Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2017–2018

34 471

Wijziging van de Wet op de kansspelen in
verband met de modernisering van het
speelcasinoregime

Nr. 34

BRIEF VAN DE MINISTER VOOR RECHTSBESCHERMING
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 13 juli 2018
Hierbij informeer ik u, mede namens de Staatssecretaris van Financiën,
over de wijze waarop uitvoering zal worden gegeven aan de aangenomen
moties die zijn ingediend bij de behandeling van het wetsvoorstel inzake
wijziging van de Wet op de kansspelen in verband met de modernisering
van het speelcasinoregime1 (hierna: casinowetsvoorstel).
De motie van het lid Van Nispen c.s. (Kamerstuk 34 471, nr. 18)
verzoekt de regering ervoor te zorgen dat mystery shopping
mogelijk wordt en de kansspelautoriteit hiertoe alle nodige
middelen en indien nodig extra mankracht te verschaffen.
De regering vindt, net als de indieners van de motie, dat het voor de
kansspelautoriteit nuttig kan zijn, in het kader van een goede uitoefening
van haar toezichtstaken, om andere personen dan haar reguliere
toezichthouders te kunnen inzetten, en ook om gebruik te kunnen maken
van observaties of bevindingen van derden (hierna: mystery shopping).
Zoals ik eerder heb aangegeven,2 staat het wetsvoorstel niet in de weg
aan de toepassing van mystery shopping. De kansspelautoriteit heeft mij
meegedeeld positief tegenover de inzet van mystery shoppers te staan.
De kansspelautoriteit kan zelfstandig bepalen welke middelen en
mankracht zij aanwendt om mystery shopping mogelijk te maken.
Ik zal de kansspelautoriteit vragen haar handelwijze vast te leggen in een
protocol. Zeker wanneer zij in voorkomende gevallen ook gebruik maakt
van door anderen (dan de reguliere toezichthouders) gerapporteerde
gegevens, is het van belang dat verwerking van die gegevens voldoet aan
alle eisen van zorgvuldigheid en rechtmatigheid om daadwerkelijk
handhavend optreden mogelijk te maken. Mystery shopping is een in

1
2

kst-34471-34
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2018

Handelingen II 2016/17, nr. 46, item 7.
Kamerstuk 34 471, nr. 6, blz. 43.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 471, nr. 34

1

beginsel rechtmatige activiteit waarbij wordt gecontroleerd of een
vergunninghouder overeenkomstig de regels handelt.
De motie van het lid Van Nispen (Kamerstuk 34 471, nr. 19)
verzoekt de regering ook grenzen te stellen aan de mogelijkheden
van casino-exploitanten om andersoortige activiteiten in de
nabijheid van een speelcasino te exploiteren.
Uit de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel blijkt dat de
indiener van de motie, en de vertegenwoordigers van de partijen die de
motie steunen, de situatie beogen te voorkomen dat er «Las Vegas»achtige complexen in Nederland ontstaan.
In de lagere regelgeving wordt het aantal spelersplaatsen van een casino
aan een maximum gebonden. Daarmee wordt de omvang van speelcasino’s beheerst. Ook is van belang dat vergunninghouders de verplichting
krijgen om een effectief verslavingspreventiebeleid te voeren en dat zij
binnen het speelcasino naast kansspelen alleen ondersteunende
activiteiten, zoals horecafaciliteiten en – op beperkte schaal – entertainment, mogen aanbieden, om de uitvoering van het verslavingspreventiebeleid in het speelcasino niet te belemmeren. De beperkingen voor de
vergunninghouder bij het aanbieden van faciliteiten zien niet alleen op
hetgeen zich binnen de poort van het speelcasino afspeelt. De beperkingen ten aanzien het aanbieden van (andersoortige) faciliteiten door de
vergunninghouder kunnen zich ook uitstrekken tot buiten de poort van het
speelcasino. In dat verband is het kabinet voornemens om in de lagere
regelgeving een algemene verplichting op te nemen die ertoe strekt dat
vergunninghouders geen goederen of diensten mogen aanbieden die het
vertrouwen in de verantwoorde, betrouwbare en controleerbare organisatie van het speelcasino kunnen schaden of belemmeren. Hieronder valt
in ieder geval het aanbieden van krediet aan spelers.
Daarnaast hebben gemeenten mogelijkheden om onwenselijke combinaties van een speelcasino en andere activiteiten te reguleren. Zo kan de
gemeenteraad aan haar instemming met een mogelijke vestiging van een
speelcasino binnen de gemeentegrenzen beperkende voorschriften
verbinden en bij niet naleving daarvan de instemming intrekken (artikel
27h, vijfde lid, van het wetsvoorstel).3
Op deze wijze span ik mij maximaal in om te zorgen voor een verantwoord en begrensd aanbod van kansspelen in speelcasino’s.
De motie van het lid Van Toorenburg (Kamerstuk 34 471, nr. 20)
verzoekt de regering de bij de behandeling van het wetsvoorstel
Kansspelen op afstand aangenomen moties – waaronder de motie
die strekt tot het realiseren van een verbod op het aanbieden van
live-weddenschappen en de motie die strekt tot de invoering van
een verbod op individuele sponsoring – te respecteren en de
Kamer te berichten over de wijze waarop de voorgestelde
verboden gerealiseerd zullen worden in de lagere regelgeving.
Over de wijze waarop zal worden omgegaan met de aangehaalde moties
over live-weddenschappen en individuele sponsoring – en enkele andere
moties – heeft mijn ambtsvoorganger uw Kamer bij brief van 22 maart
2017 nader geïnformeerd. De inhoud van deze brief is integraal
opgenomen in het op 24 maart 2017 vastgestelde verslag van een
schriftelijk overleg over de Wijziging van de Wet op de kansspelen, de Wet
3

Kamerstuk 34 471, nr. 7 (eerste nota van wijziging) en o.a. HvJEU 30 januari 2018,
ECLI:EU:C:2018:44 (toepasselijkheid Dienstenrichtlijn).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 471, nr. 34

2

op de kansspelbelasting en enkele andere wetten in verband met het
organiseren van kansspelen op afstand.4 In die brief is ten aanzien van de
motie waarin de regering wordt verzocht om reclame voor liveweddenschappen tijdens sportwedstrijden te verbieden vermeld dat het vergunninghouders niet zal worden toegestaan gedurende sportwedstrijden
reclame voor livebetting te maken gericht aan de kijker van die wedstrijd
op de televisie, radio, internet of langs de velden. Uitzondering hierop is
de consument te wijzen op het aanbod van liveweddenschappen op de
eigen website van de aanbieder. Voor wat betreft de motie waarin de
regering wordt verzocht een verbod op individuele sponsoring van
sporters door gokbedrijven in de lagere regelgeving op te nemen, is
aangegeven dat in de Mediawet 2008 een onderscheid is geregeld tussen
reclame en sponsoring, waarbij sponsoring een neutrale vermelding of
vertoning van de naam of het beeldmerk van de sponsor betreft. Er wordt
geen verbod ingesteld op individuele sponsoring, maar wel op reclame
door individuele sporters.
De motie van het lid Van Toorenburg (Kamerstuk 34 471, nr. 22)
verzoekt de regering ervoor zorg te dragen dat de vergunningsprocedure van De Nederlandsche Bank – voor het kunnen
uitvoeren van wisseltransacties – separaat dient te worden
doorlopen en niet samenvalt met andere vergunningsprocedures.
De procedures ter verkrijging van respectievelijk een vergunning voor het
exploiteren van een speelcasino en voor het uitoefenen van wisseltransacties zijn gescheiden verantwoordelijkheden van respectievelijk de
kansspelautoriteit en DNB. Het gaat dus om aparte procedures die ook
separaat moeten worden doorlopen. Wel zullen, om administratieve
lasten voor vergunningaanvragers te beperken, onderdelen uit beide
procedures door de beide toezichthouders op elkaar worden afgestemd.
De motie van de leden Van Toorenburg en Van Nispen (Kamerstuk
34 471, nr. 23) verzoekt de regering ervoor zorg te dragen dat bij
de behandeling van een aanvraag ter verkrijging van een
vergunning tot het exploiteren van een speelcasino altijd een
Bibob-toets wordt uitgevoerd.
Het kabinet hecht aan een zorgvuldige beoordeling van de betrouwbaarheid. De kansspelautoriteit zal daarom bij de behandeling van een
aanvraag ter verkrijging van een vergunning tot het exploiteren van een
speelcasino altijd een Bibob-toets uitvoeren. Het casinowetsvoorstel
voorziet in wijziging van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen
door het openbaar bestuur (hierna: Wet Bibob). Deze wijziging biedt de
kansspelautoriteit de mogelijkheid om bij de behandeling van de
vergunningaanvraag of bij een voorgenomen intrekking van een reeds
verleende vergunning, het volledige instrumentarium uit de Wet Bibob toe
te passen.
De motie van de leden Van Toorenburg en Van Nispen (Kamerstuk
34 471, nr. 24) verzoekt de regering om vergunninghouders te
verplichten een verklaring omtrent het gedrag aan te vragen voor
leidinggevenden, voor personen op sleutelposities en voor
personen die bij het organiseren van een speelcasino met spelers
in aanraking komen.
De vergunninghouder heeft op grond van het wetsvoorstel de verplichting
een adequaat beleid te voeren dat strekt tot waarborging van de betrouwbaarheid van deze categorieën personen. Dit betekent dat hij een
4

Kamerstuk 33 996, nr. 73.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 471, nr. 34

3

onderbouwde beoordeling moet maken van de betrouwbaarheid van die
personen en daarbij in ieder geval bijzondere aandacht besteedt aan
wetsovertredingen, mogelijke belangenverstrengeling en andere relaties
met derden, die het vertrouwen in de verantwoorde, betrouwbare en
controleerbare organisatie van de vergunde kansspelen kunnen schaden.
De vergunninghouder dient hiertoe onder meer het betreffende personeel
bij aanstelling te verplichten een Verklaring Omtrent het Gedrag Natuurlijke Personen (VOG) over te leggen, die de potentiële werknemer kan
aanvragen bij de dienst Justis. De dienst Justis bekijkt namens de Minister
van Justitie en Veiligheid of betrokkene voor de functie relevante delicten
op het strafblad heeft staan. Zonder een VOG kan de vergunninghouder
dan geen arbeidsovereenkomst met de betrokkene aangaan, zonder de
krachtens de Wet op de kansspelen gestelde regels te overtreden. Een
nadere uitwerking van deze VOG-plicht zal in de lagere regelgeving
worden opgenomen.
De motie van het lid Van Toorenburg (Kamerstuk 34 471, nr. 26)
verzoekt de regering ervoor zorg te dragen dat huidige en
toekomstige vergunninghouders een langere bewaartermijn met
betrekking tot camerabeelden hanteren dan de bewaartermijn
van zeven dagen die Holland Casino momenteel hanteert.
Onder het wetsvoorstel modernisering speelcasinoregime is het cameratoezicht een verplicht instrument dat door de vergunninghouder ten
behoeve van zijn interne toezicht op naleving van de bij of krachtens de
Wet op de kansspelen gestelde regels wordt ingezet.
Op dit moment worden camerabeelden door Holland Casino in beginsel
zeven dagen bewaard. Echter, indien er op de camerabeelden onregelmatigheden zijn geconstateerd en nader onderzoek (door een opsporingsinstantie of door de vergunninghouder zelf) noodzakelijk is, of indien een
opsporingsinstantie aangeeft dat er mogelijk camerabeelden opgevraagd
gaan worden, dan worden de beelden langer bewaard. Als het gaat om
intern onderzoek, is het Holland Casino die de beelden langer bewaart. Als
het gaat om onderzoek door een opsporingsinstantie, dan worden de
beelden aan deze instantie verstrekt, die ze gedurende een langere
periode bewaart. Er zijn mij geen gevallen bekend waarin een opsporingsinstantie om camerabeelden heeft gevraagd en deze niet meer konden
worden geleverd omdat ze inmiddels waren vernietigd.
De huidige praktijk met betrekking tot het bewaren van camerabeelden
werkt derhalve goed. Holland Casino hanteert een termijn van zeven
dagen die voorkomt dat beelden langer worden bewaard dan nodig is.
Tegelijkertijd zijn er uitzonderingen voor gevallen waarin de vergunninghouder -in het kader van zijn interne toezicht- nader onderzoek moet
uitvoeren naar de beelden of waarin de beelden in het kader van
opsporing worden opgevraagd. Deze bestaande praktijk rondom het
bewaren en het delen van camerabeelden met bijvoorbeeld een opsporingsinstantie in geval van mogelijk strafbare feiten zal ik in de lagere
regelgeving verwerken. Uiteraard wordt ook een privacy impact
assessment uitgevoerd op de lagere regelgeving.
De motie van de leden Van Toorenburg en Van Nispen (Kamerstuk
34 471, nr. 27) verzoekt de regering om toekomstige houders van
een vergunning tot het exploiteren van een speelcasino te
verbieden om bonussen en spaarprogramma’s beschikbaar te
stellen, om te voorkomen dat consumenten worden verleid of
aangezet tot het beoefenen van kansspelen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 471, nr. 34

4

Uitgangspunt binnen het kansspelbeleid is dat het beschikbaar stellen van
bonussen en spaarprogramma’s is toegestaan, mits dit op een verantwoorde manier en binnen bepaalde grenzen plaatsvindt. Ik onderken dat
bonussen en spaarprogramma’s op gespannen voet kunnen staan met de
doelstellingen inzake het voorkomen van kansspelverslaving en de
bescherming van de consument. Tegelijkertijd wil ik voorkomen dat
spelers zich wenden tot illegaal aanbod, waar bonussen reeds veelvuldig
en effectief worden ingezet. Ook is er in de huidige situatie reeds sprake
van een spaarprogramma bij Holland Casino. Met het oog op de consistentie van het kansspelbeleid wil ik bij alle risicovolle kansspelen zoveel
mogelijk dezelfde regels hanteren in relatie tot het verstrekken van
bonussen en spaarprogramma’s.
Het beschikbaar stellen van bonussen en spaarprogramma’s door
exploitanten van speelcasino’s valt onder wervings- en reclameactiviteiten. Op grond van het Besluit werving, reclame en verslavingspreventie
kansspelen mogen wervings- en reclameactiviteiten van vergunninghouders niet aanzetten tot onmatige deelname aan kansspelen. Ook
mogen vergunninghouders hun wervings- en reclameactiviteiten voor
kansspelen niet op maatschappelijk kwetsbare groepen van personen
richten, waaronder minderjarigen en personen die kenmerken van
risicovol spelgedrag vertonen. Tevens mogen wervings- en reclameactiviteiten voor kansspelen niet gericht zijn op jongvolwassenen in de
leeftijdscategorie tussen 18 en 24 jaar. Het verslavingspreventiebeleid
wordt aangescherpt in de lagere regelgeving. Daarin zal ik opnemen dat
de vergunninghouder wervings- en reclameactiviteiten ook niet mag
richten op personen die, al dan niet op eigen verzoek, uitgesloten zijn van
deelname aan door hem georganiseerde kansspelen.
Specifiek voor bonussen geldt dat zij niet toegespitst mogen worden op
individueel speelgedrag van de speler. De voorwaarden voor het
toekennen van bonussen moeten voor elke speler gelijk zijn. Verder mag
een vergunninghouder alleen bonussen verstrekken aan spelers die de
voorwaarden voor die verstrekking uitdrukkelijk hebben aanvaard. De
vergunninghouder moet dus duidelijk uitleggen aan welke vereisten de
speler moet voldoen voordat een bonus beschikbaar wordt gesteld, en de
speler moet de bonus uitdrukkelijk aanvaarden en kan (het gebruik van)
een bonus ook weigeren.
Overigens zal ik de vraag welk effect bonussen en spaarprogramma’s
hebben op de kansspelverslaving betrekken bij de effectmeting die
onderdeel is van de evaluatie van dit wetsvoorstel.
De Minister voor Rechtsbescherming,
S. Dekker

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 471, nr. 34

5