550
2.130.718

150.954
31.050
119.904

Er worden geen gegevens bijgehouden van het aantal woningen van
verhuurders met geschillen bij de Huurcommissie. Het is dus niet bekend
of verhuurders met een klein aantal woningen ook vaker geschillen
verliezen. Worden de verhuurders die gelijk kregen (43%) uitgesplitst naar
corporaties en overige verhuurders, dan blijken de corporaties in 2015
aanmerkelijk vaker in het gelijk te zijn gesteld dan de overige verhuurders,
namelijk in 62% respectievelijk 23% van de gevallen.
Zoals hiervoor al genoemd is in de vormgeving van de bijdrage ervoor
gekozen om gebruik te maken van bestaande gegevens over verhuurders
voortvloeiend uit de aangifte Verhuurderheffing. Op deze manier kunnen
de uitvoeringskosten beperkt blijven. Naast de verhuurdersbijdrage bevat
het wetsvoorstel een aantal bepalingen die beogen een balans te brengen
in de verdeling van de kosten van de Huurcommissie over de gebruikers.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

7

Zo wordt voorgesteld om één legestarief voor alle verhuurders te
hanteren, zodat kleine verhuurders zonder rechtspersoonlijkheid meer
gaan meebetalen aan de Huurcommissie. Daarnaast bevat het
wetsvoorstel een bepaling waarbij hogere leges kunnen worden opgelegd
aan verhuurders die vaak in het ongelijk worden gesteld bij geschillen
over aanvangshuren en all in huurprijzen.
De leden van de PvdA-fractie vragen hoeveel verhuurders de afgelopen
vijf jaar geconfronteerd zouden zijn met hogere leges en hoeveel zaken
deze verhuurders verloren hebben.
Hieronder wordt aangegeven hoeveel verhuurders in een jaar een geschil
hadden over aanvangshuur of all in huurprijs, en hoeveel van deze
verhuurders dat vaker dan twee maal per kalenderjaar hadden.
Jaar

Aantal

Van totaal

2012
2013
2014
2015
2016

33
28
40
45
35

589
482
455
484
456

De leden van de PvdA-fractie vragen waarom bij het aantal keren dat een
verhuurder in het ongelijk is gesteld voor een jaar is gekozen, en niet voor
een langere termijn van bijvoorbeeld drie of vijf jaar.
De reden dat voor een termijn van één jaar is gekozen is om de uitvoering
van de gedifferentieerde legesregeling te vereenvoudigen. Hoe langer de
termijn die wordt gekozen, hoe langer de Huurcommissie het aantal keren
dat een verhuurder in het ongelijk wordt gesteld bij de betreffende
geschillen moet bijhouden. Dit brengt administratieve lasten voor de
Huurcommissie met zich mee.
De leden van de PvdA-fractie vragen of gelijkluidende verzoeken juist ook
niet kunnen wijzen op het moedwillig niet naleven van het woningwaarderingsstelsel.
Als sprake is van het moedwillig niet naleven van het woningwaarderingstelsel, dan kan geen beroep worden gedaan op de hardheidsclausule. Er
is voorzien in een hardheidsclausule voor het geval onverkorte en strikte
toepassing van de legesregeling zou leiden tot een onredelijke uitkomst.
Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als de verhuurder als gevolg van een
administratieve fout meermaals de aanvangshuur verkeerd heeft
vastgesteld.
De leden van de PvdA-fractie vragen of een besluit van de Huurcommissie
om de huur te verlagen gecombineerd kan worden met een naheffing van
de verhuurderheffing door de Huurcommissie of de Belastingdienst.
De Verhuurderheffing gaat uit van de situatie geldend op 1 januari van elk
jaar, dit betekent dat per 1 januari volgend op de uitspraak van de
huurcommissie de betreffende woning onder de Verhuurderheffing valt.
Indien een belastingplichtige dit verzuimt op te geven bij zijn aangifte kan
de Belastingdienst hiervoor een naheffingsaanslag met mogelijk een
boete opleggen.
De leden van de SP-fractie willen weten waarom ervoor is gekozen om de
financiering van de Huurcommissie aan te passen aan die van andere
geschillenbeslechters – zoals de Stichting Klachten en Geschillen
Zorgverzekeringen (SKGZ) – en niet andersom. Waarom is er niet voor
gekozen om andere geschillenbeslechters, zoals SKGZ, onafhankelijker te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

8

maken door een andere financiering, in plaats van de financiering van de
Huurcommissie door het Rijk uit te hollen, zo vragen die leden.
Het kabinet acht het goed te rechtvaardigen dat de private sector de
kosten (mede) draagt van de met haar dienstverlening verbonden
activiteiten. Zij veroorzaken immers zelf een deel van die kosten, en zij
hebben zelf baat bij die activiteiten.
Verhuurders krijgen met het voorliggende wetsvoorstel een direct
financieel belang en zullen wellicht willen en kunnen sturen op de richting
of bedrijfsvoering van de Huurcommissie. De leden van de SP-fractie
vragen hoe de regering de onafhankelijkheid van de Huurcommissie zal
waarborgen.
Er zijn meerdere checks en balances die de kwaliteit van de Huurcommissie borgen, en die voorkomen dat de onafhankelijkheid van de
Huurcommissie in het geding komt. In de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel is het voornemen geuit om de Huurcommissie aan te
wijzenals buitengerechtelijke geschillenbeslechting zoals bedoeld in de
Implementatiewet buitengerechtelijke geschillenbeslechting consumenten. Hiermee is wettelijk geborgd dat de Huurcommissie aan de
kwaliteitseisen moet voldoen die voortvloeien uit de Implementatiewet.
Overigens staat kwaliteit altijd al hoog in het vaandel bij de Huurcommissie. De Implementatiewet moet dus vooral gezien worden als «een
stok achter de deur».
Wat betreft het behoud van de onafhankelijkheid en de invloed van de
Raad van Advies: de Raad van Advies kan alleen het bestuur van de
Huurcommissie adviseren. Dit is opgenomen in de Uitvoeringswet
huurprijzen woonruimte en in het bestuursreglement. Het bestuursreglement dient op basis van de Uitvoeringswet huurprijzen woonruimte te
worden goedgekeurd door de Minister. Op deze wijze is geborgd dat de
Raad van Advies geen invloed kan uitoefenen die de onafhankelijkheid
van de Huurcommissie in het geding kan brengen. Daarnaast is de
onafhankelijkheid en kwaliteit van de Huurcommisie geborgd doordat de
Huurcommissie een ZBO is waardoor de Huurcommissie op afstand van
de overheid staat maar wel onder eindverantwoordelijkheid van de
Minister. Dit volgt uit de Kaderwet ZBO.
De leden van de SP-fractie vragen waarom de verhuurderbijdrage aan de
Huurcommissie zal worden gebaseerd op de verhuurderheffing, omdat
voor de verhuurderheffing een heffingsvrije voet geldt en dus een
vertekend beeld geeft, aangezien kleine verhuurders en woningcorporaties worden uitgezonderd van de verhuurderheffing. Ook wordt over
geliberaliseerde huurwoningen geen verhuurderheffing betaald. De leden
van de SP-fractie vragen daarom hoe wordt voorkomen dat woningcorporaties te veel geld moeten betalen in verhouding tot andere verhuurders.
Zoals hiervoor al genoemd is in de vormgeving van de bijdrage ervoor
gekozen om gebruik te maken van bestaande gegevens over verhuurders
voortvloeiend uit de aangifte Verhuurderheffing. Op deze manier kunnen
de uitvoeringskosten beperkt blijven. Naast de verhuurdersbijdrage bevat
het wetsvoorstel een aantal bepalingen die beogen een balans te brengen
in de verdeling van de kosten van de Huurcommissie over de gebruikers.
Zo wordt voorgesteld om één legestarief voor alle verhuurders te
hanteren, zodat kleine verhuurders zonder rechtspersoonlijkheid meer
gaan meebetalen aan de Huurcommissie. Daarnaast bevat het
wetsvoorstel een bepaling waarbij hogere leges kunnen worden opgelegd
aan verhuurders die vaak in het ongelijk worden gesteld bij geschillen
over aanvangshuren en all in huren.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

9

De leden van de SP-fractie vragen daarom welke andere mogelijkheden er
zijn om de verhuurderbijdrage te berekenen. De leden van de SP-fractie
vragen om schematisch weer te geven welke alternatieven er zijn en wat
de voor- en nadelen van deze alternatieven zijn.
Alternatieve mogelijkheden

Voor- en nadelen

Het verhogen van leges

Onderzocht is in hoeverre hogere leges een
bijdrage kunnen leveren aan de grotere
bijdrage van verhuurders. Er zijn echter
grenzen aan het verhogen van leges als ook de
laagdrempeligheid van de Huurcommissie
moet worden geborgd. Geconstateerd is dat
het niet mogelijk is om leges te verhogen
zodat het budgettaire belang wordt gehaald
zonder de toegang tot de Huurcommissie
ernstig te verslechteren. Dit effect zou nog
worden versterkt indien de dalende trend in
het aantal geschillen verder zou doorzetten
Geconcludeerd is dat er op het werkterrein van
de Huurcommissie geen gedragingen zijn aan
te wijzen waar een punitieve sanctie als een
bestuurlijke boete gerechtvaardigd is.
Daarnaast leiden boetes ook niet tot een vaste,
stabiele inkomstenbron.

Het opleggen van bestuurlijke boetes door de
Huurcommissie

Als geen gebruik zou worden gemaakt van de reeds beschikbare
gegevens uit de aangifte Verhuurderheffing, zou het nodig zijn om een
nieuw registratiesysteem op te zetten voor verhuurders. Het opzetten van
een registratiesysteem brengt extra kosten met zich mee.
De leden van de SP-fractie merken op dat door het voorliggende
wetsvoorstel het tarief voor verhuurders in de vorm van natuurlijke
personen sterk worden verhoogd van € 25 naar € 300. Welke gevolgen
heeft dit voor kleine (particuliere) verhuurders, en in hoeverre wordt met
deze groep verhuurders rekening gehouden, zo vragen die leden.
Het klopt dat in het wetsvoorstel wordt voorgesteld om leges van
verhuurders die natuurlijk persoon zijn te verhogen. Deze bepaling, in
combinatie met de bepaling voor gedifferentieerde leges, beogen de
kosten van de Huurcommissie te spreiden over de gebruikers van de
Huurcommissie. Hiermee wordt ook het zeer grote verschil tussen leges
voor verhuurders die natuurlijk of rechtspersoon zijn kleiner.
De leden van de SP-fractie vragen hoe dit wetsvoorstel zich verhoudt tot
een nota van wijziging uit februari 2014 (Kamerstuk 33698–13).
De leden van de SP-fractie refereren aan de wetswijziging waarin de leges
voor verhuurders en huurders zijn gewijzigd. Met de wetswijziging
werden leges voor huurders en verhuurders die natuurlijke personen zijn
€ 25. Leges voor verhuurders die rechtspersoon waren werden € 450. In
het voorliggende wetsvoorstel blijven leges voor huurders ongewijzigd,
en worden leges voor verhuurders die ook rechtspersoon zijn, verlaagd.
Deze bepaling, in combinatie met de bepaling voor gedifferentieerde
leges, beogen de kosten van de Huurcommissie te spreiden over de
gebruikers van de Huurcommissie. Hiermee wordt ook het zeer grote
verschil tussen leges voor verhuurders die natuurlijk of rechtspersoon zijn
kleiner.
De leden van de SP-fractie vragen waarom er voor de Huurcommissie
leges moeten worden betaald, terwijl één van de redenen van de regering
is om de Huurcommissie in lijn te brengen met andere geschillenbeslechters.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

10

De reden dat ook aan huurders leges worden gevraagd als zij in het
ongelijk worden gesteld is om aan huurderszijde een afweging te
stimuleren van de slagingskans van het opbrengen van een geschil bij de
Huurcommissie.
De leden van de CDA-fractie vragen in hoeverre belastingheffing
verenigbaar is met de toepassing van de hardheidsclausules. Bovendien
vragen deze leden hoe voorkomen wordt dat met willekeur de hardheidsclausule wordt toegepast.
Met de verhuurderbijdrage is geen sprake van belastingheffing. De
hardheidsclausule is wel in lijn met de hardheidsclausule zoals deze kan
worden toegepast bij bijvoorbeeld belastingwetten. Er is voorzien in een
hardheidsclausule voor het geval onverkorte en strikte toepassing van de
legesregeling zou leiden tot een onredelijke uitkomst. Dit kan bijvoorbeeld
het geval zijn als de verhuurder als gevolg van een administratieve fout
meermaals de aanvangshuur verkeerd heeft vastgesteld. Als sprake is van
het moedwillig niet naleven van bijvoorbeeld het WWS, dan kan geen
beroep worden gedaan op de hardheidsclausule. De Huurcommissie
draagt er in haar beleid zorg voor dat de hardheidsclausules niet
willekeurig worden toegepast.
De leden van de D66-fractie vragen waarop het legestarief van € 300 is
gebaseerd.
De reden dat één legestarief van € 300 is gekozen is om het verschil in
leges tussen verhuurders die natuurlijk persoon en rechtspersoon zijn te
verkleinen. Om de verhoging van de leges voor verhuurders die natuurlijke persoon zijn die hierin besloten ligt te matigen wordt tegelijkertijd
een verlaging van het huidige legestarief voorgesteld.
Hoe vaak werden er in 2015 en 2016 door een rechtspersoon leges betaald
en hoe vaak door particuliere verhuurders, zo vragen de leden van de
D66-fractie.
In 2015 werden leges in 1.475 gevallen betaald door particuliere
verhuurders, en in 2.123 gevallen door verhuurders met rechtspersoonlijkheid. In 2016 ging het om 1.427 legesbetalingen door particulieren en
1.742 legesbetalingen door verhuurders met rechtspersoonlijkheid.
Als een rechtspersoon voor de derde maal in het ongelijk gesteld wordt,
wordt het legestarief verhoogd tot € 700. De leden van de D66-fractie
vragen waarom is gekozen voor deze tussenstap. Hoeveel procent van de
zaken in de afgelopen twee jaar zouden onder de huidige regels onder de
tarieven voor de eerste maal ongelijk, tweede maal ongelijk en derde maal
ongelijk vallen en daarmee niet-kostendekkend zijn, welke schattingen zijn
er gemaakt voor deze leges voor de komende jaren en hoeveel inkomsten
worden er minder geraamd met het voorliggende voorstel in vergelijking
met geheel kostendekkende leges, zo vragen die leden.
In onderstaande tabel staat weergegeven hoeveel zaken onder de
voorgestelde gedifferentieerde legesregeling zouden zijn gevallen:

Verhuurders 2 maal ongelijk
Verhuurders vaker dan 2 maal ongelijk

2015

2016

40 van de 484
verhuurders (8%)
45 van de 484
verhuurders (9%)

39 van de 456 verhuurders (9%)
35 van de 456 verhuurders (8%)

De gedifferentieerde legesregeling gaat niet alleen gelden voor rechtspersonen, maar voor alle verhuurders. In de gedifferentieerde legesregeling
wordt bij de 2e maal in het ongelijk (en dus niet de 3e maal zoals nu wordt
gezegd in de vraag) de leges verhoogd naar € 700. Wordt de verhuurder

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

11

voor de 3e maal in het ongelijk gesteld dan bedragen de leges € 1.400. Het
idee achter de stapsgewijze verhoging in leges is dat verhuurders die
vaker te maken krijgen met het toepassen van het WWS puntensysteem
bij het vaststellen van aanvangshuren of het uitsplitsen van huurcontracten, hier bekender mee raken, en dus ook goed in staat mogen worden
geacht de aanvangshuurprijs conform het WWS vast te stellen.
Het aantal geschillen over aanvangshuurprijzen en all-in huren fluctueert
jaarlijks. De extra legesinkomsten als gevolg van de gedifferentieerde
legesregeling en de vergelijking met geheel kostendekkende leges kan,
vanwege onzekerheid omtrent het aantal geschillen, en de mate waarin
verhuurders (geheel of gedeeltelijk) in het ongelijk worden gesteld, niet
betrouwbaar worden ingeschat.
De leden van de D66-fractie vragen in hoeveel zaken er geprobeerd is te
bemiddelen en in hoeveel zaken is dit gelukt. Tot wanneer loopt de
landelijke pilot die vanaf januari 2017 wordt uitgerold, zo vragen die
leden.
In 2016 zijn 1.273 zaken via brede intake en bemiddeling afgedaan. De
landelijke pilot die vanaf januari 2017 wordt uitgerold, loopt tot medio
2018.
Het lid Van Vliet vraagt of de verdeling van kosten niet op een andere
manier vastgesteld kan worden. Volgens berekeningen gaan woningcorporaties samen circa 95% van de verhuurdersbijdrage betalen, terwijl zij
maar bij de helft van alle geschillen betrokken zijn. Is dit de bedoeling, zo
vraagt het lid Van Vliet.
Naast de verhuurdersbijdrage bevat het wetsvoorstel een aantal
bepalingen die beogen een balans te brengen in de verdeling van de
kosten van de Huurcommissie over de gebruikers. Zo wordt voorgesteld
om één legestarief voor alle verhuurders te hanteren, zodat kleine
verhuurders zonder rechtspersoonlijkheid meer gaan meebetalen aan de
Huurcommissie. Daarnaast bevat het wetsvoorstel een bepaling waarbij
hogere leges kunnen worden opgelegd aan verhuurders die vaak in het
ongelijk worden gesteld bij geschillen over aanvangshuren en all-in
huurprijzen.
Het lid Van Vliet vraagt hoe de Minister de verwachte besparing door de
Huurcommissie gaat meenemen in de berekening van de bijdrage door
verschillende partijen.
In de begroting van de Huurcommissie zal ieder jaar rekening worden
gehouden met een verhuurdersbijdrage en een Rijksbijdrage. Deze
begroting maakt onderdeel uit van de begroting Wonen en Rijksdienst. De
begroting Wonen en Rijksdienst wordt door de Eerste en Tweede Kamer
vastgesteld. De beslissing over de verdeling tussen Rijksbijdrage en
verhuurderbijdrage wordt hiermee dus ook aan de Eerste en Tweede
Kamer voorgelegd.
4. Starten met bemiddeling en werken met drempelbedragen
De leden van de VVD-fractie vragen hoeveel zaken onder de bagatelvoorziening vallen, wanneer de drempel op resp. € 5, € 10 en € 15 per maand
wordt gelegd.
Verhoging van de drempelbedragen zal niet leiden tot substantieel minder
geschillen bij de Huurcommissie. Zie de tabel hieronder:
Aantal zaken bij financieel belang (2015)

Huurverlaging (7:254 BW)

Drempel
€5

Drempel
€ 10

Drempel
€ 15

224

232

239

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

12

Aantal zaken bij financieel belang (2015)

Huurverhoging bij woningverbetering (7:255 BW)
Huurverlaging bij gebreken (7:257 BW)

Drempel
€5

Drempel
€ 10

Drempel
€ 15

44
675

44
676

44
677

De leden van de PvdA-fractie lezen dat een geschil alleen in behandeling
genomen wordt als het belang groter is dan € 3 per maand. Deze leden
vragen of bij het voorleggen van een geschil het belang altijd is vast te
stellen en hoe met onzekerheid hiermee kan worden omgegaan.
Net als nu bij de servicekostenzaken zal bij de intake van het geschil
worden nagegaan of er sprake is van een gering financieel belang. Als het
financieel belang niet vast te stellen is, wordt de zaak gewoon in behandeling genomen.
5. Open benoemingsprocedure zittingsleden en onafhankelijke
leden Raad van Advies
De leden van de PvdA-fractie vragen hoe de gelijke vertegenwoordiging
van de zittingsleden te garanderen is, wanneer de leden niet meer
voorgedragen worden door de vertegenwoordigers van huurders en
verhuurders. Ook vragen deze leden waardoor de huidige benoemingsprocedure niet naar behoren werkt. De leden van de SP-fractie vragen
waarom het aanwijzen van zittingsleden door huurders en verhuurders
niet wordt gehandhaafd. Welke noodzaak is er om dit te veranderen en
hoe verhoudt zich het loslaten van de voordracht tot de onpartijdigheid en
de onafhankelijkheid van de Huurcommissie, zo vragen die leden.
Het doel van de gewijzigde procedure is om de Huurcommissie in staat te
stellen voldoende kwalitatief goede zittingsleden te werven. Van de
zittingsleden wordt een forse bijdrage verwacht in de zittingscommissie.
Dit zal alleen maar toenemen als straks eenvoudigere geschillen worden
afgehandeld in overleg via intake en bemiddeling, en het aandeel van
zwaardere zaken bij de zittingscommissie dus groter wordt. De bepaling
dat bij de benoeming van de zittingsleden de belangen van huurders en
verhuurders gelijkelijk zijn vertegenwoordigd blijft ongewijzigd. Dit zal
onderdeel uitmaken van de functieprofielen die de Huurcommissie voor
deze functie zal opstellen met betrokkenheid van de koepelorganisaties.
Ook zal de Huurcommissie voorafgaand aan de voordracht van een
zittingslid, hierover met de koepelorganisaties overleggen.
6. Financiële gevolgen
De leden van de PvdA-fractie constateren dat de regering inschat dat de
financiële gevolgen van de uitbreiding van de taken van de Huurcommissie neutraal zullen zijn. Deze leden vragen de regering nader uit te
leggen hoe dit kan. Daarnaast worden in het voorliggende wetsvoorstel
wel degelijk extra kosten van € 350.000 voor 250 extra zaken genoemd. De
leden van de PvdA-fractie vragen hoe dit zich verhoudt tot een neutrale
invloed op de financiën.
In de memorie van toelichting is aangegeven wat de directe financiële
gevolgen voor de overheid en verhuurders zijn als gevolg van de
taakuitbreiding; die zijn neutraal. Uitbreiding van de taken bij de
Huurcommissie heeft indirect financiële gevolgen voor verhuurders en
overheid als hierdoor de totale lasten van de Huurcommissie stijgen en
deze lasten worden doorberekend via de verhuurders- en rijksbijdrage aan
de Huurcommissie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

13

Het aantal extra geschillen bij de Huurcommissie door de taakuitbreiding
met klachten wordt geschat op 250 per jaar. De structurele kosten die
hiermee gemoeid zijn bestaan uit het aantal verzoeken vermenigvuldigd
met de kosten die gemaakt worden om deze geschillen te beslechten (p x
q). Bij 250 extra geschillen bedraagt dit € 350.000 per jaar. In dit bedrag
wordt nog geen rekening gehouden met de legesinkomsten. Als legesinkomsten zouden worden meegerekend dan valt dit bedrag lager uit. In de
begroting van de Huurcommissie wordt de toename aan kosten vanwege
de extra geschillen door de taakuitbreiding gecompenseerd doordat op
andere onderdelen minder kosten worden gemaakt.
7. Consultatie
De leden van de PvdA-fractie vragen naar de mogelijkheden en risico’s dat
de verhuurders via de Raad van Advies of anderszins invloed krijgen op
de taakuitoefening door de Huurcommissie. Kan de regering toezeggen
dat de gewijzigde financiering de kwaliteit en onafhankelijkheid van de
Huurcommissie niet aantast, zo vragen die leden. De leden van de
D66-fractie vragen in hoeverre de regering de mening van de Woonbond
deelt dat een wettelijke borging de onafhankelijkheid van de Huurcommissie verbetert. Op welke manier zou dit wettelijk geborgd kunnen
worden, ook als de manier van financiering van de Huurcommissie
verandert.
Er zijn meerdere checks en balances die de kwaliteit van de Huurcommissie borgen, en die voorkomen dat de onafhankelijkheid van de
Huurcommissie in het geding komt. In de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel is het voornemen geuit om de Huurcommissie aan te wijzen
als buitengerechtelijke geschillenbeslechting zoals bedoeld in de
Implementatiewet buitengerechtelijke geschillenbeslechting consumenten. Hiermee is wettelijk geborgd dat de Huurcommissie aan de
kwaliteitseisen moet voldoen die voortvloeien uit de Implementatiewet.
Overigens staat kwaliteit altijd al hoog in het vaandel bij de Huurcommissie. De Implementatiewet moet dus vooral gezien worden als «een
stok achter de deur», zoals reeds eerder gemeld.
Zoals reeds eerder opgemerkt: wat betreft het behoud van de onafhankelijkheid en de invloed van de Raad van Advies: de Raad van Advies kan
alleen het bestuur van de Huurcommissie adviseren. Dit is opgenomen in
de Uitvoeringswet huurprijzen woonruimte en in het bestuursreglement.
Het bestuursreglement dient op basis van de Uitvoeringswet huurprijzen
woonruimte te worden goedgekeurd door de Minister. Op deze wijze is
geborgd dat de Raad van Advies geen invloed kan uitoefenen die de
onafhankelijkheid van de Huurcommissie in het geding kan brengen. Van
de leden van de Raad van Advies wordt verwacht dat zij hun rol breed
opvatten. In hun oordeelsvorming dienen zij het belang van kwalitatieve
geschilbeslechting en onafhankelijkheid van de Huurcommissie te
betrekken. Het is vervolgens aan het bestuur om een advies van de Raad
van Advies in de besluitvorming af te wegen tegen alle andere belangen
en adviezen die van belang zijn.
Daarnaast is de onafhankelijkheid en kwaliteit van de Huurcommissie
geborgd doordat de Huurcommissie een ZBO is, waardoor de Huurcommissie op afstand staat van de overheid maar wel onder eindverantwoordelijkheid van de Minister. Dit volgt uit de Kaderwet ZBO.
De leden van de D66-fractie vragen in hoeverre een verhuurder, als het
voorstel wordt uitgevoerd, kan besluiten zijn of haar bijdrage niet te
betalen als het oordeel van de commissie hem of haar niet bevalt, zo
vragen die leden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

14

Verhuurders worden wettelijk verplicht hun bijdrage te leveren.
De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
R.H.A. Plasterk

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 652, nr. 7

15