Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 118

Omgevingsrecht

Nr. 8

BRIEF VAN DE MINISTER VAN INFRASTRUCTUUR EN MILIEU
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 28 oktober 2013
Met het motto «ruimte voor ontwikkeling, waarborgen voor kwaliteit»
heeft het Kabinet zich aan het begin van de kabinetsperiode een ambitieus
doel gesteld: een herziening van het hele stelsel van het omgevingsrecht.
Met deze herziening wil het Kabinet het stelsel van het omgevingsrecht
eenvoudiger en beter maken, voor bedrijven, burgers en overheden. De
afgelopen twee jaar hebben de bewindspersonen van Economische
Zaken, Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, Wonen en Rijksdienst,
Veiligheid en Justitie, Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Defensie en
Infrastructuur en Milieu, onder leiding van de Minister President, zich met
enthousiasme en energie ingezet voor deze grote operatie. In het
afgelopen jaar hebben wij daarin gezamenlijk flinke stappen gezet.
De stelselherziening is meer dan een wetswijziging. Het Kabinet beoogt
naast een vereenvoudiging en verbetering van de regelgeving, ook een
cultuurverandering in de benaderingswijze van projecten in de fysieke
leefomgeving ruimte te geven. Minder regels, meer eigen verantwoordelijkheid voor burgers en bedrijven. Meer ruimte voor initiatieven en
innovatie door degenen die daar het beste in zijn: degenen die in het
fysieke domein zelf aan het werk zijn. Dit past bij de trend van een
kaderstellende overheid die maatschappelijk gewenste activiteiten van
burgers en bedrijven faciliteert.
Tegelijkertijd zijn juist dan waarborgen voor de kwaliteit van de leefomgeving van belang. Het Kabinet wil een goed evenwicht tussen ruimte
voor ontwikkelingen enerzijds, en waarborgen voor de kwaliteit van de
leefomgeving anderzijds bereiken. Dat doet zij via drie sporen: en het
maken van nieuwe wet- en regelgeving via de Omgevingswet en
bijbehorende uitvoeringsregelgeving, het versneld vernieuwen van
regelgeving op punten waar dat kan via de verschillende tranches van de
Crisis- en herstelwet, en het beter benutten van de mogelijkheden die de
huidige regelgeving biedt via het traject Nu al Eenvoudig Beter. Met deze
brief informeer ik u, mede namens mijn collega bewindspersonen, met

kst-33118-8
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

1

veel plezier over de voortgang die sinds mijn laatste brief aan uw Kamer
in december 20121 op het terrein van de stelselherziening is geboekt.
Voortgang voorstel voor Omgevingswet
In de zomer is een belangrijke formele stap in het wetsproces gezet. Het
wetsvoorstel Omgevingswet is aangeboden aan de Afdeling advisering
van de Raad van State. Na het uitbrengen van het advies van de Raad van
State over het wetsvoorstel en het verwerken hiervan, zal het wetsvoorstel
aan uw Kamer worden aangeboden. Deze brief geeft daarmee context aan
de behandeling van het wetsvoorstel in uw Kamer.
Gezien de brede doelstelling en de brede doorwerking van de stelselherziening hechten mijn collega’s en ik veel waarde aan de uitvoerbaarheid
van de nieuwe regels. Om die reden vindt er gedurende de hele stelselherziening een brede consultatie plaats van bedrijven en mede-overheden,
maar ook van burgers. De formeel toetsende instanties hebben hun
adviezen kunnen leveren over de concept-wet. Daarnaast heb ik
meermaals in veel breder verband om adviezen gevraagd. De langs deze
weg verkregen reacties zijn verwerkt in het wetsvoorstel dat aan de Raad
van State is aangeboden voor advies.
De Raden voor de leefomgeving en infrastructuur (RLI)2 en daartoe
ingestelde adviesgroepen3 hebben adviezen uitgebracht. Over de eerdere
kabinetsnotitie stelselwijziging omgevingsrecht, waarin de hoofdlijnen
van het nieuwe stelsel zijn beschreven, heeft een internetconsultatie
plaatsgevonden. De ontvangen 113 zienswijzen uit de internetconsultatie4
zijn gebruikt bij het verder ontwikkelen en toelichten van het wetsvoorstel.
Ook is in deze fase bestuurlijk overlegd met het Interprovinciaal Overleg
(IPO), de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en de Unie van
Waterschappen (UvW). Los van deze formele stappen zijn via diverse
overlegvormen gebruikers van het omgevingsrecht en maatschappelijke
organisaties geconsulteerd. Ter voorbereiding op het wetsvoorstel is op
een aantal punten advies gevraagd aan wetenschappers. In zogenoemde
«botsproeven» zijn onderdelen van het stelsel getest in spelsituaties.
In maart 2013 is de toetsversie van het wetsvoorstel Omgevingswet
opgeleverd. Deze is besproken met veel partijen. De toetsende instanties
Actal, Raad voor de Rechtspraak, het Planbureau voor de leefomgeving,
de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en de Commissie
van Advies inzake Waterstaatswetgeving hebben hun advies gegeven.
Conform de code interbestuurlijke verhoudingen hebben de bestuurlijke
koepels gereageerd. Ook de vijf adviescommissies die speciaal voor de
stelselherziening zijn ingesteld, hebben meegedacht en geadviseerd.
Daarnaast is er met regelmaat overleg geweest met tal van andere
partijen zoals natuur- en milieuorganisaties en VNO-NCW. In totaal
hebben 47 partijen een schriftelijke reactie gegeven op de toetsversie.
Het beeld dat uit de reacties naar voren komt is overwegend positief, met
name als het gaat om de leesbaarheid en de eenvoud van het stelsel. De
instrumenten worden beoordeeld als inzichtelijk en overzichtelijk in
aantal. Er is veel waardering voor het feit dat de ingewikkelde opgave in
1

Kamerstuk 33 118, nr. 6
Raden voor de leefomgeving en infrastructuur, briefadvies «Omgevingswet: kans voor
kwaliteit», 2001/07, 4 november 2011.
3
Er zijn vijf adviesgroepen in het leven geroepen, bestaande uit direct betrokkenen uit de
wetenschap, het bedrijfsleven, natuur- en milieuorganisaties en het decentraal bestuur: Milieu,
Energie en Duurzaamheid; Natuur en Landelijk gebied; Verkeer en Vervoer; Water; Wonen en
Cultuur. Adviezen van deze adviesgroepen zijn aan de Kamer toegezonden als bijlagen bij
Kamerstuk 33 118, nr. 1.
4
Kamerstuk 33 118, nr. 4.
2

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

2

relatief korte tijd tot dit resultaat heeft geleid. De positieve grondhouding
laat onverlet dat er veel suggesties zijn gedaan. Deze zijn beoordeeld ter
verwerking in het wetsvoorstel zoals dat is aangeboden aan de Raad van
State.
De bestuurlijke koepels zijn intensief betrokken bij de stelselherziening. De
veranderingen hebben immers grote gevolgen voor provincies,
gemeenten en waterschappen. Ik heb over belangrijke complexe
onderwerpen uit de consultaties afspraken gemaakt met de koepels, wat
heeft geleid tot drie afsprakenkaders. Deze zijn als bijlage bij deze brief
gevoegd.
In de afsprakenkaders is opgenomen dat de bestaande bestuurlijke
verhoudingen het uitgangspunt zijn in de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen Rijk, provincies, gemeenten en waterschappen in het omgevingsrecht. De huidige bevoegdheidsverdeling op het terrein van water wordt
in stand gehouden. Met het IPO en de VNG is overeengekomen dat de
provincie naast een proactieve bevoegdheid ook een reactieve interventiemogelijkheid heeft, die kenbaar moet zijn en terughoudend moet worden
gebruikt.
Afgelopen voorjaar is op basis van de consultaties en reacties verder
gewerkt aan het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel Omgevingswet is in de
zomer voor advies bij de Afdeling advisering van de Raad van State
aanhangig gemaakt. Nadat het advies is uitgebracht, wordt het nader
rapport opgesteld en zal het wetsvoorstel aangeboden worden aan uw
Kamer.
Uitvoeringsregelgeving
In het wetsvoorstel voor de Omgevingswet zijn diverse grondslagen
opgenomen voor uitwerking van onderwerpen bij algemene maatregel
van bestuur of ministeriële regeling. De uitvoeringsregelgeving bouwt
voort op het fundament dat door de wet wordt gelegd. Beide samen, wet
en uitvoeringsregelgeving, vormen een samenhangend geheel waarmee
de ambitieuze procedurele en inhoudelijke doelstellingen behaald moeten
gaan worden. Daar zullen de inspanningen van de komende jaren op
gericht zijn. De Omgevingswet en de bijbehorende uitvoeringsregelgeving
zullen gelijktijdig in werking treden. De voorbereiding van de uitvoeringsregelgeving is inmiddels ter hand genomen.
Al eerder heb ik aan uw Kamer geschreven5 dat complexe en versnipperde regelgeving en een onbalans tussen zekerheid en dynamiek ervaren
worden als belangrijke knelpunten in het omgevingsrecht. Deze
knelpunten doen zich niet alleen voor op wetsniveau, maar zeker ook op
het niveau van de uitvoeringsregelgeving. Het huidige stelsel van het
omgevingsrecht omvat zo’n 115 algemene maatregelen van bestuur met
in totaal ongeveer 2.700 bepalingen en circa 120 ministeriële regelingen.
Deze zijn vaak sectoraal van aard. Bundeling, harmonisatie en aanpassing
is noodzakelijk om het stelsel eenvoudiger en beter te maken en een
bijdrage te leveren aan het oplossen van de gesignaleerde knelpunten. De
herziening van de uitvoeringsregelgeving is daarmee minstens zo
belangrijk voor het behalen van de doelen van de stelselherziening als de
wet zelf.
Uitgangspunten
Bij het opstellen van de uitvoeringsregelgeving worden dezelfde
uitgangspunten gehanteerd als bij het opstellen van het wetsvoorstel. De
5

Kamerstuk 33 118, nr. 1, bijlage 1.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

3

volgende vier daarvan zijn in het bijzonder van toepassing op de
uitwerking van de uitvoeringsregelgeving:
− Een betere aansluiting op Europese wet- en regelgeving: Het Europees
recht geldt als vertrekpunt. Voor onderwerpen die door EU-richtlijnen
worden bestreken, wordt niets anders of meer vastgelegd dan dat wat
die richtlijnen voorschrijven, tenzij daarvoor na afweging van alle
belangen aanleiding is.
− Gelijkwaardige bescherming: Het is mijn uitgangspunt het beschermingsniveau van gezondheid, veiligheid en omgevingskwaliteit
gelijkwaardig te houden.
− Uitgaan van bestaande verantwoordelijkheidsverdeling: Er wordt
zoveel mogelijk aangesloten bij de bestaande interbestuurlijke
verantwoordelijkheden, rekening houdend met gemaakte bestuurlijke
afspraken.
− Vertrouwen en vermindering van regeldruk als vertrekpunt: Onderling
vertrouwen en vermindering van regeldruk is het vertrekpunt.
Vertrouwen zowel in overheden als in marktpartijen dat zij hun
verantwoordelijkheden nemen en waarmaken.
Inrichting nieuwe stelsel
Een belangrijk principe bij het inrichten van het nieuwe stelsel van
uitvoeringsregelgeving onder de Omgevingswet is de doelgroepenbenadering. De nadruk hierbij ligt op het ondersteunen van de gebruikers.
Regels die gericht zijn op een bepaalde doelgroep worden zoveel mogelijk
bij elkaar gebracht. De doelgroepen die worden onderscheiden, zijn
burgers/bedrijven en overheden / bestuursorganen.
Door een op verschillende doelgroepen gerichte indeling wordt de
vindbaarheid van regels vergroot en is het eenvoudig te achterhalen
welke regels op een bepaald vraagstuk van toepassing zijn.
Er wordt gedacht aan de volgende indeling:
− Project AMvB Omgevingsbesluit: Dit besluit zal de algemene en
procedurele bepalingen bevatten ter uitwerking van de verschillende
instrumenten van de Omgevingswet. Deze bepalingen zijn voor elke
doelgroep van belang. Daarnaast zal dit besluit de vergunningenplicht
uitwerken, inclusief de aanwijzing van het bevoegd gezag, en de regels
voor digitalisering en handhaving bevatten. Het besluit vervult
hiermee een spilfunctie in het stelsel van uitvoeringsregels.
− Project AMvB Kwaliteit van de leefomgeving: Deze groep regels richt
zich op bestuursorganen die de instrumenten van de Omgevingswet
toepassen. Hieronder vallen alle inhoudelijke normen en instructieregels voor bestuurlijk handelen.
− Project AMvB Activiteiten in de leefomgeving: Deze groep regels is
gericht op burgers en bedrijven (en overheden als initiatiefnemer). Het
gaat hier om algemene rechtstreeks werkende regels die op rijksniveau
worden gesteld aan activiteiten in de fysieke leefomgeving. Hieronder
vallen bijvoorbeeld het huidige Activiteitenbesluit milieubeheer en het
Bouwbesluit 2012.
In onderstaande figuur is de verhouding tussen de doelgroepen en de
inhoud van de verschillende projecten schematisch weergegeven.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

4

Regels worden per project in beginsel gebundeld in één algemene
maatregel van bestuur, tenzij het omwille van de inzichtelijkheid, de
voorspelbaarheid en het gebruiksgemak voor de doelgroep effectiever is
om de regels te verdelen over meerdere algemene maatregelen van
bestuur.
Planning en proces
Het opstellen van een nieuw stelsel van uitvoeringsregelgeving onder de
Omgevingswet is een grote operatie die vraagt om een zorgvuldig proces.
Goede betrokkenheid van koepelorganisaties, adviescommissies en
belangengroepen is onontbeerlijk voor de kwaliteit van de op te stellen
regelgeving. Diverse organisaties hebben al verzocht om te worden
betrokken bij het opstellen van de uitvoeringsregelgeving. Ik zal een
goede vorm kiezen om van dit aanbod gebruik te maken.
De planning van de totstandkoming van de uitvoeringsregelgeving is
vanzelfsprekend direct verweven met het proces dat het wetsvoorstel
doorloopt. De voorbereidingen zullen het proces van de wet dus nauw
volgen. Bij de inwerkingtreding van de Omgevingswet zal ook de
uitvoeringsregelgeving gereed moeten zijn.
Implementatie
Een belangrijke voorwaarde voor het slagen van de stelselherziening is
een goede implementatie. Een vroegtijdige start is noodzakelijk om te
zorgen dat de invoering van de Omgevingswet geen vertraging oploopt.
Het Kabinet is daarom, samen met provincies, gemeenten en waterschappen een verkenning naar de implementatie gestart. Deze is gericht
op vier samenhangende onderdelen, te weten invoeringsbegeleiding,
informatiepunt, digitale informatievoorziening omgevingsrecht en
uitvoering vergunningverlening, toezicht en handhaving. De verkenning
wordt opgezet volgens de «Sneller en Beter» methode, waarbij op basis
van uitgebreide participatie van gebruikers getrechterde besluitvorming
plaatsvindt. Mijn inzet is om in 2014 met mede overheden het implementatieprogramma vast te stellen en tevens afspraken te maken over
verantwoordelijkheden, bekostiging en uitvoering ervan.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

5

Invoeringsbegeleiding en informatiepunt
Het onderdeel invoeringsbegeleiding zal hulp bieden bij het gebruik en de
toepassing van de Omgevingswet en de uitvoeringsregelgeving zodat
gebruikers de inhoud kennen en er vooral mee kunnen werken. Hiervoor
zullen verschillende producten ontwikkeld worden zoals trainingen,
bijeenkomsten en informatiedragers.
Om de uitvoeringspraktijk te ondersteunen zal bezien worden hoe we
informatiepunten stroomlijnen. Dit zal vier functionaliteiten omvatten: een
helpdesk, website/kenniscentrum, meldpunt klachten en instrumentarium
voor meerjarige monitoring.
Digitalisering
Digitalisering draagt als middel bij aan het vergroten van het gebruiksgemak en snellere en betere besluitvorming. Met de bestuurlijke partners
worden verschillende ambitieniveaus voor de benodigde digitale
ondersteuning verkend. Hierbij is de ambitie om informatie zoveel
mogelijk op maat te maken door het gebruik van standaard
geo-coördinaten. Waar mogelijk verloopt de communicatie met de
overheid digitaal, in lijn met de «Visie Digitale Overheid 2017»6, van de
Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
Meer concreet is het doel ruimtelijke plannen en visies digitaal te
ontsluiten.
Daarnaast is het doel het digitaal indienen van aanvragen van vergunningen en meldingen uit te breiden naar het gehele domein van de
Omgevingswet en te verplichten voor bedrijven. Verdergaande digitale
ambities worden zoveel als mogelijk losgekoppeld van inwerkingtreding.
Dit is belangrijk voor de inwerkingtreding van het wetsvoorstel. Hiermee
wordt vertraging zoveel mogelijk voorkomen.
Uitgangspunt is dat het huidige niveau van digitale ondersteuning
overeind blijft en dat zoveel mogelijk gebruik wordt gemaakt van
beschikbare landelijke (e-overheid) voorzieningen.
Vanuit de informatiebehoefte van de praktijkgebruikers wordt door het
RIVM nagegaan welke verbeteringen mogelijk zijn in de bestendigheid en
de bruikbaarheid van gegevensbestanden. Voor alle sectorale thema’s
binnen het wetsvoorstel (geluid, externe veiligheid, bodem, water, lucht,
natuur, archeologie, etc.) bestaan databanken. Uit het verkennend
onderzoek blijkt dat deze databanken qua beschikbaarheid (zijn de data
vindbaar), bruikbaarheid (zijn ze geschikt voor besluitvorming) en
bestendigheid (houden ze stand bij de rechter) op verschillend niveau
zitten. Mijn inzet is om afspraken te maken over de gegevens die nodig
zijn om de Omgevingswet uit te kunnen voeren en de benodigde kwaliteit
hiervan.
Vergunningverlening, toezicht en handhaving
Een goede uitvoering van vergunningverlening, toezicht en handhaving
(VTH) is een voorwaarde voor het goed functioneren van het omgevingsrecht en daarmee een belangrijk onderdeel van de implementatie. De
samenvoeging van een groot aantal wetten en de daarmee gepaard
gaande integratie leidt, naar mag worden aangenomen, tot een behoefte
aan optimalisering van de uitvoering. In de verkenning wordt nagegaan
waaraan de uitvoering van VTH moet voldoen als de Omgevingswet in
werking treedt en de uitvoering VTH moet passen binnen en aansluiten op
de met de Omgevingswet beoogde stelselherziening. De verkenning
6

Kamerstuk 26 643, nr. 280.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

6

neemt de veranderingen in de uitvoering VTH in het kader van eerder
ingezette ontwikkelingen en programma’s, zoals de vernieuwing van de
bouwregelgeving, de implementatie van het Programma Uitvoering met
Ambitie(PUmA), de RUD-vorming met de wettelijke verankering daarvan
in het wetsvoorstel VTH, het actieplan Implementatie Natuurwetgeving en
het kabinetsstandpunt Odfjell als vertrekpunt. De verkenning richt zich op
de vraag naar de specifieke impact van de nieuwe Omgevingwet op de
uitvoering van VTH, zowel in termen van veranderen eisen aan de
uitvoering, als ook nieuwe kansen en mogelijkheden voor verdere
ontwikkeling van de uitvoering.
Nu al Eenvoudig Beter
Het Kabinet vindt het van groot belang om, als onderdeel van de
stelselherziening, nu al te beginnen met de implementatie van een
eenvoudig betere uitvoeringspraktijk. Daarom wordt, vooruitlopend op de
invoering van de wet en regelgeving, ervaring opgedaan met het werken
in de geest van de Omgevingswet. Dit vindt plaats onder de titel «Nu al
Eenvoudig Beter».
«Nu al Eenvoudig Beter» stimuleert en inspireert overheden en andere
gebruikersgroepen om anders te werken. Enerzijds omdat de huidige
knelpunten in het omgevingsrecht niet alleen juridisch zijn maar ook deels
samen hangen met kennis, kunde, houding en gedrag.
Anderzijds wordt de transitie naar het nieuwe stelsel vergemakkelijkt door
vooruitlopend op de Omgevingswet stappen te zetten naar een eenvoudig
betere uitvoeringspraktijk. Daarbij gaat het om onderwerpen als het
faciliteren van ruimtelijke ontwikkeling (onder andere flexibel en/of
globaal bestemmen), verbeteren van de kwaliteit van besluitvorming
(onder andere de «sneller en beter»-aanpak) en versnellen en verbeteren
van algemene regels en vergunningen.
Goede voorbeelden worden geïnventariseerd en gepresenteerd via
websites7. Tevens vinden onder meer bestuurlijke gesprekken plaats en er
wordt een trofee uitgereikt voor het meest inspirerende voorbeeld.
Een van die voorbeelden is de gemeentelijk omgevingsvisie in Ommen.
Ommen heeft als een van de eerste gemeenten in Nederland een
structuurvisie in de vorm van een omgevingsvisie vastgesteld, in nauwe
samenspraak met belanghebbenden. Ommen vormt een voorbeeld,
omdat in dit plan al het voor de leefomgeving relevante beleid is
gebundeld. Ook economische en sociaal-maatschappelijke plannen
krijgen een plaats in deze omgevingsvisie. Alle beleidsambities zijn
onderling afgestemd en ook in de concretisering ervan naar het bestemmingsplan vindt integrale beleidsvorming plaats. Bovendien stelt de
gemeente zich uitnodigend op naar burgers en bedrijven die iets willen,
waarbij de gemeente van burgers en bedrijven verlangt dat zij zelf zorgen
voor draagvlak in hun omgeving voor hun plan en dat het bijdraagt aan
verbetering van de omgevingskwaliteit en leefbaarheid.
Een ander voorbeeld is het Hoogheemraadschap Rijnland, dat met de
nieuwe Keurkwartet van de Unie van Waterschappen experimenteert. Het
experiment is erop gericht om tot een nog grotere regeldrukvermindering
te komen dan met de vernieuwde modellen voor algemene regels,
beleidsregels, keur en legger van de waterschappen al bereikt wordt. Dit
doet Rijnland door het introduceren van een algemene zorgplicht, waarbij
handelingen zonder melding of vergunning mogen plaatsvinden, mits er
voldoende zorg voor het watersysteem in acht is genomen. Een «ja-mits»
7

https://omgevingswet.pleio.nl
http://www.rijksoverheid.nl/nualeenvoudigbeter
http://praktijkvoorbeelden.vng.nl/

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

7

benadering dus, in plaats van de traditionele «nee-tenzij» benadering.
Burgers en bedrijven worden op weg geholpen door een lijst «erkende
maatregelen» die altijd voorzien in de zorgplicht. Begin 2014 hoopt het
Hoogheemraadschap de eerste Keur met zorgplicht in concept vast te
stellen.
De ervaringen uit de Crisis- en herstelwet (Chw) bieden een belangrijke
basis voor de stelselherziening en voor «nu al eenvoudiger beter». De
Chw biedt de mogelijkheid om te experimenten met onderdelen van het
wetsvoorstel Omgevingswet. Twee keer per jaar worden er projecten
onder de werking van de Crisis- en herstelwet gebracht. Voor de zomer
heb ik de zevende tranche aan u voorgelegd. Er wordt ondermeer
voorgesteld om zeven gemeenten te laten experimenteren met een
bredere reikwijdte van het bestemmingsplan. Hiermee krijgt het bestemmingsplan het karakter van het omgevingsplan, een van de instrumenten
zoals zal worden voorgesteld in de Omgevingswet. Uiteraard volg ik de
experimenten nauw en organiseren we bijeenkomsten over deze
projecten om van elkaar te laten leren en om te inspireren. Lessen die bij
deze experimenten naar voren komen, willen we betrekken bij de verdere
vormgeving van de stelselherziening. In de komende tranches ga ik, in
samenwerking met de VNG, door met experimenten met instrumenten uit
het wetsvoorstel.
Ook los van deze experimenten is de belangstelling voor de Crisis- en
herstelwet (Chw) groot en zijn de ervaringen positief, zo blijkt uit de
jaarlijkse voortgangsrapportage die u deze zomer heeft ontvangen. Om
die reden is in 2013 de – aanvankelijk tijdelijke – Chw met onbepaalde tijd
verlengd en zijn enkele zogenoemde «quick wins» aan de wet toegevoegd. De verlengde Chw geldt tot deze opgaat in de Omgevingswet en
de Algemene wet bestuursrecht.
Tot slot
Ik heb u in deze brief geïnformeerd over de voortgang van de stelselherziening van het omgevingsrecht. De komende jaren zullen er nog
verschillende stappen in het wetgevingstraject worden gezet. Afhankelijk
van de voortgang van de behandeling in zowel de Tweede Kamer als de
Eerste Kamer streef ik er naar, met het oog op inwerkingtreding in 2018,
dat het wetsvoorstel in 2016 in het Staatsblad gepubliceerd wordt.
Ondertussen worden naast de eerder genoemde uitvoeringsregelgeving
ook de invoeringswet en het invoeringsbesluit voorbereid. Inwerkingtreding van de Omgevingswet zal plaatsvinden als de uitvoeringsregelgeving, de invoeringsregelgeving en de digitale voorzieningen gereed
zijn.
Het streven van het Kabinet is om in 2015 de concept algemene maatregelen van bestuur gereed te hebben voor de formele toetsen en de
consultatiefase.
Mijn collega’s en ik zullen ons ook in de komende jaren blijven inzetten
voor een kwalitatief goed stelsel van omgevingsrecht, met eenvoudige en
uitlegbare regels, met ruimte voor ontwikkeling en met waarborgen voor
de kwaliteit.
De Minister van Infrastructuur en Milieu,
M.H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 118, nr. 8

8