de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

De minister van Veiligheid en Justitie
drs. S.A. Blok
Postbus 20301
2500 EH Den Haag

Afdeling Strategie

bezoekadres
Kneuterdijk 1
2514 EM Den Haag

datum
doorkiesnummer

e-mail
ons kenmerk
uw kenmerk
bijlage(n)

onderwerp

7 september 2017
088-361 33 17
wetgeving.rvdrrechtspraak.nl
UIT 10572 STRA / CF
2095225

correspondentieadres
Postbus 90613
2509 LP Den Haag
t (088) 361 0000
f (088) 361 0022
www.rechtspraak.nl

Advies Wet bescherming bedrjfsgeheimen

Geachte heer Blok,

Bij brief van 29juni 2017, kenmerk 2095225, verzocht u de Raad voor de rechtspraak (de ‘Raad’)
advies uit te brengen inzake het Voorontwerp van wet tot uitvoering van Richtlijn 201 6/943/EU van het
Europees Parlement en de Raad van 8juni 2016 betreffende de bescherming van niet-openbaar
gemaakte knowhow en bedrijfsinformatie (bedrjfsgeheimen) tegen het onrechtmatig verkrijgen,
gebruiken en openbaar maken daarvan (PbEU 2016, L157) (Wet bescherming bedrijfsgeheimen; hierna:
het ‘Wetsvoorstel).

HET WETSVOORSTEL

Doel van Richtlijn 2016/943/EU (de ‘Richtlijn’) is om de regelgeving met betrekking tot bescherming
van bedrijfsgeheimen binnen de Europese Unie te uniformeren, om op die manier grensoverschrijdende
innovatie binnen de interne markt te stimuleren. Het Wetsvoorstel betreft wetgeving ter implementatie
van de Richtlijn.
Voorgesteld wordt de bescherming van bedrjfsgeheimen op te nemen in een nieuwe Wet bescherming
bedrjfsgeheimen en de procesrechtelijke aspecten in een nieuwe titel 1 5A van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Het Wetsvoorstel beoogt te regelen wanneer sprake is van een
bedrjfsgeheim en welke maatregelen de houder van een bedrjfsgeheim kan nemen om zijn
bedrjfsgeheim te beschermen. De belangrijkste aanpassing van Rv betreft de introductie van artikel
lOl9ib, op grond waarvan maatregelen genomen kunnen worden om de vertrouweljkheid van
bedrjfsgeheimen in een procedure te waarborgen.
Na overleg met de gerechten, adviseert de Raad als volgt.’

1
De Raad voor de rechtspraak heeft op grond van artikel 95 van de Wet op de rechterlijke Organisatie een wettelijke
adviestaak met betrekking tot nieuwe tvets- en beleidsvoorstellen die gevolgen hebben voor de rechtspraak. De adviezen
worden vastgesteld na overleg met de gerechten. De Raad voor de rechtspraak is een adviescollege in de zin van artikel
79 en 80 van de Grondwet. Bij het opstellen van zijn adviezen beoordeelt de Raad de voorgenomen wet- en regelgeving
in het bijzonder op de gevolgen voor de Organisatie en de werklast van de gerechten en op de (praktische) toepasbaarheid
en uitvoerbaarheid. Rechters zijn bij de behandeling van individuele zaken niet gebonden aan de inhoud van de
wetgevingsadviezen van de Raad voor de rechtspraak.

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA / CF
2 van 9

ADVIES

De Raad heeft de volgende algemene opmerkingen n.a.v. het Wetsvoorstel. De Raad heeft voorts enkele
artikeisgewijze opmerkingen, die zijn opgenomen als bijlage bij dit advies.
Samenhang met Titel 15 van het Derde Boek van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
(Van rechtspleging betreffende rechten van intellectuele eigendom)

In 1.3.1 van de MvT wordt toegelicht waarom bedrijfsgeheimen niet als een intellectueel
eigendomsrecht (1E-recht) zijn te zien en daarom niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn
2004/48 (hierna: de Handhavingsrichtlijn) vallen.
De Raad wil erop wijzen dat hierover een andere mening mogelijk is. In de wetenschappelijke literatuur
is debat over de vraag of bedrijfsgeheimen een intellectueel 1E-recht zijn en of de Handhavingsrichtlijn
daar ook op ziet.2
Ambtshalve treffen van maatregelen

In de MvT bij het implementatiewetsvoorstel, p. 13, staat dat van de mogelijkheid dat de bevoegde
rechterlijke instanties op eigen initiatief de in artikel 9, eerste en tweede lid, van de Richtlijn genoemde
maatregelen treffen geen gebruik wordt gemaakt, omdat dit niet past bij de ljdelijkheid van de civiele
rechter. Bovendien betreft het hier zaken waarbij partijen met behulp van een advocaat procederen en
waarbij het voor de hand ligt dat partijen zelf een beroep zullen doen op de bedoelde
geheimhoudingsmaatregelen.
Deze opmerking in de MvT strookt naar de mening van de Raad mogelijk niet meer geheel met de
huidige (en mede onder KEI veranderende) (regie-)rol van de rechter. De ervaring is dat partijen
meestal zelf om toepassing van een geheimhoudingsregime vragen, maar de Rechtspraak zou de
mogelijkheid willen hebben (maar niet een plicht) om in voorkomend geval ambtshalve de maatregelen
toe te kunnen passen. Met name bij MKB-geschillen en geschillen in de arbeidsrechteljke sfeer zou
daar toch wel eens behoefte aan kunnen bestaan.

2

Uit een evaluatie die in opdracht van de Europese Commissie is uitgevoerd. nrs. 259-264
(http:!!ec.europa.euinternal market/iprentbrcement docstrade-secrets! 120113 studv en.pdf). btijkt dat een
bedrijfsgeheim in de meeste EU landen niet als een IE recht wordt gezien en daarom niet onder de Handhavingsrichtlijn
wordt geschaard. Belangrijke uitzonderingen volgens die evaluatie zijn echter bijvoorbeeld landen als Italië en eigenlijk
ook het Verenigd Koninkrijk.
In een statement van de Commissie over de Handhavingsrichtlijn worden de “klassieke” IE rechten genoemd (en niet
bedrjfsgeheimen) maar de openingszin ervan drukt uit dat het geen timitatieve opsomming is (zie http://eur
lex.europa.eu/leeal-content/NL/FXT/?uri=C’ELE)C’32005C0295):”De Commissie is van oordeel dat ten minste de
volgende intellectuele-eigendomsrechten onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallen:” (onderstreping
toegevoegd).
Het TRIPs verdrag rekent bedrijfsgeheimen, waarop artikel 39 van dat verdrag ziet, in de definitie in artikel 1 lid 2 TRIPs
wel tot de intellectuele eigendomsrechten.

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA /Cf
3 van 9

WERKLAST

De kosten voor de Rechtspraak van invoering van dit wetsvoorstel zullen naar schatting circa
zeshonderd duizend euro per jaar bedragen. Dat is grotendeels het gevolg van de duur van de
behandeling van de zaken en in mindere mate van een kleine toename van het aantal zaken.
Aantal zaken
Op dit moment zijn er nauwelijks handelszaken waarin de grondslag is: onrechtmatige daad door
misbruik van een bedrijfsgeheim of onrechtmatige daad door misbruik van wanprestatie met betrekking
tot een bedrijfsgeheim. Bij inwerkingtreding van dit wetsvoorstel verwacht de Raad enkele tientallen
zaken extra per jaar waarbij de Wet bescherming bedrjfsgeheimen de grondslag is. Daarnaast verwacht
de Raad 20% meer beslagrekesten en 10% meer IE kort gedingen.
Werklast per zaak
De inwerkingtreding van dit wetsvoorstel heeft ook invloed op de behandelingsduur van een deel van de
zaken op het gebied van intellectuele eigendom en op een deel van de kort gedingen waarin dit speelt.
De geheimhoudingsregeling van artikel lOl9ib Rv kan leiden tot extra zittingen en zal in ieder geval
•resutteren in een hogere werklast per zaak, van gemiddeld ongeveer een vijfde.
Nerklastconsequenties (€)
Fvlutatie als gevolg van aantallen
Effect wijziging gemiddelde zaakzvarte
Effect behandeltijd pet zaak
Totale effect wetsvoorstel

2018
165 539
16 359
112872
594 770

2019
165 217
16 327
412070
593 613

CONCLUSIE

De Raad voor de rechtspraak heeft geen zwaarwegende bezwaren tegen het Wetsvoorstel, maar geeft u
in overweging om het Wetsvoorstel op de in dit advies genoemde onderdelen te verduidelijken/aan te
passen.

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA / Cf
4 van 9

TOT SLOT
Indien na het uitbrengen van dit advies het Wetsvoorstel op belangrijke onderdelen wordt gewijzigd of
indien uit nadere uitvoeringsregelgeving belangrijke werklastgevolgen voortvloeien, dan wordt de Raad
graag in de gelegenheid gesteld daarover aanvullend te adviseren. Met het oog op de voorbereiding van
de gerechten op de invoering van het Wetsvoorstel, stelt de Raad er prijs op als hij geïnformeerd wordt
over de indiening van het Wetsvoorstel bij de Tweede en de Eerste Kamer en de plaatsing van de
definitieve wetstekst in het Staats blad. Ook eventuele nadere regelgeving volgend op dit Wetsvoorstel
met gevolgen voor de rechtspleging valt binnen het adviesrecht van de Raad. Voor zover van
toepassing, ontvangt de Raad graag een adviesaanvraag voor deze nadere regelgeving.

Hoogachtend,

zzrz
mr. f.C. Bakker
Voorzitter Raad voor de rechtspraak

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA / CF
5 van 9

BIJLAGE: ARTIKELSGEWIJS COMMENTAAR

HOOFDSTUK 1- BEGRIPSBEPALINGEN

Artikel 1
In artikel 1 aanhef en onder a van het Wetsvoorstel wordt “algemeen toegankelijk” gebruikt, in het
voorgestelde artikel lOl9ib, lid 2 onder b, Rv “gemakkelijk toegankelijk”. De Richtlijn gebruikt in de
Nederlandse versie ook “gemakkelijk toegankelijk”. Daarom wordt aangeraden die term ook in artikel 1
onder a van het Wetsvoorstel te gebruiken.

HOOFDSTUK 3- HANDHAVING VAN BEDRIJFSGEHEIMEN

Artikel 8 (Vaststelling schadevergoeding,)
Het voorgestelde artikel 8, tweede lid van het Wetsvoorstel bepaalt dat de rechter in passende gevallen
de schadevergoeding kan vaststellen als een forfaitair bedrag. De Rechtspraak kan op zich uit de voeten
met deze formulering. De Richtlijn geeft echter in artikel 14 lid 2 nadere handvatten voor de invulling
van het forfaitaire bedrag, die duidelijkheidshalve in de wettekst opgenomen zouden kunnen worden:
“op basis van elementen, waaronder ten minste het bedrag aan royalty’s of vergoedingen dat
verschuldigd zou zijn geweest indien de inbreukmaker toestemming had gevraagd om het betrokken
bedrjfsgeheim te gebruiken”.
Ten aanzien van artikel 14, lid 2, eerste zin van de Richtlijn vermeldt de Transponeringstabel dat dat
artikel geen implementatie behoeft omdat de “regelgeving voldoet: artikel 6:162 BW”. Artikel 14, lid 2,
eerste volzin van de Richtlijn bevat evenwel een opsomming van “passende factoren” die relevant zijn
voor de vaststelling van de schadevergoeding. De MvT vermeldt niet waarom deze opsomming niet is
overgenomen in artikel 8 lid 1 van het Wetsvoorstel. Nu de in artikel 14, lid 2, eerste volzin van de
Richtlijn genoemde factoren meer op dit soort zaken zijn toegespitst dan de algemene
aanknopingspunten die artikel 6:162 13W biedt, acht de Raad deze enkele vermelding in de
Transponeringstabel onvoldoende motivering. De Raad acht het zinvol om in de MvT expliciet aandacht
te besteden aan de aanknopingspunten voor de vaststelling van de schadevergoeding en geeft u in
overweging om die eveneens in de wettekst op te nemen, zodat ook rechters of rechtzoekenden die deze
materie niet regelmatig bij de hand hebben daarop geattendeerd worden.

HOOFDSTUK 4- WIJZIGING VAN ANDERE WETTEN
Artikel 10 (Wijziging van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering)

Impleinentatie van artikel 9 lid 1 Richtlijn (Het bewaren van vertrouweljkheid van bedrijfsgeheimen
tijdens gerechtelijke procedures)
In het Wetsvoorstel is niet overgenomen dat het in artikel 9 lid 1 Richtlijn (lOl9ib) bedoelde verzoek

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA /CF
6 van 9

van een belanghebbende partij aan de bevoegde rechterlijke instantie om (vermeende) bedrjfsgeheimen
als vertrouwelijk aan te merken “deugdelijk gemotiveerd” dient te zijn. De vraag rijst of de wetgever
daarmee een lagere drempel heeft willen aanleggen, wat in beginsel mogelijk is omdat de Richtlijn
verdergaande bescherming toelaat (artikel 1 lid 1).
Verhouding van het voorgestelde artikel 10] 9ib Rv tot artikelen 27-29 Rv
In het voorgestelde lOl9ib Rv is een regeling voor geheimhouding opgenomen. Onduidelijk is of deze
regeling voor zaken waarin een beroep op het voorgestelde Wetsvoorstel gedaan wordt, de artikelen 2729 Rv vervangt of aanvult. Met andere woorden, kan er ook nog een beroep worden gedaan op artikelen
27-29 Rv in deze zaken of niet? De regeling in de Richtlijn/het Wetsvoorstel is overigens in een aantal
opzichten verfijnder dan die van artikel 27-29 Rv. Het is te overwegen om die regeling ook op andere
civielrechtelijke procedures van toepassing te laten zijn en derhalve artikelen 27-29 Rv daarop aan te
passen, hetgeen ook de consistentie zou bevorderen.
Verhouding van het voorgestelde artikel lOJ9ib Rv tot artikel 22 Rv nieurn’
Daarnaast vraagt de Raad zich af hoe de regeling in het voorgestelde artikel 101 9ib Rv zich verhoudt tot
(de met KEt in werking te treden nieuwe versie van) artikel 22 Rv, dat mede strekt ter bescherming van
bedrijfsgeheimen:
Artikel 22
1. De rechter kan in alle gevallen en in elke stand van de procedure partijen of een van hen bevelen
bepaalde stellingen toe te lichten ofbepaalde, op de zaak betrekking hebbende bescheiden over te
leggen.
2. Partijen kitnnen dit, indien daarvoor gewichtige redenen zijn, weigeren ofde rechter mededelen dat
uitsluitend hij kennis zal in ogen nemen van de toelichting onderscheidentijk de bescheiden.
3. De rechter beslist ofde in het tweede lid bedoelde 11’eigering onderscheidentjk de beperking van de
kennisnem ing gerechtvaardigd is.
1. Indien de rechter beslist dat de weigering onderscheidenljk de beperking niet gerechtvaardigd is,
kan hij daaruit de gevolgtrekking maken die hij geraden acht.
5. Indien de rechte,- heeft beslist dat de weigering gerechtvaardigd is, vervalt de verplichting.
6. Indien de rechter heeft beslist dat de beperking van de kennisneming gerechtvaardigd is, kan hij
slechts met toestemming van de andere partijen mede op de grondslag van die toelichting
onderscheidenljk die bescheiden uitspraak doen. Indien de toestemming wordt geweigerd, wordt de
zaak verwezen naar een andere kamer.
Artikel 22 Rv nieuw bepaalt derhalve dat een bedrijfsgeheim in bepaalde gevallen aan alleen de rechter
ter kennis gebracht mag worden en wijkt daarmee mogelijk af van artikel 9, lid 2 van de Richtlijn, die
voorschrijft dat ten minste één natuurlijk persoon van elke partij en diens advocaat of andere
vertegenwoordigers van de partijen bij de gerechtelijke procedure toegang dienen te krijgen tot die
informatie. De vraag kan worden gesteld of ook onder de Richtlijn beschikbaarstelling aan alleen de
rechter mogelijk zou zijn. Wellicht moet de praktijk dit uitwijzen.

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA / CF

7 van 9

Het voorgestelde artikel 101 9ib lid 3 onder b Rv (Beperking van toegang tot het proces-verbaal,)
In het voorgestelde lOl9ib lid 3 onder b Rv wordt de beperking van toegang tot het proces-verbaal van
de zitting geregeld. Daarbij wordt wel verwezen naar de schriftelijke weergave van een opname van de
zitting, beschreven in artikel 30n lid 7 Rv, maar die opname zelf wordt in artikel lOl9ib lid 3 onder b
Rv niet genoemd. Volgens de toelichting bij artikel lOI9ib lid 3 onder b Rv valt die geluids- en/of
beeldopname onder liet begrip ‘proces-verbaal’. Voor de zekerheid lijkt het evenwel goed om dit
expliciet in de wefleksi te vermelden, bijv. door artikel lOl9ib lid 3 Rv als volgt te formuleren:
“de toegang tot zittingen waar het bedrijfsgeheim of het vermeende bedrjfsgeheim openbaar kan
worden gemaakt, en de toegang tot het proces-verbaal van deze zittingen of de beeld- ofgeluidsopname
en de schriftelijke weergave daarvan als bedoeld in artikel 30n, zevende lid, geheel of gedeeltelijk
beperken tot een gelimiteerd aantal personen”.
Bovendien is denkbaar dat ‘verslagen of afschriften” van artikel 9 lid 2 onder b Richtlijn ook door een
partij zelf of zijn advocaat gemaakte aantekeningen of geluids- of video-opnames omvatten. De Raad
meent dat een rechter ook daarvan de toegang moet kunnen beperken. Dergelijke opnames komen
steeds meer voor.
De toelichting bij het voorgestelde artikel ]Ol9ib lid 3 onder c Rv (Dragende motivering van de nietvertrouwelijke versie van het vonnis)
In de toelichting bij het voorgestelde artikel lOl9ib lid 3 Rv onder c is in de MvT vermeld:
“De motivering van de niet-vertrouwelijke versie van het vonnis, die ook openbaar gemaakt moet
worden, moet wel dragend zijn. Door te abstraheren van de details van het bedrijfsgeheim en
terughoudend te zijn in de omschrijving ervan, zal recht kitnnen worden gedaan aan zowel het belang
van geheimhouding als het belang van openbaarheid van rechtspraak.”
Vanzelfsprekend moet de motivering zo begrijpelijk mogelijk blijven, maar juist als vertrouwelijke
concrete feiten moeten worden weggelaten kan het voorkomen dat een motivering voor derden die geen
toegang hebben tot de geheime versie van het vonnis, niet meer aan de motiveringsvereisten voldoet.
Het is immers niet de bedoeling en ook niet werkbaar dat de rechter een abstracte versie maakt met een
op punten afwijkende tekst. De Rechtspraak moet kunnen volstaan met het anonimiseren of onleesbaar
maken van gedeeltes van de tekst en eventuele afbeeldingen in het vonnis. Aan de in de Mvi gestelde
eis zal dus niet in alle gevallen kunnen worden voldaan.
Het voorgestelde artikel lOl9ib Rv en betekening
Voorts verdient opmerking dat in Nederland betekening van een vonnis noodzakelijk is om de executie
te bewerkstelligen. Het zal in de regel enerzijds onwenselijk zijn dat in die executoriale versie (de
“grosse”) bedrijfsgeheime delen staan omdat de kring van personen die toegang daartoe hebben wordt
vergroot in strijd met lid 3 onder a en lid 5 van het voorgestelde artikel IOl9ib Rv. Anderzijds kan de
correcte nakoming van het vonnis mogelijk tot problemen leiden omdat juist daar waar het om gaat,
onleesbaar is gemaakt. Men denke aan een bevel tot vernietiging van documenten met bedrjfsgeheimen
(artikel 6 lid 1 onder f van het Wetsvoorstel). Een rechtspersoon, die zelf geen inzicht heeft in het
betreffende bedrjfsgeheim maar waarvan slechts een natuurlijk persoon namens haar weet heeft, zal bij
die natuurlijke persoon of haar advocaat te rade moeten gaan om te achterhalen wat zij volgens het

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA / CF
8 van 9

vonnis moet doen. De wetgever heeft hiervoor geen oplossing geboden. Een mogelijke oplossing is dat
de rechter in een dergelijk geval bepaalt dat dwangsommen pas verbeurd worden zodra het geheime
vonnis ook aan de advocaat is betekend of aan de kring van personen van die partij die toegang hebben
tot de betreffende bedrijfsgeheimen.
Reikwijdte ‘andere vertegenwoordigers in het voorgestelde artikel 101 9ib lid 5 Rv
Het voorgestelde artikel lOl9ib lid 5 Rv is mogelijk voor meerdere uitleg vatbaar als een procespartij
geen natuurlijk persoon is. Een rechtspersoon kan immers verschijnen door een statutair bestuurder te
laten verschijnen ter zitting. of door zich te laten vertegenwoordigen door een anderszins
gevolmachtigde. Kunnen die personen worden aangemerkt als ‘andere vertegenwoordigers’ naast de
natuurlijk persoon die eerder in dat artikel wordt genoemd, of wordt met ‘andere vertegenwoordigers’
uitsluitend gedoeld op een advocaat, extern juridisch adviseur of bijvoorbeeld octrooigemachtigde? Ook
de MvT maakt dat op p. 29 niet duidelijk. Niettemin wordt onderkend dat de Richtlijn evenzeer op dit
punt zwijgt zodat een nadrukkelijke keuze door de wetgever wellicht niet te prefereren is en het aan de
(Europese) rechter kan worden overgelaten.
Het voorgestelde artikel 101 9ic Rv (Voorlopige maatregelen ter bescherming van bedrijfsgeheiemen,)
De Raad merkt op dat in het Wetsvoorstel ervoor is gekozen om lid 1 van artikel 11 Richtlijn niet te
implementeren omdat bestaande regelgeving voldoet onder verwijzing naar artikel 3:303 3W en 150 Rv
(MvT p. 14 en Transponeringstabel). Opgemerkt zij dat de Hoge Raad evenwel reeds een enkele maal
heeft uitgemaakt dat de gewone regels omtrent stelplicht en bewijslast in kort geding toepassing missen
(zie bijv. HR 2 oktober 199$, NJ 1999/682 en HR 19 december 195$, NJ 1959/127). Bovendien is
twijfel mogelijk over de vraag of eiser dan wel verweerder aannemelijk moet maken of een
bedrijfsgeheim al dan niet bestaat en of eiser al dan niet daarvan de houder is. Denkbaar is immers dat
in beginsel, ook zonder bewijs, wordt aangenomen dat informatie geheim is, handelswaarde bezit,
onderworpen is aan redelijke geheimhoudingsmaatregelen en de eiser daarover rechtmatig beschikt
respectievelijk het op de weg van de verweerder in kort geding ligt om aannemelijk te maken dat dit niet
zo is. Dit geldt afortiori bij een verzoek tot beslag. Niettemin denkt de Raad dat de Rechtspraak hier
wel mee om kan gaan met name gelet op de in kort geding wel toepasselijke artikelen 21 en 22 Rv.
Artikel 11 (Wijziging van het Burgerlijk Wetboek)

De Raad ziet dat de wetgever artikel $ lid 2 van de Richtlijn overneemt in het nieuw in te voegen artikel
3:3 lOd van het Burgerlijk Wetboek (‘BW’) en aan lid 1 ontleent dat de termijn vanwege consistentie
ook op vijfjaar in plaats van de in de Richtlijn genoemde zes jaar kan worden gesteld. In de MvT op p.
13 wordt opgemerkt dat het aanvangstijdstip al in 3:3 10 BW zou zijn geregeld. De Raad merkt daarover
op dat het voorgestelde artikel 3:31 Od BW niet terug verwijst naar artikel 3:3 10 3W, waardoor discussie
kan ontstaan welk van beide artikelen de lex specialis is.
Voor de volledigheid merkt de Raad opdat de MvT (p. 31) wijst op verjaring van de vorderingen van de
artikelen 5 en 6 van het Wetsvoorstel maar dat het voorgestelde artikel 3:3 lOd 3W thans (naar de
mening van de Raad terecht) een bredere toepassing heeft, namelijk alle vorderingen, waaronder dus
ook die van artikel 9 van het Wetsvoorstel. Het ware raadzaam dit te verduidelijken in de toelichting.

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

7 september 2017
UIT 10572 STRA /CF
9 van 9

De vraag kan voorts gesteld worden of de vordering van artikel 9 van het Wetsvoorstel te beschotiwen
is als een vordering in de zin van artikel 3:3 14 BW. Mogelijk kan dit worden verduidelijkt.

TRANSPONERINGSTABEL
In de Transponeringstabel is over artikel 7 lid 2 van de Richtlijn (schadevergoeding in geval er

‘kennelijk ongegrond’ een beroep is gedaan op een bedrijfsgeheim) vermeld dat er geen behoefte is aan
implementatie. Waarschijnlijk meent de wetgever dat de Nederlandse wet hier al in voorziet, omdat
artikel 6:162 BW en/of de wetgeving en jurisprudentie op het gebied van misbruik van procesrecht
hiervoor basis bieden. Of liggen daar andere redenen aan ten grondslag? Hoe het ook zij. het lijkt zinvol
om dat te expliciteren. of het artikel toch te implementeren.