Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

30 492

Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in
psychiatrische ziekenhuizen (voorwaardelijke
machtiging en dwangbehandeling)

Nr. 53

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 25 mei 2011
Tijdens het AO van 16 maart 2011 (kamerstuk 30 492, nr. 52) en het VAO
van 24 maart 2011 (Handelingen II 2010/11, nr. 65, item 8, blz. 32–35) is
met de Vaste Kamercommissie Volksgezondheid, Welzijn en Sport over
dwang en drang in de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) gesproken. Ik
heb tijdens deze debatten een aantal toezeggingen aan uw Kamer gedaan.
Ook zijn er op 29 maart 2011 vier moties door uw Kamer aangenomen
(Moties 30 492, nrs. 47, 48, 49 en 50; Handelingen II 2010/11, nr. 66, item
25, blz. 37–38).
Door middel van deze brief informeer ik u over acties die ik heb ondernomen en afspraken die er zijn gemaakt om zo spoedig mogelijk invulling
te geven aan bovengenoemde moties en toezeggingen. Een aantal van de
toezeggingen wordt met deze brief nagekomen, voor de overige toezeggingen en de moties wordt er aangegeven hoe deze verder worden
uitgevoerd.
Moties
Onderstaand ga ik in op de door uw Kamer aangenomen moties.
Motie 30 492, nr. 47, over een landelijke e-health uitvoeringsagenda
De inzet van (anonieme) e-health is een belangrijk instrument om de zorg
toegankelijk en betaalbaar te houden. Dat heb ik ook al in mijn brief «Zorg
die werkt» van 26 januari (Tweede Kamer, 2010–2011, 32 620 nr. 1)
aangegeven. Mijn rol hierbij is te zorgen voor de randvoorwaarden, terwijl
het veld primair verantwoordelijk is voor de toepassing van e-health.

kst-30492-53
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

1

Sommige e-health toepassingen zitten al in het verzekerd pakket terwijl
voor een aantal andere innovaties op het gebied van e-health geldt dat het
te lang duurt voordat ze worden toegelaten. Om dit aan te pakken start ik
binnenkort samen met het College voor Zorgverzekeringen (CVZ), de
Nederlandse Zorgautoriteit (NZA) en ZonMW een programma «zorgvernieuwing» gericht op de randvoorwaarden voor het leveren van e-health.
Ik zal voor de zomer een brief aan uw Kamer sturen waarin ik inga op dit
programma, waaronder ook e-health valt. In deze brief zal ik expliciet
aandacht besteden aan e-health.
Voor e-mental-health is het sinds 1 januari 2011 via de beleidsregel
«internetbehandeltraject» voor aanbieders en zorgverzekeraars mogelijk
afspraken te maken over het geven van online behandeltrajecten voor
zover deze door het CVZ worden geduid als eerstelijns psychologische
zorg. Voor anonieme e-mental-health ben ik momenteel bezig met het
onderzoeken van mogelijkheden voor een structurele oplossing. Ik zal u zo
spoedig mogelijk over de uitkomsten hiervan informeren.
Begin maart hebben de veldpartijen eHealthNu, de Nederlandse
Vereniging voor eHealth (NVEH), de KNMG en de NPCF, mij aangeboden
dat zij gezamenlijk voor 1 juni 2011 met een Nationale Implementatie
Agenda e-health zullen komen.
Ik ben blij dat het veld zijn verantwoordelijkheid neemt. Ik heb dan ook
toegezegd, dat als deze partijen deze agenda gereed hebben, ik graag met
hen over de uitvoering zal overleggen. Ik zal u over de uitkomsten hiervan
zo spoedig mogelijk informeren.
Motie 30 492, nr. 48, over de ontwikkeling van een behandelrichtlijn en veldnormen
In het AO dwang en drang van 16 maart 2011 heb ik toegezegd dat het
ministerie van VWS op korte termijn met de partijen die bij de ontwikkeling van de multidisciplinaire richtlijn dwang en drang betrokken zijn1,
om de tafel zou gaan zitten en hen zou vragen om binnen drie maanden
met een concreter plan van aanpak te komen. Uit het gesprek is het
volgende duidelijk geworden.
De ontwikkeling van de multidisciplinaire richtlijn zal ongeveer 2 à 2,5 jaar
duren. Deze doorlooptijd is vergelijkbaar met die van andere multidisciplinaire richtlijnen. De door uw Kamer gewenste doorlooptijd van 1,5 jaar
blijkt in de praktijk volgens de betrokken veldpartijen niet haalbaar te zijn.
De partijen delen de ontwikkeling van de multidisciplinaire richtlijn in
twee fases.
De eerst fase wordt beschreven in het plan van aanpak dat ik begin maart
2011 ontvangen heb. Dit plan van aanpak wordt momenteel naar
aanleiding van bovengenoemd gesprek aangepast en voorzien van
uitgebreide toelichting. Ik verwacht dit nieuwe, concrete plan van aanpak
binnenkort te ontvangen. Vervolgens zal met de uitvoering van de eerste
fase begonnen worden. Het doel van deze eerste fase is onder andere om
de doelstelling, de reikwijdte en de invalshoeken van de multidisciplinaire
richtlijn met deskundigen uit het veld te formuleren. De uitkomsten van de
eerste fase zullen de basis vormen voor de verdere ontwikkeling van de
multidisciplinaire richtlijn dwang en drang.

1
Het Nederlands Instituut van Psychologen
(NIP), de Nederlandse Vereniging voor
Psychiatrie (NVvP), en Verpleegkundigen en
Verzorgenden Nederland (V&VN).

De tweede fase, waarvoor ook een plan van aanpak geschreven zal
worden, sluit uiteraard direct aan op de eerste fase en gaat van start aan
het begin van 2012. Deze fase zal naar verwachting twee jaar duren (dus
tot eind 2013). In deze fase zal de richtlijn daadwerkelijk ontwikkeld
worden. Gelet op de beperkte hoeveelheid evidence dat op dit moment

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

2

beschikbaar is, zal bij de ontwikkeling van de richtlijn met name gekeken
worden naar de huidige best practices. In dat opzicht zal de richtlijn
dynamisch zijn en nieuwe inzichten zullen in de toekomst in de richtlijn
verwerkt worden. Aspecten die de richtlijn onder andere zal behandelen
zijn de controle op naleving van de richtlijn, de registratie op basis van de
Argus-gegevensset en een kosteneffectiviteitstudie.
Tijdens het hele ontwikkeltraject zal het patiënten- en familieperspectief
betrokken worden zodat het uiteindelijke product op brede consensus kan
rekenen. Hiervoor zal tenminste met het Landelijk Platform GGZ (LPGGz)
worden samengewerkt. De eerste contacten zijn inmiddels gelegd.
Partijen hebben tijdens het gesprek benadrukt dat de ontwikkeling van de
multidisciplinaire richtlijn slechts een eerste stap is in een langer traject.
Na ontwikkeling volgt verspreiding en implementatie. Juist deze fases
blijken in de praktijk de nodige tijd, financiën, aandacht en energie te
vereisen.
Daarnaast hecht ik er net als uw Kamer belang aan om het veld kwaliteitsnormen voor verantwoorde zorg te laten ontwikkelen. Zij zijn deskundig
en hebben de ervaring hoe processen en patiëntenzorg verbeterd kunnen
worden. Dit mag echter niet resulteren in vrijblijvende normen, die door
de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) niet kunnen worden
gehandhaafd. Met name rondom het bindend verklaren van kwaliteitsnormen ligt er voor het GGZ-veld een uitdaging. Ik wil hen hierin
ondersteunen en faciliteren waar ik kan. Daarom worden momenteel
gesprekken met de IGZ en met diverse partijen uit de GGZ-sector gevoerd.
Tijdens deze gesprekken worden de veldpartijen opgeroepen een aantal
minimumnormen te ontwikkelen voor de kwaliteit van (onvrijwillige)
geestelijke gezondheidszorg. Het doel is om te komen tot bindend
verklaarde kwaliteitsnormen die door het veld kunnen worden geïmplementeerd, door de IGZ kunnen worden gehandhaafd en die een ondergrens weergeven voor verantwoorde zorg. Hierbij worden de veldpartijen
ook gewezen op het belang van een uniforme registratie, op basis van de
Argus-gegevensset. Gegevens uit deze registratie kunnen worden ingezet
als managementinformatie, geven inzicht in aard, omvang en duur van
dwang en leveren een bijdrage aan verbetering van de kwaliteit van zorg
en behandelprocessen.
Richtlijn- en veldnormontwikkeling is een verantwoordelijkheid van
veldpartijen en is onderdeel van hun professionalisering. Het is derhalve
aan veldpartijen om hier hun verantwoordelijkheid te nemen. Financiering
hiervan gebeurt dan ook door de sector zelf. Ik hecht net als uw Kamer
veel belang aan de snelle totstandkoming van een multidisciplinaire
richtlijn. 2,5 jaar is een lange tijd, maar zorgvuldigheid en kwaliteit
vereisen deze periode. Het is helder dat we zullen toezien op totstandkoming binnen deze periode en ook regelmatig zullen toetsen of er
voldoende vooruitgang is geboekt.
Motie 30 492, nr. 49, over verplichte jaarrapportages
Het is mijn bedoeling om uitvoering van de motie te laten landen binnen
het kader van het programma «Zichtbare Zorg». Dit met betrekking tot de
naleving van de wettelijke verplichting en beoordeling van de in de motie
opgenomen informatie, om de continuïteit van transparantie in de GGZ te
waarborgen. Sinds verslagjaar 2007 zijn tweedelijns instellingen voor
curatieve GGZ en verslavingszorg al verplicht om op basis van de
prestatie-indicatoren gegevens aan te leveren voor het Jaardocument
Maatschappelijke Verantwoording (JMV). Instellingen zijn via de reguliere
informatie kanalen van Zichtbare Zorg (nieuwsbrief en website) al op de
hoogte van de stand van zaken rond de kernset en dus van de verplichting

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

3

tot aanlevering. De aanlevering voor het huidige verslagjaar 2010 is al
afgerond. De verwachting is dat vanaf 1 september alle aangeleverde
indicatoren per instelling openbaar zijn en in te zien via de website van
het CIBG1.
Aanlevering van informatie over insluiting en dwangmedicatie op basis
van de indicator in de kernset was tot nu toe facultatief en zal dit ook voor
het huidige verslagjaar 2010 nog zijn. Dit heeft te maken met het feit dat
de indicator inhoudelijk nog in ontwikkeling is. Vanaf verslagjaar 2011
maakt de definitieve versie onderdeel uit van de kernset en is aanlevering
dus verplicht. Voor het eerstvolgende verslagjaar 2011 moeten
GGZ-instellingen de indicatoren zoals vermeld in de kernset opnieuw
aanleveren per 1 juni, dat geldt dus ook voor de indicator over insluiting
en dwangmedicatie. In de aanloop daarnaar toe zal Zichtbare Zorg extra
nadruk leggen op de verplichte aanlevering van gegevens over insluiting
en dwangmedicatie.
Binnen het kader van Zichtbare Zorg vindt jaarlijks ook een evaluatie
plaats van de geleverde data, om de betrouwbaarheid van aanlevering en
zeggingskracht van indicatoren te verbeteren. Publicatie van het eerstvolgende rapport wordt medio september 2011 verwacht. Binnen het kader
van de Stuurgroep Zichtbare Zorg zal ik aandringen op toezending van dit
evaluatierapport aan u. In aanvulling op de jaarlijkse evaluatie van
Zichtbare Zorg zal ik het Trimbos Instituut vragen om een nadere analyse
van transparantie in de GGZ binnen het kader van haar gebruikelijke
trendrapportage voor de sector.
Motie 30 492, nr. 50, over een meldpunt bij de IGZ
Op 29 maart 2011 heb ik een brief aan uw Kamer gestuurd (Tweede
Kamer, 2010–2011, 30 492 nr. 51) waarin ik inhoudelijk op deze motie
reageer. Hierin geef ik aan dat deze motie in lijn is met de voornemens ten
aanzien van de Beginselenwet zorginstellingen. Deze wet zal ik naar
verwachting in het najaar bij uw Kamer indienen. In mijn optiek verbetert
de Beginselenwet straks de mogelijkheden voor het indienen van ernstige
klachten bij de IGZ. Daarnaast geeft de wet nog meer mogelijkheden aan
de cliënt of zijn vertegenwoordiger om verbetering van de kwaliteit van
zorg af te dwingen. De motie wordt tevens betrokken in de brief over de
uitvoering van het meldpunt Gehandicaptenzorg door de IGZ, die uw
Kamer binnenkort zal ontvangen.
Toezeggingen
Tijdens het AO van 16 maart 2011 heb ik een aantal toezeggingen aan uw
Kamer gedaan. Hieronder leg ik concreet en per toezegging uit hoe en
wanneer ik de toezeggingen na zal komen.
Ontwikkeling aantal separaties 2010
Tijdens het AO van 16 maart 2011 heb ik aangegeven op kort termijn door
de IGZ geïnformeerd te worden over de ontwikkeling van het aantal
separaties in 2010. Ik heb inmiddels de tussenrapportage separeren 2010
van de IGZ ontvangen (zie bijlage)2. Hieruit blijkt een afname van het
aantal separaties van 5,5% in 2010, ten opzichte van een 10% daling over
2009.
Nieuw streefcijfer voor vermindering van aantal suïcides
1

http://www.jaarverslagenzorg.nl/
2
Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

De multidisciplinaire richtlijn behandeling en beoordeling suïcidaal
gedrag is op dit moment in ontwikkeling. Naar verwachting komt deze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

4

richtlijn in het najaar van 2011 beschikbaar. Nadat de richtlijn beschikbaar
is, zal ik in overleg met de veldpartijen een nieuw streefcijfer bepalen voor
de vermindering van het aantal suïcides. Totdat een nieuw streefcijfer is
vastgesteld, zal ik het voorlopige streefcijfer van vijf procent minder
suïcides per jaar hanteren.
Niet westerse allochtone jongeren in de Forensische Zorg (FZ) en
de GGZ
Begin 2012 verschijnt het advies van de Gezondheidsraad over het eerder
en beter bereiken van jeugdigen met een niet-westerse achtergrond door
de geestelijke gezondheidszorg.
De Gezondheidsraad is gevraagd:
• een overzicht te geven van het vóórkomen van psychische problematiek onder migrantenjeugd
• inzicht te geven in het signaleringsproces van psychische problemen
bij migrantenjeugd en de knelpunten in dat proces.
• Inzicht te geven bij doorverwijzing, diagnostiek en in zorg houden van
migrantenjeugd.
• te adviseren over welke benadering en welke activiteiten nodig zijn om
deze knelpunten op te lossen.
Zodra dit rapport door mij is ontvangen zal ik hierover mijn reactie aan u
sturen.
Beleidsregel dwang en drang
Vanaf 2006 is de beleidsregel dwang en drang beschikbaar gekomen. Deze
beleidsregel heeft als doel innovaties binnen de zorgverlening te ontwikkelen om dwang en drang terug te dringen en de kwaliteit van zorg te
verbeteren. Dit betekent dat er in 2011 voor het zesde achtereenvolgende
jaar projecten kunnen worden uitgevoerd. Elk jaar wordt bekeken wat de
voorwaarden voor de beleidsregel moeten zijn en welke accenten de
projecten moeten hebben. Voor dit jaar is het accent «borging in de lijn»,
dat wil zeggen het implementeren van een goed voorbeeld en aangeven
hoe binnen het reguliere inkoopproces de afspraken rondom het
verminderen van dwang en drang met de zorgverzekeraar worden
gemaakt.
Ook voor het jaar 2012 zal de beleidsregel dwang en drang, conform de
toezegging van mijn voorganger, beschikbaar blijven. Welke aspecten en
accenten er voor dat jaar gaan gelden, zal met partijen rond de zomer
worden besproken. Na 2012 zal bekeken worden of het na zeven jaar
projecten te hebben uitgevoerd, wenselijk is om het terugdringen van
dwang en drang een integraal onderdeel van de zorginkoop te gaan laten
uitmaken.
Cijfers over geweld tegen personeel in de GGZ
Tweejaarlijks vindt er een enquête plaats onder werknemers in de zorg.
Deze enquête maakt deel uit van het onderzoeksprogramma Arbeidsmarkt
Zorg en Welzijn dat het Ministerie van VWS gezamenlijk met sociale
partners, het UWV en Calibris, uitvoert. Uit de enquête 2009 volgt dat 58
procent van het personeel in de GGZ het volledig of grotendeels eens is
met de stelling «ik heb te maken met agressie op de werkplek». In 2007
lag dit percentage op 61,5 procent. Op de stelling of agressie een kenmerk
van het werk is, antwoordde in 2009, 27,4 procent van de medewerkers in
de GGZ dat dit regelmatig het geval is, vergeleken met 31,4 procent in
2007. In het najaar verwacht ik cijfers vanuit de werknemersenquête 2011.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

5

Deze cijfers zullen worden opgenomen in de Arbeidsmarktbrief van de
staatssecretaris en van mij.
De afgelopen jaren hebben individuele werkgevers, sociale partners en
het kabinet verschillende initiatieven ondernomen om agressie en geweld
terug te dringen. Er gebeurt dus al veel en de cijfers van de werknemersenquête duiden op een afname van agressie in de GGZ. De afname is
echter onvoldoende om tevreden achterover te kunnen leunen. Mede
daarom heb ik samen GGZ Nederland in 2008 het meerjarenprogramma
«Veilige zorg, ieders zorg» opgericht, dat de patiëntveiligheid in de
curatieve GGZ tracht te bevorderen. Een speerpunt van dit programma,
dat dit jaar nader wordt uitgewerkt, is specifiek gericht op agressie en het
zoveel mogelijk beperken van de risico’s die daarmee gepaard gaan.
Daarnaast subsidieer ik het project Gezond & Zeker – voorheen het project
Ergocoaches – van de Stichting RegioPlus, dat ergocoaches, veiligheidscoaches, P- & O-medewerkers en arbocoördinatoren ondersteunt bij de
preventie van fysieke belasting en agressie in zorg en welzijn.
Ik wil de noodzakelijke vermindering van agressie en geweld in de zorg
graag een extra impuls geven en zal na het zomerreces met een plan van
aanpak komen. Samen met sociale partners in de zorg (inclusief de GGZ),
de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de minister van Veiligheid en
Justitie, bekijk ik momenteel hoe we invulling kunnen geven aan de
aanpak van agressie en geweld in de zorg.
Voortgang wetsvoorstel verplichte GGZ
De staatssecretaris van Veiligheid en Justitie heeft op 14 februari 2011 een
brief naar uw Kamer gestuurd, waarin u werd geïnformeerd dat wij
gezamenlijk gaan bezien of een andere opzet van de commissie, bedoeld
in hoofdstuk 5 van het wetsvoorstel, tot de mogelijkheden behoort. Op
13 april jl. heeft een expertmeeting plaatsgevonden, waarbij een
mogelijke andere opzet van de commissie werd besproken. Alle reacties
worden nu geïnventariseerd. Wij zullen later richting uw Kamer komen
met een nota van wijziging van het wetsvoorstel.
Het centraal melden van suïcidepogingen door huisartsen
Anders dan geslaagde suïcides, worden niet alle suïcidepogingen centraal
geregistreerd. Alleen de suïcidepogingen die hebben geleid tot een
behandeling in een Spoedeisende Hulp (SEH) of een opname in een
ziekenhuis, worden geregistreerd. Het melden van suïcidepogingen die
door huisartsen worden behandeld, gebeurt niet centraal. In het AO van
16 maart 2011 heb ik aangegeven te bezien of het effectief is om alle
huisartsen suïcidepogingen centraal te laten melden.
Sinds tientallen jaren (sinds 1979) worden in de Continue Morbiditeits
Registratie (CRM) Peilstations Nederland, het aantal suïcides en suïcidepogingen geregistreerd. De CMR Peilstations zijn een landelijk netwerk van
huisartspraktijken. Deze registratie betreft zowel suïcidepogingen, als
geslaagde suïcides, zonder daarbij onderscheid te maken tussen
suïcidepogingen en geslaagde suïcides. In dit verband verwijs ik naar de
Jaarrapportage Vermindering suïcidaliteit 2009 (Tweede Kamer,
2009–2010, 22 894, nr 251, pag. 3)
De wens om te onderzoeken of het effectief is om suïcidepogingen
centraal te laten registreren door alle huisartsen, zo bleek tijdens het AO,
is dat dit mogelijk een preventief effect zou kunnen hebben. Hierdoor zou
mogelijk eerder ingegrepen kunnen worden als er, bijvoorbeeld bij

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

6

jongeren, een toename zou zijn van het aantal pogingen. Het introduceren
van een aanvullende centrale registratie voor alle huisartsen van alle
suïcidepogingen, is echter weinig effectief om aan die wens tegemoet te
komen. Vanuit een oogpunt van preventie is het belangrijk dat de
betrokken partijen een goed zicht hebben op suïcidepogingen. De
combinatie van de gegevens uit de Peilstations en de hierna te noemen
Gezondheidsmonitoren vormen daar een goede basis voor. Bovendien
leidt een centrale registratie tot meer administratieve lasten bovenop de
bestaande registratiesystemen voor de huisarts, hetgeen ik niet wenselijk
vind.
De Gezondheidsmonitoren – de Monitor Jeugdgezondheid, de Monitor
Volwassenen en de Monitor Ouderen – die recent met een standaardvraagstelling over suïcidegedachten en suïcidepogingen zijn uitgebreid,
kunnen de beschikbare gegevens verder aanvullen. Gemeenten zijn
verantwoordelijk voor de Gezondheidsmonitor. Zij gebruiken deze
monitor om een beeld te krijgen van de gezondheid van (groepen)
inwoners in hun gemeente. Gemeenten kunnen ervoor kiezen om in hun
monitor ook gegevens over suïcidaliteit uit te vragen om zo aangrijpingspunten voor preventie in beeld te krijgen. Ik wil gemeenten hiertoe echter
niet verplichten.
Overigens worden alle geslaagde suïcides, dus ook van de personen die
bij de huisarts in behandeling waren, centraal geregistreerd bij het
Centraal Bureau voor de Statistiek.
De Rotterdam aanpak
Tijdens het AO van 16 maart heb ik toegezegd uw Kamer te informeren
over het voorbeeld Rotterdam inzake de effectiviteit van het door
gemeenten volgen van zorgmijdende mensen en het verlenen van
bemoeizorg aan deze groep. Deze toezegging zal ik in kader van de
Voortgangsrapportage Maatschappelijke Opvang nakomen, die door de
staatssecretaris in juni naar uw Kamer wordt gestuurd.
Relatie diabetes en depressie en andere multimorbiditeit
Het is van belang dat mensen met psychische klachten vroeg gesignaleerd worden en preventief worden behandeld. Dit voorkomt nieuwe
gevallen van psychische problematiek en het vermindert het aantal
mensen met chronische problematiek. Daarbij is ook de relatie tussen
psyche en somatiek belangrijk. Uit recent onderzoek blijkt dat vrouwen
met diabetes (type 2) 29 procent meer kans hebben op het ontwikkelen
van een depressie, na correctie op andere risicofactoren. Gebruikten ze
insuline voor de behandeling van de diabetes, dan was het extra risico op
depressie 53 procent1. De samenhang tussen somatische en psychische
problemen is daarom essentieel en mag niet uit het oog verloren worden.
Binnenkort vraag ik de NZA om een advies over hoe de zorg voor mensen
met psychische problemen, dicht bij huis, versterkt kan worden, ook in
relatie met de somatiek. Uitgangspunt is dat de zogenaamde «basis GGZ»
wordt versterkt en dat het veld de ruimte krijgt om zelf de zorg rondom de
patiënt te organiseren: zelfmanagement, preventie, e-health of kortdurende behandeling kunnen dan, indien nodig, worden ingezet. Begin 2012
zal ik u informeren over de vervolgstappen ten aanzien van dit onderwerp.
Dit heb ik ook tijdens het AO van 16 maart 2011 toegezegd.

1

Pan A et al. Arch Intern Med.2010;170:1884.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

7

Beleid rondom terugdringen van dwang en drang door
GGZ-instellingen
Zoals ik u tijdens het AO heb toegezegd zijn we met GGZ Nederland in
gesprek over het instellingsbreed beschrijven van beleid rondom
terugdringen van dwang en drang in plannen van aanpak. Momenteel
wordt door GGZ Nederland het project «inventariseren van best
practices» uitgevoerd. Dit zal in de tweede helft van dit jaar afgerond zijn.
Deze goede voorbeelden dragen bij aan het terugdringen van dwang en
drang. GGZ Nederland stuurt hierop ook aan.
Koplopers maar ook zeker GGZ-instellingen die achterblijven, kunnen één
of meerdere goede voorbeelden inzetten om beleid rondom dwang en
drang te voeren.
De IGZ verlangt sinds 2009 van alle GGZ-instellingen waar gesepareerd
wordt een beleid of een plan van aanpak om het separeren terug te
dringen, zowel instellingsbreed als per opnameafdeling. Tijdens de
inspectiebezoeken wordt dit beleid of plan per bezochte afdeling getoetst,
zowel op inhoud als op resultaten. Hierbij ziet de IGZ er ook op toe dat
protocollen voor de toepassing van separatie op de juiste wijze worden
uitgevoerd. Van elk inspectiebezoek stelt de inspectie een rapport op
waarin zij zonodig vraagt om een nader plan van aanpak met concrete en
toetsbare doelstellingen, activiteiten, deadlines en toewijzing van
verantwoordelijkheden.
Basiszorgnota
Tijdens het AO van 16 maart heb ik toegezegd dat uw Kamer een nota
over basiszorg zal ontvangen. Deze integrale nota schrijf ik samen met de
staatssecretaris, omdat basiszorg te maken heeft met ons beider
portefeuilles. Wij gaan deze nota in juli naar uw Kamer sturen.
Ik hoop u middels deze brief voldoende te hebben geïnformeerd.
De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
E. I. Schippers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 30 492, nr. 53

8