92 (1995) Nr. 2

T R A C TAT E N B L A D
VAN HET

KONINKRIJK

DER

NEDERLANDEN

JAARGANG 2010 Nr. 239
A. TITEL

Verdrag inzake de sluikhandel over zee, ter uitvoering van artikel 17
van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in
verdovende middelen en psychotrope stoffen;
(met Bijlage)
Straatsburg, 31 januari 1995
B. TEKST

De Engelse en de Franse tekst van het Verdrag, met Bijlage, zijn
geplaatst in Trb. 2010, 165.
In dat Tractatenblad dient in de Engelse tekst de volgende correctie te
worden aangebracht.
Op blz. 18, in artikel 34, vijfde lid, dient tussen de eerste en de tweede
alinea een witregel te worden ingevoegd en dient aan het begin van de
tweede alinea, het nummer „6” te worden ingevoegd, voor de woorden
„Any Party”.
In dat Tractatenblad dient in de Franse tekst de volgende correctie te
worden aangebracht. Op blz. 38, in artikel 34, vijfde lid, dient tussen de
eerste alinea en de tweede alinea een witregel te worden ingevoegd en
dient aan het begin van de tweede alinea het nummer „6” te worden toegevoegd, voor de woorden „Toute Partie”.

239

2

C. VERTALING

Verdrag inzake de sluikhandel over zee, ter uitvoering van artikel
17 van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel
in verdovende middelen en psychotrope stoffen
De lidstaten van de Raad van Europa, die hun instemming tot uitdrukking hebben gebracht te worden gebonden door het op 20 december
1988 te Wenen tot stand gekomen Verdrag van de Verenigde Naties
tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen,
hierna te noemen „het Verdrag van Wenen”,
Overwegende dat het doel van de Raad van Europa is het tot stand
brengen van een grotere eenheid tussen zijn leden;
Overtuigd van de noodzaak een gemeenschappelijk strafrechtelijk
beleid te voeren dat is gericht op bescherming van de samenleving;
Overwegende dat de bestrijding van de zware criminaliteit, die een
steeds groter internationaal probleem is geworden, een nauwe samenwerking vereist op internationaal niveau;
Geleid door de wens hun samenwerking zoveel mogelijk uit te breiden teneinde de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope
stoffen over zee tegen te gaan, in overeenstemming met het internationale zeerecht en met volledige eerbiediging van het beginsel van vrijheid van scheepvaart;
Overwegende derhalve dat artikel 17 van het Verdrag van Wenen dient
te worden aangevuld met een regionaal verdrag teneinde hieraan uitvoering te geven en de doeltreffendheid daarvan te vergroten,
Zijn het volgende overeengekomen:
HOOFDSTUK I
BEGRIPSOMSCHRIJVINGEN
Artikel 1
Begripsomschrijvingen
Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder:
a. „tussenkomende staat”: een staat die partij is en die een andere partij heeft verzocht dan wel voornemens is te verzoeken te worden gemachtigd om op grond van dit Verdrag maatregelen te nemen tegen een
vaartuig dat de vlag voert of de nationaliteitskentekens toont van de
andere staat die partij is;
b. „primaire rechtsmacht”, wanneer een vlaggestaat alsmede een andere staat rechtsmacht heeft ten aanzien van een relevant strafbaar feit:

3

239

het recht om zijn rechtsmacht bij voorrang uit te oefenen, met uitsluiting
van de uitoefening van de rechtsmacht van de andere staat met betrekking tot het strafbare feit;
c. „relevant strafbaar feit”: ieder strafbaar feit als omschreven in artikel 3, eerste lid, van het Verdrag van Wenen;
d. „vaartuig”: een boot of schip van welke aard dan ook, met inbegrip van luchtkussenvaartuigen en onderzeeërs.
HOOFDSTUK II
INTERNATIONALE SAMENWERKING
TITEL 1
ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 2
Algemene beginselen
1. De partijen werken zoveel mogelijk samen om, in overeenstemming met het internationale zeerecht, de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen over zee tegen te gaan.
2. Bij de tenuitvoerlegging van dit Verdrag zorgen de partijen ervoor
dat hun optreden optimaal bijdraagt aan de doeltreffendheid van de
dwangmiddelen ter bestrijding van de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen over zee.
3. Bij iedere maatregel die wordt genomen overeenkomstig dit Verdrag wordt naar behoren rekening gehouden met de noodzaak om, in
overeenstemming met het internationale zeerecht, geen inbreuk te maken
op of afbreuk te doen aan de rechten en verplichtingen en de uitoefening
van de rechtsmacht van kuststaten.
4. Geen enkele bepaling van dit Verdrag mag zodanig worden uitgelegd dat daardoor inbreuk wordt gemaakt op het ne bis in idem beginsel, zoals dit in het nationale recht wordt toegepast.
5. De partijen erkennen het nut van het verzamelen en uitwisselen
van informatie over vaartuigen, ladingen en feiten, indien zij van mening
zijn dat deze uitwisseling van informatie een andere partij zou kunnen
helpen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen
over zee tegen te gaan.

239

4

6. De bepalingen van dit Verdrag laten de immuniteit van oorlogsschepen en andere staatsschepen die voor niet-commerciële doeleinden
worden gebruikt onverlet.
Artikel 3
Rechtsmacht
1. Elke partij neemt de maatregelen die nodig zijn om haar rechtsmacht te vestigen ten aanzien van de relevante strafbare feiten wanneer
deze zijn begaan aan boord van een vaartuig dat haar vlag voert.
2. Voor de toepassing van dit Verdrag neemt elke partij de maatregelen die nodig zijn om haar rechtsmacht te vestigen ten aanzien van de
relevante strafbare feiten die zijn begaan aan boord van een vaartuig dat
de vlag voert dan wel de nationaliteitskentekens toont of een andere nationaliteitsaanduiding voert van een andere partij bij dit Verdrag. Deze
rechtsmacht kan slechts worden uitgeoefend in overeenstemming met dit
Verdrag.
3. Voor de toepassing van dit Verdrag neemt elke partij de maatregelen die nodig zijn om haar rechtsmacht te vestigen ten aanzien van de
relevante strafbare feiten die zijn begaan aan boord van een vaartuig
zonder nationaliteit of een vaartuig dat krachtens het internationale recht
wordt gelijkgesteld met een vaartuig zonder nationaliteit.
4. De vlaggestaat heeft primaire rechtsmacht met betrekking tot ieder
relevant strafbaar feit dat is begaan aan boord van zijn schip.
5. Elke staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van zijn
akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, dan wel
op een later tijdstip, door middel van een aan de Secretaris-Generaal van
de Raad van Europa gerichte verklaring, de andere partijen bij dit Verdrag mededelen welke criteria hij voornemens is te hanteren met betrekking tot de uitoefening van zijn rechtsmacht op grond van het tweede lid
van dit artikel.
6. Iedere staat die geen oorlogsschepen of militaire luchtvaartuigen in
dienst heeft, noch andere staatsschepen of -luchtvaartuigen die voor nietcommerciële doeleinden worden gebruikt, waarmee hij zou kunnen
optreden als tussenkomende staat in de zin van dit Verdrag, kan bij de
ondertekening of bij de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging,
aanvaarding, goedkeuring of toetreding, door middel van een aan de
Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte verklaring mededelen dat hij het tweede en derde lid van dit artikel niet zal toepassen.

5

239

Een staat die een dergelijke verklaring heeft afgelegd, is verplicht deze
in te trekken wanneer de omstandigheden die dit voorbehoud rechtvaardigen, niet meer bestaan.
Artikel 4
Bijstand aan de vlaggestaat
1. Een partij die redelijke gronden heeft om te vermoeden dat een
vaartuig dat haar vlag voert, betrokken is bij of wordt gebruikt voor het
begaan van een relevant strafbaar feit, kan de bijstand van de andere partijen inroepen om een einde te maken aan het gebruik voor dat doel. De
aldus aangezochte partijen verlenen deze bijstand met de middelen waarover zij beschikken.
2. In zijn verzoek kan de vlaggestaat onder meer de aangezochte partij machtigen om, met inachtneming van alle voorwaarden of beperkingen die daaraan kunnen worden gesteld, alle of enkele van de in dit Verdrag genoemde maatregelen te nemen.
3. Wanneer de aangezochte partij erin toestemt te handelen volgens
de machtiging die haar door de vlaggestaat is verleend overeenkomstig
het tweede lid, zijn de bepalingen van dit Verdrag betreffende de rechten en plichten van de tussenkomende staat en de vlaggestaat, al naar
gelang en indien niet anders is bepaald, onderscheidenlijk op de aangezochte partij en de verzoekende partij van toepassing.
Artikel 5
Vaartuigen zonder nationaliteit
1. Een partij die redelijke gronden heeft om te vermoeden dat een
vaartuig zonder nationaliteit of dat krachtens het internationale recht
wordt gelijkgesteld met een vaartuig zonder nationaliteit, betrokken is
bij of wordt gebruikt voor het begaan van een relevant strafbaar feit,
doet hiervan mededeling aan de andere partijen die het meest rechtstreeks lijken te zijn betrokken en kan de bijstand van iedere partij inroepen om een einde te maken aan het gebruik voor dat doel. De aldus aangezochte partij verleent deze bijstand met de middelen waarover zij
beschikt.
2. Wanneer een partij overeenkomstig het eerste lid informatie heeft
ontvangen, en optreedt, gaat zij na welke maatregelen daartoe geschikt
zijn en oefent zij haar rechtsmacht uit ten aanzien van ieder relevant
strafbaar feit dat eventueel is begaan door personen aan boord van het
vaartuig.

239

6

3. Iedere partij die maatregelen heeft genomen op grond van dit artikel, stelt de partij die de informatie heeft verstrekt of die haar bijstand
heeft ingeroepen, zo spoedig mogelijk op de hoogte van de resultaten
van alle maatregelen die zijn genomen ten aanzien van het vaartuig en
van personen aan boord.
TITEL 2
MACHTIGINGSPROCEDURE

Artikel 6
Grondregels betreffende de machtiging
Wanneer de tussenkomende staat redelijke gronden heeft om te vermoeden dat een vaartuig dat de vlag voert of de nationaliteitskentekens
toont van een andere partij dan wel een andere nationaliteitsaanduiding
voert, betrokken is bij of wordt gebruikt voor het begaan van een relevant strafbaar feit, kan de tussenkomende staat de vlaggestaat verzoeken
te worden gemachtigd om het vaartuig aan te houden en om aan boord
te gaan buiten de territoriale wateren van enige partij en enkele of alle
van de andere in dit Verdrag genoemde maatregelen te nemen. Dergelijke maatregelen kunnen op grond van dit Verdrag niet worden genomen zonder de machtiging van de vlaggestaat.
Artikel 7
Besluit inzake het verzoek om machtiging
De vlaggestaat bevestigt onmiddellijk de ontvangst van het in artikel
6 bedoelde verzoek om machtiging en deelt zo spoedig mogelijk en,
voor zover mogelijk binnen vier uur na ontvangst van het verzoek, mede
welk besluit hij heeft genomen naar aanleiding van het verzoek.
Artikel 8
Voorwaarden
1. Indien de vlaggestaat het verzoek inwilligt, kan deze machtiging
worden onderworpen aan voorwaarden of beperkingen. In dergelijke
voorwaarden of beperkingen kan met name worden bepaald dat de vlaggestaat uitdrukkelijk machtiging moet hebben verleend voordat de tussenkomende staat specifieke maatregelen neemt.
2. Elke staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van zijn
akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding door
middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa

7

239

gerichte verklaring verklaren dat hij, wanneer hij optreedt als tussenkomende staat, zijn tussenkomst afhankelijk stelt van de voorwaarde dat
de personen die zijn nationaliteit bezitten en die krachtens artikel 15
worden overgedragen aan de vlaggestaat en daar worden veroordeeld
voor een relevant strafbaar feit, de mogelijkheid moeten hebben om te
worden overgebracht naar de tussenkomende staat om de opgelegde straf
te ondergaan.
TITEL 3
VOORSCHRIFTEN BETREFFENDE DE MAATREGELEN

Artikel 9
Toegestane maatregelen
1. Na de machtiging van de vlaggestaat te hebben ontvangen en met
inachtneming van de eventuele krachtens artikel 8, eerste lid, daaraan
verbonden voorwaarden en beperkingen, kan de tussenkomende staat de
volgende maatregelen nemen:
i. a. het vaartuig aanhouden en aan boord gaan;
b. het vaartuig en iedere persoon aan boord onder zijn effectieve
controle brengen;
c. alle in dit artikel onder ii) bedoelde maatregelen nemen die
noodzakelijk worden geacht om vast te stellen of een relevant strafbaar feit is begaan en om het bewijsmateriaal dat daarop betrekking
heeft in beslag te nemen;
d. het vaartuig en iedere persoon aan boord dwingen zich te doen
begeleiden naar het grondgebied van de tussenkomende staat en het
vaartuig vast te houden teneinde een nader onderzoek in te stellen;
ii. en, na het vaartuig onder zijn effectieve controle te hebben gebracht:
a. het vaartuig alsmede iedere persoon en ieder voorwerp aan
boord, met inbegrip van de lading, aan een onderzoek onderwerpen;
b. iedere container openen of doen openen, testen uitvoeren en
monsters nemen van alles wat zich aan boord bevindt;
c. iedere persoon aan boord verlangen om informatie omtrent
hemzelf of omtrentiedervoorwerp dat zich aan boord bevindt;
d. eisen dat documenten, boeken of registers worden overgelegd
die betrekking hebben op het vaartuig of personen of voorwerpen aan
boord, en foto’s nemen of kopieën maken van al datgene waarvan de
overlegging kan worden geëist door de bevoegde autoriteiten;
e. alle aan boord van het vaartuig aangetroffen bewijsmiddelen of
materiaal in beslag nemen, veiligstellen en bewaren.

239

8

2. Iedere maatregel genomen krachtens het eerste lid van dit artikel
laat onverlet ieder krachtens de wetgeving van de tussenkomende staat
bestaand recht van de verdachte om niet mee te werken aan zijn eigen
veroordeling.
Artikel 10
Uitvoeringsmaatregelen
1. Indien, naar aanleiding van maatregelen genomen uit hoofde van
artikel 9, de tussenkomende staat over bewijsmateriaal beschikt betreffende een begaan relevant strafbaar feit, welk bewijsmateriaal overeenkomstig zijn wetgeving de aanhouding van de betrokkenen of de vasthouding van het vaartuig, dan wel beide, zou rechtvaardigen, kan hij
hiertoe overgaan.
2. De tussenkomende staat stelt de vlaggestaat onverwijld in kennis
van de ingevolge het eerste lid hierboven genomen maatregelen.
3. Het vaartuig mag niet langer worden vastgehouden dan strikt
noodzakelijk is om het onderzoek betreffende de relevante strafbare feiten af te ronden. Wanneer er redelijke gronden zijn om te vermoeden dat
de eigenaars van het vaartuig rechtstreeks zijn betrokken bij een relevant
strafbaar feit, kunnen het vaartuig en de lading nog worden vastgehouden na afronding van het onderzoek. Personen die niet van een relevant
strafbaar feit worden verdacht, worden in vrijheid gesteld en voorwerpen die niet als bewijsmiddel kunnen dienen, worden teruggegeven.
4. Niettegenstaande de bepalingen van het voorgaande lid, kunnen de
tussenkomende staat en de vlaggestaat met een derde staat die partij is
bij dit Verdrag overeenkomen dat het vaartuig wordt begeleid naar het
grondgebied van die derde staat; zodra het vaartuig zich op dat grondgebied bevindt, wordt de derde staat voor de toepassing van dit Verdrag
als tussenkomende staat beschouwd.
Artikel 11
Tenuitvoerlegging van maatregelen
1. De maatregelen genomen krachtens de artikelen 9 en 10 worden
beheerst door de wetgeving van de tussenkomende staat.
2. De maatregelen genomen krachtens artikel 9, eerste lid, letters a, b
en d, worden slechts ten uitvoer gelegd door oorlogsschepen of militaire
luchtvaartuigen, dan wel door andere vaartuigen of luchtvaartuigen die
duidelijke merktekens tonen waaruit blijkt dat zij in staatsdienst zijn en
dat zij hiertoe gemachtigd zijn.

9

239

3. a. Een ambtenaar van de tussenkomende staat mag in de vlaggestaat niet worden vervolgd wegens in de uitoefening van zijn functie verrichte handelingen. In een dergelijk geval is de ambtenaar vatbaar voor
vervolging in de tussenkomende staat alsof de feiten die het strafbare feit
opleveren binnen de rechtsmacht van die staat waren begaan.
b. In alle in de vlaggestaat ingestelde procedures worden strafbare
feiten die zijn gericht tegen een ambtenaar van de tussenkomende staat
met betrekking tot maatregelen die zijn uitgevoerd ingevolge de artikelen 9 en 10, geacht te zijn gericht tegen een ambtenaar van de vlaggestaat.
4. De kapitein van het vaartuig dat is aangehouden in overeenstemming met dit Verdrag is gerechtigd contact op te nemen met de autoriteiten van de vlaggestaat alsmede met de eigenaars of exploitanten van
het vaartuig om hen van de aanhouding van het vaartuig in kennis te
stellen. De autoriteiten van de tussenkomende staat kunnen elk contact
met de eigenaars of exploitanten van het vaartuig beletten of uitstellen
indien zij redelijke gronden hebben om aan te nemen dat dit contact het
onderzoek betreffende een relevant strafbaar feit zou kunnen belemmeren.
Artikel 12
Praktische voorzorgsmaatregelen
1. Bij de toepassing van dit Verdrag houden de betrokken partijen
naar behoren rekening met de noodzaak om de veiligheid van mensenlevens op zee en de veiligheid van het schip en de lading niet in gevaar
te brengen en om geen handelsbelangen of juridische belangen te schaden. In het bijzonder houden zij rekening met:
a. de risico’s verbonden aan het aanhouden van een vaartuig op zee
alsook de mogelijkheid of zulks veiliger kan geschieden in de eerstvolgende haven die het schip zal aandoen;
b. de noodzaak om de legitieme handelsactiviteiten van een vaartuig
zo min mogelijk te hinderen;
c. de noodzaak om onnodige vasthouding of vertraging van het vaartuig te vermijden;
d. de noodzaak om het gebruik van geweld te beperken tot het minimum dat noodzakelijk is om de inachtneming van de instructies van de
tussenkomende staat te waarborgen.
2. Het gebruik van vuurwapens tegen of aan boord van het vaartuig
moet zo spoedig mogelijk aan de vlaggestaat worden gemeld.
3. In geval van overlijden of letsel van een persoon aan boord van het
vaartuig wordt de vlaggestaat zo spoedig mogelijk daarvan op de hoogte
gebracht. De autoriteiten van de tussenkomende staat verlenen de auto-

239

10

riteiten van de vlaggestaat volledige medewerking bij elk onderzoek dat
de vlaggestaat eventueel instelt met betrekking tot dit overlijden of letsel.
TITEL 4
BEPALINGEN BETREFFENDE DE UITOEFENING VAN RECHTSMACHT

Artikel 13
Bewijsmateriaal betreffende strafbare feiten
1. Teneinde de vlaggestaat in staat te stellen te besluiten of hij al dan
niet zijn primaire rechtsmacht zal uitoefenen in overeenstemming met de
bepalingen van artikel 14, zendt de tussenkomende staat de vlaggestaat
onverwijld een samenvatting van het bewijsmateriaal betreffende alle
strafbare feiten dat naar aanleiding van krachtens artikel 9 genomen
maatregelen is ontdekt. De vlaggestaat dient de ontvangst daarvan terstond te bevestigen.
2. Indien de tussenkomende staat bewijsmateriaal ontdekt op grond
waarvan hij van oordeel is dat er strafbare feiten zijn begaan die buiten
de reikwijdte van dit Verdrag vallen, of dat er verdachte personen aan
boord van het vaartuig zijn die niet bij de relevante strafbare feiten zijn
betrokken, stelt hij de vlaggestaat daarvan in kennis. Waar nodig plegen
de betrokken partijen overleg.
3. De bepalingen van dit Verdrag dienen zodanig te worden uitgelegd
dat de tussenkomende staat andere maatregelen dan die welke zijn
gericht op de opsporing en vervolging van relevante strafbare feiten,
waaronder de detentie van personen, slechts mag nemen wanneer:
a. de vlaggestaat daarmede uitdrukkelijk instemt; of
b. deze maatregelen zijn gericht op de opsporing en vervolging van
een strafbaar feit dat is begaan nadat de persoon is overgebracht naar het
grondgebied van de tussenkomende staat.
Artikel 14
Uitoefening van de primaire rechtsmacht
1. Een vlaggestaat die zijn primaire rechtsmacht wenst uit te oefenen,
doet dat in overeenstemming met de bepalingen van dit artikel.
2. Hij stelt de tussenkomende staat zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen 14 dagen na de ontvangst van de samenvatting van het
bewijsmateriaal als bedoeld in artikel 13, daarvan in kennis. Indien de

11

239

vlaggestaat dit nalaat, wordt hij geacht afstand te hebben gedaan van het
recht tot uitoefening van zijn primaire rechtsmacht.
3. Wanneer de vlaggestaat de tussenkomende staat ervan in kennis
heeft gesteld dat hij zijn primaire rechtsmacht uitoefent, wordt de uitoefening van de rechtsmacht van de tussenkomende staat opgeschort,
behoudens ten behoeve van de overlevering van personen, vaartuigen,
ladingen en bewijsmateriaal in overeenstemming met dit Verdrag.
4. De vlaggestaat legt de zaak onmiddellijk voor aan zijn bevoegde
autoriteiten met het oog op vervolging.
5. Door de tussenkomende staat genomen maatregelen tegen het vaartuig en de personen aan boord kunnen worden geacht te zijn genomen
in het kader van de procedure van de vlaggestaat.
Artikel 15
Overlevering van vaartuigen, ladingen, personen en bewijsmateriaal
1. Wanneer de vlaggestaat de tussenkomende staat in kennis heeft
gesteld van zijn voornemen om zijn primaire rechtsmacht uit te oefenen,
en indien de vlaggestaat hierom verzoekt, worden de aangehouden personen, het vaartuig, de lading en het in beslag genomen bewijsmateriaal
aan die staat overgeleverd in overeenstemming met de bepalingen van
dit Verdrag.
2. Het verzoek om overlevering van aangehouden personen dient
voor iedere persoon afzonderlijk vergezeld te gaan van het origineel of
een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van het bevel tot aanhouding of een andere soortgelijk bevel, gegeven door een rechterlijke autoriteit in overeenstemming met de door de wetgeving van de vlaggestaat
voorgeschreven procedure.
3. De partijen stellen alles in het werk om de overlevering van personen, vaartuigen, ladingen en bewijsmateriaal te bespoedigen.
4. De bepalingen van dit Verdrag mogen niet zodanig worden uitgelegd dat daardoor een gedetineerde zijn recht, krachtens de wetgeving
van de tussenkomende staat, wordt ontnomen om de rechtmatigheid van
zijn detentie te laten toetsen door een rechterlijke instantie in die staat,
in overeenstemming met de in zijn nationale wetgeving vastgelegde procedures.
5. In plaats van een verzoek om overlevering van aangehouden personen of van het vaartuig, kan de vlaggestaat verzoeken om onmiddel-

239

12

lijke invrijheidstelling c.q. vrijgave. Wanneer hierom wordt verzocht,
gaat de tussenkomende staat onmiddellijk over tot invrijheidstelling c.q.
vrijgave.
Artikel 16
Doodstraf
Indien het strafbare feit waarvoor de vlaggestaat besluit zijn primaire
rechtsmacht uit te oefenen in overeenstemming met artikel 14, krachtens
de wetgeving van die staat met de doodstraf wordt bedreigd en indien
op dat strafbare feit niet de doodstraf is gesteld krachtens de wetgeving
van de tussenkomende staat, of indien deze straf daar gewoonlijk niet
ten uitvoer wordt gelegd, kan de overlevering van een persoon worden
geweigerd, tenzij de vlaggestaat naar het oordeel van de tussenkomende
staat voldoende waarborgen biedt dat de doodstraf niet ten uitvoer zal
worden gelegd.
TITEL 5
PROCEDURELE EN ANDERE ALGEMENE REGELS

Artikel 17
Bevoegde autoriteiten
1. Elke partij wijst een autoriteit aan die is belast met de verzending
en beantwoording van verzoeken ingevolge de artikelen 6 en 7 van dit
Verdrag. Voor zover mogelijk treft elke partij voorzieningen om deze
autoriteit in staat te stellen dag en nacht, op elk willekeurig tijdstip verzoeken te ontvangen en deze te beantwoorden.
2. De partijen wijzen daarnaast een centrale autoriteit aan die is belast
met de kennisgeving van de uitoefening van de primaire rechtsmacht
krachtens artikel 14 en voor alle andere mededelingen of kennisgevingen uit hoofde van dit Verdrag.
3. Elke partij deelt bij de ondertekening of bij de nederlegging van
haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding aan
de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa de namen en adressen
mede van de ingevolge dit artikel aangewezen autoriteiten, tezamen met
alle andere informatie die de communicatie uit hoofde van dit Verdrag
vergemakkelijkt. Een eventuele latere wijziging met betrekking tot de
naam, het adres of andere relevante informatie betreffende deze autoriteiten wordt eveneens medegedeeld aan de Secretaris-Generaal.

13

239

Artikel 18
Communicatie tussen aangewezen autoriteiten
1. De ingevolge artikel 17 aangewezen autoriteiten communiceren
rechtstreeks met elkaar.
2. Wanneer, om welke reden dan ook, rechtstreekse communicatie
niet mogelijk is, kunnen de partijen overeenkomen gebruik te maken van
het verbindingsnetwerk van de ICPO-Interpol of de Internationale Douaneraad.
Artikel 19
Vorm van de verzoeken en talen
1. Alle mededelingen uit hoofde van de artikelen 4 tot en met 16 worden schriftelijk gedaan. Er kan gebruik worden gemaakt van moderne
telecommunicatiemiddelen, zoals telefax.
2. Behoudens het in het derde lid van dit artikel bepaalde, zijn vertalingen van verzoeken en andere mededelingen of ondersteunende documenten niet vereist.
3. Bij de ondertekening of bij de nederlegging van haar akte van
bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding kan elke partij,
door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa
gerichte verklaring, zich het recht voorbehouden om te verlangen dat de
aan haar toegezonden verzoeken en andere mededelingen of documenten zijn gesteld in of vergezeld gaan van een vertaling in haar eigen taal
of in één van de officiële talen van de Raad van Europa, dan wel in één
van deze talen, welke zij aangeeft. Daarbij kan elke partij verklaren dat
zij bereid is vertalingen te aanvaarden in een andere taal, welke zij aangeeft. De andere partijen kunnen de wederkerigheidsregel toepassen.
Artikel 20
Waarmerking en legalisatie
Uit hoofde van dit Verdrag toegezonden documenten zijn vrijgesteld
van alle formaliteiten ter zake van waarmerking en legalisatie.
Artikel 21
Inhoud van het verzoek
In elk verzoek ingevolge artikel 6 dient te worden vermeld:

239

14

a. de autoriteit van wie het verzoek afkomstig is en de autoriteit die
het onderzoek of de procedure uitvoert;
b. bijzonderheden omtrent het betrokken vaartuig, waaronder, voor
zover mogelijk, de naam ervan, een beschrijving van het vaartuig, de
nationaliteitskentekens of een andere nationaliteitsaanduiding, alsmede
de plaats waar het zich bevindt, tezamen met een verzoek om te bevestigen dat het vaartuig de nationaliteit van de aangezochte partij heeft;
c. bijzonderheden omtrent de vermeende strafbare feiten alsmede de
gronden waarop de verdenking berust;
d. de maatregelen die men voornemens is te nemen en de garantie dat
deze maatregelen zouden worden genomen indien het betrokken vaartuig de vlag van de tussenkomende staat zou voeren.
Artikel 22
Informatie betreffende eigenaars en kapiteins van vaartuigen
Elke partij neemt de maatregelen die noodzakelijk zijn om de eigenaars en kapiteins van vaartuigen die haar vlag voeren ervan in kennis
te stellen dat de staten die partij zijn bij dit Verdrag kunnen worden
gemachtigd om vaartuigen buiten de territoriale wateren van enige partij aan te houden voor de in dit Verdrag omschreven doeleinden, en hen
met name in kennis te stellen van hun verplichting gevolg te geven aan
de instructies van de dienst van een tussenkomende staat die zijn bevoegdheid tot aanhouding uitoefent.
Artikel 23
Beperking van het gebruik
De vlaggestaat kan de in artikel 6 bedoelde machtiging afhankelijk
stellen van de voorwaarde dat de verkregen informatie of het verkregen
bewijsmateriaal niet zonder zijn voorafgaande toestemming door de
autoriteiten van de tussenkomende staat zal worden gebruikt of doorgezonden ten behoeve van andere onderzoeken of procedures dan die
welke betrekking hebben op relevante strafbare feiten.
Artikel 24
Vertrouwelijkheid
Voor zover zulks niet in strijd is met de grondbeginselen van hun nationale recht, behandelen de betrokken partijen het bewijsmateriaal dat en
informatie die ingevolge dit Verdrag door een andere partij is verstrekt,
vertrouwelijk, behalve wanneer onthulling daarvan noodzakelijk is voor
de toepassing van het Verdrag of voor een onderzoek of procedure.

15

239

TITEL 6
KOSTEN EN SCHADEVERGOEDING

Artikel 25
Kosten
1. Tenzij de betrokken partijen anders zijn overeengekomen, zijn de
met de tenuitvoerlegging van maatregelen uit hoofde van de artikelen 9
en 10 gemoeide kosten voor rekening van de tussenkomende staat, en
zijn de met de tenuitvoerlegging van maatregelen uit hoofde van de artikelen 4 en 5 gemoeide kosten gewoonlijk voor rekening van de partij
die bijstand verleent.
2. Wanneer de vlaggestaat zijn primaire rechtsmacht heeft uitgeoefend in overeenstemming met artikel 14, zijn de kosten van de terugkeer
van het vaartuig en de kosten van het vervoer van verdachten en bewijsmateriaal voor rekening van die staat.
Artikel 26
Schadevergoeding
1. Indien, in het kader van maatregelen uit hoofde van de artikelen 9
en 10 hierboven, een natuurlijk persoon of rechtspersoon verlies of
schade lijdt of hem letsel wordt toegebracht ten gevolge van nalatigheid
of enige andere tekortkoming die de tussenkomende staat kan worden
toegerekend, is deze staat verplicht om schadevergoeding te betalen.
2. Wanneer de maatregelen worden genomen op een wijze die, gelet
op de bepalingen van het Verdrag, niet gerechtvaardigd is, is de tussenkomende staat verplicht om schadevergoeding te betalen voor elk daaruit voortvloeiend verlies, schade of letsel. De tussenkomende staat is
ook verplicht om schadevergoeding te betalen voor elk zodanig verlies,
schade of letsel, indien de verdenking ongegrond blijkt en mits het aangehouden vaartuig, de reder of de bemanning geen enkele handeling
heeft verricht die deze verdenking rechtvaardigde.
3. De aansprakelijkheid voor schade ten gevolge van maatregelen uit
hoofde van artikel 4 berust bij de verzoekende staat, die kan trachten de
schade te verhalen op de aangezochte staat, wanneer de schade het
gevolg was van nalatigheid of enige andere tekortkoming die deze staat
kan worden toegerekend.

239

16
HOOFDSTUK III
SLOTBEPALINGEN
Artikel 27
Ondertekening en inwerkingtreding

1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening door de staten die lid
zijn van de Raad van Europa die reeds hun instemming door het Verdrag
van Wenen te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht. Zij
kunnen hun instemming te worden gebonden door dit Verdrag tot uitdrukking brengen door:
a. ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding
of goedkeuring; of
b. ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding
of goedkeuring, gevolgd door bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.
2. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden
nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
3. Dit Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand die
volgt na het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum
waarop drie lidstaten van de Raad van Europa hun instemming door het
Verdrag te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht in overeenstemming met de bepalingen van het eerste lid.
4. Ten aanzien van een ondertekenende staat die later zijn instemming
door het Verdrag te worden gebonden tot uitdrukking brengt, treedt het
in werking op de eerste dag van de maand die volgt na het verstrijken
van een tijdvak van drie maanden na de datum waarop deze uitdrukking
heeft gegeven aan zijn instemming met het feit dat hij door het Verdrag
wordt gebonden in overeenstemming met de bepalingen van het eerste
lid.
Artikel 28
Toetreding
1. Na de inwerkingtreding van dit Verdrag kan het Comité van Ministers van de Raad van Europa, na raadpleging van de partijen bij het Verdrag, iedere staat die geen lid is van de Raad van Europa, maar die zijn
instemming door het Verdrag van Wenen te worden gebonden tot uitdrukking heeft gebracht, uitnodigen tot dit Verdrag toe te treden, zulks
bij een besluit genomen met de meerderheid bedoeld in artikel 20.d van
het Statuut van de Raad van Europa en met eenparigheid van stemmen

17

239

van de vertegenwoordigers van de verdragsluitende partijen die gerechtigd zijn zitting te nemen in het Comité.
2. Ten aanzien van iedere toetredende staat treedt het Verdrag in werking op de eerste dag van de maand die volgt na het verstrijken van een
tijdvak van drie maanden na de datum van nederlegging van de akte van
toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
Artikel 29
Territoriale toepassing
1. Iedere staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van
zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding het
grondgebied of de grondgebieden aangeven waarop zijn instemming met
het feit dat hij door dit Verdrag wordt gebonden van toepassing is.
2. Iedere staat kan op een latere datum, door middel van een aan de
Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte verklaring, zijn
instemming door dit Verdrag te worden gebonden, uitbreiden tot een
ander in de verklaring aangegeven grondgebied. Ten aanzien van dat
grondgebied treedt het Verdrag in werking op de eerste dag van de
maand die volgt na het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na
de datum van ontvangst van deze verklaring door de Secretaris-Generaal.
3. Ten aanzien van een grondgebied dat valt onder een verklaring
ingevolge het eerste en tweede lid hierboven, kunnen autoriteiten worden aangewezen overeenkomstig artikel 17, eerste en tweede lid.
4. Een ingevolge de voorgaande leden afgelegde verklaring kan ten
aanzien van ieder in die verklaring aangegeven grondgebied worden
ingetrokken door middel van een aan de Secretaris-Generaal gerichte
kennisgeving. De intrekking wordt van kracht op de eerste dag van de
maand die volgt na het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na
de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
Artikel 30
Verhouding tot andere verdragen en overeenkomsten
1. Dit Verdrag laat de rechten en verplichtingen uit hoofde van het
Verdrag van Wenen of uit hoofde van andere internationale multilaterale
verdragen inzake bijzondere kwesties onverlet.
2. De partijen bij het Verdrag kunnen onderling bilaterale of multilaterale overeenkomsten sluiten inzake de kwesties die in dit Verdrag zijn
geregeld, teneinde de bepalingen hiervan aan te vullen of aan te scher-

239

18

pen of de toepassing van de beginselen die in dit Verdrag of in artikel
17 van het Verdrag van Wenen zijn neergelegd te vergemakkelijken.
3. Indien twee of meer partijen reeds een overeenkomst of verdrag
hebben gesloten met betrekking tot een onderwerp dat in dit Verdrag is
geregeld of hun betrekkingen ter zake anderszins hebben vastgelegd,
kunnen zij overeenkomen die overeenkomst of dat verdrag toe te passen
of hun betrekkingen aldus te regelen, in plaats van dit Verdrag, indien
zulks de internationale samenwerking vergemakkelijkt.
Artikel 31
Voorbehouden
1. Iedere staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van
zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding verklaren dat hij één of meer voorbehouden maakt als bedoeld in artikel 3,
zesde lid, artikel 19, derde lid, en artikel 34, vijfde lid. Er kan geen enkel
ander voorbehoud worden gemaakt.
2. Iedere staat die ingevolge het voorgaande lid een voorbehoud heeft
gemaakt kan dit geheel of gedeeltelijk intrekken door middel van een
aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte kennisgeving. De intrekking wordt van kracht op de datum van ontvangst van de
kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
3. Een partij die een voorbehoud heeft gemaakt met betrekking tot
een bepaling van dit Verdrag kan geen aanspraak maken op de toepassing van die bepaling door een andere partij. Zij kan echter, indien haar
voorbehoud gedeeltelijk of voorwaardelijk is, aanspraak maken op de
toepassing van die bepaling voor zover zij deze zelf heeft aanvaard.
Artikel 32
Toetsingscommissie
1. Na de inwerkingtreding van dit Verdrag wordt op verzoek van een
partij bij het Verdrag door de Secretaris-Generaal van de Raad van
Europa een toetsingscommissie van deskundigen, die de partijen vertegenwoordigen, bijeengeroepen.
2. De toetsingscommissie toetst de werking van het Verdrag en doet
passende aanbevelingen om de doeltreffende uitvoering daarvan te waarborgen.
3. De toetsingscommissie kan haar eigen procedureregels goedkeuren.

19

239

4. De toetsingscommissie kan besluiten staten die geen partij zijn bij
dit Verdrag alsmede internationale organisaties of instanties, naargelang
het geval, uit te nodigen voor haar vergaderingen.
5. Elke partij brengt om het jaar verslag uit over de uitvoering van
het Verdrag aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa in de
vorm en op de wijze als bepaald door de toetsingscommissie of de Europese Commissie voor Strafrechtelijke Vraagstukken. De toetsingscommissie kan besluiten de verstrekte informatie of een verslag ter zake toe
te zenden aan de partijen en aan de naar haar oordeel daarvoor in aanmerking komende internationale organisaties of instanties.
Artikel 33
Wijzigingen
1. Wijzigingen van dit Verdrag kunnen worden voorgesteld door
iedere partij en deze worden door de Secretaris-Generaal van de Raad
van Europa medegedeeld aan de lidstaten van de Raad van Europa en
aan iedere staat die geen lid is en die is toegetreden of is uitgenodigd
om toe te treden tot het Verdrag in overeenstemming met de bepalingen
van artikel 28.
2. Een door een partij voorgestelde wijziging wordt medegedeeld aan
de Europese Commissie voor Strafrechtelijke Vraagstukken, die haar
oordeel over de voorgestelde wijziging voorlegt aan het Comité van
Ministers.
3. Het Comité van Ministers bestudeert de voorgestelde wijziging en
het door de Europese Commissie voor Strafrechtelijke Vraagstukken
voorgelegde oordeel, en kan de wijziging aannemen.
4. De tekst van een in overeenstemming met het derde lid van dit artikel door het Comité van Ministers aangenomen wijziging wordt ter aanvaarding toegezonden aan de partijen.
5. Een in overeenstemming met het derde lid van dit artikel aangenomen wijziging wordt van kracht op de dertigste dag nadat alle partijen
de Secretaris-Generaal in kennis hebben gesteld van hun aanvaarding
daarvan.

239

20
Artikel 34
Beslechting van geschillen

1. De Europese Commissie voor Strafrechtelijke Vraagstukken van de
Raad van Europa wordt op de hoogte gehouden van de uitlegging en toepassing van dit Verdrag.
2. In geval van een geschil tussen partijen met betrekking tot de uitlegging of toepassing van dit Verdrag, trachten zij het geschil te beslechten door middel van onderhandelingen of op enige andere vreedzame
wijze van hun keuze, waaronder voorlegging van het geschil aan de
Europese Commissie voor Strafrechtelijke Vraagstukken of aan een
scheidsgerecht waarvan de beslissingen bindend zijn voor de partijen,
dan wel onderwerping aan bemiddeling, conciliatie of een rechtsgang,
zoals overeengekomen door de betrokken partijen.
3. Iedere staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van
zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, of
op een latere datum, door middel van een aan de Secretaris-Generaal van
de Raad van Europa gerichte verklaring, verklaren dat hij, met betrekking tot een geschil betreffende de uitlegging of toepassing van dit Verdrag, de onderwerping van het geschil aan arbitrage in overeenstemming
met de in het aanhangsel bij dit Verdrag vervatte procedure als dwingend
erkent, zulks zonder voorafgaande overeenstemming en op basis van
wederkeriheid.
4. Elk geschil dat niet in overeenstemming met het tweede of derde
lid van dit artikel is geregeld, wordt op verzoek van één van de partijen
bij het geschil ter beslissing voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof.
5. Iedere staat kan bij de ondertekening of bij de nederlegging van
zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding,
door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa
gerichte verklaring, verklaren dat hij zich niet gebonden acht door het
vierde lid van dit artikel.
6. Iedere partij die een verklaring heeft afgelegd ingevolge het derde
of vijfde lid van dit artikel, kan die verklaring te allen tijde intrekken
door middel van een kennisgeving aan de Secretaris-Generaal van de
Raad van Europa.

21

239

Artikel 35
Opzegging
1. Iedere partij kan dit Verdrag te allen tijde opzeggen door middel
van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte
kennisgeving.
2. De opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand die
volgt na het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum
van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
3. Dit Verdrag blijft echter van kracht met betrekking tot handelingen
of procedures op grond van aanvragen of verzoeken die zijn gedaan
gedurende de geldigheidstermijn van het Verdrag ten aanzien van de partij die dit heeft opgezegd.
Artikel 36
Kennisgevingen
De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa stelt de lidstaten van
de Raad, iedere staat die tot dit Verdrag is toegetreden en de SecretarisGeneraal van de Verenigde Naties in kennis van:
a. iedere ondertekening;
b. de nederlegging van iedere akte van bekrachtiging, aanvaarding,
goedkeuring of toetreding;
c. de naam van de iedere autoriteit en alle andere informatie, medegedeeld ingevolge artikel 17;
d. ieder voorbehoud gemaakt in overeenstemming met artikel 31, eerste lid;
e. de datum van inwerkingtreding van dit Verdrag in overeenstemming met de artikelen 27 en 28;
f. ieder verzoek gedaan ingevolge artikel 32, eerste lid, en de datum
van iedere ingevolge dat lid belegde vergadering;
g. iedere verklaring afgelegd ingevolge artikel 3, vijfde en zesde lid,
artikel 8, tweede lid, artikel 19, derde lid, artikel 34, derde en vijfde lid;
h. iedere andere handeling, kennisgeving of mededeling met betrekking tot dit Verdrag.
TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekenden, daartoe naar behoren
gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend.
GEDAAN te Straatsburg op 31 januari 1995 in de Engelse en de
Franse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek, in één exemplaar
dat zal worden nedergelegd in het archief van de Raad van Europa. De

239

22

Secretaris-Generaal van de Raad van Europa doet hiervan voor eensluidend gewaarmerkte afschriften toekomen aan iedere lidstaat van de Raad
van Europa en aan iedere staat die is uitgenodigd om tot dit Verdrag toe
te treden.

Aanhangsel
1. De partij bij het geschil die ingevolge artikel 34, derde lid, om
arbitrage verzoekt, stelt de andere partij schriftelijk in kennis van de vordering en van de gronden waarop deze is gebaseerd.
2. De betrokken partijen stellen een scheidsgerecht in.
3. Het scheidsgerecht bestaat uit drie leden. Elke partij benoemt een
scheidsman. Beide partijen wijzen in onderlinge overeenstemming de
scheidsman aan die als voorzitter optreedt.
4. Indien deze benoeming of deze aanwijzing in onderlinge overeenstemming niet heeft plaatsgevonden binnen vier maanden na de datum
waarop om arbitrage werd verzocht, wordt de noodzakelijke benoeming
of aanwijzing toevertrouwd aan de Secretaris-Generaal van het Permanente Hof van Arbitrage.
5. Tenzij de partijen anders overeenkomen, stelt het scheidsgerecht
zijn eigen procedure vast.
6. Tenzij door de partijen anders is overeengekomen, beslist het
scheidsgerecht op grond van de toepasselijke regels van het internationale recht of, bij gebreke van dergelijke regels, ex aequo et bono.
7. Het scheidsgerecht neemt zijn beslissing bij een meerderheid van
stemmen. Zijn beslissing is onherroepelijk en bindend.

D. PARLEMENT

Zie Trb. 2010, 165.
E. PARTIJGEGEVENS

Zie Trb. 2010, 165.
G. INWERKINGTREDING

Zie Trb. 2010, 165.

239

23
J. VERWIJZINGEN

Zie Trb. 2010, 165.
Uitgegeven de zevenentwintigste september 2010.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. VERHAGEN

TRB5395
ISSN 0920 - 2218
’s-Gravenhage 2010