Aan de orde is de behandeling van:
- het voorstel van wet van de leden Gerkens en
Van Vroonhoven-Kok houdende wijziging van Boek
7 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet handhaving consumentenbescherming in verband met de
invoering van voorschriften betreffende de
doorverkoop van toegangskaarten voor een
publieke gebeurtenis op het terrein van sport of
cultuur (doorverkoop toegangskaarten) (31461).
De voorzitter: Dit onderwerp spreekt mij als oudsportwoordvoerder zeer aan. Het is een heuglijk feit dat
hier weer een initiatiefwetsvoorstel van de Kamer aan de
orde is. Dat is altijd mooi. Ik heet de bewindslieden die
ons vandaag in een adviesrol terzijde staan, de minister
van Justitie en de staatssecretaris van Economische
Zaken, van harte welkom, evenals mevrouw Wolfram,
medewerker van het ministerie van Justitie, die als
adviseur van de initiatiefnemers optreedt. Ik dank haar
voor haar bijdrage in het voortraject en vanavond.
Vandaag houden wij de eerste termijn van de Kamer.
Ik geef als eerste het woord aan mevrouw Gesthuizen
van de SP. Verder moet ik melden dat de heer Van der
Ham tot zijn spijt geen kans ziet om aan het debat deel te
nemen.
De algemene beraadslaging wordt geopend.
©
Mevrouw Gesthuizen (SP): Voorzitter. Wij bespreken
vandaag het initiatiefwetsvoorstel-Gerkens/Van
Vroonhoven-Kok. Dit moet een einde maken aan de
woekerwinsten op toegangsbewijzen. Eindelijk! Het heeft
namelijk lang geduurd voordat de wet voorlag. Mijn
fractie is blij met het wetsvoorstel, want we vinden het
goed om een einde te maken aan deze praktijken. We
kennen allemaal de verhalen van mensen die gefrustreerd zijn doordat ze geen kaartje hebben kunnen
bemachtigen, van mensen die wel een kaartje hebben
gekocht, maar voor een absurd hoge prijs en van
mensen die graag een kaartje wilden kopen, maar het
niet konden betalen.
Een concert, een sportwedstrijd, theatervoorstellingen,
cabaret: het zijn stuk voor stuk unieke evenementen,
waar we het vandaag over hebben. Ajax-Feyenoord 2010
is niet hetzelfde als Ajax-Feyenoord 2011. Een concert
van Crowded House in de Heineken Music Hall is anders
dan een concert in Vorst Nationaal in België. Politici
willen stimuleren dat mensen zich betrokken voelen bij
kunst, cultuur en sport. Wij subsidiëren zelfs evenementen om ervoor te zorgen dat de prijzen laag en dus
betaalbaar blijven.
Het probleem van geprofessionaliseerde doorverkoop
is niet nieuw. Vroeger stonden de advertenties in de
krant: twee kaartjes voor de Stones à 150 gulden. Nu
gaat deze handel vooral via internet, want kaartjes
worden ook steeds vaker in eerste instantie via internet
aangeboden. Je koopt een kaartje voor een voorstelling
via de site van de schouwburg of op de site van een
officieel ticketbureau. Ook de doorverkoop, de secundaire
verkoop, loopt nu echter vrijwel altijd via internet. De
doorverkoop heeft een enorme vlucht genomen, mede
door het veranderen van de wijze van kopen en
verkopen. Zo gaat het niet meer om een paar kaarten per

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

evenement, maar om honderden kaarten. Bij Il Divo
kocht één handelaar 500 kaarten. Als je een evenement
bezoekt, is het ook lucratief om meer kaartjes te kopen
dan je zelf nodig hebt. Deze kun je dan weer doorverkopen aan een handelaar die er grof voor betaalt. Zo
worden er aan alle kanten kaarten aan de markt
onttrokken. Steekproeven geven cijfers van 11% tot 21%.
Dat zijn dus kaartjes die daarna voor een veel hogere
prijs opnieuw in de verkoop gaan. Hierdoor dreigt
marktverstoring te ontstaan en daarom is ingrijpen
gerechtvaardigd.
De secundaire kaartverkoop belemmert ook de
organisator om zijn werk goed te doen. Als hij denkt dat
een concert is uitverkocht en overgaat tot het organiseren van een tweede concert, is de zaal bij het eerste
concert opeens niet helemaal vol en komt bij het tweede
concert misschien zelfs niet eens de helft opdraven. De
artiest spreekt hem hierop aan, want ook hij was in de
veronderstelling voor een volle bak te mogen spelen.
Ook voor de bezoeker is het vreemd: waar zijn al die
mensen; het concert was toch uitverkocht?
De organisator heeft op basis van het aantal verkochte
kaarten de benodigde hoeveelheid drank en eten
berekend. Daar blijft hij nu mee zitten. Bij het voetbal
speelt ook het veiligheidsaspect een rol. Artiesten zien
echter tegelijkertijd dat een kaartje in de doorverkoop
een heel hoge prijs heeft. Zij willen deze prijs vervolgens
ook in eerste instantie vragen. Daardoor wordt de prijs
dus opgedreven. Prijselasticiteit werkt echter maar voor
een bepaald segment van de markt.
Er zijn echter ook artiesten die uitgesproken redenen
hebben om juist geen hoge prijs te vragen voor een
kaartje. Herman Finkers wil bijvoorbeeld dat zijn
voorstellingen voor een breed publiek bereikbaar zijn. Hij
bedingt een redelijke prijs en een ander loopt bij
doorverkoop met zijn wens weg. Sterker nog, die
verdient dik aan zijn prestatie als artiest en Herman
Finkers ziet er vervolgens niets meer van terug. Hij heeft
dus het nakijken.
Er valt veel te zeggen over de handelspraktijken van
de secundaire verkopers. Inmiddels is er een gedragscode waarop nu al overtredingen zijn. Dat geeft weinig
hoop op verbetering. De SP is dan ook blij dat de
Consumentenautoriteit deze sector in de gaten houdt. Op
die manier kunnen oneerlijke praktijken worden
aangepakt. Het lijkt mij ook niet de bedoeling van de
indieners om met dit wetsvoorstel dat probleem op te
lossen. Of zie ik dat verkeerd?
De heer Cramer (ChristenUnie): Mevrouw Gesthuizen
heeft het in haar bijdrage over de kennelijke marktverstoring en de onevenwichtigheid. Ik deel met haar de
zorgen om de woekerwinsten. Ik wil mevrouw Gesthuizen echter vragen op basis van welke gegevens zij die
marktverstoring concludeert.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Als 20% van de kaartjes aan
de markt wordt onttrokken, lijkt mij dat een reden om te
zeggen dat er marktverstoring is. 11% tot 21% van de
kaarten wordt in eerste instantie aangekocht en
vervolgens voor hogere prijzen doorverkocht. Ik vind dat
marktverstoring.
De heer Cramer (ChristenUnie): Dat is geen generiek
beeld. Het gaat niet over alle concerten. Er zijn incidenten met deze percentages bekend. Kan mevrouw

9 februari 2010
TK 52

52-4812

Gesthuizen
Gesthuizen aantonen of er bij die specifieke concerten
sprake was van een dusdanige marktverstoring dat niet
iedereen aan zijn trekken kon komen?
Mevrouw Gesthuizen (SP): Ik vraag de heer Cramer om
iets specifieker aan te duiden wat hij met ″aan zijn
trekken kunnen komen″ bedoelt. Bedoelt hij dat je een
kaartje kunt bemachtigen of dat iedereen een kaartje kan
bemachtigen? Wij hebben het over een schaars goed.
Sowieso kan niet iedereen aan zijn trekken komen. Voor
een evenement wordt in principe een afgewogen prijs
vastgesteld. Je betaalt iets voor de show, je betaalt voor
de artiest, je betaalt voor de locatie en voor de uniciteit
van het evenement. Ik maak er bezwaar tegen dat de
prijs van zo’n kaartje twee keer of zelfs drie keer over de
kop gaat. Kaartjes die € 65 kosten, kosten daarna € 195.
Als ik € 195 voor een kaartje moet betalen dat eigenlijk
door degene die het organiseert, voor € 65 in de markt
wordt gezet, kan ik stellen dat ik niet aan mijn trekken
ben gekomen.

naar een internetprovider stappen die een site voor
doorverkoop host. Ik weet niet of burgers dat zullen
doen, maar in ieder geval zouden organisatoren van
evenementen dit wel moeten doen. De Consumentenautoriteit moet een duidelijke rol gaan spelen. Ik vraag de
indieners en de bewindspersonen of daarvoor een apart
boetetarief nodig is, of volstaan de huidige regels?
Ook begrijp ik dat met het nu voorliggende wetsvoorstel binnen de EU sites kunnen worden aangepakt die
zich vestigen in een EU-lidstaat, maar de Nederlandse
markt bedienen. Moet er dan altijd geprocedeerd worden
in dat andere land, dus in dat land buiten Nederland?
Hoe zit het met niet-EU-landen? Is er, als deze wet van
kracht wordt, welwillendheid bij bedrijven als Google,
eBay en Marktplaats om mee te werken aan het van het
web krijgen van die sites? Hoe kunnen we hun medewerking desnoods afdwingen? Is ten slotte ook de consument strafbaar die een kaartje maar al te graag wil
bemachtigen, als hij of zij dat koopt bij een professionele
doorverkoper, dus een secundaire handelaar, ongeacht of
deze gebruik maakt van internet of niet?

De heer Cramer (ChristenUnie): In hoeverre heeft dat de
markt verstoord? Hebt u gegevens daarvan?

©

Mevrouw Gesthuizen (SP): De markt wordt verstoord
als de consument geconfronteerd wordt met een veel
hogere prijs. De markt wordt ook verstoord als de
organisator van een evenement uitgaat van een
uitverkochte zaal en de artiest ook daarop is ingesteld,
terwijl vervolgens blijkt dat 10% of 15% van de kaartjes
niet verkocht is, omdat ze veel te duur waren in de
secundaire verkoop. Dan blijkt het evenement dus
helemaal niet uitverkocht te zijn.
In de kern vragen wij ons vandaag af of het gerechtvaardigd is dat een uniek product tegen woekerprijzen
wordt verkocht. Mijn antwoord daarop is ″nee″. Je kunt
namelijk zeggen dat dit allemaal vrije markt is. Iedereen
heeft het recht om te doen wat hij wil met wat hij
gekocht heeft. Je kunt zeggen dat je maar op tijd had
moeten zijn of dat je gewoon pech hebt als je geen
kaartje kunt bemachtigen. Zoals ik heb betoogd, gaat de
handel over schaarse evenementen, maar ook over
minder schaarse. Als er een evenement is en wij
allemaal klaarzitten om een kaartje te bemachtigen,
moeten wij constateren dat niet iedereen gelijke kansen
heeft om een kaartje te krijgen.
Het gaat hier niet om de doorverkoop van een enkel
kaartje. Het gaat hier om het wegkapen van honderden
kaarten en soms meer. Daardoor heeft de consument
gewoonweg minder kans om een kaartje te krijgen.
Minuten nadat het evenement op de site blijkt uitverkocht te zijn, moet de consument aanzien dat op andere
sites die secundaire verkoop toelaten, het internet
volstroomt met kaartjes waarvan de prijs meermalen
over de kop gaat. Ik zou voorstellen om daar inderdaad
een einde aan te maken. De beide indieners krijgen van
mij dan ook een compliment voor hun initiatief. Ik
begrijp bovendien dat de markt – de organisatoren van
de evenementen – zit te springen om een dergelijke wet.
Zij kunnen dan handelaren die een louche rol spelen,
eindelijk aanpakken.
Heb ik het goed begrepen, dat de organisatoren van
evenementen een actieve rol zullen gaan spelen in het
opsporen en aanpakken van professionele doorverkoop
als de wet er komt? Naar ik begrijp, kunnen volgens dit
wetsvoorstel ook de Consumentenautoriteit en burgers

Mevrouw Van der Burg (VVD): Voorzitter. De VVD-fractie
heeft grote waardering voor het vele werk dat de
indieners, mevrouw Gerkens en mevrouw Van Vroonhoven, hebben geleverd met betrekking tot dit wetsvoorstel. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat ik weet hoeveel
uren, ook kleine uurtjes, je kwijt kunt zijn aan de
voorbereiding van zo’n initiatiefwetsvoorstel. Voor hun
werklust prijst de VVD-fractie de indieners dan ook.
Over de inhoud zijn wij een stuk minder te spreken.
Dat brengt mij meteen bij de eerste vraag. Wat is het
percentage consumenten dat belang heeft bij dit
wetsvoorstel? Kunnen de indieners dat eens aangeven?
Het wetsvoorstel voorziet in een regeling voor de
doorverkoop van toegangskaarten voor een van tevoren
georganiseerde publieke gebeurtenis op het terrein van
sport of cultuur in Nederland. Iets regelen in een wet is
een, maar het kunnen handhaven is twee. Zijn de
indieners, zeker gegeven de niet mis te verstane
advisering van de Consumentenautoriteit op dit punt
middels een uitvoerings- en handhavingstoets, niet bang
dat bij inwerkingstelling van deze wet massaal zal
worden uitgeweken naar buitenlandse internetsites om
toegangskaarten door te verkopen waar het afdwingen
van effectieve handhaving van de voorgestelde regeling
vrijwel onmogelijk is? Zijn de indieners niet bang dat
tussenhandelaren vermomd als particulieren hun kaartjes
gaan aanbieden op websites als Marktplaats?
Het lijkt erop dat de indieners het doel van hun
regeling zo belangrijk vinden dat het aantonen van de
omvang van het probleem en het al dan niet effectief
kunnen handhaven van de regeling van ondergeschikt
belang zijn. Ontstaat zo niet symboolwetgeving, vraagt
de VVD-fractie. Duidt het feit dat de Raad voor de
Rechtspraak in zijn advies slechts weinig extra zaken
verwacht hier niet ook op? Naar het oordeel van de
VVD-fractie gaat dit wetsvoorstel ook veel bureaucratie
met zich meebrengen. De verkoper moet bijvoorbeeld bij
combinatieverkoop van een toegangskaart met een zaak
of een dienst onderscheid maken tussen de kale prijs van
de toegangskaart en die van de andere zaak of dienst.
Dat gaat een behoorlijke rompslomp geven. Zien de
indieners dat ook zo? Kunnen de indieners ook reageren

Tweede Kamer

9 februari 2010
TK 52

Doorverkoop toegangskaarten

52-4813

Van der Burg
op het feit dat de Consumentenautoriteit dit ook
signaleert?
Voor de burger geldt dat hij zelf bij de rechter via het
civielrecht het te veel betaalde geld per kaartje moet
gaan terughalen. Gaat de burger dit doen voor bijvoorbeeld € 100? Kortom, kunnen de indieners aangeven
hoeveel burgers daadwerkelijk dit traject in zullen gaan
en welke administratieve lasten hiermee gemoeid zijn
voor dezelfde burgers? Graag ontvangt de VVD-fractie
ook het advies van Actal op dit punt.
Het lijkt er verder op dat de indieners er onterecht van
uitgaan dat de marktwerking wordt verstoord door de
doorverkoop van tussenhandelaren. Ik heb bij de
beantwoording van de zijde van de indieners in hun nota
naar aanleiding van het verslag de statistische gegevens
gemist die deze aannames van de indieners steunen. Er
worden wel voorbeelden genoemd, maar daar blijft het
bij. Ook de Raad van State signaleert dit punt. Kunnen de
indieners alsnog aangeven op welke statistische
gegevens zij hun aanname baseren? Sterker nog, uit
onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen blijkt dat
de tussenhandelaren maar 3,7% van het totale marktaandeel doorverkopen. Laten wij het op 5% houden voor het
gemak. Dan rijst toch de vraag wat de indieners met veel
bureaucratie willen regelen met dit wetsvoorstel.

eniging en een gedragscode. Die bieden in elk geval
meer transparantie, garanties en duidelijkheid voor de
consument. Al met al lijkt het wetsvoorstel ons dan ook
niet effectief. Ik wil hierop graag een reactie. Waarom
wachten zij niet op die zelfregulering?
In het algemeen vraagt de VVD-fractie zich af hoe
andere landen in de Europese Unie optreden tegen dit
verschijnsel van doorverkoop van toegangskaarten. En
vooral, want daarover wordt helemaal niets gezegd: hoe
effectief zijn die maatregelen? Daarom gaat het toch
uiteindelijk? Hoe denken de indieners dat er nog kan
worden gehandhaafd als tussenhandelaren zich vestigen
buiten de Europese Unie? Hoe verklaren de indieners,
zoals zij in de memorie van toelichting aangeven, dat
marktpartijen niet in staat zijn om het probleem zelf op te
lossen en dat de mogelijkheden zijn uitgeput, terwijl de
Vereniging van Nederlandse Poppodia en Festivals
aangaf tijdens de hoorzitting dat er voldoende mogelijkheden zijn om te reguleren? Ik vraag de indieners: wie
heeft nu de juiste visie?
De VVD-fractie heeft de beantwoording van de
indieners gemist op onze vragen over de consument die
wordt beschermd door de Wet koop op afstand en over
de consumentenbescherming die wordt geboden door
bepaalde secundaire markten.

Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA):
Voorzitter. Weet mevrouw Van der Burg wel dat dit
Groningse onderzoek is uitgevoerd in opdracht van de
secundaire verkopers?

Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA):
Mevrouw Van der Burg heeft het even over de hoorzitting gehad. Ik was bij dezelfde hoorzitting en ik heb daar
andere dingen gehoord. Ik heb juist het volgende
gehoord van de festivalorganisatoren: juist met dit in
onze hand hebben wij handvatten om wat te kunnen
doen en nu hebben wij geen mogelijkheden om dat te
doen. Dus ik weet niet bij welke hoorzitting u was, maar
waar ik zat, heb ik gehoord dat zij zitten te springen om
wetgeving.

Mevrouw Van der Burg (VVD): Ik heb gezien dat er een
opdracht voor gegeven is. Het valt mij ook op dat het
een universiteit is geweest die het onderzoek heeft
gedaan. Ik ga er tot het tegendeel bewezen is van uit dat
de universiteit zich aan bepaalde codes heeft te houden,
want zo gaat dat in dat wereldje. De universiteit kan niet
zomaar onderzoeksgegevens op tafel leggen die de
opdrachtgever welgevallig zijn.
Bovendien geven de indieners aan dat zij met
verbazing kennis hebben genomen van dit onderzoek
door de Rijksuniversiteit Groningen, terwijl dit onderzoek
de enige statistische onderbouwing is in de hele
memorie van toelichting. Kunnen de indieners aangeven
waarom zij dit onderzoek min of meer in twijfel trekken,
terwijl zij er zelf geen andere statistische gegevens
tegenoverstellen en terwijl zij aangeven dat zij niet
hebben kunnen bekijken hoe de onderliggende cijfers tot
stand zijn gekomen? Dat vind ik heel raar bij een
onderzoek van de universiteit. Op die vraag wil ik graag
antwoord.
Door de indieners wordt verder gesuggereerd, niet
onderbouwd, dat de secundaire marge de prijs zou
beïnvloeden, maar 3,7%, zeg 5%, is toch veel te weinig
om die prijs daadwerkelijk te beïnvloeden? Ik gaf al
eerder aan dat ook de handhaafbaarheid van dit
wetsvoorstel voor de VVD-fractie een groot zorgpunt is,
juist waar het activiteiten vanuit het buitenland betreft.
Tussenhandelaren kunnen namelijk uiterst eenvoudig
uitwijken naar een land binnen of buiten de Europese
Unie. Ik hoef dit de digitale expert van de Tweede Kamer,
mevrouw Gerkens, niet uit te leggen. Zij en overigens
ook haar mede-indiener weten toch als geen ander dat
kaartverkoop voor een groot gedeelte via internet
plaatsvindt? Dat is nu net wat zij willen beïnvloeden. De
zelfregulering is in gang gezet en er is een branchever-

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

Mevrouw Van der Burg (VVD): Als ik iets zou moeten
doen in dit kader, zou ik het ook makkelijk vinden als de
overheid dat voor mij deed. Ik heb deze club, die ik
expliciet heb genoemd, horen zeggen dat er wel degelijk
nog mogelijkheden zijn. Er zijn ook andere clubs, waar ik
ook brieven van heb gekregen, die zeggen: de overheid
moet het doen. Ik geef u ook aan waar mijn twijfels zitten
bij dit wetsvoorstel. Behalve de vraag of er überhaupt
wel sprake is van marktverstoring, kun je wel een wet
maken, maar als je die niet kunt handhaven, als je
niemand kunt aanpakken, waar zijn wij dan mee bezig
met elkaar? Daarover maak ik mij ernstig zorgen. Ik hoop
dat u mijn zorgen deelt en dat de indieners hierop een
beter antwoord hebben dan tot dusverre.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Eigenlijk had ik willen
wachten tot mevrouw Van der Burg haar betoog had
afgerond, maar omdat zij het nu zo nadrukkelijk over
handhaving heeft, stel ik toch nu mijn vraag. De
VVD-fractie is heel kritisch over het voorstel, maar het is
ook heel duidelijk dat zij het niet direct helemaal wil
afschieten. Gelet op haar kritische vragen over de
handhaving, vraag ik mij af waar precies zij het bezwaar
van de handhaving in ziet.
Mevrouw Van der Burg (VVD): Ik ben inderdaad zeer
kritisch, maar ik vind het ook netjes om in een debat de
indieners van een voorstel, zeker als zij er veel werk van
maken, de gelegenheid te bieden om mijn vragen goed

9 februari 2010
TK 52

52-4814

Van der Burg
te beantwoorden. Je oordeel vel je dan bij de tweede
termijn of de stemming.
In allerlei adviezen, zoals die van de Raad van State of
van de Consumentenautoriteit, organisaties die niet
zomaar wat zeggen, wordt aangegeven dat er een heel
groot handhavingsprobleem is. In stuk nr. 6 is te lezen
dat de Consumentenautoriteit geen juridische grondslag
zegt te hebben om in het buitenland, binnen de EU, te
handhaven. Als probleem noemt zij dat zij zelfs binnen
de Europese Gemeenschap geen bevoegdheden heeft,
omdat zij, in tegenstelling tot in andere situaties, geen
overeenkomst heeft waarin staat dat de Consumentenautoriteit het van het andere land overneemt. De Raad van
State heeft ook nogal wat kritische noten over de
handhaving gekraakt. Daar baseer ik mij op, en ook op
gewoon gezond verstand.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Dan zou ik mevrouw Van der
Burg graag twee zaken voorleggen. Ziet zij het probleem
en vindt zij, als zij het probleem ziet, dat de situatie
onwenselijk is en dat het probleem moet worden
aangepakt? Op dit moment kunnen wij het probleem niet
aanpakken, want professioneel doorhandelen is niet
illegaal in Nederland. Maar op het moment dat het
voorstel kracht van wet heeft gekregen, is professioneel
doorhandelen gewoon illegaal. Met een beroep op de
Europese regelgeving waarin staat dat een vrije markt
niet mag leiden tot het kunnen uitoefenen van een
criminele activiteit in het buitenland – in ieder geval
binnen de EU – kun je zorgen voor handhaving, zelfs als
het gaat om sites die vanuit het buitenland worden
gerund.

instrumenten aangrijpen om ervoor te zorgen dat zij,
desnoods in den vreemde, hun recht kunnen halen.
Mevrouw Van der Burg (VVD): Ik denk dat dat buitengewoon moeilijk wordt. Misschien zou dat binnen de EU
nog kunnen, maar ik denk dat het een illusie is om te
verwachten dat dit buiten de EU mogelijk is. Als de
indieners daar een ander antwoord op hebben, hoor ik
dat graag.
De VVD-fractie heeft dus de beantwoording van de
indieners over de consumentenwetgeving gemist. Ik hoor
daarover graag meer. Ook onze vragen over de aansprakelijkheid bij de eventuele annulering van een evenement
als het wetsvoorstel in werking treedt, zijn nog niet
beantwoord.
Al met al stel ik vast dat het initiatiefwetsvoorstel naar
het oordeel van de VVD-fractie in de praktijk niet veel
toegevoegde waarde zal hebben. De zelfregulering van
de markt wordt niet afgewacht. Bovendien zal de
rechtshandhaving in de praktijk moeilijk, zo niet
onmogelijk blijken te zijn, vooral op internet en buiten de
EU. Mijn fractie staat dan ook voorshands kritisch ten
opzichte van dit wetsvoorstel.
©

Mevrouw Gesthuizen (SP): Nu begrijp ik in ieder geval
waar het probleem voor de VVD-fractie zit. Ik hoor
mevrouw Van der Burg namelijk zeggen dat niet bekend
is hoe groot het probleem is Daaruit begrijp ik dat, als
het probleem beduidend groter zou zijn, haar fractie het
ermee eens zou zijn dat het zou moeten worden
aangepakt, omdat zij het toch ook onwenselijk vindt.
Wanneer het om handhaving binnen en ook buiten de
EU gaat, denk ik niet direct aan de Consumentenautoriteit. Als ik het goed heb begrepen, zullen de organisatoren die zitten te springen om deze wet, alle juridische

De heer Cramer (ChristenUnie): Voorzitter. Ik vervang
mijn collega Anker, die de behandeling van dit wetsvoorstel had voorbereid, maar die nu ziek op bed ligt.
Ik begin met een woord van dank voor de initiatiefnemers. Het is altijd te prijzen als Kamerleden gebruikmaken van hun recht van initiatief. Dat levert ook weleens
verrassende combinaties op. Vandaag wordt een voorstel
van de SP-fractie en de CDA-fractie behandeld. Het is
goed om te zien dat ook de CDA-fractie blijkbaar tot het
inzicht is gekomen dat marktwerking niet altijd zaligmakend is, al had die conclusie volgens mijn fractie op
andere dossiers meer voor de hand gelegen.
Toch is het goed dat er aandacht is voor dit onderwerp. Als je als consument een kaartje krijgt thuisgestuurd waarvoor je € 100 hebt betaald, terwijl op dat
kaartje de originele prijs van € 40 staat vermeld, dan
voel je je gepakt. Zo voel je je al helemaal als je je van
het prijsverschil bij de aankoop niet bewust was.
Tegelijkertijd blijft overeind staan dat je als consument
toch € 100 voor het kaartje over hebt gehad. Het is
daarbij soms maar wat de gek ervoor geeft.
Om de ticketmarkt goed te laten werken, is in ieder
geval transparantie van belang. Daarin wordt met dit
wetsvoorstel voorzien. Ook heeft dit initiatief de
tussenhandelaren ertoe gebracht, een gedragscode op te
stellen. Dat is in ieder geval al één vrucht van het vele
werk dat met dit initiatiefwetsvoorstel is gemoeid. Het
wetvoorstel gaat echter verder dan het bevorderen van
transparantie op de ticketmarkten. Dat roept bij de fractie
van de ChristenUnie de nodige vragen op.
Om in te grijpen in een markt, moet je goede redenen
hebben. Het overheidsbeleid is erop gericht om culturele
evenementen en sportevenementen voor grote groepen
toegankelijk te houden. Dat is een streven dat ook de
ChristenUnie onderschrijft. De initiatiefnemers hebben
echter nog onvoldoende aannemelijk gemaakt dat die
toegankelijkheid zodanig in gevaar is dat het noodzakelijk
en proportioneel is om met wetgeving in te grijpen. In de
nota naar aanleiding van het verslag leek de motivering
meer te berusten op het tegengaan van de woekerwin-

Tweede Kamer

9 februari 2010
TK 52

Mevrouw Van der Burg (VVD): Wij zijn zeker niet voor
doorverkopen met woekerwinsten, maar wij vinden het
pas wenselijk om in de markt in te grijpen als er
daadwerkelijk sprake is van marktverstoring. Als je
uitgaat van de 5% die de RUG heeft genoemd, vinden wij
dat echt geen marktverstoring. Wij willen dus graag
cijfers hebben van de indieners die aantonen dat er
sprake is van een zodanige marktverstoring dat het
gerechtvaardigd is om in te grijpen. Dat betekent dat je
überhaupt moet nadenken over ingrijpen. De Raad van
State geeft dat overigens ook aan.
Mevrouw Gesthuizen heeft het over handhaving
binnen de EU. Het is net zo makkelijk om naar de
Oekraïne te gaan, maar in haar advies over de uitvoeringstoets en de handhaafbaarheidstoets stelt de
Consumentenautoriteit dat zij binnen de EU op dit
moment niet de juridische grondslag heeft om in het
buitenland op te treden en dat dit probleem niet valt
onder de afspraken die de Consumentenautoriteiten
hebben gemaakt om elkaar helpen. Daar zit ook een
probleem.

Doorverkoop toegangskaarten

52-4815

Cramer
sten dan op het waarborgen van de toegankelijkheid van
evenementen. Ik moet dan ook zeggen dat de fractie van
de ChristenUnie teleurgesteld was in de beantwoording
van de vragen die wij daarover in de schriftelijke inbreng
hebben gesteld. Daarom geef ik de initiatiefnemers graag
de gelegenheid om mijn fractie alsnog van de noodzaak
van dit wetsvoorstel te overtuigen. In dat kader stel ik
ook de volgende vragen.
De schattingen van het percentage toegangskaarten
dat wordt doorverkocht, lopen uiteen. Het is dus
onduidelijk hoe groot het probleem is en of de toegankelijkheid van evenementen in het algemeen wel echt in
gevaar is. De indieners sluiten niet uit dat van alle
kaarten die in Nederland worden verkocht, slechts 3,7%
wordt doorverkocht. Daarbij zijn er wel uitschieters bij
bepaalde evenementen. Het is nogal wat om in zo’n
situatie met wetgeving in te grijpen. Kunnen de
initiatiefnemers zeggen hoe groot het probleem
daadwerkelijk is? Waarvoor bieden zij met dit wetsvoorstel een oplossing? Bij hoeveel evenementen is de
toegankelijkheid daadwerkelijk in gevaar geweest?
Bij evenementen waarbij het aanbod kaarten ruim is,
zou de doorverkoop van kaarten lucratief zijn doordat
wederverkopers misleidende informatie verstrekken,
waardoor de consumenten zich niet bewust zijn van het
feit dat zij te veel betalen. Dit laat echter onverlet dat,
gezien het ruime aanbod, het gros van de kaarten tegen
officiële prijzen te koop is. De toegankelijkheid is dan
toch niet in gevaar? Bovendien levert de regeling voor
oneerlijke handelspraktijken al een bijdrage aan het
tegengaan van suggestieve websites en onvolledige
informatieverstrekking. Ik hoor daarom graag waarom
het noodzakelijk en evenredig is om een verbod op
doorverkoop van toegangskaarten tegen een hogere prijs
in te stellen.
Bij grote evenementen waarvoor het aanbod aan
toegangskaarten gering is, lijkt het probleem zich meer
voor te doen. Echter, de organisatie van dit soort
concerten is in handen van een beperkt aantal organisatoren en er is geen sprake van een gering aantal
toegangskaarten en officiële verkooppunten, zo stellen de
initiatiefnemers in de memorie van toelichting. Juist deze
categorie evenementen lijkt zich te lenen voor verkoop
van kaarten op naam. De initiatiefnemers komen zelf met
het voorbeeld van het Engelse Glastonburyfestival. Zij
stellen dat dit festival erg populair is en dat het dus ieder
jaar is uitverkocht, waardoor de investering gemakkelijk
kon worden terugverdiend door de evenementenorganisator. Ik krijg graag nader toegelicht waarom het voor
deze categorie noodzakelijk en evenredig is om een
verbod in te stellen op doorverkoop van toegangskaarten
tegen een hogere prijs.
Het antwoord op onze vragen in de schriftelijke ronde
was kort: er worden woekerwinsten behaald en dat is
onacceptabel. Dat is toch iets anders dan dat de
toegankelijkheid in het geding is. Laat er geen misverstand over bestaan: ook de fractie van de ChristenUnie
vindt de situatie waarbij woekerwinsten worden gemaakt
onwenselijk. Tegelijk moeten we wel constateren dat bij
dit soort evenementen consumenten blijkbaar nog altijd
bereid zijn om op de markt van vraag en aanbod deze
hoeveelheid geld neer te leggen voor de tickets. Zoals ik
al zei, het is soms net wat de gek ervoor geeft. Ik vind
wetgeving om deze excessen tegen te gaan wel heel ver
gaan, te meer daar er ook vraagtekens te stellen zijn bij
de handhaafbaarheid van dit voorstel. Welke alternatie-

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

ven hebben de initiatiefnemers overwogen? Is het
verplicht stellen van een gedragscode niet een betere
weg om transparantie te garanderen en excessen tegen
te gaan? Kunnen de initiatiefnemers aangeven waarom
de overheid moet ingrijpen en voorbij moet gaan aan de
eigen verantwoordelijkheid van de consumenten en de
markt?
Ik heb een aantal opmerkingen over de handhaafbaarheid. De voorgestelde regeling is in beginsel alleen
geldig in de Nederlandse context. Als in Nederland
gevestigde tussenhandelaren de grens oversteken, kan
de Consumentenautoriteit niet meer handhaven, zo geeft
zij zelf aan. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat
buitenlandse bedrijven de dienstverlening zullen
overnemen. En ja, de consument kan bij de Nederlandse
rechter een vordering instellen tot terugbetaling van het
te veel betaalde bedrag, maar de gang naar de rechter
vormt een forse drempel. Daarnaast geeft de Consumentenautoriteit aan dat er een aantal ontsnappingsroutes is
voor tussenhandelaren, zoals combinatieverkoop. Ik krijg
hier graag een reactie op van de initiatiefnemers. Hoe
groot is de kans dat de consument daadwerkelijk zijn
gelijk kan halen en daadwerkelijk bescherming kan
ontlenen aan deze regeling? Ik hoor hier ook graag de
regeringsvisie op.
De initiatiefnemers stellen dat een eventuele belemmering van het intracommunautaire dienstenverkeer kan
worden gerechtvaardigd op basis van dwingende
redenen van algemeen belang. Ik wil daar graag een
toelichting op. De omvang van het probleem is namelijk
nog niet duidelijk. De initiatiefnemers spreken in de nota
naar aanleiding van het verslag vooral over het
tegengaan van woekerwinsten, terwijl in de memorie van
toelichting de toegankelijkheid leidend is. De ChristenUnie vraagt zich af of dit daadwerkelijk voldoende grond
is om te spreken van dwingende redenen van algemeen
belang. Ook hierop hoor ik graag een toelichting van de
indieners. Ook ben ik benieuwd naar de mening van de
minister op dit punt.
Ik rond af. Ik begrijp de wens van de initiatiefnemers
om een aantal ongewenste excessen te bestrijden. De
ChristenUnie waardeert de poging die de initiatiefnemers
hiertoe doen. Tegelijkertijd zijn er nog heel veel losse
eindjes, bijvoorbeeld de vraag hoe groot het probleem is.
Dit is voor de proportionaliteit van de voorgestelde
regeling en de houdbaarheid met betrekking tot
Europese regelgeving wel degelijk van belang. Ook de
handhaafbaarheid in het digitale tijdperk waarin wij leven
stelt ons voor deze vragen. Ik hoop dat de initiatiefnemers in hun beantwoording deze twijfels bij mijn fractie
kunnen wegnemen.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Wanneer is het de ChristenUnie te veel? Vanaf welk percentage komt de toegankelijkheid in het geding, volgens de heer Cramer?
De heer Cramer (ChristenUnie): Ik zeg eerlijk dat ik dit
een heel erg moeilijke vraag vind. De toegankelijkheid is
in het geding wanneer je kunt constateren dat iets niet
meer toegankelijk is voor een brede doelgroep. Dat is
niet aangetoond. Ik vraag de indieners dus om dat aan te
tonen. Ik durf niet te zeggen om welk percentage het
gaat. Wij hebben vanmiddag in de fractie wat zitten te
filosoferen. Voor bijvoorbeeld een concert van René
Froger heb je misschien wel een heel andere doelgroep
en is de toegankelijkheid misschien eerder in het geding

9 februari 2010
TK 52

52-4816

Cramer
dan bij een groot galaconcert van onze grote walskoning,
André Rieu. Daar gaat een ander soort publiek heen.
Kunnen wij dat met ons allen vangen in een regeling?
Dat is de vraag van de ChristenUnie. Wij zijn daar niet
uit. Wij hebben daarover kritische vragen gesteld en ik
vraag aan de indieners die vragen te beantwoorden.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Ik begrijp hieruit dat de heer
Cramer heel eerlijk toegeeft – alle respect daarvoor – dat
zijn fractie er eigenlijk niet uit is wanneer je nu kunt
spreken van een probleem met de toegankelijkheid. Dan
zou je ook kunnen zeggen: als de prijs van 70% van de
kaartjes drie keer over de kop gaat, bestaat voor 30% van
die kaartjes voor u en mij nog steeds de mogelijkheid
om een kaartje tegen de gewone prijs te kopen. Dat zou
je kunnen zeggen tot het allerlaatste kaartje via de
gewone verkoop verkocht wordt. Ik daag de heer Cramer
toch uit om samen met mij vaststellen wanneer dat
percentage te hoog wordt.
De heer Cramer (ChristenUnie): Dat percentage wordt te
hoog als de toegankelijkheid in het geding komt. Dat is
met dit wetsvoorstel niet aangetoond. De toegankelijkheid is in het geding als van een brede doelgroep, van
de verschillende typen mensen die naar zo’n concert
willen gaan, geconcludeerd wordt dat de helft daar niet
kon komen. Dat staat nog even los van de natuurlijke
beperktheid van het aantal stoelen bij een concert,
toneelvoorstelling of wat dan ook. Er zit altijd een
natuurlijke begrenzing aan. Als groepen worden
uitgezonderd van deelneming, dan denk ik dat wij met
elkaar een discussie hebben. Dat is echter niet aangetoond in het onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen. Als bij grote evenementen 20% van de kaarten via
de zwarte markt verkocht is, dan zijn er kennelijk mensen
die er een hoge prijs voor willen betalen. Door de
natuurlijke beperktheid die dat soort concerten heeft,
moeten wij dat misschien met ons allen maar accepteren.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Nu gaat het misschien om
een percentage van 20 en wellicht gaat het in de
toekomst om nog hogere percentages omdat het maar
door kan gaan. Het wordt natuurlijk een heel handeltje
en de percentages lijken mij al te stijgen. Wanneer wij
wel overgaan tot regelgeving, heeft de reguliere verkoop
daar weinig last van. Ik hoop dat de heer Cramer dat
erkent. Wat dat betreft kan er geen zwaarwegend
bezwaar tegen regelgeving zijn, als wij daarmee een
probleem van enige omvang oplossen.
De heer Cramer (ChristenUnie): Nu worden allerlei
dingen aan elkaar geknoopt. Laat ik het kort samenvatten: overtuig de fractie van de ChristenUnie van de
noodzaak van overheidsingrijpen omdat er echt een
marktverstoring is. Dan zal mevrouw Gesthuizen ons aan
haar zijde hebben.
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): De
heer Cramer vroeg hoe het zat met de schade die in feite
wordt aangericht door de secundaire verkopers. Dat is
volgens hem niet aangetoond. Er zijn mensen die bereid
zijn om meer te betalen. Het gaat echter niet alleen om
de bereidheid, maar ook om de vraag of zij meer kunnen
betalen. Ik kan een voorbeeld geven. Een jaar geleden
was Muse één keer in Nederland, in Ahoy. De verkoop

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

startte op zaterdagochtend om 10.00 uur. Om 30
seconden over 10.00 uur wilde mijn zoon kaartjes kopen
via de website. Uitverkocht. Dat kan alleen maar omdat
er een paar van die grote jongens tussen zitten die de
kaartjes opkopen. Gelukkig is een Limburger ook zo in
Keulen en daarvoor waren nog wel kaartjes, maar hier in
Nederland was het afgelopen uit.
De heer Cramer (ChristenUnie): Wat is de vraag van
mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout?
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Mijn
vraag is of de heer Cramer ooit zijn oor te luister legt bij
de jongeren in zijn omgeving. Zij lopen daar vaker
tegenaan. Het lijkt mij sterk dat hij dat nooit heeft
gehoord.
De heer Cramer (ChristenUnie): Onze beleidsmedewerker die dit onderwerp heeft voorbereid, is zelf een
jongere. Binnen onze fractie zijn een heleboel jongeren.
Zij zeggen dat er best wel eens beperkingen zijn, maar
dan moet je ook vragen wat er voor zo’n kaartje betaald
moest worden. Is de toegankelijkheid, of überhaupt de
beschikbaarheid, een discussiepunt? Is een website die
niet goed werkt een discussiepunt? Dat heeft mevrouw
Aasted Madsen-van Stiphout mij niet verteld met dit
voorbeeld. Ik weet nog helemaal niets van de daadwerkelijke blokkering door de wederverkoop of over de
vraag of dat concert wel of niet goed bezocht is. Dat
heeft zij daarmee niet aangetoond. Er zullen best
obstructies zijn. Dat horen wij allemaal wel eens. Feit is
echter dat overheidsingrijpen alleen maar gerechtvaardigd is bij een ernstige marktverstoring. De ChristenUniefractie vraagt zich af of dat kan worden aangetoond. Op
basis van onze vragen in de nota naar aanleiding het
verslag is dat niet gebeurd.
©
De heer De Roon (PVV): Voorzitter. Het betreft een
betrekkelijk eenvoudige wetswijziging in het belang van
consumenten. De bescherming van consumenten is een
doel waarin de PVV-fractie zich met overtuiging kan
vinden. Wat de indieners van het wetsvoorstel nastreven,
voor zover het de bescherming van de kopers van
toegangsbewijzen betreft, kan dan ook zeker op onze
sympathie rekenen.
Ging het enkele jaren geleden in advertenties in de
krant nog om enkele toegangskaarten van een paar
handelaren, thans zijn het voor een aanmerkelijk deel
professionele tussenhandelaren, die bij de start van de
voorverkoop de toegangskaarten opkopen en deze
vervolgens tegen een hogere, en soms een aanmerkelijk
hogere, prijs doorverkopen. De indieners merken op dat
het aandeel van die tussenhandelaren blijft groeien.
Dat brengt mij op een aantal vragen. Hoe omvangrijk
is dat aandeel nu werkelijk? De daadwerkelijke grootte en
de impact van het wederverkopen zijn vooralsnog
onbekend. Kunnen de indieners daarover uitsluitsel
geven? Hoe omvangrijk is het probleem? Hoeveel winst
maken tussenhandelaren eigenlijk? Bestaat daarover
empirisch onderzoek? Waaruit blijkt dat het aandeel van
de tussenhandelaren, zoals de indieners betogen,
inderdaad toeneemt? Kunnen zij iets zeggen over de
groei in de afgelopen vijf tot tien jaar?

9 februari 2010
TK 52

52-4817

De Roon
Wij kennen natuurlijk de berichtgeving over de soms
schandalige woekerprijzen die tussenhandelaren vragen.
Het is mij echter niet duidelijk of dit een omvangrijk
aandeel is in de markt van toegangsprijzen of dat het een
betrekkelijk marginaal verschijnsel is. Ik hoop dat de
indieners ons daarover nader kunnen en willen informeren. Vinden de indieners met mij dat een wetswijziging
als het voorliggende voorstel vooral zinvol kan zijn als
duidelijk kan worden vastgesteld dat je er een groot en
niet slechts een marginaal probleem mee te lijf gaat?
Nogmaals: kunnen de indieners aantonen dat het
probleem van de woekerprijzen in de tussenhandel een
groot volume heeft? Als dat niet het geval is, zijn de
indieners dan alsnog bereid om zo’n onderzoek te doen
plaatsvinden? Graag hoor ik ook van de bewindslieden
een advies op dit punt. Zijn zij het met mij eens dat het
aanpakken van een maatschappelijk probleem met een
wetsvoorstel als dit eigenlijk alleen zinvol is als
vastgesteld kan worden dat het maatschappelijke
probleem zich niet slechts marginaal, maar structureel en
in een grote omvang voordoet?
Zijn de indieners het met de ondernemers uit de
branche van de wederverkopers eens dat de beperking
van een prijsopslag op toegangsbewijzen bij wederverkoop tot maximaal 10% betekent dat de tussenhandel in
deze toegangsbewijzen effectief de nek wordt omgedraaid? Volgens ondernemers uit de branche is er met
niet meer dan 10% prijsopslag geen droog brood te
verdienen. Erkennen de indieners deze zienswijze?
Hebben zij zich daarvan rekenschap gegeven en is dat
inderdaad hun bedoeling?
Hoe beoordelen de indieners het argument dat de
wederverkoop van toegangsbewijzen met winstopslag tot
gevolg heeft dat belangstellenden, die zich niet al ver
van tevoren kunnen vastleggen op de aanschaf van een
kaartje, zich vlak voor het concert of de wedstrijd op het
laatste moment tegen een hogere prijs van een
toegangsbewijs kunnen verzekeren? Ik hoop dat de
indieners dat voordeel zien. Het is immers in het belang
van consumenten dat die mogelijkheid er is.
Het is bekend dat woekerprijzen bij de doorverkoop
van toegangskaarten en verkoop van kaarten zonder dat
überhaupt de datum van het evenement bekend is
gemaakt, niet in het belang zijn van de consument. Ook
het niet op een toegangsbewijs vermeld staan van de
oorspronkelijke verkoopprijs van de eerste verkoper is in
onze ogen niet in het belang van consumenten. Wij
zullen een betere regeling op dat punt graag steunen. De
consument heeft uiteraard zelf ook een verantwoordelijkheid om oplettend genoeg te zijn, maar daartoe is wel
vereist dat de originele verkoopprijs op de kaartjes en op
de aanbiedingen van wederverkopers wordt vermeld.
Nogmaals, dat deel van de initiatiefwet wil ik in ieder
geval graag steunen.
De indieners noemen de consument de dupe van de
huidige situatie, maar zij hebben ook de redenering dat
de woekerwinsten reputatieschade opleveren voor
artiesten en organisatoren. En dan begin ik me toch af te
vragen voor wie deze regeling nu eigenlijk is bedacht.
Zijn de organisatoren en artiesten de dupe van hun eigen
succes en moeten wij dat als wetgever maar zien op te
lossen? Naar het schijnt is er vraag naar enige flexibiliteit
in verkooptijden en -data en kunnen primaire verkopers
daar niet altijd aan voldoen. Los je dan de problematiek
wel op door het te forceren met een wettelijke regeling?

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

Erkennen de indieners het risico dat bij een wettelijk
inperking van de tussenhandel zoals zij die voorstaan – ik
doel met name op de 10%-regeling – diezelfde tussenhandel uitwijkt naar het buitenland en zich door middel
van het internet blijft bedienen van de Nederlandse
markt? Als de indieners dat erkennen, is natuurlijk de
volgende vraag: wat willen zij doen om dat tegen te
gaan? Wat stellen zij daarvoor voor? Ik hoop dat dit punt
niet wordt afgedaan met drie regeltjes; ik wil echt graag
een gedegen antwoord. Ik vind dit erg belangrijk. Ik wil
ook graag een uitvoerige advisering van de bewindslieden hierover. Hoe beoordelen zij de uitwijkmogelijkheid
voor de tussenhandel? Zal daardoor de wettelijke
regeling die de indieners voorstaan niet feitelijk worden
ontkracht? Als de bewindslieden denken dat dit zo is, wat
zouden zij dan adviseren om het tegen te kunnen gaan?
©
Mevrouw Vos (PvdA): Voorzitter. Laat ik allereerst de
indieners danken voor dit wetsvoorstel en voor de
energie en tijd die zij erin hebben gestoken. Het is altijd
goed om te zien dat zo veel collega’s deze noeste
wetgevende arbeid verrichten.
De PvdA ondersteunt het doel van dit wetsvoorstel.
Het doorverkopen van kaartjes heeft vooral toegevoegde
waarde voor de doorverkopers, nauwelijks voor de
consument en al helemaal niet voor de cultuur. Voor
organisatoren van culturele evenementen is het
frustrerend dat concerten, evenementen of andere
culturele uitingen door de massale opkoop direct
uitverkocht zijn en dat cultuur op die manier eigenlijk
duurder wordt voor mensen zonder dat er extra geld
voor cultuur beschikbaar komt. De doorverkoop kan ook
slecht uitpakken voor de veiligheid. Als organisatoren
geen controle meer hebben over wie de kaartjes koopt,
kunnen bijvoorbeeld hooligans die geregistreerd staan,
niet worden geweerd. En die paar consumenten die het
niet erg vinden om op het laatste moment toch nog een
duurder kaartje te kopen voor een uitverkocht concert –
er zijn in mijn fractie een paar van dergelijke consumenten – kunnen dat alsnog doen, maar dan wel via het
particuliere circuit of via de doorverkopers, die dan
echter geen woekerwinsten kunnen maken. In feite
beperkt het wetsvoorstel dus onnodige transactiekosten.
Het beperkt gewoon een tussenkanaal dat die transactiekosten letterlijk en figuurlijk verhoogt. Ik kan geen
voordelen voor de economie verzinnen van dit type
tussenhandel, behalve dan een heel klein beetje extra
werkgelegenheid voor de bonafide tussenpersoon. De
markt leidt vaak tot efficiënte uitkomsten, dat moet
gezegd, maar er bestaat ook zoiets als een overbodige
markt. Dat zien we bijvoorbeeld aan de markt voor
overbodige verzekeringen. Daar lijkt ook deze tussenhandel mij een uitstekend voorbeeld van. De indieners
graven een diepe greppel om dit Bokito-aapje heen, om
maar eens bij de woorden van de partijleider van de
sociaaldemocraten te blijven.
Wat de PvdA betreft, is het doel van deze wet dus
goed, want er wordt wel ruimte gelaten voor de
doorverkoop. Maar dat is dan doorverkoop die gewoon
moet kunnen, omdat iemand bijvoorbeeld ziek is of moet
werken en niet naar een concert of een voetbalwedstrijd
kan. Ook de bonafide tussenpersonen kunnen blijven
bestaan, maar hun winsten worden wel wat beperkt. Het
wetsvoorstel beoogt ook bij te dragen aan het beperken

9 februari 2010
TK 52

52-4818

Vos
van agressiviteit rond het doorverkopen. We hebben
daarover bij de hoorzitting verschrikkelijke verhalen
gehoord. Ik hoop dat het doel wordt bereikt. De Raad
voor de rechtspraak heeft hier ook een redelijk kort
advies over gegeven. De raad vreest niet dat het aantal
rechtszaken als gevolg van het invoeren van dit
wetsvoorstel erg groot zal zijn. De raad vreest ook niet
voor een tekort aan capaciteit.
Toch heeft mijn fractie wel een aantal vragen. Die gaan
vooral over de effectiviteit, de handhaving en de vraag of
de kosten opwegen tegen de baten. Ik begin met de
effectiviteit. Een aantal collega’s heeft het al gezegd: de
verkopers kunnen zich verplaatsen naar het buitenland,
en wellicht niet eens binnen Europa. Ik neem aan dat een
van de indieners van dit initiatiefwetsvoorstel die echt
alles weet over internet en die waarschijnlijk ook het
boek The world is flat heeft gelezen, weet dat inmiddels
zelfs tekenfilms op verschillende plekken in de wereld
worden gemaakt. Dan zal ook de verkoop van zoiets
simpels zich zo kunnen verplaatsen naar India, waar erg
veel goed Engels sprekende mensen werken en goede
handelaren zijn. Mocht die verkoop zich verplaatsen naar
het buitenland, dan stellen de indieners dat de branche
zelf het grensoverschrijdend toezicht zou moeten
regelen. Ik vraag mij af hoe de indieners zich dat precies
voorstellen. Kost dat niet zo veel menskracht bij de
branche dat de baten niet opwegen tegen de kosten? Het
zal het primaire kanaal, de organisatoren zelf, geen extra
cent opleveren omdat, voor zover ik het kan zien, het
wetsvoorstel niet leidt tot meer verkoop door de branche
zelf. Graag een reactie van de indieners daarop.
Hoe moeten websites als eBay en Marktplaats, waarop
heel veel van die kaartjes worden aangeboden, de
advertenties controleren? Ze hebben inderdaad mensen
die zeer ongewenste advertenties direct eraf halen,
bijvoorbeeld als baby’s te koop worden aangeboden.
Maar is het dan ook redelijk te veronderstellen dat ze al
die aanbiedingen van die tickets, de prijzen en de
originele prijzen gaan controleren?
Ik kom op het waterbedeffect. Wij hebben dat altijd als
wij iets proberen te verbieden. Wij drukken ergens op en
vervolgens komt het ergens anders naar boven. De vrees
bestaat dat het aanbod weer ondergronds gaat en
illegaal wordt, dat het dan nog slechter valt aan te
pakken en dat het misschien met nog meer list, bedrog
en agressiviteit gepaard gaat. Stel dat het waterbedeffect
ertoe leidt dat de handel zich weer naar de straat
verplaatst: voor de stadions en concerthallen. Wat
gebeurt er dan? Dat is namelijk nog minder te controleren. Ik kan mij zo voorstellen dat dit ook weer met
agressiviteit gepaard gaat. Zouden de indieners op dit
waterbedeffect willen reageren?

Mevrouw Vos (PvdA): Dit wetsvoorstel probeert dat
precies aan te pakken. Het is ook goed als dat zo gaat

lukken. Ik heb het over het geval dat het helemaal niet
meer via de tussenhandelaar gaat die een nette
inschrijving bij de KvK heeft, maar dat het zich verspreidt
over allerlei particulieren die helemaal niet ingeschreven
staan, zelfs over particulieren in het buitenland, of dat
het zich verspreidt naar de straat. Het voorbeeld dat
mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout noemt, gaat
volgens mij gewoon aangepakt worden met dit
wetsvoorstel. Ik hoop inderdaad dat het daartoe beperkt
blijft. Maar ik wil wel gewoon van de indieners weten
hoe zij hebben gedacht over dit fenomeen.
Voorzitter. Een ander punt is de aanbodzijde. Die is
redelijk oligopolistisch, zeker als wij het hebben over de
heel populaire evenementen. Ik heb nog niet gehoord dat
een korfbalwedstrijd met dit probleem te maken heeft
gehad. Het gaat vooral om voetbalwedstrijden. Daarin is
de KNVB natuurlijk een redelijke monopolist. Ook gaat
het om de grote concerten van de organisaties Mojo en
Ticketmaster, waar iedereen graag naartoe gaat. Deze
gaan ook nog fuseren. Zijn de indieners niet bang dat
deze marktleiders een te dominante positie krijgen,
waardoor ze de prijzen dus kunnen vaststellen, en dat dit
wetsvoorstel daar niets aan zal afdoen of zelfs zal
bijdragen aan die dominantie marktpositie?
Dan nog even over de consument. De kosten van de
consument om zijn recht te halen als hij dan toch in de
fuik is gelopen, zijn niet gering. Ik kan mij slecht
voorstellen dat iemand die voor een paar tientjes het
schip in is gegaan, naar de rechter zal stappen. De
indieners wijzen daarbij op het collectieve actierecht,
waar overigens ook nog een ander over te zeggen valt in
EU-verband, en de bereidheid van organisatoren om zo’n
actie dan te ondersteunen. Is het niet handiger om dit
soort klachten bij een geschillencommissie onder te
brengen? Ik heb op de site van de geschillencommissie
gekeken. Er is inderdaad nog geen aparte commissie
voor dit type handel. Maar ik kan mij zo voorstellen dat
dit bij een bestaande commissie ondergebracht kan
worden, ervan uitgaande dat het om in Nederland
gevestigde ondernemingen gaat. Graag een reactie van
de indieners, en wellicht van het kabinet, op de
mogelijkheid om die laagdrempelige geschillencommissie hierbij te betrekken.
Dan iets over de kosten en de baten. De Consumentenautoriteit heeft een beperkt aantal fte’s en de
indieners schatten dat de uitvoering van het wetsvoorstel
maximaal ongeveer drie extra fte’s zal kosten. Dat lijkt
beperkt, maar is toch een aanzienlijke uitbreiding van het
aantal fte’s bij de Consumentenautoriteit. Nog even naar
aanleiding van de discussie tussen een aantal collega’s:
ik kan mij wel een aantal problemen voorstellen
waarvoor ik dolgraag ook wat extra fte’s bij de ConsumentenAutoriteit zou willen hebben. Daarbij denk ik aan
een bepaalde telecomaanbieder die nog steeds oudere
mensen lastigvalt. Ik denk aan een energiebedrijf dat op
zeer agressieve wijze energiecontracten verkoopt, maar
bijvoorbeeld ook aan financiële fraude. Daaraan gaan
miljarden verloren. Vorige week zat ik in een AO en
merkte daar dat dit tot ontzettend veel psychische schade
leidt bij mensen. Ik zou ook graag zien dat de Consumentenautoriteit daaraan extra fte’s besteedt. En dan kijk ik
naar dit probleem. Ik vind cultuur heel belangrijk, maar ik
zou graag van de indieners willen weten of zij over deze
vraag hebben nagedacht. Hoe verantwoorden zij deze
uitbreiding van de Consumentenautoriteit met een aantal
extra fte’s, terwijl er nog zo veel andere consumenten-

Tweede Kamer

9 februari 2010
TK 52

Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Deelt
mevrouw Vos met mij de mening dat als de handel uit
het zicht verdwijnt, het meteen op de site komen van de
secundaire verkoper in ieder geval afgelopen is? Immers,
dat is dan ook niet meer in het zicht. Dat is namelijk het
grote probleem. Mensen denken een kaartje te kopen bij
de organisator van een concert of voetbalwedstrijd, maar
kopen dat in feite bij een secundaire verkoper. Pas als zij
het kaartje thuis krijgen, komen zij erachter dat zij genept
zijn.

Doorverkoop toegangskaarten

52-4819

Vos
problemen zijn die ook heel diep ingrijpen in het welzijn
van consumenten. Die zou de Consumentenautoriteit ook
kunnen aanpakken met wat extra fte’s.
Mevrouw Van der Burg (VVD): Heeft mevrouw Vos de
uitvoeringstoets van de Consumentenautoriteit gelezen?
Daarin stond dat als de markt van aanbieders blijft zoals
nu, dus dat men keurig via de Nederlandse websites
aanbiedt en niet naar het buitenland gaat, het naar
schatting om drie fte’s gaat, maar dat het een veelvoud
daarvan zal zijn als gebeurt waarvoor wij bang zijn.
Mevrouw Vos (PvdA): Ja, dat heb ik inderdaad gelezen,
en vandaar ook mijn amendement waarover ik net wat
wil gaan zeggen.
Voorzitter. Juist omdat het op voorhand heel lastig is
om vast te stellen wat de effecten zullen zijn van de wet,
zoals het waterbedeffect, de handhavingscapaciteit, een
verplaatsing naar het buitenland of nog iets anders, lijkt
het ons heel goed dat wij dit wetsvoorstel heel snel gaan
evalueren. Wij moeten namelijk geen wetten maken die
een wassen neus blijken of die heel veel handhavingscapaciteit kosten. Ik heb een amendement dat voorziet in
een snelle evaluatie. Dat kan volgens mij ook, omdat de
omloopsnelheid van de handel waarover wij het hier
hebben redelijk groot is. Er worden elke dag populaire
concerten of voetbalwedstrijden aangeboden. Wij
zouden, zeker als wij dat nu al besluiten, binnen een jaar
na inwerkingtreding van het wetsvoorstel die evaluatie
kunnen hebben. Ik kan mij voorstellen dat daar een
aantal verbeterpunten uitkomen. Ik wil dan niet gelijk
deze wet afschieten, maar redelijk snel na de verbeterpunten de thermometer er nog eens insteken. Daartoe
strekt mijn amendement. Ik ben ook benieuwd wat de
indieners vinden van de frequentie die ik voorstel in het
amendement.
Mevrouw Van der Burg (VVD): Moet de Kamer zich niet
eerst afvragen of een wet überhaupt effectief zal zijn,
voor wij het hebben over evaluaties? Wij moeten niet
zeggen: wij gaan de wet vast invoeren en dan gaan wij
evalueren. Als een wet eenmaal is ingevoerd, zijn er vaak
heel veel kosten voor gemaakt. Heel veel partijen moeten
zich aanpassen. Is dit dan niet vreemd? Dat is toch een
rare manier van wetten maken?
Mevrouw Vos (PvdA): Ik denk dat wij in deze Kamer wel
vaker wetten invoeren waarvan wij al heel snel kunnen
vaststellen dat zij niet effectief zijn. Zeker met dit
wetsvoorstel is het punt dat wij dat niet van tevoren
kunnen vaststellen. Daarom vind ik het op zichzelf wel te
overwegen – maar dat hangt ook van de beantwoording
van de indieners af – om het gewoon in de praktijk te
laten blijken.
Mevrouw Van der Burg (VVD): Betekent dit dat u de
adviezen die onder andere de Consumentenautoriteit
heeft gegeven – maar er zijn andere instanties die dat
ook hebben gedaan en die heel duidelijk aangeven
waarom bepaalde zaken niet kunnen worden gehandhaafd – naast u neerlegt? Vindt u die niet van waarde?
Mevrouw Vos (PvdA): Nee, het is wat u net zei. De
Consumentenautoriteit zegt in haar advies dat wij het
kunnen doen, mocht het zich beperken tot Nederland en
makkelijk handhaafbaar zijn. De Consumentenautoriteit

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

heeft niet gezegd dat het per definitie niet handhaafbaar
is.
Mevrouw Van der Burg (VVD): De Consumentenautoriteit heeft het heel duidelijk gezegd. Zij geeft zelf aan dat
de kans heel groot is dat de websites naar landen binnen
of zelfs buiten de EU gaan en dat zij eigenlijk vrijwel
geen mogelijkheid heeft om die te handhaven. Dat staat
vrij hard in het advies.
Mevrouw Vos (PvdA): U hebt het zelf over ″de kans dat″.
Wij weten niet of die kans zich voordoet. Wij kunnen
eindeloos heen en weer draaien. In deze Kamer hebben
wij wel vaker debatten over de status van wetenschappelijk onderzoek en dergelijke, maar in sommige gevallen
moet je het gewoon uitproberen. Een andere vraag is
deze: stel dat deze wet niet werkt, zijn de indieners dan
bereid om misschien met een horizonbepaling of op een
andere wijze aan te geven dat wij de wet, die dus niet
werkt en wellicht dan ook overbodig is, gaan beëindigen? Dat zouden wij overigens vaker moeten doen in
deze Kamer.
De heer Cramer (ChristenUnie): Collega Vos neemt
collega Van der Burg de maat als het gaat over de
kansen. Vervolgens vraagt zij of de indieners het ermee
eens zijn dat, als de kans zich voordoet, er toch een
horizonbepaling in het wetsvoorstel moet worden
opgenomen. Dat vind ik wat merkwaardig.
Mijn vraag gaat om het volgende. Er moet sprake zijn
van een zware verstoring van de markt, een ernstige
situatie, voordat overheidsingrijpen gerechtvaardigd is.
Ook in Europees verband. Dat geldt dus niet alleen voor
de Nederlandse regelgeving, maar ook voor de Europese
regelgeving. Daarover heb ik mevrouw Vos eigenlijk niet
gehoord. Wat is haar mening daarover?
Mevrouw Vos (PvdA): De heer Cramer kon geen
antwoord geven op de vraag die ook mevrouw Gesthuizen stelde, namelijk: wat is zwaar? Dat weten wij niet. Er
is tenminste geen hard criterium voor de vraag wat een
zware verstoring is. Uit het rapport blijkt misschien dat
daarvan sprake is bij 5% van de kaartjes. Als je echter
een doorsnee neemt van de populaire concerten en
evenementen, dan is dat percentage veel groter. Daar
gaat dit wetsvoorstel om. Als wij weten dat 0,05% van de
Nederlandse witte mannen af en toe een inbraak pleegt,
dan zeggen wij toch ook niet dat inbraken niet verboden
hoeven te worden omdat slechts zo weinig mensen die
plegen?
De heer Cramer (ChristenUnie): Dat is echt een heel fout
voorbeeld, want inbreken is gewoon het stelen van iets
wat van een ander is. In dit geval betaal je een prijs,
waarvan je misschien zegt dat het de gek is die dat geeft
en dat hij dat zelf moet weten. Het gaat erom dat
overheidsingrijpen gerechtvaardigd moet zijn en dan
praat je over een ernstige marktverstoring. Ik ben eerlijk
geweest en heb gezegd dat ik het niet weet, ook niet op
basis van de antwoorden van de indieners. Mevrouw Vos
suggereert echter dat zij het wel weet.
Mevrouw Vos (PvdA): Nee, dat suggereer ik helemaal
niet!
De heer Cramer (ChristenUnie): Mevrouw Vos, op grond

9 februari 2010
TK 52

52-4820

Vos
van welke reden acht u overheidsingrijpen dan gerechtvaardigd?
Mevrouw Vos (PvdA): Ik vind dat gerechtvaardigd – ik
weet niet of de heer Cramer bij de hoorzitting was –
omdat de tussenhandel met nogal wat problemen
gepaard gaat. Ik zal dat uitleggen aan de hand van mijn
visie op de markt. Als er een markt ontstaat die totaal
overbodig is en totaal geen bijdrage levert aan de
culturele sector, ook niet aan veiligheid, vind ik dat soort
optreden eigenlijk wel gerechtvaardigd.
De heer Cramer (ChristenUnie): Ik vraag het nog een
keer. Op basis waarvan concludeert mevrouw Vos dat de
markt niks toevoegt of er niks aan afdoet? Wij voeren
een iets andere discussie over de woekerwinsten. De
aanleiding voor dit wetsvoorstel was echter een
verstoring van de marktorde, maar die is niet aangetoond.
Mevrouw Vos (PvdA): Terecht. De hele Kamer wil de
woekerwinsten aanpakken. Dat wordt in het wetsvoorstel
geregeld. In het wetsvoorstel wordt echter de tussenverkoop an sich niet verboden. Die kan nog steeds
plaatsvinden. Dat vind ik ook het goede en evenwichtige
van het wetsvoorstel. Het kan dus wel, met maximaal
10% winst. Als ik ziek ben en niet naar U2 kan gaan, kan
ik mijn kaartje nog steeds verkopen. In dit wetsvoorstel
wordt juist geprobeerd te focussen op de woekerwinsten.
Voorzitter, nog een laatste opmerking. Het helpt ook
als consumenten weten van deze wet. Als degenen voor
wie deze wet bedoeld is, meewerken door bijvoorbeeld
wat vaker aan de bel te trekken omdat zij van hun
rechten kennis hebben, zal dit ook bijdragen aan de
handhaving. Is nu met de branche afgesproken hoe zij
nog meer dan nu op de kaartjes, of bij de concertuitingen, of bij de voetbalwedstrijden de consumenten op
een makkelijke wijze informeert over het nieuwe recht,
omdat consumenten moeten letten op de originele prijs
en er maximaal 10% meer gevraagd mag worden? Deze
wet staat of valt ook met de actiebereidheid en bewustwording van consumenten. Het is misschien een idee – ik
zeg dit ook tegen de mensen in de zaal die er wellicht
belang bij hebben – om populaire artiesten of voetballers
het komende jaar, wanneer de wet in werking is
getreden, op een heel simpele wijze en wellicht met een
leuk liedje de wet te laten aankondigen en verspreiden.
©
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA):
Voorzitter. Ik sluit mij aan bij alle woorden van waardering voor de indieners. De CDA-fractie steunt het
voorstel. Mijn fractie is ervan overtuigd dat wij echt een
probleem aanpakken. Het feit dat de tussenhandel bij
voorbaat al aangaf dat men naar het buitenland zal gaan,
is toch een bewijs dat men er smakken geld mee
verdient? Anders deed men dat toch niet? Dan was die
sector toch niet zo bloeiend? De heer Cramer kan dan
wel zeggen dat het maar is wat de gek ervoor geeft,
maar niet iedere gek kan betalen wat gevraagd wordt. Dit
wetsvoorstel is een goede bijdrage om concerten,
voetbalwedstrijden en evenementen toegankelijk te
maken voor iedereen, ook voor mensen met een smalle
beurs.

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

Wat zijn de gevolgen als dit wetsvoorstel wordt
aangenomen? De KNVB smeekt om invoering van dit
wetsvoorstel. Er worden namelijk kaartjes verkocht aan
Ajax-supporters die toevallig wel in het vak van de
Roda-supporters terechtkomen. Ik kan me wel ongeveer
voorstellen wat er dan in Limburg aan de hand is. Ook
om veiligheidsredenen zou het doorverkopen van
kaartjes dus voorkomen moeten worden. Daarnaast heeft
mevrouw Gesthuizen al opgesomd wat de gevolgen voor
de organisatoren zijn, als kaartjes massaal naar de
tussenhandel gaan. Daarnaast hebben de organisatoren
soms te maken met subsidiegevers. Die zijn natuurlijk
ook niet gek. Als kaartjes voor zulke prijzen de markt op
gaan, lopen zij in feite het risico dat hun relatie met de
subsidiegever verstoord raakt omdat de markt verstoord
is.
De consument moet in feite beschermd worden. Er
wordt nu heel sterk ingestoken op de Consumentenautoriteit. Ik hoop altijd dat wij kunnen voorkomen in plaats
van beboeten. Voorkomen kan bijvoorbeeld, als wij met
deze wet in de hand de sites die tickets aanbieden voor
meer dan 110% van de originele waarde eraf kunnen
gooien. Wij zeggen gewoon: dit mag je niet aanbieden
voor die prijs, de site gaat op zwart. Dan voorkom je ook
dat mensen onwetend bij de tussenhandel terechtkomen
in de veronderstelling dat zij bij de reguliere verkoper
zijn.
Ik kom bij de verkoop- en veilingsites: de Marktplaatsen en eBay ...
Mevrouw Van der Burg (VVD): Als ik zo het vertrouwen
hoor dat wij die sites even gaan afsluiten, denk ik: leven
wij in China? Graag krijg ik een antwoord van mevrouw
Aasted.
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Ik weet
dat de techniek heel veel kan, meer dan ik kan bevatten.
Ik verwacht dat er mogelijkheden zijn, zeker voor de sites
uit Nederland, maar ze gaan naar het buitenland. Maar
volgens mij hebben ze in China uitgevonden hoe je heel
goed sites kunt blokkeren.
Mevrouw Van der Burg (VVD): Ik begrijp dat mevrouw
Aasted een voorstander daarvan is en dat zij ervoor pleit
om dat in Nederland ook op die manier te doen.
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Op het
moment dat een dienst die illegaal is wordt aangeboden
op het internet, heb ik er niks op tegen als wij dat
blokkeren.
De heer Cramer (ChristenUnie): Zou ik van de collega
van het CDA mogen horen hoe zij het sluiten van die
sites voor zich ziet, als je die overal in de wereld kunt
openen met een Nederlandse tekst en welk handhavingsinstituut daarvoor verantwoordelijk gaat worden met
hoeveel mensen?
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Dat is
de techniek. Ik weet niet of dat technisch haalbaar en
mogelijk is, maar als het kan zou ik er een groot
voorstander van zijn. Als de organisatie in Nederland
gevestigd is, kan de Consumentenautoriteit de tussenhandel beboeten op het moment dat zij sites in de lucht
hebben en daarop diensten aanbieden die zij niet mogen
leveren voor die prijs.

9 februari 2010
TK 52

52-4821

Aasted Madsen-van Stiphout
De heer Cramer (ChristenUnie): Ik vraag mij echt af of
dit een reële bijdrage is van mevrouw Aasted Madsen,
wetend hoeveel liederlijkheid op het internet wordt
aangeboden die vrij beschikbaar is. Als je erachteraan
gaat jagen, gaan zij ergens anders heen en blijft het
beschikbaar. Zij moet zich toch wel realiseren dat het
bijna een onhaalbare kaart is. Als mensen dat willen, is
het via allerlei omwegen en verstoptechnieken gewoon
aan te bieden. Ik herhaal mijn vraag: hoe wil zij dat dan
handhaven en wie wil zij daarvoor meenemen?

Gisteren hoorde ik het voorbeeld van een concertkaartje en een sjaal voor € 120. Mensen weten dan wat
zij kopen. Je kunt ook de stad ingaan en een sjaaltje van
€ 120 kopen waarvoor ik nog geen € 5 zou uitgeven. In
den beginne ging het om mensen die een kaartje kopen
voor veel te veel geld en die er pas thuis achter komen
dat zij veel te veel betaald hebben. In de combinatieverkoop moet het duidelijk zijn wat de prijs voor het kaartje
is en wat de prijs voor het T-shirt is. Dan kunnen mensen
die afweging maken.

Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Als het
technisch niet mogelijk is om die sites op zwart te zetten,
dan gebeurt dat niet, maar dan moeten wij ervoor zorgen
dat de mensen zo goed mogelijk geïnformeerd zijn. Ik
heb nu al berichten gekregen van voorbeelden dat de
reguliere verkoop mensen er heel duidelijk op wijst wat
het officiële verkoopkanaal is. Weet dat er ook andere
verkoopkanalen zijn die een hoger bedrag vragen. Dat
andere neem ik terug; misschien was ik iets te enthousiast over wat technisch allemaal mogelijk is.
Ik kom op Marktplaats en eBay. Grote bedrijven
kunnen zich in de vorm van veel particulieren aandienen.
Als je op Marktplaats een auto te koop aanbiedt, krijg je
een heel invulveld. Je moet het bouwjaar, het model, de
variant (benzine of diesel), enz. opgeven. Voor het
aanbieden van kaartjes zou Marktplaats ook zo’n lay-out
kunnen hanteren. Wat was de oorspronkelijke prijs?
Wanneer is het concert? Wat is de huidige prijs? Als de
nieuwe prijs meer dan 10% hoger is dan de oorspronkelijke prijs, zou zo’n advertentie automatisch geweigerd
moeten worden. Volgens mij is dat technisch mogelijk,
maar misschien krijg ik weer een aantal mensen over mij
heen. Tijdens de hoorzitting kreeg ik het idee dat Google
en dergelijke best bereid waren om hierin mee te
denken. Pas om vijf voor twaalf gisteren kreeg ik het
bericht dat men uiteindelijk niet zo positief was. Ik vind
dat jammer, want als Google zou willen ... Als je een
groep en een plaats intoetst, krijg je een hele lijst. De
secondaire verkopers staan dan altijd bovenaan. In
overleg tussen organisatoren en Google moet het
mogelijk zijn om een constructie te maken waarin het
officiële verkoopkanaal altijd bovenaan staat.

Mevrouw Van der Burg (VVD): Ik ga even in op het
laatste voorbeeld van mevrouw Aasted Madsen. Zij vindt
die toegankelijkheid zo belangrijk voor die groepen, maar
voor hen geldt het toch net zo hard? Als die kaartjes
massaal worden opgekocht en op zo’n manier in de
markt worden gezet, als dat het verhaal is dat mevrouw
Aasted Madsen en de indieners verdedigen ...

Mevrouw Van der Burg (VVD): Ik kom terug op het
voorbeeld van het aanbieden van een auto. In het advies
van de Consumentenautoriteit staat heel duidelijk dat je
je ook kunt vermommen als particulier. Je maakt dan
gewoon allerlei adressen aan en biedt dan die kaartjes
aan. Wat is de reactie van mevrouw Aasted daarop?
Dan de gecombineerde verkoop. Stel je voor dat je
bepaalt dat men niet meer dan de oorspronkelijke prijs
plus 10% mag vragen. Dan doen de aanbieders er
gewoon een T-shirt bij en vragen daar € 100 voor. Voor
het kaartje vragen zij dan de officiële prijs. Niemand kan
dat verbieden. Als de gek van mijn collega Cramer dat
T-shirt voor € 100 wil kopen, dan is dat prima. Wat gaat
mevrouw Aasted doen om dat te handhaven?
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Eerst
die particuliere verkoper op Marktplaats. Als een
particulier te veel vraagt voor een kaartje, hetgeen blijkt
uit dat invulveld, kan dat dus gewoon niet. Dan maakt
het niet uit of het een gewone particulier is of een bedrijf
dat zich vermomt als een aantal particulieren.

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Maar
het grootste deel dat opgekocht wordt ...
Mevrouw Van der Burg (VVD): Mag ik mijn zin even
afmaken? Dan is dat toch het probleem? Ik leg mevrouw
Aasted Madsen, de indieners en het kabinet het volgende
voor. Ik dacht dat het wetsvoorstel alleen betrekking
heeft op de consumenten en de professionele verkoop
en dus niet op de particulieren. Het voorbeeld dat nu
wordt gegeven, gaat dus niet op.
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Het
wetsvoorstel richt zich inderdaad niet op de particulieren.
Als de branche echter met een site zoals Marktplaats tot
overeenstemming kan komen dat een advertentie, door
zo’n invulformulier, niet wordt opgenomen bij een
prijsverhoging van meer dan 10%, dan is dat de keuze
van de branche en van Marktplaats. Het probleem zit
hem echter niet bij die particulieren. Het gaat de
particulier die zijn kaartje wil verkopen niet om de winst.
Als hij een kaartje voor Pinkpop heeft gekocht en de
griep krijgt, wil hij niet met zijn kaartje blijven zitten,
maar het verkopen. Daar gaat het de particulier om.
Verder sprak mevrouw Van der Burg over de combinatieverkoop. Het gros van de kaartjes wordt niet voor de
combinatieverkoop uit de markt gehaald, maar voor de
verkoop van tickets.
Op dit moment ligt op Europees niveau de Europese
richtlijn inzake consumentenbescherming voor. Als wij dit
wetsvoorstel aannemen, lijkt het mij goed om onze
collega’s in Brussel te vragen dit op te nemen in de
Europese consumentenrichtlijn en mogelijk in het
collectief verhaal. Dat collectief verhaal is immers
belangrijk. Ik ben ervan overtuigd dat, als mensen
massaal worden gedupeerd doordat tussenhandelaren
woekerwinsten willen maken, belangenorganisaties zoals
een Consumentenbond die mensen collectief zullen
bijstaan bij het verhalen van het te veel betaalde.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Ik denk even aan het debatje
dat mevrouw Aasted Madsen net voerde met de heer
Cramer en mevrouw Van der Burg. Kaartjes voor
evenementen zijn per definitie al schaars, omdat de
prijzen vaak al aan de hoge kant zijn. De toegang kan
bovendien beperkt zijn als er minder kaarten voor een
normale prijs op de markt zijn doordat doorverkoop
plaatsvindt. Is mevrouw Aasted Madsen het met mij eens

9 februari 2010
TK 52

52-4822

Aasted Madsen-van Stiphout
dat het dan wat vreemd is om te stellen dat er geen
sprake is van marktverstoring?
Mevrouw Aasted Madsen-van Stiphout (CDA): Ik zet
geen vraagteken achter die marktverstoring. Wij hebben
de cijfers gehoord. Natuurlijk wisselt dat per concert.
Zojuist werd gezegd dat dit bij André Rieu niet het geval
zal zijn, maar ik kan mijnheer Cramer verzekeren dat hij
nu al te laat is om een kaartje te kopen voor de
voorstelling van André Rieu in juli op het Vrijthof.
De algemene beraadslaging wordt geschorst.
De voorzitter: Hiermee zijn wij gekomen aan het eind
van de eerste termijn van de Kamer. Het antwoord van
de initiatiefnemers volgt op een nader te bepalen
moment. Ik wens hen veel succes bij de voorbereiding.
Sluiting 21.21 uur

Tweede Kamer

Doorverkoop toegangskaarten

9 februari 2010
TK 52

52-4823