Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

29 344

Terugkeerbeleid

Nr. 78

VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEG
Vastgesteld 18 januari 2011

Samenstelling:
Leden: Staaij, C.G. van der (SGP), Dijsselbloem, J.R.V.A. (PvdA), Sterk, W.R.C. (CDA),
Bochove, B.J. van (CDA), Aptroot, Ch.B. (VVD),
Dam, M.H.P. van (PvdA), Knops, R.W. (CDA),
Brinkman, H. (PVV), voorzitter, Voordewind,
J.S. (CU), Spekman, J.L. (PvdA), Thieme, M.L.
(PvdD), Fritsma, S.R. (PVV), Gesthuizen,
S.M.J.G. (SP), Dibi, T. (GL), Kuiken, A.H.
(PvdA), ondervoorzitter, Berndsen, M.A. (D66),
Nieuwenhuizen, C. van (VVD), Schouw, A.G.
(D66), Steur, G.A. van der (VVD), Klaveren, J.J.
van (PVV), Taverne, J. (VVD), Janssen, R.A.
(SP) en Vacature GL.
Plv. leden: Dijkgraaf, E. (SGP), Arib, K. (PvdA),
Çörüz, C. (CDA), Omtzigt, P.H. (CDA), Liefde,
B.C. de (VVD), Çelik, M. (PvdA), Smilde, M.C.A.
(CDA), Elissen, A. (PVV), Ortega-Martijn, C.A.
(CU), Dekken, T.R. van (PvdA), Ouwehand, E.
(PvdD), Bontes, L. (PVV), Kooiman, C.J.E. (SP),
Sap, J.C.M. (GL), Jadnanansing, T.M. (PvdA),
Hachchi, W. (D66), Azmani, M. (VVD),
Pechtold, A. (D66), Venrooy-van Ark, T. (VVD),
Kortenoeven, W.R.F. (PVV), Schaart, A.H.M.
(VVD), Dijk, J.J. van (SP) en Vacature GL.

De algemene commissie voor Immigratie en Asiel1 heeft op 16 december
2010 overleg gevoerd met minister Leers voor Immigratie en Asiel over:
– het rapport van de Algemene Rekenkamer «Immigratie- en
Naturalisatiedienst; Terugblik 2010» d.d. 18 maart 2010
(30 240, nr. 17);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 7 mei 2010 houdende
de beantwoording van vragen van de vaste commissies voor
de Rijksuitgaven en Justitie naar aanleiding van het rapport
van de Algemene Rekenkamer «Immigratie- en Naturalisatiedienst; Terugblik 2010» (30 240, nr. 19);
– de brief van president van de Algemene Rekenkamer d.d.
12 mei 2010 met daarin de beantwoording van vragen van de
vaste commissies voor de Rijksuitgaven en Justitie over het
rapport «Immigratie- en Naturalisatiedienst; Terugblik 2010»
(30 240, nr. 20);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 12 april 2010 met
antwoorden op vragen van de commissie over het terugnemen
door China van uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen
(19 637, nr. 1335);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 30 maart 2010 met
daarin de reactie op motie-Anker c.s. (31 994, nr. 19) en de
stand van zaken van de beëindiging van de noodopvang
(31 994, nr. 32);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 15 april 2010 met een
reactie op het Jaarverslag 2009 van de Commissie Integraal
Toezicht Terugkeer (29 344, nr. 73);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 8 juni 2010 over de
uitvoering van de motie-Van Velzen c.s. (19 637, nr. 1342) over
het stoppen met het op straat zetten van gezinnen met
kinderen die rechtmatig in Nederland verblijven (19 637,
nr. 1348);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 11 juni 2010 met de
beleidsreactie op het onderzoeksrapport van het WODC
«Kiezen tussen twee kwaden» (19 637, nr. 1349);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 28 april 2010
houdende de reactie op de commissiebrieven van 28 januari

kst-29344-78
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

1

1

2010 en van 1 april 2010 inzake de brief over het op straat
zetten van vreemdelingen in vrieskou (2010Z07606);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 12 juli 2010 met
daarin de reactie op de resolutie van het Comité van Ministers
van de Raad van Europa (19 637, nr. 1356);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 6 oktober 2010 met
daarin de beleidsreactie op het WODC-onderzoek «Jong en
illegaal in Nederland» (27 062, nr. 66);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 1 oktober 2010 over
de uitvoering van de motie-Anker/Spekman (32 052, nr. 19)
over het meenemen van een buitenlandse partner door
Nederlandse expats bij een tijdelijke terugkeer naar Nederland
(32 175, nr. 14);
– de brief van de minister van Justitie d.d. 8 juni 2010 met
daarin de reactie op de aangenomen moties ingediend bij het
VAO Vreemdelingen- en Asielbeleid van 25 maart 2010 door de
leden Van Velzen (19 637, nr. 1338) en Azough (19 637,
nr. 1339);
– de brief van de minister voor Immigratie en Asiel d.d.
30 november 2010 over de toezeggingen gedaan tijdens het
spoeddebat betreffende de uitzetting van Iraakse vreemdelingen naar Irak (19 637, nr. 1376);
– de brief van de minister voor Immigratie en Asiel d.d.
24 november 2010 over de brief van het Europees Hof voor de
Rechten van de mens over Irak van 23 november 2010 (19 637,
nr. 1375);
– de brief van de minister voor Immigratie en Asiel d.d.
15 december 2010 met een reactie op brieven van het vorige
kabinet ten behoeve van de AO’s van 16 december 2010 en
26 januari 2011 (19 637, nr. 1384).
Van dit overleg brengt de commissie bijgaand geredigeerd woordelijk
verslag uit.
De voorzitter van de algemene commissie voor Immigratie en Asiel,
Brinkman
De griffier van de algemene commissie voor Immigratie en Asiel,
Dortmans

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

2

Voorzitter: Brinkman
Griffier: Puts
Aanwezig zijn zeven leden der Kamer, te weten: Brinkman, Fritsma,
Gesthuizen, Knops, Van Nieuwenhuizen, Schouw en Spekman,
en minister Leers van Immigratie en Asiel, die vergezeld is van enkele
ambtenaren van zijn ministerie.
De voorzitter: Welkom aan het publiek, de minister met zijn gevolg en de
commissieleden. Tijdens dit algemeen overleg van de algemene
commissie voor Immigratie en Asiel spreken wij over opvang en
terugkeer. De Kamerleden hebben de agenda ontvangen. Er zijn geen
stukken op het laatste moment binnengekomen. Dat is nog speciaal
geverifieerd.
De heer Fritsma (PVV): Voorzitter. Er zijn veel stukken geagendeerd. Ik
loop deze stuk voor stuk langs voor zover de PVV-fractie daar vragen over
heeft. Allereerst noem ik het Jaarverslag 2009 van de Commissie Integraal
Toezicht Terugkeer (CITT). Daarin stond iets vrij schokkends. Er is namelijk
sprake van een ruime verdubbeling van het aantal gevallen waarbij
uitzetting van een vreemdeling moest worden geannuleerd vanwege
geweld tegen het begeleidende overheidspersoneel. Het is inmiddels
geen uitzondering dat twee tot vier pogingen nodig zijn om dergelijke
agressieve vreemdelingen uit Nederland te verwijderen. Daardoor werken
gezagvoerders en luchtvaartmaatschappijen vaak niet meer mee aan
uitzettingen. Deze feiten vindt de PVV-fractie bijzonder verontrustend. Hoe
kan het overheidspersoneel – in casu vaak medewerkers van de Koninklijke Marechaussee – beter tegen deze toenemende agressie worden
beschermd? Welke maatregelen en middelen zullen worden ingezet om
ervoor te zorgen dat deze mensen hun werk weer veilig kunnen doen?
Tot mijn verbazing bleek uit de rapportage dat de geweldpleging richting
het personeel voor de daders vaak zonder gevolgen blijft. Dat is natuurlijk
onacceptabel. Als minister Opstelten zegt dat in geval van geweld tegen
gezagsdragers dubbele straffen moeten worden opgelegd, is het
natuurlijk onverteerbaar dat vreemdelingen daarmee wegkomen. Waarom
vallen deze daders niet onder de werkingssfeer van het programma
«Uitzetten/Vastzetten van criminele illegalen», zoals de CITT voorstelde?
Stel dat een uitzetting mislukt vanwege agressie. Waarom kunnen de
daders dan niet onder het snelrecht vallen en bestraft worden alvorens ze
opnieuw naar het land van herkomst worden teruggestuurd? Kan tegen
deze daders niet gewoon aangifte worden gedaan op grond waarvan
vervolging en bestraffing wel degelijk mogelijk zijn? Ondanks de
mogelijkheid dat de daders bij verstek worden veroordeeld, zorgt een en
ander er wel voor dat zij niet meer zo snel naar ons land terugkomen. Een
veroordeling levert ook een grond waarop in de toekomst een eventuele
verblijfsaanvraag kan worden afgewezen. Alleen dat is al pure winst.
Graag krijg ik helderheid op deze punten. Ik hoop dat dit probleem
daadkrachtig kan worden aangepakt, niet in de laatste plaats voor de
mensen die dit moeilijke werk doen. Die kant van het verhaal mag ook wel
eens worden belicht.
Ik ga verder met het onderzoeksrapport van het Wetenschappelijk
Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC) over terugkeerintenties van
uitgeprocedeerde of bijna uitgeprocedeerde asielzoekers. Uit dit
onderzoek blijkt dat maar liefst 80% van alle bevraagde vreemdelingen
zeer negatief staat tegenover terugkeer en niet van plan is daaraan mee te
werken. Dit vormt natuurlijk ook een groot probleem, niet in de laatste
plaats omdat te vaak met onder meer een generaal pardon het signaal is
afgegeven dat het loont om tegen de regels in toch in Nederland te
blijven. Er moet duidelijkheid komen over het terugkeerbeleid. Iedereen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

3

moet weten dat wanneer geen recht bestaat op legaal verblijf in
Nederland slechts één ding aan de orde kan zijn: vertrek naar het land van
herkomst. Gelukkig zijn de maatregelen uit het gedoogakkoord ook
daarop gericht. Ziet de minister in het WODC-rapport echter aanleiding
om het aantal begeleide uitzettingen op te voeren? Zelfstandig vertrek is
immers vaak niet reëel. Het rapport laat ook zien in welke mate Nederland
afhankelijk is van andere landen om vreemdelingen terug te nemen die
zelf geen reisdocumenten overleggen. Kan de minister aangeven hoe met
deze landen wordt omgegaan ingeval goede medewerking aan terugkeer
uitblijft? Gedacht kan worden aan zaken als stopzetting van ontwikkelingshulp. Het feit dat het overgrote gedeelte niet wil meewerken aan
terugkeer zegt dus veel. In dit licht moet ik ook denken aan die 5 000
vreemdelingen die geregistreerd staan onder de noemer «met onbekende
bestemming vertrokken» (MOB). Dat percentage van 80 duidt erop dat
velen van die 5 000 zich waarschijnlijk nog in Nederland bevinden. Hoe
ziet de minister een en ander? Zien we deze mensen niet grotendeels
terug bij de groep illegalen? Zo ja, hoe kan de terugkeer van ook deze
groep in betere banen worden geleid?
Dan kom ik bij het rapport van de Algemene Rekenkamer «Immigratie- en
Naturalisatiedienst; Terugblik 2010». Het is mooi om te lezen dat de
situatie bij de IND verbetert, maar ook zorgwekkend dat veel knelpunten
nog niet zijn opgelost. Het is gebleken dat afspraken met ketenpartners
nog niet voldoende zijn geconcretiseerd om ongewenste toelating of
ongewenst voortgezet verblijf te voorkomen. Met andere woorden: er
moet veel meer gebeuren om te voorkomen dat mensen ten onrechte een
verblijfsvergunning krijgen of behouden. Ik vraag de minister om een en
ander topprioriteit te geven. Hoe kan deze handhaving snel verbeteren?
Het is natuurlijk niet niets als mensen hier ten onrechte verblijven.
Ik wil ook ingaan op een belangrijk specifiek punt, te weten handhaving
van het inkomensvereiste waaraan vreemdelingen ook na toelating vaak
moeten voldoen. Als iemand een bijstandsuitkering heeft, wordt duidelijk
niet langer aan dit vereiste voldaan. De sociale diensten moeten aan de
IND doorgeven wanneer een vreemdeling bijstand krijgt. Vervolgens moet
de IND beoordelen of een en ander gevolgen heeft voor het verblijfsrecht.
Wanneer een verblijfsvergunning wordt ingetrokken, kan vervolgens pas
de bijstandsuitkering worden stopgezet. Dit is erg omslachtig. Bij al deze
verschillende stappen gaat het mis. Dat is ook eerder besproken. Kan de
minister een update geven? Hoe loopt een en ander nu? Is de samenwerking tussen de IND en de sociale diensten verbeterd? Zit er bijvoorbeeld een stijging in het aantal verblijfsvergunningen dat wordt
ingetrokken omdat niet langer aan het inkomensvereiste wordt voldaan?
Anders zitten we met de ongewenste situatie dat mensen ten onrechte
zowel een verblijfsvergunning als een bijstandsuitkering hebben. De
andere agendapunten zijn reeds behandeld. Vorige week is gesproken
over de motie-Anker/Spekman. De PVV kan de lijn van de minister volgen.
Dat geldt ook voor het terugkeerbeleid naar Irak.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Voorzitter. Ik erken met de heer Fritsma dat
we echt een probleem hebben op het moment dat bepaalde landen niet
meewerken aan terugkeer. Dat betekent dat mensen in Nederland niet
kunnen terugkeren. Dat is dan ons probleem. De heer Fritsma suggereert
nogmaals het stopzetten van ontwikkelingsgelden. In hoeverre is dat
inderdaad aan de orde? Zijn er landen waarbij we dat sanctiemiddel
kunnen inzetten en het ontwikkelingsgeld kunnen stopzetten? Overigens
zou de SP daar geen voorstander van zijn. Zo niet, wat zijn dan andere
oplossingen van de heer Fritsma?
De heer Fritsma (PVV): 80% van de uitgeprocedeerde vreemdelingen is
niet van plan om mee te werken aan terugkeer. Nederland is grotendeels
afhankelijk van de landen van herkomst om bijvoorbeeld laissez passers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

4

te verstrekken als vreemdelingen zelf geen reisdocumenten overleggen.
Van bijvoorbeeld de groep van 150 Chinezen die in bewaring werd gesteld
is uiteindelijk niemand uitgezet. De minister heeft toen aangegeven dat
die situatie gelukkig verbetert. Hoe zit het nu met landen die niet
voldoende meewerken? Welke landen vormen een probleem? Ik kan geen
specifieke landen noemen, maar stel deze vraag aan de minister. Als
landen moeilijk doen bij het verstrekken van die laissez passers, moet
worden nagedacht over de wijze waarop dat probleem kan worden
opgelost. Er dienen middelen als stopzetting van ontwikkelingshulp te
worden gebruikt teneinde landen te laten meewerken aan die terugkeer.
Nogmaals: dat is erg belangrijk.
Mevrouw Gesthuizen (SP): De heer Fritsma en ik verschillen niet van
mening over het feit dat de medewerking van sommige landen aan
terugkeer dient te worden verbeterd. Daarover zijn wij het geheel eens. Ik
wil echter spreken over concrete oplossingen. Ik wil niet maandenlang
horen dat het ontwikkelingsbudget wordt stopgezet als dat mogelijk
geheel niet aan de orde is. Kan de heer Fritsma een aantal landen noemen
waarbij dat het geval is? Blijkbaar heeft hij het antwoord op die vraag nog
niet. Ik ben derhalve heel benieuwd wat de minister daarop zal
antwoorden.
De heer Knops (CDA): Voorzitter. Vandaag staat een belangrijk onderwerp
op de agenda, te weten terugkeer. Zonder een effectief terugkeerbeleid en
een effectieve uitvoering daarvan komt er nooit een rechtvaardig
asielbeleid. Dat is een onlosmakelijk onderdeel van het gehele asiel- en
immigratiebeleid. Veel uitgeprocedeerde asielzoekers verblijven langdurig
illegaal in Nederland. Zij grijpen elke strohalm aan om hun verblijf in
Nederland te rekken en spannen telkens nieuwe procedures aan in de
hoop op een verblijfsvergunning. Bij de begrotingsbehandeling is
daarover reeds gesproken. De minister heeft in toen in het debat
aangegeven dat hij dit rekken en doorprocederen wil aanpakken. De per
1 juli 2010 ingegane nieuwe asielprocedure moet met behoud van
zorgvuldigheid leiden tot verbetering en versnelling van de asielprocedure
en tot een effectiever terugkeerbeleid. Mijn fractie heeft begrepen dat de
eerste ervaringen positief zijn. De maatregelen in het regeerakkoord,
waaronder investeringen in de capaciteit van de IND en vreemdelingenrechtbanken, moeten bijdragen aan de verdere verbetering en versnelling
van de asielprocedure en het terugkeerbeleid. Wat betreft terugkeer is de
uitwerking van de passage in het regeerakkoord van belang. Daarin staat
dat gezinnen met kinderen als prioritaire groep binnen het terugkeerbeleid
worden aangemerkt. Dat voorkomt dat gezinnen met kinderen langdurig
in Nederland verblijven zonder perspectief op een verblijfsvergunning,
terwijl de terugkeer met het verstrijken van de tijd steeds lastiger wordt.
Dat blijkt ook uit allerlei rapportages. De CDA-fractie is benieuwd hoe dit
concreet gestalte zal krijgen. In 2011 krijgt de Kamer de door de minister
aangekondigde terugkeerbrief. Staan dergelijke elementen daar concreet
in? Op welke termijn kan de Kamer deze brief verwachten?
Dan kom ik op het WODC-onderzoek «Jong en illegaal in Nederland».
Daaruit is af te leiden dat in de meeste gevallen familie in het land van
herkomst aanwezig is. Dat is op zich heel positief. Alleen al op grond
daarvan kunnen de meeste amv’s (alleenstaande minderjarige vreemdelingen) worden teruggezonden. Aangezien de meesten met behulp van
mensensmokkelaars zijn gekomen is terugkeer de beste antireclame om
met laatstgenoemden in zee te gaan. Op grond van de leefomstandigheden in de illegaliteit en de problemen die de amv’s hebben, moet
worden geconcludeerd dat terugkeer de beste optie is. Dat blijkt ook uit
het rapport. De CDA-fractie is het dan ook eens met de beleidsconsequenties die de minister aan dat onderzoek verbindt. De minister heeft in
zijn reactie op het rapport aangegeven dat hij de relevante bevindingen uit

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

5

het WODC-rapport met betrekking tot het bevorderen van duurzame
terugkeer zal inbrengen bij de verdere ontwikkeling van terugkeerprojecten waaraan Nederland samen met Scandinavische landen en het
Verenigd Koninkrijk werkt. Kan hij al aangeven wat die relevante bevindingen zijn? Wordt een en ander ook meegenomen in de al eerder
aangekondigde terugkeerbrief? In dit verband heb ik een vraag over het
Platform Duurzame Terugkeer dat in februari 2010 van start is gegaan.
Hoe verloopt op dit moment de samenwerking met bijvoorbeeld de Dienst
Terugkeer & Verkeer (DT&V)? Het platform is onder meer gericht op
toegang tot werk, huisvesting, onderwijs en zorg in het land van
herkomst. Wat zijn de resultaten tot nu toe? Dezelfde vraag kan worden
gesteld over de terugkeerresultaten van andere particuliere organisaties,
zoals Maatwerk, Perspectief en Kerk in Actie. Het is van belang die
uitkomsten te zetten naast de resultaten van de DT&V. Dat zou de
discussie over hetgeen wel, niet of beter werkt enigszins verder kunnen
helpen. We spreken al jaren over dit onderwerp, maar krijgen er geen
goed zicht op. Graag ontvang ik een reactie van de minister.
Naast opvanghuizen in het land van herkomst kan ook gedacht worden
aan andere vormen van ondersteuning, zoals het Sierra Leone Youth
Initiative dat is opgezet door uit Nederland teruggekeerde jongeren.
Jongeren kunnen via deze organisatie een lening afsluiten om een
onderneming op te zetten. Daarnaast kan terugkeer mede worden
bevorderd door het betrekken van familieleden bij terugkeerprojecten.
Hoe kijkt de minister hier concreet tegenaan?
De minister wil de tijdelijke amv-vergunning afschaffen, omdat jongeren
– ondanks de tijdelijkheid van die verblijfsvergunningen – zijn gericht op
verblijf in Nederland in plaats van op terugkeer. Volgens het rapport is het
echter zeer te betwijfelen of de aangekondigde afschaffing van de
reguliere amv-vergunning aanleiding zal geven tot een eerdere terugkeer
naar het land van herkomst. Het zal er waarschijnlijk toe leiden dat iemand
op jongere leeftijd kiest voor illegaal verblijf in Nederland. Graag ontvang
ik ook hierop een reactie van de minister. Uit het rapport «Jong en illegaal
in Nederland» blijkt dat amv’s in hun levensonderhoud en huisvesting
vooral worden ondersteund door vrienden en particuliere en kerkelijke
hulporganisaties. Deze hulp en liefdadigheid is natuurlijk te begrijpen en
ook te waarderen vanuit humanitair perspectief. Jongeren kunnen dankzij
dergelijke hulp hun verblijf in Nederland continueren en hoeven niet op
straat te zwerven. Natuurlijk is verblijf in de illegaliteit niet rooskleurig.
Zolang men echter op voornoemde manier het hoofd boven water kan
houden, zal die terugkeerprikkel niet zeer groot zijn. Dat blijkt ook uit de
reacties van de geïnterviewde jongeren. Ik citeer uit het rapport: «Particuliere hulporganisaties spelen hierbij een prominente rol. Uit het onderzoek
blijkt dat de rol die Nidos innam in het leven van de amv’s vóór hun
achttiende levensjaar, na hun achttiende ten dele wordt overgenomen
door de particuliere hulporganisaties.» Hulporganisaties zijn voor amv’s
ontmoetingsplekken waar men elkaar informeert over mogelijke
huisvesting en arbeidsplekken. In de reactie op het rapport wordt niet
ingegaan op deze rol van hulporganisaties en wordt niets gezegd over
beleidsvoornemens die hieraan worden verbonden. In het antwoord op
nr. 187 bij de begroting van Immigratie en Asiel wordt echter aangegeven
dat wordt ingezet op intensieve samenwerking met lagere overheden en
maatschappelijk organisaties. Graag ontvang ik een reactie van de
minster.
Het WODC-rapport «Kiezen tussen twee kwaden» is mooi, maar maakt de
Kamer niet veel wijzer over hetgeen echt werkt om uitgeprocedeerde
asielzoekers of andere illegalen tot terugkeer te bewegen. Enerzijds staat
in het rapport dat gesprekken over terugkeer weinig invloed hebben op de
intentie om daadwerkelijk terug te keren. Anderzijds wordt aangegeven
dat de overheid meer zou kunnen doen door te investeren in duidelijke
communicatie over de boodschap dat illegale migranten beperkte

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

6

mogelijkheden hebben en dat de kans op een verblijfsvergunning klein is.
Daarnaast is een van de conclusies van het onderzoek dat de casus
Toekomst in Perspectief aan de veronderstelling niet onderbouwt dat
overheden zelfstandige terugkeer kunnen bevorderen door het subsidiëren van niet-gouvernementele organisaties (ngo’s). Wat vindt de
minister hiervan? Kan hij wel chocola maken van dit rapport?
In de beleidsreactie «Kiezen tussen twee kwaden» wordt ook kort
ingegaan op lokale noodopvang voor illegalen en uitgeprocedeerde
asielzoekers. Betoogd wordt dat deze niet wenselijk is. Wat gaat de
minister hieraan doen? In de reactie op de motie-Anker c.s. wordt immers
gesteld dat met gemeenten is afgesproken dat – indien uitgeprocedeerde
asielzoekers zich melden bij gemeenten, kerken of vormen van incidentele
opvang – contact wordt opgenomen met het Rijk, oftewel de DT&V, om te
kijken naar mogelijke maatregelen. De overlegstructuur die is ontstaan
met de werkwijze voor de afbouw van de gemeentelijke noodopvang zal
ook voor de toekomst behouden blijven.
Ik kom op het rapport van de CITT. De resultaten van de pilot om
asielaanvragen op de vliegtuigtrap, de last minute asielaanvragen, tegen
te gaan, zien er veelbelovend uit. In de periode van oktober 2009 tot april
2010zijn er nul annuleringen. Heeft deze trend zich in de loop van dit jaar
voortgezet? 12% van de annuleringen is echter nog steeds het gevolg van
het indienen van een herhaalde asielaanvraag of een reguliere aanvraag.
Wat wordt daaraan concreet gedaan? Steeds meer terugkeervluchten, te
weten 13% van het totaal, worden geannuleerd vanwege toenemend
verzet door uitgeprocedeerde asielzoekers. De minister heeft aangegeven
zich nader te bezinnen op andere maatregelen dan het gelaatscherm
tegen spuwen en bijten. Hij denkt daarbij aan het beter benutten van het
instrument van de ongewenstverklaring. Kan de minister uitleggen hoe dit
het spugen, bijten en ander geweld kan tegengaan en hoe dit de terugkeer
kan verbeteren? De CITT constateert dat het verkrijgen van vervangende
reisdocumenten nauwelijks is verbeterd. Zij stelt voor om eerder door
haar voorgestelde, alsook andere maatregelen uit te voeren. Wat gaat de
minister hiermee doen? Hij zal wel weer wijzen op het periodieke
kabinetsbrede terugkeerberaad. Het zou echter prettig zijn als hij een en
ander iets concreter kan maken.
Tot slot kom ik op de kwestie Libië. Dat land wil enkel in ruil voor veel geld
blijven meewerken aan het bewaken van de grenzen. Als de Europese
Unie besluit dat geld niet te betalen zou een gigantische toestroom
kunnen plaatsvinden. Wat gaat de minister hieraan doen? Is hij bereid om
een en ander in Europees verband op te pakken en – bij wijze van
spreken – Kadhafi voor de laatste keer te waarschuwen?
Mevrouw Gesthuizen (SP): Voorzitter. Allereerst wil ik graag iets
rechtzetten. Volgens mijn laatste informatie is wel degelijk op het laatste
moment een brief binnengekomen, namelijk de brief van de minister over
de herijking van het beleid voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen. De minister zal begrijpen dat ik de inhoud van deze brief nog niet
geheel tot mij heb kunnen nemen.
De voorzitter: Deze brief is buiten de orde van deze vergadering. U mag
naar aanleiding daarvan vragen stellen. Het betreft uw eigen tijd en eigen
inbreng. De minister is echter niet verplicht tot antwoorden.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Excuses voorzitter, maar dan hebt u mij
verkeerd begrepen. Ik wil een aantal vragen stellen over het onderwerp,
maar uiteraard niet over de brief. Ik probeer enkel te zeggen dat ik terecht
nog geen kennis heb kunnen nemen van de inhoud.
Voorzitter. Ook deze week vindt weer een algemeen overleg plaats over
een groot aantal onderwerpen, waarvan diverse belangrijk zijn voor de SP.
Ik noem het niet op straat zetten van gezinnen met kinderen, het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

7

openhouden van de noodopvang voor mensen die tussen wal en schip
zijn gevallen en de positie van alleenstaande minderjarige vreemdelingen.
Ik wil beginnen met de uitvoering van de motie van mijn oud-collega
Krista van Velzen. De SP wil niet dat gezinnen met kinderen op straat
belanden. Ik wil graag een duidelijke toezegging van de minister dat dit
ook niet gebeurt alvorens het gerechtshof in Den Haag in januari 2011
uitspraak heeft gedaan over de verantwoordelijkheid van de Staat. Na die
uitspraak zullen wij zeker nog met elkaar over dit onderwerp spreken.
Vanochtend heeft de Kamer de brief van de minister ontvangen over het
op straat belanden van asielzoekers tijdens vrieskou. De minister laat een
en ander over aan de redelijkheid en het gezond verstand van de
uitvoerend medewerkers. Ik neem aan dat de minister hen wel als leidraad
heeft meegegeven ruimhartig te zijn. Graag ontvang ik duidelijkheid over
dit punt. Tevens wil ik de aandacht van de minister vragen voor vreemdelingen die vanuit de vreemdelingenbewaring in de kou op straat belanden.
Is voor deze mensen opvang geregeld als zij nergens naartoe kunnen? Ik
doel dan niet op het verlengen van de vreemdelingenbewaring. De
minister stelt terecht in zijn brief dat dit niet kan. Graag ontvang ik een
reactie.
De SP heeft zich verzet tegen het sluiten van noodopvangen. Gemeenten
moeten het recht hebben om de noodopvang voor asielzoekers open te
houden. Mijn fractie wil niet dat mensen op straat belanden. Terugkeer
vanuit de opvang is immers ook effectiever. Hoe staat het met het «leeg
managen», zoals de vorige staatssecretaris het noemde, van de noodopvangen? Wat is gebeurd met de mensen die onderdak vonden in de
vrijheidbeperkende locatie in Ter Apel? Zijn zij allen teruggekeerd? Zo niet,
wat gebeurt er dan met deze mensen?
De SP-fractie vindt eveneens dat het de voorkeur verdient dat amv’s zo
snel mogelijk terugkeren, mits dit veilig en verantwoord kan geschieden.
Ik wijs er nogmaals op dat het enkele feit dat in het land van herkomst een
familielid wordt gevonden en getraceerd niet automatisch betekent dat
een kind naar deze persoon kan terugkeren. Een kind kan namelijk ook
door datzelfde familielid zijn verhandeld en dientengevolge al eerder in de
penarie zijn gekomen. Voorzichtigheid is daarbij dus geboden. Het lijkt mij
volkomen terecht dat nader wordt onderzocht of het betreffende familielid
een veilige haven vormt voor een dergelijk kind. Deelt de minister deze
mening?
Wat is de visie van de minister op de positie van jongeren die hier een
tijdelijke amv-vergunning hebben gekregen en nu volledig deel uitmaken
van onze samenleving? Kan de Kamer daar duidelijkheid over krijgen? De
reactie op het rapport «Jong en illegaal in Nederland» is immers nog van
het vorige kabinet. Nogmaals: ik heb nog geen kennisgenomen van de
brief van minister Leers. Wat wil de minister met voornoemde jongeren
en wanneer komt hij met een visie? Wellicht staat deze al in de brief; ik
hoor dat dan graag.
De Algemene Rekenkamer heeft weer onderzoek gedaan naar de
Immigratie- en Naturalisatiedienst, maar alleen naar het proces van
reguliere toelating. Ook de visa voor kort verblijf zijn buiten het onderzoek
gehouden, omdat de afhandeling daarvan voornamelijk plaatsvindt op de
ambassades en de consulaten. Ik vind dat jammer, omdat mijn fractie heel
veel klachten krijgt over de onzorgvuldige afhandeling van juist ook deze
aanvragen. Ik vind het een gemiste kans en spoor de minister derhalve
aan om ook deze visa voor kort verblijf te laten onderzoeken door de
Rekenkamer. Deelt de minister onze mening? Wordt het daarnaast niet
eens tijd dat de Algemene Rekenkamer ook de afhandeling van asielaanvragen onderzoekt? De minister meent dat het goed gaat met de nieuwe
asielprocedure die sinds 1 juli 2010 van kracht is. Ik kan mij echter
voorstellen dat hij ook een onafhankelijk oordeel wil horen. Is de minister
bereid om de Algemene Rekenkamer een onderzoek te laten doen naar
het primaire proces bij de IND met betrekking tot de asielprocedure? Dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

8

zou dan bijvoorbeeld betrekking kunnen hebben op de periode van 1 juli
2010 tot 1 juli 2011. Misschien kan daarin ook het functioneren van de
DT&V worden meegenomen. De CITT wijst in haar jaarverslag immers
ook op de voortdurende problemen bij terugkeer.
Het feit dat de Chinese overheid niet meewerkt aan het verstrekken van
vervangende reisdocumenten is in het algemeen overleg van vorige week
reeds gesproken. De minister heeft aan mijn collega, Nine Kooiman, een
brief toegezegd over de actuele situatie. Die brief wacht ik dan ook af. Bij
het algemeen overleg in januari 2011 over de vreemdelingenbewaring
komen we hier nader over te spreken. Wil de minister in voornoemde
brief ook aandacht schenken aan de positie van de Chinese amv’s die
tussen wal en schip vallen? Ik krijg daarop graag een reactie.
Mevrouw Van Nieuwenhuizen (VVD): Voorzitter. Voor een groot deel kan
ik verwijzen naar de vragen die mijn collega’s reeds hebben gesteld. Ik
sluit mij van harte aan bij de vragen van heer Fritsma over het geweld
tegen overheidspersoneel bij uitzettingen. Ik kijk met belangstelling uit
naar de antwoorden van de minister. Hetzelfde geldt voor het terugkeerbeleid bij landen die niet meewerken. De minister heeft bij de begrotingsbehandeling gezegd dat hij een en ander zou oppakken. Kan hij reeds
aangeven welke landen het betreft? Zo niet, dan zou ik graag een
toezegging van de minister hebben dat hij een en ander in zijn bekende
terugkeerbrief opneemt.
Dit is een bijzonder AO omdat heel veel oud nieuws aan bod komt. Veel
stukken zijn nog afkomstig van het vorige kabinet en hebben betrekking
op een asielprocedure die inmiddels verbeterd is. Dat maakt het lastig.
Opvallend in deze stukken is dat heel veel heil en zegen verwacht wordt
van het systeem INDIGO, dat onder meer een grote bijdrage zou kunnen
leveren aan de kwaliteit van de informatievoorziening. Inmiddels heeft de
Kamer kunnen constateren dat een en ander niet per 1 januari 2011 in
werking zal treden. Het bevreemdde mij dan ook dat in het rapport van de
Rekenkamer reeds vermeld werd dat INDIGO pas eind 2011 geheel
operationeel zal zijn. Als dit toen al bekend was, hoe kan het dan zijn dat
de Kamer er tot voor kort van uitging dat het moderne migratiebeleid wel
op 1 januari 2011 van start zou kunnen gaan? Bestaat INDIGO dan uit
verschillende facetten die niet alle operationeel behoeven te zijn om het
moderne migratiebeleid in te kunnen voeren? Ik vind het gek dat ten tijde
van die stukken kennelijk al bekend was dat het systeem pas eind 2011
gereed zou zijn. Voor alle duidelijkheid: de VVD hoopt dat INDIGO snel
groen licht krijgt, opdat het «INDIGO!» wordt.
Ik vraag specifiek aandacht voor het enigszins hoge aantal Chinezen dat
aangeeft slachtoffer te zijn geworden van mensenhandel en mensensmokkel. Per jaar wordt over een dertigtal gevallen gesproken. Dat is een
behoorlijk aandeel, gelet op het feit dat in totaal jaarlijks sprake is van
veertig veroordelingen voor mensenhandel en zeventig veroordelingen
voor mensensmokkel. Graag een reactie van de minister.
In de verschillende rapporten wordt voortdurend de nadruk gelegd op de
ketenstabiliteit en de ketenmobiliteit. Elke keten is zo sterk als de zwakste
schakel. Wanneer zich vooraan in het proces moeilijkheden voordoen,
ontstaat een stuwmeer. Hoe flexibel is dan de rest van de keten? Er zijn
nog steeds problemen. Hoe gaat de minister daarmee om en hoe kan hij
die flexibiliteit inbouwen?
De belangrijkste taak van de vreemdelingenpolitie komt neer op het
vaststellen van de identiteit. Daartoe heeft de vreemdelingenpolitie een
eigen automatiseringssysteem dat kennelijk niet geheel optimaal
functioneert. Ik ben heel voorzichtig, want ik weet er niet alles van. Mag
ervan uit worden gegaan dat – wanneer het goed functioneert – INDIGO
en het systeem van de politie een-op-een compatible zijn en goed kunnen
samenwerken? Daarover zou ik graag gerustgesteld worden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

9

Ik sluit mij aan bij de vraag van de heer Knops over de verschillende
organisaties die zich met terugkeer bezighouden, zoals de Internationale
Organisatie voor Migratie (IOM) en het Platform Duurzame Terugkeer. Is er
al een track record van die resultaten? Is er een soort benchmark met
betrekking tot de prestaties van voornoemde organisaties? Het lijkt mij
goed als men van elkaar leert.
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. De onderwerpen die wij hier
vandaag bespreken, zijn uitermate belangrijk. Die opvatting deel ik met
mijn collega’s en de minister. Een en ander gaat over de kern van het
asielbeleid. Welke mensen vangen we op en hoe gaan we met hen om?
Hoe zorgen we ervoor dat de mensen die hier niet kunnen blijven,
terugkeren naar het land van herkomst? Niet iedereen die hier komt kan
hier immers ook blijven. We moeten derhalve naar een terugkeerbeleid. Ik
hoop dat alle commissieleden en de minister willen voorkomen dat
mensen in de illegaliteit verdwijnen. De heer Fritsma vroeg expliciet
tijdens het vorige debat aan de minister: «Hoe zit het nu, want volgens mij
verdwijnen veel mensen in de illegaliteit?» Ik sluit mij bij deze vraag aan.
Ik heb de indruk dat veel mensen in de illegaliteit verdwijnen en dat willen
we voorkomen. Die algemene uitgangspunten delen wij met elkaar. Waar
zit echter die begrenzing? Die ligt wellicht bij iedere persoon weer elders.
Bij de opvang van mensen vindt de PvdA het vrij cruciaal dat mensen die
hier nog legaal verblijven, hier worden opgevangen. Daarom is ook de
motie-Spekman c.s. ingediend. Mijn fractie wil niet dat mensen op straat
verkommeren. Ik noem altijd het voorbeeld van een illegale vrouw in
Utrecht die de besmettelijke ziekte aids onder de leden had. Het was niet
gewenst dat zij in de stad rondliep. Zij kon immers andere mensen
besmetten, daar zij zich openlijk prostitueerde. Deze vrouw is derhalve
opgevangen. Kortom: de wens bestaat om mensen op te vangen. Waar
ligt echter de grens? Welke mensen worden wel en welke mensen worden
niet opgevangen? Ik maak mij dan ook enigszins zorgen over de
uitvoering van de motie-Anker c.s. Ik ben de minister dankbaar dat hij
komend jaar doorgaat met de financiering van die motie totdat de
evaluatie heeft plaatsgevonden. In de praktijk hoor ik echter dat de motie
steeds strakker wordt uitgevoerd, waardoor steeds minder mensen in
aanmerking komen voor opvang. Ik vraag mij af of daarmee het doel van
de motie gehaald wordt, te weten dat zieke mensen die nog wel legaal in
Nederland zijn niet zomaar op straat belanden en in de steden en dorpen
ronddwalen.
Een volgend punt betreft het op straat zetten van mensen in de kou. Ik
bedank de minister voor zijn brief, die de Kamer vandaag heeft
ontvangen. Ik heb de indruk dat de opvattingen van de minister en die van
mijn fractie heel dicht bij elkaar zitten, hetgeen ik buitengewoon plezierig
vindt. Het is belangrijk om het doel met elkaar te delen. Wellicht zou ik de
uitvoering soms wat anders willen zien, omdat ik een voorliefde heb voor
objectieve criteria. Ik heb meer vertrouwen in GGD-artsen dan in de
willekeur die individuele mensen met zich kunnen meebrengen. Er kan
echter spanning optreden bij de vraag hoeveel dwang moet worden
gebruikt om mensen van de ene locatie naar de andere locatie te brengen.
Iemand moet bijvoorbeeld vanuit het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) naar een gevangenis. Wordt hij daarheen gebracht of wordt
hij op straat gezet? Die aanpak verschilt wel eens. Ik ben het ermee eens
dat moet worden meegewerkt aan terugkeer. Iemand die dat niet doet,
wordt ook niet opgevangen. Veel gemeenten, waaronder ook de oude
LOGO-gemeenten (Landelijk Overleg Gemeentebesturen inzake Opvangen terugkeerbeleid), vangen mensen die niet meewerken aan terugkeer
niet op. Voorkomen moet echter worden dat deze mensen op straat
belanden. Kan de minister aangeven op welke wijze mensen worden
gedwongen naar zo’n vreemdelingendetentie te gaan? Wat zijn daarbij de
tussenstappen?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

10

Er is nog een aantal vragen van belang over die opvang. Veel cijfers zijn
nog steeds onbekend. Kan de minister schetsen hoeveel asielzoekers
jaarlijks op straat belanden omdat de asielopvang niet sluitend is tijdens
beroep en hoger beroep? Hoeveel gezinnen met kinderen bevinden zich
onder hen? Het betreft volgens mij duizenden mensen. Met de heer
Fritsma hebben we de vorige keer een debat gehad over die aantallen en
over de vraag of deze mensen in de illegaliteit belanden. Dat zijn cruciale
punten. Hoeveel ex-asielzoekers doen een reguliere vervolgaanvraag?
Waarom duren die procedures van de IND veelal jaren? Vindt de minister
het acceptabel dat de IND in de reguliere procedure zo vaak de beslistermijnen overschrijdt en dat zo veel mensen vervolgens alsnog gelijk
krijgen? Dat zegt iets over de kwaliteit van de procedure.
Het rapport «Kiezen tussen twee kwaden» vond ik buitengewoon
interessant. Het maakt duidelijk wat het dilemma is van de asielzoeker
persoonlijk. Dat is uiteindelijk belangrijk voor de afweging die iemand
maakt om al dan mee te werken aan terugkeer. Daarbij spelen drie
elementen een rol: de situatie in het thuisland, de persoonlijke gezondheid
en de kansen die iemand denkt te hebben om te overleven in de illegaliteit. Tussen die drie zaken zit spanning. Je zou het verblijf in illegaliteit zo
moeilijk mogelijk kunnen maken. Dat is echter onvoldoende volgens het
rapport «Kiezen tussen twee kwaden», aangezien asielzoekers nog altijd
kijken naar de veiligheid in hun land van herkomst. Ik noem als voorbeeld
het Angolese meisje dat niet terugkeerde omdat een vriendin van haar in
handen was gekomen van dezelfde mensenhandelaren met behulp van
wie zij eerder naar Nederland was gekomen. Deze mensenhandelaren
hadden de vriendin in Angola de prostitutie ingejaagd. Dat dilemma is dus
overduidelijk en ik zou willen dat een en ander vergelijkbaar wordt
gemaakt. Evenals de heer Knops wil ik graag weten wat de beste methode
is om mensen te laten terugkeren. Ik maak mij derhalve zorgen over de
evaluatie van Perspectief, omdat deze zich enkel richt op de Perspectiefprojecten en niet op die verschillende methodes. Van de huidige amv’s die
in De Maasberg worden geplaatst verlaat slechts 10% het land, hetgeen
buitengewoon weinig is. 50% van de uitgeprocedeerde vreemdelingen
keert niet terug en lijkt in de illegaliteit te verdwijnen. We moeten derhalve
zoeken naar andere methodes en de onderlinge verschillen daarvan
evalueren. Voorkomen moet worden dat we blijven vasthouden aan enkel
een evaluatie binnen die Perspectiefaanpak.
Hoe denkt de minister om te gaan met WikiLeaks? Er zijn vraagtekens
geplaatst bij het ambtsbericht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken.
Ik realiseer mij dat dit onder de verantwoordelijkheid valt van minister
Rosenthal, maar er is altijd sprake geweest van een samenwerking tussen
de beide ministeries. De rechter zegt eigenlijk op basis van informatie op
WikiLeaks dat mensen niet uitgezet mogen worden naar Afghanistan. Dat
heeft consequenties voor het terugkeerbeleid van de minister. Het lijkt mij
zeer raadzaam als ten spoedigste een nieuw ambtsbericht wordt gemaakt
dat niet alleen gebaseerd is op gegevens en objectieve bronnen die het
Ministerie van Buitenlandse Zaken altijd gebruikt, maar ook op informatie
via WikiLeaks. Het is belangrijk dat mensen met alle zorgvuldigheid
worden teruggestuurd en dat zij geen risico lopen om te worden gedood.
Dat is immers de verantwoordelijk van Nederland.
Gedwongen terugkeer betekent vaak langdurige vreemdelingenbewaring.
Dat kost € 197 per dag plus de kosten voor de uitzetting, de reis, de
escortes en de procedures. Het geweld dat de heer Knops noemde, heb ik
dan buiten beschouwing gelaten. Het loont dus de moeite om mva’s in
staat te stellen hun eigen keuzes te maken. Als algemene commissie voor
Immigratie en Asiel moeten we breed op zoek naar de manieren die het
beste werken. Ik hoop dat we dat de komende jaren met elkaar zullen
doen. Anders lopen we hopeloos vast en blijven we eeuwig bekvechten,
maar lossen we voor niemand iets op.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

11

De heer Schouw (D66): Voorzitter. De Kamer heeft vijf tot zes weken
geleden mijn motie aangenomen om te bevorderen dat het ambtsbericht
van het Ministerie van Buitenlandse Zaken altijd wordt afgestemd met de
andere landen. Kan de minister aangeven of het beleid nu ook op deze
wijze wordt uitgevoerd? Dat kan veel problemen voorkomen.
In het regeerakkoord staat dat de behandeling van asielaanvragen zo
effectief, efficiënt en zorgvuldig mogelijk moeten plaatsvinden. Volgens de
Algemene Rekenkamer handelde de IND in 2009 70% van die bezwaarschriften niet binnen de wettelijke termijn af. Op 30 november 2009
stonden nog 597 aanvragen of bezwaarschriften open die niet binnen de
wettelijke termijn waren afgedaan. Dat is eigenlijk onacceptabel. De
minister heeft in zijn reactie aangegeven dat de IND maatregelen heeft
getroffen waarmee de gemiddelde doorlooptijd van bezwaarschriften in
2010 uiteindelijk binnen de wettelijke termijn uitkomt. Kan de minister
aangeven welke maatregelen dat zijn geweest en met welk resultaat? Ik
weet dat de minister en de drie partijen die hem steunen een enorme
liefde hebben voor het begrip «substantiële daling». Die substantiële
daling is ook van toepassing op deze problematiek. Zou de minister
daarop een reactie kunnen geven? Zou hij ook kunnen aangeven wat in dit
geval voor hem een substantiële daling betekent?
Voor een juiste en tijdige zaaksoverdracht is samenwerking tussen de
ketenpartners – de IND, de vreemdelingenpolitie, de Koninklijke
Marechaussee en de zeehavenpolitie – van essentieel belang. Op pagina
13 van het rapport «Immigratie- en Naturalisatiedienst; Terugblik 2010»
worden behoorlijk wat risico’s van die effectieve samenwerking
opgesomd met betrekking tot uiteenlopende opvattingen, prioriteiten en
belangen. Dat is volgens mij niet wenselijk. Wat gaat de minister precies
doen om dat risico in de toekomst uit te sluiten?
Dan kom ik op een onderwerp waarover ik liever niet spreek: INDIGO.
Naar mijn gevoel moeten we het er echter steeds vaker over hebben om
te voorkomen dat het een zeperd wordt. Het begon met een mondelinge
vraag van de Kamer over de stand van zaken van INDIGO. Bij lezing van
alle relevante stukken valt mij op dat in het verleden reeds vele beloftes
zijn gedaan over de inwerkingtreding van het systeem et cetera, et cetera.
Wat is nu de exacte stand van zaken van de invoering van het systeem?
Welke implementatierisico’s ziet de minister nu nog? In welke mate staat
de ingeboekte bezuiniging vanaf 2013 ad 45 mln. al dan niet op de tocht
vanwege de implementatie van INDIGO?
In het regeerakkoord staat dat bij de komst van amv’s de regering zich
maximaal zal inzetten voor een zo spoedig mogelijke terugkeer onder de
voorwaarde van lokale opvang. Waar bestaat die maximale inzet precies
uit? Welke concrete activiteiten worden ondernomen ter voorbereiding op
de terugkeerperspectieven in het land van herkomst? Hoe wordt een
veilige re-integratie van deze amv’s mogelijk gemaakt? Op welke wijze
worden amv’s gedurende hun verblijf in Nederland in staat gesteld om
onderwijs te volgen en eventueel stage te lopen? In het regeerakkoord
staat ook dat met het budget voor ontwikkelingssamenwerking investeringen moeten worden gedaan in extra lokale opvang, zoals weeshuizen.
Kan de minister aangeven hoeveel precies geïnvesteerd zal worden in die
extra lokale opvang? Komt dit bedrag inderdaad uit het budget voor
ontwikkelingssamenwerking? Op welke termijn en in welke mate is extra
lokale opvang beschikbaar?
Het WODC-rapport «Jong en illegaal in Nederland» roept bij mij dezelfde
gevoelens op als bij de heer Knops. Welke beleidsmatige conclusies zijn
daaraan te verbinden? Kan de minister iets daarover zeggen? Ziet hij
mogelijkheden om een enigszins uitgebreider en wellicht effectiever
onderzoek te laten plaatsvinden naar het trekken van beleidsmatige
conclusies? Is de minister ook bereid te investeren in duurzame terugkeer
door zich in te spannen voor een betere re-integratie in het land van
herkomst? Op welke wijze gaat de minister aan de slag met de aanbeve-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

12

lingen van de CITT over internationale samenwerking, ketensturing en een
inzichtelijk volgsysteem voor annuleringen? Welke concrete stappen en
maatregelen worden in het vooruitzicht gesteld om een en ander te
effectueren?
Tot slot is er een mooi rapport op de agenda verschenen van de Nationale
ombudsman, die de komende jaren zijn zegenrijke werk mag voortzetten
van de Kamer. D66 is daar erg blij mee. Het rapport gaat over de toegang
tot het Schengeninformatiesysteem. De Ombudsman geeft daarin enkele
niet malse kwalificaties. Hij spreekt over de proportionaliteit en over de
schending van artikel 8 van het EVRM. Ik kijk uit naar de reactie van de
minister op dit punt.
Minister Leers: Voorzitter. Ik bedank de commissieleden voor hun kordate
en terechte vragen. De heer Spekman zei heel treffend: «Dit is een
belangrijk en omvangrijk algemeen overleg met veel punten die alle
doorwerken op onder meer het terrein van illegaliteit en het terrein van
opvang.» Toen ik alle stukken bestudeerde in voorbereiding op dit
algemeen overleg, kreeg ik de behoefte om enkele algemene observaties
met de Kamer te delen over hetgeen ik de afgelopen weken gezien heb.
Als nieuwe minister ben ik in twee maanden tijd ondergedompeld in de
voor mij relatief nieuwe wereld van het vreemdelingenbeleid. Dat heb ik
met grote betrokkenheid en inzet ondergaan. Bepaalde zaken vallen op,
zeker voor een relatieve buitenstaander. Mij is opgevallen hoe gedetailleerd het beleid is: voor elke denkbare kwestie is een regel bedacht. Soms
lijkt het wel of we met de uitzonderingen op de uitzonderingen bezig zijn.
De Kamer is vast bekend met de camel nose: dat kleine neusje waarachter
een enorm beest schuilgaat. Veel problemen waarmee we worden
geconfronteerd, vloeien voort uit een opeenstapeling van procedures,
waardoor mensen zich vastklampen en jarenlang in Nederland blijven. De
verwachtingen van mensen conflicteren scherp met de noodzakelijke
grenzen van het beleid. Dat is ook het lastige van mijn vak en van het
onderwerp waarmee deze algemene commissie actief bezig is. Het beleid
is breed en algemeen, maar de mensen zijn persoonlijk en zeer betrokken.
Dat conflicteert en leidt vaak tot heel scherpe waarnemingen in de trant
van: «Ja maar, wat is dit nou voor een onrechtvaardigheid?» We hebben
te maken met beleid dat algemeen en generiek moet zijn en met belangen
van individuele mensen die een gezicht krijgen. Dat is natuurlijk
ontzettend lastig, temeer omdat veel van de geagendeerde stukken
daarmee te maken hebben. Wat doen we bijvoorbeeld met de aanvragers
van een vervolgprocedure? Vangen wij hen nou wel of niet op? Daarover
gaat de motie-Anker/Spekman. Wat doen we met mensen die op straat
moeten komen te staan? Gaan we in bijzondere omstandigheden ook
bijzonder met hen om? De vrieskouproblematiek, de noodopvang, de
positie van kinderen zijn allemaal aspecten van dat moeilijke terrein waar
ik het zojuist over had. Hoe gaan we daarmee om? Wat gaan we eraan
doen? Hoe pakken we het op? Ik heb het gevoel dat we sterk bezig zijn
met het bestrijden van symptomen en wellicht nog te weinig met het bij
de wortel aanpakken van oorzaken. Mijn inzet is om dat laatste meer te
doen. Op die wijze worden de plassen voorkomen, die zijn ontstaan
doordat de kraan van de problemen niet wordt dichtgedraaid. Met andere
woorden: ik wil in goed overleg met de Kamer voorkomen dat ons aller
opvolgers opgezadeld worden met dezelfde problemen. Ik wil zoeken naar
structurele maatregelen. Ik weet dat de kabinet beschikt over beperkte tijd
en dat het geen wonderen kan verrichten. Ik ben er ook van overtuigd dat
het niet zal lukken een geheel sluitende asielopvang te realiseren. De heer
Spekman heeft dat ook zeer realistisch opgemerkt. Ik zal mij de komende
tijd inzetten voor het wegnemen van de oorzaken van de problemen.
Niemand heeft belang bij procedurestapeling, ook de vreemdeling niet.
Ook de prikkels die aanzetten tot het stapelen van procedures en het
rekken van verblijf moeten we zo veel mogelijk wegnemen. De eerste

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

13

procedure moet dan wel optimaal zijn en kwaliteit hebben. Alle aspecten
moeten daarin worden betrokken, zodat een eventuele vervolgprocedure
snel en slim kan zijn. Dat is mijn perspectief en dat is mijn ambitie. Ik wil
investeren in die snelheid en kwaliteit, vooral van de eerste procedure.
Natuurlijk wil ik iedereen het recht geven om vervolgens zijn eigen gang
te gaan. Als we er echter in slagen om een en ander zo snel mogelijk in
die eerste aanzet te doen, voorspel ik dat we de zaak beter in de hand
houden. Daarvan ben ik overtuigd. Dat is ook in het belang van de
vreemdelingen zelf. Ik steek mijn hand naar de Kamerleden uit om dit
samen met hen te doen. Ik heb alle verkiezingsprogramma’s nog eens
doorgelezen. Niemand kan ertegen zijn om eerder en zorgvuldiger
duidelijkheid te bieden. Ik daag de Kamer uit om met mij mee te denken,
teneinde de komende tijd die sprong voorwaarts te maken. Ik hoop dat we
op dit punt kunnen waarmaken wat de heer Spekman zei: «Niet
bekvechten», ook al zijn er verschillen tussen coalitie en oppositie. Laten
we elkaar op dit punt vinden. Laten we proberen een en ander sneller en
beter te maken. De Kamer krijgt van mij in maart 2011 een beleidsbrief
waarin ik precies zal uitwerken wat ik met de Kamer wil bereiken en op
welke wijze we dat gaan doen. De versnelde procedures moeten anders,
zorgvuldiger et cetera. Hopelijk kunnen we daarmee heel veel pijn en
problemen achteraf bij voorbaat wegnemen.
Ik zal nu zo veel mogelijk vragen langslopen. Daarmee kom ik op de
actualiteit: WikiLeaks. De heer Spekman zei heel treffend: «Kennelijk
gelooft de rechtbank eerder in de deugdelijkheid van WikiLeaks dan in de
deugdelijkheid van de rapportages van het Ministerie van Buitenlandse
Zaken.» Dat is wellicht niet geheel waar. Het is niet zo vreemd dat de
rechtbank op deze wijze handelt. Hij houdt wel vaker rekening met nieuwe
informatie die beschikbaar is. Dat heb ik ook begrepen uit de contacten
met mijn collega, de minister van Buitenlandse Zaken. Laatstgenoemde is
immers verantwoordelijk voor het uitbrengen van de ambtsberichten. Het
volgende ambtsbericht dat in april 2011 verschijnt zal ook rekening
houden met informatie die via andere bronnen tot het kabinet is gekomen.
Ik ga ervan uit dat deze informatie van WikiLeaks daarbij wordt betrokken,
ongeacht of deze waar is of niet. Sommigen zeggen dat documenten op
WikiLeaks met een korrel zout moeten worden genomen. Ik verwacht
echter dat deze informatie – als deze beschikbaar is – zal worden
meegewogen, net zoals dat geschiedt met informatie van andere
overheden uit het buitenland. De rechtbank heeft gevraagd om een appel
op het gezond verstand in de trant van: «Kijk eens naar hetgeen verder
nog speelt. Betrek dat bij je afwegingen over de beoordeling van een
veiligheidssituatie in Afghanistan of een ander land.»
Ik wil kort iets zeggen over de ketensamenwerking. Als we het asiel- en
immigratiebeleid goed willen uitvoeren, moeten we de samenhang
opzoeken tussen de verschillende organisaties. Die samenhang is de
afgelopen jaren alleen maar belangrijker geworden. In die samenwerking
moeten we ook investeren. De ketensturing en ketensamenwerking
vormen derhalve een prioriteit. De nieuwe asielprocedure kan worden
beschouwd als een van de beste voorbeelden van voornoemde samenwerking. Het regeerakkoord voorziet ook in extra middelen om die
onderlinge informatievoorziening over en weer te verbeteren. Er is een
bedrag van 50 mln. gereserveerd, dat ik bewust en actief zal inzetten.
Persoonlijk heb ik gemeend die ketensamenwerking te kunnen bevorderen door mijn overleg met de betrokken ambtenaren op integrale wijze
te laten plaatsvinden. Ik heb een wekelijks vreemdelingenoverleg
georganiseerd waarbij het COA, de IND en de DT&V aan tafel zitten. Juist
vanwege die verwevenheid van de verschillende organisaties wil ik een en
ander gezamenlijk bekijken.
Ik ga verder met een aantal concrete vragen over het rapport van de
Algemene Rekenkamer. De heer Fritsma vroeg: «Hoe is het met de
samenwerking van de gemeenten en de IND bij beroep op bijstand?» De

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

14

procedure zoals geschetst door de heer Fritsma is juist. Onlangs heeft
overleg plaatsgevonden tussen de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten (VNG) en de G5. Daarin is afgesproken dat in voorkomende
gevallen snel actie wordt ondernomen. In de praktijk blijkt overigens dat
het beroep op bijstand door illegalen bijna niet voorkomt. Illegalen
worden op die wijze min of meer herkend, hetgeen ze liever niet willen.
De heer Schouw en mevrouw Van Nieuwenhuizen hebben terecht
geïnformeerd naar de huidige stand van zaken van INDIGO. Tijdens het
vorige overleg heb ik de Kamer medegedeeld dat het verstandig was om
even pas op de plaats te maken. Vervolgens heeft het kabinet een audit
laten uitvoeren. Daartoe heeft een aanbesteding plaatsgevonden en is een
keuze gemaakt. Men is nu aan de slag. Wat was het probleem? Bij het
invoeren van informatie bleek dat – naarmate de informatie omvangrijker
werd – het systeem niet langer integer was. Er ging iets fout met de
koppelingen, zodat er verkeerde uitkomsten uit kwamen. Men is dat nu
verder aan het bekijken in de ontwikkel- en testomgeving. Ik heb de indruk
– voor zover ik op de hoogte ben – dat het lek zichtbaar begint te worden.
Men weet waar men moet zoeken. We hoeven in ieder geval niet
wanhopig te worden. Integendeel: op redelijke termijn kunnen de
problemen van een oplossing worden voorzien. Ik zal de Kamer blijven
informeren over de voortgang. INDIGO is ongelooflijk belangrijk voor de
gehele keten. Er zijn overigens geen bijzondere financiële risico’s bekend
die de oplevering uiteindelijk in weg zouden kunnen staan.
Mevrouw Gesthuizen (SP): De minister geeft aan dat er geen financiële
risico’s bekend zijn. Houdt dat in dat we niet nogmaals met een kostenstijging zullen worden geconfronteerd?
Minister Leers: Ik weet niet exact wat de gevolgen zullen zijn van de
uitkomsten van de audit. Op dat punt moet ik een slag om de arm houden.
Als uit de audit blijkt dat er iets systematisch moet veranderen, zou dat
kunnen betekenen dat een investering moet worden gedaan. Ik weet dat
nog niet en moet de uitkomst van de audit afwachten. Ik heb echter
begrepen dat geen grote bedragen meer nodig zullen zijn voor de
uiteindelijke oplevering.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Ik heb dit onderwerp bij de begroting
aangekaart. Toen heb ik mezelf ervan kunnen weerhouden om een motie
in te dienen, waarin verzocht wordt om een onderzoek door de Algemene
Rekenkamer. Ik vind een audit echter geen afdoende instrument om te
monitoren of een project al dan niet op goede wijze is georganiseerd. Ik
behoud mij derhalve het recht voor om uiteindelijk toch te verzoeken om
een onderzoek door Algemene Rekenkamer.
Minister Leers: Ik vind dat prima. Laten wij het volgende afspreken. Begin
volgend jaar hoop ik de Kamer meer informatie te kunnen geven.
Vervolgens moeten we kijken of de suggestie van mevrouw Gesthuizen
om een onderzoek door de Algemene Rekenkamer te laten uitvoeren al
dan niet zinvol is. Ik ga ervan uit dat de problemen zullen worden
opgelost. Het ziet er tenminste positief uit.
Mevrouw Van Nieuwenhuizen vroeg of er voldoende flexibiliteit in de
keten zit, zodat straks ook de systemen van de vreemdelingenpolitie en
dergelijke op INDIGO aansluiten. INDIGO is zodanig ontworpen dat
communicatie met andere informatiesystemen in de keten is gegarandeerd. Dat is een van de belangrijkste voorwaarden geweest. Dat laat
natuurlijk onverlet dat ik die ketenpartners verzocht heb om voorstellen
voor optimalisering te doen. De Kamer weet hoe lastig soms de ICT
binnen de politie functioneert. In principe moeten we daar met elkaar uit
kunnen komen. In het regeerakkoord zijn daar overigens ook gelden voor
gereserveerd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

15

De heer Schouw (D66): Ik wil dit markeren als een belangrijk moment. De
minister zegt op 16 december 2010: «Ik ben in control over INDIGO.» Als
dat over drie maanden niet zo blijkt te zijn, zal ik de minister eraan helpen
herinneren dat hij dat vandaag wel heeft gezegd.
Begrijp ik het overigens goed dat het ingeboekte inverdieneffect ad
45 mln. gehandhaafd kan worden en dat we op dat terrein geen enkel
financieel risico lopen?
Minister Leers: Als het werkt, gaan wij die inverdieneffecten zeker halen.
Tot het tegendeel blijkt, ga ik daarvan uit. Ik heb begrepen, ook van de
IND, dat we zicht zullen krijgen op de problematiek en dat er geen grote
financiële consequenties zijn. Pas na de audit weten we echter precies wat
fout is gegaan en wat er moet gebeuren om het structureel voor elkaar te
krijgen. Vervolgens kan ik de Kamer volledig informeren. Ik kan niet op die
audit vooruitlopen.
De heer Schouw (D66): De minister praat zijn ambtenaar na in de trant
van: «Ik krijg dit, ik krijg dat ...» Ik wijs de minister erop dat hierover al
anderhalf jaar gedoe is. Ik moet afgaan op de informatie die de minister
geeft. Als de minister tegen mij zegt: «Het komt in orde. Ik ben in control»,
dan geloof ik hem op zijn woord, maar het duurt nu wel erg lang. Ik
waarschuw de minister dat hij echt een probleem heeft met de D66-fractie
als over enkele maanden blijkt dat de feiten heel anders waren.
Minister Leers: Als over een paar maanden blijkt dat het INDIGO-systeem
geheel niet functioneert en we eigenlijk met een miskoop zitten, heb ik
inderdaad een probleem. Dat zal duidelijk zijn. Die indicaties heb ik echter
niet gekregen. Ik heb vernomen dat INDIGO niet naar behoren functioneert. Men kon er niet 100% op vertrouwen, daar de uitkomsten niet
integer waren. Dat was voor mij de reden om de ontwikkeling stop te
zetten en het systeem niet per 1 januari 2011 in te voeren. Dat heb ik de
Kamer gemeld. Vervolgens heeft het kabinet een audit laten uitvoeren om
te kijken waar het probleem zit. Ik verwacht dat INDIGO in het komend
halfjaar, oftewel voor de zomerperiode, naar behoren zal gaan functioneren. Ik heb geen signalen gekregen dat INDIGO uiteindelijk een systeem
zal zijn dat nooit zal functioneren.
Mevrouw Van Nieuwenhuizen (VVD): Ik heb de indruk dat in de periode
voor minister Leers op het ministerie wellicht te optimistisch werd
gedacht over INDIGO. In antwoord op enkele Kamervragen zegt de
Rekenkamer dat de IND heeft toegezegd dat INDIGO in de loop van 2011
operationeel zal zijn. Elders in de beantwoording staat: «Volledige
implementatie is voorzien tegen het einde van 2011.» Hoe verhoudt zich
dat nu tot de berichtgeving waarin staat dat – teneinde de Wet modern
migratiebeleid in te laten gaan – een en ander op 1 januari 2011 al
ingevoerd zal worden? Het lijkt erop dat de IND al langer heeft aangegeven dat dat niet mogelijk is. Ik kan die twee zaken niet met elkaar in
overeenstemming brengen. Waarom geeft de IND zelf aan dat INDIGO pas
eind 2011 operationeel wordt? Op grond van de berichtgeving van het
kabinet zou dan zelfs sprake zijn van een versnelling in plaats van een
vertraging.
Minister Leers: Destijds is al aangegeven dat de uitvoering en
handhaving van het migratiebeleid fasegewijs zou plaatsvinden. Het
systeem zal de komende maanden geleidelijk gevuld worden. Met andere
woorden: ook in het rapport van de Algemene Rekenkamer wordt vermeld
dat sprake is van deeloplevering. Dat is niet anders dan hetgeen mevrouw
Van Nieuwenhuizen bedoelt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

16

Mevrouw Van Nieuwenhuizen (VVD): In de brief staat dat het moderne
migratiebeleid niet van start kan gaan per 1 januari 2011 omdat INDIGO
nog onvoldoende functioneert. Nu begrijp ik dat reeds was voorzien dat
de invoering in fasen zou gaan. Kennelijk is ten minste een cruciale eerste
fase nodig om dat moderne migratiebeleid van de kant te kunnen
afduwen. Ik hoop dat een en ander goed in de audit wordt meegenomen,
opdat we kunnen zien welke fasen ingevoerd zullen worden en wanneer
wat operationeel zal zijn. Anders blijven we voortdurend aan de gang met
kleine stukjes, waarin wel steeds enige verbetering zal zitten. Het gaat
echter om de zaken waarvoor we het systeem echt nodig hebben. Daarom
moet het zo snel mogelijk worden ingevoerd.
Minister Leers: Er zijn drie fasen: het basissysteem, de portals en de
biometrie. Die laatste fase, waar de heer Fritsma op doelt, heeft betrekking
op alle gegevens van mensen die gebruikmaken van het systeem, met
name voor asiel en dergelijke. In proeftuinen wordt reeds ervaring
opgedaan met onderdelen van het modern migratiebeleid. Daarbij zijn
ook referenten betrokken. Ik zou het interessant vinden als ook zij in de
loop der tijd via bepaalde wegen toegang kunnen krijgen tot INDIGO,
opdat zij zelf allerlei handelingen kunnen verrichten. Die referenten
worden derhalve ook nauwgezet gecontroleerd, al gebeurt dat enigszins
later dan aanvankelijk de bedoeling was. Dat heeft echter geen enkele
consequentie voor het gaandeweg opstarten van het modern migratiebeleid en voor de manier waarop we vaklieden en mensen met brains
vanuit het buitenland naar Nederland willen halen. Bedrijven krijgen
straks via hun eigen computers en inlogsystemen toegang tot het
systeem. Dat zou een enorme versnelling kunnen opleveren. Daarvan is
nu nog geen sprake, aangezien we eerst 100% zeker moeten weten of het
systeem werkt. Het wetsvoorstel kan derhalve niet in werking treden voor
1 januari 2011. Het kabinet gaat er wel zo snel mogelijk mee verder.
Mevrouw Gesthuizen vroeg of ik de Algemene Rekenkamer wil vragen
een onderzoek uit te voeren naar de processen voor visa, kort verblijf en
asiel. Voorlopig zie ik daar niet direct de noodzaak van in. Uit de
rapportage Vreemdelingenketen, die de Kamer periodiek ontvangt, blijkt
dat de gerealiseerde doorlooptijden acceptabel zijn en dat het aantal
klachten ruim binnen de marges ligt. Bovendien moeten we de nieuwe
asielprocedure eerst eens evalueren. Als die evaluatie aanleiding geeft tot
verbeteringen, moeten we zoeken naar andere manieren. Laten we nou
eerst die evaluatie afwachten.
Ik kom op de CITT. Het is goed om eerst iets te zeggen over de mensen die
met onbekende bestemming vertrekken (MOB’s). De heer Fritsma zegt:
«Het is mooi dat zo veel mensen daadwerkelijk uitgezet kunnen worden,
maar kennelijk zijn er heel wat mensen die met de noorderzon vertrekken.
Waar gaan zij nou naartoe?» Het feit dat personen zonder toezicht
vertrokken zijn, betekent dat de DT&V – in tegenstelling tot bij
aantoonbaar vertrek – niet heeft vastgesteld dat die personen ook
daadwerkelijk Nederland hebben verlaten. Dat moge duidelijk zijn. De
ervaring leert dat die mensen veelal niet meer in Nederland verblijven. Die
vaststelling is overigens niet nieuw. Het vorige kabinet is tot diezelfde
conclusie gekomen naar aanleiding van de pardonregeling. Toen deze
werd uitgevoerd, is door de toenmalig staatssecretaris van Justitie
vastgesteld dat slechts een fractie van het aantal mensen dat als illegaal te
boek stond onder die Vreemdelingenwet asiel heeft aangevraagd. Met
andere woorden: heel veel illegalen bleken inmiddels te zijn vertrokken.
Als zij allen in de illegaliteit in Nederland zouden verblijven, zou het aantal
vreemdelingen dat zich gemeld heeft voor de pardonregeling veel groter
zijn geweest. Op basis daarvan heeft ook het vorige kabinet de conclusie
getrokken dat in alle redelijkheid verondersteld kan worden dat personen
die niet onder toezicht zijn vertrokken, Nederland ook daadwerkelijk
verlaten hebben. Overigens wordt dit ook bevestigd door het WODC. In

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

17

een rapport over illegaal verblijf in Nederland wordt verwezen naar een
onderzoek waaruit blijkt – op basis van gegevens over aangehouden
personen – dat 10% van de niet-Europese illegalen minder dan een jaar
voor zijn aanhouding nog een asielprocedure had lopen. Met andere
woorden: ook dat aantal is relatief klein. Ten slotte heeft het kabinet de
indruk dat het aantal personen dat zonder toezicht vertrekt ook volledig in
lijn is met de uitgangspunten van de eigen verantwoordelijkheid voor
terugkeer. Het is de eigen verantwoordelijkheid van uitgeprocedeerde
asielzoekers om ook daadwerkelijk te vertrekken.
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. Ik vrees dat ik het eens ben met de
heer Fritsma. In het vorige debat kwam dat reeds aan de orde. Er is eerder
– onder het regime van oud-minister Verdonk – een onderzoek gedaan
naar illegaliteit. Daaruit bleek dat de asielgroep vrijwel volledig bestond
uit uitgeprocedeerde illegalen en mensen die met onbekende bestemming
zijn vertrokken. Die uitkomst van het onderzoek is op enig moment ook
bevestigd door de oud-minister, later bleek het echter anders te zijn. Ik
vind het heel belangrijk om iets meer zicht te krijgen op hetgeen nu aan
de hand is. Ik ken de ervaringscijfers van het vorige kabinet, die minister
Leers zojuist noemt. Daarop valt echter wat af te dingen, omdat het vorige
kabinet samenwerkte met allerlei maatschappelijke partners. Die hielden
de boot een beetje af met het oog op mensen die diep in de illegaliteit
zaten en men een beroep zou kunnen doen op de bron.
Minister Leers: Ik herken mij niet geheel in hetgeen de heer Spekman
zegt. Het is ook lastig om dit te concretiseren. Ik weet dat er een nieuwe
illegalentelling ophanden is. Deze zal het komend jaar plaatsvinden. Ik
hoop dat we dan meer zicht krijgen op de feitelijke aantallen. Ik begrijp
overigens de zorgen van de heer Fritsma op dit punt. Hoe zit het met al
die mensen die uitgeprocedeerd zijn en die niet vertrekken, althans niet
vrijwillig en ook niet gedwongen? Waar gaan zij naartoe? Zitten zij overal
en nergens? Dat is wel een zorgelijk punt. Het kabinet wil die telling het
komend jaar laten uitvoeren. Zodra ik daar informatie over heb, ontvangt
de Kamer die uiteraard.
De heer Spekman (PvdA): Ik zou willen dat de minister het nog eens extra
laat toespitsen op de amv’s. Slechts 10% van de amv’s die in bewaring
worden gesteld, verlaat daarna het land. Dat blijkt ook uit resultaten. Het
is een soort vergelijkbare groep.
Minister Leers: Ik wil de heer Spekman graag toezeggen dat het kabinet
dit meeneemt bij de aanstaande nieuwe telling. Amv’s vormen een
speerpunt. Het kabinet is zeer intensief bezig om hen naar het land van
herkomst te krijgen. Ik heb dat de Kamer ook bij de begrotingsbehandeling gezegd.
De heer Fritsma (PVV): Ik ben op dit punt nog niet geheel overtuigd. In
het rapport staat dat 80% van de uitgeprocedeerde asielzoekers zeer
negatief tegenover terugkeer staat. Dat kan ik niet geheel matchen met
hetgeen de minister nu zegt. Kan de minister dat punt van de MOB’s
uitdrukkelijk meenemen in die ophanden zijnde illegalentelling?
Minister Leers: Dat zeg ik graag toe. Het rapport «Kiezen tussen twee
kwaden» geeft overigens ook aan dat men zowel terugkeer als illegaliteit
niet aantrekkelijk vindt. Er is dus sprake van een dilemma. Ik snap het punt
van de heer Fritsma. Ik neem dat zonder meer mee. Bovendien is het ook
interessant om straks de effecten van de strafbaarstelling van illegaliteit
nog eens goed te meten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

18

Mevrouw Gesthuizen (SP): Voorzitter. Ik heb een aantal vragen over de
antwoorden van de minister. In de eerste plaats betreft dit zijn afwijzende
houding ten opzichte van een onderzoek naar de gang van zaken bij de
asielaanvragen. Is hij wel bereid om een onderzoek te doen naar de gang
van zaken bij de DT&V? Daar geldt immers niet dat we er nog maar kort
mee bezig zijn. Dat loopt al bijna vier jaar. Dit zou een goed moment zijn
om het te laten onderzoeken door de Algemene Rekenkamer. Verder zei de
minister dat we voor de asielaanvragen de evaluatie kunnen afwachten.
Wanneer kunnen we die evaluatie tegemoet zien?
Ik kreeg de indruk dat de minister het beeld schetste dat het wel meeviel
met mensen die in de illegaliteit verdwijnen. Hij refereerde onder andere
aan het in zijn ogen tamelijk lage percentage van 10 van de mensen die
wordt gepakt op illegale arbeid of bij een crimineel incident. In 10% van
die gevallen gaat het om mensen die vanuit afgewezen asielaanvragen de
illegaliteit in zijn gegaan. Mijn vraag is hoeveel dit eigenlijk zegt. Dit getal
hoeft niet representatief te zijn, omdat we lang niet alle illegale arbeiders
en criminelen pakken. Bovendien kan het op zichzelf een groot getal zijn
en dan is 10% wel degelijk veel.
Minister Leers: Voorzitter. Ik heb aangegeven dat er geen goed zicht is op
de aantallen illegalen en mensen die uiteindelijk niet vertrekken, buiten de
groepen die vrijwillig of gedwongen vertrekken. Ik heb daarom de heer
Fritsma toegezegd een nieuwe telling te doen. 10% van een grote groep is
nog altijd een grote groep. Dat ben ik met de Kamer eens. We gaan juist
onderzoek doen omdat ik het aantal niet ken en we dit beter in de vingers
willen krijgen. We willen de effecten meten van de strafbaarstelling van
illegaliteit. Ik kan op dit moment geen antwoord geven. De gegevens die
we hebben zijn de beste die er zijn.
Naar aanleiding van het Rekenkamerrapport van 2005 is de DT&V
ontstaan en is de taakverdeling tussen IND en DT&V gemaakt. Ik vind dat
de DT&V goed functioneert. We zien goede ontwikkelingen en streefcijfers. Ik wil het volgende afspreken. Ik heb mijn ambitie aan het begin
van mijn termijn uiteengezet. Ik ben ervan overtuigd dat we die ambitie
delen. Laten we in het voorjaar kijken of dat het moment is om het beleid
rond de DT&V aan te trekken. Mijn beleidsbrief over de ontwikkeling van
de nieuwe activiteiten voor het verbeteren van de procedures is dan klaar.
Dat is beter dan nu een slag in de lucht slaan en zeggen dat de DT&V niet
functioneert of dat er onderzoek moet plaatsvinden.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Ik wil helemaal geen slag in de lucht slaan, ik
wil juist door gedegen onderzoek te weten komen hoe de vork in de steel
zit. De minister zegt dat alles goed functioneert. In mijn inbreng meldde ik
al dat de CITT in haar jaarverslag juist wijst op de voortdurende
problemen. Ik wil zeker niet zeggen dat het allemaal best goed loopt.
Minister Leers: Voorzitter. Mijn grote zorg is dat we onderzoek op
onderzoek stapelen en dat de DT&V nergens anders aan toe komt dan
informatie verschaffen ten behoeve van die onderzoeken. Ik heb liever dat
de capaciteit, de kwaliteit en de inzet van mensen volledig wordt gericht
op terugkeer. Daar moeten we het van hebben. Laten we kijken wat er de
komende jaren uit mijn beleidsplan komt. Dan trekken we daarna
conclusies of het wel of niet wenselijk is de DT&V verder onder de loep te
nemen. Daar ben ik toe bereid. Op dit moment heb ik niet veel behoefte
aan verdere evaluatie.
Ik was gebleven bij het rapport van het CITT en de vragen die de heer
Fritsma heeft gesteld over agressie bij uitzetting tegen de Marechaussee.
Dit is inderdaad een zorgelijke ontwikkeling, die wij nauwlettend in de
gaten houden. Ik verzeker de Kamer dat als vreemdelingen zich op een
gewelddadige manier verzetten tegen uitzetting, we gaan bezien of dit

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

19

zich kwalificeert als een strafrechtelijk vergrijp. In ieder geval stellen we
strafrechtelijke vervolging in. Dit kan leiden tot ongewenstverklaring. Hier
zitten we in een rare situatie. Aan de ene kant zijn we bezig iemand uit te
zetten, aan de andere kant verklaren we iemand ongewenst. Ik wil dan het
liefst de uitzetting effectueren. Dat lijkt mij het meest logisch. Ik ben met
de heer Fritsma eens dat we bij stevige vormen van agressie tot strafrechtelijke vervolging moeten overgaan.
De heer Fritsma (PVV): Voorzitter. Punt is dat uit het rapport blijkt dat de
daders niet worden bestraft. Dat is onacceptabel, omdat het vaak gaat om
verregaande agressie tegen de KMar-medewerkers. Ik begrijp wat de
minister zegt, maar het een hoeft het ander niet te bijten. In het rapport
staat ook dat als er sprake is van geweld een vlucht vaak wordt geannuleerd. Dan worden de mensen niet uitgezet en kun je ze met snelrecht
bestraffen en na bestraffing opnieuw uitzetten. De andere categorie, de
mensen die al weg zijn, kan nog steeds vervolgd worden. Ook een
veroordeling bij verstek is pure winst, omdat die veroordeling vergunningverstrekking in de toekomst in de weg staat. Het lijkt me hoe dan ook
goed om te allen tijde over te gaan tot het doen van aangifte.
Minister Leers: Dit ben ik geheel met de heer Fritsma eens. Het moet
duidelijk zijn dat de lijn die wij trekken bij politiemensen of ambulancezorg
ook geldt voor de KMar. Het kan niet getolereerd worden dat deze mensen
hun werk niet kunnen doen omdat ze agressief worden bejegend. Ik ben
het hier volledig mee eens, maar als we moeten kiezen tussen ongewenstverklaring en zo spoedig mogelijk daadwerkelijk uitzetten, moeten we dat
laatste doen. Zeker in die gevallen waarin vluchten geannuleerd worden
gaan we over tot strafrechtelijke vervolging. Dit neemt niet weg dat we
medewerkers goed willen beschermen. We hebben een transparant
gelaatsscherm ingevoerd. Het is al een paar keer gebruikt, maar er is nog
geen evaluatie van. Ik kan nog niet zeggen wat de effecten zijn. Zodra ik
dit weet, informeer ik de Kamer.
Soms kan uitzetting niet plaatsvinden omdat papieren uit het land van
herkomst ontbreken. Met deze laissez passers raken we aan de bereidheid
van landen om uitgeprocedeerde asielzoekers aan te nemen. Wij maken in
toenemende mate gebruik van afspraken met landen waarbij we een
terugneemovereenkomst afsluiten, bijvoorbeeld bij de visumliberaliseringen. Daarnaast hebben we afgesproken meer en meer een interdepartementale strategische aanpak te ontwikkelen. Dit wil zeggen dat we
dossiers gaan koppelen aan de terugkeerdossiers, uiteraard in goed
overleg met de andere collega’s. We hebben het zogenaamde Strategische Landenoverleg Terugkeer (SLOT). Dit wordt vier tot zes keer per
jaar besproken in de ministerraad. Hierbij bezie ik met de collega’s welke
mogelijkheden er zijn om dossiers te koppelen. Ik kijk ook of met landen
van herkomst die bepaalde verdragen met Nederland willen sluiten dit
soort afspraken kunnen worden gemaakt. Daarnaast bestuderen we de
mogelijkheden tot koppeling binnen het migratieterrein tussen de
toelating en de terugkeer.
Ik zeg nadrukkelijk dat er geen sprake is van het stoppen van ontwikkelingssamenwerking. Dat is niet de bedoeling, maar het zoeken naar
samenhang in en koppeling van dossiers lijkt me logisch. De Kamer moet
niet vragen naar namen van landen. Dat is het domste wat we kunnen
doen, omdat we weten dat we dan per definitie een probleem krijgen. Het
zal duidelijk zijn dat we dit op een verstandige manier doen.
De heer Schouw (D66): Voorzitter. Dit thema hebben we ook bij de
begrotingsbehandeling bij de kop gehad. Ik dacht dat de minister zou
verwijzen naar een toezegging die hij heeft gedaan. Hij zei toen geen
onomkeerbare stappen te zetten en te overleggen met zijn collega’s om

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

20

vervolgens met een document naar de Kamer te komen waarin staat hoe
hij het gaat aanpakken. Dan kunnen we te zijner tijd de discussie voeren.
Minister Leers: Dit kan ik klip-en-klaar toezeggen. Met de staatssecretaris
voor Ontwikkelingssamenwerking kom ik begin volgend jaar met een brief
over ontwikkeling en migratie.
Het vraagstuk Libië moet in EU-verband worden opgepakt. Ik ben ervan
overtuigd dat zo de juiste oplossing voor deze situatie gevonden kan
worden. Uiteraard zal ik de Kamer informeren over de ontwikkelingen.
De resultaten van het project Perspectief worden niet vergeleken met het
beleid van het Rijk door bijvoorbeeld vergelijking met een controlegroep.
Het lastige van het instellen van zo’n controlegroep betekent dat ik een
voormalige groep amv’s moet uitsluiten van het initiatiefvoorstel van de
heer Spekman. Anders kun je de effectiviteit niet vergelijken. Dat lijkt me
niet de bedoeling. Er komt een evaluatie als de looptijd voorbij is. Tot die
tijd zijn de middelen gegarandeerd. Dit onderzoek zal rond de zomer
komen. Ik hoop de Kamer dan een beeld van de situatie te kunnen geven
dat inventariserend en beschrijvend is.
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. Ik begrijp wat de minister zegt. Ik
hoop toch dat hij nog op andere gedachten komt, omdat wij in eerste
termijn benadrukten dat de crux zit in het bedenken van efficiëntere
manieren om mensen tot terugkeer te bewegen en niet in de illegaliteit te
laten verdwijnen. Er zijn al eerder projecten geweest om mensen tot
terugkeer aan te zetten, onder andere via De Maasberg waar amv’s in
bewaring zitten en weinig terugkeer plaatsvindt. We kunnen wél vergelijken en ik vraag de minister en zijn medewerkers nogmaals hiernaar te
kijken. Als we niet vergelijken, komen we nooit uit de impasse waarin we
soms zitten.
Minister Leers: Voorzitter. Voor zover ik het weet zitten er in De Maasberg
ook illegale amv’s. Dat is een groep die je niet kunt vergelijken met
gewone amv’s. Dat maakt het lastig.
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. Het project Perspectief bestaat nog
niet zo lang. Ook daarvoor was er speciaal beleid op de terugkeer van
amv’s, toen nog ama’s. Voor die groep zijn allerlei dingen uit de grond
gestampt, ook door de rijksoverheid. Daarvan hebben we cijfers, ook
daarvan is bewijs hoe het heeft gewerkt. Het is mij een lief ding waard als
we uit deze impasse komen en zoeken naar oplossingen die leiden tot een
beter resultaat en minder illegaliteit. Ik heb hier behoefte aan, anders
blijven we hangen in bekvechten wie gelijk heeft en welke methode zou
kunnen leiden tot een betere uitstroom.
Minister Leers: Voorzitter. Ik heb geen behoefte aan bekvechten met de
heer Spekman. We delen de ambitie om ervoor te zorgen dat de mensen
terug kunnen en niet in de illegaliteit belanden. Ik sta open voor goede
suggesties op dit punt, maar ik zit wel met beperkte mogelijkheden om de
voorgestelde vergelijkingen te analyseren. Alle voorstellen en goede
ideeën wil ik bekijken. Laten we kijken of we gezamenlijk meerwaarde
kunnen ontwikkelen op dit vlak. Ik kan niet meer toezeggen dan ik heb
gedaan.
De heer Spekman (PvdA): Ik zeg de minister toe dat ik met suggesties
kom. Ik zorg dat ze bij hem terechtkomen.
Minister Leers: Die zal ik met veel belangstelling bekijken. Wellicht
kunnen we er samen iets mee doen in het belang van de mensen die het
betreft.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

21

De heer Knops (CDA): Voorzitter. Mijn vragen over de trend in annuleringen, het instrument van ongewenstverklaring en de vervangende
reisdocumenten rondom het CITT-rapport zijn niet beantwoord.
Minister Leers: Het rapport geeft een aantal aanbevelingen. De CITT legt
vooral de vinger bij de annuleringen en bij het ontbreken van reisdocumenten. De zorg is dat we eigenlijk nauwelijks tot een goede terugkeer
komen, omdat het vaak op dit soort punten misloopt. Ik zal bij de evaluatie
van het beleid en de verdere uitvoering het rapport ter harte nemen, en
kijken welke mogelijkheden er zijn om de annuleringen te beperken. Het is
zonde van het geld en ik zal nagaan hoe wij kunnen voorzien in het wel
beschikbaar krijgen van papieren. Iedere maand worden annuleringcijfers
bezien. Daarbij wordt gecontroleerd of de annuleringsreden juist is
ingevuld. De annuleringscijfers worden geanalyseerd en daar waar nodig
worden verbeteracties uitgezet. Concreter kan ik het op dit moment niet
maken.
De heer Knops (CDA): Voorzitter. Ik had in de eerste termijn een aantal
vragen gesteld. Het lijkt me goed dat de minister daarop op basis van het
verslag van dit AO antwoordt.
Er liggen veel rapporten. Ik ben het met de minister eens dat we geen
rapporten moeten stapelen, maar er liggen er veel uit het verleden. De
minister heeft deze geërfd. Het lijkt me goed de Kamer de actiepunten en
concrete maatregelen uit die rapporten te melden.
Minister Leers: Voorzitter. Ik heb hier cijfers. Het lijkt mij eerlijk gezegd
niet doenlijk die cijfers allemaal voor te lezen. Ik zal ze de Kamer eventueel
per brief doen toekomen. Bij de reactie op het Jaarverslag 2010 van de
CITT dat binnenkort verschijnt, kom ik op alle vragen van de heer Knops
terug. Dit was nog het rapport over 2009.
De heer Schouw (D66): Voorzitter. Op dit punt ligt ook een belangrijk
beleidsmatig advies van de commissie. Het zegt dat we eigenlijk meer
uitzettingen via Frontex-vluchten moeten doen. Dat lijkt mij een waardevolle notie. Kan de minister die notie meenemen in de brief die hij heeft
toegezegd?
Minister Leers: Met alle plezier. We nemen overigens deel aan Frontex
waar dat kan en effectief is. Soms is het effectiever om met privévliegtuigen te vliegen. Het is steeds een afweging van de kosten. Ik neem het
mee.
De heer Spekman vraagt hoe ik tegenover het bieden van opvang aan de
in de motie-Anker c.s. genoemde groepen sta. Dit betreft de groepen
«schrijnend», «buiten schuld» en «kinderen». Ik wil deze vraag naar het
bieden van opvang aan vreemdelingen die een reguliere vervolgaanvraag
doen, plaatsen in een wat breder perspectief. We hebben het over
vreemdelingen die na een zorgvuldige asielprocedure alsnog een
reguliere aanvraag indienen. Wij gaan er in principe van uit dat een
aanvraag voor een reguliere procedure in beginsel geen recht geeft op
opvang en vanuit het buitenland moet plaatsvinden. Dat is de lijn die ik
wil inzetten. Daarom kan ik niet meegaan in deze motie. Het aanvragen
van een reguliere vergunning nadat men is afgewezen als statushouder,
gebeurde heel vaak bij de zogenaamde M50-lokketten. Wij vinden dat die
loketten niet meer functioneren in het huidige systeem en we willen ze
sluiten. Het stapelen van procedures is een ongewenste ontwikkeling. Het
streven is om een scheiding aan te brengen tussen asiel en regulier.
Regulier doe je in het buitenland, asiel doe je in Nederland, omdat je juist
wegvlucht van het buitenland. Deze scheiding wil ik strikt volgen en als
uitgangspunt handhaven. Ik ben met de Kamer eens dat we moeten
proberen om de noodzaak tot het ingaan van het reguliere vervolgtraject

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

22

weg te nemen. Dit kan door een goede procedure te maken voor asiel,
waarin alle punten worden meegewogen. Op een gegeven moment
kunnen we dan zeggen dat een aanvraag is afgerond.
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. Ik heb het regeer- en gedoogakkoord gelezen en ik snap dit. Ik heb echter een andere opvatting, ik zoek
naar een oplossing die er tussenin zit. Ik realiseer me dat is afgesproken
dat illegaliteit voorkomen moet worden en dat sommige mensen die een
«buiten schuld» aanvragen dat vanuit hun thuisland moeten doen. Maar
dat is nu net het probleem. Door het keurig op te schrijven in het
gedoogakkoord is het natuurlijk nog niet opgelost. Ik wil zoeken waar
potentiële oplossingen zitten voor dit soort groepen. Ik heb het niet over
de medische groep. Ik ga er van uit dat de minister daar nog op ingaat.
Kan hij bijvoorbeeld eens ingaan op de praktische zaak voor die «buiten
schuld»-groep?
Minister Leers: Dat is precies wat ik heb aangegeven. Ik ben van plan te
kijken of we in de structuur veranderingen kunnen aanbrengen, zodat we
starten met een zorgvuldige procedure waarin we alles kunnen
meewegen. Hierdoor krijgt het verkorten en de duidelijkheid van de
procedures een impuls. Ik ben onlangs een asielaanvraag tegengekomen
die al achttien jaar liep. Het is onacceptabel dat we met zo’n situatie
worden geconfronteerd. Achttien jaar lang is een vreemdeling in het
ongewisse en achttien jaar lang zijn wij bezig met allerlei procedures. De
Kamer is toch met mij eens dat dit niet kan en dat we dit snel, krachtig en
met respect en rekening houdend met alle rechten, voor elkaar moeten
krijgen. Dan neem je de noodzaak tot stapelen weg. Laten we zoeken naar
zo’n procedure. Dat geeft duidelijkheid voor zowel de vreemdeling als
onszelf. In mijn beleidsbrief schets ik de Kamer deze procedure.
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. Ik ben bondgenoot van de minister
als het gaat om het versnellen van procedures, als dit kan samengaan met
zorgvuldigheid. Ik denk dat daar een wereld te winnen is. Ik kijk ook naar
de werkelijkheid die soms plat en praktisch is. Dan zijn er nog steeds
mensen die misschien voor «buiten schuld» gaan waar net het probleem
is dat ze niet terug kunnen keren. Ik wil dat de minister ook op die
dilemma’s ingaat. Dat hoeft niet nu. Wij willen als Kamer geen mensen
laten verdwijnen in de illegaliteit. Dan gaan levens echt kapot.
Minister Leers: Voorzitter. «Buiten schuld» kan gebeuren. Daar hebben we
in voorzien, maar de betreffende asielzoeker kan niet zelf tot die conclusie
komen. Dat moet geïnitieerd zijn door de vaststelling van de IND. Daar zit
het verschil tussen de heer Spekman en mijzelf. We kunnen niet zomaar
zeggen dat een asielzoeker die niet via de normale procedure zijn status
heeft gekregen, een extra reden heeft om een vervolg aan te vragen. Dat
kan hij vinden, maar de beoordeling en de conclusie zijn aan de IND.
Daarover verschillen wij van mening.
De stand van zaken aangaande de beëindiging van de noodopvang is als
volgt. Zoals indertijd is afgesproken in het Bestuursakkoord inzake het
vreemdelingenbeleid met de VNG van 25 mei 2007 is hard gewerkt aan de
afbouw van de noodopvang door gemeenten. Dat was onderdeel van de
deal. Met de VNG is gekozen voor een projectmatige aanpak om
gemeenten te ondersteunen bij deze beëindiging. Hiervoor is door de IND,
de DT&V en het COA individueel maatwerk geleverd. Tot december 2010
zijn 920 vreemdelingen beoordeeld als noodopvangzaak. Tot december
2010 zijn in totaal 850 vreemdelingen uit de noodopvang gestroomd. Dat
is deels omdat ze alsnog een vergunning hebben gekregen. Deels zijn ze
vertrokken, waarvan een deel met onbekende bestemming. Op dit
moment zijn er ongeveer 70 noodopvangzaken in behandeling bij de
DT&V. Het feit is dat we hebben gezegd dat noodopvang niet meer nodig

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

23

is. Daarmee kunnen we de zaak afronden. Als een gemeente wordt
geconfronteerd met een plotselinge toestroom is er een speciale
contactlijn en kunnen afspraken worden gemaakt met de DT&V voor hulp.
Dit gebeurt ook. Hoewel ik weet dat sommige gemeenten er anders over
denken, is mijn conclusie dat noodopvang niet meer nodig is. Er wordt op
een fatsoenlijke goede manier voorzien in het oplossen van de problemen
die er nog zijn.
Over het uitvoeren van de motie-Spekman over medische aspecten wil ik
bevestigen dat sinds afgelopen januari deze proef loopt het geld
beschikbaar is. Ik heb dat eerder bij de begrotingsbehandeling gezegd. Op
dit moment wordt de motie geëvalueerd. Zodra dit is afgerond zal ik de
Kamer informeren en kunnen we afspraken maken over continuering en
het daarvoor benodigde geld. Als uit de evaluatie blijkt dat het een goede
zaak is, vindt de Kamer mij bij het zoeken naar geld aan haar zijde. Ik wil
eerst weten wat er speelt en de evaluatie afwachten. Van een steeds
strakkere toepassing van de werkwijze is overigens geen sprake. De
toepassing van de motie is conform de intentie zoals die indertijd door de
heer Spekman is uitgesproken.
Voor januari of februari 2011 is door Buitenlandse Zaken een ambtsbericht
over Xinjiang toegezegd. Dat is de regio waar veel van Oeigoeren
vandaan komen. Het is goed om dit ambtsbericht te betrekken bij mijn
brief over China. Ik zeg de Kamer deze rond maart toe en betrek daarbij
tevens de problematiek inzake de mensenhandel uit China.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Voorzitter. Dank voor de toezegging, maar dat
was niet exact mijn vraag. Mijn vraag was of de minister in die brief
aandacht wil schenken aan de positie van de Chinese amv’s.
Minister Leers: Voorzitter. Uiteraard.
In de motie-Van Velzen wordt de regering verzocht om bij de afronding
van het wetgevingstraject voor de nieuwe asielprocedure ruimhartig om
te gaan met gemeenten die op basis van hun zorgplicht opvang bieden
aan uitgeprocedeerde asielzoekers. De Kamer weet dat deze motie feitelijk
is achterhaald door de tussenuitspraak van het Hof in Den Haag. Dat heeft
vastgelegd dat het op straat zetten van gezinnen met kinderen niet is
toegestaan en daar houden wij ons aan. Als het definitieve vonnis is
gewezen kan dit veranderen. 11 januari staat als datum voor de definitieve
uitspraak. De opvang van gezinnen met minderjarige kinderen zal niet
worden beëindigd, ik herhaal die toezegging nog maar eens. Ik ga echter
geen opvang verlenen aan nieuwe gevallen als daar geen reden voor
bestaat. Dat is ook helder gecommuniceerd.
De Kamer heeft in mijn brief gelezen wat de werkwijze is ten aanzien van
vreemdelingen bij wie de vreemdelingenbewaring wordt opgeheven.
Indien de vreemdelingenbewaring anders dan vanwege de uitzetting naar
het land van herkomst wordt opgeheven, ben ik niet de wettelijk
bevoegde instantie. We moeten op dit punt verstandig handelen. Het is
vreemd om te zeggen dat iemand die uit vreemdelingenbewaring komt,
nu het buiten koud is weer wordt opgesloten. Die persoon is maar wat blij
dat hij er uit komt. Dan moeten we een fatsoenlijke voorziening zien te
vinden. DJI handelt daar verstandig genoeg in.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Voorzitter. Ik heb niet gevraagd om het
voortzetten van de vreemdelingendetentie. Dat heb ik duidelijk aangegeven. Ik wil wel van de minister weten in hoeverre mensen goed worden
voorgelicht. Er zijn natuurlijk altijd plaatsen waar mensen naartoe kunnen.
Je zou ook kunnen zeggen dat we rondbellen zodat we weten dat er voor
iemand plek is.
Minister Leers: Voorzitter. Ik weet niet of het onze taak is die voorlichting
te geven. Je moet mensen altijd helpen en niet zomaar op straat zetten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

24

Punt is dat in gewone weersomstandigheden deze mensen een treinkaartje krijgen naar de plek waar ze zijn opgepakt. Nu vriest het en wordt
goed gekeken of iemand ergens huisvesting heeft. We zetten ze niet op
straat. Ook hier geldt dat het uitvoering is. Ik vind dat ik als minister dat
soort dingen niet naar me toe moet trekken. De mensen in de uitvoering
zijn verantwoordelijk en vullen dat op een eerlijke en goede manier in.
Daar ben ik van overtuigd. Dit neemt niet weg dat we hierover kunnen
praten.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Mag ik het zo opvatten dat de minister hier de
wenselijkheid uitspreekt dat mensen die uit vreemdelingenbewaring
worden gezet in ieder geval in periodes van vrieskou worden gewezen op
de mogelijkheden van schuilplaatsen voor de kou door deze medewerkers
die hij zeer vertrouwt?
Minister Leers: Voorzitter. Ik weet niet of iedereen dezelfde schuilplaatsen
voor de kou voor ogen heeft, maar het lijkt me logisch dat men vraagt of
iemand een plek heeft waar hij terecht kan.
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. Dat treinkaartje is net de reden dat
ik ooit actief werd op het gebied van asiel. Er werd iemand met een
kaartje op het station afgezet met een klein tasje. Ze kwam vervolgens in
Hoog Catharijne terecht en werd daar systematisch tijden lang verkracht.
Gruwelijk. Ik vind deze methode heel erg. Ik snap de dilemma’s die er zijn.
Bij UC Zestienhoven zitten mensen die zeer betrokken zijn bij het
uitzetcentrum. Ik zou het mooi vinden als de minister toezegt dat als
sprake is van het niet kunnen effectueren van een uitzetting en op straat
zetten dreigt, het geval aan deze groep mensen wordt doorgegeven. Zij
kennen allerlei plekken waar de vreemdelingen noodopvang kunnen
krijgen en voorkomen zo dat ze in niemandsland verdwijnen.
Minister Leers: Voorzitter. Ik snap wat de heer Spekman zegt. Ik deel zijn
afschuw over het schrijnende geval dat hij noemt. Tegelijkertijd wil ik
wijzen op de eigen verantwoordelijkheid van de mensen. Wij nemen het
probleem op onze schouders, maar de mensen hebben ook een eigen
verantwoordelijkheid. Zij moeten teruggaan naar hun thuisland, omdat ze
uitgeprocedeerd zijn. Het zijn mensen wier zaak hier zorgvuldig in de
procedures is bekeken. Daarna is het over. Ik vind het erg eenzijdig om het
probleem bij de overheid neer te leggen. De mensen hebben een eigen
verantwoordelijkheid. Ik vraag ze die te nemen. Het past niet om te zeggen
dat de overheid de verantwoordelijkheid heeft als deze mensen weigeren
terug te gaan.
De heer Spekman (PvdA): Ook dit delen wij. Ik zoek een uitweg uit de
impasse waar we soms politiek in dreigen te komen tussen linkse en
rechtse verhoudingen. Uiteindelijk wil niemand dat mensen in de
illegaliteit verkeren. Een praktisch voorstel is het verwittigen van die
organisatie bij Zestienhoven. Als dat kan, is weer een probleempje
verholpen.
Minister Leers: Voorzitter. Ik snap de benadering van de heer Spekman.
Maar ik vraag ook begrip voor de mijne. Alles wat ik toezeg, biedt
perspectief voor mensen om langer te blijven, hun hoop op te rekken. Dat
is het probleem. De overheid --de Kamer, ikzelf en de mensen in de
organisatie-- is niet koud en kil. Alle hulp en iedere maatregel, hoe goed
bedoeld ook, heeft vaak het effect dat mensen zich eraan vastklampen. Als
je € 10 000 hebt betaald om naar Nederland te komen en je bent die kwijt
omdat je geen vergunning hebt gekregen, heb je een groot probleem. Dat
snap ik. Ik wil voorkomen dat dat vastklampen leidt tot gevallen als die
achttien jaar waar ik het over had. De heer Spekman zoekt naar een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

25

menswaardige tussenoplossing. Daar ben ik ook voor. Maar ik moet
steeds afwegen of ik een maatregel in de structuur opneem, omdat het
binnen de kortste keren overal bekend is en te boek staat als een extra
faciliteit. Dat is lastig.
Met koud weer hebben we goede voorzieningen en kan ik me voorstellen
dat DJI mensen informeert over de mogelijkheden. Ik ga daar geen vaste
regel van maken.
De heer Schouw (D66): Voorzitter. De minister is vrij principieel op dit
punt. Dat snap ik. Als we afspreken dat we het niet noteren als toezegging,
kan hij dan kijken naar de praktijk? We zullen hem er niet aan houden,
want ik kan me voorstellen dat het voorstel van de heer Spekman hem
een beetje overvalt. Het kan echter geen kwaad en is erg praktisch, dus
mijn vriendelijk verzoek is ernaar te kijken.
Minister Leers: Voorzitter. Ik heb gezegd wat ik heb gezegd. Ik vertrouw
mijn mensen en zij lezen ook het verslag van deze vergadering.
Mijn reactie op het feit dat veel particuliere organisaties uitgeprocedeerde
amv’s helpen tijdens hun illegale verblijf valt in de context van wat ik net
heb gezegd. Probeer mensen geen beloftes te doen. In het regeerakkoord
hebben we aangegeven dat een snelle terugkeer voor amv’s gewenst is.
We moeten voorkomen dat uitgeprocedeerde amv’s in Nederland blijven.
Dat is een gezamenlijke inspanning voor alle partijen, de Nederlandse
overheid, de amv zelf, maar ook de organisaties om hem heen als de
voogd en hulporganisaties. Dit is onze inzet. We proberen met die
organisaties het gemeenschappelijke doel te versterken. Ik ben blij dat ze
meedoen. Het is bijzonder dat een aantal organisaties bereid is over
terugkeer te praten met de mensen die het betreft. Dat vind ik een groot
goed.
Over terugkeer en de amv’s heb ik het nodige gezegd. Onderdeel van de
terugkeer van amv’s is het vroegtijdig traceren van familieleden. Ik heb bij
de begrotingsbehandeling gezegd dat het voor mij geen kwestie is van
zomaar droppen. Mevrouw Gesthuizen vroeg naar de situatie waarin de
familie niet te vertrouwen is. Dit komt inderdaad voor. Als we daar via
ambassades of andere kanalen informatie over krijgen, is puur het hebben
van familie geen reden om een amv terug te sturen. Dat ben ik met haar
eens. Het traceren van familieleden en het kijken naar de aard van de
relatie is belangrijk, maar ook hier geldt de eigen verantwoordelijkheid. De
amv moet die nemen.
De heer Schouw heeft bij de behandeling van de begroting gevraagd naar
onderwijs aan minderjarigen. Illegale minderjarige vreemdelingen kunnen
onderwijs volgen. Binnenkort krijgt de Kamer hierover een brief. Ook voor
het lopen van stages onderzoeken we de mogelijkheden. Ik overleg met
de ministers van Onderwijs en Sociale Zaken hierover. Het lastige hierbij
is dat stage wordt gezien als werk. We moeten oppassen dat het geen
route wordt waarlangs mensen aan het werk komen. Dat is niet de
bedoeling. We zoeken naar een mogelijkheid om onderwijs en de daarbij
behorende stage zeker te stellen voor mensen die nog geen achttien jaar
zijn geworden.
In het regeerakkoord is vastgelegd dat 1 mln. beschikbaar is voor opvang
in het land van herkomst. Daarnaast hebben we 9 mln. beschikbaar voor
migratie en ontwikkeling. Ik praat hierover met de staatssecretaris voor
Ontwikkelingssamenwerking en kom daarna met mijn brief over migratie
en ontwikkeling.
De heer Fritsma (PVV): Voorzitter. Ik heb nog twee dingen. Het
CITT-rapport meldt een verdubbeling van het aantal uitzettingsannuleringen wegens geweld. Dat is een verontrustende trend die de PVV-fractie
ernstige zorgen baart. Het is mooi dat de minister het ermee eens is dat
de daders moeten worden aangepakt. Daarnaast moeten we zorgen dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

26

het moeilijke werk dat de KMar-medewerkers doen op een veilige manier
kan worden gedaan. De gezichtsmaskers zijn wat dat betreft nuttig. Als
blijkt dat er toch problemen blijven bestaan, wil ik de minister vragen
goed te kijken naar andere maatregelen die wellicht kunnen worden
getroffen. Daarbij horen dan ook andere middelen, want de veiligheid van
deze medewerkers is erg belangrijk. Er zijn problemen met de handhaving
van het inkomensvereiste, om te zien of vreemdelingen die zijn toegelaten
tot Nederland daar nog steeds aan voldoen. Voor deze controle is goede
samenwerking tussen de IND en de sociale diensten nodig. De minister
heeft gezegd dat snel actie volgt om ervoor te zorgen dat dit van de grond
komt. Mijn vraag is welke actie dat is.
De heer Knops (CDA): Voorzitter. Ik moet constateren dat een aantal van
mijn vragen niet is beantwoord, tenzij ik echt iets heb gemist. Ik kan ze
niet in twee minuten herhalen. Ik beperk me tot de onderwerpen. Ik heb
vragen gesteld over de terugkeerbrief en de samenwerking met andere
landen. Ik heb vragen gesteld over de reactie op het rapport Kiezen tussen
twee kwaden. Het is een rapport met wankelende conclusies. Wat gaat de
minister ermee doen? Waar het om gaat is dat we moeten weten wat de
beoogde effecten zijn van bepaalde maatregelen. Er wordt geld gegeven
aan ngo’s om terugkeer te bevorderen, er worden subsidies verstrekt.
Maar wat is de effectiviteit daarvan? Ik wil zien dat we bij het werken aan
een effectief terugkeerbeleid ook de maatregelen die daaraan ten
grondslag liggen goed tegen het licht houden. Is de minister het met de
CDA-fractie eens dat de stages gericht moeten zijn op de terugkeer en niet
op integratie in Nederland? Het is geenszins duidelijk waartoe het traject
leidt met de betrokken amv. Het lijkt mij goed dat de stage geen blok aan
het been wordt als terugkeer eventueel noodzakelijk is.
Mevrouw Gesthuizen (SP): Voorzitter. Dank aan de minister voor de
beantwoording. Ik zal mijn eerste termijn niet overdoen, maar beperk me
tot drie punten. De minister heeft gesproken over de noodopvang voor
gemeenten. Hij meldde dat van het aantal mensen dat uit de noodopvang
is gezet onduidelijk is wie daadwerkelijk is vertrokken en wie in de
illegaliteit is verdwenen. Daaruit blijkt hoe belangrijk het is dat we zicht
krijgen op het aantal illegalen. Dan kunnen we toetsen wat de meest
effectieve manier is om mensen uit te zetten. Tot dusverre is vertrek vanuit
de opvang het meest effectief gebleken.
Dat brengt me bij de opmerking over de gezinnen met kinderen die niet
worden uitgezet. De minister zei dat dit natuurlijk niet geldt voor nieuwe
gevallen. Wat bedoelt hij hier precies mee? Kunnen nieuwe gevallen met
kinderen wel uit de opvang gezet worden?
Ik heb begrepen wat de minister zei over de amv’s die naar een familielid
worden gestuurd. Ik vraag me af hoe actief de DT&V zelf speurt naar
informatie over het betrouwbaar zijn van zo’n familielid. Wat bedoelt de
minister in het verlengde daarvan precies met de eigen verantwoordelijkheid van de amv?
De heer Spekman (PvdA): Voorzitter. Ik ben vergeten te zeggen dat ik ook
namens de heer Dibi heb gesproken. Hij heeft me gevraagd hem te
vervangen. Voor de inbreng over de opvangmotie heeft de heer
Voordewind datzelfde gevraagd. Ik meld het alsnog.
Ik dank de minister oprecht voor zijn antwoorden, maar ik maak me nog
wel zorgen. Ik zie nog niet of het paradepaardje «duidelijkheid» helemaal
de oplossing biedt om te voorkomen dat mensen in de illegaliteit
belanden. Biedt dit daadwerkelijk een oplossing voor het probleem waar
ook dit kabinet zich op richt? Datzelfde geldt voor de terugkeer. Ook daar
ben ik niet overtuigd dat vasthouden aan die ene methode die we nu
hanteren leidt tot hogere terugkeercijfers, met alle maatregelen die het
kabinet bedenkt. Ik ben blij met de toezegging van de minister op het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

27

gebied van de amv’s. Ik zal zeker de handschoen opnemen en suggesties
doen aan de minister. Dat geldt ook voor de medische motie. Als ik
signalen krijg dat de situatie anders is, zal ik zorgen dat de informatie bij
de minister terecht komt.
Vooral mijn cijfermatige vragen zijn niet beantwoord. Dit betreft bijvoorbeeld de vraag over de schatting hoeveel asielzoekers jaarlijks op straat
belanden. Hoeveel gezinnen en kinderen zitten daarbij? Hoeveel doen een
reguliere vervolgaanvraag? Hoe kan het dat de procedures vaak jarenlang
duren? De minister zegt dat de procedures lang duren en dat dit ligt aan
de asielzoeker, omdat hij zijn eigen verantwoordelijkheid niet neemt. Ik zie
dat 70% van de termijnen door de overheid niet wordt gehaald. In 30%
van de bezwaar- en beroepszaken door de asielzoekers krijgt de asielzoeker gelijk. De kwaliteit van die eerste asielprocedure is niet voldoende.
Ik vind dat daar de focus moet liggen. We moeten toe naar een procedure
waarin we allemaal vertrouwen hebben en waarvan we zeggen dat het
een goede en eerlijke procedure is. Daarmee heeft iedereen een eerlijke
kans. Die procedure moet beter dan nu het geval is.
De heer Schouw (D66): Voorzitter. Ook ik dank de minister voor zijn
beantwoording. Er zijn me twee dingen opgevallen in dit debat en het
vorige AO. Alle dossiers die vind ik ze kennisarm. We weten niet precies
hoe dingen zitten en wat de effectiviteit van iets is. Ik heb daar wel
behoefte aan. De beantwoording van de minister is op veel punten
maatregelarm. Hoe bepaalde problemen worden opgelost, wordt
beschreven in een brief of ligt buiten ons aandachtsgebied omdat het
uitvoering betreft. Ik kan de minister zeggen dat de fractie van D66 zich
met alles bemoeit, dus ook met de uitvoering.
De minister heeft gezegd dat hij een brief stuurt over de procedures. Ik
hoop dat die brief kennisrijk is, met een analyse van het ontstaan van de
vertragingen, en ook maatregelrijk, zodat we kunnen nagaan of er
maatregelen worden genomen die het probleem van de ellenlange
procedures oplossen. Over terugkeer sluit ik aan bij de vragen van de heer
Knops rondom het CITT-rapport en de verdere analyses. Die dienen
beantwoord te worden. Ik heb ook een vraag gesteld over de Nationale
Ombudsman en zijn rapportage en bevindingen. Die waren niet mals. Ik
ben benieuwd hoe de minister daarmee omgaat.
Minister Leers: Voorzitter. Ik dank de leden voor hun vragen en opmerkingen in de tweede termijn. Mijn excuses als ik in alle haast niet de
antwoorden heb gegeven waarop de Kamer zat te wachten. Ik zeg dit
vooral richting de heer Knops.
Wellicht is het inzake de annuleringen wegens geweld en de bescherming
van KMar-medewerkers, een goed idee als we de CITT vragen ons
volgend jaar bij het jaarverslag ook op dat punt van advies te dienen. Zo
kunnen we evalueren en zien of de maatregelen werken.
KMar-medewerkers zijn bevoegd om indien nodig geweldsmiddelen te
gebruiken, zoals bodycuff, handboeien, mondbescherming en dergelijke.
Wij willen waardige terugkeer. Het zijn mensen die niet graag willen en
zich soms letterlijk met hand en tand verzetten omdat ze vrezen terug te
moeten naar het land waar ze niet naar toe willen. Dat betekent niet dat er
medewerkers gemolesteerd of aangevallen kunnen worden. Ik zal de CITT
vragen hier op in te gaan in het volgende jaarverslag. We kijken of de
maatregelen die we nemen effectief zijn en of de CITT nog andere
mogelijkheden ziet.
Bij de problemen rond het handhaven van het inkomensvereiste zeg ik
twee acties toe. Op korte termijn wordt de IND ingelicht door gemeenten.
Op de middellange termijn zal de IND het Suwinet herhaaldelijk
raadplegen. Het gebeurt nu al bij het indienen van een aanvraag, maar dat
moeten we blijven herhalen. Het gaat zeker gebeuren als straks INDIGO
functioneert. Dan kunnen we dossiers beter koppelen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

28

Het rapport «Kiezen tussen twee kwaden» geeft mij met alle respect niet
direct aanleiding om te zeggen dat ik de oplossing heb. Dat gevoel had ik
niet toen ik het las, dat ben ik met de heer Knops eens. De analyse is zeer
terecht. Ik snap dat mensen het moeilijk hebben als ze moeten kiezen
tussen illegaliteit en terugkeer. Het is in beide gevallen niet prettig. Wij
willen juist de terugkeerbereidheid vergroten, bijvoorbeeld door de
REA-middelen ter beschikking te stellen. Ook via de IOM proberen we
mensen zo ver te krijgen dat ze snappen dat ze met een klein startkapitaaltje in het land van herkomst een toekomst kunnen opbouwen.
Afgelopen week heb ik met de directeur van de IOM gesproken. We
hebben onze goede samenwerking opnieuw bevestigd. Er is veel respect
voor hetgeen Nederland doet en wij hebben veel respect voor de IOM. Ze
vieren in Nederland hun dertigjarig bestaan. Er zijn nog meer mogelijkheden om de terugkeer te effectueren. De heer Knops wijst daar terecht
op. We evalueren de stichting Duurzame Terugkeer in februari. Dat kan ik
de Kamer toezeggen.
Ik heb al gezegd dat ik geen cijfers kan geven over de hoeveelheid
uitgeprocedeerde asielzoekers die op straat komt. Het is niet duidelijk
wanneer iemand onder de categorie valt die de heer Spekman bedoelt.
We spraken over de mensen die met onbekende bestemming vertrokken.
Een belangrijk deel van deze groep vertrekt uiteindelijk toch uit Nederland.
Ook gaat een deel van de vreemdelingen vanuit de opvang of bewaring in
de VBL. Het gaat niet zomaar over één getal, de groep is verdeeld over
verschillende bestemmingen. Dat maakt het lastig. We gaan straks de
illegalentelling doen en dan hoop ik beter zicht te krijgen op het geheel,
ook in het kader van de effectmeting van de strafbaarstelling.
Bij het traceren van familieleden zijn wij afhankelijk van de informatie die
de amv verstrekt. Dat is zijn verantwoordelijkheid. Hij moet wel
meewerken aan de terugkeer, door onder meer informatie te verstrekken
over familieleden. Het kan niet alleen van onze kant komen. Als hij zijn
familiepatroon of -banden niet met ons wil delen wordt het lastig te
traceren waar mensen kunnen zitten.
Met het niet bieden van opvang aan nieuwe gevallen van gezinnen met
kinderen, bedoel ik dat ik geen opvang biedt buiten de bestaande
procedures. Dat lijkt me helder. Het kan niet zo zijn dat iemand die illegaal
is zegt dat hij gebruik gaat maken van de voorzieningen die er zijn in het
kader van de uitspraak van de rechter. Natuurlijk wordt in de asielprocedure gewoon opvang verleend aan nieuwe gezinnen met kinderen. Die
opvang wordt niet beëindigd. Dat is wat anders dan dit min of meer
creëren van een open loket zonder dat er procedures zijn.
De heer Schouw zei dat de procedures kennis- en maatregelarm zijn. Ik
kijk bij procedures en functioneren ook kritisch naar onze eigen organisatie. Dat is vanzelfsprekend. Het is niet zo dat ik vind dat de asielzoeker of
statuszoeker altijd schuld heeft. Integendeel, wij moeten verantwoordelijkheden leggen waar ze thuishoren. Als ze bij ons thuishoren, pakken we ze
op.
Wij hebben maatregel op maatregel gestapeld. Inmiddels hebben we zo
veel maatregelen en uitzonderingen dat we bijna niet meer aan beleid
toekomen. Laten we voorkomen dat ik straks met nieuwe maatregelen
voor een nieuwe groep zit, waarbij de Kamer terecht om nieuwe controle
vraagt. Daar heeft zij gelijk in, want de Kamer gaat als volksvertegenwoordiging over alles. Ik wil de organisatie niet opzadelen met tal van
maatregelen. Daarom ben ik over het algemeen niet zo’n voorstander van
het bedenken van nieuwe dingen. In de uitvoering is het te verdienen door
er volhardend en efficiënt op in te zetten. Mensen worden hoorndol van
steeds nieuwe maatregelen en wij schieten er geen meter mee op.
De heer Schouw (D66): Voorzitter. Op het gevaar af dat de minister en ik
langs elkaar heen praten, meld ik nogmaals dat in de stukken staat dat
70% van de bezwaarschriften niet binnen de wettelijke termijn wordt

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

29

afgehandeld. Het is mij niet opgevallen aan de hand van welke maatregelen de minister dat percentage gaat terugbrengen. Ik heb het nergens
kunnen vinden, maar het is een logische vraag. Als de minister zegt dat er
veel maatregelen zijn, vraag ik hem vriendelijk dat pakketje maatregelen
vanavond nog naar de Kamer te sturen en houd ik mijn mond er over.
Minister Leers: Die 70% herkennen wij niet. Over de periode januari tot en
met oktober 2010 is 82% van het aantal reguliere bezwaarschriften binnen
de wettelijke termijn afgewikkeld. Ik weet niet waar de heer Schouw die
70% vandaan haalt.
De heer Schouw (D66): Uit het verslag van de Algemene Rekenkamer.
Daar staan tabelletjes in. Dat kan de minister terugvinden in de stukken.
Minister Leers: Goed, dan geef ik als nieuw percentage 82%. Dat geeft
aan dat er verbetering in zit. Om de behandeltermijnen verder te
verbeteren hebben we bij het IND een project lopen. Dat is het project
Terugdringen Bezwaar. Daar wordt ingezet op kwaliteit. Ik zal de Kamer
desgewenst hierover informeren. Het is lastig om allerlei maatregelen
afzonderlijk te bekijken. Ik zoek ze liever in de samenhang van de keten.
Daar moeten we het van hebben. De keten is in toenemende mate
bepalend voor het succes. Ik zie dat op alle fronten. Vaak is het zo dat het
ene onderdeel van de keten wacht op het andere. Dat wil ik niet. Ik kijk of
we de keten hechter aan elkaar kunnen smeden en ben graag bereid de
Kamer daar regelmatig over te informeren. De laatste stand van zaken is
een duidelijke opwaartse trend. 82% is veel beter dan de 70% die de heer
Schouw noemde.
Er ligt een reactie op het rapport van de Nationale Ombudsman bij de
Kamer.
De voorzitter: Dan dank ik namens de commissie de minister voor de
beantwoording in tweede termijn. De griffier heeft zeven toezeggingen
beschreven. De minister heeft vele andere toezeggingen gedaan, die
onder de reguliere informatiestroom richting de Kamer vallen.
Ik noem de toezeggingen:
– De Kamer krijgt in maart 2011 een beleidsbrief waarin de procedures
nader worden uitgewerkt. Daarin wordt ook gekeken naar de DT&V.
– De minister stuurt de Kamer een brief zodra de telling van het aantal
illegalen dat in Nederland verblijft is uitgevoerd. Daarin wordt ook
aandacht besteed aan amv’s en vreemdelingen die met onbekende
bestemming zijn vertrokken.
– De minister stuurt de Kamer een brief met een reactie op de cijfers uit
het CITT-rapport.
– Bij de kabinetsreactie op het nieuwe CITT-rapport gaat de minister ook
in op de openstaande vraag van de heer Knops en de opmerking van
de heer Schouw over Frontex en de veiligheid van de KMar.
– De minister zal de Kamer informeren over de evaluatie van de
medische motie-Spekman.
– De minister zal de Kamer informeren over het ambtsbericht China.
Daarbij wordt ook ingegaan op Chinese amv’s en mensenhandel.
– De Kamer ontvangt van de minister en zijn collega’s van Onderwijs en
Sociale Zaken een brief over onderwijs aan illegalen en stages die in
dat kader worden gelopen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 29 344, nr. 78

30