Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2011–2012

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1602
Vragen van het lid Dibi (GroenLinks) aan de minister voor Immigratie,
Integratie en Asiel over het bericht dat een kind in het buitenland bijna nooit
naar een ouder mag reizen die al een verblijfsvergunning heeft (ingezonden
23 januari 2012).
Antwoord minister Leers (Immigratie, Integratie en Asiel) (ontvangen
20 februari 2012).
Vraag 1 t/m 5
Bent u bekend met het bericht van Defence for children over de gevolgen van
het verscherpte beleid voor kinderen in het buitenland die zich met een in
Nederland toegelaten vluchtelingouder willen herenigen?1 Zo ja, wat was uw
eerste reactie?
Wat is uw oordeel over het feit dat bijna ieder kind dat z’n ouder(s) (die reeds
een vergunning heeft/hebben) wil nareizen naar Nederland is afgewezen in de
eerste helft van 2011? Hoe verhoudt het Nederlandse beleid voor nareizende
kinderen zich ten opzichte van de EU-richtlijn inzake gezinshereniging?
Deelt u de mening dat het strenge beleid voor deze groep kinderen niet past
bij het uitgangspunt dat het gezin de hoeksteen is van de samenleving? Zo ja,
bent u van plan het huidige beleid daarop aan te passen? Zo nee, waarom
niet?
Deelt u voorts de mening dat de bewijslast voor kinderen om de band met de
ouders te bewijzen te streng is geworden? Zo nee, waarom niet? Zo ja, bent u
bereid de bewijslast te versoepelen en hen met spoed en voorrang te
behandelen?
Deelt u de mening dat de huidige hoorpraktijk – die soms uren achter elkaar
duurt, waarbij vaak meerdere tolken vertalen, die niet is afgestemd op
leeftijd- en ontwikkelingsniveau en waarbij geen rekening wordt gehouden
met trauma’s – in strijd is met artikel 12 van het Kinderrechtenverdrag en de
aanbevelingen van het VN-Kinderrechtencomité? Zo nee, waarom niet? Zo ja,
welke verbeteringen gaat u doorvoeren?
Antwoorden 1 t/m 5
Ik ken het bericht van Defence for Children.
Zoals ik ook in mijn brief aan de Tweede Kamer van 27 januari 20122 heb
aangegeven, staat voorop dat gezinsleden die al in het land van herkomst
1
2

ah-tk-20112012-1602
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2012

Persbericht 5 januari 2012.
Tweede Kamer, Vergaderjaar 2011–2012, 19 637, nr. 1487.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, Aanhangsel

1

een gezin vormden, met elkaar herenigd kunnen worden. Hiermee sluit ik ook
aan bij internationale afspraken zoals de gezinsherenigingsrichtlijn. In deze
brief en in eerdere correspondentie en debatten met de Tweede Kamer, heb ik
ook uitgelegd dat er in het verleden vaak sprake was van fraude waarbij
geprobeerd werd om vreemdelingen naar Nederland te laten komen die
feitelijk géén deel uitmaakten van het gezin. Dit gebeurde ook met kinderen.
Dat is naar mijn mening zeer onwenselijk. Ik wil geen bijdrage leveren aan
fraude, mogelijk zelfs leidend tot kindersmokkel. Daarom is in 2009 al een
pakket aan maatregelen aangekondigd. Deze maatregelen bleken nodig te zijn
en zijn effectief. Ik realiseer mij dat het als een belasting kan voelen dat er
veel vragen worden gesteld in interviews waarin de feitelijke gezinsband
wordt vastgesteld. Vooral voor Somaliërs, die vaak geen documenten hebben
en van wie eventuele documenten niet worden erkend en die daarmee in
bewijsnood verkeren, heb ik geen andere mogelijkheid dan het aanbieden
van een interview waarin de gezinsband en het feitelijk behoren tot het gezin
worden vastgesteld. In mijn brief heb ik al uitgelegd dat aan deze beide
voorwaarden moet worden voldaan.
Het hoge afwijzingspercentage van nareisaanvragen betreft vooral Somaliërs
en dit is de groep met het hoogste aantal aanvragen, en ook de groep waar
vooral de fraude is geconstateerd. Ik heb u al eerder gemeld dat adviesaanvragen voor nareis worden afgewezen als er nader onderzoek nodig is om
vast te stellen of aan de voorwaarden wordt voldaan. Immers, een dergelijk
arbeidsintensief onderzoek past niet bij een adviesprocedure. Ook deze
werkwijze leidt tot een hoger afwijzingspercentage. Deze gezinsleden kunnen
alsnog hun aanvraag op de post indienen waarna het benodigde onderzoek
kan plaatsvinden.
Het overgrote deel van de nareisaanvragen wordt ingediend bij de ambassades in Addis Abeba en Nairobi. De gezinsleden bevinden zich vrijwel allemaal
in dezelfde omstandigheden zodat prioriteitsstelling lastig is. De meeste
aanvragen betreft aanvragen van (pleeg)kinderen. De IND en ambassades
proberen voorrang te verlenen aan aanvragen van onbegeleide kinderen. Met
Vluchtelingenwerk Nederland is afgesproken dat zij schrijnende zaken kunnen
voordragen waarin zij een spoedige afhandeling wenselijk achten.
Op de Nederlandse vertegenwoordiging in Addis Abeba zijn IND medewerkers werkzaam die interviews afnemen. Deze IND-medewerkers hebben
ruimschoots ervaring met het horen van minderjarige kinderen in de
asielprocedure. Deze IND-medewerkers hebben het ambassadepersoneel in
de regio getraind in het kindvriendelijk horen. Er wordt rekening gehouden
met de leeftijd van het kind en zijn emotionele toestand. De wijze van
vraagstelling, de duur van het interview en de ruimte waar het interview
wordt afgenomen is hierop aangepast.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, Aanhangsel

2