Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2021–2022

35 897

Wijziging van enkele wetten van het Ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
(Verzamelwet SZW 2022)

Nr. 9

DERDE NOTA VAN WIJZIGING
Het voorstel van wet komt inhoudelijk als volgt te luiden:
ARTIKEL I AANBESTEDINGSWET 2012
In artikel 2.81a van de Aanbestedingswet 2012 wordt «Inspectie SZW»
vervangen door «Nederlandse Arbeidsinspectie».
ARTIKEL II ALGEMENE NABESTAANDENWET
Artikel 2, vijfde lid, van de Algemene nabestaandenwet wordt als volgt
gewijzigd:
1. «1 januari 2019 tot 1 januari 2022» wordt vervangen door «1 januari
2022 tot 1 januari 2023».
2. «Met ingang van 1 januari 2022» wordt vervangen door «Met ingang
van 1 januari 2023».
3. «het percentage van 100 is bereikt» wordt vervangen door «het in het
eerste lid, onderdeel b, genoemde percentage de waarde van 100 heeft
bereikt».
ARTIKEL III ALGEMENE OUDERDOMSWET
De Algemene Ouderdomswet wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 56 komt te luiden:
Artikel 56
De voordelen uit artikel 55 voortvloeiende komen enkel toe aan degene
die in Nederland woont.

kst-35897-9
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

1

B
Artikel 57 komt te luiden:
Artikel 57
Bij algemene maatregel van bestuur kan onder daarbij te stellen
voorwaarden worden bepaald, dat voor de toepassing van de artikelen 55
en 56 het wonen buiten Nederland wordt gelijkgesteld met het wonen in
Nederland.
ARTIKEL IV ARBEIDSWET 2000 BES
Artikel 23, eerste lid, van de Arbeidswet 2000 BES wordt als volgt
gewijzigd:
1. Onderdeel b komt te luiden:
b. de datum vallende na de datum van de in het openbaar lichaam Saba
gehouden Carnavalsoptocht;.
2. Onder verlettering van onderdeel k tot l, wordt een onderdeel
ingevoegd, luidende:
k. voor het openbaar lichaam Sint Eustatius de datum 1 juli;.
3. In het derde lid, wordt «eerste lid onder b of k» vervangen door
«eerste lid, onderdeel b of l».
ARTIKEL V BESLUIT GELIJKSTELLING NIET-NEDERLANDERS MET
NEDERLANDERS (ALGEMENE OUDERDOMSWET)
Het Besluit gelijkstelling niet-Nederlanders met Nederlanders
(Algemene Ouderdomswet) wordt ingetrokken.
ARTIKEL VI PARTICIPATIEWET
De Participatiewet wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 10d, twaalfde lid, vervalt.
B
Artikel 31, tweede lid, onderdeel o, vervalt.
C
Artikel 34, tweede lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel e wordt de puntkomma vervangen door een punt.
2. Onderdeel f vervalt.
D
Artikel 37, vierde lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. «1 januari 2019 tot 1 januari 2022» wordt vervangen door «1 januari
2022 tot 1 januari 2023».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

2

2. «Met ingang van 1 januari 2022» wordt vervangen door «Met ingang
van 1 januari 2023».
3. «het percentage van 100 is bereikt» wordt vervangen door «het in het
tweede lid genoemde percentage de waarde van 100 heeft bereikt».
E
In artikel 60c wordt «behoorlijke nakomen» vervangen door «behoorlijk
nakomen».
F
Aan hoofdstuk 7 wordt een artikel toegevoegd, luidende:
Artikel 78dd. Overgangsrecht in verband met de Verzamelwet
SZW 2022
Artikel 10d, twaalfde lid, zoals dat luidde voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel VI, onderdeel A, van de Verzamelwet SZW 2022, blijft
van toepassing indien de ziekmelding, bedoeld in artikel 38a, derde lid,
van de Ziektewet voor dat tijdstip is gedaan.
ARTIKEL VII TOESLAGENWET
In artikel 21, tweede lid, van de Toeslagenwet wordt na «is ontstaan
door het» ingevoegd «opzettelijk of door grove schuld».
ARTIKEL VIII WERKLOOSHEIDSWET
De Werkloosheidswet wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1, onderdeel o, vervalt het vierde onderdeel.
B
In artikel 1b, zevende lid, wordt «artikel 8, eerste lid, onder c, van de Wet
minimumloon en minimumvakantiebijslag» vervangen door «artikel 8,
eerste lid, onder a, van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag».
C
Artikel 42a, achtste lid, komt te luiden:
8. Voor de toepassing van dit artikel en van artikel 42 wordt niet als loon
beschouwd het voordeel van het voor privédoeleinden ter beschikking
stellen van een auto, bedoeld in artikel 13bis van de Wet op de loonbelasting 1964.
ARTIKEL IX WET ARBEID EN ZORG
De Wet arbeid en zorg wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 3:13 komen het zesde, zevende en achtste lid te luiden:
6. Indien het gaat om een werknemer waarvoor de werkgever loonkostensubsidie als bedoeld in artikel 10d, eerste of tweede lid, van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

3

Participatiewet ontvangt en de werknemer recht heeft op een uitkering als
bedoeld in artikel 3:7, eerste lid, wordt de uitkering vermenigvuldigd met
de voor die werknemer vastgestelde loonwaarde, bedoeld in artikel 6,
eerste lid, onderdeel g, van de Participatiewet.
7. Voor de toepassing van het zesde lid wordt:
a. indien de voor de werknemer vastgestelde loonwaarde lager is dan
30 procent, de loonwaarde gesteld op 30 procent;
b. indien de loonkostensubsidie, met toepassing van artikel 10d, eerste
lid, onderdeel b, van de Participatiewet wordt verstrekt zonder dat de
loonwaarde is vastgesteld, de loonwaarde gesteld op 50 procent.
8. Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels worden gesteld met
betrekking tot het zesde en zevende lid.
B
Aan paragraaf 5 wordt een artikel toegevoegd:
Artikel 6:11. Overgangsrecht in verband met wijziging samenloop
met loonkostensubsidie Participatiewet
Artikel 3:13, zesde tot en met het achtste lid, is niet van toepassing
indien de aanvraag van de uitkering, bedoeld in artikel 3:7, eerste lid, is
ingediend voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel IX, onderdeel
A, van de Verzamelwet SZW 2022.
C
Hoofdstuk 7 vervalt.
ARTIKEL X WET ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVOORZIENING
JONGGEHANDICAPTEN
De Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten wordt
als volgt gewijzigd:
A
In de artikelen 2:30, tweede lid, en 3:73a, tweede lid, wordt «1 januari
2015» telkens vervangen door «1 januari 2018».
B
In artikel 2:31, tweede lid, worden onder vervanging van de punt aan
het slot van onderdeel c door een puntkomma twee onderdelen toegevoegd, luidende:
d. mee te werken aan activiteiten of werkzaamheden, gericht op
inschakeling in de arbeid, die het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen wenselijk acht voor verkrijging van de mogelijkheden tot
het verrichten van passende arbeid;
e. mee te werken aan aanpassing van de arbeidsplaats en aan
persoonsgebonden voorzieningen die het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen verstrekt voor verkrijging van mogelijkheden
tot het verrichten van passende arbeid en zo nodig te trachten die
aanpassing en die voorzieningen te verkrijgen.
C
Artikel 2:32 wordt als volgt gewijzigd:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

4

1. Aan het tweede lid worden onder vervanging van de punt aan het slot
van onderdeel b door een puntkomma twee onderdelen toegevoegd,
luidende:
c. in voldoende mate te trachten passende arbeid te verkrijgen;
d. geen eisen te stellen in verband met de door hem te verrichten arbeid
die het aanvaarden of verkrijgen van passende arbeid belemmeren.
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels
worden gesteld op grond waarvan aan jonggehandicapten die recht
hebben op arbeidsondersteuning in individuele gevallen tijdelijk
ontheffing kan worden verleend van de voorwaarden, bedoeld in het
tweede lid, onderdelen c of d.
D
Artikel 2:39 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid wordt «de voorwaarden, bedoeld in het derde lid»
vervangen door «de voorwaarde, bedoeld in het derde lid».
2. Het derde lid komt te luiden:
3. De jonggehandicapte die recht heeft op arbeidsondersteuning
ontvangt inkomensondersteuning als bedoeld in het eerste lid, indien en
zolang hij meewerkt aan het opstellen van het participatieplan.
3. Het vierde lid vervalt.
4. In het vijfde lid wordt «De voorwaarden, bedoeld in het derde lid, zijn
niet van toepassing» vervangen door «De voorwaarde, bedoeld in het
derde lid, is niet van toepassing» en vervalt de tweede volzin.
5. In het zesde lid wordt «De voorwaarden, bedoeld in het derde lid, zijn
niet van toepassing» vervangen door «De voorwaarde, bedoeld in het
derde lid, is niet van toepassing».
6. Het zevende lid vervalt.
E
Artikel 2:40 wordt als volgt gewijzigd:
1. Onder vernummering van het vierde lid tot het vijfde lid wordt een lid
ingevoegd, luidende:
4. In afwijking van het eerste lid, onderdeel a, en het derde lid bedraagt
de inkomensondersteuning, bedoeld in artikel 2:39, eerste lid, per dag, bij
een inkomen per dag dat naast een gedispenseerd loon tevens is
opgebouwd uit andere inkomensbestanddelen:
a. (0,7 * G) – (0,7 * ((CF * Ia)+Io)); of
b. ((Ia/LW) + Io)- I, voor zover dit leidt tot een hoger bedrag aan
inkomensondersteuning per dag.
2. Het vijfde lid (nieuw) komt te luiden:
5. In het eerste tot en met het vierde lid staat:
a. G voor grondslag;
b. I voor het inkomen per dag;
c. LW voor de verminderde arbeidsprestatie, bedoeld in artikel 2:20,
eerste lid, uitgedrukt in een percentage;
d. Ia voor de gedispenseerde inkomensbestanddelen per dag;

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

5

e. Io voor de overige niet gedispenseerde inkomensbestanddelen per
dag, waarbij Io = I-Ia; en
f. CF voor de compensatiefactor, vastgesteld op basis van LW.
F
Artikel 3:8 wordt als volgt gewijzigd:
1. Onder vernummering van het vierde lid tot het vijfde lid wordt een lid
ingevoegd, luidende:
4. In afwijking van het eerste lid, onderdeel a, en het derde lid bedraagt
de arbeidsongeschiktheidsuitkering, bedoeld in artikel 3:3, eerste lid, per
dag, bij een inkomen per dag dat naast een gedispenseerd loon tevens is
opgebouwd uit andere inkomensbestanddelen:
a. (0,7 * G) – (0,7 * ((CF * Ia) + Io)); of
b. ((Ia/LW) + Io)- I, voor zover dit leidt tot een hoger bedrag aan
arbeidsongeschiktheidsuitkering per dag.
2. Het vijfde lid (nieuw) komt te luiden:
5. In het eerste tot en met het vierde lid staat:
a. G voor grondslag;
b. I voor het inkomen per dag;
c. LW voor de verminderde arbeidsprestatie, bedoeld in artikel 3:63,
eerste lid, uitgedrukt in een percentage;
d. Ia voor de gedispenseerde inkomensbestanddelen per dag;
e. Io voor het overige niet gedispenseerde inkomensbestanddeel per
dag, waarbij Io = I-Ia; en
f. CF voor de compensatiefactor, vastgesteld op basis van LW.
G
In artikel 3:59, tweede lid, wordt na «is ontstaan door het» ingevoegd
«opzettelijk of door grove schuld».
Artikel XI WET ARBEIDSVOORWAARDEN GEDETACHEERDE
WERKNEMERS IN DE Europese Unie
De Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese
Unie wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1, eerste lid, wordt in de begripsbepaling van «zelfstandige» na
«degene die in de uitoefening van beroep of bedrijf» ingevoegd «vanuit
een andere lidstaat».
B
Na artikel 3a wordt een artikel toegevoegd, luidende:
Artikel 3b
De werkgever mag de werknemer niet benadelen wegens de omstandigheid dat de werknemer een gerechtelijke of administratieve procedure
start om de in deze wet of de in artikel 2a van de Wet op het algemeen
verbindend en het onverbindend verklaren van bepalingen van collectieve
arbeidsovereenkomsten aan hem toegekende rechten geldend te maken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

6

Artikel XII WET BETAALD OUDERSCHAPSVERLOF
Indien het bij koninklijke boodschap van 27 oktober 2020 ingediende
voorstel van wet betaald ouderschapsverlof (35 613) tot wet is of wordt
verheven, vervalt artikel XII van die wet.
Artikel XIII WET BEVORDERING INTEGRITEITSBEOORDELINGEN
DOOR HET OPENBAAR BESTUUR
In artikel 27, eerste lid, onderdeel d, van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur wordt «Inspectie SZW»
vervangen door «Nederlandse Arbeidsinspectie».
ARTIKEL XIV WET FINANCIERING SOCIALE VERZEKERINGEN
De Wet financiering sociale verzekeringen wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 18 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het eerste lid wordt als volgt gewijzigd:
a. «artikel 8, eerste lid, onderdeel c» wordt vervangen door «artikel 8,
eerste lid, onderdeel a».
b. Er wordt een zin toegevoegd, luidende:
Voor de berekening van het herziene bedrag wordt de mate waarin het
minimumloon wordt herzien, uitgedrukt in procenten en afgerond op twee
decimalen. Het herziene bedrag wordt afgerond op het dichtstbijzijnde
hogere veelvoud van € 2,61.
2. Het vierde lid komt te luiden:
4. Uitsluitend voor de berekening van het loon waarnaar de premies en
de inkomensafhankelijke bijdrage uit de Zorgverzekeringswet worden
geheven, wordt het bedrag, bedoeld in artikel 17, eerste lid, eerste volzin,
naar beneden afgerond op hele euro’s. Voor de berekening van het loon
waarnaar de premies en de inkomensafhankelijke bijdrage uit de
Zorgverzekeringswet worden geheven blijft het bedrag, bedoeld in artikel
17, eerste lid, eerste volzin, zoals dat geldt per 1 januari van een kalenderjaar gedurende dat hele kalenderjaar van kracht.
B
Artikel 21a vervalt.
C
De laatste zin van artikel 27, eerste lid, komt te luiden:
Voorts kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nadere
voorwaarden worden gesteld aan de toepassing van de premie en over de
wijze waarop de lage premie wordt herzien in de gevallen waarin met
terugwerkende kracht de hoge premie van toepassing is.
D
Aan artikel 117b, derde lid, onderdeel c, wordt toegevoegd «, tenzij op
grond van artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, van de
Ziektewet geen ziekengeld is of wordt toegekend».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

7

E
In hoofdstuk 7 wordt na artikel 122q een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 122r
1. In afwijking van artikel 117b, derde lid, onderdeel c, komt een door
UWV te betalen WGA-uitkering als bedoeld in dat onderdeel, niet ten laste
van de Werkhervattingskas indien:
a. op grond van de artikelen 38a, negende lid, of 38b, tweede lid, van de
Ziektewet geen ziekengeld is of wordt toegekend; en
b. voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel XIV, onderdeel D,
van de Verzamelwet SZW 2022 bij UWV een aanvraag is gedaan om vast
te stellen of de werknemer, aan wie de WGA-uitkering is toegekend, uit
diezelfde dienstbetrekking recht had op ziekengeld als bedoeld in artikel
29, tweede lid, onderdeel d, e, f of g, van de Ziektewet of op ziekengeld als
bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdelen a, b en c, van de Ziektewet,
dat aan de werknemer is toegekend direct aansluitend op een dienstbetrekking waarin recht op ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid,
onderdeel e, f of g, van de Ziektewet bestond.
2. Dit artikel vervalt met ingang van 1 januari 2032.
Artikel XV WET GEGEVENSVERWERKING DOOR SAMENWERKINGSVERBANDEN
Indien het bij koninklijke boodschap van 24 april 2020 ingediende
voorstel van wet gegevensverwerking door samenwerkingsverbanden
(35 447) tot wet is of wordt verheven, wordt in artikel 2.19, eerste lid,
onderdeel k, van die wet «Inspectie Sociale Zaken en Werkgelegenheid»
vervangen door «Nederlandse Arbeidsinspectie».
ARTIKEL XVI WET GEMEENTELIJKE SCHULDHULPVERLENING
In artikel 8, tweede lid, van de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening
wordt «kan» vervangen door «verstrekt» en vervalt «verstrekken».
ARTIKEL XVII WET INBURGERING
De Wet inburgering wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 29 wordt als volgt gewijzigd:
1. Voor de tekst wordt de aanduiding «1.» geplaatst.
2. Er worden twee leden toegevoegd, luidende:
2. Onze Minister verlengt de nieuwe termijn, bedoeld in het eerste lid,
indien de inburgeringsplichtige aannemelijk maakt dat hem geen verwijt
treft ter zake van het niet tijdig afronden van het participatieverklaringstraject.
3. De verlenging, bedoeld in het tweede lid, kan telkens voor ten
hoogste een jaar worden verleend.
B
In artikel 30, eerste lid, en artikel 33, eerste en tweede lid, wordt
«termijn» steeds vervangen door «termijnen».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

8

C
Artikel 32 wordt als volgt gewijzigd:
1. Voor de tekst wordt de aanduiding «1.» geplaatst.
2. Er worden twee leden toegevoegd, luidende:
2. Onze Minister verlengt de nieuwe termijn, bedoeld in het eerste lid,
indien de inburgeringsplichtige aannemelijk maakt dat hem geen verwijt
treft ter zake van het niet tijdig behalen van de examenonderdelen,
bedoeld in artikel 7, tweede lid, onderdelen b en c.
3. De verlenging, bedoeld in het tweede lid, kan telkens voor ten
hoogste twee jaar worden verleend.
ARTIKEL XVIII WET INBURGERING 2021
De Wet inburgering 2021 wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 5, derde lid, wordt «medisch advies» vervangen door
«deskundigenverklaring».
B
Artikel 7, vierde lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel d wordt «; en» vervangen door een punt.
2. Onderdeel e vervalt.
C
Aan artikel 10, eerste zin, wordt toegevoegd «, alsmede over de
financiering van dat aanbod».
D
In artikel 17, derde lid, wordt «of de op grond van artikel 12 verlengde
termijn,» vervangen door «de op grond van artikel 12 verlengde termijn,
of de op grond van artikel 25, tweede lid, vastgestelde nieuwe termijn,».
E
Artikel 34 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het vijfde lid wordt na «Onze Minister van Onderwijs, Cultuur en
Wetenschap» ingevoegd «en het College voor toetsen en examens,
genoemd in artikel 2 van de Wet College voor toetsen en examens», wordt
«verstrekt» vervangen door «verstrekken», en wordt «de uitvoering van
artikel 25» vervangen door «de handhaving van de inburgeringsplicht en
de examinering».
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
6. Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers, bedoeld in artikel 2 van de
Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers, verstrekt Onze Minister
gegevens over de verblijfsplaats van de inburgeringsplichtige, waaronder
de verblijfsplaats waar de inburgeringsplichtige op grond van artikel 28
van de Huisvestingswet zal worden gehuisvest.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

9

F
Artikel 45, onderdeel A, komt als volgt te luiden:
A
In artikel 1.4a.1, eerste lid, wordt «voor zover het betreft de artikelen
7.4.3, 7.4.4 en 7.4.7» vervangen door «voor zover het betreft de artikelen
7.4.4 en 7.4.7».
G
In artikel 46, onderdeel F, eerste lid, wordt «a.» vervangen door «g.».
H
In artikel 47, onderdeel A, wordt in artikel 1.6, eerste lid, onderdeel g, na
«voor zover» ingevoegd «de inburgeringsplichtige het taalschakeltraject,
bedoeld in artikel 8, tweede lid, van die wet, volgt, dan wel».
ARTIKEL XIX WET INKOMENSVOORZIENING OUDERE
WERKLOZEN
In artikel 35a, tweede lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere
werklozen wordt na «is ontstaan door het» ingevoegd «opzettelijk of door
grove schuld».
ARTIKEL XX WET KINDEROPVANG
De Wet Kinderopvang wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1.6, eerste lid, onderdeel j, onder 4°, wordt «een associate
degree-opleiding, een bacheloropleiding of een masteropleiding als
bedoeld in artikel 7.3a» vervangen door: «een associate degree-opleiding,
een bacheloropleiding, een masteropleiding of een postinitiële masteropleiding als bedoeld in de artikelen 7.3a of 7.3b».
B
Na artikel 1.6a wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 1.6b
1. Artikel 1.6, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing op een
ouder die valt binnen de personele werkingssfeer, bedoeld in de artikelen
30 of 32 van het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd
Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en
de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, 2019/C 384 I/01 van
12 november 2019.
2. Artikel 1.6, derde lid, aanhef en onderdelen a en b, zesde lid,
onderdeel a, achtste lid, negende lid, aanhef en onderdelen a en b, tiende
en elfde lid, is van overeenkomstige toepassing op de partner van de
ouder die valt onder de personele werkingssfeer, bedoeld in de artikelen
30 of 32 van het in het eerste lid genoemde akkoord.
C
Artikel 1.48 wordt als volgt gewijzigd:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

10

1. In het eerste lid wordt «een in een andere lidstaat dan Nederland of
een in Zwitserland gevestigde voorziening» vervangen door «een in een
andere lidstaat dan Nederland of een in Zwitserland of het Verenigd
Koninkrijk gevestigde voorziening» en wordt «in een andere lidstaat dan
Nederland of Zwitserland» vervangen door «in een andere lidstaat dan
Nederland, in Zwitserland of in het Verenigd Koninkrijk».
2. In het tweede lid wordt «in een andere lidstaat dan Nederland of in
Zwitserland» vervangen door «in een andere lidstaat dan Nederland, in
Zwitserland of in het Verenigd Koninkrijk».
D
In artikel 1.50, derde lid, wordt in de tekst volgend na onderdeel f «de
onderdelen a tot en met e» vervangen door «de onderdelen a tot en met
f».
ARTIKEL XXI WET MINIMUMLOON EN MINIMUMVAKANTIEBIJSLAG
De Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag wordt als volgt
gewijzigd:
A
In artikel 18n, eerste lid, wordt «artikel 15» vervangen door «de artikelen
15 of 16».
B
In artikel 18p, vijfde lid, wordt na «15» ingevoegd «, 16».
ARTIKEL XXII WET ONGEVALLENVERZEKERING BES
De Wet ongevallenverzekering BES wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 5 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het dertiende en veertiende lid vervallen onder vernummering van
het vijftiende tot en met negentiende lid tot het dertiende tot en met
zeventiende lid.
2. In het zestiende lid (nieuw) wordt «het zestiende en zeventiende lid»
vervangen door «het veertiende en vijftiende lid».
B
Na artikel 5a wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 5b. Indexatie loon per dag waarnaar uitkering is berekend
1. Het loon per dag waarnaar de uitkering is berekend, wordt voor de
werknemer, bedoeld in artikel 5, eerste lid, van wie het dienstverband is
geëindigd, herzien met ingang van de dag waarop en in de mate waarin
het bedrag, genoemd in artikel 9, eerste lid, van de Wet minimumlonen
BES wordt herzien.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

11

2. Onze Minister maakt in de Staatscourant bekend met ingang van
welke dag en met welk percentage een herziening als bedoeld in het
eerste lid plaatsvindt.
3. Een herziening van de uitkering als gevolg van een herziening van het
dagloon vindt plaats zonder dat dit bij beschikking is vastgesteld.
4. Onze Minister betaalt de herziene uitkering bij de eerstvolgende
uitkeringsbetaling nadat de herziening, bedoeld in het eerste lid, heeft
plaatsgevonden.
ARTIKEL XXIII WET OP DE ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVERZEKERING
De Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering wordt als volgt
gewijzigd:
A
In artikel 15, eerste lid, wordt «artikel 8, eerste lid, onder c, van de Wet
minimumloon en minimumvakantiebijslag (Stb. 1968, 657)» vervangen
door «artikel 8, eerste lid, onder a, van de Wet minimumloon en
minimumvakantiebijslag».
B
Artikel 88a vervalt.
C
In artikel 88b, eerste lid, wordt «Indien door de werknemer geen
toestemming is gegeven als bedoeld in artikel 88a, is de inzage in, dan
wel kennisname of toezending van stukken die medische gegevens
bevatten, voorbehouden aan» vervangen door «De inzage in, dan wel
kennisname of toezending van stukken die medische gegevens bevatten,
is behalve aan de werknemer voorbehouden aan».
D
Artikel 88c wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid vervalt, onder vernummering van het derde en vierde
lid tot tweede en derde lid.
2. In het tweede lid (nieuw) wordt «De bijlage wordt verstrekt aan»
vervangen door «De bijlage wordt behalve aan de werknemer uitsluitend
verstrekt aan».
3. In het derde lid (nieuw) wordt «Het tweede en derde lid zijn van
overeenkomstige toepassing op» vervangen door «Het tweede lid is van
overeenkomstige toepassing op».
E
In artikel 88d vervalt «88a, ».
ARTIKEL XXIV WET OP DE INLICHTINGEN- EN VEILIGHEIDSDIENSTEN 2017
In artikel 91, eerste lid, van de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten 2017 wordt «Inspectie SZW» vervangen door «Nederlandse
Arbeidsinspectie».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

12

ARTIKEL XXV WET OP DE KANSSPELEN
In artikel 33g, derde lid, van de Wet op de kansspelen wordt «Inspectie
SZW» vervangen door «Nederlandse Arbeidsinspectie».
ARTIKEL XXVI WET OP DE ONDERNEMINGSRADEN
De Wet op de ondernemingsraden wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1, derde lid, onderdeel a, wordt «ten minste 24 maanden»
vervangen door «ten minste 15 maanden».
B
Artikel 6 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid wordt «ten minste 6 maanden» vervangen door «ten
minste 3 maanden».
2. In het derde lid wordt «ten minste een jaar» vervangen door «ten
minste 3 maanden».
C
Artikel 15, tweede lid, komt te luiden:
2. De ondernemingsraad kan met inachtneming van het eerste lid vaste
commissies instellen voor de behandeling van door hem aangewezen
onderwerpen. In een vaste commissie kunnen naast een of meer leden
van de ondernemingsraad ook andere in de onderneming werkzame
personen zitting hebben. De ondernemingsraad kan in het instellingsbesluit van een vaste commissie zijn rechten en bevoegdheden ten aanzien
van de door hem aangewezen onderwerpen, met uitzondering van de
bevoegdheid tot het voeren van rechtsgedingen, geheel of gedeeltelijk
aan de betrokken commissie overdragen, indien de meerderheid van het
aantal leden van de commissie uit leden van de ondernemingsraad
bestaat.
ARTIKEL XXVII WET OP HET ALGEMEEN VERBINDEND EN HET
ONVERBINDEND VERKLAREN VAN BEPALINGEN VAN COLLECTIEVE OVEREENKOMSTEN
Aan artikel 2a van de Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten
wordt een lid toegevoegd, luidende:
8. In het geval van werkzaamheden met het oog op de initiële assemblage of de eerste installatie van een goed, die een wezenlijk bestanddeel
uitmaken van een overeenkomst voor de levering van goederen,
noodzakelijk zijn voor het in werking stellen van het geleverde goed en
uitgevoerd worden door gekwalificeerde of gespecialiseerde werknemers
van de leverende onderneming, is het eerste lid, aanhef en onder b en c,
niet van toepassing, mits de duur van de detachering niet meer dan acht
dagen bedraagt en het geen werkzaamheden in de sector bouwbedrijf
betreft.
ARTIKEL XXVIII WET OP HET KINDGEBONDEN BUDGET
Aan artikel 1 van de Wet op het kindgebonden budget wordt een lid
toegevoegd, luidende:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

13

5. In afwijking van artikel 9, tweede lid, van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen, bestaat er wel aanspraak op kindgebonden
budget voor een kind dat rechtmatig in Nederland verblijf houdt in de zin
van artikel 8 van de Vreemdelingenwet 2000.
ARTIKEL XXIX WET ROL WERKNEMERS BIJ EUROPESE
RECHTSPERSONEN
In artikel 1:8, vierde lid, van de Wet rol werknemers bij Europese
rechtspersonen wordt «artikel 1:11, tweede lid, tweede zin» vervangen
door «artikel 1:11, eerste lid, tweede zin».
ARTIKEL XXX WET STRUCTUUR UITVOERINGSORGANISATIE
WERK EN INKOMEN
De Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen wordt als
volgt gewijzigd:
A
In de artikelen 1, eerste lid, onderdeel e, 37, eerste, tweede en derde lid,
38, eerste, tweede en derde lid, 39, eerste, tweede en derde lid, 40, eerste
en tweede lid, 41, 42, eerste en tweede lid, 54, eerste, tweede, derde en
vijfde lid, en 77 wordt telkens «Inspectie SZW» vervangen door «Nederlandse Arbeidsinspectie». In de opschriften van de artikelen 37, 38, 42 en
54 wordt telkens «Inspectie SZW» vervangen door «Nederlandse
Arbeidsinspectie».
B
Aan artikel 1, eerste lid, wordt onder vervanging van de punt aan het
slot van onderdeel q door een puntkomma een onderdeel toegevoegd,
luidende:
r. ondersteunende instantie:
1 een aanbieder als bedoeld in artikel 1.1.1., eerste lid, van de Wet
maatschappelijke ondersteuning 2015; of
2 partijen, bestaande uit publieke instellingen, als bedoeld in artikel
2.3.2, vierde lid, onderdeel f, van de Wet maatschappelijke ondersteuning
2015.
C
Artikel 73 wordt als volgt gewijzigd:
1. Onder vernummering van het elfde lid tot het twaalfde lid, wordt een
nieuw lid ingevoegd, luidende:
11. Het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen verstrekt aan een
ondersteunende instantie de gegevens die noodzakelijk zijn om contact
met de uitkeringsgerechtigde op te nemen ten behoeve van hulpverlening. Dit geschiedt uitsluitend met instemming van de uitkeringsgerechtigde.
2. In het twaalfde lid (nieuw) wordt «het negende en tiende lid»
vervangen door «het negende tot en met elfde lid».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

14

ARTIKEL XXXI WET TOT WIJZIGING VAN DE WET ARBEID
VREEMDELINGEN
Indien het bij koninklijke boodschap van 16 december 2020 ingediende
voorstel van wet tot Wijziging van de Wet arbeid vreemdelingen in
verband met het toekomstbestendig maken van de wetgeving op het
terrein van arbeidsmigratie (35 680) tot wet is of wordt verheven, wordt
die wet als volgt gewijzigd:
A
In artikel I, onderdeel C, onder nummer 3, wordt in het tweede lid
«onderdeel f» vervangen door: «onderdeel e«.
B
In artikel III wordt «de onderdelen h en i» vervangen door «de onderdelen g en h».
ARTIKEL XXXII WET WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN
De Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen wordt als volgt
gewijzigd:
A
In artikel 1 vervalt in de begripsbepaling van «inkomen uit arbeid» het
vierde onderdeel.
B
In artikel 14, eerste lid, wordt «artikel 8, eerste lid, onderdeel c, van de
Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag» vervangen door «artikel
8, eerste lid, onderdeel a, van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag».
C
Artikel 15, elfde lid, komt te luiden:
11. Voor de toepassing van dit artikel wordt niet als loon beschouwd het
voordeel van het voor privédoeleinden ter beschikking stellen van een
auto, bedoeld in artikel 13bis van de Wet op de loonbelasting 1964.
D
De artikelen 40 en 130 vervallen.
E
In artikel 82, zesde lid, wordt na «direct aansluitend op een dienstbetrekking waarin recht op ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid,
onderdeel e, f of g, bestond,» ingevoegd «, tenzij op grond van artikel 38a,
negende lid, of artikel 38b, tweede lid, van de Ziektewet geen ziekengeld is
of wordt toegekend».
F
Aan artikel 84, derde lid, wordt een zin toegevoegd, luidende:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

15

Dit lid is van overeenkomstige toepassing, indien een voorschot op een
uitkering is betaald.
G
Artikel 104 vervalt.
H
Artikel 105 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het opschrift komt te luiden:
Artikel 105. Inzage door de gemachtigde
2. In het eerste lid wordt «Indien door de werknemer geen toestemming
is gegeven als bedoeld in artikel 104, is de inzage in, dan wel kennisname
of toezending van stukken die medische gegevens bevatten, voorbehouden aan» vervangen door «De inzage in, dan wel kennisname of
toezending van stukken die medische gegevens bevatten, is voorbehouden aan».
I
Artikel 106 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid vervalt, onder vernummering van het derde en vierde
lid tot tweede en derde lid.
2. In het tweede lid (nieuw) wordt «De bijlage wordt verstrekt aan»
vervangen door «De bijlage wordt behalve aan de werknemer uitsluitend
verstrekt aan».
3. In het derde lid (nieuw) wordt «Het tweede en derde lid zijn van
overeenkomstige toepassing op» vervangen door «Het tweede lid is van
overeenkomstige toepassing op».
J
In artikel 107 vervalt «104, ».
K
In hoofdstuk 13 wordt na artikel 133l een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 133m
1. In afwijking van artikel 82, zesde lid, draagt de eigenrisicodrager het
risico van betaling van de WGA-uitkering aan de verzekerde niet indien:
a. op grond van artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, van
de Ziektewet geen ziekengeld als bedoeld in artikel 82, zesde lid, is of
wordt toegekend; en
b. voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel XXXII, onderdeel E,
van de Verzamelwet SZW 2022 bij UWV een aanvraag is gedaan om vast
te stellen of de werknemer, aan wie de WGA-uitkering is toegekend, uit
diezelfde dienstbetrekking recht had op ziekengeld als bedoeld in artikel
29, tweede lid, onderdeel d, e, f of g, van de Ziektewet of op ziekengeld als
bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdelen a, b en c, van de Ziektewet,
dat aan de werknemer is toegekend direct aansluitend op een dienstbe-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

16

trekking waarin recht op ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid,
onderdeel e, f of g, van de Ziektewet bestond.
2. Dit artikel vervalt met ingang van 1 januari 2032.
ARTIKEL XXXIII ZIEKTEWET
De Ziektewet wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 16, eerste lid, wordt «artikel 8, eerste lid, onderdeel c, van de
Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag» vervangen door «artikel
8, eerste lid, onderdeel a, van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag».
B
Na artikel 29d wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 29e
1. Als het gaat om een werknemer waarvoor de werkgever loonkostensubsidie als bedoeld in artikel 10d, eerste of tweede lid, van de Participatiewet ontvangt en de werknemer recht heeft op ziekengeld als bedoeld in
de artikelen 29, tweede lid, onderdeel e, 29a, 29b, of 29d, wordt het
ziekengeld vermenigvuldigd met de voor die werknemer vastgestelde
loonwaarde, bedoeld in artikel 6, eerste lid, onderdeel g, van de Participatiewet.
2. Voor de toepassing van het eerste lid wordt:
a. indien de voor de werknemer vastgestelde loonwaarde lager is dan
30 procent, de loonwaarde gesteld op 30 procent;
b. indien de loonkostensubsidie, met toepassing van artikel 10d, eerste
lid, onderdeel b, van de Participatiewet wordt verstrekt zonder dat de
loonwaarde is vastgesteld, de loonwaarde gesteld op 50 procent.
3. Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels worden gesteld met
betrekking tot het eerste en tweede lid.
C
Artikel 75a vervalt.
D
In artikel 75b, eerste lid, wordt «Indien door de werknemer geen
toestemming is gegeven als bedoeld in artikel 75a, is de inzage in, dan
wel kennisname of toezending van stukken die medische gegevens
bevatten, voorbehouden aan» vervangen door «De inzage in, dan wel
kennisname of toezending van stukken die medische gegevens bevatten,
is voorbehouden aan».
E
Artikel 75c wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid vervalt, onder vernummering van het derde en vierde
lid tot tweede en derde lid.
2. In het tweede lid (nieuw) wordt «De bijlage wordt verstrekt aan»
vervangen door «De bijlage wordt behalve aan de werknemer uitsluitend
verstrekt aan».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

17

3. In het derde lid (nieuw) wordt «Het tweede en derde lid zijn van
overeenkomstige toepassing op» vervangen door «Het tweede lid is van
overeenkomstige toepassing op».
F
In artikel 75d vervalt «75a, ».
G
Na artikel 86d wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 86e
Artikel 29e is niet van toepassing indien de ziekmelding, bedoeld in
artikel 38a, tweede en derde lid, of artikel 38b, derde lid, is gedaan voor
het tijdstip van inwerkingtreding van artikel XXXIII, onderdeel B, van de
Verzamelwet SZW 2022.
ARTIKEL XXXIV SAMENLOOP MET WETSVOORSTEL TOT
WIJZIGING VAN DE PARTICIPATIEWET IN VERBAND MET HET
UITSLUITEN VAN FRAUDEVORDERINGEN BIJ DE VERMOGENSTOETS EN HET BEPERKEN VAN HET VERBOD TOT MEDEWERKING
AAN EEN SCHULDREGELING BIJ EEN FRAUDEVORDERING TOT
GEVALLEN VAN OPZET OF GROVE SCHULD
1. Indien het bij koninklijke boodschap van 15 januari 2020 ingediende
voorstel van wet tot wijziging van de Participatiewet in verband met het
uitsluiten van fraudevorderingen bij de vermogenstoets en het beperken
van het verbod tot medewerking aan een schuldregeling bij een fraudevordering tot gevallen van opzet of grove schuld (Kamerstukken 35 374)
tot wet wordt verheven, wordt in artikel II van die wet «Indien het bij
koninklijke boodschap van 25 maart 2019 ingediende voorstel van wet tot
wijziging van de Participatiewet en enige andere wetten in verband met
het opheffen van discriminatoir onderscheid tussen bloedverwanten in de
tweede graad en anderen die een gezamenlijke huishouding voeren
waarbij sprake is van zorgbehoefte (Kamerstukken 35 174) tot wet is of
wordt verheven en artikel I, onderdeel C, van die wet eerder in werking is
getreden of treedt» vervangen door «Indien het bij koninklijke boodschap
van 27 augustus 2021 ingediende voorstel van wet tot wijziging van
enkele wetten van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
(Verzamelwet SZW 2022; Kamerstukken 35 897) tot wet is of wordt
verheven en artikel VI, onderdeel A, van die wet eerder in werking is
getreden of treedt».
2. Indien het bij koninklijke boodschap van 15 januari 2020 ingediende
voorstel van wet tot wijziging van de Participatiewet in verband met het
uitsluiten van fraudevorderingen bij de vermogenstoets en het beperken
van het verbod tot medewerking aan een schuldregeling bij een fraudevordering tot gevallen van opzet of grove schuld (Kamerstukken 35 374)
tot wet is of wordt verheven en artikel I, onderdeel C, van die wet eerder
in werking is getreden of treedt dan artikel VI, onderdeel F, van deze wet,
komt artikel VI, onderdeel F, van deze wet als volgt te luiden:
F
Na artikel 78dd. wordt een artikel ingevoegd, luidende:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

18

Artikel 78ee. Overgangsrecht in verband met de Verzamelwet
SZW 2022
Artikel 10d, twaalfde lid, zoals dat luidde voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel VI, onderdeel A, van de Verzamelwet SZW 2022, blijft
van toepassing indien de ziekmelding, bedoeld in artikel 38a, derde lid,
van de Ziektewet voor dat tijdstip is gedaan.
ARTIKEL XXXV INWERKINGTREDING
Deze wet treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip, dat voor de verschillende artikelen of onderdelen daarvan
verschillend kan worden vastgesteld, waarbij de artikelen VII, X, onderdeel
G, XIX en XX, onderdeel A, terugwerken tot en met een in dat besluit te
bepalen tijdstip.
ARTIKEL XXXVI CITEERTITEL
Deze wet wordt aangehaald als: Verzamelwet SZW 2022.
TOELICHTING
I. ALGEMEEN
§ 1. Inleiding
Deze derde nota van wijziging beoogt een aantal wetten op het terrein
van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (hierna: SZW)
te wijzigen. De wijzigingen betreffen zowel de arbeidswetgeving, de
socialezekerheidswetgeving als wetgeving rondom de structuur van de
uitvoeringsorganisaties. De nota behelst onder andere wijzigingen die
voortvloeien uit door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
(hierna: UWV) en de Sociale verzekeringsbank (hierna: SVB) aangedragen
knelpunten in de uitvoering. Het gaat hierbij om tekstuele aanpassingen,
technische verbeteringen en verheldering van bepaalde punten. Tot slot
dienen enkele voorstellen ter verduidelijking en nadere invulling van
eerder gemaakte beleidskeuzes en het herstellen van omissies. Met de
voorgestelde wijzigingen worden geen substantiële beleidswijzigingen
beoogd. De nota heeft geen (substantiële) financiële consequenties. Bij de
onderwerpen die wel beperkte financiële consequenties hebben, is dit
nader beschreven in de toelichting.
§ 2. Klein beleid
§ 2.1 Aanbestedingswet 2012, Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur, Wet op de inlichten- en
veiligheidsdiensten 2017 en Wet op de kansspelen, Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen (artikelen I, XIII, XXIV,
XXV en XXX)
Naamswijziging Inspectie SZW in Nederlandse Arbeidsinspectie
De sterk toenemende mobiliteit op de Europese arbeidsmarkt heeft
gevolgen voor het toezicht op de arbeidsmarkt. In 2019 is door de EU
daarom gestart met de vormgeving van toezicht vanuit overkoepelend
Europees perspectief, met de oprichting van de European Labour
Authority, afgekort als ELA. Om in haar naamgeving de verbinding tussen
het Europese en nationale niveau tot uitdrukking te brengen, wordt de
naam van de Inspectie SZW gewijzigd in Netherlands Labour Authority,
afgekort als NLA, met als best passende Nederlandse vertaling: Nederlandse Arbeidsinspectie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

19

Bij grensoverschrijdend toezicht wordt, naargelang de situatie, via de
ELA samengewerkt met één of meerdere toezichthouders of inspectiediensten in andere lidstaten. Op welke wijze het toezicht zich ontwikkelt,
valt niet met zekerheid te voorzien, verdergaande internationale samenwerking lijkt zeer waarschijnlijk.
Voor het gebruik in de Engelse taal is het hanteren van de afkorting
NLA, naar analogie met ELA, het meest praktisch. Dit sluit aan bij een
bekend en naar verwachting steeds bekender wordend instituut op
internationaal niveau. Daarnaast benadrukt het de verbinding tussen de
ELA en de NLA.
Voor het gebruik in de Nederlandse taal is de benaming Nederlandse
Arbeidsinspectie het meest praktisch. Daarmee wordt én een helder
onderscheid gemaakt met de Europese Arbeidsinspectie, én deze
benaming sluit beter aan bij het spraakgebruik.
Het inspecteren op de arbeid wordt in het spraakgebruik nog steeds
veelvuldig aangehaald als «arbeidsinspectie». De naam voorkomt tevens
mogelijke misverstanden waar het toezicht op is gericht. Het toezicht
betreft álle werkgevers in Nederland en het toezicht bestaat ten behoeve
van gezond, veilig en eerlijk werk van werkenden en bestaanszekerheid
voor alle inwoners van Nederland.
Naamswijziging wordt vastgelegd in het Organisatie-, mandaat- en
volmachtbesluit van SZW. De naamswijziging zal via de Verzamelwet SZW
2022 ook worden doorgevoerd in een aantal wetten.
De kosten van de wijziging worden geraamd tussen een bedrag van
EUR 200.000 en EUR 300.000.
De naam wordt per 1 januari 2022 gewijzigd.
§ 2.2 Algemene nabestaandenwet en Participatiewet (artikelen II
en VI)
De overdraagbaarheid van de algemene heffingskorting (AHK) aan de
minstverdienende partner wordt in de fiscaliteit voor werkenden al vanaf
2009 afgebouwd. Vanaf januari 2012 wordt dit ook doorvertaald naar de
uitkeringshoogte van de bijstand en bijstandsgerelateerde uitkeringen
(exclusief AOW). Dit gebeurt door de dubbele AHK die tot 2012 gehanteerd werd bij de berekening van het netto referentieminimumloon (waar
de bijstandsuitkering en daaraan gerelateerde uitkeringen van afgeleid
worden) af te bouwen tot eenmaal de AHK.
Deze afbouw zou aanvankelijk plaatsvinden in 20 jaar met halfjaarlijkse
stappen van 2,5 procentpunt. Vanaf 2014 wordt deze afbouw getemporiseerd. Eerst vanwege afspraken in het regeerakkoord van het kabinet
Rutte II. De halfjaarlijkse afbouw van 2014 tot en met 2017 bedroeg 1,25
procentpunt. In het kader van de koopkrachtbesluitvorming voor 2018 is
besloten om dezelfde temporisering van 1,25 procentpunt ook in 2018 toe
te passen. Vanwege afspraken in het regeerakkoord van het kabinet Rutte
III bedroeg de halfjaarlijkse afbouw van 2019 tot en met 2021 1,875
procentpunt. In het kader van de koopkrachtbesluitvorming voor 2022 is
besloten om dezelfde temporisering van 1,875 procentpunt per halfjaar
ook in 2022 toe te passen1. Vanaf 1 januari 2023 zal de afbouw weer
plaatsvinden conform het basispad, dus 2,5 procentpunt per halfjaar.
Met deze wetswijziging wordt de temporisering in 2022 geregeld.
Hiermee zal bij de berekening van het netto referentieminimumloon per
1 januari 2022 en 1 juli 2022 rekening worden gehouden met respectievelijk 164,375% en 162,5% van de AHK. De volledige afbouw naar 100% is
voorzien per 1 januari 2035.
Het temporiseren van de afbouw van de dubbele AHK in het referentieminimumloon zal doorwerken in de volgende regelingen:
1

Kamerstukken II 2021/22, 35 925 XV, nr. 2, p. 181.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

20

• 1. Participatiewet (Pw);
• 2. Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW);
• 3. Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ);
• 4. Toeslagenwet (TW);
• 5. Algemene nabestaandenwet (Anw).
De IOAW, IOAZ en de TW kennen bepalingen waarin wordt verwezen
naar de berekeningssystematiek van de bedragen in de Participatiewet.
Een wijziging in de Participatiewet werkt dus automatisch door in deze
wetten en een wetswijziging van de IOAW, IOAZ en de TW is niet nodig.
Inkomenseffecten
Deze maatregel heeft in 2022 een positief inkomenseffect voor de
mensen die een beroep doen op bovenstaande wetten. Het maximale
inkomenseffect van deze wetswijziging bedraagt in 2022 circa + 0,1% ten
opzichte van de situatie waarin de afbouw van de dubbele AHK in het
referentieminimumloon niet zou zijn getemporiseerd.
Financiële gevolgen
De maatregel leidt tot hogere uitkeringen en daarmee hogere uitkeringslasten voor de bijstandsregelingen en de Anw.
Tabel 1: Budgettair effect van de wetswijziging
2021
Budgettair effect
(x € mln.)

–

2022

2023

2024

2025

2026

15,1

20,5

21,1

21,7

22,5

Gevolgen voor de uitvoering
De maatregel betreft een aanpassing van de hoogte van de uitkeringsbedragen. Dit heeft geen uitvoeringstechnische gevolgen omdat de enige
consequentie is dat bij de reguliere wijziging van de normbedragen iets
andere normbedragen in de systemen verwerkt dienen te worden.
Gemeenten, SVB en UWV worden halfjaarlijks geïnformeerd over de
aangepaste normen
§ 2.3 Algemene ouderdomswet (artikelen III en V)
Voor de datum van inwerkingtreding van de Algemene ouderdomswet
(hierna: AOW) op 1 januari 1957 konden personen niet verzekerd zijn.
Personen die vóór 1 januari 2007 de AOW-leeftijd hebben bereikt, zouden
daarom gekort worden op hun AOW-pensioen. Om dit te voorkomen is in
artikel 55 AOW een overgangsregeling getroffen. Deze regeling houdt in
dat personen onder voorwaarden geacht worden verzekerd te zijn
geweest vanaf het bereiken van het 15e levensjaar tot 1 januari 1957.
Om voor de voordelen van artikel 55 AOW in aanmerking te komen,
worden in artikel 55 en 56 AOW-voorwaarden gesteld. Een betrokken
persoon moet gedurende zes jaar na het 59e levensjaar in Nederland
hebben gewoond en moet de Nederlandse nationaliteit hebben. De
regeling geldt voorts alleen zolang een persoon in Nederland woont.
In het kader van de nationaliteitseis is in het Besluit gelijkstelling
niet-Nederlanders met Nederlanders geregeld in welke gevallen personen
met een andere nationaliteit voor toepassing van de nationaliteitseis voor

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

21

toekenning van de overgangsvoordelen met Nederlanders gelijkgesteld
moeten worden. Daarnaast heffen een aantal bilaterale- en multilaterale
socialezekerheidsverdragen de nationaliteitseis op. Daardoor is de
voorwaarde van de Nederlandse nationaliteit eigenlijk geen onderscheidende voorwaarde meer. Het overgrote deel van de AOW-gerechtigden
voldoet aan de nationaliteitseis. Een klein aantal personen kan echter niet
gelijkgesteld worden en ondervindt dus een korting op het AOW-pensioen. Deze wijziging zorgt ervoor dat ongeveer 439 mensen op grond van
het vervallen van het nationaliteitsvereiste binnen de AOW recht gaan
krijgen op AOW. Binnen 5 jaar, na 2022, kunnen nog eens een kleine
honderd personen in aanmerking komen voor overgangsvoordelen. Dit
betreft enkel tijdvakken van vóór 1 januari 1957. De SVB schat in dat de
uitkeringslasten het eerste jaar maximaal € 400.000 bedragen en dat dat
bedrag jaarlijks zal afnemen.
Het voorstel is om artikel 56, onder a, AOW, waarin de Nederlandse
nationaliteit als voorwaarde wordt gesteld, te schrappen. Nationaliteit is
daardoor geen voorwaarde meer om voor de voordelen van artikel 55
AOW in aanmerking te komen. Op grond van artikel 57, onderdeel a, AOW
kunnen bij AMvB voorwaarden worden gesteld om niet-Nederlanders met
Nederlanders gelijk te stellen ten behoeve van de nationaliteitseis uit
artikel 56 AOW. Omdat de nationaliteitseis uit artikel 56 AOW geschrapt
wordt, heeft de delegatiebepaling uit artikel 57 AOW geen nut meer. Ook
artikel 57, onderdeel a, AOW kan daarom komen te vervallen. Het Besluit
gelijkstelling niet-Nederlanders met Nederlanders, dat op artikel 57,
onderdeel a, AOW is gebaseerd, kan worden ingetrokken.
De aanleiding voor de wetswijziging, is dat de SVB heeft geconstateerd
dat het hanteren van het nationaliteitsvereiste op gespannen voet staat
met (internationale) non-discriminatiebepalingen. Omdat de wetswijziging
niet het gevolg is van een procedure over de overgangsvoordelen uit
artikel 55 AOW, valt echter niet met zekerheid vast te stellen vanaf welk
moment deze strijdigheid speelt.
Inwerkingtreding en uitvoering
Bij het bepalen van de ingangsdatum van de wijziging, is een afweging
gemaakt tussen het belang van de betrokken AOW gerechtigde personen,
de historische achtergrond van deze wetswijziging en de uitvoerbaarheid
van de nieuwe regels. Op basis van deze afweging is besloten om de
wetswijziging zonder terugwerkende kracht in werking te laten treden. Er
wordt in plaats daarvan aansluiting gezocht bij de staande uitvoeringspraktijk van de uitvoerder van de AOW, de SVB. In dat kader geldt het
volgende.
Uit de rechtspraak over de herziening van rechtens onaantastbare
besluiten volgt dat de SVB in beginsel niet gehouden is om een besluit,
dus ook de uitkering waarop dat besluit betrekking heeft, voor het
verleden te herzien. Het is de SVB echter niet verboden om ook voor het
verleden te herzien. Voor nieuwe pensioenen geldt dat artikel 16 AOW
bepaalt dat een AOW-pensioen in ieder geval met een terugwerkende
kracht van een jaar kan worden toegekend. In bijzondere gevallen is
daarnaast de SVB bevoegd om een pensioen met langere terugwerkende
kracht toe te kennen. De SVB hanteert in dat kader sinds het begin van de
jaren negentig van de vorige eeuw het beleid om het financiële nadeel dat
een persoon heeft geleden door de te late toekenning van pensioen te
compenseren door het verlenen van terugwerkende kracht aan de
toekenning van het pensioen. Het beleid van de SVB is echter tevens om
de terugwerkende kracht te beperken tot ten hoogste vijf jaren. Dit beleid
komt ook in de situatie die hier aan de orde is niet onredelijk over. Het is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

22

immers niet onwaarschijnlijk dat een deel van de personen een uitkering
op basis van de Wet aanvullende inkomensvoorzieningen ouderen heeft
ontvangen en dus geen financieel nadeel heeft geleden. Waar nodig kan
de SVB verder van haar beleid afwijken en maatwerk leveren.
§ 2.4 Arbeidswet 2000 BES (artikel IV)
Voor de gehele bevolking van Sint Eustatius is Emancipatiedag (1 juli)
een historische dag van betekenis. Om de bijzondere status en het belang
van de viering van de Emancipatiedag te onderstrepen, hebben de
partijen die deelnemen in de «Central Dialogue Statia», waar
Sint-Eustatius deel vanuit maakt, de wens uitgesproken om deze dag aan
te merken als officiële feestdag in de Arbeidswet 2000 BES. Dit betekent
dat werknemers op wie de Arbeidswet 2000 BES van toepassing is en die
vanwege de aard van hun werk op die dag moeten werken, recht hebben
op een wettelijke toelage.
Daarnaast is er traditioneel het meerdaagse carnavalsfestival waarbij
Carnavalsmaandag als officiële feestdag is opgenomen in de Arbeidswet
2000 BES. Op verzoek van partijen komt er een «uitruil» tot stand, waarbij
de dag nadat de Carnavalsoptocht wordt gehouden op Sint Eustatius als
officiële feestdag wordt ingeleverd. Het aantal officiële feestdagen blijft
daardoor op Sint Eustatius gelijk. Deze wijziging is dus kostenneutraal.
Partijen hebben aangegeven vooruitlopend op deze wetswijziging de
beoogde uitrol al op informele wijze te willen realiseren, op basis van
afspraken tussen werkgevers en werknemers.
Met de wijziging van artikel 23, eerste en derde lid, van de Arbeidswet
2000 worden Emancipatiedag en de uitruil met de dag nadat de Carnavalsoptocht wordt gehouden voor Sint Eustatius geregeld.
Voor de volledigheid wordt nog opgemerkt dat deze wijziging geen
betrekking heeft op de openbare lichamen Bonaire en Saba. Voor Bonaire
heeft reeds eerder een overeenkomstige uitruil van feestdagen plaatsgevonden, waarbij de zogeheten «Dia di Rincon» voor de Carnavalsmaandag
in de plaats is gekomen.
§ 2.5 Toeslagenwet, Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten en Wet inkomensvoorziening oudere
werklozen (artikelen VII, X, onderdeel G, en XIX)
Met de artikelen VII, X, onderdeel G, en XIX wordt een omissie hersteld
in het kader van het wetsvoorstel tot wijziging van de Participatiewet in
verband met het uitsluiten van fraudevorderingen bij de vermogenstoets
en het beperken van het verbod tot medewerking aan een schuldregeling
bij een fraudevordering tot gevallen van opzet of grove schuld (Kamerstukken II 2019/20, 35 374, A) dat momenteel wordt behandeld in de Eerste
Kamer. Het gaat om een omissie in de bij amendement ingebrachte
onderdelen van voornoemd wetsvoorstel (Kamerstukken II 2019–2020,
35 374, 11). Uit de toelichting bij het amendement blijkt dat het de
bedoeling is om het geharmoniseerde handhavings- en sanctiestelsel in
de sociale zekerheid te behouden en dat daarom alle vergelijkbare
verbodsbepalingen in de socialezekerheidswetten op dezelfde manier
worden gewijzigd. De betreffende verbodsbepalingen in de Toeslagenwet,
de Wet inkomensvoorziening oudere werklozen (IOW), hoofdstuk 3 van de
Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (hierna:
oWajong) en hoofdstuk 1 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten (hierna: Wajong 2015) zijn echter per abuis niet
gewijzigd. Dat wordt met deze voorgestelde wijzigingen hersteld. Dat
betekent dat UWV na de wijziging de bevoegdheid heeft om – in overeenstemming met de bedoeling van het amendement – ook in de uitvoering

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

23

van de Toeslagenwet, de IOW, de oWajong en de Wajong 2015 mee te
werken aan een minnelijke schuldregeling tegen finale kwijting, tenzij de
vordering is ontstaan als gevolg van opzet of grove schuld als bedoeld in
het Boetebesluit socialezekerheidswetten. Nadat de bij amendement
ingebrachte onderdelen van voornoemd wetsvoorstel in werking zijn
getreden, kan UWV in de uitvoering van de Toeslagenwet, de IOW, de
oWajong en de Wajong 2015 anticiperen op de voorgestelde reparatie.
Deze wijzigingen treden in werking met ingang van de dag na de datum
van uitgifte van het Staatsblad waarin deze wet wordt geplaatst en werken
terug tot en met een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.
§ 2.6 Participatiewet, Wet arbeid en zorg en Ziektewet (artikelen
VI, IX en XXXIII)
Een van de onderdelen uit het wetsvoorstel wijziging van de Participatiewet uitvoeren Breed Offensief (hierna: Breed Offensief)2 betreft het
wegnemen van administratieve knelpunten rond de no-riskpolis voor
werkgevers. De Tweede Kamer heeft het wetsvoorstel Breed Offensief op
13 april 2021 controversieel verklaard. Werkgevers (De Normaalste Zaak)
en gemeenten (VNG, Divosa) hebben gevraagd om het onderdeel
wijziging no-riskpolis uit het wetsvoorstel over te hevelen naar de
Verzamelwet SZW 2022, zodat dit onderdeel nog op 1 januari 2022 in
werking kan treden. Voor het wetsvoorstel Breed Offensief is die datum
niet meer haalbaar. Met het opnemen van de wijziging no-riskpolis in de
Verzamelwet SZW 2022 wordt aan deze wens tegemoetgekomen.
De regering heeft hierbij mee laten wegen dat dit onderdeel op groot
maatschappelijk draagvlak kan rekenen en dat haars inziens het controversieel verklaren van het wetsvoorstel Breed Offensief niets te maken had
met dit onderdeel van het wetsvoorstel. Dit onderdeel is technisch van
aard en niet omstreden. De Raad van State heeft hierover bij het
wetsvoorstel Breed Offensief geen opmerkingen gemaakt. UWV heeft in
haar uitvoeringstoets van 30 januari 2020 aangegeven dat invoering per
1 januari 2022 uitvoerbaar is.
Het wegnemen van administratieve knelpunten rond de no-riskpolis
voor werkgevers is uitgebreid toegelicht in de memorie van toelichting
van het wetsvoorstel Breed Offensief3. Samengevat komt het voorstel op
het volgende neer. Mensen uit de doelgroep banenafspraak of beschut
werk die met loonkostensubsidie van de gemeente werken vallen thans al
onder de no-riskpolis van UWV. Als zij ziek worden betaalt de werkgever
het loon door en ontvangt de werkgever een ziektewetuitkering ter
compensatie van UWV. De ziektewetuitkering is gebaseerd op het laatste
loon. De loonkostensubsidie door de gemeente moet op grond van de
Participatiewet bij ziekte stoppen en worden hervat bij herstel, om
dubbele compensatie te voorkomen.
In de huidige situatie doet zich een aantal knelpunten voor. Ten eerste is
het lastig voor werkgevers dat ze een werknemer bij ziekte bij twee
loketten moeten ziek- en betermelden: bij UWV (vanwege de no-riskpolis)
en bij de gemeente (vanwege het stopzetten en hervatten van de
loonkostensubsidie). Ten tweede leidt het systeem voor ziek- en betermelding tot allerlei verrekeningen tussen gemeenten en werkgevers
omdat het werkproces bij de uitbetaling no-riskpolis en het proces met
loonkostensubsidie niet synchroon lopen. Het verrekenen van bedragen is
voor werkgevers en gemeenten bewerkelijk, kost tijd en gaat niet altijd
goed.
Voor deze knelpunten heeft een extern adviseur (GIDSZ organisatieadvies) een oplossing gevonden:
2
3

Kamerstukken II, 2019/20, 35.394.
Kamerstukken II, 2019/20, 35.394, nr. 3, hoofdstuk 6.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

24

C Tijdens ziekte van een werknemer, waarvoor de no-riskpolis en
loonkostensubsidie van toepassing is, loopt de loonkostensubsidie van
gemeenten door.
C De ziektewetuitkering (uitkering no-riskpolis) van UWV aan de
werkgever wordt gebaseerd op het loonwaardepercentage dat door de
gemeente wordt vastgesteld en geregistreerd en beschikbaar wordt
gesteld aan UWV. UWV mag hierop afgaan.
Deze oplossing kon op brede instemming van alle betrokken partijen
(sociale partners, UWV, VNG, Inlichtingenbureau) rekenen en is verwerkt
in het wetsvoorstel Breed Offensief. Op verzoek van UWV is deze nieuwe
systematiek ook doorgetrokken naar andere vormen van samenloop
tussen loonkostensubsidie en uitkeringen op grond van de Ziektewet en
Wet arbeid en zorg.
De loonkostensubsidie (die bij ziekte blijft doorlopen) biedt werkgevers
een compensatie voor de verminderde productiviteit van de werknemer
met een arbeidsbeperking. De ZW-uitkering no-riskpolis biedt werkgevers
daarnaast een compensatie voor de loonkosten bij ziekte voor het
productieve deel van de loonkosten (loonwaarde). Het voorstel voorkomt
verrekeningen tussen gemeenten en werkgevers en tussen UWV en
gemeenten, dubbele ziekmeldingen en scheelt veel tijd en energie. Een
voorbeeld: als de loonwaarde wordt vastgesteld op 60% berekent de
gemeente op basis daarvan de hoogte van de loonkostensubsidie aan de
werkgever. Dat is dan 40% verhoogd met werkgeverslasten. Dit verandert
niet. De loonkostensubsidie blijft in de nieuwe situatie bij ziekte doorlopen
en wordt dus, anders dan nu, niet stopgezet en hervat bij herstel. De
uitkering no-riskpolis die UWV daarnaast aan de werkgever uitkeert is dan
60% van het laatste loon.4 De berekening van de no-riskpolis door UWV is
dus anders dan nu.
Voor lopende gevallen wordt overgangsrecht getroffen. Dit betekent dat
UWV en gemeenten bij nieuwe ziektegevallen vanaf 1 januari 2022 de
nieuwe werkwijze toepassen. Bij ziektegevallen die zijn aangevangen voor
de datum van inwerkingtreding en die voortduren tot na deze datum
hanteren UWV en gemeenten nog de oude werkwijze. Bij betermelding
geeft UWV dit door aan de gemeente, wordt de ZW-betaling beëindigd en
de loonkostensubsidiebetaling hervat door de gemeente. Omdat de
meeste ziektegevallen kortdurend zijn zal de uitloop in de meeste gevallen
beperkt zijn.
Net als in het wetsvoorstel Breed Offensief werkt de nieuwe systematiek
ook door naar uitkeringen zwangerschaps- en bevallingsverlof op grond
van de Wet arbeid en zorg (Wazo). Dit is een verbetering ten opzichte van
de huidige situatie, waarbij samenloop tussen loonkostensubsidie en deze
Wazo-uitkeringen niet wettelijk is geregeld en dus kan cumuleren
waardoor overcompensatie voor de werkgever ontstaat. De Wazo-uitkeringen zwangerschaps- en bevallingsverlof kennen een uitkeringsniveau
van 100% van het dagloon en worden ten behoeve van de werknemer aan
de werkgever uitbetaald. De wijziging betekent dat bij samenloop van
loonkostensubsidie met Wazo-uitkeringen zwangerschaps- en bevallingsverlof de loonkostensubsidie doorloopt en dat deze Wazo-uitkeringen
worden gebaseerd op de loonwaarde. De werknemer blijft het salaris
behouden bij verlof. Andere verlofvormen op grond van de Wazo hebben
een ander regime en achtergrond. Zo is er bij deze andere verlofvormen
geen recht op loondoorbetaling. Hierdoor is thans niet te overzien of de
werknemer er door de nieuwe systematiek op achteruit zou gaan. Daarom
werkt de nieuwe systematiek in dit wetsvoorstel alleen door naar
4

In aansluiting bij de huidige berekening van de no-riskpolis wordt deze ook in dit voorstel in het
tweede ziektejaar gebaseerd op 70% van het laatste loon. In het tweede ziektejaar is de formule
dus: 70% van het loonwaardepercentage maal het laatste loon.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

25

Wazo-uitkeringen bij zwangerschaps- en bevallingsverlof. Wel wordt met
UWV en andere betrokken partijen bezien of ook voor de andere
Wazo-verlofvormen op termijn verbeteringen mogelijk zijn die erop
gericht zijn samenloop met loonkostensubsidie in goede banen te leiden.
Financiële gevolgen:
Wat betreft de financiële gevolgen van de wijzigingen geldt het
uitgangspunt van budgettaire neutraliteit. Wel is er sprake van
verschuiving in financiële stromen. Sinds de invoering van de wet
harmonisatie instrumenten arbeidsbeperkten5voert UWV de no-riskpolis
uit voor de gehele doelgroep van de banenafspraak. Omdat deze
landelijke no-riskpolis zijn basis vindt in de Ziektewet treden er kosten op
in de begroting van SZW. Hiervoor zijn middelen ten behoeve van de
no-riskpolis in het Gemeentefonds verschoven naar de begroting van
SZW. Omdat UWV het volledige loon compenseerde bij ziekte was het
wettelijk bepaald dat gemeenten de loonkostensubsidie aan de werkgever
stop moesten zetten om overcompensatie voor werkgevers te voorkomen.
Het gevolg hiervan was dat gemeenten minder uitgaven hadden in het
inkomensdeel van de Participatiewet. Het Rijk maakte daarentegen meer
kosten, doordat UWV het volledige loon compenseerde bij ziekte. Deze
middelen zijn daarom destijds verschoven vanuit het inkomensdeel van
de Participatiewet naar de Ziektewet.
Door de wijzigingen in dit wetsvoorstel blijft UWV de uitvoerder van de
no-riskpolis, maar hoeven gemeenten de loonkostensubsidie aan de
werkgever niet meer stop te zetten bij ziekte. Daarom dient de uitname uit
het inkomensdeel van de Participatiewet te worden teruggedraaid.
Tevens brengen de wijzigingen uitvoeringskosten met zich mee. Onder
andere voor het opzetten en ontsluiten van gegevensuitwisseling tussen
UWV en gemeenten en het wijzigen van werkprocessen bij UWV. In zijn
aanvullende uitvoeringstoets heeft UWV aangegeven dat de uitvoeringskosten structureel circa 1 mln. bedragen. Deze uitvoeringskosten zijn
gedekt binnen de bestaande middelen op de SZW-begroting. Onderstaande tabel geeft de financiële gevolgen van de wijzigingen weer. Deze
waren al onderdeel van het wetsvoorstel Breed Offensief en waren in die
hoedanigheid al verwerkt. De wijzigingen treden ook bij het wetsvoorstel
Breed Offensief per 1 januari 2022 in werking.
(bedragen afgerond op mln. euro)
No-riskpolis
w.v. terugboeking uitgaven Ziektewet (LKS)
w.v. toevoeging macrobudget Participatiewet
Uitvoeringskosten No-riskpolis

2020

2021

2022

2023

2024

0

0

0

1

0
– 25
25
1

0
– 28
28
1

0
– 30
30
1

§ 2.7 Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten
(artikel X, onderdelen B tot en met D)
De plichten en rechten in de oude Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (voor mensen die voor 1-1-2010 voor de eerste
keer Wajong hebben aangevraagd en gekregen, hierna: Wajong) en de
Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten 2010 (voor
mensen die tussen 1-1-2010 en 1-1-2015 voor de eerste keer Wajong
hebben aangevraagd en gekregen, hierna Wajong2010) zijn met ingang
van 1 januari 2021 zo veel mogelijk geharmoniseerd met de wet Vereenvoudiging Wajong. Artikel 2:39 van de Wajong2010 bevat nog
re-integratieverplichtingen als voorwaarden voor inkomensondersteuning. Op dit moment kan het niet opvolgen van deze verplichtingen
5

Stb. 2015, 547.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

26

leiden tot het stopzetten van de inkomensondersteuning. Dit is een
afwijking van de verplichtingen en maatregelen in de oWajong. Tot en met
december 2020 konden Wajongers overstappen van de oWajong naar de
Wajong2010. De mogelijkheid tot overstappen is sinds 1 januari 2021 met
de wet Vereenvoudiging Wajong afgesloten. Wajongers zijn er bij de
overstapmogelijkheid op gewezen dat er geen relevante verschillen zitten
in de rechten en plichten tussen de oWajong en de Wajong2010 terwijl zij
er mogelijk wel financieel op vooruitgaan.
Om de verschillen weg te werken en aan het harmonisatiedoel te
voldoen is het voorstel de re-integratieverplichtingen in artikel 2:39, derde
lid, te laten vervallen als voorwaarden voor inkomensondersteuning. In
plaats daarvan worden deze re-integratieverplichtingen ondergebracht in
de artikelen 2:31, tweede lid, en 2:32, tweede lid, van de Wajong2010,
waarin de re-integratieverplichtingen zijn geregeld.
Hiermee worden de rechten en plichten van de Wajong2010 vergelijkbaar met die van de oWajong. Dit betekent dat het meewerken aan
activiteiten gericht op inschakeling van de arbeid of aan aanpassen van de
arbeidsplaats en aan persoonsgebonden voorzieningen geen voorwaarden meer zijn voor inkomensondersteuning (huidig artikel 2:39, derde lid,
onderdelen a en b). Ook zijn het proberen te verkrijgen van passende
arbeid en het in dat kader niet stellen van belemmerende eisen geen
voorwaarden meer voor inkomensondersteuning (huidig artikel 2:39,
derde lid, onderdelen d en e). Het recht op inkomensondersteuning
vervalt dus niet langer wanneer niet aan deze vier genoemde
voorwaarden voldaan wordt.
De voorwaarden vallen met de voorgestelde wijzigingen van de
artikelen 2:31 en 2:32 onder de verplichtingen die horen bij het recht op
arbeidsondersteuning. Wanneer niet aan de verplichtingen bij het recht op
arbeidsondersteuning voldaan wordt legt het UWV een maatregel op. In
het Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten wordt bepaald wat voor
een maatregelen UWV moet opleggen bij het niet nakomen van verplichtingen. Het Maatregelenbesluit moet aangepast worden om maatregelen
te verbinden aan het niet nakomen van de verplichtingen zoals die
worden opgenomen in de nieuwe artikelen 2:31, tweede lid en 2:32,
tweede lid.
Het voornemen is om het Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten
zo aan te passen dat voor de verplichtingen in de nieuwe onderdelen c en
d van artikel 2:32, tweede lid, een maatregel van de derde categorie
opgelegd moet worden. Zonder deze wijziging gelden voor deze onderdelen namelijk maatregelen van de vierde categorie die in de praktijk net
zo zwaar zijn als het verliezen van het recht op inkomensondersteuning.
Deze aanpassing is daarmee nog noodzakelijk om de verplichtingen in de
oWajong en Wajong2010 te harmoniseren.
Ook is het voornemen om het Besluit ontheffing verplichtingen sociale
verzekeringswetten zo aan te passen dat de ontheffingen die nu gelden
voor artikel 2:39, derde lid, onderdelen d en e, ook gelden voor het nieuwe
artikel 2:32, tweede lid, onderdelen c en d. Aan 2:32 wordt een nieuw
vijfde lid toegevoegd waardoor het bij AMvB mogelijk is een ontheffing te
regelen voor de nieuwe verplichtingen in 2:32, tweede lid, onderdelen c
en d. Hierdoor wordt het mogelijk het Besluit ontheffing verplichtingen
sociale zekerheidswetten aan te passen waardoor de ontheffingen voor
huidig artikel 2:39, derde lid, onderdelen d en e straks gelden voor de
verplaatste verplichtingen.
In het voorstel blijft artikel 2:39, derde lid, in stand voor wat betreft het
huidige onderdeel c, de verplichting om mee te werken aan het opstellen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

27

van een participatieplan. Hiermee blijft het meewerken aan het opstellen
van een participatieplan en daarmee arbeidsondersteuning voorwaardelijk
voor inkomensondersteuning. Deze voorwaarde is belangrijk om de
participatie van Wajongers te bevorderen. Zonder deze voorwaarde is het
mogelijk om een Wajong-uitkering te krijgen, en zonder consequenties
niet mee te werken aan re-integratie. Dat past niet bij de geest van de wet
en het beleid van het kabinet waarbij het de bedoeling is om Wajongers
en andere arbeidsongeschikten zoveel mogelijk te laten participeren.
In het voorstel verdwijnt de tweede volzin uit artikel 2:39, vijfde lid.
§ 2.8 Wet financiering sociale verzekeringen (artikel XIV,
onderdeel A)
Met deze wijzigingen wordt een aantal technisch onwenselijke
uitkomsten van de huidige werkwijze bij de herziening van het maximumdagloon en het maximumpremieloon voorkomen, zonder dat er iets
wijzigt aan het principe van de koppeling aan het minimumloon. Doel is te
zorgen voor eenduidige regels over het indexeren van het maximumpremieloon en van het maximumdagloon voor de uitkeringen, waarbij het
maximumpremieloon en het maximumdagloon op jaarbasis per 1 januari
van het jaar gelijk zijn aan elkaar.
Op dit moment stijgt het maximumpremieloon (het loon tot waarover er
maximaal premies werknemersverzekeringen en inkomensafhankelijke
bijdrage Zorgverzekeringswet worden betaald) mee met het minimumloon per dag. De uitkeringen van de werknemersverzekeringen stijgen met
het minimumloon per maand. Het maximumdagloon is op dit moment
gedefinieerd als het maximumpremieloon, herleid naar een dag (1/261e).
Het maximumpremieloon wordt, om uitvoeringstechnische redenen, naar
beneden afgerond op hele euro’s. Het maximumdagloon, en de daglonen
die ten grondslag liggen aan een uitkering, worden afgerond op hele
eurocenten. Dat zorgt in de praktijk voor een aantal problemen.
Het eerste probleem is dat de stijging van het maximumdagloon niet
exact gelijk is aan de stijging van de uitkeringen. Dat komt, naast de
genoemde afrondingswijze, ook doordat de uitkeringen stijgen met het
minimumloon per maand, terwijl het maximumdagloon (indirect)
meestijgt met het minimumloon per dag. Hierdoor kan de stijging van het
maximumdagloon afwijken van de stijging van een uitkering, wat
verwarrend kan zijn voor de uitkeringsontvanger.
Het tweede probleem is dat het maximumdagloon vanwege de
verschillen in afronding niet gelijk is aan 1/261e van het maximumpremieloon. Dat maakt de herziening van beide bedragen lastig controleerbaar voor bijvoorbeeld private verzekeraars, die deze bedragen voor
hun eigen producten ook gebruiken.
Met de voorgestelde wijziging worden deze problemen voorkomen. Na
de wijziging wordt het maximumpremieloon vastgesteld op een veelvoud
van 2,61. Omdat het maximumdagloon gelijk is aan 1/261e van het
maximumpremieloon, stijgen beide dan voortaan altijd in exact dezelfde
mate. Voor de heffing van de premies werknemersverzekeringen wordt
het maximumpremieloon op jaarbasis afgerond op hele euro’s. Dat
gebeurt in de praktijk nu ook al. Deze afronding wordt nu opgenomen in
het wetsartikel. Tot slot wordt, net als voor de uitkeringen in de praktijk al
gebeurt, voortaan herzien met de stijging van het minimumloon per
maand, in plaats van het minimumloon per dag. Dat heeft geen structureel effect op de uitkeringshoogtes, want het minimumloon per dag en
het minimumloon per maand stijgen op langere termijn in dezelfde mate.
Per halfjaarlijkse aanpassing kan het op dit moment echter zo zijn dat de
stijging van het maximumdagloon en het dagloon van een uitkering een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

28

paar honderdste procent van elkaar afwijken. De bedragen verschillen dan
eenmalig een paar cent van elkaar. Door alles te baseren op de stijging
van het minimumloon per maand wordt dat voortaan voorkomen.
Het verschil tussen de huidige werkwijze, en de werkwijze na de
voorgestelde wetwijziging wordt geïllustreerd in onderstaande tabellen.
Daarbij wordt verondersteld dat de contractloonstijging voor elke periode
1 procent is. Het minimumloon per maand, dat wordt afgerond op een
veelvoud van 60 cent, stijgt daardoor net iets meer of minder dan 1
procent. Het minimumloon per dag stijgt door afronding soms weer met
een iets ander percentage.
In de huidige situatie wordt het maximumpremieloon naar beneden
afgerond. Het maximumdagloon wordt afgeleid van het afgeronde
maximumpremieloon. De stijging van het maximumdagloon (het
maximum voor loongerelateerde uitkeringen) is daardoor vaak niet gelijk
aan de indexatie van de uitkering zelf (deze stijgen met het minimumloon
per maand).
Huidige systematiek

periode 1

2

3

4

5

Minimumloon per maand
stijging
Minimumloon per dag
stijging

€ 1.684,80

€ 1.701,60
1,00%
€ 78,54
1,00%

€ 1.718,40
0,99%
€ 79,31
0,98%

€ 1.735,80
1,01%
€ 80,11
1,01%

€ 1.753,20
1,00%
€ 80,92
1,01%

Maximumpremieloon
stijging
Maximumdagloon
stijging

€ 58.311,00

€ 58.896,00
1,00%
225,66
1,01%

€ 59.474,00
0,98%
227,87
0,98%

€ 60.074,00
1,01%
230,17
1,01%

€ 60.681,00
1,01%
232,49
1,01%

€ 77,76

223,41

In de situatie na wetswijziging wordt het maximumpremieloon eerst
afgerond op een veelvoud van 2,61. Omdat het maximumdagloon
gedefinieerd blijft als 1/261e van het maximumpremieloon stijgen beide
voortaan in dezelfde mate. Daarnaast wordt voortaan het minimumloon
per maand gebruikt als stijgingspercentage, waardoor uitkeringen en het
maximumdagloon ook altijd in dezelfde mate stijgen. Voor de premieinning blijft het maximumpremieloon (naar beneden) afgerond worden op
hele euro’s.
Na wetswijziging

periode 1

2

3

4

5

Minimumloon per maand
stijging

€ 1.684,80

€ 1.701,60
1,00%

€ 1.718,40
0,99%

€ 1.735,80
1,01%

€ 1.753,20
1,00%

€ 58.310,01

€ 58.894,65
1,00%

€ 59.476,68
0,99%

€ 60.076,98
1,01%

€ 60.679,89
1,00%

€ 58.310,00

€ 58.894,00

€ 59.476,00

€ 60.076,00

€ 60.679,00

223,41

225,65
1,00%

227,88
0,99%

230,18
1,01%

232,49
1,00%

Maximumpremieloon
afgerond op € 2,61
Stijging
Maximumpremieloon
tbv premie-inning
Maximumdagloon
stijging

De nieuwe indexeringswijze treedt in werking met ingang van 1 januari
2022. Daardoor wordt deze van toepassing op indexeringen die plaatsvinden vanaf die datum. Op de indexeringen die daarvoor zijn gedaan,
waaronder de indexering die ingaat op 1 januari 2022, blijft de oude
indexeringswijze van toepassing.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

29

§ 2.9 Wet financiering sociale verzekeringen en Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen (artikelen XIV, onderdelen D en E,
en XXXII, onderdelen E en K).
In artikel 29b, van de Ziektewet (hierna: ZW) is de zogenaamde
no-riskpolis geregeld. Met de no-riskpolis in de ZW is beoogd om
werkgevers over de streep te trekken om werknemers met een verhoogd
risico op arbeidsongeschiktheid in dienst te nemen en een dienstverband
aan te bieden. Indien de werknemer met een no-riskpolis uitvalt wegens
ziekte, heeft deze werknemer namelijk recht op ziekengeld van het UWV.
Doordat UWV ziekengeld betaalt, wordt de werkgever financieel gecompenseerd voor het loon dat hij aan zijn werknemer moet doorbetalen
tijdens ziekte. En in geval van langdurig verzuim welke tot een
WIA-uitkering leidt, hoeft de werkgever daar niet de financiële risico’s van
te dragen. Voor de werkgever die eigenrisicodrager is voor de WGA,
betekent dit dat hij de WGA-uitkering niet zelf hoeft te betalen.6 Voor de
publiek verzekerde werkgever betekent dit dat hiermee een verhoging van
de gedifferentieerde premie voorkomen wordt.7 Hiermee is door de
wetgever beoogd om drempels weg te halen, zodat werkgevers aan
personen uit deze groepen toch een dienstverband zullen aanbieden. Deze
regeling leidt er in de praktijk echter ook toe dat UWV nu in bepaalde
situaties (achteraf) fictieve ZW-rechten moet vaststellen. Dit is onwenselijk. Hierna wordt eerst de huidige regeling geschetst. Vervolgens wordt
de voorgestelde wijziging toegelicht.
De regeling leidt ertoe dat bij een te late aanvraag het ziekengeld niet
meer tot uitbetaling kan komen, omdat het ziekengeld over ten hoogste
een jaar met terugwerkende kracht wordt uitbetaald. Echter, de werkgever
kan nog wel UWV verzoeken om het recht op ziekengeld te beoordelen.
Deze fictieve ziekengeldclaim kan aantrekkelijk zijn voor de werkgever die
eigenrisicodrager is, want dit betekent dat de werkgever de aansluitende
WGA-uitkering niet zelf hoeft te betalen. Ook voor de publiek verzekerde
werkgever kan dit aantrekkelijk zijn omdat hij hiermee een verhoging van
de gedifferentieerde premie voorkomt. Hierdoor is het in de huidige
regeling financieel aantrekkelijk voor werkgevers om zelf – of door een
daarin gespecialiseerd bureau – in hun administratie c.q. archieven op
zoek te (laten) gaan naar langdurig zieke werknemers die achteraf
mogelijk recht op ziekengeld zouden hebben gehad. Dit leidt ertoe dat
UWV nu een toenemend aantal verzoeken van werkgevers ontvangt om
vast te stellen of er in het verre verleden (soms zelfs na 7 jaar) recht zou
zijn geweest op ziekengeld als tijdig een claim zou zijn gedaan.
Aangezien in dit soort situaties het ziekengeld niet meer tot uitbetaling
kan komen, moet UWV in deze situaties uitsluitend voor de hierboven
geschetste mogelijke WIA-gevolgen (toerekening of premielasten) een
fictief recht op ziekengeld vaststellen. Mogelijk moet de verzekerde
daarvoor worden onderzocht door een arts van UWV. UWV moet ook aan
de verzekerde brieven sturen over een recht op ziekengeld, dat nooit tot
uitbetaling kan komen. Dit is een onbedoeld en onwenselijk gevolg van de
huidige redactie van de artikelen 117b, derde lid, onderdeel c, van de Wet
financiering sociale verzekeringen (hierna: Wfsv) en artikel 82, zesde lid,
van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: WIA). Het is
ongewenst en past niet in de structuur van deze wetgeving om fictieve
rechten vast te stellen, terwijl het beoogde doel van de no-riskpolis –
namelijk het over de streep trekken van werkgevers om iemand in dienst
6
7

Artikel 82, zesde lid, Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen.
De WGA-uitkering wordt in dit geval niet betaald uit de Werkhervattingskas (artikel 117b, eerste
lid, Wet financiering sociale verzekeringen, hierna: Wfsv), die wordt gevuld met de door
werkgevers opgebrachte gedifferentieerde premies (artikel 33, tweede lid, en artikel 38 Wfsv).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

30

te nemen met een arbeidsongeschiktheidsverleden – hier niet meer mee
wordt bereikt.
Daarom wordt wijziging voorgesteld van artikel 17b, derde lid,
onderdeel c, van de Wfsv en artikel 82, zesde lid, van de Wet WIA.
De voorgestelde aanpassingen van de WIA en de Wfsv zijn erop gericht
om de voordelen van een fictieve claim op ziekengeld weg te nemen. Die
voordelen zijn – in het geval de werkgever die eigenrisicodrager is – het
niet hoeven dragen van de kosten van de WGA-uitkering en – in het geval
van de publiek verzekerde werkgever – het voorkomen van een verhoging
van de gedifferentieerde premie. Om dit te bereiken wordt ten eerste
voorgesteld artikel 82, zesde lid, van de WIA zodanig aan te passen dat
uitsluitend in het geval dat het ziekengeld daadwerkelijk is uitbetaald of
nog tot uitbetaling kan worden gekomen, de eigenrisicodrager niet de
kosten voor de WGA-uitkering draagt waarop op grond van de
no-riskpolis aanspraak kan worden gemaakt. Ten tweede wordt ten
aanzien van de publiek verzekerde werkgever voorgesteld artikel 117b,
derde lid, onderdeel c, Wfsv zodanig aan te passen dat uitsluitend in het
geval het ziekengeld daadwerkelijk is uitbetaald of nog tot uitbetaling kan
worden gekomen, de WGA-uitkering niet ten laste van de Werkhervattingskas wordt betaald. De voorgestelde wijzigingen in beide bepalingen
regelen dit. De toevoegingen hebben betrekking op zowel het ziekengeld
als bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdelen d, e, f of g, van de
Ziektewet als op het ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid,
onderdelen a, b en c, ZW dat is toegekend direct aansluitend op een
dienstbetrekking waarin recht op ziekengeld als bedoeld in artikel 29,
tweede lid, onderdeel e, f of g, ZW bestond.
Door deze beperking valt de reden voor een fictieve claim op ziekengeld
weg. Deze kan er immers niet meer toe leiden dat de eigenrisicodrager
niet (meer) de kosten van de WGA-uitkering hoeft te dragen of dat de
publiek verzekerde werkgever een verhoging van de gedifferentieerde
premie voorkomt. Hiervoor wordt aangesloten bij de al bestaande termijn
voor het met terugwerkende kracht uitbetalen van ziekengeld. Ziekengeld
kan achteraf worden geclaimd en met terugwerkende kracht tot ten
hoogste een jaar worden toegekend.8 Dat betekent dat als bijvoorbeeld
pas anderhalf jaar na het ontstaan van de arbeidsongeschiktheid een
melding wordt gedaan bij UWV het ziekengeld alleen over het laatste jaar
wordt toegekend. Voor het eerste half jaar arbeidsongeschiktheid wordt
het ziekengeld in dit voorbeeld niet meer toegekend en daarom ook niet
uitgekeerd.
De maximale duur van het recht op ziekengeld is 104 weken. Als aan de
voorwaarden daarvoor is voldaan, heeft de werknemer na die 104 weken
recht op een WIA-uitkering. Na instroom in de WIA/WGA kan de
werkgever nog een ziekengeldclaim indienen, maar die claim kan alleen
tot uitbetaling komen als die tijdig is gedaan, zoals hiervoor is toegelicht.
Als de termijn van een jaar, waarover het ziekengeld nog met terugwerkende kracht wordt uitbetaald is verstreken, kan de werkgever door de
ziekengeldclaim niet meer voorkomen dat hij de WGA-uitkering zelf moet
betalen (als hij eigenrisicodrager is) of dat zijn gedifferentieerde premie
wordt verhoogd (als hij publiek verzekerd is). Het is redelijk om voor zowel
het claimen van het ziekengeld zelf, als voor de WIA-gevolgen dezelfde
termijn te hanteren.

8

Artikel 38a, negende lid, en artikel 38b, tweede lid, van de Ziektewet.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

31

Ter verduidelijking dient het volgende voorbeeld. Als een werkgever
drie jaar na het ontstaan van de arbeidsongeschiktheid een ziekengeldclaim indient, dan kan er geen ziekengeld meer toegekend en uitbetaald
worden vanwege de termijnoverschrijding. Het ziekengeld wordt immers
toegekend met ten hoogste één jaar terugwerkende kracht. Die termijn is
in dit voorbeeld verstreken nadat het recht op ziekengeld op zijn laatst is
geëindigd (de maximale duur van recht op ziekengeld is immers 104
weken). Als gevolg van het onderhavige voorstel kan de werkgever die
een ziekengeldclaim indient hier niet meer mee voorkomen dat hij de
WGA-uitkering zelf moet betalen (als hij eigenrisicodrager is) of dat die
uitkering wordt meegenomen bij de berekening van de hoogte van zijn
gedifferentieerde premie (als hij publiek verzekerd is).
De beoogde datum van inwerkingtreding voor deze wijziging is
1 januari 2022. Voor verzoeken om recht op ziekengeld vast te stellen, die
gedaan zijn voor het tijdstip van inwerkingtreding, is overgangsrecht
geregeld. De voorgestelde wijzigingen in de WIA en de Wfsv hebben met
name gevolgen als de werknemer al is ingestroomd in de WIA en de
werkgever het financieel risico hier dus voor draagt; als hij eigenrisicodrager is, draagt hij immers de lasten van de WGA-uitkering en als de
werkgever publiek verzekerd is, betaalt hij immers een hogere gedifferentieerde premie. Zonder overgangsrecht zou een werkgever, die al voor het
tijdstip van inwerkingtreding van deze wet heeft verzocht om het recht op
ziekengeld vast te stellen, er achteraf mee geconfronteerd worden dat
deze aanvraag er niet meer toe kan leiden dat hij dit financieel risico niet
zelf hoeft te dragen. Zonder overgangsrecht zou ook een werkgever, aan
wie de WIA-gevolgen nu niet worden toegerekend terwijl op grond van
artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, ZW geen ziekengeld is
toegekend, opeens wel de WGA-uitkering of een hogere gedifferentieerde
premie moeten betalen. Om dit te voorkomen is eerbiedigende werking
nodig. Deze eerbiedigende werking zal tot gevolg moeten hebben dat de
publiek verzekerde werkgever geen hogere gedifferentieerde premie hoeft
te betalen en de werkgever die eigenrisicodrager voor de WGA is niet de
lasten van de WGA-uitkering zelf hoeft te dragen indien:
1. de aanvraag van het ziekengeld voor de datum van inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel is gedaan, ongeacht of daar op die datum al op is
beschikt, en;
2. op grond van artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, ZW
geen ziekengeld is of wordt toegekend.
Daarom wordt voorgesteld om bij wijze van overgangsrecht te regelen
dat in deze situaties de werkgever die eigenrisicodrager is niet zelf de
WGA-uitkering hoeft te betalen terwijl de werkgever die publiek verzekerd
is geen hogere gedifferentieerde premie hoeft te betalen.
Op grond van artikel 83, eerste lid, WIA en artikel 1 van de Regeling
vaststelling periode eigenrisicodragen WGA-uitkeringen draagt de
eigenrisicodrager ten hoogste voor een periode van tien jaar het risico
voor de lasten van de WGA-uitkering, gerekend vanaf het tijdstip waarop
het recht op de WGA-uitkering is ontstaan. Op grond van artikel 117b,
eerste lid, onderdeel a, Wfsv komen WGA-uitkeringen voor dezelfde
periode ten laste van de Werkhervattingskas. Werkgevers die publiek
verzekerd zijn zullen daarom ten hoogste tien jaar een hogere gedifferentieerde premie moeten betalen als een (voormalig) werknemer instroomt in
de WIA. Dat betekent dat aan het voorgestelde artikel 122r Wfsv en artikel
133m WIA voor ten hoogste tien jaar rechten kunnen worden ontleend. In
verband daarmee regelt het voorgestelde tweede lid van beide bepalingen
dat zij tien jaar na de beoogde datum van inwerkingtreding, dus met
ingang van 1 januari 2032, vervallen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

32

Tot slot wordt opgemerkt dat de huidige wet- en regelgeving blijft
gelden in de situatie dat het ziekengeld bij het opleggen van een
maatregel geheel wordt geweigerd en in de situatie dat een uitsluitingsgrond wordt toegepast; de voorgestelde wijziging verandert daar niets
aan.
§ 2.10 Wet kinderopvang (artikel XX, onderdelen B en C)
Aanleiding
Met ingang van 31 januari 2020 is het Verenigd Koninkrijk teruggetreden
uit de Europese Unie (EU). Tot 31 december 2020 gold op basis van het
Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van
Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese
Gemeenschap voor Atoomenergie, 2019/C 384 I/01 van 12 november 2019
(hierna: terugtrekkingsakkoord)9 een overgangsperiode waarin alle
EU-regelgeving nog van toepassing was op het Verenigd Koninkrijk. Per
1 januari 2021 moet het Verenigd Koninkrijk gezien worden als derde land.
Voor het voortzetten van het recht op kinderopvangtoeslag volgens de
Wet kinderopvang in het Verenigd Koninkrijk is het terugtrekkingsakkoord
van belang. In het terugtrekkingsakkoord is namelijk overeengekomen in
welke situatie en voor welke doelgroep export van socialezekerheidsuitkeringen naar het Verenigd Koninkrijk mogelijk blijft. Wanneer deze
bepalingen vertaald worden naar het recht op Nederlandse kinderopvangtoeslag betekent dat het volgende: personen die voor of op 31 december
2020 in het Verenigd Koninkrijk woonden en op basis van artikel 1.6 Wet
kinderopvang kinderopvangtoeslag uit Nederland exporteren, behouden
dit recht zo lang hun verblijf in het Verenigd Koninkrijk ononderbroken
voortduurt. Of een verblijf een ononderbroken karakter heeft, wordt
bepaald door de Europese richtlijn vrij verkeer en verblijf.10
Het recht op export van kinderopvangtoeslag kan ook van toepassing
zijn op personen die voor of op 31 december 2020 nog geen kinderopvangtoeslag ontvingen. Personen die op die datum in het Verenigd
Koninkrijk wonen en onder socialezekerheidswetgeving van Nederland
vallen, hebben recht op export van de kinderopvangtoeslag in het
Verenigd Koninkrijk zo lang hun situatie voortduurt.11 Dus zo lang deze
grensoverschrijdende situatie tussen Nederland en het Verenigd
Koninkrijk blijft bestaan, kunnen deze personen op enig moment recht
hebben op kinderopvangtoeslag uit Nederland. Er hoeft op 31 december
2020 dus nog geen kinderopvangtoeslag ontvangen te worden; bepalend
is dat op dat moment de grensoverschrijdende situatie tussen Nederland
en het Verenigd Koninkrijk met een relatie met socialezekerheidswetgeving al bestond.
Dit komt tot uitdrukking met de voorgestelde wijziging van artikel 1.6
van de Wet kinderopvang door op de ouder of de partner van de ouder dit
artikel van overeenkomstige toepassing te verklaren indien zij binnen de
personele werkingssfeer, bedoeld in de artikelen 30 of 32 van het
terugtrekkingsakkoord vallen. In het nieuwe artikel 1.6b, tweede lid, zijn
ook het tiende en elfde lid opgenomen. Deze leden zijn ingevoegd door

9

EUR-Lex – 12019W/TXT(02) – EN – EUR-Lex (europa.eu).
Richtlijn 2004/38/EG van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het
grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging
van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG,
72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG.
11
Artikel 30, eerste lid, onder c, en artikel 30, tweede lid, in samenhang met artikel 31, tweede
lid, van het terugtrekkingsakkoord.
10

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

33

middel van artikel IIA van de Wet verbetering uitvoerbaarheid toeslagen,
dat op 1 januari 2022 in werking zal treden.
Personen die ná 31 december 2020 in de grensoverschrijdende situatie
zijn gekomen, of waarbij de grensoverschrijdende situatie onderbroken is
of wordt, vallen niet (meer) binnen de personele werkingssfeer van het
terugtrekkingsakkoord en zullen daarom de kinderopvangtoeslag niet naar
het Verenigd Koninkrijk kunnen exporteren.
Registratie
Voor daadwerkelijke effectuering van het recht op export van kinderopvangtoeslag is in artikel 1.48, eerste en tweede lid, van de Wet kinderopvang bepaald dat een in een lidstaat gevestigde kinderopvangvoorziening door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
gelijkgesteld moet zijn met een geregistreerd kindercentrum of geregistreerde voor gastouderopvang. Deze gelijkstelling gebeurt door
inschrijving in het register buitenlandse kinderopvang. Nu het Verenigd
Koninkrijk geen lidstaat meer is, zal de gelijkstelling ook voor kinderopvangvoorzieningen in het Verenigd Koninkrijk geregeld moeten worden.
De gelijkstelling is geldig voor vier jaar, dus naast registratie van een
buitenlandse kinderopvangvoorziening, zal ook verlenging van de
registratie mogelijk moeten blijven.
Uitvoering
Het beheer van het register buitenlandse kinderopvang is in handen van
de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO). DUO zal aanvragen en verlengingen voor registratie van kinderopvangvoorzieningen uit het Verenigd
Koninkrijk blijven behandelen.
De Belastingdienst/Toeslagen beoordeelt of recht bestaat op kinderopvangtoeslag. De Sociale Verzekeringsbank (SVB) is verantwoordelijk voor
de uitbetalingen van kinderopvangtoeslag in het buitenland. Aan al deze
instanties is een uitvoeringstoets voorgelegd.
DUO
DUO concludeert dat het Terugtrekkingsakkoord en het conceptwetsvoorstel geen uitvoeringsconsequenties voor DUO heeft en uitvoerbaar is.
Het systeem Register Buitenland Kinderopvang hoeft niet aangepast te
worden en er zijn geen gevolgen voor de verantwoordingsinformatie en
gegevensuitwisseling. De correspondentie en instructies zijn al aangepast.
Het concept leidt nauwelijks of niet tot volume-effecten en heeft geen
effect op de regeldruk.
SVB
Ook de SVB heeft geconstateerd dat het conceptwetsvoorstel
uitvoerbaar is. De SVB brengt enkele punten onder de aandacht.
Voor de personele werkingssfeer wordt in het concept verwezen naar
artikel 30 van het terugtrekkingsakkoord. De SVB mist daarbij verwijzing
naar artikel 32 (Bijzondere situaties) van het terugtrekkingsakkoord en
verzoekt die verwijzing op te nemen om onduidelijkheid over verwerking
in nationale regelgeving te voorkomen. Dat is gebeurd.
De SBV wijst verder op het belang van goede afstemming met de
verschillende partijen in de keten en benoemt dat het overgangsrecht uit
het terugtrekkingsakkoord er nog voor langere tijd voor kan zorgen dat
export van kinderopvangtoeslag naar het VK plaats moet vinden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

34

Belastingdienst
De Belastingdienst/Toeslagen heeft een uitvoeringstoets uitgebracht bij
de afspraken in het terugtrekkingsakkoord met betrekking tot de sociale
zekerheid over export naar het VK. De Belastingdienst/Toeslagen
concludeert dat het voorstel uitvoerbaar is en invoering per 1 januari 2022
mogelijk is. De maatregel op de kinderopvangtoeslag in het onderhavige
wetsvoorstel dient ter verduidelijking van de uitvoeringspraktijk die
voortvloeit uit de internationaalrechtelijke afspraken rond de terugtrekking
van Groot-Brittannië uit de EU. De uitvoeringskosten voor de toeslagen
die met het terugtrekkingsakkoord gemoeid zijn, komen daarmee niet
rechtstreeks voort uit het onderhavige wetsvoorstel.
Financiële gevolgen
Deze wijziging behoudt de vóór Brexit bestaande situatie van recht op
kinderopvangtoeslag in de hierboven genoemde gevallen en brengt dus
geen extra uitgaven aan kinderopvangtoeslag met zich mee. Het betreft
naar inschatting kleine aantallen ouders, waarbij dit aantal over de tijd
geleidelijk zal afnemen (geldt immers alleen voor per 31-12-2020
bestaande situaties).
§ 2.11 Wet ongevallenverzekering BES (artikel XXII)
De Wet ongevallenverzekering BES (Wet OV BES) geeft recht op een
uitkering aan de werknemer die geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt
is als gevolg van een ongeval dat hem in verband met zijn dienstbetrekking is overkomen, of als gevolg van bij algemene maatregel van
bestuur aan te wijzen ziekten en lichamelijke letsels (artikel 5, eerste tot en
met zesde lid, jo artikel 1, eerste lid, onder f, Wet OV BES). Daarnaast geeft
de Wet OV BES recht op een nabestaandenuitkering aan de echtgenoot
van een overleden werknemer en op een (half-)wezenuitkering aan
kinderen van een overleden werknemer (artikel 5, zevende lid, jo artikel 1,
eerste lid, onder f, Wet OV BES). De wet is gebaseerd op een Landsverordening die gold vóór de staatkundige transitie per 10-10-2010. Daardoor is
de manier van indexeren die in de Landsverordening was opgenomen in
de Wet OV BES overgenomen (artikel 5, dertiende en veertiende lid),
zijnde een toeslag op de ongevallengelden en uitkeringen in plaats van
aanpassing van de bedragen van lopende uitkeringen. Een dergelijke
toeslag is uitvoeringstechnisch veel omslachtiger dan een automatische
aanpassing van bedragen en wordt, in aansluiting op de praktijk bij de
SVB Nederlandse Antillen van voor de staatkundige transitie, niet
toegepast. Uit overwegingen van uitvoerbaarheid is het niet goed
mogelijk gebleken de eerder aangekondigde12 toepassing van een toeslag
te implementeren. Daarmee is de wenselijkheid ervan – om koopkrachtverlies gedurende een lange periode van uitkeringsafhankelijkheid te
voorkomen – blijven staan.
Met het oog op de uitvoerbaarheid voorziet deze wijziging in
vervanging van de bepalingen over een toeslag door introductie van
indexering van het loon per dag waarnaar de uitkering is berekend. De
grondslag voor de indexering is indirect de ontwikkeling van het
consumentenprijsindexcijfer, doordat wordt aangesloten bij de ontwikkeling van het wettelijk minimumloon (WML). Immers het WML houdt
gelijke tred met de ontwikkeling van het consumentenprijsindexcijfer,
additionele verhogingen met een beleidsmatige achtergrond daargelaten.
Indien dat laatste het geval is, ligt het voor de hand dat de uitkering die op
12

Begroting Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid voor het jaar 2017, Kamerstukken
II, 2016–2017, 34 550 XV, nr. 2, pag. 180.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

35

grond van de Wet OV BES wordt verstrekt, deze beleidsmatige verhoging
eveneens volgt. De OV-uitkering is immers een loongerelateerde uitkering.
§ 2.12 Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, Wet werk
en inkomen naar arbeidsvermogen en Ziektewet (artikelen XXIII,
XXXII, onderdelen G tot en met J, en XXXIII)
Artikel 88 en verder van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (hierna: WAO), artikel 103 en verder van de Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogen (hierna: WIA) en artikel 75 en verder van de
Ziektewet (hierna: ZW) regelen hoe om moet worden gegaan met
medische beschikkingen. Dat zijn beschikkingen waaraan een beoordeling
van medische gegevens ten grondslag ligt. De regeling is van toepassing
op de voorbereiding van medische beschikkingen en op bezwaarprocedures tegen medische beschikkingen. UWV mag volgens de huidige
regeling alleen medische gegevens aan de belanghebbende werkgever
verstrekken wanneer en voor zover de werknemer daarvoor schriftelijk
toestemming geeft. Dit wordt geregeld door artikel 88a WAO, artikel 104
WIA en artikel 75a ZW. Geeft de werknemer die toestemming niet, dan
worden de gegevens alleen verstrekt aan een gemachtigde van de
werkgever, die daarbij in de plaats treedt van die werkgever. De gemachtigde moet arts of advocaat zijn, of bijzondere toestemming hebben van
UWV.
UWV heeft de procedures bij medische beschikkingen zo ingericht dat
de werknemer eerst zelf kennis kan nemen van relevante medische
stukken voordat deze stukken met zijn toestemming aan de werkgever
worden verstrekt, zodat hij goed geïnformeerd al dan niet toestemming
kan geven. Dit is een ingewikkeld en tijdrovend proces, zowel voor UWV
als voor werknemers en werkgevers. Dit leidt mogelijk tot vertraging in de
procesgang. Daarbij is het twijfelachtig of een werkgever de medische
gegevens kan interpreteren en is het de vraag of kennisname door de
werkgever zelf voldoende meerwaarde heeft.
De voorgestelde wijziging strekt ertoe, dat UWV medische gegevens
niet langer aan een werkgever mag verstrekken, ook niet als een
werknemer daar toestemming voor geeft. De gemachtigde van de
werkgever, die daarbij in de plaats treedt van die werkgever, ontvangt de
medische gegevens zonder tussenkomst van de werknemer zoals dat nu
ook het geval is. Het is daarom niet meer nodig dat de werknemer eerst
zelf kennisneemt van de stukken. In verband daarmee wordt voorgesteld
artikel 88a WAO, artikel 104 WIA en artikel 75a ZW te schrappen.
De voorgestelde wijziging heeft tot gevolg dat medische gegevens in
het geheel niet meer met de werkgever zelf mogen worden gedeeld.
Namens hem krijgt de gemachtigde de inzage in de medische gegevens.
In het geval van de ZW kan dat ook de bedrijfsarts of arbodienst van een
eigenrisicodrager zijn. De werknemer dient als belanghebbende uiteraard
ook zelf inzage te krijgen in alle stukken. Hij heeft dit recht op inzage ook
reeds op grond van artikel 15 van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (hierna: AVG). Om hierover verwarring te voorkomen is
geregeld dat behalve aan de werknemer de stukken uitsluitend worden
verstrekt aan de gemachtigde. Dit geldt ook voor de aparte bijlage waarin
UWV de medische gegevens en medische rapportages vermeldt waarop
een medische beschikking is gebaseerd.
De WAO bestaat alleen nog voor mensen die reeds een WAO-uitkering
ontvangen. De medische beschikkingenregeling in de WAO zou nog van
toepassing kunnen zijn en om die reden wordt de regeling in de WAO in
lijn gebracht met de aanpassing van de WIA en ZW.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

36

Voor de goede orde wordt opgemerkt dat niet via de grondslagen in de
AVG zelf voor het verwerken van medische persoonsgegevens in geval
van toestemming (in casu van de werknemer) alsnog kan worden
bewerkstelligd dat de werkgever zelf inzage zou krijgen in de medische
gegevens.
De voorgestelde wijziging geldt niet alleen voor medische beschikkingen in het kader van de WAO, WIA en de ZW. Artikel 129c van de
Werkloosheidswet verklaart artikel 103 tot en met 110 van de WIA van
overeenkomstige toepassing op besluiten in het kader van de Werkloosheidswet, waar een medische beoordeling aan ten grondslag ligt. De
wijzigingen in de WIA werken via die weg dus ook door in de Werkloosheidswet.
Het voornemen is de voorgestelde wijziging in werking te laten treden
met ingang van 1 januari 2022. De voorgestelde wijziging heeft onmiddellijke werking. Dat betekent dat vanaf 1 januari 2022 geen medische
gegevens meer aan de werkgever worden verstrekt, ongeacht of de
werknemer daar voor die datum toestemming voor heeft gegeven. Voor
die verstrekking is dan immers geen grondslag meer. De voorgestelde
wijziging heeft geen gevolg voor medische gegevens die vóór 1 januari
2022 aan de werkgever zijn verstrekt.
§ 2.13 Wet op de ondernemingsraden (artikel XXVI)
Medezeggenschap van werknemers is een belangrijk grondrecht,
verankerd in de Wet op de ondernemingsraden (WOR). De WOR biedt
werkgevers en werknemers handvatten om de medezeggenschap in de
onderneming zelf vorm te geven. De wet schept kaders en maakt rechten
afdwingbaar. Het is aan de betrokken spelers om binnen die kaders en
met behulp van de bestaande rechten passende afspraken te maken en zo
de medezeggenschap samen vorm te geven. Soms doen zich ontwikkelingen voor die maken dat het wettelijke kader aangescherpt moet
worden.
De tijd dat werknemers standaard een leven lang in dienst waren bij één
werkgever is voorbij. De gemiddelde duur van het dienstverband van
werknemers neemt af en het aantal werknemers met flexibele contracten
neemt toe. De ondernemingsraad dient een goede weerspiegeling te zijn
van de in de onderneming werkzame personen. De regering vindt het van
belang dat ook werknemers met korte of tijdelijke dienstverbanden
aanspraak kunnen maken op medezeggenschapsrechten.
Tijdens het Algemeen overleg Handhaving/Arbeidsomstandigheden van
28 juni 2018 is naar aanleiding van het Nalevingsonderzoek Wet op de
ondernemingsraden (2017)13 met de Tweede Kamer gesproken over de
mogelijke belemmeringen die werknemers ervaren om zitting te nemen in
de ondernemingsraad (OR) en over de mate waarin flexkrachten bij de
medezeggenschap worden betrokken. Uit het Nalevingsonderzoek WOR
(2017) blijkt namelijk dat de betrokkenheid van flexkrachten achterblijft.14
In het debat zijn de kiestermijnen in de WOR als mogelijke drempel
genoemd. De WOR biedt de mogelijkheid om de termijnen voor actief en
passief kiesrecht te verkorten, maar het feit dat de wet minimumtermijnen
noemt maakt dat deze in de praktijk mogelijk als norm zijn gaan gelden.
Dit zou met name voor flexkrachten een belemmering kunnen vormen
voor betrokkenheid bij en deelname aan de OR.

13
14

Bijlage bij Kamerstukken II, 2017–2018, 29 818, nr. 44.
Idem, het betreft hier alle werknemers met een tijdelijk/flexibel contract.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

37

Daarom is de Commissie Bevordering Medezeggenschap (CBM) van de
SER gevraagd welke obstakels mogelijk een belemmering vormen om
deel te nemen aan de OR en hoe de commissie in dat licht aankijkt tegen
de termijnen in de WOR voor actief en passief kiesrecht.
De CBM schetst een aantal ontwikkelingen die maken dat de huidige
wettelijke kiestermijnen een drempel vormen. Het gaat dan om de
toename van het aantal flexkrachten (werknemers met een tijdelijk
contract, uitzendkrachten, gedetacheerden en payrollwerknemers) en de
daling van de gemiddelde duur van het dienstverband van werknemers.
De commissie adviseert daarom de termijnen voor actief en passief
kiesrecht te verkorten van respectievelijk 6 en 12 maanden naar 3
maanden.
De CBM benoemt verschillende manieren om flexkrachten meer bij de
medezeggenschap te betrekken. Dit kan door oog te hebben voor hun
belangen, door hen actief te betrekken of door hen zelf deel te laten
nemen aan de medezeggenschap. Om de betrokkenheid van uitzendkrachten die structureel in de onderneming van de inlener werkzaam zijn
te vergroten adviseert de CBM daarnaast de periode waarna uitzendkrachten als in de onderneming werkzame personen kwalificeren en
medezeggenschapsrechten gaan opbouwen in de onderneming van de
inlener, te verkorten van 24 naar 15 maanden. Dit betekent dat een
uitzendkracht na 15 maanden medezeggenschapsrechten gaat opbouwen
in de onderneming van de inlener en na 18 maanden actief en passief
kiesrecht verwerft (15+3=18 maanden).
De regering onderschrijft de analyse van de CBM en neemt beide
voorstellen over. Zoals reeds aangekondigd in de Kamerbrieven van
30 juni 2020 en 11 november 2020 zal de wet hierop worden aangepast.15
Overigens blijft de WOR de OR de ruimte bieden om van de kiestermijnen af te wijken. De OR heeft op grond van art. 6, vijfde lid, de
mogelijkheid om in zijn reglement af te wijken van de diensttijdeisen. Ook
blijven de ondernemer en de OR de optie houden om de periode waarna
uitzendkrachten als in de onderneming werkzame personen kwalificeren
te verkorten. Op grond van artikel 6, vierde lid, kunnen zij gezamenlijk een
of meer groepen van personen die anders dan op grond van een
arbeidsovereenkomst met de ondernemer, dan wel krachtens publiekrechtelijke aanstelling, regelmatig in de onderneming arbeid verrichten
aanwijzen als in de onderneming werkzame personen. Bijvoorbeeld
uitzendkrachten die nog geen 15 maanden werkzaam zijn in de onderneming.
Tevens is door de CBM een analyse gemaakt van andere mogelijke
obstakels die werknemers ervan kunnen weerhouden deel te nemen aan
de OR, zoals werkdruk en tijdgebrek. De CBM adviseert wettelijk te regelen
dat in het instellingsbesluit kan worden afgeweken van de hoofdregel dat
een vaste commissie voor de meerderheid uit OR-leden moet bestaan. Dit
kan bijdragen aan het verminderen van de belasting van OR-leden. Indien
een vaste commissie niet voor een meerderheid uit OR-leden bestaat blijft
het advies- en instemmingsrecht bij de OR liggen. Ook dit voorstel is
overgenomen en artikel 15 van de WOR wordt hierop aangepast.

15

Kamerstukken II, 2019–2020, 29 818, nr. 45 en Kamerstukken II, 2020–2021, 29 544, nr. 1028, p.
13.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

38

§ 2.14 Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend
verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten
(artikel XXVII)
De wijziging in artikel 2a van de Wet op het algemeen verbindend en het
onverbindend verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten (hierna: Wet Avv) strekt tot nadere implementatie van artikel 3,
tweede lid, van Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de
Europese Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten
(PbEG 1997, L018) (hierna: detacheringsrichtlijn). Dit artikellid bevat een
verplichte uitzondering ten aanzien van het minimumaantal betaalde
jaarlijkse verlofdagen en de beloning op grond van de toepasselijke
algemeen verbindend verklaarde cao. De uitzondering geldt voor
gedetacheerde werknemers die werkzaamheden verrichten met het oog
op de initiële assemblage of de eerste installatie van een goed, die een
wezenlijk bestanddeel uitmaken van een overeenkomst voor de levering
van goederen, noodzakelijk zijn voor het in werking stellen van het
geleverde goed en uitgevoerd worden door gekwalificeerde of gespecialiseerde werknemers van de leverende onderneming, onder de voorwaarde
dat de detachering niet meer dan acht dagen bedraagt. Het gaat dus om
werkzaamheden in Nederland die erg kort duren en nauw verbonden zijn
met de grensoverschrijdende levering van een goed, wat de rechtvaardiging vormt voor deze uitzondering van een klein deel van de harde kern
van arbeidsvoorwaarden. De uitzondering geldt niet voor werkzaamheden
in de bouwsector.
Toen de detacheringsrichtlijn werd geïmplementeerd in de Nederlandse
wetgeving, is afgezien van implementatie van dit artikellid, waarschijnlijk
omdat de implementatiewetgeving enkel zou gaan gelden voor de
werkzaamheden in de bouwsector, waardoor het implementeren van de
verplichte uitzondering zinledig zou zijn. Bij de uitbreiding van de
werkingssfeer van de detacheringsregels in Nederland is in de Eerste en
Tweede Kamer kort stilgestaan bij dit artikellid en het feit dat het niet
geïmplementeerd leek in de Nederlandse wetgeving. De toenmalige
regering merkte in de nota naar aanleiding van het verslag van de Tweede
Kamer op: «Deze bepaling is inderdaad niet in de Nederlandse wetgeving
geïmplementeerd. Het betreft een zeer specifieke uitzondering, die in de
richtlijn met veel voorbehouden is omgeven. Het opnemen van een
dergelijke, ook nog tot enkele elementen van de arbeidsvoorwaarden
beperkte uitzondering in de wetgeving zou vrijwel elke praktische
betekenis ontberen en daarentegen wel een bron zijn van onduidelijkheid
en verwarring voor alle betrokkenen. Om die reden is er destijds van
afgezien deze uitzondering in de wetgeving vast te leggen. Niet is
gebleken dat dit in de praktijk ooit tot enig probleem aanleiding heeft
gegeven.»16
Hoewel tot op heden ook niet is gebleken dat er enige praktische
problemen worden ervaren vanwege het ontbreken van de implementatie
van artikel 3, tweede lid, is het toch wenselijk de uitzondering alsnog te
implementeren. Een belangrijke reden is dat Nederland daartoe verplicht
is. Lidstaten hebben geen keuzevrijheid ten aanzien van het implementeren van deze bepaling. Ook blijkt dat het aantal vragen van burgers en
bedrijven over detachering naar Nederland is toegenomen in het
afgelopen jaar, onder meer vanwege de inwerkingtreding van de
meldingsplicht op 1 maart 2020 en de inwerkingtreding van de Implementatiewet herziene detacheringsrichtlijn op 30 juli 2020. De werkzaamheden
die onder de verplichte uitzondering vallen, zijn uitgezonderd van de
16

Kamerstukken II 2004/05, 29 983, nr. 5 en Kamerstukken I 2004/05, 29 983, nr. B.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

39

meldingsplicht voor buitenlandse dienstverrichters op grond van artikel
10, eerste lid, onder i, Besluit arbeidsvoorwaarden gedetacheerde
werknemers in de Europese Unie. Daarbij is aangegeven dat de uitzondering voortvloeit uit de detacheringsrichtlijn zelf. Hierdoor is de kans
groter geworden dat ook de vraag opkomt waarom Nederland de
verplichte uitzondering in de detacheringsrichtlijn niet heeft omgezet. Om
dergelijke vragen voor te zijn, acht het kabinet implementatie alsnog
wenselijk.
De wijziging heeft tot gevolg dat een beperkte groep gedetacheerde
werknemers, onder de voorwaarden genoemd in de detacheringsrichtlijn,
geen recht heeft op de harde kern van arbeidsvoorwaarden met
betrekking tot beloning en het minimumaantal betaalde jaarlijkse
verlofdagen, voor zover deze arbeidsvoorwaarden voortvloeien uit
algemeen verbindend verklaarde bepalingen van de cao die toepasselijk is
op grond van artikel 2a, eerste lid, Wet Avv. De overige onderdelen van de
harde kern van arbeidsvoorwaarden, zoals bepalingen over arbeidstijden,
gezondheid en gelijke behandeling, gelden onverkort voor deze
werknemers als zij in Nederland de installatie- of assemblagewerkzaamheden verrichten.
§ 2.15 Wet op het kindgebonden budget (artikel XXVIII)
De Kinderombudsman heeft met het rapport «Nederlandse kinderen
ontkoppeld; als de verblijfsstatus van je ouders je levensstandaard
bepaalt», aandacht gevraagd voor de gevolgen van het koppelingsbeginsel in de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (hierna:
AWIR) voor gezinnen met rechtmatig verblijvende kinderen waarvan één
van de ouders of verzorgers geen verblijfsstatus (meer) heeft. Het gezin
kan daardoor geen kindgebonden budget ontvangen. Bij het tot stand
komen van de Wet op het kindgebonden budget is niet voorzien dat de
AWIR gevolgen kan hebben voor het verstrekken van een tegemoetkoming in de kosten van rechtmatig verblijvende kinderen aan de
rechtmatig verblijvende ouder met een niet rechtmatig verblijvende
partner. Met de toevoeging van dit artikellid krijgt de rechtmatig verblijvende ouder hetzelfde recht op een tegemoetkoming in de kosten van de
rechtmatig verblijvende kinderen als gezinnen met twee rechtmatig
verblijvende ouders.
Uitvoeringsconsequenties: nieuw is het controleren van de verblijfsstatus van het kind in het geval de partner geen verblijfsstatus heeft. Dit
betekent maatwerk en maakt de uitvoering in deze situaties complexer.
§ 2.16 Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen
(artikel XXX)
UWV ondersteunt, als onderdeel van de re-integratietaak zoals
beschreven in artikel 30a van de Wet Suwi, kwetsbare uitkeringsgerechtigden. Het gaat om uitkeringsgerechtigden met een Wajong- of
WIA-uitkering met arbeidsvermogen en andere uitkeringsgerechtigden
met vergelijkbare problematiek. In hun activering naar werk wordt een
deel van deze groep belemmerd door problemen en/of door een grote
afstand tot de arbeidsmarkt. Deze uitkeringsgerechtigden hebben, naast
een arbeidsbeperking, te maken met problemen op meerdere leefgebieden tegelijk. Deze problemen zijn vaak chronisch en met elkaar
verweven. Dat maakt dat mensen zelf niet in staat zijn om hun problemen
op te lossen en als het ware in een vicieuze cirkel terecht komen. Hierbij
kan gedacht worden aan meerdere problemen tegelijk op het vlak van
schulden, verslaving, psychische- en sociale problematiek. Vaak verkeren

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

40

deze uitkeringsgerechtigden in een sociaal isolement en hebben ze een
grote afstand tot de arbeidsmarkt.
In de praktijk heeft UWV voor deze kwetsbare doelgroep de schakelfunctie ontwikkeld. De schakelfunctie houdt in dat UWV deze personen
wijst op de juiste hulpverleningsinstanties. Een deel van de uitkeringsgerechtigden is in de praktijk niet in staat gebleken om zelf contact op te
nemen met hulpverlening, ondanks dat zij hebben aangegeven hulp te
willen bij het oplossen van zijn of haar problemen. Bij deze uitkeringsgerechtigden is sprake van een laag doenvermogen.17 UWV kan in deze
gevallen, echter uitsluitend als de uitkeringsgerechtigde dit wenst, de
contactgegevens van de betrokkene doorgeven aan instanties die de
uitkeringsgerechtigde verder kunnen ondersteunen bij het verminderen of
oplossen van de problemen, zodat deze instanties de betrokkene actief
kunnen benaderen. Door problemen op deze andere gebieden op te
lossen, worden drempels voor re-integratie weggenomen. Dit leidt ertoe
dat kwetsbare personen snel de juiste hulp van daartoe bevoegde
instanties krijgen waardoor ze meer ruimte krijgen om stappen te zetten
naar een volwaardige deelname aan de samenleving en op termijn ook
om te re-integreren naar werk.
De schakelfunctie wordt momenteel ingezet met toestemming van de
uitkeringsgerechtigde. Het betreft, volgens een schatting van UWV18, 15%
van de mensen met een uitkering op grond van de Wet Wajong, en 5 à
10% van de mensen met een uitkering op grond van de Wet WIA. Gelet op
de kwetsbare doelgroep, is deze grondslag, gelet op artikel 6 van de
Algemene verordening gegevensbescherming en de vereisten die gelden
voor rechtsgeldige toestemming als gegevensverwerkingsgrondslag, niet
toereikend. Hiervoor is een wettelijke grondslag vereist. Deze wetswijziging dient als reparatie van deze lacune. Op grond hiervan kan UWV,
indien de betrokkene expliciet heeft aangegeven open te staan voor hulp,
maar zelf niet in staat is om contact op te nemen, contactgegevens van de
betrokkene verstrekken aan de hulpverlenende instantie. Dit gebeurt
echter uitsluitend indien de betrokkene dit wenst. De noodzakelijke
gegevens die UWV kan verstrekken zijn de naam, het woon- of postadres
en het telefoonnummer of het e-mailadres, afhankelijk van de wens van
de betrokkene. De gegevens worden uitsluitend telefonisch of via een
beveiligde email verstrekt. Er vindt geen verdere gegevensuitwisseling
plaats tussen de hulpverlenende instantie en UWV.
Opgemerkt zij dat het de uitkeringsgerechtigde vrijstaat om deze hulp te
accepteren of af te wijzen: een afwijzing heeft geen gevolg voor de
uitkering die iemand ontvangt. De betrokkene blijft, ook indien iemand
besluit het hulpaanbod te accepteren, in gesprek met UWV in het kader
van de re-integratie.
De ondersteunende instanties
De ondersteunende instanties aan wie UWV de contactgegevens van de
uitkeringsgerechtigde kan verstrekken ten behoeve van hulpverlening zijn
instanties die onder de WMO 2015 in opdracht van gemeenten diensten
uitvoeren of met wie gemeenten samenwerken om klanten te ondersteunen bij hun zelfredzaamheid op verschillende leefgebieden. Het gaat
17

Het lage doenvermogen van klanten die langdurig complexe problemen ervaren en waarbij
zelfs sprake kan zijn van een tijdelijke daling van het IQ wordt bevestigd door diverse
gedragswetenschappelijke onderzoeken, zie ook het rapport «Weten is nog geen doen» van de
Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR, 2017).
18
Schatting is gemaakt op basis van het aantal WIA- en WAJONG-uitkeringsgerechtigden dat
UWV in 2020 in dienstverlening had.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

41

om instanties zoals:
• Maatschappelijk werk
• Jeugdhulpverlening
• Schuldhulpverlening
• (Jeugd)Gezondheidszorg (o.a. GGD)
• Onderwijs (w.o. voortijdig schoolverlaten)
• (Jeugd)Reclassering
• Verslavingszorg
§ 2.17 Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (artikel
XXXII, onderdeel D en F)
Onderdeel D
Artikel 40 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna:
Wet WIA) verplicht UWV om jaarlijks WGA-gegevens van bepaalde
categorieën werkgevers openbaar te maken. Het betreft het
WGA-instroompercentage. Dit percentage geeft aan hoeveel werknemers
van die werkgever in het voorgaande kalenderjaar recht heeft gekregen op
een WGA-uitkering. Daarmee geeft het instroomcijfer de werkgever inzicht
in het resultaat van zijn inspanningen op het gebied van arbeidsongeschiktheid. Dit kan als basis dienen om het preventie-, arbo-, verzuim- en
re-integratiebeleid te verbeteren. UWV heeft een proces ingericht waarbij
de betreffende werkgevers voorafgaand aan publicatie een brief
ontvangen, waarbij hun WGA-instroomcijfers worden vermeld. UWV
stuurt als bijlage bij de brief ook een specificatie mee van de werknemers
van die werkgever, die zijn ingestroomd in de WGA. In deze bijlage zijn
persoonsgegevens van de betreffende werknemers opgenomen (BSN,
geslacht en geboortedatum). Op basis van deze bijlage kan de werkgever
gericht toetsen of UWV het WGA-instroomcijfer juist heeft berekend en
indien nodig door UWV laten corrigeren.
Het is, gelet op het huidige juridische kader voor het verwerken van
persoonsgegevens, niet meer mogelijk om de bijlage met persoonsgegevens te verstrekken. Omdat het zonder persoonsgegevens voor
werkgevers niet mogelijk is om hun eigen instroomcijfers te controleren,
wordt voorgesteld artikel 40 Wet WIA te schrappen. Ook wordt voorgesteld om artikel 130 Wet WIA te schrappen, aangezien dit artikel gaat over
het eerste moment van openbaarmaking van de instroomcijfers en om die
reden reeds is uitgewerkt.
De voorgestelde wijziging strekt ertoe dat UWV niet langer de instroomcijfers WGA publiceert. Dit heeft tot gevolg dat werkgevers geen inzicht
meer krijgen in het resultaat van hun inspanningen op het gebied van
arbeidsongeschiktheid op basis van hun WGA-instroompercentage.
Werkgevers blijven via de premiedifferentiatie en eigenrisicodragerschap
geprikkeld worden om hun ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid zoveel
mogelijk te beperken. Daarbij hebben ze voor de premiedifferentiatie de
mogelijkheid om te controleren of de lasten juist zijn toegerekend.
Onderdeel F
Voorgesteld wordt om in de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) te verduidelijken dat UWV een voorschot op grond van de
Werkhervattingsregeling gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WGA) kan
verhalen op de eigenrisicodrager WGA. UWV verstrekt een voorschot op
grond van de WIA voorafgaand aan de definitieve beslissing over de
WIA-uitkering op het moment dat op de WIA-aanvraag niet tijdig kan
worden beslist. Hiermee wordt voorkomen dat iemand zonder inkomen
komt te zitten na het aflopen van de loondoorbetaling bij ziekte of
ziektewet. UWV betaalt dit voorschot aan de verzekerde, tenzij de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

42

eigenrisicodrager er op grond van artikel 84, eerste lid van de Wet WIA
voor kiest om zelf de WGA-uitkering te betalen. Wanneer UWV een
voorschot verleent op grond van de WGA, verhaalt UWV het voorschot op
de eigenrisicodrager. Wanneer vervolgens blijkt dat recht bestaat op geen
of een lagere uitkering, dan betaalt UWV het teveel betaalde voorschot
terug aan de eigenrisicodrager of verrekent dit met een volgende factuur.
De bevoegdheid om het voorschot op de eigenrisicodrager te verhalen
volgt impliciet uit de periode van eigenrisicodragen in de zin van 83,
eerste lid, van de Wet WIA. Uit dat artikel volgt dat de eigenrisicodrager
het risico voor de betaling van de WGA-uitkering draagt vanaf het
moment dat er een recht op uitkering ontstaat. Wanneer het recht op
uitkering ontstaat, is geregeld in artikel 54 van de Wet WIA: zodra een
verzekerde de wachttijd heeft doorlopen, gedeeltelijk arbeidsgeschikt is en
er geen uitsluitingsgrond van toepassing is. Het ontstaan van het recht op
uitkering staat los van de vaststelling door UWV van het recht op
uitkering, geregeld in artikel 64 van de Wet WIA, en kan daaraan
voorafgaan. Omdat een werkgever die eigenrisicodrager is het risico
draagt vanaf het moment van het ontstaan van het recht op uitkering, en
niet (pas) vanaf het moment van vaststellen van het recht op uitkering
door UWV, kan het zo zijn dat het risico voor de betaling van de uitkering
ook al voorafgaand aan de beslissing door UWV op de eigenrisicodrager
rust. Wanneer UWV bij een verlate claimbeoordeling een voorschot
uitbetaalt, kan daarom ook de als voorschot uitbetaalde uitkering worden
verhaald op de eigenrisicodrager. Om onduidelijkheid weg te nemen over
de bevoegdheid van UWV om de bij voorschot toegekende WGA-uitkering
te verhalen op de eigenrisicodrager, wordt voorgesteld om deze
bevoegdheid in het derde lid van artikel 84 van de Wet WIA te expliciteren.
§ 3. Uitvoering
De wetteksten met toelichting zijn aan de toetsende/adviserende
instanties voorgelegd. Door het UWV, DUO, de SVB, de Belastingdienst,
Autoriteit Persoonsgegevens (hierna: AP), de VNG en de Inspectie SZW
zijn toetsen/adviezen uitgebracht. Tevens hebben gemeenten via het
Uitvoeringspanel gemeenten advies uitgebracht. Bij enkele van de
wetteksten betreft het een informele toetsing. Daar waar relevant wordt in
de toelichting op deze toetsing ingegaan.
UWV
Het UWV acht de wijzigingen uitvoerbaar, handhaafbaar en haalbaar per
de beoogde datum van inwerkingtreding van 1 januari 2022, mits de
opdracht tot implementatie uiterlijk 1 juni 2021 is ontvangen. Uitzondering
hierop vormen de wijzigingen in de Wet tegemoetkomingen loondomein
(Wtl). Daarom zijn deze wijzigingen eerder uit het wetsvoorstel gehaald.
UWV geeft ook aan dat de incidentele uitvoeringskosten € 0,1 miljoen
bedragen. Deze kosten zien op het aanpassen van klant- en kenniscommunicatie, product- en procesbeschrijvingen, handboeken en werkinstructies
en hebben betrekking op de artikelen VII, VIII, onderdelen A en C, IX,
onderdeel C, X, onderdelen A tot en met D en G, XIV, onderdelen B, D en
E, XIX, XXXII, onderdelen A, C, D en G tot en met J. De wijzigingen leiden
niet tot structurele kosten.
DUO
DUO heeft aangegeven dat het wetsvoorstel geen impact heeft op de
uitvoering bij DUO.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

43

SVB
De SVB geeft aan dat de voorstellen uit de Verzamelwet uitvoerbaar en
handhaafbaar zijn.
De financiële effecten betreffen eenmalige uitvoeringskosten en zijn
beperkt. Deze kosten komen met name voort uit het aanpassingen van
interne instructies en het beoordelen van eenmalige gevalsbehandelingen. De SVB kan daarom de kosten uit haar reguliere begroting
financieren.
AP
De AP heeft artikel XXXII, onderdeel D, onderdelen G tot en met J en
artikel XXXIII, onderdelen C tot en met F van het wetsvoorstel in het
advies betrokken. De AP heeft geen opmerkingen over deze onderdelen.
Belastingdienst
De Belastingdienst geeft aan dat het wetsvoorstel uitvoerbaar is. Naast
de opmerking over toenemende complexiteit in de uitvoering, heeft de
Belastingdienst een tweetal kanttekeningen gemaakt bij de wijziging van
de Wet op het kindgebonden budget (artikel XXVIII), die geen aanleiding
geven tot heroverweging van het voorstel. Enerzijds wijst Toeslagen erop
dat er procesverstoringen kunnen ontstaan, doordat niet in alle gevallen
de status van het kind correct geregistreerd staat. Dit is een aanvaardbaar
risico in het nieuwe proces, omdat deze gezinnen zonder deze wettelijke
uitzondering op het Awir-koppelingsbeginsel in alle gevallen geen
kindgebonden budget ontvangen. Anderzijds wijst Toeslagen op de
uitlegbaarheid voor situaties waarin de partner en het kind geen verblijfsstatus hebben. Dit is in lijn met het rapport van de Kinderombudsman
(«het Nederlandse kind Ontkoppeld») en het gevolg van de keuze om een
positieve uitzondering te maken op het koppelingsbeginsel en niet het
koppelingsbeginsel in zijn geheel buiten toepassing te verklaren. De
uitvoeringskosten bedragen € 140.000 incidenteel en € 20.000 structurele
automatiseringskosten.
Daarnaast heeft de Belastingdienst met betrekking tot de wijziging van
de Wet financiering sociale verzekeringen (artikel XIV, onderdelen D en E)
en Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (artikel XXXII, onderdelen
E en K) een aantal redactionele opmerkingen gemaakt, die integraal zijn
verwerkt.
Inspectie SZW
De Verzamelwet en de memorie van toelichting geven de Inspectie SZW
geen aanleiding tot het maken van opmerkingen bij de toezichtbaarheid
en, voor zover aan de orde, de uitvoerbaarheid en de handhaafbaarheid.
VNG en uitvoeringspanel gemeenten
De VNG heeft gereageerd op artikel XVI, dat een wijziging van artikel 8
van de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening over gegevensuitwisseling
voorstelt. De zorg van de VNG is dat gemeentelijke schuldhulpverleners
aan derden, zoals kredietverstrekkers, bekend moeten maken welke
inwoners worden geholpen bij schuldenpreventie. Deze zorg staat los van
de Verzamelwet SZW 2022. De daarin voorgestelde wijziging van de Wet
gemeentelijke schulpverlening is een juridische verduidelijking van de
grondslag voor het Besluit gemeentelijk schuldhulpverlening. De Wet
gemeentelijke schuldhulpverlening regelt de gegevensuitwisseling over
mensen met problematische schulden, omdat dat nodig is om de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

44

schulden op te lossen. Schuldhulpverleners hoeven geen informatie te
delen over inwoners zonder schulden. In samenwerking met de VNG
wordt aan gemeenten toelichting gegeven op de gegevensuitwisseling
voor schuldhulpverlening. Vanaf 1 januari jl. is de Wet gemeentelijke
schuldhulpverlening gewijzigd. De VNG grijpt de Verzamelwet SZW 2022
aan om ervaringen met de implementatie onder de aandacht te brengen.
Dit staat ook los van de Verzamelwet SZW 2022 en wordt in het kader van
het implementatieprogramma «Verbinden schuldendomein gemeenten»
met de VNG besproken.
Het wetsvoorstel is afgestemd met het Uitvoeringspanel van
gemeenten. Door één van de deelnemende gemeenten is ter verduidelijking van een maatregel overleg gevoerd. Dit heeft niet tot verdere
wijziging van het voorstel geleid.
§ 4. Regeldruk
De inhoudelijke nalevingskosten en de administratieve lasten vormen
gezamenlijk de kosten die samenhangen met regeldruk. Het kabinet
streeft ernaar de regeldruk voor burgers, bedrijven en professionals terug
te dringen. Het Adviescollege toetsing regeldruk (ATR) heeft het dossier
niet geselecteerd voor een formeel advies, omdat de gevolgen voor de
regeldruk beperkt zijn en toereikend in beeld zijn gebracht.
De voorgestelde wijziging Wet op het algemeen verbindend en het
onverbindend verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten (artikel XXVII) leidt naar verwachting niet tot een verandering in
regeldruk voor buitenlandse dienstverrichters of hun gedetacheerde
werknemers. In theorie leidt de wijziging ertoe dat een beperkte groep
buitenlandse dienstverrichters geen kennis hoeft te nemen van de
arbeidsvoorwaarden met betrekking tot de minimumbeloning en het
minimumaantal betaalde vakantiedagen die zijn vastgelegd in de
toepasselijke algemeen verbindend verklaarde cao. Aangezien deze groep
voor de overige arbeidsvoorwaarden alsnog kennis moet nemen van de
desbetreffende cao, is het waarschijnlijk dat daar in de praktijk geen
reductie of toename aan regeldruk van uitgaat.
De voorgestelde wijziging Wet financiering sociale verzekeringen (artikel
XIV, onderdelen D en E) en Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
(artikel XXXII, onderdelen E en K) leidt naar verwachting tot een afname
van het aantal verzoeken van werkgevers om alsnog recht op een
ZW-uitkering vast te stellen. Dat betekent minder regeldruk voor
werkgevers. De omvang van het effect is niet bekend.
De voorgestelde wijziging Wet op het kindgebonden budget (artikel
XXVIII) leidt tot een vermindering van het aantal stopzettingen op basis
van art. 9 lid 2 Awir (koppelingsbeginsel), omdat de partner van de
rechthebbende geen verblijfsrecht heeft. Ca. 600 kinderen waarvoor het
kindgebonden budget wordt stopgezet hebben zelf wel verblijfsrecht.
Door deze wetswijziging wordt er voor deze gezinnen een positieve
uitzondering op het koppelingsbeginsel gemaakt en neemt het aantal
toekenningen toe. Ouders levert dit naar verwachting geen extra
regeldruk op.
De gevolgen voor de regeldruk in verband met de voorgestelde
wijziging Wet op de ondernemingsraden (artikel XXVI) zijn verwaarloosbaar. De verkorting van de termijnen zorgt ervoor dat de populatie
stemgerechtigden in een onderneming wijzigt. Bij het uitschrijven van
verkiezingen moet daar rekening mee worden gehouden, maar bij elke
nieuwe verkiezing moet de populatie stemgerechtigden sowieso altijd
opnieuw in kaart gebracht worden. De samenstelling van werknemers zal
immers gewijzigd zijn ten opzichte van de laatste verkiezingen. De
vaststelling van de populatie wordt dankzij de wijziging eenvoudiger,
omdat er voor zowel het actief als het passief kiesrecht voortaan dezelfde

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

45

termijn gaat gelden. De ondernemingsraad moet mogelijk het reglement
wijzigen, maar naar verwachting zal niet iedere ondernemingsraad dat
hoeven doen en dan hooguit pas bij gelegenheid van nieuwe
OR-verkiezingen. Tot slot kan er in een onderneming met weinig vaste
werknemers, maar met een aanzienlijke populatie uitzendkrachten die al
geruime tijd werkzaam zijn bij de betreffende ondernemer (minimaal 15
maanden) een instellingsplicht gaan gelden. De verwachting is dat slechts
een zeer beperkt aantal ondernemingen door de voorgestelde wijzigingen
aan de instellingsgrens gaat voldoen.
De voorgestelde wijziging Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
(artikel XXXII, onderdelen G tot en met J) en Ziektewet (artikel XXXIII,
onderdelen C tot en met F) behelst het niet meer hoeven te verstrekken
van de medische gegevens aan eerst de werknemer en vervolgens de
werkgever. Dit betekent minder kennisnemingskosten voor de beide
groepen, en daarmee ook minder regeldruk. Voor werknemers leidt dit tot
een geringe besparing van ca. € 7.000. Voor werkgevers geldt dat er aan
de ene kant werkgevers zijn die geen stukken meer ontvangen en
anderzijds dat zij een gemachtigde zullen moeten inschakelen waardoor er
voor werkgevers per saldo geen gevolgen zijn voor de regeldruk.
II. ARTIKELSGEWIJS
ARTIKEL VI PARTICIPATIEWET, ONDERDELEN B EN C, ARTIKEL
VIII WERKLOOSHEIDSWET, ONDERDELEN A EN C, ARTIKEL XXXII
WET WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN, ONDERDELEN A EN C, ARTIKEL IX WET ARBEID EN ZORG EN ARTIKEL
XIV WET FINANCIERING SOCIALE VERZEKERINGEN, ONDERDEEL
B
Ingevolge het overgangsrecht bij de afschaffing van de levensloopregeling ingevolge het Belastingplan 2012 en het Belastingplan 2013, in
samenhang met artikel II van de Wet overige fiscale maatregelen 2021
(Stb. 2020, 542), worden levensloopregelingen die voor 2012 zijn
aangegaan, met ingang van 1 januari 2022 niet langer fiscaal gefaciliteerd
en wordt het overgangsrecht inzake levensloopregelingen beëindigd. Het
is daardoor niet langer mogelijk fiscaal gefaciliteerd levensloopverlof op
te nemen. Het recht van de werknemer om deel te nemen aan een
levensloopregeling op grond van Hoofdstuk 7 van de Wet arbeid en zorg
vervalt om die reden. Ook de bijzondere bepalingen in de Participatiewet,
Werkloosheidswet, Wet financiering sociale verzekeringen en Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen die betrekking hebben op de toepassing
van fiscaal gefaciliteerde levensloopregelingen, zijn daardoor overbodig
geworden. Ook deze bepalingen vervallen daarom.
ARTIKEL VI PARTICIPATIEWET
Onderdeel A
Het huidige twaalfde lid komt vanwege de wijzigingen in de uitbetaling
van het ziekengeld op grond van de no-riskpolis en soortgelijke uitkeringen te vervallen. Hierdoor wordt de loonkostensubsidie, anders dan
thans, doorbetaald aan de werkgever als de werknemer ziek wordt. Zie
hiervoor het algemeen deel van de toelichting en de toelichting op de
wijziging van de Ziektewet en Wet arbeid en zorg (Wazo).
Onderdeel E
Dit betreft een tekstuele verbetering van artikel 60c van de Participatiewet.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

46

Onderdeel F
Dit artikel 78dd bevat overgangsrecht met betrekking tot het vervallen
van artikel 10d, twaalfde lid. Indien er reeds recht was op een uitkering op
grond van artikel 29b van de Ziektewet voor de inwerkingtreding van dit
onderdeel van de Verzamelwet SZW 2022, blijft het oude regime van
toepassing. Zie nader de toelichtging bij artikel IX, onderdeel B. Bij het
bepalen of het overgangsrecht van toepassing is, is het moment van
ziekmelden door de werkgever relevant.
ARTIKEL VIII WERKLOOSHEIDSWET, ARTIKEL XXIII, WET OP DE
ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVERZEKERING, ARTIKEL XXXII WET
WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN EN ARTIKEL
XXXIII ZIEKTEWET
In de artikelen 1b, zevende lid, van de Werkloosheidswet, 15, eerste lid,
van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, 14, eerste lid, van
de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen en 16, eerste lid, van de
Ziektewet wordt voorgesteld de indexatie van het dagloon dat bepalend is
voor de hoogte van de betreffende uitkering, niet langer te koppelen aan
de stijging van het minimumloon per dag, maar aan de stijging van het
minimumloon per maand. Hiermee wordt een uniformere wijze van
indexering geregeld voor zover deze indexeringen afhankelijk zijn van de
hoogte van het minimumloon en wordt aangesloten bij de voorgestelde
wijziging van artikel 18 van de Wet financiering sociale verzekeringen,
artikel XIV, onderdeel A van de Verzamelwet SZW 2022. In de toelichting
bij artikel XIV, onderdeel A wordt gemeld dat de uitkeringshoogte van de
werknemersverzekeringen meestijgt met de hoogte van het minimumloon
per maand. Ingevolge de genoemde artikelen van de WW, de WIA, de ZW
en de WAO stijgt het dagloon waarop de betreffende uitkeringen zijn
gebaseerd, echter mee met de hoogte van het minimumloon per dag. In
de praktijk wordt het dagloon echter nu al aangepast op basis van het
minimumloon per maand. Om die reden, en omdat in andere uitkeringswetten en -regelingen (bijvoorbeeld artikelen 2 van de Algemene
nabestaandenwet, 9 van de Algemene Ouderdomswet, 1:1, 2:1 en 3:7 van
de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten, 1, eerste
lid, onderdeel g, jo. 23 van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen)
de indexatie afhankelijk is van de stijging van het minimumloon per
maand, is het wenselijk dat wordt geregeld dat ook de indexatie van de
hoogte van de uitkeringen op grond van de WW, WIA, ZW en WAO
afhankelijk wordt van de stijging van het minimumloon per maand in
plaats van per dag. Deze wijziging heeft geen gevolgen voor de praktijk.
De voornoemde wetten zijn niet van toepassing op Caribisch Nederland.
De zogeheten «BES-wetgeving» kan buiten beschouwing blijven vanwege
de afwijkende indexatiesystematiek die past bij de specifieke context van
(het stelsel in) Caribisch Nederland.
ARTIKEL IX WET ARBEID EN ZORG
Onderdeel A
Onderhavige wijzigingen van de Wazo en de Ziektewet hangen samen
met het voorstel om het huidige twaalfde lid van artikel 10d van de
Participatiewet te laten vervallen (artikel VI, onderdeel A). Het vervallen
van artikel 10d, twaalfde lid, van de Participatiewet maakt het noodzakelijk
om in bepaalde gevallen waarin er samenloop bestaat tussen loonkostensubsidie met een uitkering vanwege zwangerschaps- of bevallingsverlof
op grond van de Wazo, of ziekengeld op grond van een aantal artikelen
van de Ziektewet (zie nader de toelichting bij artikel VI, onderdeel F) de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

47

hoogte van de uitkering op andere wijze vast te stellen, teneinde te
voorkomen dat de werkgever meer dan het totaal te betalen loon en
werkgeverslasten krijgt uitgekeerd.
Hiertoe worden het zesde tot en met het achtste lid van artikel 3:13 van
de Wazo gewijzigd. Deze leden bevatten thans materieel uitgewerkt
overgangsrecht in verband met de inwerkingtreding van de Wet werk en
zekerheid.
In het voorgestelde nieuwe zesde lid wordt geregeld dat indien een
werknemer waarvoor de werkgever loonkostensubsidie op grond van de
Participatiewet ontvangt recht heeft op een uitkering in verband met
zwangerschaps- of bevallingsverlof, de hoogte van de uitkering volgens
de in dit lid omschreven wijze wordt vastgesteld. Dit gebeurt door het
uitkeringsbedrag dat voor deze werknemer zou gelden indien geen
loonkostensubsidie zou worden verkregen (100% van het toepasselijke
dagloon) te vermenigvuldigen met de vastgestelde loonwaarde. De
loonwaarde betreft een door het college vastgesteld percentage van het
wettelijk minimumloon dat betrokkene ondanks de verminderde arbeidsprestatie nog kan verdienen.19 UWV gaat bij de vaststelling van de
uitkering of ziekengeld uit van het door de gemeente aan UWV verstrekte
percentage aan loonwaarde op het moment van aanvragen van de
uitkering.
Het zevende lid geeft rekenregels voor een tweetal bijzondere situaties.
In onderdeel a is neergelegd dat wanneer de vastgestelde loonwaarde
lager dan 30% is, er voor de berekening van de uitkering gerekend dient te
worden als ware de loonwaarde 30%. De loonkostensubsidie wordt op
grond van artikel 10d, vierde lid, van de Participatiewet namelijk tot een
maximum van 70% van het wettelijk minimumloon, vermeerderd met
vakantietoeslag en werkgeverslasten, verstrekt. In lijn daarmee wordt er
bij een lagere loonwaarde dan 30% in onderdeel a een «bodem» gelegd
van 30% voor de berekening van de UWV-uitkering. Wanneer deze
ondergrens niet bepaald zou worden, zou het voor kunnen komen bij
lagere loonwaardes dan 30% dat de werkgever er financieel op achteruit
gaat ten opzichte van de geldende systematiek.
Onderdeel b ziet op de zogenaamde forfaitaire loonkostensubsidie. Op
grond van artikel 10d, eerste lid, onderdeel b, en vijfde lid, van de
Participatiewet kan het college voor een periode van zes maanden
loonkostensubsidie verstrekken zonder dat de loonwaarde is vastgesteld.
In dat geval bedraagt de loonkostensubsidie op grond van artikel 10d,
vijfde lid, 50%. Naar de regels van de Participatiewet is er in dit geval
echter geen loonwaarde vastgesteld. Daarom wordt in onderdeel b
geregeld dat bij forfaitaire loonkostensubsidie voor de toepassing van het
zesde lid gerekend wordt als ware de loonwaarde 50%.
Het achtste lid biedt een grondslag voor de mogelijkheid om bovengenoemde systematiek bij ministeriële regeling nader uit te werken.
Onderdeel B
Op verzoek van UWV wordt overgangsrecht opgenomen in de Wazo en
de Ziektewet (artikel IX, onderdeel B en artikel XXXII, onderdeel G) voor
het nieuwe systeem van samenloop tussen loonkostensubsidie en
ziekengeld vanwege de no-riskpolis en de uitkering op grond van artikel
3:7 Wazo. Het oude systeem blijft gelden voor werknemers die werken
met loonkostensubsidie en de aanvraag vóór de inwerkingtreding van de
relevante wijzigingen van de Wazo is ingediend. Bij de Ziektewet wordt
19

Zie nader Kamerstukken II 2013/14, 33 161, nr. 107, p. 62 e.v.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

48

het moment van de ziekmelding door werkgever gehanteerd. Hiermee
wordt voorkomen dat UWV bij de inwerkingtreding van de wetswijziging
voor bestaande gevallen de hoogte van het ziekengeld opnieuw moet
vaststellen. Zoals hierboven aangegeven zal er tevens in overgangsrecht
worden voorzien in de Participatiewet.
Onderdeel C
Ingevolge het overgangsrecht bij de afschaffing van de levensloopregeling ingevolge het Belastingplan 2012 en het Belastingplan 2013, in
samenhang met artikel II van de Wet overige fiscale maatregelen 2021
(Stb. 2020, 542), worden levensloopregelingen die voor 2012 zijn
aangegaan, met ingang van 1 januari 2022 niet langer fiscaal gefaciliteerd
en wordt het overgangsrecht inzake levensloopregelingen beëindigd.
Artikel 39d van de Wet op de loonbelasting 1964, dat hierop betrekking
heeft en waarnaar wordt verwezen in diverse bepalingen, vervalt per
1 januari 202220. Het is daardoor niet langer mogelijk fiscaal gefaciliteerd
levensloopverlof op te nemen.
Het recht van de werknemer om deel te nemen aan een levensloopregeling op grond van Hoofdstuk 7 van de Wet arbeid en zorg vervalt om die
reden. Ook de bijzondere bepalingen in de Participatiewet, Werkloosheidswet, Wet financiering sociale verzekeringen en Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogen die betrekking hebben op de toepassing van fiscaal
gefaciliteerde levensloopregelingen, zijn daardoor overbodig geworden.
Ook deze bepalingen vervallen daarom per 1 januari 2022.
ARTIKEL X WET ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVOORZIENING
JONGGEHANDICAPTEN
Onderdeel A
Met de Verzamelwet SZW 2021 is geregeld dat het UWV voor
Wajongers die na de herindelingsoperatie zijn ingedeeld in de groep
Wajongers met duurzaam geen arbeidsvermogen (hierna: DGA) het
instrument loondispensatie opnieuw mag toekennen voor dezelfde functie
als waarin de Wajonger al werkte met loondispensatie. Dit is een
uitzondering omdat het UWV voor Wajongers in de groep DGA geen
instrumenten zoals loondispensatie mag inzetten (zie de artikelen 2:20 en
3:37a van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten).
In de Verzamelwet SZW 2021 is de uitzondering geregeld om voor
Wajongers die voor de herindelingsoperatie al werkten met loondispensatie dit instrument opnieuw in te zetten. Dit is geregeld omdat betreffende groep Wajongers mogelijk hun baan kwijtraakt als het UWV niet
nogmaals loondispensatie in kan zetten voor dezelfde functie.
Per abuis is bij het verwijzen naar de herindelingsoperatie de datum van
1 januari 2015 opgenomen in de Verzamelwet SZW 2021, omdat dit de
datum van inwerkingtreding van de Participatiewet is en de herindelingsoperatie voor de Wajong toen begonnen is. De herindeling waarbij
Wajongers zijn ingedeeld in duurzaam geen arbeidsvermogen of niet
duurzaam geen arbeidsvermogen is echter pas 1 januari 2018 geformaliseerd. Om die reden wordt voorgesteld de artikelen 2:20 en 3:37a zo te
wijzigen dat het mogelijk is de loondispensatie te vernieuwen voor
personen waarvan voor 1 januari 2018 loondispensatie is verleend.

20

Artikel VIIb van het Belastingplan 2012.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

49

Onderdelen E en F
Per 1 januari 2021 geldt in de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten (Wajong) de geharmoniseerde inkomensregeling voor
inkomensondersteuning en de arbeidsongeschiktheidsuitkering. Voor
Wajongers die werken met loondispensatie is in artikel 2:40 en 3:8, eerste
lid, onderdeel a, een compensatiefactor geïntroduceerd om het gedispenseerde arbeidsinkomen te compenseren voor het verlies aan loonwaarde.
Hiermee wordt het totaalinkomen onafhankelijk van de loonwaarde.
Daarnaast regelen de artikelen 2:40, derde lid, en 3:8, derde lid, welke zijn
ingevoegd naar aanleiding van het amendement Renkema21, dat
Wajongers die werken met loondispensatie tenminste het functieloon
voor gewerkte uren als totaalinkomen ontvangen. Bij de implementatie
van deze wijziging is echter geconstateerd dat in de wetsartikelen niet
gespecificeerd is hoe om moet worden gegaan met een inkomen
bestaande uit meerdere inkomensbestanddelen, waarbij ook niet
gedispenseerde inkomensbestanddelen onderdeel uitmaken van dit
inkomen. Hierdoor heeft UWV te hoge uitkeringen moeten uitkeren. Deze
uitkeringen worden in 2021 niet teruggevorderd.
Met de voorgestelde wijziging worden de betreffende wetsartikelen
verduidelijkt, waarbij expliciet wordt gemaakt hoe met verschillende
inkomensbestanddelen bij samenloop moet worden omgegaan. Dit sluit
aan bij de bedoeling van de wet zoals die in de memorie van toelichting
bij de Wet vereenvoudiging Wajong omschreven is. De compensatiefactor
is enkel bedoeld om het gedispenseerde inkomensbestanddeel te
compenseren en niet de overige inkomensbestanddelen.
Niet gedispenseerde inkomensbestanddelen worden in de rekenregels
zonder compensatiefactor meegenomen. Voor toepassing van het
amendement Renkema moet alleen het gedispenseerde inkomen door de
verminderde loonwaarde gedeeld worden om ervoor te zorgen dat
Wajongers die werken met loondispensatie tenminste het functieloon
voor gewerkte uren als totaalinkomen ontvangen. Andere inkomensbestanddelen worden niet gedeeld door een verminderde loonwaarde. Deze
rekenregels zijn opgenomen in het nieuwe voorgestelde vierde lid van
artikel 2:40 en 3:8. Met deze voorgestelde rekenregels wordt uitgegaan
van de situatie van een gedispenseerd inkomensbestanddeel met niet
gedispenseerde inkomensbestanddelen, zoals bijvoorbeeld een WW- of
WIA-uitkering. Indien er twee of meer gedispenseerde inkomensbestanddelen met een verschillende loonwaarde zijn dan past UWV een gewogen
gemiddelde loonwaarde, en een daarmee berekende compensatiefactor,
op het gedispenseerde loon. Overige inkomsten worden in de rekenregels
nog steeds zonder compensatiefactor of zonder te delen door de
loonwaarde meegenomen.
In de uitvoeringstoets heeft UWV aangegeven de wijziging van de
rekenregels conform de bedoeling van de Wet vereenvoudiging Wajong
per 1 januari 2022 uit te kunnen voeren en niet eerder. De wijziging zal
daarom per 1 januari 2022 inwerkingtreden. Te veel uitbetaalde uitkeringen tot 1 januari 2022 worden niet teruggevorderd. UWV start in 2021
met het begeleiden van Wajongers die tijdelijk een te hoge uitkering
hebben omdat een hogere uitkering effect kan hebben om inkomensafhankelijke regelingen. De hogere uitkering moet tijdig worden doorgegeven aan de belastingdienst om terugbetaling te voorkomen.

21

Kamerstukken II 2019/20, 35 213, nr.26.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

50

ARTIKEL XI WET ARBEIDSVOORWAARDEN GEDETACHEERDE
WERKNEMERS IN DE EUROPESE UNIE
Onderdeel A
Voorgesteld wordt om een omissie in de begripsbepaling van
«zelfstandige» in artikel 1 van de Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde
werknemers in de Europese Unie (WagwEU) te herstellen. Dit begrip is
tegelijk met de invoering van de WagwEU geïntroduceerd. Daarbij was de
beperking aangebracht, dat de zelfstandige diens tijdelijke dienst in
Nederland verricht vanuit een andere lidstaat in de zin van de WagwEU.
Dit begrip is gewijzigd door artikel XIV, onderdeel A, van de Verzamelwet
SZW 2018. De strekking van die wijziging was om de reikwijdte van de
WagwEU meer in lijn te brengen met de voorloper van die wet, de Wet
arbeidsvoorwaarden grensoverschrijdende arbeid, door middel van
noodzakelijke aanpassingen in de begripsbepalingen van dienstverrichter,
dienstontvanger en zelfstandige. Bij de aanpassing van het zelfstandigenbegrip is echter de clausulering dat de zelfstandige gewoonlijk dient te
werken in een andere lidstaat dan Nederland per abuis verloren gegaan.
Hierdoor kan de misvatting ontstaan dat zelfstandigen die vanuit een
derde land tijdelijk werkzaamheden verrichten onder het zelfstandigenbegrip van de WagwEU vallen, met als voornaamste gevolg dat zij
verplicht zouden zijn om zich te melden op grond van artikel 8, zesde lid,
WagwEU. Dit is niet het geval; deze doelgroep valt immers in beginsel
onder het regime van de Wet arbeid vreemdelingen, terwijl de WagwEU
betrekking heeft op werkzaamheden in het kader van het vrij verkeer van
diensten binnen de Europese Unie. Daarom wordt deze noodzakelijke
nuancering alsnog aangebracht.
Onderdeel B
Op grond van artikel 11, vijfde lid, van de handhavingsrichtlijn22 moeten
gedetacheerde werknemers worden beschermd tegen elke nadelige
behandeling door hun werkgever, als zij gerechtelijke of administratieve
procedures tegen hun werkgever starten omdat zij van oordeel zijn dat zij
verlies of schade hebben geleden doordat de geldende regels niet werden
toegepast, zelfs nadat de arbeidsverhouding al is beëindigd. Volgens de
transponeringstabel23 bij de Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde
werknemers in de Europese Unie (WagwEU) behoefde deze bepaling
destijds geen nadere implementatie, omdat in de vereiste werknemersbescherming reeds was voorzien door de artikelen 646, eerste en vierde lid,
en 648, vierde lid, van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en artikel 2
WagwEU.
De genoemde bepalingen in het Burgerlijk Wetboek zien echter met
name op bescherming bij ongerechtvaardigde ongelijke behandeling
tussen mannen en vrouwen, onderscheidenlijk bij ongelijke behandeling
op grond van een verschil in arbeidsduur. Artikel 2 WagwEU verschaft de
gedetacheerde werknemer bescherming in de vorm van het van
toepassing verklaren van bepaalde Nederlandse arbeidsvoorwaarden die
voortvloeien uit wet- en regelgeving, waaronder artikel 681, eerste lid,
onderdeel c, van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (boek 7 BW), op grond
waarvan de kantonrechter op verzoek van de werknemer de opzegging
22

Richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de
handhaving van Richtlijn 96/71/EG betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met
het oog op het verrichten van diensten en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012
betreffende de administratieve samenwerking via het Informatiesysteem interne markt (PbEU
2014, L159/11).
23
Kamerstukken II 2015/16, 34 408, nr. 14.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

51

van de arbeidsovereenkomst door de werkgever kan vernietigen, of een
billijke vergoeding kan toekennen, indien de werkgever heeft opgezegd in
strijd met artikel 646, 648 of 649 boek 7 BW of met enig ander verbod op
onderscheid, of in verband met de omstandigheid dat de werknemer in of
buiten rechte een beroep heeft gedaan op artikel 646, 648 of 649 boek 7
BW of op enig ander verbod op onderscheid of ter zake bijstand heeft
verleend.
Hoewel de gedetacheerde werknemer aan de voornoemde bepalingen,
in aanvulling op de algemene eis van goed werkgeverschap van artikel
611 van Boek 7 BW, een vergaande mate van bescherming kan ontlenen,
is in de Nederlandse wetgeving niet expliciet vastgelegd dat sprake is van
bescherming tegen elke nadelige behandeling door de werkgever als
reactie op het starten van een gerechtelijke of administratieve procedure
door de werknemer, zoals artikel 11, vijfde lid, van de handhavingsrichtlijn
voorschrijft.
Om deze mogelijke omissie weg te nemen, wordt bij deze alsnog
voorzien in de aanvullende implementatie van artikel 11, vijfde lid, van de
handhavingsrichtlijn, door middel van een voorgesteld nieuw artikel 3b
WagwEU. Dit artikel strekt tot een verbod voor de werkgever om de
werknemer op enige wijze te benadelen wegens de omstandigheid dat de
werknemer een gerechtelijke of administratieve procedure start om de in
de WagwEU of de in artikel 2a van de Wet op het algemeen verbindend en
het onverbindend verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten aan hem toegekende rechten geldend te maken.
ARTIKEL XII WET BETAALD OUDERSCHAPSVERLOF
Het wetsvoorstel betaald ouderschapsverlof bevat een samenloopbepaling met het wetsvoorstel uitvoeren breed offensief. Door het overhevelen naar de Verzamelwet van de wijzigingen in de Wazo die met
uitvoeren breed offensief werden voorgesteld, verliest deze samenloopbepaling haar betekenis. Door verandering in de reikwijdte van de
samenloop tussen Wazo-uitkeringen en de loonkostensubsidie, zoals in
het algemeen deel van deze toelichting uiteengezet, is een nieuwe
samenloop bepaling niet nodig. Daardoor kan de bepaling, indien het
wetsvoorstel betaald ouderschapsverlof tot wet wordt verheven,
vervallen.
ARTIKEL XIV WET FINANCIERING SOCIALE VERZEKERINGEN
Onderdeel C
De voorgestelde wijziging van artikel 27, eerste lid, Wet financiering
sociale verzekeringen (hierna: Wfsv) maakt het mogelijk dat niet alleen
over de toepassing van het lage premiepercentage van het Algemeen
Werkloosheidsfonds (hierna: AWf) bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur nadere voorwaarden worden gesteld, maar ook over het hoge
premiepercentage. Dit is thans nodig om in artikel 2.4a, Besluit Wfsv te
verduidelijken dat zowel het lage als het hoge AWf-premiepercentage over
een geheel aangiftetijdvak wordt toegepast. Tevens wordt tekstueel
verduidelijkt dat alleen het lage premiepercentage met terugwerkende
kracht kan worden herzien.
ARTKEL XVI WET GEMEENTELIJKE SCHULDHULPVERLENING
Artikel 8 van de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening regelt de
uitwisseling van de gegevens die noodzakelijk zijn voor schuldhulpverlening. Die (persoons)gegevens ontvangt of verstrekt het college van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

52

burgemeester en wethouders. Het Besluit gemeentelijke schuldhulpverlening specificeert enerzijds de bestuursorganen, instanties en personen
die gegevens uitwisselen en anderzijds om welke gegevens het gaat.
Gebleken is dat in artikel 8, tweede lid Wet gemeentelijke schuldhulpverlening, ten onrechte een keuzevrijheid of afwijkmogelijkheid voor het
college gelezen kan worden. De bedoeling is echter niet dat het college
kan afwijken van de in artikel 17 van het Besluit gemeentelijke schuldhulpverlening benoemde instanties, waarmee het college deelt wie schuldhulpverlening ontvangt. Gebruikers van de informatie, zoals schuldeisers
en kredietverstrekkers, moeten ervanuit kunnen gaan dat de registratie
juist, actueel en volledig is. Anders is de registratie niet goed bruikbaar
om schulden te voorkomen of op te lossen. Daarom wordt dit onderdeel
van de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening verduidelijkt. Het betreft
een juridisch-technische verduidelijking zonder regeldrukeffecten.
ARTIKEL XVII WET INBURGERING
Onderdeel A
Met de voorgestelde wijziging van artikel 29 wordt voorzien in de
mogelijkheid om, in het geval van een niet-verwijtbare overschrijding van
de termijn, bedoeld in artikel 29, eerste lid (nieuw) van de Wet inburgering, de termijn voor het afronden van het Participatieverklaringstraject
(telkens) met ten hoogste één jaar te verlengen. Wanneer de termijn die
op grond van de Wet inburgering is gesteld voor het afronden van het
participatieverklaringstraject verwijtbaar is overschreden, wordt er op
grond van artikel 28 een bestuurlijke boete opgelegd, en wordt op grond
van artikel 29 een nieuwe termijn met ten hoogste één jaar verleend. Als
het participatieverklaringstraject binnen die termijn nog niet is afgerond,
wordt er op grond van artikel 30 opnieuw een boete opgelegd, en wordt
opnieuw een nieuwe termijn met ten hoogste een jaar verleend. In de
praktijk komt het echter voor dat zich gedurende de nieuwe termijn die
een inburgeraar krijgt na een verwijtbare termijnoverschrijding,
niet-verwijtbare omstandigheden voordoen die aanleiding geven tot
verlenging van de termijn. Daarom voorziet het voorgestelde tweede lid
van artikel 29 erin dat in die situatie de termijn wordt verlengd. Op grond
van het derde lid kan dit telkens met ten hoogste één jaar gebeuren.
Wanneer de inburgeringsplichtige, nadat de termijn op grond van het
tweede lid is verlengd, opnieuw verwijtbaar het participatieverklaringstraject niet heeft afgerond, wordt op grond van artikel 30 een bestuurlijke
boete opgelegd.
Onderdeel C
Voor de toelichting bij dit artikel wordt verwezen naar de toelichting bij
artikel XVII, onderdeel A, van deze wet, met dien verstande dat dit artikel
ziet op de verlenging van de termijn bij niet-verwijtbare overschrijding
van de op grond van artikel 32 vastgestelde termijn waarbinnen de
inburgeringsplichtige de onderdelen van het inburgeringsexamen,
bedoeld in artikel 7, tweede lid, onderdelen b en c, van de Wet inburgering, moet behalen.
ARTIKEL XVIII WET INBURGERING 2021
Onderdeel A
Met de wijziging van de term medisch advies in deskundigenverklaring
wordt aangesloten bij de in het Besluit de Regeling inburgering 2021
gebruikte terminologie. Deze wijziging heeft geen beleidsmatige
gevolgen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

53

Onderdeel B
Wat betreft het inburgeringsexamen is geen grondslag benodigd voor
het stellen van regels met betrekking tot de examencommissie. De regels
omtrent een examencommissie zijn in 2013 reeds komen te vervallen. Om
die reden wordt deze grondslag, opgenomen in artikel 7, vierde lid,
onderdeel e, geschrapt.
Onderdeel C
Onderdeel C wijzigt artikel 10 van de Wet inburgering 2021. Het betreft
een technische wijziging, waarmee wordt verduidelijkt dat bij of krachtens
amvb regels kunnen worden gesteld over de financiering van het
programma voorbereiding op de inburgering. In artikel 3.18 van het
Besluit inburgering 2021 is in dat kader geregeld dat de Minister van SZW
de voorbereiding op de inburgering bekostigt en de kosten voor de
uitvoering van deze taak door de aangewezen instelling, bedoeld in artikel
3.17, eerste lid, van het Besluit inburgering 2021, ten laste komen van de
begroting van het Ministerie van SZW. In artikel 3.19 van de Regeling
inburgering 2021 is het COA aangewezen als instelling die dit programma
aanbiedt.
Onderdeel D
Dit betreft een technische wijziging, zodat verduidelijkt wordt dat
afschalen, behalve tijdens de initiële inburgeringstermijn (artikel 11, eerste
lid) en de verlengde termijn (artikel 12), ook mogelijk is tijdens de nieuwe
termijn die is vastgesteld in de boetebeschikking die is opgelegd nadat de
leerroute (verwijtbaar) niet tijdig is afgerond (artikel 25, tweede lid). De
nieuwe termijn bedraagt ten hoogste twee jaar.
Indien het niet mogelijk zou zijn af te schalen tijdens deze vastgestelde
nieuwe termijn, zou de inburgeringsplichtige alsnog vastlopen in de
B1-route, hetgeen met de mogelijkheid van afschalen juist moet worden
voorkomen. Doel is dat inburgeringsplichtigen die de B1-route volgen
uiteindelijk het inburgeringsexamen behalen, en indien dit niet haalbaar
blijkt te zijn op het niveau B1, zal dit – ook tijdens de vastgestelde nieuwe
termijn – op het niveau A2 kunnen worden behaald.
Onderdeel E
Artikel 34, vijfde lid
In deze bepaling wordt reeds verwezen naar de Minister van Onderwijs,
Cultuur en Wetenschap, maar is verzuimd het College voor toetsen en
examens (CvTE) op te nemen. Het CvTE is verantwoordelijk voor de
afname van het staatsexamen Nederlands als tweede taal (zie de artikelen
2, derde en vijfde lid, van de Wet College voor toetsen en examens, en 4
en 9 van het Staatsexamenbesluit Nederlands als tweede taal). Dit
examen maakt onderdeel uit van het inburgeringsexamen als bedoeld in
artikel 7, eerste en tweede lid, van de Wet inburgering 2021 en het
taalschakeltraject als bedoeld in artikel 8, tweede lid, van de Wet
inburgering 2021. De (persoons)gegevens die het CvTE in dit kader
verkrijgt, dienen, ten behoeve van de handhavende taak van de Minister
van SZW op grond van artikel 25 van de Wet inburgering 2021, aan hem te
worden verstrekt, nu deze ten behoeve van deze taak inzicht dient te
hebben in onder meer het aantal afgenomen examens, de resultaten
daarvan en eventuele onregelmatigheden. Het College wordt daarom met
deze wijziging toegevoegd aan artikel 34, vijfde lid, van de Wet inburgering 2021. Daarnaast wordt toegevoegd dat ook gegevens over de
examinering door het CvTE aan de Minister van SZW worden verstrekt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

54

Nu een deel van de examens wordt afgenomen door het CvTE, dienen
onder meer gegevens over aangepaste examenomstandigheden te
worden verstrekt aan de Minister van SZW, met het oog op de door hem
af te nemen examens. Op grond van artikel 38 van de Wet inburgering
2021 wordt bij algemene maatregel van bestuur nader bepaald welke
gegevens worden verstrekt.
Artikel 34, zesde lid
Met deze wijziging wordt een grondslag gecreëerd voor de gegevensuitwisseling tussen het Centraal Orgaan opvang asielzoekers en de Minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Hiermee wordt voorzien in de
verstrekking van gegevens over de toekomstige verblijfsplaats van een
asielstatushouder. Het verstrekken van deze gegevens leidt ertoe dat er
reeds vóór de vestiging van een asielstatushouder in een gemeente
duidelijkheid bestaat over diens verblijfplaats en koppeling met de
gemeente in het kader van de inburgering. De betrokken gemeente kan
hierdoor eerder beginnen met de afname van de brede intake en de
maatschappelijke begeleiding. Gemeenten krijgen immers de regie over
de uitvoering van de inburgering van asielstatushouders op het moment
dat de asielstatushouder aan een gemeente wordt gekoppeld, en niet pas
wanneer de asielstatushouder zich daar daadwerkelijk vestigt.
Onderdeel F
Met artikel 45, onderdeel A, van de Wet inburgering 2021 wordt artikel
1.4a.1 van de Wet educatie en beroepsonderwijs (hierna: WEB) gewijzigd.
Hiermee is beoogd te regelen dat instellingen die een opleiding educatie
verzorgen, zich ook aan artikel 7.4.3 van de WEB moeten houden. Per
abuis is daarbij echter de zinsnede «met uitzondering van» in plaats van
«voor zover het betreft» gebruikt. Met onderhavige wijziging wordt dat
hersteld.
Onderdeel G
Het betreft een technische wijziging van het met artikel 46, onderdeel F,
van de Wet inburgering 2021 gewijzigde artikel 45b, tweede lid, onderdeel
g, van de Vreemdelingenwet 2000. Abusievelijk was in de wijzigingsopdracht onderdeel a, in plaats van onderdeel g, opgenomen. Met deze
wijziging wordt dit hersteld.
Onderdeel H
In artikel 47 van de Wet inburgering 2021 is een wijziging opgenomen
van artikel 1.6, eerste lid, onderdeel g, van de Wet kinderopvang. Hiermee
worden de omstandigheden vastgesteld waaronder een inburgeringsplichtige recht heeft op kinderopvangtoeslag. Hierbij ontbrak abusievelijk
een verwijzing naar het taalschakeltraject, bedoeld in artikel 8, tweede lid,
van de Wet inburgering 2021. Met deze wijziging wordt het taalschakeltraject toegevoegd aan dit artikel. Ook wanneer een inburgeringsplichtige
een opleiding educatie als bedoeld in artikel 7.3.1, eerste lid, onderdeel f,
van de WEB volgt aan een instelling met diploma-erkenning als bedoeld
in artikel 1.4a.1 van de WEB kan hij aanspraak maken op kinderopvangtoeslag.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

55

ARTIKEL XX WET KINDEROPVANG
Onderdeel A
Per Wet van 2 december 2020 tot wijziging van de Wet kinderopvang in
verband met enkele wijzigingen met betrekking tot het recht op kinderopvangtoeslag (Stb. 2020, 518) is artikel 1.6, eerste lid, onderdeel j met
ingang van 1 januari 2020 aangepast. Dit artikel regelt dat leerlingen en
studenten in aanmerking kunnen komen voor kinderopvangtoeslag. Per
abuis zag deze aanpassing niet op postinitiële masterstudenten. Via de
voorgestelde wijziging van artikel 1.6, eerste lid, onderdeel j, onder 4°, van
de Wet kinderopvang wordt deze groep aan dat artikel toegevoegd. Voor
de desbetreffende studenten is er geen effect, want deze studenten
konden gewoon kinderopvangtoeslag aanvragen. Het betreft een kleine
groep. Aan de voorgestelde wijziging zal terugwerkende kracht worden
verleend tot en met 1 januari 2020.
Onderdelen B en C
Voor een toelichting op deze onderdelen wordt verwezen naar paragraaf
2.10 van deze toelichting.
Onderdeel D
Met de Wet van 10 februari 2021 tot wijziging van de Wet kinderopvang
in verband met het opnemen van regels voor ouderparticipatiecrèches
(Stb. 2021, 101) is met artikel I, onderdeel F, derde lid, een nieuw
onderdeel b ingevoegd bij artikel 1.50, derde lid. Per abuis is vergeten de
daarmee gemoeide verlettering in dit artikellid ook te verwerken in de
tekst die volgt na het huidige onderdeel f. Met deze wijziging wordt dit
hersteld.
ARTIKEL XXI WET MINIMUMLOON EN MINIMUMVAKANTIEBIJSLAG
Onderdeel A
In artikel 18n, eerste lid, wordt de last onder dwangsom geregeld. Een
werkgever kan voor het niet of onvoldoende nakomen van de op hem op
grond van artikel 15 rustende verplichting een last onder dwangsom
worden opgelegd. Per abuis is artikel 16 niet opgenomen in artikel 18n,
terwijl in artikel 16 net als in artikel 15 het recht op vakantiebijslag is
opgenomen. Door artikel 16 op te nemen in artikel 18n kan bij niet of
onvoldoende nakomen van de verplichting voortvloeiend uit artikel 16 een
last onder dwangsom worden opgelegd.
Onderdeel B
Op grond van artikel 18p, vijfde lid, geldt dat de Inspectie SZW wanneer
zij een boete oplegt vanwege het niet naleven van bepaalde artikelen van
de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag, de daarvoor in
aanmerking komende verenigingen van werkgevers en werknemers
hiervan in kennis kan stellen. Ook hier is artikel 16 per abuis niet
opgenomen terwijl in artikel 16 net als in artikel 15 het recht op vakantiebijslag is opgenomen. Door artikel 16 op te nemen in artikel 18p, vijfde lid,
kunnen verenigingen van werkgevers en werknemers ook in kennis
worden gesteld van een op grond van artikel 16 opgelegde boete.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

56

ARTIKEL XXII WET ONGEVALLENVERZEKERING BES
De wijzigingen in de Wet ongevallenverzekering BES (Wet OV BES)
betreffen het opnemen van een indexeringsbepaling, waarmee de
bestaande artikelleden van artikel 5 Wet OV BES die zien op de
mogelijkheid tot het toepassen van een toeslag, kunnen vervallen
(onderdeel A).
Qua systematiek sluit het voorstel goeddeels aan op de indexatiesystematiek zoals die in Europees Nederland wordt gehanteerd voor de
werknemersverzekeringen, waaronder de Wet Werk en Inkomen naar
Arbeidsvermogen (WIA) en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO). De indexering van het dagloon in Europees Nederland is
geregeld in onder meer artikel 14 van de WIA en artikel 15 van de WAO,
met als belangrijk verschil ten opzichte van de Wet OV BES dat in
Europees Nederland het dagloon behoudens de wettelijke indexatie
eenmalig wordt vastgesteld en niet meebeweegt met de loonontwikkeling
van de werknemer nadien. De voor de Wet OV BES voorgestelde wettelijk
indexatie sluit bij de Europees Nederlandse situatie aan, met dien
verstande dat de indexatie in de Wet OV BES alleen is beoogd voor
gewezen werknemers voor wie de uitkering op «eigennaam» wordt
verstrekt. Zolang de arbeidsongeschikte werknemer nog in dienst is van
zijn werknemer, is immers diens loonontwikkeling in dienstverband
bepalend voor de ontwikkeling van het dagloon waarop de uitkering
ongevallengeld is gebaseerd. De arbeidsongeschikte werknemer behoudt
daarmee aansluiting bij de arbeidsvoorwaarden van het bedrijf waar hij
werkzaam is.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zal de ingangsdatum en het percentage van de herziening telkens bekendmaken in de
Staatscourant zodat hieromtrent voor iedereen duidelijkheid bestaat. Dit
kan gelijktijdig met de indexering van de andere bedragen die voor
Caribisch Nederland worden vastgesteld, waaronder de indexering
tegemoetkoming begrafeniskosten volgens artikel 5a Wet OV BES.
Tevens wordt voorgesteld om het dagloon te herzien zonder dat dit bij
beschikking is vastgesteld. Hiermee wordt eveneens aangesloten bij
onder meer artikel 14 van de WIA en artikel 15 van de WAO (waarbij dit
voor die wetten een afwijking van de Algemene wet bestuursrecht
betreft). Bekendmaking van de herziening van het dagloon zal dus
weliswaar niet geschieden door middel van een beschikking, maar in de
praktijk zal dat gebeuren door middel van een specificatie bij de
bijschrijving van de gewijzigde uitkering op de bank- of girorekening van
betrokkene. Slechts op verzoek van de betrokkene wordt een beschikking
afgegeven, maar de specificatie volstaat al voor belanghebbende om op
de gebruikelijke wijze bezwaar te kunnen maken en beroep in te stellen.
ARTIKEL XXVII WET OP HET ALGEMEEN VERBINDEND EN HET
ONVERBINDEND VERKLAREN VAN BEPALINGEN VAN COLLECTIEVE ARBEIDSOVEREENKOMSTEN
Voorgesteld wordt om aan artikel 2a van de Wet op het algemeen
verbindend en het onverbindend verklaren van bepalingen van collectieve
arbeidsovereenkomsten een lid toe te voegen, ter nadere implementatie
van artikel 3, tweede lid, van de detacheringsrichtlijn. Bij de formulering
van het achtste lid is enerzijds aangesloten op de terminologie uit de
detacheringsrichtlijn, en anderzijds op artikel 10, eerste lid en onder i,
Besluit arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese
Unie, dat een vergelijkbare uitzondering bevat voor deze doelgroep ten
aanzien van de meldplicht van artikel 8 Wet arbeidsvoorwaarden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

57

gedetacheerde werknemers in de Europese Unie. Verder wordt verwezen
naar het algemene deel van de toelichting.
ARTIKEL XXIX WET ROL WERKNEMERS BIJ EUROPESE RECHTSPERSONEN
Artikel 1:8, vierde lid, van de Wet rol werknemers bij Europese
rechtspersonen wordt gewijzigd om een onjuiste verwijzing naar artikel
1:11 in deze wet te herstellen.
ARTIKEL XXX WET STRUCTUUR UITVOERINGSORGANISATIE
WERK
De voorgestelde toevoeging aan artikel 1, eerste lid, en de voorgestelde
wijzigingen van artikel 73 van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen, maken het mogelijk dat het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen in het kader van zijn re-integratietaak,
contactgegevens kan verstrekken van een uitkeringsgerechtigde aan de
instanties bedoeld in het voorgestelde artikel 1, eerste lid, toegevoegde
onderdeel, ten behoeve van hulpverlening aan de uitkeringsgerechtigde.
Dit gebeurt uitsluitend met instemming van de uitkeringsgerechtigde.
ARTIKEL XXXI WET TOT WIJZIGING VAN DE WET ARBEID
VREEMDELINGEN
Onderdeel A
In artikel I, onderdeel C, onder 3, staat per abuis een onjuiste verwijzing.
Met deze wijziging wordt dit hersteld.
Onderdeel B
Als gevolg van amendering van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet
arbeid vreemdelingen in verband met het toekomstbestendig maken van
de wetgeving op het terrein van arbeidsmigratie (Wijziging Wav) is de
verwijzing in artikel III van de Wijziging Wav niet langer kloppend. Met
deze wijziging wordt dit hersteld.
ARTIKEL XXXII WET WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN
Onderdeel D
De artikelen 40 en 130 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: Wet WIA) vervallen. Artikel 40 van de Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen verplicht UWV om jaarlijks
WGA-gegevens van bepaalde categorieën werkgevers openbaar te
maken. Het betreft het WGA-instroompercentage. Dit percentage geeft
aan hoeveel werknemers van die werkgever in het voorgaande kalenderjaar recht heeft gekregen op een WGA-uitkering. UWV heeft een
proces ingericht waarbij de betreffende werkgevers voorafgaand aan
publicatie een brief ontvangen, waarbij hun WGA-instroomcijfers worden
vermeld. UWV stuurt als bijlage bij de brief ook een specificatie mee van
de werknemers van die werkgever, die zijn ingestroomd in de WGA. In
deze bijlage zijn persoonsgegevens van de betreffende werknemers
opgenomen (BSN, geslacht en geboortedatum). Op basis van deze bijlage
kan de werkgever gericht toetsen of UWV het WGA-instroomcijfer juist
heeft berekend en indien nodig door UWV laten corrigeren. Zonder deze
bijlage met persoonsgegevens zal dit voor werkgevers veelal niet mogelijk
zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

58

Voor het verstrekken van de bijlage met persoonsgegevens ontbreekt
een wettelijke grondslag. Zonder persoonsgegevens is het niet mogelijk
voor werkgevers om hun eigen instroomcijfers te controleren. Het
instroomcijfer geeft een werkgever inzicht in de prestaties op het gebied
van arbeidsongeschiktheid met als doel de re-integratie en het preventiebeleid te verbeteren. Werkgevers worden bovendien via de premiedifferentiatie en het eigenrisicodragerschap al geprikkeld om hun ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid zoveel mogelijk te beperken en zij
hebben op die wijze ook al inzicht in hun prestaties. De jaarlijkse publicatie van de instroomcijfers dient dan ook weinig nut meer en daarmee
ontbreekt de noodzaak voor het verstrekken van de bijlage met persoonsgegevens.
Artikel 130 Wet WIA betreft overgangsrecht dat gaat over het eerste
moment van openbaarmaking van de instroomcijfers.
De voorgestelde wijziging strekt ertoe dat UWV niet langer de instroomcijfers WGA publiceert. In verband daarmee wordt voorgesteld de
artikelen 40 en 130 Wet WIA te schrappen. Dit heeft tot gevolg dat
werkgevers hun WGA-instroomcijfers niet meer kunnen vergelijken met
het gemiddelde van alle werkgevers binnen hun sector(en). Werkgevers
houden via de premiedifferentiatie en het eigenrisicodragerschap echter
nog wel inzicht in hun prestaties op het gebied van ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid.
ARTIKEL XXXIII ZIEKTEWET
Onderdeel B
Voorgesteld wordt om voor het regelen van de nieuwe systematiek van
samenloop tussen de hieronder genoemde ziektewetuitkeringen een
artikel 29e in te voegen in de Ziektewet. In het eerste lid wordt allereerst
de reikwijdte voor de aangepaste vaststelling van de hoogte van de
uitkering vastgelegd. Het betreft de volgende uitkeringsgrondslagen uit de
Ziektewet:
• Artikel 29, tweede lid, onderdeel e: de uitkering wegens
ongeschiktheid tot het verrichten van arbeid als gevolg van
orgaandonatie;
• Artikel 29a: de ongeschiktheid tot het verrichten van arbeid als gevolg
van zwangerschap of bevalling;
• Artikel 29b: de no-riskpolis;
• Artikel 29d: de no-riskpolis oudere voormalig langdurig werkloze
werknemers.
Ten tweede wordt in het eerste lid de wijze van berekenen neergelegd.
De hoogte van het ziekengeld wordt op dezelfde manier berekend als bij
de uitkering vanwege zwangerschaps- of bevallingsverlof (zie de
toelichting bij artikel IX, onderdeel A van de Verzamelwet SZW 2022). Het
moment van berekening komt eveneens overeen. Deze vindt plaats op het
moment van ziekmelding op grond van de dan geldende loonwaarde.
Opgemerkt wordt dat deze voorgestelde wijziging, behoudens de
koppeling aan het loonwaardepercentage, geen verdere wijziging van de
berekening van het ziekengeld beoogt zoals dat op grond van die wet
wordt berekend of een wijziging van de berekening van de uitkering op
grond van de Wet arbeid en zorg (Wazo) zoals berekend op grond van die
wet. Wanneer het bijvoorbeeld gaat om een werknemer waarvoor een
no-riskpolis van toepassing is op grond van artikel 29b van de Ziektewet,
geldt dat op verzoek van de werkgever voor het eerste jaar de uitkering
van het ziekengeld 100% van het dagloon bedraagt (artikel 29b, zesde lid,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

59

van de Ziektewet) en voor het tweede jaar 70% van het dagloon (artikel
29b, vijfde lid, van de Ziektewet).
Het tweede en derde lid komen overeen met het voorgestelde nieuwe
artikel 3:13, zevende en achtste lid, Wazo.
Onderdeel G
In artikel 86e wordt, net als in artikel 6:11 Wazo overgangsrecht
neergelegd. Na het verstrijken van de maximale duur voor de verplichte
loondoorbetaling bij ziekte, te rekenen vanaf de inwerkingtreding van
artikel XXXIII, onderdeel B, van deze wet zal het overgangsrecht geen
toepassing meer kunnen hebben.
ARTIKEL XXXIV SAMENLOOP MET WETSVOORSTEL TOT
WIJZIGING VAN DE PARTICIPATIEWET IN VERBAND MET HET
UITSLUITEN VAN FRAUDEVORDERINGEN BIJ DE VERMOGENSTOETS EN HET BEPERKEN VAN HET VERBOD TOT MEDEWERKING
AAN EEN SCHULDREGELING BIJ EEN FRAUDEVORDERING TOT
GEVALLEN VAN OPZET OF GROVE SCHULD
De wijzigingen ten aanzien van de veranderde systematiek van
samenloop no-riskpolis en loonkostensubsidie hebben samenloop met
twee andere wetsvoorstellen. Daarom worden twee artikelen ingevoegd
die een samenloopbepaling bevatten.
In artikel XXXIV wordt eventuele samenloop met het wetsvoorstel tot
wijziging van de Participatiewet in verband met het uitsluiten van
fraudevorderingen bij de vermogenstoets en het beperken van het verbod
tot medewerking aan een schuldregeling bij een fraudevordering tot
gevallen van opzet of grove schuld (Kamerstukken 35 374) geregeld. Dat
wetsvoorstel voorziet namelijk ook in overgangsrecht dat op dezelfde
plaats in de Participatiewet wordt geregeld als het overgangsrecht in
verband met het vervallen van artikel 10d, twaalfde lid. Het eerste lid van
artikel XXXIV regelt de samenloop wanneer genoemd wetsvoorstel later
in werking treedt dan de Verzamelwet SZW 2022. Uit praktische overwegingen wordt een reeds in genoemd wetsvoorstel opgenomen, maar
inmiddels achterhaalde, samenloopbepaling aangepast. Het tweede lid
regelt de samenloop wanneer onderhavig wetsvoorstel later in werking
treedt.
ARTIKEL XXXV INWERKINGTREDING
Het voornemen is de artikelen van deze wet in werking te laten treden
met ingang van 1 januari 2022.
De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
A.D. Wiersma

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 897, nr. 9

60