Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2016–2017

2

Vragen gesteld door de leden der Kamer

2017Z02728
Vragen van de leden Van der Staaij (SGP) en Dik-Faber (ChristenUnie) aan
de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over niet heimelijk
euthanasie plegen (ingezonden 17 februari 2017).
Vraag 1
Heeft u kennisgenomen van het artikel «Nee, niet heimelijk euthanasie
plegen», waarin acht specialisten fundamentele kritiek uiten op de ontstane
euthanasiepraktijk bij demente mensen?1
Vraag 2
Wat is uw reactie op de kritiek van deze specialisten dat er bij een aantal
gevallen van euthanasie bij demente mensen een handelingsperspectief is
«waarin onvervreemdbare rechten van cognitief weerloze mensen ernstig
worden geschonden»?
Vraag 3
Hoe beoordeelt u de beschreven casussen, waarbij patiënten a) om reden van
mogelijk verzet niet ingelicht werden over de aanstaande levensbeëindiging,
b) een eerdere schriftelijke wilsverklaring niet meer konden bevestigen of
intrekken, c) dat de mogelijkheid tot verzet tegen de daadwerkelijke euthanasie hen ontnomen werd, en d) dat de euthanasie zelfs bij verzet van de
patiënt werd doorgezet? Is in de genoemde casussen volgens u gehandeld
binnen de kaders van de euthanasiewet?
Vraag 4
Hoe beziet u deze drie casussen in het licht van de «Handreiking schriftelijk
euthanasieverzoek» die u vorig jaar publiceerde?
Vraag 5
Wat is uw reactie op de kritiek van de specialisten dat de recente oordelen
van de regionale toetsingscommissie euthanasie over de levensbeëindiging
van patiënten met ernstige dementie een schrijnende illustratie vormen van
de innerlijke inconsistentie van de wettelijke euthanasieregeling?

1

kv-tk-2017Z02728
’s-Gravenhage 2017

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/02/14/nee-niet-heimelijk-euthanasie-plegen-6698665-a1546043

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, Vragen

1

Vraag 6
Deelt u de constatering van de specialisten (en de euthanasiewet!) dat het
cruciaal is dat een arts en patiënt in samenspraak tot de conclusie komen dat
actieve euthanasie de enig mogelijke oplossing is in deze specifieke situatie
en op dit moment?
Vraag 7
Hoe verhoudt de in de vorige vraag genoemde eis van samenspraak zich,
mede in het licht van de genoemde casussen, volgens u tot de juridische
houdbaarheid van een schriftelijke wilsverklaring bij dementerende patiënten
die hun wilsverklaring niet meer kunnen bevestigen of intrekken? Bent u het
met de specialisten eens dat het zónder een gezamenlijke beslissing en
zónder de bevestiging dat de patiënt nog steeds achter zijn wilsverklaring
staat niet mogelijk is om een patiënt te euthanaseren en dat daarvoor het
morele fundament ontbreekt?
Vraag 8
Erkent u met de specialisten dat met het toekennen van een zwaar gewicht
aan de schriftelijke wilsverklaring, fundamentele ethische normen in
verdrukking komen als het gaat om het beëindigen van het leven van een
patiënt met ernstige dementie, die geen toegang meer heeft tot zijn verleden,
noch enig begrip van zijn wilsverklaring?
Vraag 9
Bent u het met de specialisten eens dat het recht op informatie, als kernbeginsel van de medische ethiek en het gezondheidsrecht, nooit met een
schriftelijke wilsverklaring ongedaan gemaakt kan maken? Bent u het met de
specialisten eens dat het wél overrulen van het recht op informatie leidt tot
ongeloofwaardig hulpverlenerschap dat het verschil opheft tussen euthanasie
en levensbeëindiging zonder verzoek?
Vraag 10
Bent u van plan om de regels en de handreiking voor euthanasie bij mensen
met dementie aan te scherpen? Zo ja, welke aanscherping is volgens u
nodig? Zo nee, waarom niet?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, Vragen

2