Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2018–2019

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2700
Vragen van het lid Kops (PVV) aan de Minister van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties over tijdelijke huurcontracten (ingezonden 12 april 2019).
Antwoord van Minister Ollongren (Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties)
(ontvangen 20 mei 2019)
Vraag 1
Kent de Minister het bericht «Tijdelijk huurcontract zit steeds meer huurders
dwars»?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Deelt u de mening dat het te schandalig voor woorden is als een verhuurder
zijn huurder – wanneer het tijdelijk huurcontract afloopt – uit de woning
gooit, om zo te voorkomen dat er een huurcontract voor onbetaalde tijd
ontstaat én de huurder daardoor «te veel» rechten krijgt? Hoe vaak komt dit
voor? Wat gaat u hieraan doen?
Vraag 3
Deelt u de mening dat een verhuurder die zijn huurder letterlijk op straat zet
met de bedoeling om van een volgende verhuurder een nóg hogere huurprijs
te vragen, zich heel diep moet schamen? Zo nee, waarom niet? Zo ja, wat
gaat u hieraan doen?
Antwoord 2 en 3
De huurder weet bij het aangaan van de tijdelijke huurovereenkomst (van
maximaal twee jaar voor een zelfstandige woning of van maximaal vijf jaar
voor een onzelfstandige woning) dat deze van rechtswege eindigt wanneer de
termijn waarvoor zij is aangegaan, is verstreken. De verhuurder mag de
huurovereenkomst tussentijds ook niet opzeggen. Alleen de huurder mag dat.
Tijdens de behandeling van de Wet doorstroming huurmarkt (34 373) en de
Wet Schouten inzake jongerencontracten (34 156), die op 1 juli 2016 in
werking zijn getreden, zijn enkele toezeggingen gedaan en heeft de Kamer

1

ah-tk-20182019-2700
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2019

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/4673481/tijdelijk-huurcontract-zit-huurdersdwars-woonbond

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, Aanhangsel

1

moties aangenomen in relatie tot het monitoren van de ontwikkeling van
tijdelijke huurovereenkomsten. Bij de Staat van de Woningmarkt 2017 is een
eerste onderzoek naar het gebruik van tijdelijke huurovereenkomsten onder
particuliere verhuurders gedaan. Hiervoor is toen gebruik gemaakt van een
lijst van verhuurderheffingplichtige verhuurders. Hierdoor werden echter
kleine verhuurders en verhuurders die zich alleen op het geliberaliseerde
segment richten gemist, terwijl deze een aanzienlijk deel van de particuliere
huurmarkt vertegenwoordigen. In samenwerking met het CBS is in 2018
gewerkt om ook deze groepen verhuurders in de steekproef te betrekken. Dit
heeft geleid tot een respons die redelijk goed verdeeld is over de verschillende soorten verhuurders. De afgelopen periode is gewerkt aan verbetering
van de onderzoeksopzet, waardoor betrouwbare informatie over het gebruik
van tijdelijke huurovereenkomsten beschikbaar komt. Ik zal uw Kamer op
basis hiervan vóór de zomer informeren over het gebruik van deze tijdelijke
huurovereenkomsten door verhuurders.
Vraag 4
Deelt u de mening dat de enige die op deze manier van een tijdelijk
huurcontract profiteert, de verhuurder is? Deelt u de mening dat zulke
verhuurders misbruik maken van de schaarste op de woningmarkt? Hoe gaat
u huurders beter beschermen?
Vraag 6
Deelt u de mening dat de Wet doorstroming huurmarkt 2015 heeft gefaald?
Hoe gaat u voorkomen dat huurders die «op hun plek zitten» alsnog door hun
verhuurder tot «doorstromen» worden gedwongen en letterlijk op straat
komen te staan?
Antwoord 4 en 6
Nee, bij het ontwerp van de Wet doorstroming huurmarkt 2015 zijn de
mogelijkheden voor tijdelijke verhuur zorgvuldig bekeken en afgewogen om
uiteindelijk vast te kunnen stellen welke uitbreiding van de mogelijkheden
voor tijdelijk huren wenselijk en mogelijk is. Uit gesprekken met diverse
partijen in het veld bleek dat er bij bepaalde groepen woningzoekenden en bij
(potentiële) verhuurders behoefte was aan tijdelijke huurovereenkomsten
voor een groot aantal sterk uiteenlopende andere gevallen. Gewezen is
daarbij op de volgende voorbeelden van huurdersgroepen die behoefte
hebben aan tijdelijke huur. Arbeidsmigranten, kenniswerkers en werknemers
in lokaal belangrijke sectoren zoals verpleegsters en agenten hebben
regelmatig behoefte aan tijdelijke huisvesting tijdens een periode van studie
of werk. Daarnaast hebben mensen in en rond de maatschappelijke opvang,
in begeleide woonvormen en mensen uit de opvang, snel tijdelijk onderdak
nodig in afwachting van een meer definitieve oplossing. Een dergelijke
behoefte is ook naar voren gekomen voor mensen die bezig zijn te scheiden
of net gescheiden zijn, en voor ex-gedetineerden, slachtoffers van mensenhandel, expats en mensen in afwachting van de oplevering van hun
koopwoning. Kortom, er zijn meerdere gevallen waarbij woningzoekenden
behoefte hadden aan een huurwoning voor een korte periode, maar voor
welke gevallen de wetgeving voorheen geen specifieke vorm van tijdelijke
huurovereenkomsten bood.
Omdat potentiële aanbieders van woonruimte soms wel willen verhuren,
maar niet vast willen zitten aan een verhuur voor onbepaalde tijd met volle
huurbescherming voor de huurder, en daar voorheen geen mogelijkheid voor
bestond (anders dan «een gebruik van korte duur», zie hieronder), kwam een
deel van dit potentiële huuraanbod mogelijk niet tot stand. Of verhuurders
trachtten hun huurovereenkomst te brengen onder artikel 7:232, tweede lid,
van het BW, betreffende een huur welke een gebruik van woonruimte betreft
dat naar zijn aard slechts van korte duur is. Uit de voormelde gesprekken is
gebleken dat dit inderdaad vaak voorkwam. Daaraan zijn evenwel grote
bezwaren verbonden, want huurders hebben bij huurovereenkomsten die een
gebruik betreffen dat naar zijn aard van korte duur isgeen huur(prijs)bescherming. Dit betekent dat de verhuurder geheel vrij de huur kan opzeggen. Ook
aan het woningwaarderingsstelsel is hij niet gebonden. Dit is onwenselijk,
want er bestaat juist een duidelijke behoefte aan huur(prijs)bescherming.
Tijdelijke huurovereenkomsten leveren voor huurders dan ook meer zekerheid

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, Aanhangsel

2

op dan huurovereenkomsten die een gebruik betreffen dat naar zijn aard van
korte duur of bijvoorbeeld anti-kraakovereenkomsten (bruikleenovereenkomsten).
Ik deel uw mening dat alleen de verhuurder van deze tijdelijke huurcontracten
profijt heeft niet. Mogelijk zou een deel van de woningeigenaren afzien van
verhuur als zij geen gebruik konden maken van een tijdelijk huurcontract; in
dat geval hadden de huurders de woning niet (tijdelijk) kunnen betrekken.
Zoals ik in mijn antwoord op vragen 2 en 3 heb aangegeven onderzoek ik nu
het gebruik van tijdelijke huurcontracten en zal ik uw Kamer over de uitkomst
daarvan vóór de zomer informeren.
Vraag 5
Deelt u de mening dat het tijd is voor huurverlaging? Zo nee, waarom niet?
Zo ja, wanneer gaat u dat regelen?
Antwoord 5
Ik deel uw mening niet als u een integrale huurverlaging, voor alle huurders,
bedoelt.
Als een huurder en een verhuurder een huurovereenkomst sluiten, geldt het
principe van contractsvrijheid. Beide partijen zijn vrij om onderling een
huurprijs af te spreken. En het staat verhuurders vrij om de huur te verlagen
(of te bevriezen) indien zij dat voor bepaalde huishoudens wenselijk vinden.
Eigen aan het overeenkomstenrecht is verder dat het aan de contractspartijen
is om in te grijpen wanneer zij het met de inhoud van de overeenkomst niet
eens zijn. In de huursector voor woonruimte is dit geregeld doordat partijen
met huurprijsgeschillen naar de Huurcommissie en/of de rechter kunnen
gaan.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, Aanhangsel

3