Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2019–2020

35 353

Wijziging van de Huisvestingswet 2014 in
verband met de aanpak van ongewenste
neveneffecten van toeristische verhuur van
woonruimte (Wet toeristische verhuur van
woonruimte)

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld, 30 januari 2020
De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken 1), belast met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, heeft de eer als volgt verslag uit
te brengen van haar bevindingen.
Onder het voorbehoud dat de regering op de gestelde vragen en de
gemaakte opmerkingen tijdig en genoegzaam zal hebben geantwoord,
acht de commissie de openbare beraadslaging over dit wetsvoorstel
voldoende voorbereid.
Inhoudsopgave
1.
2.

3.

4.
5.
6.
7.

kst-35353-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Inleiding
Aanleiding
2.1. Achtergrond problematiek
2.2. Redenen voor de regulering van toeristische
verhuur van woonruimte
2.3. Bestaande instrumenten en de noodzaak van
nieuwe instrumenten
2.4. Onderzochte alternatieven
Inhoud van het wetsvoorstel
3.1. Algemeen
3.2. De eenmalige registratieverplichting
3.3. Nachtencriterium en meldplicht per verhuring
3.4. De vergunningplicht
3.5. Combinatie van instrumenten
3.6. Woonfraude
3.7. Bestuurlijke boete
3.8. Bestuursdwang bij het niet voldoen aan het
verzoek toezichthouder
Verhouding tot hoger recht
Handhaving en uitvoerbaarheid
Evaluatie
Consultatie

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

2
4
4
5
5
6
7
7
8
10
11
11
12
12
13
13
14
15
15

1

1. Inleiding
De leden van de VVD-fractie vinden het goed dat gemeenten middelen
krijgen toeristische verhuur van woonruimte beter te controleren. Ook zijn
deze leden tevreden dat het wetsvoorstel een maatregel bevat om
effectiever te kunnen optreden tegen woonfraude. Zij hebben dan ook met
belangstelling kennisgenomen met de wijziging van de Woningwet.
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van de wijziging van de Huisvestingswet 2014 in verband met de aanpak
van ongewenste neveneffecten van toeristische verhuur van woonruimte.
Zij hebben nog enkele vragen
De leden van de D66-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het wetsvoorstel toeristische verhuur van woonruimte. Gemeenten
kunnen voortaan – in de gebieden waar dat nodig is – duidelijke regels
stellen over de mogelijkheden voor toeristische verhuur van woonruimte.
Daarmee kunnen negatieve effecten van toeristische verhuur voor de
beschikbaarheid van woonruimte en de leefbaarheid van de woonomgeving worden voorkomen of beperkt. Deze leden waarderen dat de
regering met een speciale wet komt die gemeenten extra instrumenten
biedt om de toeristische verhuur te reguleren. Echter vragen deze leden
zich af of het wetsvoorstel de rol van digitale platforms voldoende erkent
en op dit punt aangevuld moet worden. In een tijdsbestek van tien jaar
hebben digitale platforms de toeristische verhuur ingrijpend veranderd.
Deze platforms genereren forse omzetten en winsten die ten koste kunnen
gaan van de woonruimte en leefbaarheid van de regio’s waar de illegale
verhuur plaatsvindt. De leden van de D66-fractie zien daarom ook een
verantwoordelijkheid voor digitale platforms. Zij willen de regering
daarom nog enkele vragen voorleggen.
De leden van de fractie van GroenLinks hebben kennisgenomen van het
voorliggende wetsvoorstel. Deze leden zijn enerzijds blij dat onderkend
wordt dat er, met name in de grote steden, veel overlast is van het tijdelijk
verhuren van woningen via platforms aan toeristen en dat de schaarse
woningen hierdoor niet beschikbaar zijn als woonhuizen. Anderzijds zijn
de leden van de fractie van GroenLinks teleurgesteld dat met dit
wetsvoorstel platforms geen extra verplichtingen krijgen. Deze leden
vragen zich daarom af of dit wetsvoorstel wel effectief genoeg is om de
problemen die de gemeenten nu ervaren, op te lossen.
De leden van de fractie van GroenLinks hebben recentelijk diverse
schriftelijke vragen gesteld over de betrokkenheid van de platforms bij de
totstandkoming van het voorliggende wetsvoorstel (Kamerstuk
2019Z25004). Deze leden ontvangen graag op korte termijn de
antwoorden op deze vragen. In aanvulling hierop hebben zij nog enkele
vragen over de positie van de platforms. De regering schrijft in de
memorie van toelichting dat de «media, waaronder de digitale platforms,
niet de daadwerkelijke veroorzakers zijn van de ongewenste effecten van
toeristische verhuur». De leden van de fractie van GroenLinks hebben
twijfels bij deze stellige bewoordingen van de regering. Het zijn immers
o.a. deze platforms die het verhuren van woonhuizen voor toeristische
doeleinden de afgelopen tijd sterk hebben doen toenemen. Erkent de
regering dit? Kan de regering nader ingaan op de berichtgeving van
Brandpunt+ van 11 december 2019 waaruit naar voren komt dat Airbnbleden/gebruikers heeft opgetrommeld om actief te lobbyen tegen
(voorgenomen) beleid van de gemeente Amsterdam om de groei van het
aantal bed & breakfasts een halt toe te zeggen? Deelt de regering in dit
kader de opvatting van de leden van de fractie van GroenLinks dat
(sommige) platforms een grotere rol hebben dan simpelweg het zijn van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

2

een platform waarop verhuurders een woning ter verhuur kunnen
aanbieden? En erkent de regering ook dat de platforms (en andere media)
commerciële belangen hebben en daardoor baat hebben bij meer aanbod
van (delen van) woningen ter verhuur? Houdt de regering in dit licht stand
dat de platforms geen (mede) veroorzaker zijn van negatieve effecten van
toeristische verhuur van woonhuizen? Zo ja, waarom?
De leden van de fractie van GroenLinks vinden het, om dit wetsvoorstel
goed te kunnen beoordelen, belangrijk om te weten welke afspraken er in
het verleden met de platforms zijn gemaakt en hoe dit wetsvoorstel
precies tot stand is gekomen. Daarom ontvangen zij graag een overzicht
van alle afspraken die in het verleden tussen overheden (gemeenten en
rijksoverheid) in Nederland en de platforms zijn gemaakt over de verhuur
van woningen en over het tegengaan van overlast. Ook ontvangen zij
graag een nadere toelichting op de vraag op welke wijze en met welke
betrokken partijen dit wetsvoorstel tot stand is gekomen. Zaten de
gemeenten en de platforms als gelijkwaardige partners aan tafel bij het
ministerie bij het overleg over dit wetsvoorstel? Zo ja, hoe verhoudt dit
zich tot het directe commerciële belang van de platforms bij dit
wetsvoorstel? Kan hierbij ook worden ingaan op het feit dat bijvoorbeeld
de gemeente Amsterdam geen nieuwe afspraken met Airbnb heeft
kunnen maken omdat zij volgens de gemeente Amsterdam aangeeft dat
Airbnb niet wil meewerken aan een goede handhaving van het maximaal
aantal verhuurdagen per woning? Heeft de regering deze (op het oog) niet
meewerkende houding van Airbnb meegewogen bij de mate waarin
Airbnb invloed heeft kunnen uitoefenen op dit wetsvoorstel? Kunnen de
gespreksverslagen en andere relevante contacten tussen het ministerie en
de platforms over de totstandkoming van het voorliggende wetsvoorstel
(die deels ook via een Wob-verzoek van NRC naar buiten zijn gekomen) bij
de nota naar aanleiding van het verslag worden gevoegd?
De leden van de SP-fractie zijn blij dat de Wet toeristische verhuur van
woonruimte eindelijk voorligt nadat de motie Beckerman, die hiertoe
opriep, in 2017 is aangenomen. Het is voor de leden van de SP-fractie van
belang dat er uniforme, effectieve regelgeving is voor alle gemeenten
zodat de overlast voor buurtbewoners en eigenaren, woonfraude,
oneerlijke concurrentie voor hotels en het onttrekken van (betaalbare)
woningen ten tijde van de wooncrisis daadkrachtig kunnen worden
aangepakt en kunnen worden voorkomen. Bovendien dient de
leefbaarheid en veiligheid in buurten alsmede de binding van bewoners
met elkaar en hun buurt te worden verbeterd en gestimuleerd in plaats
van te worden verstoord of uitgehold. De leden van de SP-fractie hebben
kritische vragen over deze conceptwet, die ze hieronder zullen stellen.
De leden van de SP-fractie zijn op zijn zachts gezegd verbaasd dat
verhuurplatforms mee hebben mogen praten over onderhavige
conceptwet. De leden van de SP-fractie vragen waarom de regering er
voor heeft gekozen om deze bedrijven mee te laten praten over het
beteugelen en reguleren van hun werkzaamheden, omdat deze bedrijven
daar geen belang bij hebben. De leden van de SP-fractie vragen of de
reconstructie van de NRC van 4 december 2019 (https://www.nrc.nl/
nieuws/2019/12/04/ hoe-airbnb-toch-weer-aan-het-langste-eind-trekta3982728) klopt en zo nee, waarom niet.
De leden van de SP-fractie vragen naar de bewijzen voor het ontkennen
dan wel bevestigen van bovenstaande vraag. Deze leden zouden dus de
gesprekverslagen van het ministerie met de toeristische platforms graag
ontvangen. Daaruit moet onder meer blijken of als gevolg van de inspraak
van de toeristische platforms de regels voor een registratieplicht enorm
zijn afgezwakt. Daarnaast vragen deze leden of het waar is dat gemeenten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

3

en toeristische platforms als gelijkwaardige partners werden gezien door
het ministerie, en zo ja waarom?
De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het wetsvoorstel. Daarover hebben zij nog enkele vragen.
Ook de leden van de PvdA-fractie hebben met verbazing kennisgenomen
van berichtgeving in de NRC over de totstandkoming van het voorliggende wetsvoorstel. Zij vragen de Minister te reageren op de conclusie
dat «Airbnb toch weer aan het langste eind trekt.» Klopt het dat
gemeenten en platforms als gelijkwaardige partners zijn behandeld?
Waarom heeft de Minister er niet voor gekozen om de platforms medeverantwoordelijk te maken voor handhaving van de wet, zoals gemeenten
wensen? Waarom heeft de Minister zich uiteindelijk achter de argumenten
van de aanwezige platforms geschaard en de wet in hun voordeel
ontworpen? Waarom neemt de Minister geen maatregelen om platforms
zo in te richten dat overtredingen technisch niet meer mogelijk zijn? Nu
wetgeving hierin niet voorziet, gaat de Minister op alternatieve wijze
platforms bewegen tot een dergelijke technische inrichting?
De leden van de ChristenUnie-fractie hebben met interesse kennisgenomen van het wetsvoorstel Wet toeristische verhuur van woonruimte. Zij
juichen het toe dat het kabinet met voorstellen komt om de toeristische
verhuur van woonruimte nader te reguleren. Onder meer omdat de
Amsterdamse cijfers – maar ook die in andere steden – laten zien dat
regels noodzakelijk zijn om met name onze steden leefbaar te houden.
Verbeteren van leefbaarheid, betaalbaarheid voor woningzoekenden en
regie voor gemeenten dienen hierbij dan ook als uitgangspunt te gelden
wat de leden van de ChristenUnie-fractie betreft. Tegelijkertijd vragen deze
leden zich af of in het voorstel niet teveel de nadruk ligt op de verhuurders
en te weinig op de faciliterende platforms. De leden van de ChristenUniefractie kunnen dan ook niet volledig de stelling van de regering onderschrijven dat deze platforms geen rol hebben bij het veroorzaken van
ongewenste effecten van toeristische verhuur van woonruimte.
2. Aanleiding
De leden van de VVD-fractie lezen een aantal redenen voor het gebruik
van de bevoegdheden van de wet. Deze leden vragen of «oneerlijke
concurrentie» en «geschiktheid van de woning» hieraan toegevoegd
kunnen worden. Ook vragen zij of het mogelijk is om in de wet op te
nemen dat verhuur van toeristische woonruimte alleen mogelijk is door
de hoofdbewoner.
2.1. Achtergrond problematiek
De leden van de D66-fractie vragen de regering of zij een inschatting heeft
hoe groot het deel van de Airbnb-advertenties is dat niet door de
ingeschreven bewoners wordt verhuurd.
De leden van de D66-fractie zijn content dat dit voorstel een bijdrage kan
leveren aan het tegengaan van negatieve aspecten van toeristische
verhuur van woningen, zoals overlast, het opkopen van woningen ten
behoeve van (toeristische) verhuur en een potentieel prijsopdrijvend
effect. De leden van de D66-fractie vragen de regering wat het verwachte
effect van de wet is voor elk van deze negatieve aspecten?
Het kabinet geeft aan positief tegenover toeristische verhuur van
woonruimte te staan indien de publieke belangen op een adequate manier
geborgd zijn. De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen of een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

4

toelichting kan worden gegeven welke publieke belangen hierbij voor
ogen worden gehouden, en wanneer sprake is van afdoende adequate
borging?
2.2. Redenen voor de regulering van toeristische verhuur van
woonruimte
De leden van de CDA-fractie zien dat het wetsvoorstel kan bijdragen aan
het tegengaan van oneigenlijk gebruik van de woningvoorraad. Graag
vernemen zij in welke mate er nu sprake is van oneigenlijk gebruik en in
welke mate de gemeenten dat tegen kunnen gaan.
De leden van de CDA-fractie menen dat bij uitwassen van toeristisch
verhuur ook de leefbaarheid onder druk komt te staan. Graag vernemen
zij hoe deze wet de leefbaarheid in wijken kan ondersteunen.
De leden van de PvdA-fractie maken zich zorgen over de stijgende
huurprijzen en huizenprijzen als gevolg van toegenomen toeristische
verhuur van woonruimte. Kan de Minister kwantificeren wat de gevolgen
zijn van toeristische verhuur van woonruimte via platforms als AirBnb
voor de betaalbaarheid van wonen? De leden van de PvdA-fractie vragen
voorts of de gemeenteraad ook beperkingen aan toeristische verhuur kan
opleggen met het doel om prijseffecten te reguleren en de betaalbaarheid
van wonen te verbeteren?
De leden van de PvdA-fractie maken zich zorgen over de effectiviteit van
de Huisvestingswet. Uit recente rechtelijke uitspraken blijkt dat
gemeenten er niet in slagen de schaarste aan betaalbare woonruimte
adequaat te onderbouwen, terwijl dit een vereiste is om regels te stellen
op basis van de Huisvestingswet. Klopt het dat onvoldoende onderbouwing van lokale schaarste aan betaalbare woningen ertoe kan leiden
dat de rechter de gehele huisvestingsverordening vernietigt? Kan de
Minister aangeven of de regering problemen voorziet bij het onderbouwen van lokale schaarste aan betaalbare huisvesting, en zo ja, hoe
gemeenten lokale schaarste voldoende kunnen onderbouwen? Kan de
Minister voorts verduidelijken of het mogelijk is om een nachtencriterium
te hanteren, zonder dat sprake is van lokale schaarste?
De leden van de ChristenUnie-fractie snappen niet goed waarom de
nadruk wordt gelegd op gemeenten waar schaarste aan woonruimte is. Is
in álle gevallen oneigenlijk gebruik van de woningvoorraad niet iets wat
voorkomen zou moeten worden, of in elk geval voorkomen zou moeten
kúnnen worden?
2.3. Bestaande instrumenten en de noodzaak van nieuwe instrumenten
De leden van de D66-fractie vragen de regering toe te lichten op welke
wijze digitale platformen op dit moment medewerking verlenen aan de
handhaving van de bestaande regels door gemeenten. Tevens vragen
deze leden of en op welke wijze de rijksoverheid, de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) of een van de geconsulteerde gemeenten, aan
een digitaal platform heeft gevraagd om nu al meer inspanningen te
leveren rondom de handhaving. Wat is de stand van zaken rondom de
gesprekken tussen de rijksoverheid of gemeenten met de digitale
platforms om illegale verhuur verder te voorkomen?
De leden van de D66-fractie lezen in de memorie van toelichting dat
digitale platforms hun medewerking willen verlenen aan het verkrijgen
van meer inzicht in de verhuuradressen. Deze leden verwachten dat
digitale platforms daadwerkelijk hun verantwoordelijkheid nemen. Kan de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

5

regering toelichten of zij hierover al concrete afspraken met de digitale
platforms heeft gemaakt en zo ja welke?
Het bevreemdt de leden van de SP-fractie dat het instrument «toeristenbelasting» wordt genoemd door de regering. In een eerdere Kamerbrief
(27 926-282, april 2018) is aangegeven dat gemeenten het lastig vinden
om de toeristenbelasting te innen zolang zij niet weten waar de toeristische verhuur plaatsvindt. Volgens de leden van de SP-fractie is deze
logische constatering van gemeenten een reden om platforms als Airbnb
verplicht te stellen om mee te werken aan een registratiesysteem. Het
probleem zit immers niet bij de toeristenbelasting, maar bij de registratie
van de toeristische platforms. Kan de regering hierop reageren en
toelichten waarom zij de verhuurplatforms niet wil verplichten om
toeristenbelasting te betalen, al dan niet via de gebruikers van hun dienst?
De gemeente Amsterdam heeft afspraken gemaakt met Airbnb en
HomeAway. Deze twee platforms dragen vanaf 2019 de toeristenbelasting
af. Voor 2018 waren dit Airbnb en House-Boat Hotel. Het is dus weldegelijk mogelijk om toeristenbelasting te innen via de platforms. De leden
van de SP-fractie kunnen zich voorstellen dat het voor bijvoorbeeld
kleinere gemeenten niet altijd makkelijk is om tot afspraken te komen.
Daarom vragen de leden van de SP-fractie om het heffen van toeristenbelasting via toeristische platforms op te nemen als instrument in de wet.
Ook vragen zij een toelichting als de regering hier niet toe bereid is.
De leden van de SP-fractie willen graag weten in hoeverre het nu al
mogelijk is om bepaalde buurten of wijken uit te sluiten voor toeristisch
verhuur. Wanneer dit niet of onvoldoende kan, is de regering bereid om
gemeenten hier (meer) mogelijkheden toe te bieden en op welk
manieren? De leden van de SP-fractie zien een toelichting graag
tegemoet.
De leden van de ChristenUnie-fractie lezen dat platforms willen
meewerken aan het vergroten van de inzicht in de verhuuradressen voor
gemeenten. Betekent deze medewerking dat zij bereid zijn gebruikers te
verplichten zich te registreren bij de gemeenten én hiervan melding te
doen? Zo nee, is er dan daadwerkelijk sprake van medewerking?
Daarnaast stellen platforms dat er een noodzaak moet zijn om een
registratieplicht in te voeren. Vindt de regering het wenselijk dat verhuurplatforms de voorwaarde bepalen waaronder gemeenten een registratieplicht moeten invoeren, of is de regering met de leden van de
ChristenUnie-fractie van mening dat gemeenten hier zelf over behoren te
kunnen gaan?
2.4. Onderzochte alternatieven
De leden van de CDA-fractie merken op dat zij meerdere keren gevraagd
hebben om een voorstel tot belasting van Airbnb-inkomsten en hebben
daarbij het voorbeeld genoemd van de bronbelasting in Italië genoemd.
Daar worden de inkomsten belast en worden gegevens gewoon gedeeld.
Al in november 2018 bij de discussie over het Belastingplan beloofde de
Staatssecretaris hiernaar te kijken en er met steden over in gesprek te
gaan en aan de Kamer terug te rapporteren, zowel bij de fiscale
bouwstenen als bij de evaluatie van de eigenwoningregeling. De Kamer
heeft de kabinetsreactie en de evaluaties van de eigenwoningregeling
inmiddels ontvangen, maar hierin is niets opgenomen over het probleem
dat grootschalige particuliere verhuur vaak praktisch onbelast plaatsvindt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

6

Wanneer komt die terugkoppeling en een voorstel voor een rechtvaardigere belastingheffing over verhuurinkomsten, zo vragen de leden van
de CDA-fractie.
De leden van de ChristenUnie-fractie onderkennen dat Europese regelgeving een factor van betekenis is waar het de mogelijkheden betreft die
het Rijk heeft om platforms verplichtingen op te leggen. Tegelijkertijd
vinden deze leden ook dat wanneer Europese regelgeving het bevorderen
van de leefbaarheid van straten en buurten belemmert, deze regelgeving
moet worden bezien. Is het juist dat Europese richtlijnen het opleggen van
nadere eisen, bijvoorbeeld de verplichting tot melding van het niet
gebruiken van een registratie op een verhuurplatform, belemmert? Zo ja,
welke stappen kunnen er worden gezet om op Europees niveau aan te
dringen op regelgeving die dit wel mogelijk maakt? Is de regering bereid
deze stappen te nemen?
3. Inhoud van het wetsvoorstel
3.1. Algemeen
De leden van de CDA-fractie menen dat er sprake moet zijn van een gelijk
speelveld voor alle commerciële voorzieningen zoals hotels e.d. en de
verhuur van verblijfsruimten aan toeristen zoals via Airbnb en
Booking.com. Daarom vragen deze leden in hoeverre de verhuurders nu
ook platforms als Airbnb, Booking en Expedia gelijke verplichtingen
krijgen. Zij menen dat de effectiviteit van de wet nu erg op de handhaving
door gemeenten leunt. Verdergaande verplichtingen bij de platforms zou
die druk kunnen verminderen, zo menen zij.
De leden van de CDA-fractie zijn benieuwd of de platforms verplicht
kunnen worden om advertenties zonder nummer te weigeren. Ook
vernemen deze leden graag of platforms zoals Airbnb de adressen van de
aangeboden woningen verplicht kan worden te delen met gemeenten. Zij
menen dat verhuurders die de regels willen ontwijken bij gemeenten
bekend moeten kunnen zijn. Zij menen dat niet alleen gemeenten daar
actief om moeten vragen, maar dat platforms dat ook actief moeten
melden. Graag vernemen zij de visie van de regering hierover.
De leden van de CDA-fractie menen dat als platforms zoals Airbnb
volgens Europese richtlijnen gezien worden als niet meer dan een
doorgeefluik, dat om aanvullende Europese regelgeving vraagt omdat
platforms dan niet verantwoordelijk zijn voor de inhoud van de advertenties. Is de regering bereid om op aanvullende Europese regelgeving
aan te dringen, zo vragen zij.
Om de effectiviteit van het wetsvoorstel goed te kunnen beoordelen
zouden de leden van de fractie van GroenLinks graag een overzicht
ontvangen van het aantal woningen (per gemeente, voor zover bekend)
dat via platforms wordt verhuurd en hoeveel dagen deze woningen
gemiddeld via de platforms worden verhuurd.
De leden van de SP-fractie lezen dat aangesloten wordt bij de Huisvestingswet. Er kan dan alleen een huisvestingsverordening komen als er
sprake is van schaarste in woonruimten. De leden van de SP-fractie
vragen hoeveel gemeenten nu een huisvestingsverordening hebben en op
basis van welke argumenten.
Tevens vragen de leden van de SP-fractie waarom alleen schaarstegebieden mogelijkheden te geven voor het reguleren van toeristische
verhuur en hoe dit zich verhoudt tot het recht op woongenot, wat geldt in

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

7

het hele land. Er kunnen immers ook nadelige effecten zijn van toeristische verhuur in buurten of gebieden waar minder of geen woningnood
heerst.
Graag willen leden van de SP-fractie weten welke andere wetten zijn
bekeken om de voorgestelde maatregelen in op te nemen, en tevens in
welke andere wet de maatregelen opgenomen zouden kunnen worden
zodat elke gemeente er gebruik van kan maken als ze dit nodig acht.
Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn om ervoor te zorgen dat elke
gemeente een huisvestingsverordening in kan stellen. De leden van de
SP-fractie vragen of de regering dit heeft overwogen, vanwege het
gelijkheidsbeginstel en om er op die manier voor te zorgen dat alle
gemeenten dezelfde mogelijkheden kennen.
3.2. De eenmalige registratieverplichting
De leden van de VVD-fractie concluderen uit de voorgestelde wet dat de
regering van mening is dat het EU-recht niet toestaat om aanbieders zoals
Airbnb te verplichten mee te werken aan een registratiesysteem. Zij
vragen om dit nader toe te lichten aangezien dit in Frankrijk, Spanje,
Duitsland, Portugal wel gebeurt. Kunnen aanbieders alsnog verplicht
worden om mee te werken aan een registratiesysteem en aan het melden
van registratienummers als een gemeente dat wil? De leden van de
VVD-fractie vragen of het in de rede ligt, noodzakelijk en mogelijk is
specifieke regels te stellen ten aanzien van «informatiedienstverleners»,
gezien de recente uitspraak van het Europese Hof van Justitie.
De leden van de D66-fractie lezen dat het college van burgemeester en
wethouders de verantwoordelijkheid krijg over de inrichting van het
registratiesysteem. Deze leden vragen de regering toe te lichten of dit zou
kunnen betekenen dat elke gemeente een eigen registratiesysteem instelt.
De situatie kan ontstaan dan gemeenten met een bescheiden inwoneraantal maar een hoog aantal toeristen ook een registratieplicht willen
invoeren. Voor de kosten en de interoperabiliteit van dit soort systemen, is
het meest efficiënt om een landelijk systeem in te richten en te onderhouden. Zijn er belemmeringen, bijvoorbeeld de privacywetgeving, als
gemeenten een gezamenlijk registratiesysteem opzetten? Heeft de
regering overwogen om één organisatie aan te wijzen om een landelijk
registratiesysteem in te richten en te onderhouden ten behoeve van alle
gemeenten die een registratieplicht voeren?
De leden van de fractie van GroenLinks constateren dat met dit
wetsvoorstel een registratieplicht wordt ingevoerd waarbij verhuurders
verplicht worden om de woning die zij ter verhuur aanbieden, moeten
aanmelden bij de gemeente. De meest betrokken gemeenten (of: de
gemeenten waar vakantieverhuur het meest voorkomt) geven echter aan
dat dit niet toereikend is en dat de handhaving erg arbeidsintensief en
kostbaar zal zijn, zo niet onmogelijk (?). Graag ontvangen deze leden een
uitgebreide reactie van de regering op deze kritiek van de gemeenten.
Naar het oordeel van de leden van de fractie van GroenLinks schiet dit
wetsvoorstel tekort omdat platforms waarop woningen worden aangeboden ter verhuur geen verplichting krijgen opgelegd om woningen die
niet geregistreerd zijn van het desbetreffende platform te verwijderen. De
regering geeft aan dat dit niet mogelijk is binnen het stelsel van het
Europees recht. Kan de regering dit uitgebreid nader toelichten? Op basis
van welke richtlijnen, artikelen en/of jurisprudentie is dit precies niet
mogelijk volgens de regering? Heeft de regering hierover expliciet contact
gehad met de Europese Commissie en/of met andere betrokken

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

8

instanties? En heeft de regering nauwkeurig onderzocht of er niet toch
mogelijkheden zijn om binnen de huidige Europees rechtelijke kader
nadere regels te stellen aan platforms? Zo ja, wat heeft de regering in dit
kader precies gedaan en wat was de precieze reactie vanuit de betrokken
Europese instellingen? En zo nee, waarom niet? Kan de regering hierbij
ook expliciet ingaan op juridische houdbaarheid van de variant waarbij de
platforms wel verplicht worden om een advertentie zonder registratienummer te verwijderen zonder dat de platforms verplicht worden om ook
de authenticiteit van het nummer te controleren?
Tot slot op dit punt vragen de leden van de fractie van GroenLinks zich af
of de regering inmiddels in overleg is met de Europese Commissie en
andere EU-lidstaten om te bezien of de huidige Europese regels op dit
punt kunnen worden aangepast? Zo ja, wat is de stand van zaken van dit
overleg? Zo nee, waarom niet?
De leden van de SP-fractie vragen waarom de regering afziet van een
landelijke registratieverplichting voor aanbieders van advertenties voor
toeristisch verhuur. Deze leden willen graag een toelichting hierop, omdat
de regering zélf in een Kamerbrief van 25 september 2018 een landelijke
registratieplicht heeft aangekondigd.
De leden van de SP-fractie willen weten hoe het mogelijk is dat de
regering eerst uitgaat van een registratieplicht, dit vervolgens aankondigt
om daarna via een – bij de Kamer onbekend – rapport af te zien van een
registratieplicht. De vraag van de leden van de SP-fractie luidt dan ook of
er is afgezien van een landelijke registratieplicht vanwege druk die is
uitgeoefend door toeristische platforms.
Waarom mogen verhuurplatforms advertenties blijven plaatsen zonder
registratienummer? Waarom wordt er niet voor gemeenten opgekomen
maar voor de bedrijven? Waarom wordt toegestaan dat de platforms hun
verantwoordelijkheid kunnen ontlopen? De leden van de SP-fractie vragen
of de regering dit rechtvaardig vindt in de richting van gemeenten,
buurtbewoners en huiseigenaren en zij zien een toelichting op de
antwoorden op bovenstaande vragen graag tegemoet.
Daarnaast vragen de leden van de SP-fractie hoe de zin uit de memorie
van toelichting op pagina 4: «Voor een effectieve handhaving is de
informatiepositie van gemeenten van essentieel belang» zich verhoudt tot
het schrappen van een landelijke registratieplicht in de conceptwet door
de regering. De leden van de SP-fractie vragen om een toelichting hoe
met onderhavig wetsvoorstel een effectieve handhaving mogelijk zal zijn
in elke gemeente. Dus ook in een gemeente zonder huisvestingsverordening.
De leden van de SP-fractie vragen waarom er voor is gekozen om alleen
gemeenten met aantoonbare schaarste de mogelijkheid van een registratiesysteem te geven. Hoe verhoudt zich dat tot andere gemeenten die wel
overlast ervaren, maar dit instrument niet kunnen gebruiken? Zonder
huisvestingsverordening kan er immers geen registratie worden
afgedwongen. Terwijl uit ervaringen in verschillende, buitenlandse steden
is gebleken dat platforms als Airbnb hun gegevens niet of nauwelijks
delen met gemeenten. Hoe kunnen gemeenten zonder huisvestingsverordening achter de adresgegevens komen, zo willen de leden van de
SP-fractie weten.
De leden van de SP-fractie hebben vragen over de digitale registratie. Wat
gebeurt er als er foutieve gegevens worden doorgegeven? Wie controleert
dat en welke mogelijkheden zijn er om het te herstellen?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

9

Ook rijst de vraag wanneer het registratiesysteem klaar en goed werkend
zal zijn. De leden van de SP-fractie vragen wie hiervoor verantwoordelijk
zal worden en vragen of dit de landelijke overheid kan zijn. Graag zien zij
een toelichting op dit punt.
Daarnaast vragen de leden van de SP-fractie hoeveel tijd gemeenten
krijgen om hun beleid op te nemen in de huisvestingsverordening.
De leden van de PvdA-fractie constateren dat andere Europese steden er
wel in zijn geslaagd digitale platforms te verplichten om de persoonsgegevens van aanbieders van toeristische verhuur van woonruimte te delen
met de gemeente. Kan de Minister aangeven op welke wijze de Nederlandse privacybescherming afwijkt van de Spaanse waardoor dit in
Nederland niet mogelijk is? Voorts constateren de leden van de
PvdA-fractie dat Barcelona een vergunningenstelsel hanteert waarbij elke
aanbieder een vergunning moet aanvragen. Zij vragen of de Minister dit
een reële mogelijkheid acht voor Nederlandse gemeenten? Zo ja, op
welke wijze kunnen Nederlandse steden dit invoeren en de noodzaak
daartoe adequaat onderbouwen? Zo nee, waarom heeft de Minister niet
gekozen voor een vergunningenstelsel, nu blijkt dat andere Europese
steden toeristische verhuur van woonruimte daarmee effectief kunnen
reguleren?
De leden van de PvdA-fractie vragen waarom de Minister er niet voor kiest
platforms te verplichten persoonsgegevens te delen met de gemeente
indien het platform overtredingen van de registratieplicht, de meldplicht
of het nachtencriterium constateert. Kan de Minister aangeven of
optreden tegen overtredingen van wet- en regelgeving voldoende
gerechtvaardigd belang biedt om uitwisseling van persoonsgegevens
mogelijk te maken via de AVG? Op welk punt zou wetgeving kunnen
worden aangepast om dit alsnog mogelijk te maken?
De leden van de PvdA-fractie vragen waarom de Minister er niet voor kiest
om platforms te verplichten een registratienummer als voorwaarde voor
gebruik te stellen. Kan de Minister schetsen hoe gemeenten kunnen
omgaan met zowel het platform als de aanbieder wanneer geen registratienummer wordt aangevraagd of het nummer niet wordt vermeld?
De leden van de ChristenUnie-fractie zijn positief over de mogelijkheden
die de invoering van de registratieverplichting biedt aan gemeenten waar
het handhaving, belastinginning en monitoring betreft. Tegelijkertijd heeft
een registratieverplichting enkel daadwerkelijk effect, wanneer het niet
voldoen aan deze verplichting controleerbaar is. Daar maken genoemde
leden zich zorgen over. Zij vragen helder te krijgen welke verplichtingen
platforms met de wet worden opgelegd ten aanzien van de registratieverplichting van verhuurders. Worden platforms verplicht verhuurders een
registratienummer te laten vermelden? Zo nee, zou een dergelijke
verplichting wel mogelijk zijn? Voorts vragen de leden van de
ChristenUnie-fractie of er lidstaten zijn waar platforms wel verplicht zijn
gebruikers een registratienummer (of een vergelijkend kenmerk) te laten
vermelden.
3.3. Nachtcriterium en meldplicht per verhuring
De leden van de SP-fractie vernemen graag hoe een gemeente zonder
huisvestingsverordening het aantal dagen of nachten vakantieverhuur kan
maximeren.
Wat gebeurt er in de praktijk als de maximale termijn wordt overschreden,
vragen de leden van de SP-fractie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

10

Daarnaast vragen de leden van de SP-fractie of zij het goed hebben
begrepen dat een nachtencriterium instellen pas mogelijk is als er een
registratieplicht is ingesteld in de huisvestingsverordening. En zo ja,
waarom is daarvoor gekozen?
De leden van de SP-fractie willen weten waarom er pas een meldplicht
van een verhuring ingesteld kan worden als er een nachtencriterium is.
Waarom kan een gemeente er niet voor kiezen om wél precies te willen
weten waar en wanneer een toeristische verhuring plaatsvindt, maar geen
maximaal aantal nachten in te willen stellen. De leden van de SP-fractie
vragen om de gemaakte koppeling los te laten om op die manier
maatwerk toe te kunnen passen.
Het beperken van het aantal personen noemt de regering niet als optie. De
leden van de SP-fractie vragen om een toelichting waarom niet en vragen
deze vorm van regulering als optie voor gemeenten op te nemen.
Klopt het dat de platforms hebben gepoogd landelijk vast te leggen dat
het nachtencriterium niet lager kan worden vastgesteld dan zestig
nachten, zo vragen de leden van de PvdA-fractie.
3.4. De vergunningplicht
De leden van de D66-fractie lezen dat dat de gemeenten bij een vergunningplicht de vergunningen in een eerlijke, transparante en
niet-discriminatoire verdelingsprocedure moeten uitgeven. Deze leden
vragen de regering nader toe te lichten in hoeverre de regering denkt dat
gemeenten de expertise in huis hebben om een dergelijke regeling zelf
goed op te zetten. Heeft de regering overwogen om voor de verdeling van
schaarse vergunningen een landelijke richtlijn of model uit te vaardigen?
De leden van de D66-fractie lezen dat de gemeenten bepaalde gebieden
kunnen aanwijzen waar een beperkt aantal vergunningen worden
verstrekt. Deze leden vragen de regering of het in het kader van het
tegengaan van overlast niet meer voor de hand zou liggen het aantal
nachten te beperken in plaats van het aantal vergunningen dat wordt
verleend?
De leden van de D66-fractie lezen dat in consultatie is aangegeven dat een
nachtencriterium lastig te handhaven zal zijn wanneer een woonruimte op
meerdere platforms wordt aangeboden. Deze leden vragen de regering
hier een reflectie op te geven.
De leden van de SP-fractie vragen waarom een vergunningplicht geen
totaalverbod in zou kunnen houden in bepaalde beperkte gebieden of
straten. In Barcelona zijn er gebieden waar geen vergunningen meer
worden afgegeven. De leden van de SP-fractie vernemen graag een
toelichting waarom Europese regelgeving dit niet zou toelaten.
Daarnaast vragen de leden van de SP-fractie of de regering zich in Europa
ervoor inzet om lidstaten voldoende mogelijkheden en vrijheden te laten
hebben om verhuurplatforms als Airbnb aan banden te leggen.
3.5. Combinatie van instrumenten
De leden van de fractie van GroenLinks hebben ook nog enkele vragen
over de eisen die gesteld worden aan woningen die verhuurd worden via
platforms. Hoe wordt de (brand)veiligheid van deze objecten gewaarborgd? Aan welke wettelijke eisen moeten verhuurders voldoen alvorens
zij hun woning mogen verhuren? Deelt de regering de mening van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

11

leden van de fractie van GroenLinks dat de veiligheid te allen tijde
gewaarborgd dient te zijn en dat (buitenlandse) huurders die via een
platform een woning huren voor toeristisch gebruik ervan uit moeten
kunnen gaan dat de ter verhuur aangeboden woningen voldoen aan de
veiligheidseisen? En dat een bekend platform op z’n minst de suggestie
wekt dat de woningen aan de minimale veiligheidsvoorschriften zullen
voldoen? Zo nee, waarom niet?
3.6. Woonfraude
De leden van de VVD-fractie hebben ook een vraag over de aanpak
woonfraude. Deze leden lezen dat bij herhaaldelijke overtreding van de
verboden bedoeld in de artikelen 8, tweede lid, 21, 23b, eerste lid, of 23c,
eerste lid, de maximale boete verhoogd wordt met het bedrag dat is
vastgesteld voor de vijfde categorie. Deze leden vragen of het mogelijk is
om ook een boete met het bedrag dat is vastgesteld voor de vijfde
categorie toe te kennen als het behaalde profijt een bepaald niveau heeft
bereikt, om te voorkomen dat woonfraude lucratief is.
De leden van de SP-fractie lezen dat de maximale boete voor bewoners
die een woonruimte illegaal verhuren fors wordt verhoogd, van ruim 20
duizend euro naar 83 duizend euro. De leden van de SP-fractie vinden dit
in schril contrast staan tot de boetes die gelden voor de toeristische
platforms zelf. Die zijn er namelijk niet. De leden van de SP-fractie vragen
of de regering dit proportioneel en rechtvaardig vindt, en waarom.
De leden van de SP-fractie zijn van mening dat illegale onderhuur niet
mag, maar een individuele huurder helemaal aansprakelijk stellen, terwijl
een miljardenbedrijf als Airbnb er mee wegkomt, is niet te rijmen met
elkaar. De vraag van de leden van de SP-fractie is daarom waarom de
regering hiervoor kiest en bedrijven als Airbnb met fluwelen
handschoenen behandelt. Graag een toelichting hierop.
De leden van de SP-fractie vragen een nadere toelichting op de mening
van de regering dat het EU-recht niet toelaat om platforms mee te laten
werken aan een registratie.
Ook is de verhouding tussen de maximale boete voor een frauderende
huurder en een frauderende verhuurder buitenproportioneel. Waarom is
de bestuurlijke boete die opgelegd kan worden aan een verhuurder, die
zich niet houdt aan de registratieplicht, «slechts» 4.350 euro? De leden van
de SP-fractie zien deze graag een hogere categorie worden toegekend en
vragen de regering een meer rechtvaardige verhouding te kiezen. De
leden van de SP-fractie zien graag een toelichting hierop.
Daarnaast vragen de leden van de SP-fractie waarom de regering kiest
voor lagere boetes dan die in Amsterdam gelden. Welk signaal geeft dat
aan de overtreders?
3.7. Bestuurlijke boete
De leden van de VVD-fractie lezen in het wetsvoorstel dat voor
overtreding van de registratieplicht een boete kan worden bepaald
waarvan de hoogte maximaal het bedrag is dat is vastgesteld voor de
tweede categorie (€ 4.350). Deze leden vragen waarom hiervoor gekozen
is en waarom bijvoorbeeld niet voor een boete in de derde categorie
(€ 8.700). Ook zien deze leden in het wetsvoorstel geen mogelijkheid voor
het toekennen van een boete aan partijen die in de praktijk als aanbieders
van aan toeristen verhuurde woonruimte optreden, zoals Airbnb, wanneer
die aanbieders zich niet houden aan de verplichtingen uit de wet en uit
gemeentelijke verordeningen. Deze leden vragen zich af of dit alsnog

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

12

mogelijk is. Ook vragen de leden van de VVD-fractie zich af of het mogelijk
is dat gemeenten aanbieders kunnen verplichten om foute vakantieverhuurders van hun site af te halen. Bij een foute verhuurder bedoelen deze
leden iemand die zich al drie keer niet aan de regels heeft gehouden of
waarvan huurders drie keer woonoverlast hebben veroorzaakt. Ook hierbij
zou dan moeten gelden dat als een aanbieder dit niet doet, zij een boete
kunnen krijgen.
3.8. Bestuursdwang bij het niet voldoen aan verzoek toezichthouder
De leden van de PvdA-fractie hebben zorgen over de effectiviteit van de
bevoegdheid tot het opleggen van een last onder dwangsom indien er
geen of onvoldoende medewerking wordt verleend bij een verzoek
daartoe. Kan de Minister op basis van ervaring in buitenlandse steden
onderbouwen of deze bevoegdheid effectief is gebleken om platforms te
dwingen noodzakelijke informatie te delen? Wat is de hoogte van de
dwangsommen die gemeenten kunnen opleggen en acht de Minister de
hoogte voldoende om platforms te bewegen medewerking te
verschaffen?
Platforms zijn wel verplicht medewerking te verlenen aan de toezichthouder. Wanneer dit niet gebeurt kan een gemeente een dwangsom
opleggen. Wat is de hoogte van deze dwangsom? Kan de regering zich de
zorg van de leden van de ChristenUnie-fractie voorstellen dat tenzij deze
dwangsom zeer hoog is, het risico voor platforms als aanvaardbaar zal
worden gezien?
4. Verhouding tot hoger recht
De leden van de VVD-fractie vragen of de regering nader kan toelichten
welke bevoegdheden gemeenten na invoering van de voorgestelde wet
hebben om van aanbieders van woonruimte die toeristisch verhuurd
wordt, al dan niet via platforms als Airbnb, de data te krijgen die nodig is
om de wet te handhaven. Zij vragen hierbij ook een oordeel van de
regering of gemeenten hiermee voldoende in staat zijn de wet te
handhaven en, zo niet, of de regering er in Europees verband voor kan
pleiten om gemeenten meer bevoegdheden te geven. Deze leden vinden
namelijk dat een gemeente dit nodig heeft om oneerlijke concurrentie en
woonfraude te bestrijden.
De leden van de VVD-fractie vragen of de beperkingen die gemeenten
ervaren bij het goed omgaan met toeristisch verhuur als gevolg van de
niet geüpdatete Richtlijn Elektronische dienstverlening en de niet
geüpdatete Dienstenrichtlijn kunnen worden uiteengezet en toegelicht?
De leden van de D66-fractie lezen in de memorie van toelichting dat de
mogelijkheid om digitale platforms te reguleren door de Richtlijn
elektronische handel (Richtlijn 2000/31/EG) beperkt mogelijk is. Deze leden
vragen de regering of zij enkele aspecten van de richtlijn kan verhelderen.
Deze leden lezen in artikel 12, derde lid van de Richtlijn dat er geen
belemmering is om als lidstaat te eisen dat een dienstverlener een inbreuk
beëindigd of voorkomt. Betekent dit bijvoorbeeld dat een lidstaat, in het
geval van toeristische verhuur van woonruimte, van een dienstverlener
kan eisen dat een registratienummer op de site wordt getoond? Deze
leden lezen voorts in artikel 15, tweede lid van de Richtlijn dat lidstaten
kunnen voorschrijven dat dienstverleners de bevoegde autoriteiten
onverwijld in kennis dienen te stellen van vermeende onwettige activiteiten. Betekent dit dat een lidstaat kan voorschrijven dat, indien bij de
dienstverlener bekend is gemaakt in welke gebieden een registratieplicht

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

13

geldt, een dienstverlener de bevoegde autoriteiten onverwijld in kennis
stelt als de aanbieder geen registratienummer bij de advertentie meldt?
De leden van de D66-fractie constateren dat de richtlijn voor de regulering
van digitale platforms, de Richtlijn economische handel, in 2000 in
werking is getreden. De richtlijn komt daarmee letterlijk uit een ander
tijdperk dan de wereld vandaag de dag waarbij monopolisten die dienst
uitmaken in de digitale economie. Deze leden vragen de regering toe te
lichten wat de laatste stand van zaken ten aanzien van Europese
regulering van digitale platforms is en de herziening van de e-commerce
richtlijn. Kan de regering tevens toelichten wat de Nederlandse positie is
en op welke termijn zij een herziening van de richtlijn verwacht? Tot slot
vragen deze leden welke positie andere landen hebben ten aanzien van
het aanpassen van de richtlijn.
5. Handhaving en uitvoerbaarheid
De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader toe te lichten hoe
gemeenten bij de invoering van deze voorgestelde wet worden ondersteund. Ook vragen zij of onder aansturing van het Ministerie van
Binnenlandse Zaken bijvoorbeeld een template kan worden geleverd aan
gemeenten, die zij kunnen gebruiken om een registratiesysteem te
ontwikkelen.
De leden van de D66-fractie lezen in de memorie van toelichting dat een
digitaal platform op verzoek van de toezichthouder verplicht is de
gegevens van de aanbieder die geen registratienummer heeft vermeld
aan de gemeente te verstrekken. Deze leden vragen de regering om de
reikwijdte van de voorgestelde plicht van platforms ten aanzien van
toezichthouders te verhelderen. Geldt de plicht alleen als de toezichthouder advertenties zonder registratienummer bij het platform voorlegt?
Of kan de toezichthouder – na vermelding van de gebieden waar de
registratieplicht geldt – aan het platform om de benodigde inlichtingen
van alle actuele advertenties in dat gebied zonder registratienummer
vragen? Tot slot vragen deze leden of deze plicht ook inhoudt dat een
platform, nadat de gebieden waar de registratieplicht bij het platform
bekend is, elke keer inlichtingen aan de toezichthouder verstrekt nadat een
advertentie zonder registratienummer in dat gebied is geplaatst?
De leden van de D66-fractie lezen in de memorie van toelichting dat de
informatie over verhuuradressen voor gemeenten cruciaal is om te
kunnen handhaven. Deze leden vragen de regering daarom nader te
motiveren waarom zij in het wetsvoorstel geen verplichting voor digitale
platforms heeft opgenomen om, indien bij het platform bekend is in welke
regio’s een registratieplicht geldt, advertenties zonder registratienummers
te weren.
De leden van de D66-fractie vragen de regering toe te lichten of een
toezichthouder een webcrawler op digitale platforms mag inzetten om
fraude op te sporen.
De leden van de fractie van GroenLinks merken op dat de meest betrokken
gemeenten bezwaren hebben tegen het voorliggende wetsvoorstel omdat
de handhaving geheel op hun bordje wordt gelegd en dit arbeidsintensief
en kostbaar is. Kan de regering aangeven hoeveel capaciteit de grote
gemeenten kwijt zullen zijn aan de controle en handhaving van de
registratieplicht? Krijgen de gemeenten hier extra middelen voor? En
welke aanvullende maatregelen kunnen de gemeenten zelf, naast dit
wetsvoorstel, nog nemen om de handhaving verder te optimaliseren en
de overlast daarmee tegen te gaan? Kan een gemeente bijvoorbeeld

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

14

bepaalde wijken of buurten volledig uitsluiten van het verhuren van
woningen via platforms? Zo nee, waarom kan dit niet?
6. Evaluatie
Ten aanzien van de evaluatie vragen de leden van de ChristenUnie-fractie
of de genoemde snelle veranderingen en toenemende ontwikkelingen niet
juist een kortere evaluatietermijn dan een termijn van vijf jaar
rechtvaardigen.
7. Consultatie
Onder de begripsbepaling wordt tevens begrepen de verhuur van
woonruimte aan expats, arbeidsmigranten en buitenlandse studenten die
niet zijn ingeschreven in de BRP van de gemeente waarin de woonruimte
gelegen is. De leden van de SP-fractie denken dat de positie van arbeidsmigranten en buitenlandse studenten in het bijzonder daardoor kwetsbaarder kan worden. Zij zijn nu al met regelmaat slachtoffer van huisjesmelkers of malafide verhuurders. Kan de regering hierop reageren? In
hoeverre biedt onderhavige conceptwet bescherming voor arbeidsmigranten of buitenlandse studenten als de wet niet voor elke gemeente
geldt, zo vragen de leden van de SP-fractie.
De Voorzitter van de Commissie,
Ziengs
De Griffier van de Commissie,
Roovers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 353, nr. 5

15