Copyright © WODC/ministerie van justitie, 2008. Alle rechten voorbehouden.
Bijlagen
I. Regelgeving transnationale samenwerking
A. Europa
1. Dienstenrichtlijn
- Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006
betreffende diensten op de interne markt, PbEG 2006, L 376/36.
Artikel 29: Wederzijdse bijstand - algemene verplichtingen
1. De lidstaten verlenen elkaar wederzijdse bijstand en nemen maatregelen om doeltreffend
met elkaar samen te werken bij het toezicht op dienstverrichters en hun diensten.
2. Ten behoeve van dit hoofdstuk wijzen de lidstaten een of meer contactpunten aan, waarvan
zij de adresgegevens aan de andere lidstaten en de Commissie meedelen. De Commissie
publiceert de lijst van contactpunten en werkt deze regelmatig bij.
3. Verzoeken om informatie en verzoeken tot het verrichten van verificaties, inspecties en
onderzoeken uit hoofde van dit hoofdstuk worden naar behoren gemotiveerd, met name door
vermelding van de reden voor het verzoek. De uitgewisselde informatie wordt alleen gebruikt
voor de aangelegenheid waarvoor deze verzocht is.
4. Wanneer de lidstaten van de bevoegde instanties uit een andere lidstaat een verzoek om
bijstand ontvangen, zien zij erop toe dat op hun grondgebied gevestigde dienstverrichters hun
bevoegde instanties alle informatie verstrekken die deze nodig hebben om, met inachtneming
van hun nationale wetgeving, toezicht op hun activiteiten uit te oefenen.
5. Wanneer inwilliging van een verzoek om informatie of tot het verrichten van verificaties,
inspecties of onderzoeken op problemen stuit, brengt de aangezochte lidstaat de verzoekende
lidstaat daarvan snel in kennis, teneinde een oplossing te vinden.
6. De lidstaten verstrekken de informatie waarom door andere lidstaten of door de Commissie
is gevraagd, langs elektronische weg en binnen de kortst mogelijke termijn.
7. De lidstaten zien erop toe dat de registers waarin de dienstverrichters zijn ingeschreven en
die door de bevoegde instanties op hun grondgebied kunnen worden geraadpleegd, onder
dezelfde voorwaarden ook toegankelijk zijn voor de overeenkomstige bevoegde instanties van
de andere lidstaten.
8. De lidstaten verstrekken de Commissie informatie over gevallen waarin andere lidstaten
hun verplichting inzake wederzijdse bijstand niet nakomen. Zo nodig neemt de Commissie
passende maatregelen, zoals de procedure van artikel 226 van het Verdrag, om ervoor te
zorgen dat de betrokken lidstaten hun verplichting inzake wederzijdse bijstand nakomen. De
Commissie informeert de lidstaten op gezette tijden over de werking van de bepalingen
betreffende wederzijdse bijstand.
Artikel 29: Wederzijdse bijstand - algemene verplichtingen van de lidstaat van vestiging
1. Ten aanzien van dienstverrichters die diensten in een andere lidstaat verrichten, verstrekt de
lidstaat van vestiging op verzoek van een andere lidstaat informatie over op zijn grondgebied
gevestigde dienstverrichters; met name bevestigt hij dat een dienstverrichter op zijn
grondgebied is gevestigd en deze, voor zover hem bekend, zijn activiteiten niet op
onrechtmatige wijze verricht.

2. De lidstaat van vestiging voert de door een andere lidstaat gevraagde verificaties, inspecties
en onderzoeken uit en stelt die lidstaat in kennis van de resultaten en van de eventueel
genomen maatregelen. De bevoegde instanties handelen daarbij binnen de grenzen van de
bevoegdheden die hen in hun lidstaat zijn toegekend. De bevoegde instanties kunnen zelf
bepalen wat in ieder individueel geval de meest geschikte maatregelen zijn om aan het
verzoek van een andere lidstaat te voldoen.
3. Zodra de lidstaat van vestiging daadwerkelijk kennis heeft gekregen van gedragingen of
specifieke handelingen van een op zijn grondgebied gevestigde dienstverrichter die diensten
verricht in andere lidstaten, die, voor zover hem bekend, ernstige schade kunnen berokkenen
aan de gezondheid of veiligheid van de mens of het milieu, stelt hij alle andere lidstaten en de
Commissie onverwijld daarvan in kennis.
Artikel 30: Toezicht door de lidstaat van vestiging wanneer de dienstverrichter zich tijdelijk
naar een andere lidstaat begeeft
1. Ten aanzien van gevallen die niet onder artikel 31, lid 1, vallen, ziet de lidstaat van
vestiging erop toe dat op de naleving van zijn eisen toezicht wordt uitgeoefend in
overeenstemming met de in zijn nationale wetgeving vastgestelde toezichtsbevoegdheden, in
het bijzonder door toezichtsmaatregelen op de plaats van vestiging van de dienstverrichter.
2. De lidstaat van vestiging ziet niet af van toezichts- of handhavingsmaatregelen op zijn
grondgebied om reden dat de dienst in een andere lidstaat is verricht of daar schade heeft
veroorzaakt.
3. De in lid 1 bedoelde verplichting brengt niet met zich mee dat de lidstaat van vestiging
verplicht is daadwerkelijk verificaties en controles te verrichten op het grondgebied van de
lidstaat waar de dienst wordt verricht. Die verificaties en controles worden, op verzoek van de
instanties van de lidstaat van vestiging, in overeenstemming met artikel 31, verricht door de
instanties van de lidstaat waar de dienstverrichter tijdelijk actief is.
Artikel 31: Toezicht door de lidstaat waar de dienst wordt verricht bij een tijdelijke
verplaatsing van de dienstverrichter
1. Ten aanzien van nationale eisen die eventueel uit hoofde van artikel 16 of 17 zijn gesteld, is
de lidstaat waar de dienst wordt verricht, verantwoordelijk voor het toezicht op de activiteiten
van de dienstverrichter op zijn grondgebied. In overeenstemming met het
Gemeenschapsrecht:
a) neemt de lidstaat waar de dienst wordt verricht, alle noodzakelijke maatregelen om ervoor
te zorgen dat de dienstverrichter zich aan die eisen in verband met de toegang tot en de
uitvoering van de activiteit houdt;
b) voert die lidstaat de verificaties, inspecties en onderzoeken uit die nodig zijn om toezicht
op de verrichte dienst uit te oefenen.
2. Wanneer een dienstverrichter zich tijdelijk naar een andere lidstaat begeeft om er een dienst
te verrichten zonder er gevestigd te zijn, nemen de bevoegde instanties van die lidstaat ten
aanzien van de niet in lid 1 bedoelde eisen, overeenkomstig de leden 3 en 4, deel aan het
toezicht op de dienstverrichter.
3. Op verzoek van de lidstaat van vestiging voeren de bevoegde instanties van de lidstaat waar
de dienst wordt verrichtverificaties, inspecties en onderzoeken uit, die nodig zijn om een
doeltreffend toezicht door de lidstaat van vestiging te waarborgen. De bevoegde instanties
handelen daarbij binnen de grenzen van de bevoegdheden die zij in hun lidstaat hebben. De
bevoegde instanties kunnen zelf bepalen wat in ieder specifiek geval de meest geschikte
maatregelen zijn om aan het verzoek van de lidstaat van vestiging te voldoen.
4. De bevoegde instanties van de lidstaat waar de dienst wordtverricht, kunnen op eigen
initiatief verificaties, inspecties en onderzoeken ter plaatse verrichten, mits deze niet

discrimineren, ze niet plaatsvinden omdat de dienstverrichter in een andere lidstaat gevestigd
is en ze evenredig zijn.
2. Douane:
- Verordening (EG) 515/97 van de Raad, 13 maart 1997, betreffende de wederzijdse
bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en de samenwerking
tussen deze autoriteiten en de Commissie met het oog op de juiste toepassing van de
douane- en landbouwvoorschriften, PbEG 1997, L 82.
TITEL I: BIJSTAND OP VERZOEK
Artikel 4
1. Op verzoek van de verzoekende autoriteit verstrekt de aangezochte autoriteit aan
eerstgenoemde alle gegevens die zij nodig heeft om ervoor te kunnen zorgen dat de douaneen landbouwvoorschriften
worden nageleefd, in het bijzonder die betreffende:
— de toepassing van de douanerechten en heffingen van gelijke werking, alsmede van de
landbouwheffingen en andere heffingen waarin is voorzien in het kader van het
gemeenschappelijk landbouwbeleid of in het kader van de specifieke regelingen die op
bepaalde door verwerking van landbouwproducten verkregen goederen van toepassing zijn,
— de verrichtingen die onder het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en
Garantiefonds voor de Landbouw vallen.
2. Voor het verkrijgen van de gevraagde gegevens gaat de aangezochte autoriteit, of de
administratieve autoriteit tot wie de laatstgenoemde zich heeft gericht, te werk als handelde
zij ten eigen behoeve of opverzoek van een andere autoriteit uit haar eigen land.
Artikel 5
Op verzoek van de verzoekende autoriteit verstrekt de aangezochte autoriteit aan
eerstgenoemde alle verklaringen, alsmede alle documenten of voor eensluidend gewaarmerkte
afschriften van documenten die betrekking hebben opverrichtingen waarop de douane- en
landbouwvoorschriften van toepassing zijn en waarover zij beschikt of die zij zich verschaft
opde wijze als bepaald in artikel 4, lid 2.
Artikel 6
1. Op verzoek van de verzoekende autoriteit geeft de aangezochte autoriteit de geadresseerde
kennis of doet zij hem met inachtneming van de regels die van kracht zijn in de lidstaat waar
zij is gevestigd, kennis geven van alle besluiten of beslissingen die uitgaan van de
administratieve autoriteiten en betrekking hebben opde toepassing van de douane- en
landbouwvoorschriften.
2. De verzoeken om kennisgeving, die het onderwerpmoeten vermelden van de stukken of
beslissingen waarvan kennis moet worden gegeven, gaan vergezeld van een vertaling in de
officiële taal of een van de officiële talen van de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is
gevestigd, zonder dat dit afbreuk doet aan het recht van de aangezochte autoriteit van die
vertaling af te zien.
Artikel 7
Op verzoek van de verzoekende autoriteit oefent de aangezochte autoriteit binnen haar
dienstgebied voorzover mogelijk een bijzonder toezicht uit, of doet zij een dergelijk toezicht
uitoefenen op:

a) de personen ten aanzien van wie redelijkerwijs mag worden aangenomen dat zij de douaneof landbouwvoorschriften overtreden, in het bijzonder op de bewegingen van deze personen;
b) de plaatsen waar goederen worden opgeslagen onder omstandigheden waarvan
redelijkerwijs mag worden verondersteld dat zij gericht zijn op handelingen die in strijd zijn
met de douane- of lanbouwvoorschriften;
c) de goederenbewegingen waarvan wordt medegedeeld dat zij kunnen plaatsvinden in het
kader van handelingen die in strijd zijn met de douane- of landbouwvoorschriften;
d) de vervoermiddelen waarvan redelijkerwijs mag worden aangenomen dat zij worden
gebruikt voor handelingen die in strijd zijn met de douane- of landbouwvoorschriften.
Artikel 8
Op verzoek van de verzoekende autoriteit deelt de aangezochte autoriteit eerstgenoemde met
name door middel van rapporten en andere documenten of voor eensluidend gewaarmerkte
afschriften of uittreksels
daarvan alle gegevens mede die haar ter beschikking staan of die zij verkrijgt opde in artikel
4, lid 2, bedoelde wijze met betrekking tot geconstateerde of voorgenomen handelingen die in
strijd zijn of die de verzoekende autoriteit in strijd lijken te zijn met de douane- of
landbouwvoorschriften, alsook, in voorkomend geval, met betrekking tot de resultaten van het
krachtens artikel 7 uitgeoefende toezicht. Originele documenten en voorwerpen worden
evenwel slechts toegezonden indien de bepalingen die van kracht zijn in de lidstaat waar de
aangezochte autoriteit is gevestigd, zich hier niet tegen verzetten.
Artikel 9
1. Op verzoek van de verzoekende autoriteit verricht de aangezochte autoriteit een passend
administratief onderzoek of doet zij dit verrichten, naar handelingen die in strijd zijn of die de
verzoekende autoriteit in strijd lijken te zijn met de douane- of landbouwvoorschriften. Voor
dit administratieve onderzoek gaat de aangezochte autoriteit, of de administratieve autoriteit
tot wie zij zich wendt, te werk als handelde zij ten eigen behoeve of opverzoek van een andere
autoriteit uit haar eigen land. De aangezochte autoriteit deelt de resultaten van dit
administratieve onderzoek mede aan de verzoekende autoriteit.
2. De verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit kunnen overeenkomen dat door de
verzoekende autoriteit aangewezen ambtenaren aanwezig mogen zijn bij het in lid 1 bedoelde
administratieve
onderzoek. De ambtenaren van de aangezochte autoriteit hebben te allen tijde de leiding van
het administratieve onderzoek in handen. De ambtenaren van de verzoekende autoriteit
mogen niet opeigen initiatief de aan ambtenaren van de aangezochte autoriteit toegekende
controlebevoegdheden uitoefenen. Wel hebben zij toegang tot dezelfde plaatsen en
documenten als laatstgenoemden, door hun tussenkomst en alleen ten behoeve van het
lopende amdinistratieve onderzoek.
Voor zover opgrond van de nationale bepalingen inzake de strafrechtelijke procedure
bepaalde handelingen voorbehouden zijn aan ambtenaren die daartoe specifiek door de
nationale wet zijn aangewezen, nemen de ambtenaren van de verzoekende autoriteit niet deel
aan deze handelingen. Zij nemen in geen geval deel aan huiszoekingen of aan formele
verhoren van personen in het kader van de strafwetgeving. Onder de in artikel 3 vastgestelde
voorwaarden hebben zij echter wel toegang tot de aldus ingewonnen informatie.
Artikel 10
De verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit kunnen overeenkomen dat door de
verzoekende autoriteit daartoe naar behoren gemachtigde ambtenaren onder de door de
aangezochte autoriteit vastgestelde voorwaarden in de kantoren waar de administratieve

autoriteiten die ressorteren onder de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, hun
functie uitoefenen, gegevens kunnen verzamelen die betrekking hebben op de toepassing van
de douane- of landbouwvoorschriften, die de verzoekende autoriteit nodig heeft en die
behoren tot de documentatie waartoe de personeelsleden van deze kantoren toegang hebben.
Deze ambtenaren zijn gemachtigd afschriften te maken van deze documentatie.
Artikel 11
De ambtenaren van de verzoekende autoriteit die krachtens de artikelen 9 en 10 aanwezig zijn
in een andere lidstaat, dienen te allen tijde een schriftelijke opdracht te kunnen voorleggen,
waarin hun identiteit en hun hoedanigheid zijn aangegeven.
Artikel 12
De vaststellingen, bevindingen, informatie, documenten, voor eensluidend gewaarmerkte
afschriften en alle inlichtingen die door ambtenaren van de aangezochte autoriteit in de in de
artikelen 4 tot en met 11 bedoelde gevallen van bijstand zijn verkregen en aan de verzoekende
autoriteit zijn verstrekt, kunnen door de bevoegde instanties van de lidstaat van de
verzoekende autoriteit als bewijsmateriaal worden aangevoerd.
3. Financieel Toezicht:
- Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende
markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en
93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad
en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad, PbEG 2004 L 145/1.
Artikel 32, lid 8
8. Elke lidstaat draagt er zorg voor dat, wanneer een beleggingsonderneming waaraan in een
andere lidstaat vergunning is verleend, op zijn grondgebied een bijkantoor heeft gevestigd, de
bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst van de beleggingsonderneming, in het kader
van de uitoefening van haar verantwoordelijkheden en na de bevoegde autoriteit van de
lidstaat van ontvangst daarvan in kennis te hebben gesteld, zelf in dat bijkantoor inspecties ter
plaatse kan verrichten.
HOOFDSTUK II SAMENWERKING TUSSEN BEVOEGDE AUTORITEITEN VAN
VERSCHILLENDE LIDSTATEN
Artikel 56 Verplichting tot samenwerking
1. De bevoegde autoriteiten van de verschillende lidstaten werken onderling samen wanneer
dat voor de vervulling van hun taken uit hoofde van deze richtlijn nodig is, waartoe zij
gebruik maken van de bevoegdheden waarover zij hetzij uit hoofde van deze richtlijn, hetzij
ingevolge nationale wetgeving beschikken. De bevoegde autoriteiten verlenen assistentie aan
de bevoegde autoriteiten van andere lidstaten. Zij wisselen met name informatie uit en werken
samen bij onderzoek- of toezichtactiviteiten.
Om de samenwerking en met name de uitwisseling van informatie te vergemakkelijken en te
versnellen, wijzen de lidstaten één bevoegde autoriteit aan als contactpunt voor de toepassing
van deze richtlijn. De lidstaten delen de Commissie en de overige lidstaten de namen mede
van de autoriteiten die zijn aangewezen om uit hoofde van dit lid verzoeken om uitwisseling
van gegevens of verzoeken om samenwerking in ontvangst te nemen.
2. Wanneer, gelet op de toestand van de effectenmarkten in de lidstaat van ontvangst, de
werkzaamheden van een gereglementeerde markt die in een lidstaat van ontvangst

voorzieningen heeft geïnstalleerd, van aanzienlijk belang zijn geworden voor de werking van
de effectenmarkten en de bescherming van de beleggers in die lidstaat van ontvangst, treffen
de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst en de lidstaat van ontvangst evenredige
samenwerkingsregelingen.
3. De lidstaten nemen de nodige administratieve en organisatorische maatregelen om de in lid
1 bedoelde assistentieverlening te vergemakkelijken. De bevoegde autoriteiten kunnen hun
bevoegdheden ten behoeve van de samenwerking aanwenden, zelfs in de gevallen waarin de
onderzochte gedraging niet strijdig is met in de betrokken lidstaat van kracht zijnde
regelgeving.
4. Wanneer een bevoegde autoriteit ervan overtuigd is dat er door niet onder haar toezicht
staande entiteiten op het grondgebied van een andere lidstaat handelingen worden of zijn
uitgevoerd die strijdig zijn met de bepalingen van deze richtlijn, geeft zij hiervan zo specifiek
mogelijk kennis aan de bevoegde autoriteit van de andere lidstaat. Laatstgenoemde autoriteit
neemt de nodige maatregelen en stelt de kennisgevende bevoegde autoriteit van het resultaat
van de maatregelen in kennis, alsmede, voor zover mogelijk, van belangrijke tussentijdse
ontwikkelingen. Dit lid laat de bevoegdheden van de bevoegde autoriteit die de informatie
heeft doorgegeven onverlet.
5. Om een uniforme toepassing van lid 2 te garanderen, kan de Commissie volgens de in
artikel 64, lid 2, bedoelde procedure uitvoeringsmaatregelen vaststellen om de criteria te
bepalen op grond waarvan de werkzaamheden van een gereglementeerde markt in een lidstaat
van ontvangst kunnen worden beschouwd als zijnde van aanzienlijk belang voor de werking
van de effectenmarkten en de bescherming van de beleggers in die lidstaat van ontvangst.
Artikel 57 Samenwerking bij toezicht, verificatie ter plaatse of onderzoek
Een bevoegde autoriteit van een lidstaat kan om de medewerking van de bevoegde autoriteit
van een andere lidstaat verzoeken bij toezichtactiviteiten of voor verificatie ter plaatse of bij
een onderzoek. In het geval van beleggingsondernemingen die leden op afstand van een
gereglementeerde markt zijn, kan de voor het toezicht op de gereglementeerde markt
bevoegde autoriteit verkiezen die leden op afstand rechtstreeks te contacteren; zij moet de
bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst van het lid op afstand daarvan kennis geven.
Wanneer de bevoegde autoriteit een verzoek met betrekking tot een verificatie ter plaatse of
bij een onderzoek ontvangt, zal zij:
a) de verificatie of het onderzoek zelf verrichten, of
b) de verzoekende autoriteiten toestemming verlenen om de verificatie of het onderzoek te
verrichten, of
c) toestaan dat de verificatie of het onderzoek wordt verricht door een accountant of
deskundige.
Artikel 58 Uitwisseling van gegevens
1. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten die voor de toepassing van deze richtlijn
overeenkomstig artikel 56, lid 1, als contactpunten zijn aangewezen, voorzien elkaar
onmiddellijk van alle gegevens die nodig zijn voor de uitoefening van de taken, vermeld in de
uit hoofde van deze richtlijn vastgestelde bepalingen, van de bevoegde autoriteiten die
overeenkomstig artikel 48, lid 1, zijn aangewezen. Bevoegde autoriteiten die uit hoofde van
deze richtlijn gegevens uitwisselen met andere bevoegde autoriteiten kunnen op het ogenblik
dat deze gegevens worden meegedeeld aangeven dat die gegevens alleen mogen worden
doorgegeven met hun uitdrukkelijke instemming, en in dat geval mogen die gegevens alleen
worden uitgewisseld voor de doeleinden waarmee die autoriteiten hebben ingestemd.
2. De als contactpunt aangegeven bevoegde autoriteit mag de uit hoofde van lid 1 en van de
artikelen 55 en 63 ontvangen gegevens doorgeven aan de autoriteiten waarnaar wordt

verwezen in artikel 49. Zij geven de gegevens niet door aan andere instanties of natuurlijke of
rechtspersonen zonder de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten die de
gegevens hebben verstrekt, en dan alleen voor de doeleinden waarmee deze autoriteiten
hebben ingestemd, behalve in naar behoren gemotiveerde omstandigheden. In dit laatste geval
verwittigt het contactpunt terstond het contactpunt dat de gegevens heeft toegezonden.
3. De bevoegde autoriteiten waarnaar wordt verwezen in artikel 49 alsmede andere instanties
of natuurlijke of rechtspersonen die uit hoofde van lid 1 of de artikelen 55 en 63
vertrouwelijke gegevens ontvangen, mogen deze uitsluitend gebruiken voor de uitoefening
van hun taken, met name:
a) om te onderzoeken of wordt voldaan aan de voorwaarden voor de toegang tot de
werkzaamheden van beleggingsondernemingen en ter vergemakkelijking van het toezicht, op
individuele of op geconsolideerde basis, op de voorwaarden waaronder de werkzaamheden
worden uitgeoefend, in het bijzonder ten aanzien van de in Richtlijn 93/6/EEG gestelde
vereisten inzake kapitaaltoereikendheid, de administratieve en boekhoudkundige organisatie
en de interne controle;
b) voor het toezicht op de goede werking van de handelsplatforms;
c) voor het opleggen van sancties;
d) in het kader van een administratief beroep tegen een besluit van de bevoegde autoriteit;
e) bij rechtszaken die aanhangig zijn gemaakt uit hoofde van artikel 52; of
f) in het kader van het in artikel 53 bedoelde buitengerechtelijke mechanisme voor de regeling
van klachten van beleggers.
4. Volgens de in artikel 64, lid 2, bedoelde procedure kan de Commissie
uitvoeringsmaatregelen vaststellen betreffende de procedures voor de uitwisseling van
gegevens tussen bevoegde autoriteiten.
5. De artikelen 54, en 63 vormen geen belemmering voor een bevoegde autoriteit om aan
centrale banken, het Europees Stelsel van Centrale Banken en de Europese Centrale Bank in
hun hoedanigheid van monetaire autoriteit, alsook, in voorkomend geval, aan andere
overheidsinstanties die met het toezicht op betalings- en afwikkelingssystemen belast zijn,
voor de uitoefening van hun taak dienstige vertrouwelijke gegevens mede te delen; evenzo
wordt het deze autoriteiten of organen niet belet om aan de bevoegde autoriteiten de
informatie te doen toekomen die deze voor het vervullen van de hun bij deze richtlijn
opgelegde taken nodig kunnen hebben.
Artikel 59: Weigering van samenwerking
Een bevoegde autoriteit kan een verzoek om samenwerking bij het verrichten van een
onderzoek, een verificatie ter plaatse of een toezichtactiviteit als bedoeld in artikel 57, of om
uitwisseling van gegevens als bedoeld in artikel 58 alleen van de hand wijzen:
a) wanneer dit onderzoek of deze verificatie ter plaatse, toezichtactiviteit of mededeling van
gegevens gevaar zou kunnen opleveren voor de soevereiniteit, de veiligheid of de openbare
orde van de aangezochte lidstaat;
b) indien voor dezelfde feiten en tegen dezelfde personen reeds een gerechtelijke procedure is
ingeleid bij de autoriteiten van de aangezochte lidstaat;
c) indien tegen dezelfde personen en voor dezelfde feiten in de aangezochte lidstaat reeds een
onherroepelijke uitspraak is gedaan. In geval van een dergelijke weigering stelt de bevoegde
autoriteit de verzoekende bevoegde autoriteit daarvan in kennis, waarbij zij zo gedetailleerd
mogelijke informatie verstrekt.
- Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003
betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik), PbEG
2003, L 96/16.

Artikel 16
1. De bevoegde autoriteiten werken onderling samen wanneer dat voor de vervulling van hun
taken nodig is, waartoe zij gebruikmaken van de bevoegdheden waarover zij hetzij uit hoofde
van deze richtlijn, hetzij ingevolge nationale wetgeving beschikken. De bevoegde autoriteiten
verlenen assistentie aan de bevoegde autoriteiten van andere lidstaten. Zij wisselen met name
informatie uit en werken samen bij onderzoeksactiviteiten.
2. De bevoegde autoriteiten verstrekken op verzoek onmiddellijk alle inlichtingen die voor het
in lid 1 genoemde doel noodzakelijk zijn. Indien nodig stellen de aangezochte bevoegde
autoriteiten onverwijld de maatregelen vast die nodig zijn om de gevraagde informatie te
verzamelen. Indien de aangezochte bevoegde autoriteit niet bij machte is de gevraagde
informatie onmiddellijk te verstrekken, stelt zij de verzoekende bevoegde autoriteit van de
redenen hiervan in kennis. De aldus verstrekte informatie valt onder de geheimhoudingsplicht
waartoe eenieder gehouden is die bij de bevoegde autoriteiten die de informatie ontvangen,
werkzaam is of is geweest.
De bevoegde autoriteiten kunnen weigeren om aan een verzoek om inlichtingen gevolg te
geven indien:
— het verstrekken van de inlichtingen gevaar zou kunnen opleveren voor de soevereiniteit, de
veiligheid of de openbare orde van de aangezochte lidstaat, of
— indien voor dezelfde feiten en tegen dezelfde personen reeds een gerechtelijke procedure is
ingeleid bij de autoriteiten van de aangezochte lidstaat, dan wel
— indien voor dezelfde feiten en tegen dezelfde personen in de aangezochte lidstaat reeds een
onherroepelijke uitspraak is gedaan.
In dat geval stellen zij de verzoekende bevoegde autoriteit daarvan in kennis, waarbij zij zo
gedetailleerd mogelijke informatie verstrekken over de procedure of uitspraak in kwestie.
Onverminderd artikel 226 van het EG-Verdrag kan een bevoegde autoriteit waarvan een
verzoek om inlichtingen niet binnen een redelijke termijn wordt gehonoreerd of waarvan een
verzoek om inlichtingen wordt afgewezen, dit verzuim onder de aandacht brengen van het
Comité van Europese effectenregelgevers, dat zal beraadslagen om een snelle en
doeltreffende oplossing te vinden.
Onverminderd hun verplichtingen in het kader van strafrechtelijke procedures mogen de
bevoegde autoriteiten die op grond van lid 1 informatie ontvangen, deze uitsluitend gebruiken
voor de uitoefening van hun functies in de zin van deze richtlijn alsmede in het kader van
bestuursrechtelijke of gerechtelijke procedures die specifiek met de uitoefening van deze
functies verband houden. Wanneer de bevoegde autoriteit die de informatie heeft verstrekt
daarin toestemt, mag de ontvangende autoriteit de informatie echter voor andere doeleinden
gebruiken of doorgeven aan de bevoegde autoriteiten van andere lidstaten.
3. Wanneer een bevoegde autoriteit ervan overtuigd is dat er op het grondgebied van een
andere lidstaat handelingen worden of zijn uitgevoerd die strijdig zijn met de bepalingen van
deze richtlijn, dan wel dat bepaalde handelingen van invloed zijn op financiële instrumenten
die verhandeld worden op een gereglementeerde markt in een andere lidstaat, geeft zij hiervan
zo specifiek mogelijk kennis aan de bevoegde autoriteit van de andere lidstaat. De bevoegde
autoriteit van de andere lidstaat neemt de nodige maatregelen en stelt de kennisgevende
bevoegde autoriteit van het resultaat in kennis, alsmede, voorzover mogelijk, van belangrijke
tussentijdse ontwikkelingen. Dit lid laat de bevoegdheden onverlet die zijn toegekend aan de
bevoegde autoriteit die de informatie heeft doorgegeven. De bevoegde autoriteiten van de
verschillende lidstaten die krachtens artikel 10 bevoegd zijn, raadplegen elkaar over de
followup die zij overwegen aan hun optreden te geven.
4. Een bevoegde autoriteit van een lidstaat kan verzoeken dat een onderzoek wordt verricht
door de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat op het grondgebied van die lidstaat.

Verder kan zij verzoeken dat aan een aantal leden van haar personeel toestemming wordt
verleend om de leden van het personeel van de bevoegde autoriteit van de andere lidstaat
gedurende het onderzoek te vergezellen.
Het onderzoek wordt evenwel verricht onder de eindverantwoordelijkheid van de lidstaat op
het grondgebied waarvan het onderzoek plaatsvindt.
De bevoegde autoriteiten kunnen een verzoek om een onderzoek zoals bedoeld in de eerste
alinea, of een verzoek dat leden van hun personeel worden vergezeld door leden van het
personeel van de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat zoals bedoeld in de tweede alinea
van dit lid, van de hand wijzen wanneer een dergelijk onderzoek gevaar zou kunnen opleveren
voor de soevereiniteit, de veiligheid of de openbare orde van de aangezochte staat, of indien
voor dezelfde feiten en tegen dezelfde personen reeds een gerechtelijke procedure is ingeleid
in de aangezochte staat, of indien voor dezelfde feiten en tegen dezelfde personen in de
aangezochte staat reeds een onherroepelijke uitspraak is gedaan. In dat geval stellen zij de
verzoekende bevoegde autoriteit hiervan in kennis, waarbij zij zo gedetailleerd mogelijke
informatie verstrekken over de procedure of uitspraak in kwestie.
Onverminderd het bepaalde in artikel 226 van het Verdrag kan een bevoegde autoriteit
waarvan een verzoek om een onderzoek of een verzoek dat leden van hun personeel leden van
het personeel van de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat vergezellen, niet binnen een
redelijke termijn wordt gehonoreerd, of wordt afgewezen, dit verzuim laten vaststellen door
het Comité van Europese effectenregelgevers, dat zal beraadslagen om een snelle en
doeltreffende oplossing te vinden.
5. De Commissie stelt overeenkomstig de in artikel 17, lid 2, bedoelde procedure
uitvoeringsmaatregelen vast voor de procedures inzake de uitwisseling van informatie en
grensoverschrijdend onderzoek zoals bedoeld in dit artikel.
4. Sociale Zekerheid:
- Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de
toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede
op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, Pb 1971,L 28;
Artikel 84, lid 1 Samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten verstrekken elkaar alle inlichtingen met
betrekking tot:
a) de ter uitvoering van deze verordening getroffen maatregelen;
b) de ter uitvoering van deze verordening getroffen maatregelen;
- Verordening (EG) Nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april
2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, PbEG 2004, L 166.
Artikel 76 Samenwerking
1. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten verstrekken elkaar alle inlichtingen met
betrekking tot:
a) de ter uitvoering van deze verordening getroffen maatregelen;
b) de wijzigingen in hun wetgeving die van invloed kunnen zijn op de uitvoering van deze
verordening.
2. Bij de toepassing van deze verordening zijn de autoriteiten en organen van de lidstaten
elkaar behulpzaam als betrof het de toepassing van hun eigen wetgeving. De wederzijdse
administratieve bijstand van genoemde autoriteiten en organen is in principekosteloos. De
Administratieve Commissie bepaalt evenwel de aard van de te vergoeden uitgaven en de

drempels waarboven een vergoeding moet plaatsvinden.
3. Voor de toepassing van deze verordening kunnen de autoriteiten en de organen van de
lidstaten zich rechtstreeks met elkaar en met de belanghebbende personen of hun
gemachtigden in verbinding stellen.
4. De organen en de personen die onder deze verordening vallen, zijn met het oog op de goede
toepassing van deze verordening verplicht elkaar inlichtingen te verstrekken en samen te
werken. De organen reageren, overeenkomstig het beginsel van goed bestuur, binnen een
redelijke termijn op alle aanvragen en verstrekken de betrokkenen daartoe alle informatie die
nodig is om de hun door deze verordening verleende rechten uit te oefenen. De betrokkenen
moeten de organen van de bevoegde lidstaat en van de lidstaat van de woonplaats zo spoedig
mogelijk in kennis stellen van iedere verandering in hun persoonlijke of gezinssituatie die
gevolgen heeft voor hun rechten op de prestaties waarin deze verordening voorziet.
5. Indien niet voldaan wordt aan de informatieplicht als bedoeld in lid 4, derde alinea, kunnen
overeenkomstig het nationaal recht evenredige maatregelen worden getroffen. Deze
maatregelen zijn gelijkwaardig aan de maatregelen die in soortgelijke onder de nationale
rechtsorde vallende situaties van toepassing zijn en mogen in de praktijk de uitoefening van
de door deze verordening aan de betrokkenen verleende rechten niet onmogelijk of
buitengewoon moeilijk maken.
6. Als zich bij de uitleg en de toepassing van deze verordening moeilijkheden voordoen die de
rechten van onder de Verordening vallende personen in gevaar kunnen brengen, neemt het
orgaan van de bevoegde lidstaat of van de lidstaatvan de woonplaats, contact op met het
orgaan of de organen van de andere betrokken lidstaat of lidstaten. Als er binnen een redelijke
termijn geen oplossing wordt gevonden, kunnen de betrokken autoriteiten de Administratieve
Commissie inschakelen.
7. De autoriteiten, organen en rechterlijke instanties van een lidstaat mogen verzoekschriften
of andere documenten die hun toegezonden worden, niet afwijzen op grond van het feit dat zij
zijn opgesteld in een officiële taal van een andere lidstaat, die als een officiële taal van de
instellingen van de Gemeenschap is erkend overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag.
- COM(2006) 16 (def.), Voorstel voor een Verordening van het Europees Parlement en
de Raad tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EG) nr. 883/2004
betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels
Artikel 73 Verzoeken om inlichtingen
1. Op verzoek van de verzoekende instantie verstrekt de aangezochte instantie haar de
inlichtingen die haar van nut zijn voor de invordering van een schuldvordering. Teneinde zich
deze inlichtingen te verschaffen, oefent de aangezochte instantie de bevoegdheden uit die zijn
vastgesteld bij de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke van toepassing zijn voor
de invordering van soortgelijke schuldvorderingen, ontstaan in de eigen lidstaat.
2. Het verzoek om inlichtingen vermeldt naam, adres en enige andere relevante informatie
waartoe de verzoekende instantie normaliter toegang heeft, van de persoon waarop de te
verstrekken inlichtingen betrekking hebben, alsmede de aard en het bedrag van de
schuldvordering uit hoofde waarvan het verzoek wordt ingediend.
3. De aangezochte instantie is niet gehouden inlichtingen te verstrekken welke zij niet zou
kunnen verkrijgen voor de invordering van soortgelijke schuldvorderingen, ontstaan in de
eigen lidstaat.
4. De aangezochte instantie stelt de verzoekende instantie op de hoogte van de
beweegredenen die zich verzetten tegen het voldoen aan het verzoek tot inlichtingen.
Artikel 82 Administratieve en medische controle

1. Onverminderd artikel 27 wordt, wanneer een rechthebbende op de in de hoofdstukken I, II
en IV van titel III bedoelde uitkeringen op het grondgebied van een andere lidstaat woont of
verblijft dan die waar zich het orgaan bevindt dat de uitkeringen verschuldigd is, de medische
controle op verzoek van dit orgaan uitgeoefend door het orgaan van de woon- of verblijfplaats
van de rechthebbende, op de wijze als bepaald in de wettelijke regeling die door
laatstgenoemd orgaan wordt toegepast. In dit geval is het debiteurorgaan gebonden door de
bevindingen van het orgaan van de woon- of verblijfplaats. Indien het orgaan van de woon- of
verblijfplaats krachtens artikel 82 van Verordening (EG) nr. 883/2004 een geneeskundig
onderzoek moet verrichten, gaat het hiertoe over op de wijze als bepaald in de wetgeving die
door dit orgaan wordt toegepast. Indien de wetgeving geen voorschriften hieromtrent bevat,
wendt het zich tot het debiteurorgaan om te vernemen welke voorschriften moeten worden
toegepast. Het debiteurorgaan behoudt de bevoegdheid om de rechthebbende vervolgens door
een arts van eigen keuze te laten controleren. De rechthebbende kan echter alleen worden
verzocht zich naar de lidstaat van het debiteurorgaan te begeven als hij in staat is de reis te
ondernemen zonder dat dit zijn gezondheid schaadt en mits de daaraan verbonden reis- en
verblijfkosten voor rekening komen van het debiteurorgaan.
2. Wanneer een rechthebbende op de in de hoofdstukken I, II en IV van titel III bedoelde
uitkeringen op het grondgebied van een andere lidstaat woont of verblijft dan die waar zich
het orgaan bevindt dat de uitkeringen verschuldigd is, wordt de administratieve controle op
verzoek van dit orgaan uitgeoefend door het orgaan van de woon- of verblijfplaats van de
rechthebbende. Het debiteurorgaan deelt het orgaan van de woon- of verblijfplaats de punten
mede waarop de administratieve controle betrekking moet hebben. Laat het dit achterwege,
dan verricht het orgaan van de woon- of verblijfplaats de controle op de wijze als bepaald in
de wettelijke regeling die het toepast. Het orgaan van de woon- of verblijfplaats is verplicht
aan het orgaan dat de uitkeringen verschuldigd is en om controle heeft verzocht, een rapport
toe te zenden.
5. Visserij:
- Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een
controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, PbEG 1993, L 261.
Artikel 16
1. Onverminderd artikel 15, verstrekken de Lid-Staten desgevraagd aan de belanghebbende
Lid-Staat de gegevens over de door vissersvaartuigen die de vlag voeren van of geregistreerd
zijn in die Lid-Staat, in hun havens of onder hun jurisdictie vallende wateren aangevoerde, te
koop aangeboden of overgeladen visserijprodukten uit een bestand of een groep bestanden
waarvoor een aan die Lid-Staat toegewezen quotum geldt.
Deze informatie bestaat uit de naam en de uitwendige kentekens van het betrokken vaartuig,
de door dit vaartuig aangevoerde, te koop aangeboden of overgeladen hoeveelheden vis per
bestand of groep bestanden, alsmede de datum en de plaats van aanvoer, aanbod tot eerste
verkoop of overlading. Deze gegevens worden doorgegeven binnen vier werkdagen na het
verzoek van de belanghebbende Lid-Staat of binnen een andere termijn die door deze LidStaat of de Lid-Staat van aanvoer wordt bepaald.
2. Tegelijk met de mededeling van deze informatie aan de Lid-Staat waar het betrokken
vaartuig is geregistreerd, verstrekt de Lid-Staat waar de aanvoer, het aanbod tot eerste
verkoop of de overlading heeft plaatsgevonden, de bovenbedoelde gegevens desgevraagd aan
de Commissie.

TITEL VIII bis Samenwerking tussen de controleautoriteiten van de lidstaten en
samenwerking met de Commissie
Artikel 34
Hierna worden de voorwaarden vastgesteld waaronder de in de lidstaten met de controle op de
toepassing van deze verordening belaste autoriteiten onderling en met de Commissie
samenwerken om ervoor te zorgen dat de regels van het gemeenschappelijk visserij beleid
worden nageleefd.
Artikel 34 bis
1. De lidstaten verlenen elkaar de bijstand die vereist is voor de uitvoering van de in deze titel
bedoelde controles.
2. Wanneer de bevoegde autoriteiten van een lidstaat naar aanleiding van een inspectie of een
bewakingsactie constateren dat communautaire vissersvaartuigen of vissersvaartuigen die de
vlag voeren van en geregistreerd zijn in een derde land, visserijactiviteiten als bedoeld in
artikel 2 hebben uitgevoerd en dat het mogelijk is dat ze daarbij de communautaire
regelgeving hebben overtreden, deelt deze lidstaat onverwijld alle dienstige inlichtingen mee
aan de vlaggenlidstaat van het betrokken vaartuig of de betrokken vaartuigen, aan de andere
betrokken lidstaten en aan de Commissie. Als „andere betrokken lidstaten” worden
beschouwd de lidstaten op het grondgebied of in de wateren waarvan de activiteiten
plaatsvinden dan wel kunnen plaatsvinden.
De betrokken lidstaat kan de andere betrokken lidstaten verzoeken bijzondere controles uit te
voeren, onder vermelding van de specifieke redenen van dit verzoek.
De lidstaten houden elkaar en ook de Commissie op de hoogte van de maatregelen die zij naar
aanleiding van bovenbedoelde verzoeken hebben genomen en, in voorkomend geval, ook van
de resultaten van de controles, alsmede van de gerechtelijke actie die tegen eventuele
overtredingen is ondernomen.
3. De lidstaten houden elkaar op de hoogte van de met het oog daarop vastgestelde nationale
maatregelen, en met name van die welke zijn vastgesteld uit hoofde van artikel 9, lid 2, van
Verordening (EEG) nr. 3760/92.
4. De uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden vastgesteld overeenkomstig de procedure
van artikel 36.
Artikel 34 ter
1. Bij een verificatie die met voorafgaande kennisgeving in een lidstaat wordt uitgevoerd, kan
de Commissie haar inspecteurs die de lidstaat bezoeken, met goedkeuring van de te bezoeken
lidstaat laten vergezellen door een of meer als waarnemer optredende visserij-inspecteur (s)
uit een andere lidstaat. Op verzoek van de Commissie kan de uitzendende lidstaat de als
waarnemer geselecteerde nationale visserij-inspecteurs op korte termijn benoemen.
De lidstaten kunnen ook een lijst van nationale visserij-inspecteurs opstellen die door de
Commissie kunnen worden aangezocht om bij bovenbedoelde verificaties aanwezig te zijn.
De Commissie kan een beroep doen op de in die lijst opgenomen nationale inspecteurs of op
de inspecteurs wier namen op verzoek aan de Commissie zijn meegedeeld.
De Commissie houdt de lijst, in voorkomend geval, ter beschikking van alle lidstaten.
2. De lidstaten kunnen ook op eigen initiatief en met elkaar programma's uitvoeren om de
visserijactiviteiten te controleren, te inspecteren en te bewaken.
Artikel 34 quater
1. De Commissie bepaalt, volgens de in artikel 36 bedoelde procedure en in overleg met de
betrokken lidstaten, voor welke visserijtakken waarbij twee of meer lidstaten zijn betrokken

specifieke controle- en inspectieprogramma’s worden uitgevoerd en aan welke voorwaarden
deze programma's moeten voldoen.
In het specifieke controle- en inspectieprogramma wordt vastgesteld voor welke
visserijtakken waarbij twee of meer lidstaten zijn betrokken het programma wordt uitgevoerd
en aan welke voorwaarden deze visserijtakken moeten voldoen.
In elk specifiek controle- en inspectieprogramma worden de doelstellingen, de
gemeenschappelijke prioriteiten en procedures, de benchmarks voor de controles en inspecties
vastgesteld, alsmede de verwachte resultaten van de genoemde maatregelen en alle
voorwaarden om de controles en inspecties zo uniform, doeltreffend en economisch mogelijk
te maken. In elk programma wordt de betrokken lidstaat genoemd.
De looptijd van specifieke controle- en inspectieprogramma’s mag niet langer zijn dan drie
jaar of een andere periode die daartoe is vastgesteld in een op grond van artikel 5 van
Verordening (EG) nr. 2371/2002 van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de
duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk
visserijbeleid goedgekeurd herstelplan of een op grond van artikel 6 van die verordening
goedgekeurd beheersplan.
De specifieke controle- en inspectieprogramma’s worden door de betrokken lidstaten
uitgevoerd op basis van de gezamenlijke inzetplannen zoals vastgesteld op grond van
Verordening (EG) nr. 768/2005 van de Raad van 26 april 2005 tot oprichting van een
Communautair Bureau voor visserijcontrole en houdende wijziging van Verordening (EEG)
nr. 2847/93 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid
(2).
2. De Commissie controleert en evalueert de uitvoering van elk specifiek controle- en
inspectieprogramma en brengt overeenkomstig artikel 27, lid 4, van Verordening (EG) nr.
2371/2002 verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad.
- Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de
instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het
gemeenschappelijk visserijbeleid, PbEG 2002, L 358.
Artikel 28 Samenwerking en coördinatie
1. De lidstaten werken met elkaar en met derde landen samen om de naleving van de regels
van het gemeenschappelijk visserijbeleid te verzekeren. Hiertoe verlenen de lidstaten andere
lidstaten en derde landen de bijstand die voor het verzekeren van de naleving van die regels
nodig is.
2. In het geval van controle en inspectie met betrekking tot grensoverschrijdende
visserijactiviteiten zorgen de lidstaten ervoor dat hun acties in het kader van dit hoofdstuk
worden gecoördineerd. Hiertoe wisselen de lidstaten inspecteurs uit.
3. Onverminderd de primaire verantwoordelijkheid van de kuststaat mogen de lidstaten in alle
communautaire wateren buiten de wateren die onder de soevereiniteit van een andere lidstaat
vallen, communautaire vissersvaartuigen die hun vlag voeren inspecteren.
De lidstaten mogen in alle communautaire wateren buiten de wateren die onder hun
soevereiniteit ten aanzien van vissersvaartuigen vallen inspecties uitvoeren volgens de regels
van het gemeenschappelijk visserijbeleid, maar alleen
a) na toestemming van de betrokken kust-lidstaat, of
b) als er een specifiek toezichtsprogramma is aangenomen overeenkomstig artikel 34 quater
van Verordening (EG) nr. 2847/93 van de Raad.
De lidstaten mogen in internationale wateren ook communautaire vissersvaartuigen
inspecteren die de vlag van een andere lidstaat voeren.

In alle andere dan de in dit lid bedoelde gevallen kunnen de lidstaten elkaar machtigen
inspecties uit te voeren volgens de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
4. Op basis van aan de Commissie meegedeelde besluiten van de lidstaten over de aanstelling
van personen of het inzetten van middelen stelt de Commissie volgens de in artikel 30, lid 2,
bedoelde procedure een lijst op van communautaire inspecteurs, inspectievaartuigen en
inspectievliegtuigen en andere inspectiemiddelen die zijn gemachtigd om inspecties
overeenkomstig dit hoofdstuk uit te voeren in communautaire wateren en op communautaire
vissersvaartuigen.
5. Door communautaire inspecteurs of inspecteurs van een andere lidstaat of inspecteurs van
de Commissie opgestelde inspectie- en bewakingsverslagen vormen in alle lidstaten
toelaatbaar bewijsmateriaal bij administratieve of gerechtelijke procedures. Voor de
vaststelling van feiten worden zij op dezelfde voet behandeld als inspectie- en
bewakingsverslagen van de lidstaten.
6. Nadere regels voor de toepassing van dit artikel kunnen worden vastgesteld volgens de in
artikel 30, lid 2, bedoelde procedure.
Lid 3 en lid 4 van dit artikel zijn slechts toepasselijk nadat nadere bepalingen voor de
uitvoering zijn vastgesteld.
- Verordening (EG) Nr. 1042/2006 van de Commissie van 7 juli 2006 houdende
vaststelling van bepalingen ter uitvoering van artikel 28, leden 3 en 4, van Verordening
(EG) nr. 2371/2002 van de Raad inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie
van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid, PbEG 2006,
L 187/14
Artikel 8 Bevoegdheden en verplichtingen van de communautaire inspecteurs
1. Voor het uitvoeren van hun taken en met inachtneming van het bepaalde in lid 2 hebben
communautaire inspecteurs dezelfde bevoegdheden als de visserij-inspecteurs van de lidstaat
waar de inspectie plaatsvindt, met name met betrekking tot de toegang tot alle ruimten aan
boord van communautaire vissersvaartuigen en alle andere vaartuigen die activiteiten
uitvoeren in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
2. De communautaire inspecteurs hebben geen politie- en handhavingsbevoegdheden buiten
het grondgebied of buiten de communautaire wateren die onder de soevereiniteit en jurisdictie
vallen van hun lidstaat van oorsprong.
3. De communautaire inspecteurs dienen een schriftelijke machtiging te kunnen overleggen.
Daartoe krijgen zij een door de Commissie of door de daartoe door de Commissie
aangewezen instantie afgegeven identificatiedocument, waarin hun identiteit en hoedanigheid
zijn vermeld.
4. De lidstaten verlenen de communautaire inspecteurs de nodige bijstand voor het verrichten
van hun taken.
- Besluit 2007/166/EG van de Commissie van 9 januari 2007 houdende vaststelling van
de lijst van communautaire inspecteurs en inspectiemiddelen op grond van artikel 28,
lid 4, van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad inzake de instandhouding en de
duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelĳk
visserĳbeleid PbEG 2007, L 076/22.
Enig artikel
De in de bijlage opgenomen lijst van personen en inspectiemiddelen wordt vastgesteld als lijst
van communautaire inspecteurs en inspectiemiddelen die zijn gemachtigd om inspecties uit te
voeren overeenkomstig artikel 28, lid 4, van Verordening (EG) nr. 2371/2002.

6. Voedselveiligheid:
TITEL IV ADMINISTRATIEVE BIJSTAND EN SAMENWERKING OP HET GEBIED
VAN DIERVOEDERS EN VOEDINGSMIDDELEN
Artikel 34 Algemene beginselen
1. Wanneer op grond van de resultaten van officiële controles van diervoeders en
voedingsmiddelen een optreden in meer dan één lidstaat vereist is, verlenen de bevoegde
autoriteiten van de betrokken lidstaten elkaar administratieve bijstand.
2. De bevoegde autoriteiten verlenen administratieve bijstand op verzoek of op eigen
initiatief, wanneer een onderzoek zulks vereist. Deze administratieve bijstand kan, indien
nodig, worden uitgebreid tot deelname aan controles ter plaatse die door de bevoegde
autoriteit van een andere lidstaat worden uitgevoerd.
3. De artikelen 35 tot en met 40 doen geen afbreuk aan nationale regelingen die van
toepassing zijn op de vrijgave van documenten die het voorwerp uitmaken van of verband
houden met gerechtelijke procedures, of aan regelingen die de bescherming van de
commerciële belangen van natuurlijke of rechtspersonen beogen.
Artikel 35 Contactinstanties
1. Elke lidstaat wijst één of meer contactinstanties aan om, indien nodig, contacten te
onderhouden met de contactinstanties van de andere lidstaten. De contactinstanties hebben tot
taak te assisteren bij en te zorgen voor de coördinatie van de communicatie tussen bevoegde
autoriteiten, en met name ook verzoeken om bijstand te verzenden en in ontvangst te nemen.
2. De lidstaten stellen de Commissie en de andere lidstaten in kennis van alle relevante
gegevens met betrekking tot hun contactinstanties, alsmede van de eventuele wijzigingen van
die gegevens.
3. Onverminderd lid 1 betekent de aanwijzing van contactinstanties niet dat er geen directe
contacten, uitwisseling van informatie of samenwerking tussen het personeel van de bevoegde
autoriteiten in de verschillende lidstaten kunnen plaatsvinden.
4. De bevoegde autoriteiten waarop Richtlijn 89/608/EEG van de Raad van 21 november
1989 betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten
en samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie, met het oog op de juiste
toepassing van de veterinaire en zoötechnische wetgeving (1) van toepassing is, kunnen,
indien nodig, fungeren als contactinstanties voor de op grond van deze titel handelende
autoriteiten.
Artikel 36 Bijstand op verzoek
1. Na ontvangst van een met redenen omkleed verzoek om bijstand zorgt de aangezochte
bevoegde autoriteit ervoor dat de verzoekende bevoegde autoriteit alle noodzakelijke
informatie en documenten krijgt die haar in staat stellen na te gaan of de wetgeving inzake
diervoeders en levensmiddelen binnen haar bevoegdheidsterrein is nageleefd. Te dien einde
verricht de aangezochte bevoegde autoriteit de nodige administratieve onderzoeken om die
informatie en documenten te verkrijgen.
2. De in lid 1 bedoelde informatie en documenten worden onverwijld toegezonden. De
documenten kunnen als originelen of als kopieën worden toegezonden.
3. In onderling akkoord tussen de verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit, kan het
door de verzoekende autoriteit aangewezen personeel aanwezig zijn bij de administratieve
onderzoeken. Deze onderzoeken worden steeds verricht door personeel van de aangezochte
autoriteit. Het personeel van de verzoekende autoriteit kan niet op eigen initiatief de

onderzoeksbevoegdheden van het personeel van de aangezochte autoriteit uitoefenen. Het
moet echter wel toegang krijgen tot dezelfde plaatsen en documenten als personeel van de
aangezochte autoriteit, door bemiddeling van dit laatste, en met als enig doel ervoor te zorgen
dat het administratief onderzoek wordt uitgevoerd.
4. Het personeel van de verzoekende autoriteit dat zich overeenkomstig lid 3 in een andere
lidstaat bevindt, moet op elk ogenblik in staat zijn schriftelijke bewijzen te leveren van zijn
identiteit en officiële hoedanigheid.
Artikel 37 Bijstand op eigen initiatief
1. Wanneer een bevoegde autoriteit kennis neemt van niet-naleving, en wanneer deze nietnaleving ook gevolgen kan hebben voor één of meer andere lidstaten, geeft zij de betreffende
informatie onverwijld op eigen initiatief door aan de andere lidstaat/lidstaten.
2. De lidstaten die dergelijke informatie ontvangen, moeten de zaak onderzoeken en de
lidstaat die de informatie verstrekt heeft, op de hoogte brengen van de resultaten van dit
onderzoek en, in voorkomend geval, van de getroffen maatregelen.
Artikel 38 Bijstand in geval van niet-naleving
1. Indien de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming tijdens een officiële controle
op de plaats van bestemming van de goederen of tijdens het transport vaststelt dat de goederen
niet voldoen aan de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen zodat er een risico
bestaat voor de gezondheid van mens of dier of dat er sprake is van een ernstige inbreuk op de
wetgeving inzake diervoeders of levensmiddelen, neemt zij onverwijld contact op met de
bevoegde autoriteit van de lidstaat van verzending.
2. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van verzending onderzoekt de aangelegenheid, treft
alle nodige maatregelen en stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming in
kennis van de aard van het onderzoek en van de verrichte officiële controles, de genomen
beslissingen en de redenen daarvoor.
3. Indien de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming redenen heeft om aan te
nemen dat die maatregelen ontoereikend zijn, zoeken de bevoegde autoriteiten van beide
lidstaten naar wegen en middelen om de situatie te verhelpen, zo nodig ook door een
gezamenlijk inspectiebezoek ter plaatse uit te voeren overeenkomstig artikel 36, leden 3 en 4.
Indien zij geen overeenstemming bereiken over passende maatregelen, brengen zij de
Commissie daarvan op de hoogte.
B. Duitsland
1. Algemeen:
- Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland in der im Bundesgesetzblatt Teil III,
Gliederungsnummer 100-1, veröffentlichten bereinigten Fassung, zuletzt geändert durch
das Gesetz vom 28. August 2006 (BGBl. I S. 2034)
Art 35, eerste lid
(1) Alle Behörden des Bundes und der Länder leisten sich gegenseitig Rechts- und Amtshilfe.
- Verwaltungsverfahrensgesetz in der Fassung der Bekanntmachung vom 23. Januar
2003 (BGBl. I S. 102), geändert durch Artikel 4 Abs. 8 des Gesetzes vom 5. Mai 2004
(BGBl. I S. 718)
§ 4 Amtshilfepflicht

(1) Jede Behörde leistet anderen Behörden auf Ersuchen ergänzende Hilfe (Amtshilfe).
(2) Amtshilfe liegt nicht vor, wenn
1. Behörden einander innerhalb eines bestehenden Weisungsverhältnisses Hilfe leisten;
2. die Hilfeleistung in Handlungen besteht, die der ersuchten Behörde als eigene
Aufgabe obliegen.
§ 5 Voraussetzungen und Grenzen der Amtshilfe
(1) Eine Behörde kann um Amtshilfe insbesondere dann ersuchen, wenn sie
1. aus rechtlichen Gründen die Amtshandlung nicht selbst vornehmen kann;
2. aus tatsächlichen Gründen, besonders weil die zur Vornahme der Amtshandlung
erforderlichen Dienstkräfte oder Einrichtungen fehlen, die Amtshandlung nicht selbst
vornehmen kann;
3. zur Durchführung ihrer Aufgaben auf die Kenntnis von Tatsachen angewiesen ist, die ihr
unbekannt sind und die sie selbst nicht ermitteln kann;
4. zur Durchführung ihrer Aufgaben Urkunden oder sonstige Beweismittel benötigt, die sich
im Besitz der ersuchten Behörde befinden;
5. die Amtshandlung nur mit wesentlich größerem Aufwand vornehmen könnte als die
ersuchte Behörde.
(2) 1Die ersuchte Behörde darf Hilfe nicht leisten, wenn
1. sie hierzu aus rechtlichen Gründen nicht in der Lage ist;
2. durch die Hilfeleistung dem Wohl des Bundes oder eines Landes erhebliche Nachteile
bereitet würden.
2 Die ersuchte Behörde ist insbesondere zur Vorlage von Urkunden oder Akten sowie zur
Erteilung von Auskünften nicht verpflichtet, wenn die Vorgänge nach einem Gesetz oder
ihrem Wesen nach geheim gehalten werden müssen.
(3) Die ersuchte Behörde braucht Hilfe nicht zu leisten, wenn
1. eine andere Behörde die Hilfe wesentlich einfacher oder mit wesentlich geringerem
Aufwand leisten kann;
2. sie die Hilfe nur mit unverhältnismäßig großem Aufwand leisten könnte;
3. sie unter Berücksichtigung der Aufgaben der ersuchenden Behörde durch die Hilfeleistung
die Erfüllung ihrer eigenen Aufgaben ernstlich gefährden würde.
(4) Die ersuchte Behörde darf die Hilfe nicht deshalb verweigern, weil sie das Ersuchen aus
anderen als den in Absatz 3 genannten Gründen oder weil sie die mit der Amtshilfe zu
verwirklichende Maßnahme für unzweckmäßig hält.
(5) Hält die ersuchte Behörde sich zur Hilfe nicht für verpflichtet, so teilt sie der ersuchenden
Behörde ihre Auffassung mit. 2Besteht diese auf der Amtshilfe, so entscheidet über die
Verpflichtung zur Amtshilfe die gemeinsame fachlich zuständige Aufsichtsbehörde oder,
sofern eine solche nicht besteht, die für die ersuchte Behörde fachlich zuständige
Aufsichtsbehörde.
§ 6 Auswahl der Behörde
Kommen für die Amtshilfe mehrere Behörden in Betracht, so soll nach Möglichkeit eine
Behörde der untersten Verwaltungsstufe des Verwaltungszweigs ersucht werden, dem die
ersuchende Behörde angehört.
§ 7 Durchführung der Amtshilfe
(1) Die Zulässigkeit der Maßnahme, die durch die Amtshilfe verwirklicht werden soll, richtet
sich nach dem für die ersuchende Behörde, die Durchführung der Amtshilfe nach dem für die
ersuchte Behörde geltenden Recht.

(2) Die ersuchende Behörde trägt gegenüber der ersuchten Behörde die Verantwortung für die
Rechtmäßigkeit der zu treffenden Maßnahme. Die ersuchte Behörde ist für die Durchführung
der Amtshilfe verantwortlich.
§ 8 Kosten der Amtshilfe
(1) Die ersuchende Behörde hat der ersuchten Behörde für die Amtshilfe keine
Verwaltungsgebühr zu entrichten. Auslagen hat sie der ersuchten Behörde auf Anforderung
zu erstatten, wenn sie im Einzelfall 35 Euro übersteigen. Leisten Behörden desselben
Rechtsträgers einander Amtshilfe, so werden die Auslagen nicht erstattet.
(2) Nimmt die ersuchte Behörde zur Durchführung der Amtshilfe eine kostenpflichtige
Amtshandlung vor, so stehen ihr die von einem Dritten hierfür geschuldeten
Kosten(Verwaltungsgebühren, Benutzungsgebühren und Auslagen) zu.
2. Douane:
- Abgabenordnung in der Fassung der Bekanntmachung vom 1. Oktober 2002 (BGBl. I
S. 3866; 2003 I S. 61), zuletzt geändert durch Artikel 3 des Gesetzes vom 21. Dezember
2007 (BGBl. I S. 3198)
§ 117 Zwischenstaatliche Rechts- und Amtshilfe in Steuersachen
(1) Die Finanzbehörden können zwischenstaatliche Rechts- und Amtshilfe nach Maßgabe des
deutschen Rechts in Anspruch nehmen.
(2) Die Finanzbehörden können zwischenstaatliche Rechts- und Amtshilfe auf Grund
innerstaatlich anwendbarer völkerrechtlicher Vereinbarungen, innerstaatlich anwendbarer
Rechtsakte der Europäischen Gemeinschaften sowie des EG-Amtshilfe-Gesetzes leisten.
(3) Die Finanzbehörden können nach pflichtgemäßem Ermessen zwischenstaatliche Rechtsund Amtshilfe auf Ersuchen auch in anderen Fällen leisten, wenn
1. die Gegenseitigkeit verbürgt ist,
2. der ersuchende Staat gewährleistet, dass die übermittelten Auskünfte und Unterlagen nur
für
Zwecke
seines
Besteuerungsoder
Steuerstrafverfahrens
(einschließlich
Ordnungswidrigkeitenverfahren) verwendet werden, und dass die übermittelten Auskünfte
und Unterlagen nur solchen Personen, Behörden oder Gerichten zugänglich gemacht werden,
die mit der Bearbeitung der Steuersache oder Verfolgung der Steuerstraftat befasst sind,
3. der ersuchende Staat zusichert, dass er bereit ist, bei den Steuern vom Einkommen, Ertrag
und Vermögen eine mögliche Doppelbesteuerung im Verständigungswege durch eine
sachgerechte Abgrenzung der Besteuerungsgrundlagen zu vermeiden und
4. die Erledigung des Ersuchens die Souveränität, die Sicherheit, die öffentliche Ordnung oder
andere wesentliche Interessen des Bundes oder seiner Gebietskörperschaften nicht
beeinträchtigt und keine Gefahr besteht, dass dem inländischen Beteiligten ein mit dem
Zweck der Rechts- und Amtshilfe nicht zu vereinbarender Schaden entsteht, falls ein Handels, Industrie-, Gewerbe- oder Berufsgeheimnis oder ein Geschäftsverfahren, das auf Grund des
Ersuchens offenbart werden soll, preisgegeben wird.
2 Soweit die zwischenstaatliche Rechts- und Amtshilfe Steuern betrifft, die von den
Landesfinanzbehörden verwaltet werden, entscheidet das Bundesministerium der Finanzen im
Einvernehmen mit der zuständigen obersten Landesbehörde.
(4) Bei der Durchführung der Rechts- und Amtshilfe richten sich die Befugnisse der
Finanzbehörden sowie die Rechte und Pflichten der Beteiligten und anderer Personen nach
den für Steuern im Sinne von § 1 Abs. 1 geltenden Vorschriften. 2§ 114 findet entsprechende
Anwendung. 3Bei der Übermittlung von Auskünften und Unterlagen gilt für inländische
Beteiligte § 91 entsprechend; soweit die Rechts- und Amtshilfe Steuern betrifft, die von den

Landesfinanzbehörden verwaltet werden, hat eine Anhörung des inländischen Beteiligten
abweichend von § 91 Abs. 1 stets stattzufinden, es sei denn, die Umsatzsteuer ist betroffen
oder es liegt eine Ausnahme nach § 91 Abs. 2 oder 3 vor.
(5) Das Bundesministerium der Finanzen wird ermächtigt, zur Förderung der
zwischenstaatlichen Zusammenarbeit durch Rechtsverordnung mit Zustimmung des
Bundesrates völkerrechtliche Vereinbarungen über die gegenseitige Rechts- und Amtshilfe
auf dem Gebiete des Zollwesens in Kraft zu setzen, wenn sich die darin übernommenen
Verpflichtungen im Rahmen der nach diesem Gesetz zulässigen zwischenstaatlichen Rechtsund Amtshilfe halten.
3. Financieel Toezicht:
- Wertpapierhandelsgesetz in der Fassung der Bekanntmachung vom 9. September 1998
(BGBl. I S. 2708), zuletzt geändert durch Artikel 11 des Gesetzes vom 21. Dezember
2007 (BGBl. I S. 3198)
§ 7 Zusammenarbeit mit zuständigen Stellen im Ausland
(1) Der Bundesanstalt obliegt die Zusammenarbeit mit den für die Überwachung von
Verhaltens- und Organisationspflichten von Unternehmen, die Wertpapierdienstleistungen
erbringen, von Finanzinstrumenten und von Märkten, an denen Finanzinstrumente gehandelt
werden, zuständigen Stellen der anderen Mitgliedstaaten der Europäischen Union und der
anderen Vertragsstaaten des Abkommens über den Europäischen Wirtschaftsraum. Die
Bundesanstalt kann im Rahmen ihrer Zusammenarbeit zum Zwecke der Überwachung der
Einhaltung der Verbote und Gebote dieses Gesetzes sowie der Verbote und Gebote der in Satz
1 genannten Staaten, die denen dieses Gesetzes oder des Börsengesetzes entsprechen, von
allen ihr nach diesem Gesetz zustehenden Befugnissen Gebrauch machen, soweit dies
geeignet und erforderlich ist, den Ersuchen der in Satz 1 genannten Stellen nachzukommen.
Sie kann auf ein Ersuchen der in Satz 1 genannten Stellen die
Untersagung oder Aussetzung des Handels nach § 4 Abs. 2 Satz 2 an einem inländischen
Markt nur anordnen, sofern die Interessen der Anleger oder der ordnungsgemäße Handel an
dem betreffenden Markt nicht erheblich gefährdet werden. Die Vorschriften des
Börsengesetzes über die Zusammenarbeit der Handelsüberwachungsstellen mit
entsprechenden Stellen oder Börsengeschäftsführungen anderer Staaten bleiben hiervon
unberührt.
(2) Auf Ersuchen der in Absatz 1 Satz 1 genannten zuständigen Stellen führt die
Bundesanstalt nach Maßgabe des Artikels 15 der Verordnung (EG) Nr. 1287/2006
Untersuchungen durch und übermittelt unverzüglich alle Informationen, soweit dies für die
Überwachung von organisierten Märkten oder anderen Märkten für Finanzinstrumente, von
Kreditinstituten,
Finanzdienstleistungsinstituten,
Investmentgesellschaften,
Finanzunternehmen oder Versicherungsunternehmen oder damit zusammenhängender
Verwaltungs- oder Gerichtsverfahren erforderlich ist. Bei der Übermittlung von
Informationen hat die Bundesanstalt den Empfänger darauf hinzuweisen, dass er unbeschadet
seiner Verpflichtungen im Rahmen von Strafverfahren die übermittelten Informationen
einschließlich personenbezogener Daten nur zur Erfüllung von Überwachungsaufgaben nach
Satz 1 und für damit zusammenhängende Verwaltungs- und Gerichtsverfahren verwenden
darf.
(2a) Die Bundesanstalt trifft angemessene Vorkehrungen für eine wirksame Zusammenarbeit
insbesondere gegenüber solchen Mitgliedstaaten, in denen die Geschäfte einer inländischen
Börse eine wesentliche Bedeutung für das Funktionieren der Finanzmärkte und den

Anlegerschutz nach Maßgabe des Artikels 16 der Verordnung (EG) Nr. 1287/2006 haben oder
deren organisierte Märkte eine solche Bedeutung im Inland haben.
(2b) Die Bundesanstalt kann Bediensteten der zuständigen Stellen anderer Staaten auf
Ersuchen die Teilnahme an den von der Bundesanstalt durchgeführten Untersuchungen
gestatten. Nach vorheriger Unterrichtung der Bundesanstalt sind die zuständigen Stellen im
Sinne des Absatzes 1 Satz 1 befugt, selbst oder durch ihre Beauftragten die Informationen, die
für eine Überwachung der Einhaltung der Meldepflichten nach § 9, der Verhaltens-,
Organisations- und Transparenzpflichten nach den §§ 31 bis 34 oder entsprechender
ausländischer Vorschriften durch eine Zweigniederlassung im
Sinne des § 53b Abs. 1 Satz 1 des Kreditwesengesetzes erforderlich sind, bei dieser
Zweigniederlassung zu prüfen.
(3) Die Bundesanstalt kann eine Untersuchung, die Übermittlung von Informationen oder die
Teilnahme von Bediensteten zuständiger ausländischer Stellen im Sinne von Absatz 1 Satz 1
verweigern, wenn
1. hierdurch die Souveränität, die Sicherheit oder die öffentliche Ordnung der Bundesrepublik
Deutschland beeinträchtigt werden könnte oder
2. auf Grund desselben Sachverhalts gegen die betreffenden Personen bereits ein gerichtliches
Verfahren eingeleitet worden oder eine unanfechtbare Entscheidung ergangen ist.
Kommt die Bundesanstalt einem Ersuchen nicht nach oder macht sie von ihrem Recht nach
Satz 1 Gebrauch, so teilt sie dies der ersuchenden Stelle unverzüglich mit und legt die Gründe
dar; im Falle einer Verweigerung nach Satz 1 Nr. 2 sind genaue Informationen über das
gerichtliche Verfahren oder die unanfechtbare Entscheidung zu übermitteln.
(4) Die Bundesanstalt ersucht die in Absatz 1 genannten zuständigen Stellen nach Maßgabe
des Artikels 15 der Verordnung (EG) Nr. 1287/2006 um die Durchführung von
Untersuchungen und die Übermittlung von Informationen, die für die Erfüllung ihrer
Aufgaben nach den Vorschriften dieses Gesetzes geeignet und erforderlich sind. Sie kann die
zuständigen Stellen ersuchen, Bediensteten der Bundesanstalt die Teilnahme an den
Untersuchungen zu gestatten. Mit Einverständnis der zuständigen Stellen kann die
Bundesanstalt Untersuchungen im Ausland durchführen und hierfür Wirtschaftsprüfer oder
Sachverständige beauftragen; bei Untersuchung einer Zweigniederlassung eines inländischen
Wertpapierdienstleistungsunternehmens in einem Aufnahmemitgliedstaat durch die
Bundesanstalt genügt eine vorherige Unterrichtung der zuständigen Stelle im Ausland. Trifft
die Bundesanstalt Anordnungen gegenüber Unternehmen mit Sitz im Ausland, die Mitglieder
inländischer organisierter Märkte sind, unterrichtet sie die für die Überwachung dieser
Unternehmen zuständigen Stellen. Werden der Bundesanstalt von einer Stelle eines anderen
Staates Informationen mitgeteilt, so darf sie diese unbeschadet ihrer Verpflichtungen in
strafrechtlichen Angelegenheiten, die Verstöße gegen Verbote nach den Vorschriften dieses
Gesetzes zum Gegenstand haben, nur zur Erfüllung von Überwachungsaufgaben nach Absatz
2 Satz 1 und für damit zusammenhängende Verwaltungs- und Gerichtsverfahren verwenden.
Die Bundesanstalt darf diese Informationen unter Beachtung der Zweckbestimmung der
übermittelnden Stelle den in § 6 Abs. 2 genannten Stellen mitteilen, sofern dies für die
Erfüllung ihrer Aufgaben erforderlich ist. Eine anderweitige Verwendung der Informationen
ist nur mit Zustimmung der übermittelnden Stelle zulässig. Außer bei Informationen im
Zusammenhang mit Insiderhandel oder Marktmanipulation kann in begründeten
Ausnahmefällen auf diese Zustimmung verzichtet werden, sofern dieses der übermittelnden
Stelle unverzüglich unter Angabe der Gründe mitgeteilt wird. Wird einem Ersuchen der
Bundesanstalt nach den Sätzen 1 bis 3 nicht innerhalb angemessener Frist Folge geleistet oder
wird es ohne hinreichende Gründe abgelehnt, kann die Bundesanstalt den Ausschuss der
Europäischen Wertpapierregulierungsbehörden hiervon in Kenntnis setzen.

(5) Hat die Bundesanstalt hinreichende Anhaltspunkte für einen Verstoß gegen Verbote oder
Gebote nach den Vorschriften dieses Gesetzes oder nach entsprechenden ausländischen
Vorschriften der in Absatz 1 Satz 1 genannten Staaten, so teilt sie diese den nach Absatz 1
Satz 1 zuständigen Stellen des Staates mit, auf dessen Gebiet die vorschriftswidrige Handlung
stattfindet oder stattgefunden hat oder auf dessen Gebiet die betroffenen Finanzinstrumente an
einem organisierten Markt gehandelt werden oder der nach dem Recht der Europäischen
Union für die Verfolgung des Verstoßes zuständig ist. Erhält die Bundesanstalt eine
entsprechende Mitteilung von zuständigen ausländischen Stellen, so unterrichtet sie diese über
Ergebnisse daraufhin eingeleiteter Untersuchungen. Die Bundesanstalt unterrichtet die
zuständigen Stellen nach Satz 1 über Anordnungen zur Aussetzung, Untersagung oder
Einstellung des Handels nach § 4 Abs. 2 Satz 2 dieses Gesetzes sowie § 3 Abs. 5 Nr. 1 und §
25 Abs. 1 des Börsengesetzes sowie innerhalb eines Monats nach Erhalt einer Mitteilung nach
§ 19 Abs. 10 des Börsengesetzes von der Absicht der Geschäftsführung einer Börse,
Handelsteilnehmern aus diesen Staaten einen unmittelbaren Zugang zu ihrem Handelssystem
zu gewähren.
(6) Die Regelungen über die internationale Rechtshilfe in Strafsachen bleiben unberührt.
(7) Die Bundesanstalt kann mit den zuständigen Stellen anderer als der in Absatz 1 genannten
Staaten entsprechend den Absätzen 1 bis 6 zusammenarbeiten und Vereinbarungen über den
Informationsaustausch abschließen. Absatz 4 Satz 5 und 6 findet mit der Maßgabe
Anwendung, dass Informationen, die von diesen Stellen übermittelt werden, nur unter
Beachtung einer Zweckbestimmung der übermittelnden Stelle verwendet und nur mit
ausdrücklicher Zustimmung der übermittelnden Stelle der Deutschen Bundesbank oder dem
Bundeskartellamt mitgeteilt werden dürfen, sofern dies für die Erfüllung ihrer Aufgaben
erforderlich ist. Absatz 4 Satz 8 findet keine Anwendung. Für die Übermittlung
personenbezogener Daten gilt § 4b des Bundesdatenschutzgesetzes.
(8) Das Bundesministerium der Finanzen kann durch Rechtsverordnung, die nicht der
Zustimmung des Bundesrates bedarf, zu den in den Absätzen 2, 2a und 4 genannten Zwecken
nähere Bestimmungen über die Übermittlung von Informationen an ausländische Stellen, die
Durchführung von Untersuchungen auf Ersuchen ausländischer Stellen sowie Ersuchen der
Bundesanstalt an ausländische Stellen erlassen. Das Bundesministerium der Finanzen kann
die
Ermächtigung
durch
Rechtsverordnung
auf
die
Bundesanstalt
für
Finanzdienstleistungsaufsicht übertragen.
§ 8 Verschwiegenheitspflicht
(1) Die bei der Bundesanstalt Beschäftigten und die nach § 4 Abs. 3 des
Finanzdienstleistungsaufsichtsgesetzes beauftragten Personen dürfen die ihnen bei ihrer
Tätigkeit bekannt gewordenen Tatsachen, deren Geheimhaltung im Interesse eines nach
diesem Gesetz Verpflichteten oder eines Dritten liegt, insbesondere Geschäftsund
Betriebsgeheimnisse sowie personenbezogene Daten, nicht unbefugt offenbaren oder
verwenden, auch wenn sie nicht mehr im Dienst sind oder ihre Tätigkeit beendet ist. Dies gilt
auch für andere Personen, die durch dienstliche Berichterstattung Kenntnis von den in Satz 1
bezeichneten Tatsachen erhalten. Ein unbefugtes Offenbaren oder Verwenden im Sinne des
Satzes 1 liegt insbesondere nicht vor, wenn Tatsachen weitergegeben werden an
1. Strafverfolgungsbehörden oder für Straf- und Bußgeldsachen zuständige Gerichte,
2. kraft Gesetzes oder im öffentlichen Auftrag mit der Überwachung von
Börsen oder anderen Märkten, an denen Finanzinstrumente gehandelt werden, des Handels
mit Finanzinstrumenten oder Devisen, von Kreditinstituten, Finanzdienstleistungsinstituten,
Investmentgesellschaften,
Finanzunternehmen,
Versicherungsunternehmen,
Versicherungsvermittlern, Anlageberatern oder Vermittlern von Anteilen an

Investmentvermögen im Sinne von § 2a Abs. 1 Nr. 7 betraute Stellen sowie von diesen
beauftragte Personen,
3. Zentralbanken, das Europäische System der Zentralbanken oder die Europäische
Zentralbank in ihrer Eigenschaft als Währungsbehörden sowie an andere staatliche Behörden,
die mit der Überwachung der Zahlungssysteme betraut sind,
4. mit der Liquidation oder dem Insolvenzverfahren über das Vermögen eines
Wertpapierdienstleistungsunternehmens, eines organisierten Marktes oder des Betreibers
eines organisierten Marktes befasste Stellen, soweit diese Stellen die Informationen zur
Erfüllung ihrer Aufgaben benötigen. Für die bei diesen Stellen beschäftigten Personen gilt die
Verschwiegenheitspflicht nach Satz 1 entsprechend. An eine Stelle eines anderen Staates
dürfen die Tatsachen nur weitergegeben werden, wenn diese Stelle und die von ihr
beauftragten Personen einer dem Satz 1 entsprechenden Verschwiegenheitspflicht unterliegen.
(2) Die Vorschriften der §§ 93, 97 und 105 Abs. 1, § 111 Abs. 5 in Verbindung mit § 105
Abs. 1 sowie § 116 Abs. 1 der Abgabenordnung gelten nicht für die in Absatz 1 Satz 1 oder 2
genannten Personen, soweit sie zur Durchführung dieses Gesetzes tätig werden. Sie finden
Anwendung, soweit die Finanzbehörden die Kenntnisse für die Durchführung eines
Verfahrens wegen einer Steuerstraftat sowie eines damit zusammenhängenden
Besteuerungsverfahrens benötigen, an deren Verfolgung ein zwingendes öffentliches Interesse
besteht, und nicht Tatsachen betroffen sind, die den in Absatz 1 Satz 1 oder
2 bezeichneten Personen durch eine Stelle eines anderen Staates im Sinne des Absatzes 1 Satz
3 Nr. 2 oder durch von dieser Stelle beauftragte Personen mitgeteilt worden sind.
4. Visserij:
- Seefischereigesetz in der Fassung der Bekanntmachung vom 6. Juli 1998 (BGBl. I S.
1791), zuletzt geändert durch Artikel 217 der Verordnung vom 31. Oktober 2006 (BGBl.
I S. 2407).
§ 1 Begriffsbestimmungen
(1) Seefischerei übt aus, wer auf See berufsmäßig Fische fängt, zu fangen versucht, an Bord
nimmt oder in anderer Weise gewinnt. Die Grenze der Seefischerei verläuft wie die Grenze
der Seefahrt nach § 1 der Flaggenrechtsverordnung.
(2) Fische im Sinne dieses Gesetzes sind Seefische, Schalen- und Krustentiere,
Meeressäugetiere sowie andere fischereilich genutzte Meereslebewesen mit Ausnahme der
dem Jagdrecht unterliegenden Tierarten.
(3) Gemeinschaftliches Fischereirecht im Sinne dieses Gesetzes sind die einschlägigen
Bestimmungen des Vertrages zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft sowie
die Rechtsakte des Rates und der Kommission der Europäischen Gemeinschaften, die die
Ausübung der Seefischerei im Hinblick auf den Schutz der Fischbestände und die Erhaltung
der biologischen Schätze des Meeres, die Überwachung der Ausübung der Seefischerei oder
die gemeinsame Strukturpolitik für die Fischwirtschaft regeln.
(4) Kontrollbeamter im Sinne dieses Gesetzes ist jeder in der Überwachung der Fischerei auf
See eingesetzte Bedienstete des Bundes oder eines Landes.
§ 6 Überwachung der Fischerei auf See
(1) Die dem Bund nach § 1 Nr. 3 Buchstabe c des Gesetzes über die Aufgaben des Bundes auf
dem Gebiet der Seeschiffahrt auf der Hohen See obliegende Überwachung der Fischerei wird
durch das Bundesministerium für Ernährung, Landwirtschaft und Verbraucherschutz oder von
ihm bestimmte Behörden des Bundes ausgeübt. Auf Grund einer Vereinbarung zwischen dem
Bundesministerium für Ernährung, Landwirtschaft und Verbraucherschutz und dem

jeweiligen Land können Behörden der Länder auf der Hohen See und Behörden des Bundes
innerhalb des Küstenmeeres die Fischerei überwachen. Auf Grund des gemeinschaftlichen
Fischereirechts oder einer zwischenstaatlichen Vereinbarung kann auch der
Fischereiaufsichtsdienst eines anderen Staates die Fischerei auf See überwachen.
(2) Der Überwachung unterliegen
1. alle Fischereifahrzeuge in den Fischereizonen,
2. Fischereifahrzeuge, die berechtigt sind, die Bundesflagge zu führen, auch in allen anderen
Seegebieten.
(3) Das Bundesministerium für Ernährung, Landwirtschaft und Verbraucherschutz wird
ermächtigt, durch Rechtsverordnung mit Zustimmung des Bundesrates die für die
Überwachung der Fischerei auf See erforderlichen Vorschriften zu erlassen. In der
Rechtsverordnung kann insbesondere vorgeschrieben werden, daß Überwachungsmaßnahmen
zu dulden und zu unterstützen, Weisungen eines Kontrollbeamten unverzüglich zu befolgen
und Auskünfte über Fänge und Fangtätigkeit zu erteilen sind.
(4) Wenn der Führer oder ein Besatzungsmitglied eines Fischereifahrzeuges in einer
Fischereizone eine Überwachungsmaßnahme nicht duldet oder nicht unterstützt oder die
Weisung eines Kontrollbeamten nicht unverzüglich befolgt, können die Kontrollbeamten
unmittelbaren Zwang gegen Personen und Sachen anwenden. Bei der Überwachung durch
Kontrollbeamte des Bundes gilt insoweit das Gesetz über den unmittelbaren Zwang bei
Ausübung öffentlicher Gewalt durch Vollzugsbeamte des Bundes. Die Kontrollbeamten
haben bei Ordnungswidrigkeiten nach § 9 dieselben Rechte und Pflichten wie die Beamten
des Polizeidienstes nach dem Gesetz über Ordnungswidrigkeiten; sie können im
Bußgeldverfahren Beschlagnahmen, Durchsuchungen und Untersuchungen nach den für
Ermittlungspersonen der Staatsanwaltschaft geltenden Vorschriften der Strafprozeßordnung
vornehmen.
§ 7 Überwachung der Fischerei an Land
Die zuständigen Behörden der Länder und die Bundesanstalt können, soweit sie dieses Gesetz
in den Häfen und zu Lande ausführen, Auskünfte und die Vorlage geschäftlicher Unterlagen,
der Schiffstagebücher, Logbücher und anderer Aufzeichnungen von Fischern,
Fischereibetrieben
und
ihren
wirtschaftlichen
Zusammenschlüssen
sowie
Fischhandelsbetrieben und Fischmarktverwaltungen verlangen. Sie können zu diesem Zweck
auch Prüfungen bei den Auskunftspflichtigen vornehmen. Die Auskunftspflichtigen haben die
Auskünfte zu erteilen, die Unterlagen vorzulegen und die Prüfungen zu dulden.
5. Voedselveiligheid:
- Lebensmittel- und Futtermittelgesetzbuch in der Fassung der Bekanntmachung vom 26.
April 2006 (BGBl. I S. 945), zuletzt geändert durch Artikel 12 des Gesetzes vom 26. Februar
2008 (BGBl. I S. 215)
Abschnitt 7 Überwachung
§ 38 Zuständigkeit, gegenseitige Information
(1) Die Zuständigkeit für die Überwachungsmaßnahmen nach diesem Gesetz, den auf Grund
dieses Gesetzes erlassenen Rechtsverordnungen und den unmittelbar geltenden Rechtsakten
der Europäischen Gemeinschaft im Anwendungsbereich dieses Gesetzes richtet sich nach
Landesrecht, soweit in diesem Gesetz nichts anderes bestimmt ist. § 55 bleibt unberührt.
(2) Im Geschäftsbereich des Bundesministeriums der Verteidigung obliegt die Durchführung
dieses Gesetzes, der auf Grund dieses Gesetzes erlassenen Rechtsverordnungen und der

unmittelbar geltenden Rechtsakte der Europäischen Gemeinschaft im Anwendungsbereich
dieses Gesetzes den zuständigen Stellen und Sachverständigen der Bundeswehr. Das
Bundesministerium der Verteidigung kann für seinen Geschäftsbereich im Einvernehmen mit
dem Bundesministerium Ausnahmen von diesem Gesetz und auf Grund dieses Gesetzes
erlassenen Rechtsverordnungen zulassen, wenn dies zur Durchführung der besonderen
Aufgaben der Bundeswehr gerechtfertigt ist und der vorbeugende Gesundheitsschutz gewahrt
bleibt.
(3) Die für die Durchführung dieses Gesetzes zuständigen Behörden und Stellen des Bundes
und der Länder haben sich gegenseitig
1. die für den Vollzug des Gesetzes zuständigen Stellen mitzuteilen und
2. bei der Ermittlungstätigkeit zu unterstützen.
(4) Die zuständigen Behörden
1. erteilen der zuständigen Behörde eines anderen Mitgliedstaates auf begründetes Ersuchen
Auskünfte und übermitteln die erforderlichen Urkunden und Schriftstücke, um ihr die
Überwachung der Einhaltung der für Erzeugnisse und mit Lebensmitteln verwechselbare
Produkte geltenden Vorschriften zu ermöglichen,
2. überprüfen alle von der ersuchenden Behörde eines anderen Mitgliedstaates mitgeteilten
Sachverhalte, teilen ihr das Ergebnis der Prüfung mit und unterrichten das Bundesministerium
darüber.
(5) Hat die nach § 39 Abs. 1 Satz 1 für die Einhaltung der Vorschriften über den Verkehr mit
Futtermitteln zuständige Behörde Grund zu der Annahme, dass Futtermittel, die geeignet sind,
die von Nutztieren gewonnenen Erzeugnisse im Hinblick auf ihre Unbedenklichkeit für die
menschliche Gesundheit zu beeinträchtigen, verfüttert worden sind, so unterrichtet sie die für
die Durchführung des § 41 zuständige Behörde über die ihr bekannten Tatsachen.
(6) Die zuständigen Behörden teilen den zuständigen Behörden eines anderen Mitgliedstaates
alle Tatsachen und Sachverhalte mit, die für die Überwachung der Einhaltung der für
Erzeugnisse und mit Lebensmitteln verwechselbare Produkte geltenden Vorschriften in
diesem Mitgliedstaat erforderlich sind, insbesondere bei Zuwiderhandlungen und bei
Verdacht auf Zuwiderhandlungen gegen für Erzeugnisse und mit Lebensmitteln
verwechselbare Produkte geltende Vorschriften.
(7) Die zuständigen Behörden können, soweit dies zur Einhaltung der Anforderungen dieses
Gesetzes oder der auf Grund dieses Gesetzes erlassenen Rechtsverordnungen erforderlich
oder durch Rechtsakte der Organe der Europäischen Gemeinschaft vorgeschrieben ist, Daten,
die sie im Rahmen der Überwachung gewonnen haben, anderen zuständigen Behörden
desselben Landes, den zuständigen Behörden anderer Länder, des Bundes oder anderer
Mitgliedstaaten oder der Kommission der Europäischen Gemeinschaft mitteilen.
(8) Auskünfte, Mitteilungen und Übermittlung von Urkunden und Schriftstücken über
lebensmittel- und futtermittelrechtliche Kontrollen nach den Absätzen 4, 6 und 7 erfolgen,
sofern sie andere Vertragsstaaten des Abkommens über den Europäischen Wirtschaftsraum
als Mitgliedstaaten betreffen, an die Kommission der Europäischen Gemeinschaft.
§ 42 Durchführung der Überwachung
(1) Die Überwachung der Einhaltung dieses Gesetzes, der auf Grund dieses Gesetzes
erlassenen Rechtsverordnungen und der unmittelbar geltenden Rechtsakte der Europäischen
Gemeinschaft im Anwendungsbereich dieses Gesetzes ist durch fachlich ausgebildete
Personen durchzuführen. Das Bundesministerium wird ermächtigt, durch Rechtsverordnung
mit Zustimmung des Bundesrates
1. vorzuschreiben, dass bestimmte Überwachungsmaßnahmen einer wissenschaftlich
ausgebildeten Person obliegen und dabei andere fachlich ausgebildete Personen nach

Weisung der zuständigen Behörde und unter der fachlichen Aufsicht einer wissenschaftlich
ausgebildeten Person eingesetzt werden können,
2. vorzuschreiben, dass abweichend von Satz 1 bestimmte Überwachungsmaßnahmen von
sachkundigen Personen durchgeführt werden können,
3. Vorschriften über die
a) Anforderungen an die Sachkunde zu erlassen, die an die in Nummer 1 genannte
wissenschaftlich ausgebildete Person und die in Nummer 2 genannten sachkundigen
Personen,
b) fachlichen Anforderungen zu erlassen, die an die in Satz 1 genannten Personen zu stellen
sind, sowie das Verfahren des Nachweises der Sachkunde und der fachlichen Anforderungen
zu regeln. Die Landesregierungen werden ermächtigt, Rechtsverordnungen nach Satz 2 Nr. 3
zu erlassen, soweit das Bundesministerium von seiner Befugnis keinen Gebrauch macht. Die
Landesregierungen sind befugt, die Ermächtigung durch Rechtsverordnung auf andere
Behörden zu übertragen.
(2) Soweit es zur Überwachung der Einhaltung der Rechtsakte der Europäischen
Gemeinschaft, dieses Gesetzes und der auf Grund dieses Gesetzes erlassenen
Rechtsverordnungen erforderlich ist, sind die mit der Überwachung beauftragten Personen,
bei Gefahr im Verzug auch alle Beamten der Polizei, befugt,
1. Grundstücke, Betriebsräume und Transportmittel, in oder auf denen
a) Erzeugnisse gewerbsmäßig hergestellt, behandelt oder in den Verkehr gebracht werden,
b) sich lebende Tiere im Sinne des § 4 Abs. 1 Nr. 1 befinden oder
c) Futtermittel verfüttert werden, sowie die dazugehörigen Geschäftsräume während der
üblichen Betriebs- oder Geschäftszeit zu betreten;
2. zur Verhütung dringender Gefahren für die öffentliche Sicherheit und Ordnung
a) die in Nummer 1 bezeichneten Grundstücke, Betriebsräume und Räume auch außerhalb der
dort genannten Zeiten,
b) Wohnräume der nach Nummer 4 zur Auskunft Verpflichteten
zu betreten; das Grundrecht der Unverletzlichkeit der Wohnung (Artikel 13 des
Grundgesetzes) wird insoweit eingeschränkt;
3. alle geschäftlichen Schrift- und Datenträger, insbesondere Aufzeichnungen, Frachtbriefe,
Herstellungsbeschreibungen und Unterlagen über die bei der Herstellung verwendeten Stoffe,
einzusehen und hieraus Abschriften, Auszüge, Ausdrucke oder Kopien, auch von
Datenträgern, anzufertigen oder Ausdrucke von elektronisch gespeicherten Daten zu
verlangen sowie Mittel, Einrichtungen und Geräte zur Beförderung von Erzeugnissen oder
lebenden Tieren im Sinne des § 4 Abs. 1 Nr. 1 zu
besichtigen und zu fotografieren;
4. von natürlichen und juristischen Personen und nicht rechtsfähigen
Personenvereinigungen alle erforderlichen Auskünfte, insbesondere solche über die
Herstellung, das Behandeln, die zur Verarbeitung gelangenden Stoffe und deren Herkunft, das
Inverkehrbringen und das Verfüttern zu verlangen;
5. entsprechend § 43 Proben zu fordern oder zu entnehmen.
(3) Soweit es zur Durchführung von Vorschriften, die durch Rechtsakte der Europäischen
Gemeinschaft, dieses Gesetz oder durch auf Grund dieses Gesetzes erlassene
Rechtsverordnungen geregelt sind, erforderlich ist, sind auch die Sachverständigen der
Mitgliedstaaten, der Kommission und der EFTA Überwachungsbehörde in Begleitung der mit
der Überwachung beauftragten Personen berechtigt, Befugnisse nach Absatz 2 Nr. 1, 3 und
4 wahrzunehmen und Proben nach Maßgabe des § 43 Abs. 1 Satz 1 und Abs. 4 zu entnehmen.
Die Befugnisse nach Absatz 2 Nr. 1 und 3 gelten auch für diejenigen, die sich in der
Ausbildung zu einer die Überwachung durchführenden Person befinden.

(4) Die Zollstellen können den Verdacht von Verstößen gegen Verbote und Beschränkungen
dieses Gesetzes oder der nach diesem Gesetz erlassenen Rechtsverordnungen, der sich bei der
Durchführung des Gesetzes über das Branntweinmonopol ergibt, den zuständigen
Verwaltungsbehörden mitteilen.
(5) Die Staatsanwaltschaft hat die nach § 38 Abs. 1 Satz 1 zuständige Behörde unverzüglich
über die Einleitung des Strafverfahrens, soweit es sich auf Verstöße gegen Verbote und
Beschränkungen dieses Gesetzes, der nach diesem Gesetz erlassenen Rechtsverordnungen
oder der unmittelbar geltenden Rechtsakte der Europäischen
Gemeinschaft im Anwendungsbereich dieses Gesetzes bezieht, unter Angabe der
Rechtsvorschriften zu unterrichten. Satz 1 gilt nicht, wenn das Verfahren auf Grund einer
Abgabe der Verwaltungsbehörde nach § 41 Abs. 1 des Gesetzes über Ordnungswidrigkeiten
eingeleitet worden ist. Eine Übermittlung personenbezogener Daten nach Satz 1 unterbleibt,
soweit und solange ihr Zwecke des Strafverfahrens oder besondere bundesgesetzliche oder
entsprechende landesgesetzliche Verwendungsregelungen entgegenstehen.
§ 43 Probenahme
(1) Die mit der Überwachung beauftragten Personen und, bei Gefahr im Verzug, die Beamten
der Polizei sind befugt, gegen Empfangsbescheinigung Proben nach ihrer Auswahl zum
Zweck der Untersuchung zu fordern oder zu entnehmen. Soweit in Rechtsverordnungen nach
diesem Gesetz nichts anderes bestimmt ist, ist ein Teil der Probe oder, sofern die Probe nicht
oder ohne Gefährdung des Untersuchungszwecks nicht in Teile von gleicher Beschaffenheit
teilbar ist, ein zweites Stück der gleichen Art und, soweit vorhanden aus demselben Los, und
von demselben Hersteller wie das als Probe entnommene, zurückzulassen; der Hersteller kann
auf die Zurücklassung einer Probe verzichten.
(2) Zurückzulassende Proben sind amtlich zu verschließen oder zu versiegeln. Sie sind mit
dem Datum der Probenahme und dem Datum des Tages zu versehen, nach dessen Ablauf der
Verschluss oder die Versiegelung als aufgehoben gelten.
(3) Derjenige, bei dem die Probe zurückgelassen worden ist und der nicht der Hersteller ist,
hat die Probe sachgerecht zu lagern und aufzubewahren und sie auf Verlangen des Herstellers
auf dessen Kosten und Gefahr einem vom Hersteller bestimmten, nachlebensmittelrechtlichen
Vorschriften zugelassenen privaten Sachverständigen zur Untersuchung auszuhändigen.
(4) Für Proben, die im Rahmen der amtlichen Überwachung nach diesem Gesetz entnommen
werden, wird grundsätzlich keine Entschädigung geleistet. Im Einzelfall ist eine
Entschädigung bis zur Höhe des Verkaufspreises zu leisten, wenn andernfalls eine unbillige
Härte eintreten würde.
(5) Absatz 1 Satz 2 und die Absätze 2 und 3 gelten nicht für Proben von Futtermitteln.
§ 44 Duldungs-, Mitwirkungs- und Übermittlungspflichten
(1) Die Inhaberinnen oder Inhaber der in § 42 Abs. 2 bezeichneten Grundstücke, Räume,
Einrichtungen und Geräte und die von ihnen bestellten Vertreter sind verpflichtet, die
Maßnahmen nach den §§ 41 bis 43 zu dulden und die in der Überwachung tätigen Personen
bei der Erfüllung ihrer Aufgabe zu unterstützen, insbesondere ihnen auf Verlangen
1. die Räume und Geräte zu bezeichnen,
2. Räume und Behältnisse zu öffnen und
3. die Entnahme der Proben zu ermöglichen.
(2) Die in § 42 Abs. 2 Nr. 4 genannten Personen und Personenvereinigungen sind verpflichtet,
den in der Überwachung tätigen Personen auf Verlangen unverzüglich die dort genannten
Auskünfte zu erteilen. Vorbehaltlich des Absatzes 3 kann der zur Auskunft Verpflichtete die
Auskunft auf solche Fragen verweigern, deren Beantwortung ihn selbst oder einen der in §
383 Abs. 1 Nr. 1 bis 3 der Zivilprozessordnung bezeichneten Angehörigen der Gefahr

strafgerichtlicher Verfolgung oder eines Verfahrens nach dem Gesetz über
Ordnungswidrigkeiten aussetzen würde.
(3) Ein Lebensmittelunternehmer oder ein Futtermittelunternehmer ist verpflichtet, den in der
Überwachung tätigen Personen auf Verlangen Informationen, die
1. er auf Grund eines nach Artikel 18 Abs. 2 Unterabs. 2 der Verordnung (EG) Nr. 178/2002
eingerichteten Systems oder Verfahrens besitzt und
2. zur Rückverfolgbarkeit bestimmter Lebensmittel oder Futtermittel erforderlich sind, zu
übermitteln. Sind die in
1. Satz 1 oder
2. Artikel 18 Abs. 3 Satz 2 der Verordnung (EG) Nr. 178/2002 genannten Informationen in
elektronischer Form verfügbar, sind sie elektronisch zu übermitteln.
(4) Eine
1. Unterrichtung nach Artikel 19 Abs. 1 oder 3 Satz 1 oder Artikel 20 Abs. 1 oder 3 Satz 1 der
Verordnung (EG) Nr. 178/2002,
2. Übermittlung nach Absatz 3 Satz 1 oder nach Artikel 18 Abs. 3 Satz 2 der Verordnung(EG)
Nr. 178/2002 darf nicht zur strafrechtlichen Verfolgung des Unterrichtenden oder
Übermittelnden oder für ein Verfahren nach dem Gesetz über Ordnungswidrigkeiten gegen
den Unterrichtenden oder Übermittelnden verwendet werden. Die durch eine Unterrichtung
nach Artikel 19 Abs. 1 oder 3 Satz 1 oder Artikel 20 Abs. 1 oder 3 Satz 1 der Verordnung
(EG) Nr. 178/2002 erlangten Informationen dürfen von der für die Überwachung zuständigen
Behörde nur für Maßnahmen zur Erfüllung der in § 1 Abs. 1 Nr. 1 oder 4 Buchstabe a
Doppelbuchstabe aa genannten Zwecke verwendet werden.
C. Frankrijk
1. Financieel Toezicht:
- Code monétaire et financier, Dernière modification : 5 juillet 2008
Sous-section 1 : Coopération et échanges d'informations avec les autorités d'autres Etats
membres de la Communauté européenne ou d'autres Etats parties à l'accord sur l'Espace
économique européen.
Article L632-1
Par dérogation aux dispositions de la loi n° 68-678 du 26 juillet 1968 relative à la
communication des documents et renseignements d'ordre économique, commercial, industriel,
financier ou technique à des personnes physiques ou morales étrangères, le Comité des
établissements de crédit et des entreprises d'investissement, la Commission bancaire et
l'Autorité des marchés financiers coopèrent avec les autorités des autres Etats membres de la
Communauté européenne ou des autres Etats parties à l'accord sur l'Espace économique
européen exerçant des fonctions homologues, dans les conditions prévues au présent chapitre.
Elles échangent notamment avec ces dernières autorités les informations nécessaires à
l'accomplissement de leurs missions respectives.
La coopération prévue au premier alinéa ne peut être refusée au motif que les actes sur
lesquels porte le contrôle ou l'enquête ne contreviennent pas à une disposition législative ou
réglementaire en vigueur en France.
Article L632-2
Par dérogation aux dispositions de la loi n° 68-678 du 26 juillet 1968 relative à la
communication des documents et renseignements d'ordre économique, commercial, industriel,

financier ou technique à des personnes physiques ou morales étrangères, les autorités
homologues d'un autre Etat membre de la Communauté européenne ou d'un autre Etat partie à
l'accord sur l'Espace économique européen peuvent requérir la coopération de la Commission
bancaire ou de l'Autorité des marchés financiers dans le cadre d'une activité de surveillance,
d'un contrôle sur place ou d'une enquête.
Dans le même cadre, lorsque la Commission bancaire ou l'Autorité des marchés financiers
reçoit une demande concernant un contrôle sur place ou une enquête, elle y donne suite soit en
y procédant elle-même, soit en permettant à l'autorité requérante d'y procéder directement,
soit en permettant à des commissaires aux comptes ou à des experts d'y procéder.
Article L632-3
Le Comité des établissements de crédit et des entreprises d'investissement, la Commission
bancaire et l'Autorité des marchés financiers ne peuvent utiliser les informations couvertes par
le secret professionnel qu'ils reçoivent que pour l'accomplissement de leurs missions.
Un décret en Conseil d'Etat précise les conditions d'application du présent article.
Article L632-4
Nonobstant les dispositions du présent chapitre, le Comité des établissements de crédit et des
entreprises d'investissement, la Commission bancaire et l'Autorité des marchés financiers
peuvent transmettre au Système européen de banques centrales ou à la Banque centrale
européenne agissant en qualité d'autorités monétaires et, le cas échéant, à d'autres autorités
publiques chargées de la supervision des systèmes de paiement et des systèmes de règlement
et de livraison des instruments financiers, des informations couvertes par le secret
professionnel destinées à l'exécution de leurs missions.
Article L632-5
Lorsque la Commission bancaire ou l'Autorité des marchés financiers est invitée à coopérer à
une enquête, à un contrôle sur place ou à une activité de surveillance conformément à l'article
L. 632-2, ou à un échange d'informations conformément à l'article L. 632-1, elle ne peut
refuser de donner suite à une telle requête que lorsque la demande est de nature à porter
atteinte à la souveraineté, à la sécurité ou à l'ordre public français ou lorsqu'une procédure
pénale quelconque a déjà été engagée en France sur la base des mêmes faits et contre les
mêmes personnes, ou bien lorsque celles-ci ont déjà été sanctionnées par une décision passée
en force de chose jugée pour les mêmes faits.
En cas de refus, elle en informe l'autorité compétente.
Article L632-6
I.-Lorsque la Commission bancaire ou l'Autorité des marchés financiers a des motifs
raisonnables de soupçonner que des actes enfreignant les dispositions applicables aux
prestataires de services d'investissement, aux marchés réglementés ou aux entreprises de
marché ont été commis sur le territoire d'un autre Etat membre de la Communauté européenne
ou d'un autre Etat partie à l'accord sur l'Espace économique européen par des entités qui ne
sont pas soumises à sa surveillance, elle en informe l'autorité compétente de cet autre Etat
d'une manière aussi circonstanciée que possible.
II.-Lorsque la Commission bancaire ou l'Autorité des marchés financiers est informée par une
autorité d'un autre Etat membre de la Communauté européenne ou d'un autre Etat partie à
l'accord sur l'Espace économique européen que des actes enfreignant les dispositions
applicables aux prestataires de service d'investissement, aux marchés réglementés ou aux
entreprises de marché sont susceptibles d'avoir été commis sur le territoire de la France
métropolitaine ou des départements d'outre-mer ou de Saint-Barthélemy ou de Saint-Martin

par une entité non soumise à la surveillance de cette autorité, elle prend les mesures
appropriées. Elle communique les résultats de son intervention à l'autorité compétente qui l'a
informée et, dans la mesure du possible, lui communique les éléments importants intervenus
dans l'intervalle.
Sous-section 2 : Coopération et échanges d'informations avec les autorités des Etats non
membres de la Communauté européenne et non parties à l'accord sur l'Espace économique
européen
Article L632-7
I. - Par dérogation aux dispositions de la loi n° 68-678 du 26 juillet 1968 relative à la
communication des documents et renseignements d'ordre économique, commercial, industriel,
financier ou technique à des personnes physiques ou morales étrangères, le Comité des
établissements de crédit et des entreprises d'investissement, la Commission bancaire et
l'Autorité des marchés financiers peuvent conclure, avec des autorités homologues relevant
d'un Etat non membre de la Communauté européenne et non partie à l'accord sur l'Espace
économique européen, des accords de coopération prévoyant notamment l'échange
d'informations. Les informations communiquées doivent bénéficier de garanties de secret
professionnel au moins équivalentes à celles auxquelles sont soumises les autorités françaises
parties à ces accords. Cet échange d'informations doit être destiné à l'exécution des missions
desdites autorités compétentes.
II. - Le Comité des établissements de crédit et des entreprises d'investissement, la
Commission bancaire et l'Autorité des marchés financiers peuvent également conclure des
accords de coopération prévoyant notamment l'échange d'informations avec des autorités ou
personnes relevant d'un Etat non membre de la Communauté européenne et non partie à
l'accord sur l'Espace économique européen, qui sont :
a) Responsables de la surveillance des établissements de crédit, des autres établissements
financiers et des entreprises d'assurance et des marchés financiers ;
b) Chargées des procédures collectives des entreprises d'investissement et de toute autre
procédure analogue ;
c) Chargées de procéder au contrôle légal des comptes des entreprises d'investissement et des
autres établissements financiers, des établissements de crédit et des entreprises d'assurance,
dans le cadre de l'exercice de leurs fonctions de surveillance, ou de l'exercice de leurs
fonctions dans le cas des gestionnaires des systèmes d'indemnisation ;
d) Responsables de la surveillance des organismes intervenant dans les procédures collectives
des entreprises d'investissement, ou dans toute autre procédure analogue ;
e) Responsables de la surveillance des personnes chargées du contrôle légal des comptes des
entreprises d'assurance, des établissements de crédit, des entreprises d'investissement et des
autres établissements financiers, pour autant que les informations communiquées bénéficient
de garanties de secret professionnel au moins équivalentes à celles auxquelles sont soumises
les autorités françaises parties à ces accords. Cet échange d'informations doit être destiné à
l'exécution des missions desdites autorités ou personnes.
III. - Lorsqu'elles proviennent d'une autorité d'un autre Etat membre de la Communauté
européenne ou d'un autre Etat partie à l'accord sur l'Espace économique européen ou d'un
pays tiers, les informations ne peuvent être divulguées sans l'accord exprès de l'autorité qui les
a communiquées et, le cas échéant, aux seules fins pour lesquelles elle a donné son accord.
Sous-section 3 : Dispositions particulières à l'Autorité des marchés financiers.
Article L632-8

L'Autorité des marchés financiers est l'autorité unique servant de point de contact pour
recevoir les demandes d'échanges d'information ou de coopération des autorités des autres
Etats membres de la Communauté européenne ou des autres Etats parties à l'accord sur
l'Espace économique européen.
L'Autorité des marchés financiers communique immédiatement les informations requises aux
fins de l'exécution de leurs missions aux autorités compétentes des autres Etats membres de la
Communauté européenne ou des autres Etats parties à l'accord sur l'Espace économique
européen qui ont été désignées comme points de contact pour l'application du paragraphe 1 de
l'article 56 de la directive 2004/39/CE du 21 avril 2004 concernant les marchés d'instruments
financiers.
Si l'autorité compétente qui a transmis des informations l'a demandé au moment de la
communication, l'Autorité des marchés financiers ne peut divulguer celles-ci qu'avec l'accord
exprès de ladite autorité et aux seules fins pour lesquelles elle a donné son accord.
L'Autorité des marchés financiers transmet immédiatement les informations reçues au titre du
présent article, du II de l'article L. 613-9 et des articles L. 621-23 et L. 632-7 au Comité des
établissements de crédit et des entreprises d'investissement ou à la Commission bancaire. Elle
ne les transmet à d'autres organismes ou personnes qu'avec le consentement exprès des
autorités compétentes qui les ont divulguées et qu'aux fins pour lesquelles ces autorités ont
donné leur consentement, sauf si l'urgence le justifie. Dans ce dernier cas, l'Autorité des
marchés financiers informe immédiatement son homologue qui a envoyé les informations.
Article L632-9
Lorsque les activités d'un marché réglementé mentionné à l'article L. 421-1 qui a installé des
dispositifs d'accès dans un autre Etat membre de la Communauté européenne ou dans un autre
Etat partie à l'accord sur l'Espace économique européen y ont acquis une importance
substantielle pour le fonctionnement des marchés financiers et la protection des investisseurs,
l'Autorité des marchés financiers met en place des dispositifs de coopération proportionnés
avec l'autorité compétente de cet Etat.
Article L632-10
L'Autorité des marchés financiers peut demander des informations directement aux
prestataires de services d'investissement membres d'un marché réglementé mentionné à
l'article L. 421-1, qui ne sont pas établis en France. Dans ce cas, elle en informe l'autorité
compétente de l'Etat membre de la Communauté européenne ou de l'autre Etat partie à
l'accord sur l'Espace économique européen dont ils relèvent.
Article L632-11
Lorsque l'Autorité des marchés financiers reçoit des comptes rendus de transactions
conformément à l'article L. 533-9, elle transmet ces informations à l'autorité compétente du
marché le plus pertinent en termes de liquidité pour l'instrument financier considéré, lorsque
ce marché est situé dans un autre Etat membre de la Communauté européenne ou dans un
autre Etat partie à l'accord sur l'Espace économique européen.
Lorsque l'Autorité des marchés financiers reçoit des comptes rendus de transactions d'une
succursale en France métropolitaine ou dans les départements d'outre-mer ou à SaintBarthélemy ou à Saint-Martin de prestataires de services d'investissement ayant leur siège
dans un autre Etat membre de la Communauté européenne ou dans un autre Etat partie à
l'accord sur l'Espace économique européen, elle les communique à l'autorité compétente de
l'Etat d'origine de la succursale. Toutefois, elle est dispensée de cette communication si cette
dernière autorité indique qu'elle ne souhaite pas les recevoir.

Sous-section 1 : Dispositions particulières à la Commission bancaire.
Article L632-12
Les contrôles sur place de la Commission bancaire peuvent être étendus aux personnes
morales mentionnées à l'article L. 613-10 et dont le siège est situé dans un autre Etat membre
de la Communauté européenne ou dans un autre Etat partie à l'accord sur l'Espace
économique européen. La Commission demande aux autorités compétentes de l'autre Etat
membre de la Communauté européenne ou de l'autre Etat partie à l'accord sur l'Espace
économique européen qu'elles procèdent à cette vérification. Avec l'autorisation de ces
autorités, elle peut désigner des représentants pour procéder aux contrôles. Lorsqu'elle ne
procède pas elle-même à la vérification, la Commission bancaire peut, si elle le souhaite, y
être associée.
Pour assurer la surveillance d'un établissement soumis à son contrôle, la Commission bancaire
peut exiger des succursales établies dans un autre Etat membre de la Communauté européenne
ou dans un autre Etat partie à l'accord sur l'Espace économique européen communication de
toutes informations utiles à l'exercice de cette surveillance et, après en avoir informé l'autorité
de cet Etat compétente pour assurer la surveillance des établissements de crédit ou des
entreprises d'investissement, faire procéder par ses représentants à un contrôle sur place des
succursales de cet établissement.
Lorsque les autorités d'un Etat membre de la Communauté européenne ou d'un autre Etat
partie à l'accord sur l'Espace économique européen, compétentes pour la surveillance d'un
établissement de crédit ou d'une entreprise d'investissement souhaitent, dans des cas
déterminés, vérifier des informations portant sur l'une des personnes morales mentionnées à
l'article L. 613-10 et dont le siège social est situé en France, la Commission bancaire doit
répondre à leur demande soit en procédant elle-même à la vérification, soit en permettant à
des représentants de ces autorités d'y procéder. Lorsqu'elles ne procèdent pas elles-mêmes à la
vérification, les autorités compétentes qui ont présenté cette demande peuvent, si elles le
souhaitent, y être associées.
Par dérogation aux dispositions de la loi n° 68-678 du 26 juillet 1968 relative à la
communication des documents et renseignements d'ordre économique, commercial, industriel,
financier, ou technique à des personnes physiques ou morales étrangères, la Commission
bancaire peut en outre échanger toute information utile à l'exercice de leurs contrôles avec les
autorités des autres Etats membres de la Communauté européenne ou des autres Etats parties
à l'accord sur l'Espace économique européen, chargées de la surveillance des établissements
de crédit, des entreprises d'investissement, des autres institutions financières et des sociétés
d'assurance.
Article L632-13
La Commission bancaire peut, par dérogation aux dispositions de la loi n° 68-678 du 26 juillet
1968 relative à la communication des documents et renseignements d'ordre économique,
commercial, industriel, financier, ou technique à des personnes physiques ou morales
étrangères, conclure avec les autorités d'un Etat non membre de la Communauté européenne
et non partie à l'accord sur l'Espace économique européen et chargées d'une mission similaire
à celle confiée en France à la Commission bancaire, à condition que ces autorités soient ellesmêmes soumises au secret professionnel, des conventions bilatérales, ayant pour objet,
cumulativement ou non :
1. L'extension des contrôles sur place aux succursales ou filiales implantées à l'étranger d'un
établissement de crédit, d'une entreprise d'investissement ou d'une compagnie financière de
droit français ;

2. La réalisation par la Commission bancaire, à la demande de ces autorités étrangères, de
contrôles sur place sur des établissements soumis à sa surveillance en France et qui sont des
succursales ou des filiales d'établissements soumis au contrôle de ces autorités. Ces contrôles
peuvent être effectués conjointement avec ces autorités étrangères ;
3. La définition des conditions dans lesquelles la Commission bancaire peut transmettre,
recevoir ou échanger des informations utiles à l'exercice de ses compétences et de celles des
autorités étrangères chargées de la surveillance des établissements de crédit, des entreprises
d'investissement, des autres institutions financières, des sociétés d'assurance ou des marchés
financiers.
Article L632-14
Les contrôles effectués par la Commission bancaire dans le cadre des articles L. 632-12 et L.
632-13 par les représentants d'une autorité étrangère compétente pour la surveillance des
établissements de crédit ne peuvent porter que sur le respect des normes prudentielles de
gestion de l'Etat concerné afin de permettre un contrôle de la situation financière des groupes
bancaires ou financiers. Ils doivent faire l'objet d'un compte rendu à la Commission bancaire.
Seule celle-ci peut prononcer des sanctions à l'égard de la filiale ou de la succursale contrôlée
en France.
Pour permettre l'exercice des contrôles prévus par les articles L. 632-12 et L. 632-13, les
personnes qui participent à la direction ou à la gestion des établissements de crédit
mentionnés à l'alinéa précédent ou qui sont employées par celui-ci devront donner suite aux
demandes des représentants des autorités de contrôle bancaire étrangères, sans pouvoir
opposer le secret professionnel.
Les dispositions de l'article L. 632-5 sont applicables aux activités couvertes par le présent
article.
Sous réserve des attributions de l'Autorité des marchés financiers, les dispositions du présent
article et des articles L. 632-12 et L. 632-13 s'appliquent aux entreprises d'investissement et
aux activités de services d'investissement des établissements de crédit.
Article L632-15
Par dérogation aux dispositions de la loi n° 68-678 du 26 juillet 1968 relative à la
communication des documents et renseignements d'ordre économique, commercial, industriel,
financier ou technique à des personnes physiques ou morales étrangères, la Commission
bancaire peut, en dehors du cadre des accords mentionnés aux articles L. 632-7 et L. 632-13,
transmettre des informations aux autorités des Etats non membres de la Communauté
européenne et non parties à l'accord sur l'Espace économique européen chargées de la
surveillance des personnes mentionnées au I de l'article L. 613-20 du présent code, sous
réserve de réciprocité et pour autant que les informations communiquées bénéficient de
garanties de secret professionnel au moins équivalentes à celles auxquelles sont soumises les
autorités françaises.
Les dispositions du III de l'article L. 632-7 sont applicables aux activités régies par le présent
article et par les articles L. 632-12 et L. 632-13.
2. Voedselveiligheid:
- Code de la Consommation, Dernière modification : 19 juin 2008.
L 215-3-1
Sans préjudice des dispositions de l'article 50 du règlement (CE) du 28 janvier 2002 susvisé
relatives au système d'alerte rapide, ces informations et documents peuvent être communiqués

à la Commission des Communautés européennes ou aux autorités des autres Etats membres de
l'Union européenne compétentes pour contrôler la conformité des produits à l'obligation
générale de sécurité ou l'application de la réglementation dans le domaine des denrées
alimentaires ou des aliments pour animaux, dans l'exercice de leurs missions de surveillance
du marché
D. Nederland
1. Algemeen:
- Wet van 4 juni 1992, houdende algemene regels van bestuursrecht (Algemene wet
bestuursrecht), Stb. 1992, 3215, laatstelijk gewijzigd bij wet van 20 mei 2008, Stb
2008,200.
Afdeling 5.2. Toezicht op de naleving
Artikel 5:11
Onder toezichthouder wordt verstaan: een persoon, bij of krachtens wettelijk voorschrift
belast met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig
wettelijk voorschrift.
Artikel 5:12
1. Bij de uitoefening van zijn taak draagt een toezichthouder een legitimatiebewijs bij zich,
dat is uitgegeven door het bestuursorgaan onder verantwoordelijkheid waarvan de
toezichthouder werkzaam is.
2. Een toezichthouder toont zijn legitimatiebewijs desgevraagd aanstonds.
3. Het legitimatiebewijs bevat een foto van de toezichthouder en vermeldt in ieder geval diens
naam en hoedanigheid. Het model van het legitimatiebewijs wordt vastgesteld bij regeling van
Onze Minister van Justitie.
Artikel 5:13
Een toezichthouder maakt van zijn bevoegdheden slechts gebruik voor zover dat
redelijkerwijs voor de vervulling van zijn taak nodig is.
Artikel 5:14
Bij wettelijk voorschrift of bij besluit van het bestuursorgaan dat de toezichthouder als
zodanig aanwijst, kunnen de aan de toezichthouder toekomende bevoegdheden worden
beperkt.
Artikel 5:15
1. Een toezichthouder is bevoegd, met medeneming van de benodigde apparatuur, elke plaats
te betreden met uitzondering van een woning zonder toestemming van de bewoner.
2. Zo nodig verschaft hij zich toegang met behulp van de sterke arm.
3. Hij is bevoegd zich te doen vergezellen door personen die daartoe door hem zijn
aangewezen.
Artikel 5:16
Een toezichthouder is bevoegd inlichtingen te vorderen.
Artikel 5:16a

Een toezichthouder is bevoegd van personen inzage te vorderen van een identiteitsbewijs als
bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.
Artikel 5:17
1. Een toezichthouder is bevoegd inzage te vorderen van zakelijke gegevens en bescheiden.
2. Hij is bevoegd van de gegevens en bescheiden kopieën te maken.
3. Indien het maken van kopieën niet ter plaatse kan geschieden, is hij bevoegd de gegevens
en bescheiden voor dat doel voor korte tijd mee te nemen tegen een door hem af te geven
schriftelijk bewijs.
Artikel 5:18
1. Een toezichthouder is bevoegd zaken te onderzoeken, aan opneming te onderwerpen en
daarvan monsters te nemen.
2. Hij is bevoegd daartoe verpakkingen te openen.
3. De toezichthouder neemt op verzoek van de belanghebbende indien mogelijk een tweede
monster, tenzij bij of krachtens wettelijk voorschrift anders is bepaald.
4. Indien het onderzoek, de opneming of de monsterneming niet ter plaatse kan geschieden, is
hij bevoegd de zaken voor dat doel voor korte tijd mee te nemen tegen een door hem af te
geven schriftelijk bewijs.
5. De genomen monsters worden voor zover mogelijk teruggegeven.
6. De belanghebbende wordt op zijn verzoek zo spoedig mogelijk in kennis gesteld van de
resultaten van het onderzoek, de opneming of de monsterneming.
Artikel 5:19
1. Een toezichthouder is bevoegd vervoermiddelen te onderzoeken met betrekking waartoe hij
een toezichthoudende taak heeft.
2. Hij is bevoegd vervoermiddelen waarmee naar zijn redelijk oordeel zaken worden vervoerd
met betrekking waartoe hij een toezichthoudende taak heeft, op hun lading te onderzoeken.
3. Hij is bevoegd van de bestuurder van een vervoermiddel inzage te vorderen van de
wettelijk voorgeschreven bescheiden met betrekking waartoe hij een toezichthoudende taak
heeft.
4. Hij is bevoegd met het oog op de uitoefening van deze bevoegdheden van de bestuurder
van een voertuig of van de schipper van een vaartuig te vorderen dat deze zijn vervoermiddel
stilhoudt en naar een door hem aangewezen plaats overbrengt.
5. Bij regeling van Onze Minister van Justitie wordt bepaald op welke wijze de vordering tot
stilhouden wordt gedaan.
Artikel 5:20
1. Een ieder is verplicht aan een toezichthouder binnen de door hem gestelde redelijke termijn
alle medewerking te verlenen die deze redelijkerwijs kan vorderen bij de uitoefening van zijn
bevoegdheden.
2. Zij die uit hoofde van ambt, beroep of wettelijk voorschrift verplicht zijn tot
geheimhouding, kunnen het verlenen van medewerking weigeren, voor zover dit uit hun
geheimhoudingsplicht voortvloeit.
2. Douane:
- Wet van 3 april 2008 tot algehele herziening van de douanewetgeving (Algemene
douanewet), Stb. 2008, 111.

Artikel 1:1, derde lid
De bepalingen bij of krachtens deze wet strekken mede ten behoeve van de nakoming van
verplichtingen die voortvloeien uit regelingen van internationaal recht tot het verlenen van
wederzijdse administratieve bijstand inzake goederen en goederenverkeer.
Artikel 1:23
Hij (de inspecteur) is bevoegd zich te doen vergezellen door personen die daartoe door hem
zijn aangewezen.
3. Financieel Toezicht:
- Wet van 28 september 2006, houdende regels met betrekking tot de financiële markten
en het toezicht daarop (Wet op het financieel toezicht), Stb. 2006, 475, laatstelijk
gewijzigd bij wet van 15 januari 2008, Stcrt. 2008, 14 .
Afdeling 1.3.2. Samenwerking met andere lidstaten algemeen
§ 1.3.2.1. Samenwerking en uitwisseling van gegevens en inlichtingen
Artikel 1:51
1. De toezichthouder werkt samen met toezichthoudende instanties van andere lidstaten,
indien dat voor het vervullen van zijn taak op grond van deze wet of voor de vervulling van
de taak van die toezichthoudende instanties nodig is.
2. De toezichthouder verstrekt op verzoek aan een toezichthoudende instantie van een andere
lidstaat, met inachtneming van het derde lid en artikel 1:90, eerste tot en met derde lid, alle
gegevens en inlichtingen die voor de vervulling van de taak van die toezichthoudende
instantie nodig zijn.
3. Indien het verzoek betrekking heeft op een beleggingsonderneming, kan de Autoriteit
Financiële Markten slechts besluiten de verstrekking van gegevens of inlichtingen achterwege
te laten, indien:
a. de verstrekking van de gegevens of inlichtingen zich niet zou verdragen met de
Nederlandse soevereiniteit, nationale veiligheid of openbare orde;
b. voor hetzelfde feit en tegen dezelfde persoon in Nederland reeds een gerechtelijke
procedure aanhangig is gemaakt;
c. tegen dezelfde persoon en voor hetzelfde feit in Nederland reeds een onherroepelijke
vonnis is gewezen
4. De Autoriteit Financiële Markten stelt de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
van haar met redenen omklede besluit, bedoeld in het derde lid, in kennis.
5. De Autoriteit Financiële Markten verstrekt op verzoek aan een toezichthoudende instantie
van een andere lidstaat waar een marktexploitant waaraan een vergunning als bedoeld in
artikel 5:26, eerste lid, is verleend, passende voorzieningen treft om de toegang tot de handel
in zijn systeem voor in die lidstaat gevestigde leden of deelnemers op afstand te faciliteren,
binnen een redelijke termijn de namen van de leden van of deelnemers aan de desbetreffende
gereglementeerde markt.
Artikel 1:51a
1. De Nederlandsche Bank werkt ten behoeve van het toezicht, bedoeld in afdeling 3.6.2,
samen met de betrokken toezichthoudende instanties van andere lidstaten. In het kader
daarvan verstrekt de Nederlandsche Bank aan die toezichthoudende instantie desgevraagd,
met inachtneming van artikel 1:90, eerste tot en met derde lid, alle relevante informatie.

2. De Nederlandsche Bank verstrekt eigener beweging aan de betrokken toezichthoudende
instanties van andere lidstaten alle essentiële informatie voor de vervulling van hun taak ten
behoeve van het toezicht, bedoeld in afdeling 3.6.2.
3. Onder essentiële informatie als bedoeld in het tweede lid, worden in elk geval verstaan
gegevens over:
a. de structuur van de groep, de belangrijke beleggingsondernemingen en kredietinstellingen
van de groep, alsmede de toezichthoudende instanties van andere lidstaten die toezicht houden
op de beleggingsondernemingen en kredietinstellingen van de groep;
b. procedures voor de verzameling van informatie bij de beleggingsondernemingen en
kredietinstellingen van de groep, alsmede voor de verificatie van deze informatie;
c. ontwikkelingen bij beleggingsondernemingen, kredietinstellingen of andere ondernemingen
van de groep die ernstige nadelige gevolgen voor de beleggingsondernemingen of
kredietinstellingen zouden kunnen hebben;
d. belangrijke sancties en bijzondere maatregelen die de Nederlandsche Bank of de
toezichthoudende instanties van andere lidstaten ten aanzien van de in afdeling 3.6.2 bedoelde
financiële ondernemingen hebben getroffen.
4. Indien de Nederlandsche Bank toezicht houdt op een Nederlandse beleggingsonderneming
of Nederlandse kredietinstelling die een dochteronderneming is van een EUmoederbeleggingsonderneming of een EU-moederkredietinstelling en informatie nodig heeft
over de invoering van benaderingen of methodieken zoals beschreven ingevolge deze wet en
die informatie reeds is verstrekt aan de toezichthoudende instantie die toezicht houdt op die
EU-moederbeleggingsonderneming of EU-moederkredietinstelling richt zij zich eerst tot deze
toezichthoudende instantie.
5. De Nederlandsche Bank overlegt, voordat zij een besluit neemt dat van belang is voor de
toezichthoudende taken als bedoeld in afdeling 3.6.2 van een andere betrokken
toezichthoudende instantie, met die instantie over:
a. veranderingen in het aandeelhouderschap, de organisatie of de bestuursstructuur van
beleggingsondernemingen en kredietinstellingen in de groep; en
b. belangrijke sancties of bijzondere maatregelen
6. De Nederlandsche Bank vraagt advies aan de toezichthoudende instantie van een andere
lidstaat die toezicht houdt op geconsolideerde basis, voordat zij een besluit neemt over het
opleggen van een sanctie of maatregel als bedoeld in het vijfde lid, onderdeel b.
7. De Nederlandsche Bank kan het inwinnen van advies als bedoeld in het zesde lid in
spoedeisende gevallen achterwege laten. In dat geval deelt zij de toezichthoudende instanties
van andere lidstaten haar besluit onverwijld mede.
Artikel 1:52
1. De toezichthouder kan ten behoeve van de uitvoering van zijn taak op grond van deze
paragraaf van een ieder inlichtingen vorderen, indien dat voor de vervulling van de taak van
een toezichthoudende instantie in een andere lidstaat nodig is.
2. De artikelen 5:13 en 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht zijn van overeenkomstige
toepassing.
Artikel 1:53
1. Indien een Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar en een Europese
levensverzekeraar of schadeverzekeraar met elkaar zijn verbonden als bedoeld in artikel
3:268, eerste lid, onderdeel i, stelt de Nederlandsche Bank eigener beweging de
toezichthoudende instantie in iedere andere betrokken lidstaat in kennis van alle informatie
die essentieel lijkt voor het door die toezichthoudende instantie uit te oefenen toezicht.

2. Indien een Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar en een
beleggingsonderneming of een kredietinstelling met zetel in een andere lidstaat met elkaar
zijn verbonden als bedoeld in artikel 3:268, onderdeel i, verstrekt de Nederlandsche Bank aan
de toezichthoudende instanties die belast zijn met het toezicht op die andere financiële
ondernemingen alle informatie die de vervulling van hun taak kan vergemakkelijken.
Artikel 1:54
1. De Nederlandsche Bank werkt ten behoeve van het toezicht, bedoeld in afdeling 3.6.4,
samen met de betrokken toezichthoudende instanties van andere lidstaten. In het kader
daarvan verstrekt de Nederlandsche Bank aan die toezichthoudende instanties desgevraagd
alle relevante informatie en verstrekt zij hun uit eigen beweging alle essentiële informatie.
2. De in het eerste lid bedoelde samenwerking behelst ten minste het vergaren en uitwisselen
van informatie met betrekking tot de volgende aspecten:
a. de structuur van de groep, bedoeld in artikel 3:289, onderdeel e, alle belangrijke
ondernemingen die tot het financiële conglomeraat behoren en de toezichthoudende instanties
van andere lidstaten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de gereglementeerde
entiteiten, bedoeld in artikel 3:289, onderdeel d, in de groep;
b. de door het financiële conglomeraat gevolgde strategie;
c. de financiële situatie van het financiële conglomeraat, in het bijzonder de
kapitaaltoereikendheid, de transacties binnen de groep, de risicoconcentratie, bedoeld in
artikel 3:289, onderdeel l, en de winstgevendheid;
d. de belangrijkste aandeelhouders en het bestuur van het financiële conglomeraat;
e. de bedrijfsvoering op het niveau van het financiële conglomeraat;
f. de procedures voor de verzameling van informatie bij de ondernemingen in het financiële
conglomeraat en de verificatie van deze informatie;
g. ontwikkelingen bij gereglementeerde entiteiten of bij andere groepsleden van het financiële
conglomeraat die ernstige nadelige gevolgen voor de gereglementeerde entiteiten kunnen
hebben;
h. belangrijke sancties en buitengewone maatregelen die de toezichthoudende instanties van
andere lidstaten ten aanzien van het financieel conglomeraat of onderdelen daarvan hebben
getroffen.
3. De Nederlandsche Bank pleegt, voordat zij een besluit neemt in verband met de hierna
vermelde aangelegenheden, overleg met de toezichthoudende instanties van andere lidstaten
die zijn belast met het toezicht op gereglementeerde entiteiten in het financiële conglomeraat,
indien dat besluit van belang is voor de toezichthoudende taken van die toezichthoudende
instanties:
a. veranderingen in het aandeelhouderschap, de organisatie of de bestuursstructuur van een
gereglementeerde entiteit die haar goedkeuring behoeven;
b. belangrijke sancties of buitengewone maatregelen ten aanzien van een gereglementeerde
entiteit.
4. De Nederlandsche Bank kan, onverminderd het in het derde lid bedoelde overleg in
spoedeisende gevallen, of indien dat overleg de doeltreffendheid van haar besluiten in gevaar
kan brengen, achterwege laten. In dat geval stelt zij de toezichthoudende instanties van andere
lidstaten van haar besluit onverwijld in kennis.
5. Op verzoek van de coördinator, bedoeld in artikel 3:293, eerste lid, wint de Nederlandsche
Bank bij de moederonderneming met zetel in Nederland die, alleen of samen met een andere
onderneming, aan het hoofd staat van de groep waartoe een gereglementeerde entiteit behoort,
alle inlichtingen in die relevant zijn voor de uitoefening van de taken van de coördinator.
6. Indien de Nederlandsche Bank geen coördinator is en de coördinator het nodig acht dat met
het oog op het toezicht, bedoeld in afdeling 3.6.4, maatregelen worden getroffen tegen een

gemengde financiële holding met zetel in Nederland, neemt zij op verzoek van de coördinator
de redelijkerwijs noodzakelijke maatregelen tegen die gemengde financiële holding, met
gebruikmaking van de haar ingevolge deze wet toekomende bevoegdheden.
Artikel 1:54a
Indien een marktexploitant waaraan een vergunning als bedoeld in artikel 5:26, eerste lid, is
verleend in een andere lidstaat voorzieningen heeft getroffen waardoor het voor deelnemers of
leden van de gereglementeerde markt mogelijk is om vanuit die lidstaat daarop te handelen,
en de werkzaamheden van de gereglementeerde markt van aanzienlijk belang zijn voor de
werking van de effectenmarkten en de bescherming van de beleggers in die lidstaat, maakt de
Autoriteit Financiële Markten, onverminderd artikel 1:51, afspraken met de relevante
toezichthoudende instanties in die lidstaat over de uitoefening van haar toezicht.
§ 1.3.2.2. Samenwerking in het kader van toezicht op de naleving
Artikel 1:55
1. Indien een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar of
schadeverzekeraar met zetel in Nederland een bijkantoor heeft in een andere lidstaat, kan de
toezichthouder ten behoeve van het toezicht op de naleving van deze wet door die financiële
onderneming:
a. de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat verzoeken om bij het bijkantoor
gegevens of inlichtingen te verifiëren; of
b. na kennisgeving aan de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat zelf bij het
bijkantoor gegevens of inlichtingen verifiëren of doen verifiëren.
2. Indien de Nederlandsche Bank ten behoeve van het toezicht op geconsolideerde basis als
bedoeld in hoofdstuk 3.6 gegevens of inlichtingen wenst te verifiëren bij een in een andere
lidstaat gevestigde onderneming, kan zij ten behoeve van dat toezicht:
a. de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat verzoeken om bij die onderneming
gegevens of inlichtingen te verifiëren;
b. na kennisgeving aan de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat zelf bij die
onderneming gegevens of inlichtingen verifiëren of doen verifiëren.
Artikel 1:56
1. Indien een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar of
schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat een bijkantoor heeft in Nederland, kan de
toezichthoudende instantie van die andere lidstaat, na de toezichthouder in kennis te hebben
gesteld, bij het bijkantoor gegevens of inlichtingen verifiëren die nodig zijn voor de
uitoefening van het toezicht op die beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar.
2. De toezichthoudende instantie van de andere lidstaat kan voorts de toezichthouder
verzoeken bij het bijkantoor gegevens of inlichtingen te verifiëren die nodig zijn voor de
uitoefening van het toezicht op die beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar. De toezichthouder geeft aan dit verzoek gevolg, of
stelt de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat in de gelegenheid om bij het
bijkantoor gegevens of inlichtingen te verifiëren of te doen verifiëren.
3. Indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat ten behoeve van het toezicht
op geconsolideerde basis op een kredietinstelling met zetel in die lidstaat gegevens of
inlichtingen wenst te verifiëren bij een in Nederland gevestigde onderneming, kan zij de
Nederlandsche Bank verzoeken dat te doen. De Nederlandsche Bank geeft aan dit verzoek

gevolg, of geeft de toezichthoudende instantie gelegenheid om de gegevens of inlichtingen te
verifiëren of te doen verifiëren.
4. De toezichthouder kan ten behoeve van een verificatie als bedoeld in het eerste of tweede
lid bij het bijkantoor onderscheidenlijk bij de onderneming inlichtingen vorderen. De
artikelen 5:13, 5:17 en 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht zijn van overeenkomstige
toepassing.
Artikel 1:56a
1.Indien een beleggingsonderneming met zetel in een andere lidstaat een bijkantoor heeft in
Nederland, kan de Autoriteit Financiële Markten, op verzoek van de toezichthoudende
instantie van die andere lidstaat, bij het bijkantoor door een deskundige gegevens of
inlichtingen doen verifiëren of een onderzoek doen verrichten.
2. Indien een beleggingsonderneming met zetel in Nederland een lid op afstand is van een
gereglementeerde markt waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend, kan de
toezichthoudende instantie van die andere lidstaat, na kennisgeving aan de Autoriteit
Financiële Markten, zelf bij dit lid gegevens of inlichtingen verifiëren of doen verifiëren of
een onderzoek verrichten.
Artikel 1:56b
1. De Autoriteit Financiële Markten kan slechts weigeren te voldoen aan een verzoek om
samenwerking bij het verrichten van een onderzoek of aan een verzoek, als bedoeld in artikel
1:56, voor zover het betreft een verzoek met betrekking tot een beleggingsonderneming, of
artikel 1:56a, indien:
a. het onderzoek of de verificatie van gegevens of inlichtingen zich niet zou verdragen met de
Nederlandse soevereiniteit, de nationale veiligheid of de openbare orde;
b. voor hetzelfde feit en tegen dezelfde persoon in Nederland reeds een gerechtelijke
procedure aanhangig is gemaakt;
c. tegen dezelfde persoon en voor hetzelfde feit in Nederland reeds een onherroepelijke
vonnis is gewezen
2. De Autoriteit Financiële Markten stelt de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
van haar met redenen omklede besluit in kennis.
Artikel 1:57
1. Indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat ten behoeve van het toezicht,
bedoeld in afdeling 3.6.4, verzoekt gegevens of inlichtingen te verifiëren betreffende een
groepslid als bedoeld in artikel 3:289, onderdeel f, met zetel in Nederland, geeft de
Nederlandsche Bank aan dit verzoek gevolg of stelt zij de betrokken toezichthoudende
instantie in de gelegenheid om de gegevens of inlichtingen te verifiëren of te doen verifiëren.
2. De Nederlandsche Bank kan ten behoeve van een verificatie als bedoeld in het eerste lid
inlichtingen vorderen. De artikelen 5:13, 5:17 en 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht zijn
van overeenkomstige toepassing.
E. Spanje
1. Algemeen:
- Derecho constitucional
Artikel 103, eerste lid

La Administración Pública sirve con objetividad los intereses generales y actúa de acuerdo
con los principios de eficacia, jerarquía, descentralización, desconcentración y coordinación,
con sometimiento pleno a la ley y al Derecho.”
- Ley 30/1992 de régimen jurídico de las administraciones públicas y del procedimiento
administrativo común:
Artikel 3, tweede lid
Las Administraciones públicas, en sus relaciones, se rigen por el principio de cooperación y
colaboración, y en su actuación por los criterios de eficiencia y servicio a los ciudadanos.
2. Financieel Toezicht:
- Ley 24/1988 del Mercado de Valores, 29-Jul-1988, BOE nº 181; laatst gewijzigd bij wet
20 December 2007, BOE nº 304.
Artículo 91. Cooperación de la Comisión Nacional del Mercado de Valores con las
autoridades competentes de los Estados miembros de la Unión Europea.
1. La Comisión Nacional del Mercado de Valores cooperará con las autoridades competentes
de los Estados miembros siempre que sea necesario para llevar a cabo las funciones
establecidas en esta Ley, haciendo uso a tal fin de todas las facultades que la misma le
atribuye.
La Comisión Nacional del Mercado de Valores prestará ayuda a las autoridades competentes
de los demás Estados miembros. En particular, intercambiará información y colaborará en
actividades de investigación o supervisión. La Comisión Nacional del Mercado de Valores
podrá ejercer sus poderes para fines de cooperación, incluso en casos en que el
comportamiento investigado no constituya una infracción de la normativa vigente en el
Estado español.
2. Cuando los mercados secundarios oficiales establezcan mecanismos en otros Estados
miembros para permitir el acceso remoto y las operaciones de ese mercado, dada la situación
de los mercados de valores en el Estado miembro de acogida, hayan cobrado una importancia
sustancial para el funcionamiento de los mercados y la protección de los inversores en ese
Estado, la Comisión Nacional del Mercado de Valores y la autoridad competente del Estado
miembro de acogida establecerán mecanismos de cooperación proporcionados.
Asimismo, cuando un mercado regulado de otro Estado miembro haya establecido en
territorio español mecanismos para garantizar el acceso remoto, y las operaciones realizadas
en España, dada la situación de los mercados de valores españoles, hayan cobrado una
importancia sustancial para el funcionamiento de los mercados y la protección de los
inversores en España, la Comisión Nacional del Mercado de Valores y la autoridad
competente del Estado miembro de origen del mercado regulado establecerán mecanismos de
cooperación proporcionados.
A los efectos de lo dispuesto en este apartado, se entenderá que las operaciones revisten una
importancia sustancial cuando se cumpla lo dispuesto en el artículo 16 del Reglamento
1287/2006, de la Comisión, de 10 de agosto de 2006, por el que se aplica la Directiva
2004/39/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, en lo relativo a las obligaciones de las
empresas de inversión de llevar un registro, la información sobre las operaciones, la
transparencia del mercado, la admisión a negociación de instrumentos financieros, y términos
definidos a efectos de dicha Directiva.
3. Cuando la Comisión Nacional del Mercado de Valores tenga motivos fundados para
sospechar que entidades no sujetas a su supervisión están realizando o han realizado en el

territorio de otro Estado miembro actividades contrarias a las disposiciones nacionales por las
que se haya traspuesto la Directiva 2004/39/CE, del Parlamento Europeo y del Consejo, de 21
de abril de 2004, relativa a los mercados de instrumentos financieros, lo notificará de manera
tan específica como sea posible a la autoridad competente de dicho Estado miembro. Esta
comunicación se entenderá sin perjuicio de las competencias que pueda ejercer la Comisión
Nacional del Mercado de Valores.
Asimismo, cuando la Comisión Nacional del Mercado de Valores reciba una notificación de
la autoridad competente de otro Estado miembro que tenga motivos fundados para sospechar
de que entidades no sujetas a su supervisión están realizando o han realizado en territorio
español actividades contrarias a esta Ley, y a sus disposiciones de desarrollo, deberá adoptar
las medidas oportunas para corregir esta situación. Además, comunicará a la autoridad
competente notificante el resultado de su intervención y, en la medida de lo posible, los
avances intermedios significativos.
4. La Comisión Nacional del Mercado de Valores podrá pedir la cooperación de la autoridad
competente de otro Estado miembro en una actividad de supervisión, para una verificación in
situ o una investigación relacionada con las materias reguladas en las normas nacionales que
traspongan la Directiva 2004/39/CE, del Parlamento Europeo y del Consejo, de 21 de abril de
2004, relativa a los mercados de instrumentos financieros. Cuando se trate de empresas de
servicios de inversión, autorizadas en otro Estado miembro, que sean miembros remotos de un
mercado secundario oficial, la Comisión Nacional del Mercado de Valores podrá optar por
dirigirse a ellas directamente, en cuyo caso informará debidamente a la autoridad competente
del Estado miembro de origen del miembro remoto.
En caso de que la Comisión Nacional del Mercado de Valores reciba una solicitud relativa a
una verificación in situ o a una investigación, en el marco de sus competencias:
a. realizará ella misma la verificación o investigación;
b. permitirá que la realicen las autoridades que hayan presentado la solicitud, o
c. permitirá que la realicen auditores o expertos.
5. La Comisión Nacional del Mercado de Valores, en relación con las materias reguladas en el
Capítulo II del Título VII, o su normativa de desarrollo, podrá pedir a las autoridades
competentes de otros Estados miembros que realicen una investigación en su territorio.
También podrá solicitar que se permita que miembros de su personal acompañen al personal
de la autoridad competente de ese otro Estado miembro en el transcurso de la investigación.
Las autoridades competentes de otros Estados miembros también podrán solicitar a la
Comisión Nacional del Mercado de Valores la realización de investigaciones en relación con
las materias señaladas anteriormente y en las mismas condiciones.
La Comisión Nacional del Mercado de Valores podrá negarse a dar curso a las solicitudes de
investigación a las que se refiere este, o a que su personal esté acompañado del personal de la
autoridad competente de otro Estado miembro, cuando ello pueda ir en perjuicio de la
soberanía, la seguridad o el orden público, o cuando se haya incoado un procedimiento
judicial por los mismos hechos y contra las mismas personas ante las autoridades españolas, o
cuando sobre aquéllos haya recaído una sentencia firme de un juez o tribunal español por los
mismos hechos. En este caso, se notificará debidamente a la autoridad competente que
formuló el requerimiento, facilitándole información lo más detallada posible sobre dicho
procedimiento o sentencia.
Todas las solicitudes de asistencia que se realicen o se reciban al amparo de lo dispuesto en
este apartado por las Comunidades Autónomas con competencia en la materia se tramitarán a
través de la Comisión Nacional del Mercado de Valores.
Si la solicitud de la Comisión Nacional del Mercado de Valores es rechazada o no se le da
curso dentro de un plazo razonable, aquella podrá ponerlo en conocimiento del Comité

Europeo de Supervisores de Valores (CESR), donde deberá debatirse el asunto para encontrar
una solución rápida y eficaz.
Artículo 91 bis. Intercambio de información de la Comisión Nacional del Mercado de Valores
con las autoridades competentes de los Estados miembros de la Unión Europea.
1. La Comisión Nacional del Mercado de Valores facilitará inmediatamente a las autoridades
competentes de otros Estados miembros de la Unión Europea la información necesaria para el
desempeño de sus funciones que éstos le requieran.
2. Cuando la Comisión Nacional del Mercado de Valores comunique información relacionada
con las materias reguladas en las normas nacionales que traspongan la Directiva 2004/39/CE,
del Parlamento Europeo y del Consejo, de 21 de abril de 2004, relativa a los mercados de
instrumentos financieros, a las autoridades competentes de otros Estados miembros deberá
indicar si la información sólo puede divulgarse con su consentimiento expreso. Cuando la
Comisión Nacional del Mercado de Valores reciba información de las autoridades
competentes de otros Estados miembros y dichas autoridades hayan indicado que la
información sólo puede divulgarse con su consentimiento expreso, la Comisión Nacional del
Mercado de Valores deberá utilizar esa información exclusivamente para los fines que haya
autorizado esa autoridad.
3. La Comisión Nacional del Mercado de Valores podrá transmitir información con arreglo al
apartado 1 de este artículo y a los artículos 85.4 y 91 quáter al Banco de España y la
Dirección General de Seguros y Fondos de Pensiones. No transmitirá dicha información a
otros organismos o personas físicas y jurídicas sin el consentimiento expreso de las
autoridades competentes que la hayan divulgado y únicamente para los fines para los que
dichas autoridades hayan dado su consentimiento, salvo en circunstancias debidamente
justificadas. En este último caso, la Comisión Nacional del Mercado de Valores informará
inmediatamente de ello a la autoridad competente del Estado miembro que envió la
información.
4. La Comisión Nacional del Mercado de Valores, así como otros organismos o personas
físicas y jurídicas que reciban información confidencial con arreglo al apartado 1 del presente
artículo o a los artículos 85.4 y 91 quáter sólo podrán utilizarla en el ejercicio de sus
funciones, en especial:
a. para verificar el cumplimiento de las condiciones que regulan el acceso a la actividad
de las empresas de servicios de inversión y facilitar la supervisión, sobre una base
individual o consolidada, del ejercicio de dicha actividad, especialmente en lo que
respecta a las exigencias de adecuación del capital impuestas por la normativa
aplicable, a los procedimientos administrativos y contables y a los mecanismos de
control interno;
b. para supervisar el funcionamiento apropiado de los centros de negociación;
c. para imponer sanciones;
d. en caso de recurso administrativo contra decisiones de las autoridades competentes;
e. en procedimientos judiciales;
f. en mecanismos extrajudiciales para resolver las denuncias de los inversores.
5. Lo dispuesto en los apartados anteriores deberá aplicarse, en cuanto al régimen aplicable a
la solicitud de suministro o intercambio de información, de acuerdo con lo establecido en el
artículo 15 del Reglamento 1287/2006, de la Comisión, de 10 de agosto de 2006, por el que se
aplica la Directiva 2004/39/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, en lo relativo a las
obligaciones de las empresas de inversión de llevar un registro, la información sobre las
operaciones, la transparencia del mercado, la admisión a negociación de instrumentos
financieros, y términos definidos a efectos de dicha Directiva.

6. Lo dispuesto en los apartados anteriores no impedirá que la Comisión Nacional del
Mercado de Valores transmita al Sistema Europeo de Bancos Centrales y al Banco Central
Europeo, en su condición de autoridades monetarias y, al Banco de España, en la misma
condición que los anteriores así como en la de autoridad responsable de supervisar los
sistemas de pago y liquidación, la información confidencial necesaria para el ejercicio de sus
funciones. De igual modo, tampoco se impedirá a dichas autoridades comunicar a la Comisión
Nacional del Mercado de Valores la información que esta pueda necesitar para desempeñar
las funciones que le corresponden con arreglo a la presente Ley.
7. Tras recibir una solicitud de intercambio de información en relación a la materia regulada
en el Capítulo II del Título VII la Comisión Nacional del Mercado de Valores proporcionará
inmediatamente la información requerida. En su caso, la Comisión Nacional del Mercado de
Valores adoptará inmediatamente las medidas necesarias para recopilar la información
solicitada. Si la Comisión Nacional del Mercado de Valores no puede transmitir la
información solicitada inmediatamente, comunicará las razones a la autoridad solicitante. La
información proporcionada por la Comisión Nacional del Mercado de Valores estará
amparada por el secreto profesional. La Comisión Nacional del Mercado de Valores podrá
negarse a dar curso a una solicitud de información de conformidad con lo dispuesto en el
artículo 91 ter.
Cuando la Comisión Nacional del Mercado de Valores remita una solicitud de información a
la autoridad competente de un Estado miembro y esta sea rechazada o no se le dé curso en un
plazo razonable, se pondrá en conocimiento del Comité Europeo de Supervisores de Valores
(CESR) quien deberá debatir el asunto para encontrar una solución rápida y eficaz.
La información que la Comisión Nacional del Mercado de Valores reciba de acuerdo con lo
dispuesto en este apartado sólo se podrá utilizar en el marco de los procedimientos
administrativos o judiciales relacionados específicamente con el ejercicio de sus funciones,
salvo cuando la autoridad que remitió la información haya autorizado su utilización con otros
fines o la transmisión a las autoridades competentes de otros Estados.
8. En materia de requisitos de solvencia regulada en esta Ley y sus disposiciones de
desarrollo, la Comisión Nacional del Mercado de Valores facilitará a las autoridades
competentes de otros Estados miembros de la Unión Europea interesadas, por propia
iniciativa, cualquier información que sea esencial para el ejercicio de sus tareas de
supervisión, y, cuando se le solicite, toda información pertinente a iguales fines.
La información a que se refiere el párrafo anterior se considerará esencial cuando pueda
influir materialmente en la evaluación de la solidez financiera de una empresa de servicios de
inversión o de una entidad financiera de otro Estado miembro de la Unión Europea, e incluirá
en especial:
a. La identificación de la estructura del grupo con filiales o participadas en el
correspondiente Estado miembro, y de la estructura accionarial de las principales
empresas de servicios de inversión de un grupo.
b. Los procedimientos seguidos para la recogida y verificación de la información
solicitada a las entidades del grupo.
c. Evoluciones adversas en la situación de solvencia de un grupo o de sus entidades que
puedan afectar gravemente a sus empresas de servicios de inversión.
d. Sanciones importantes y medidas excepcionales adoptadas, en particular la solicitud
de recursos propios adicionales con arreglo a lo previsto en esta Ley y la imposición
de limitaciones al uso de métodos internos de medición del riesgo operacional.
Artículo 91 ter. Negativa a cooperar o al intercambio de información.
La Comisión Nacional del Mercado de Valores podrá negarse a dar curso a una solicitud de
cooperación en una investigación, una verificación in situ o una supervisión conforme al

apartado 4 del artículo 91 o a intercambiar información conforme a los apartados 1 a 5 del
artículo 91 bis solamente en caso de que:
a. dicha investigación, verificación in situ, supervisión o intercambio de información
pueda atentar contra la soberanía, la seguridad o el orden público;
b. se haya incoado un procedimiento judicial por los mismos hechos y contra las mismas
personas;
c. se haya dictado ya una resolución judicial firme con respecto a las mismas personas y
los mismos hechos. En caso de denegación, la Comisión Nacional del Mercado de
Valores lo notificará debidamente a la autoridad competente solicitante, facilitando la
mayor información posible al respecto.
3. Visserij:
- Real Decreto 176/2003, de 14 de febrero, por el que se regula el ejercicio de las
funciones de control e inspección de las actividades de pesca marítima.
Artikel 3, lid 2bis
El ámbito de actuación de la función inspectora también se extenderá a aguas internacionales,
de jurisdicción o soberanas de otro Estado miembro de la Unión Europea o al territorio
terrestre de un Estado miembro, bien como inspección nacional, bien como inspección
comunitaria, según los casos, cuando se actúe siguiendo cualquiera de las modalidades,
ordinarias o de autorización recíproca entre Estados, prevista en el marco del sistema de
cooperación y coordinación de las actividades de control e inspección de las actividades
pesqueras regulado en el Reglamento (CE) nº 2371/2002, y resto de la legislación comunitaria
que lo desarrolla, o de aquella que le sustituya.
4. Voedselveiligheid:
- Real Decreto 1397/1995, de 4 de agosto, por el que se aprueban medidas adicionales
sobre el control oficial de productos alimenticios.
Artículo 5.
1. Las autoridades competentes en materia de control oficial de los productos alimenticios
cooperarán con los agentes específicos nombrados por la Comisión de las Comunidades
Europeas, a quienes prestarán toda la asistencia necesaria para el cumplimiento de su misión,
que consistirá en realizar, en cooperación con aquéllas, el control y la evaluación de la
uniformidad y de la eficacia de los sistemas oficiales de control de los productos alimenticios.
2. En particular, las autoridades competentes para el control oficial de los productos
alimenticios permitirán a los agentes nombrados por la Comisión acompañar a sus propios
agentes en la realización de cualquiera de las operaciones incluidas en el artículo 6 del Real
Decreto 50/1993, de 15 de enero.
3. En cualquier caso, los agentes nombrados por la Comisión se someterán a las normas y
prácticas aplicables a los agentes españoles en la realización de sus funciones. Estos agentes
ejecutarán las operaciones contempladas en el artículo 6 del mencionado Real Decreto
50/1993, de 15 de enero, y serán los responsables de la ejecución de las operaciones de
control.
4. Las autoridades competentes en materia de control oficial de productos alimenticios podrán
exigir a los agentes nombrados por la Comisión la presentación de una autorización escrita,
emitida por ésta, en la que se especifique la identidad y grado del agente.

Artículo 6.
Las autoridades competentes en materia de control oficial de productos alimenticios se
prestarán asistencia administrativa mutua y la que les sea requerida por las autoridades de
cualquier otro Estado miembro de la Unión Europea, en todos los procedimientos de
supervisión con respecto a las disposiciones legales, las normas de calidad aplicables a los
productos alimenticios y los procedimientos por infracción en esta materia.
Artículo 7.
1. La asistencia administrativa a que se refiere el artículo anterior se facilitará a través de un
órgano de enlace único, que se comunicará a la Comisión.
2. El órgano de enlace único será la Comisión Interministerial de Ordenación Alimentaria
(CIOA). Se encargará de ponerse en contacto con los órganos de enlace de los demás Estados
miembros y coordinará la transmisión y recepción de las solicitudes de asistencia. A tal fin,
efectuará, asimismo, los contactos que resulten necesarios con las autoridades competentes
que deberán satisfacer en el plazo más breve posible las solicitudes de información realizadas
por el citado órgano de enlace.
3. Previa solicitud justificada, el órgano de enlace único facilitará al órgano solicitante toda la
información necesaria, que le permita garantizar el cumplimiento de las disposiciones legales
aplicables a los productos alimenticios, dentro de su territorio.
Queda exceptuada de la presente regla la información que no pueda ser divulgada por hallarse
sometida a procedimientos judiciales o se impida la difusión por imperativo legal.
4. La información y los documentos solicitados con arreglo al apartado 3, se enviarán sin
retrasos indebidos, ya sea a través del órgano de enlace único o directamente, por la autoridad
de la que aquéllos procedan. Cuando no puedan presentarse documentos originales podrá
presentarse copia de los mismos.
5. En el supuesto de que, durante el intercambio de información se constate cualquier
incumplimiento del derecho comunitario o nacional de cualquier Estado miembro de la Unión
Europea, en territorio español, la CIOA, como órgano de enlace, informará a la autoridad
competente del Estado solicitante, de toda actuación que haya podido llevarse a cabo en
relación con dicho incumplimiento, así como de toda medida adoptada, incluidas las medidas
destinadas a impedir que se repita el supuesto incumplimiento.
Asimismo se podrá enviar una copia de dicha información a la Comisión.
6. El presente artículo se aplicará sin perjuicio de los sistemas de intercambio rápido de
información existentes en el ámbito comunitario, de conformidad con la Directiva 92/59/CEE
del Consejo, de 29 de junio, relativa a la seguridad general de los productos.
Artículo 8.
1. En relación a la protección de la información facilitada en virtud de lo dispuesto en los
artículos 6 y 7 del presente Real Decreto, será de aplicación el artículo 37 de la Ley 30/1992,
de 26 de noviembre, del Régimen Jurídico de las Administraciones Públicas y del
Procedimiento Administrativo Común.
2. En los supuestos en que por aplicación de la citada Ley 30/1992 no pudiera limitarse el
derecho al libre acceso de los ciudadanos a los archivos y registros públicos, en relación con
una información determinada, se hará constar tal circunstancia al órgano de enlace único
emisor de la información.
3. En los procesos penales, la información solicitada sólo podrá ser utilizada con el
consentimiento previo del Estado emisor, con arreglo a lo dispuesto en los convenios
internacionales y acuerdos vigentes, sobre asistencia mutua en procedimientos penales.
4. Toda denegación de información solicitada conforme al presente artículo deberá quedar
justificada.

F. Engeland en Wales
1. Financieel Toezicht:
- Financial Services and Markets Act 2000
Part XI Information Gathering and Investigations
Powers to gather information
165 Authority’s power to require information
(1) The Authority may, by notice in writing given to an authorised person, require him—
a) to provide specified information or information of a specified description; or
(b) to produce specified documents or documents of a specified description.
(2) The information or documents must be provided or produced—
(a) before the end of such reasonable period as may be specified; and
(b) at such place as may be specified.
(3) An officer who has written authorisation from the Authority to do so may require an
authorised person without delay—
(a) to provide the officer with specified information or information of a specified description;
or
(b) to produce to him specified documents or documents of a specified description.
(4) This section applies only to information and documents reasonably required in connection
with the exercise by the Authority of functions conferred on it by or under this Act.
(5) The Authority may require any information provided under this section to be provided in
such form as it may reasonably require.
(6) The Authority may require—
(a) any information provided, whether in a document or otherwise, to be verified in such
manner, or
(b) any document produced to be authenticated in such manner, as it may reasonably require.
(7) The powers conferred by subsections (1) and (3) may also be exercised to impose
requirements on—
(a) a person who is connected with an authorised person;
(b) an operator, trustee or depositary of a scheme recognised under section 270 or 272 who is
not an authorised person;
(c) a recognised investment exchange or recognised clearing house.
(8) “Authorised person” includes a person who was at any time an authorised person but who
has ceased to be an authorised person.
(9) “Officer” means an officer of the Authority and includes a member of the Authority’s staff
or an agent of the Authority.
(10) “Specified” means—
(a) in subsections (1) and (2), specified in the notice; and
(b) in subsection (3), specified in the authorisation.
(11) For the purposes of this section, a person is connected with an authorised person (“A”) if
he is or has at any relevant time been—
(a) a member of A’s group;
(b) a controller of A;
(c) any other member of a partnership of which A is a member; or
(d) in relation to A, a person mentioned in Part I of Schedule 15.

166 Reports by skilled persons
(1) The Authority may, by notice in writing given to a person to whom subsection (2) applies,
require him to provide the Authority with a report on any matter about which the Authority
has required or could require the provision of information or production of documents under
section 165.
(2) This subsection applies to—
(a) an authorised person (“A”),
(b) any other member of A’s group,
(c) a partnership of which A is a member, or
(d) a person who has at any relevant time been a person falling within paragraph (a), (b) or
(c), who is, or was at the relevant time, carrying on a business.
(3) The Authority may require the report to be in such form as may be specified in the notice.
(4) The person appointed to make a report required by subsection (1) must be a person—
(a) nominated or approved by the Authority; and
(b) appearing to the Authority to have the skills necessary to make a report on the matter
concerned.
(5) It is the duty of any person who is providing (or who at any time has provided) services to
a person to whom subsection (2) applies in relation to a matter on which a report is required
under subsection (1) to give a person appointed to provide such a report all such assistance as
the appointed person may reasonably require.
(6) The obligation imposed by subsection (5) is enforceable, on the application of the
Authority, by an injunction or, in Scotland, by an order for specific performance under section
45 of the [1988 c. 36.] Court of Session Act 1988.
167 Appointment of persons to carry out general investigations
(1) If it appears to the Authority or the Secretary of State (“the investigating authority”) that
there is good reason for doing so, the investigating authority may appoint one or more
competent persons to conduct an investigation on its behalf into—
(a) the nature, conduct or state of the business of an authorised person or of an appointed
representative;
(b) a particular aspect of that business; or
(c) the ownership or control of an authorised person.
(2) If a person appointed under subsection (1) thinks it necessary for the purposes of his
investigation, he may also investigate the business of a person who is or has at any relevant
time been—
(a) a member of the group of which the person under investigation (“A”) is part; or
(b) a partnership of which A is a member.
(3) If a person appointed under subsection (1) decides to investigate the business of any
person under subsection (2) he must give that person written notice of his decision.
(4) The power conferred by this section may be exercised in relation to a former authorised
person (or appointed representative) but only in relation to—
(a) business carried on at any time when he was an authorised person (or appointed
representative); or
(b) the ownership or control of a former authorised person at any time when he was an
authorised person.
(5) “Business” includes any part of a business even if it does not consist of carrying on
regulated activities.
168 Appointment of persons to carry out investigations in particular cases
(1) Subsection (3) applies if it appears to an investigating authority that there are
circumstances suggesting that—

(a) a person may have contravened any regulation made under section 142; or
(b) a person may be guilty of an offence under section 177, 191, 346 or 398(1) or under
Schedule 4.
(2) Subsection (3) also applies if it appears to an investigating authority that there are
circumstances suggesting that—
(a) an offence under section 24(1) or 397 or under Part V of the [1993 c. 36.] Criminal Justice
Act 1993 may have been committed;
(b) there may have been a breach of the general prohibition;
(c) there may have been a contravention of section 21 or 238; or
(d) market abuse may have taken place.
(3) The investigating authority may appoint one or more competent persons to conduct an
investigation on its behalf.
(4) Subsection (5) applies if it appears to the Authority that there are circumstances
suggesting that—
(a) a person may have contravened section 20;
(b) a person may be guilty of an offence under prescribed regulations relating to money
laundering;
c) an authorised person may have contravened a rule made by the Authority;
(d) an individual may not be a fit and proper person to perform functions in relation to a
regulated activity carried on by an authorised or exempt person;
(e) an individual may have performed or agreed to perform a function in breach of a
prohibition order;
(f) an authorised or exempt person may have failed to comply with section 56(6);
(g) an authorised person may have failed to comply with section 59(1) or (2);
(h) a person in relation to whom the Authority has given its approval under section 59 may
not be a fit and proper person to perform the function to which that approval relates; or
(i) a person may be guilty of misconduct for the purposes of section 66.
(5) The Authority may appoint one or more competent persons to conduct an investigation on
its behalf.
(6) “Investigating authority” means the Authority or the Secretary of State.
Assistance to overseas regulators
Section 169 Investigations etc. in support of overseas regulator
1. At the request of an overseas regulator, the Authority may—
a. exercise the power conferred by section 165; or
b. appoint one or more competent persons to investigate any matter.
2. An investigator has the same powers as an investigator appointed under section 168(3) (as a
result of subsection (1) of that section).
3. If the request has been made by a competent authority in pursuance of any Community
obligation the Authority must, in deciding whether or not to exercise its investigative power,
consider whether its exercise is necessary to comply with any such obligation.
4. In deciding whether or not to exercise its investigative power, the Authority may take into
account in particular—
a. whether in the country or territory of the overseas regulator concerned, corresponding
assistance would be given to a United Kingdom regulatory authority;
b. whether the case concerns the breach of a law, or other requirement, which has no close
parallel in the United Kingdom or involves the assertion of a jurisdiction not recognised by
the United Kingdom;
c. the seriousness of the case and its importance to persons in the United Kingdom;
d. whether it is otherwise appropriate in the public interest to give the assistance sought.

5. The Authority may decide that it will not exercise its investigative power unless the
overseas regulator undertakes to make such contribution towards the cost of its exercise as the
Authority considers appropriate.
6. Subsections (4) and (5) do not apply if the Authority considers that the exercise of its
investigative power is necessary to comply with a Community obligation.
7. If the Authority has appointed an investigator in response to a request from an overseas
regulator, it may direct the investigator to permit a representative of that regulator to attend,
and take part in, any interview conducted for the purposes of the investigation.
8. A direction under subsection (7) is not to be given unless the Authority is satisfied that any
information obtained by an overseas regulator as a result of the interview will be subject to
safeguards equivalent to those contained in Part XXIII.
9. The Authority must prepare a statement of its policy with respect to the conduct of
interviews in relation to which a direction under subsection (7) has been given.
10. The statement requires the approval of the Treasury.
11. If the Treasury approve the statement, the Authority must publish it.
12. No direction may be given under subsection (7) before the statement has been published.
13. “Overseas regulator” has the same meaning as in section 195.
14. “Investigative power” means one of the powers mentioned in subsection (1).
15. “Investigator” means a person appointed under subsection (1)(b).
Conduct of investigations
170 Investigations: general
(1) This section applies if an investigating authority appoints one or more competent persons
(“investigators”) under section 167 or 168(3) or (5) to conduct an investigation on its behalf.
(2) The investigating authority must give written notice of the appointment of an investigator
to the person who is the subject of the investigation (“the person under investigation”).
(3) Subsections (2) and (9) do not apply if —
(a) the investigator is appointed as a result of section 168(1) or (4) and the investigating
authority believes that the notice required by subsection (2) or (9) would be likely to result in
the investigation being frustrated; or
(b) the investigator is appointed as a result of subsection (2) of section 168.
(4) A notice under subsection (2) must—
(a) specify the provisions under which, and as a result of which, the investigator was
appointed; and
(b) state the reason for his appointment.
(5) Nothing prevents the investigating authority from appointing a person who is a member of
its staff as an investigator.
(6) An investigator must make a report of his investigation to the investigating authority.
(7) The investigating authority may, by a direction to an investigator, control—
(a) the scope of the investigation;
(b) the period during which the investigation is to be conducted;
(c) the conduct of the investigation; and
(d) the reporting of the investigation.
(8) A direction may, in particular—
(a) confine the investigation to particular matters;
(b) extend the investigation to additional matters;
(c) require the investigator to discontinue the investigation or to take only such steps as are
specified in the direction;
(d) require the investigator to make such interim reports as are so specified.

(9) If there is a change in the scope or conduct of the investigation and, in the opinion of the
investigating authority, the person subject to investigation is likely to be significantly
prejudiced by not being made aware of it, that person must be given written notice of the
change.
(10) “Investigating authority”, in relation to an investigator, means—
(a) the Authority, if the Authority appointed him;
(b) the Secretary of State, if the Secretary of State appointed him.
Section171 Powers of persons appointed under section 167
(1) An investigator may require the person who is the subject of the investigation (“the person
under investigation”) or any person connected with the person under investigation—
(a) to attend before the investigator at a specified time and place and answer questions; or
(b) otherwise to provide such information as the investigator may require.
(2) An investigator may also require any person to produce at a specified time and place any
specified documents or documents of a specified description.
(3) A requirement under subsection (1) or (2) may be imposed only so far as the investigator
concerned reasonably considers the question, provision of information or production of the
document to be relevant to the purposes of the investigation.
(4) For the purposes of this section and section 172, a person is connected with the person
under investigation (“A”) if he is or has at any relevant time been—
(a) a member of A’s group;
(b) a controller of A;
(c) a partnership of which A is a member; or
(d) in relation to A, a person mentioned in Part I or II of Schedule 15.
(5) “Investigator” means a person conducting an investigation under section 167.
(6) “Specified” means specified in a notice in writing.
172 Additional power of persons appointed as a result of section 168(1) or (4)
(1) An investigator has the powers conferred by section 171.
(2) An investigator may also require a person who is neither the subject of the investigation
(“the person under investigation”) nor a person connected with the person under
investigation—
(a) to attend before the investigator at a specified time and place and answer questions; or
(b) otherwise to provide such information as the investigator may require for the purposes of
the investigation.
(3) A requirement may only be imposed under subsection (2) if the investigator is satisfied
that the requirement is necessary or expedient for the purposes of the investigation.
(4) “Investigator” means a person appointed as a result of subsection (1) or (4) of section 168.
(5) “Specified” means specified in a notice in writing.
173 Powers of persons appointed as a result of section 168(2)
(1) Subsections (2) to (4) apply if an investigator considers that any person (“A”) is or may be
able to give information which is or may be relevant to the investigation.
(2) The investigator may require A—
(a) to attend before him at a specified time and place and answer questions; or
(b) otherwise to provide such information as he may require for the purposes of the
investigation.
(3) The investigator may also require A to produce at a specified time and place any specified
documents or documents of a specified description which appear to the investigator to relate
to any matter relevant to the investigation.

(4) The investigator may also otherwise require A to give him all assistance in connection
with the investigation which A is reasonably able to give.
(5) “Investigator” means a person appointed under subsection (3) of section 168 (as a result of
subsection (2) of that section).
174 Admissibility of statements made to investigators
(1) A statement made to an investigator by a person in compliance with an information
requirement is admissible in evidence in any proceedings, so long as it also complies with any
requirements governing the admissibility of evidence in the circumstances in question.
(2) But in criminal proceedings in which that person is charged with an offence to which this
subsection applies or in proceedings in relation to action to be taken against that person under
section 123—
(a) no evidence relating to the statement may be adduced, and
(b) no question relating to it may be asked, by or on behalf of the prosecution or (as the case
may be) the Authority, unless evidence relating to it is adduced, or a question relating to it is
asked, in the proceedings by or on behalf of that person.
(3) Subsection (2) applies to any offence other than one—
(a) under section 177(4) or 398;
(b) under section 5 of the [1911 c. 6.] Perjury Act 1911 (false statements made otherwise than
on oath);
(c) under section 44(2) of the [1995 c. 39.] Criminal Law (Consolidation)(Scotland) Act 1995
(false statements made otherwise than on oath); or
(d) under Article 10 of the [S.I. 1979/1714 (N.I. 19).] Perjury (Northern Ireland) Order 1979.
(4) “Investigator” means a person appointed under section 167 or 168(3) or (5).
(5) “Information requirement” means a requirement imposed by an investigator under section
171, 172, 173 or 175.
175 Information and documents: supplemental provisions
(1) If the Authority or an investigator has power under this Part to require a person to produce
a document but it appears that the document is in the possession of a third person, that power
may be exercised in relation to the third person.
(2) If a document is produced in response to a requirement imposed under this Part, the person
to whom it is produced may—
(a) take copies or extracts from the document; or
(b) require the person producing the document, or any relevant person, to provide an
explanation of the document.
(3) If a person who is required under this Part to produce a document fails to do so, the
Authority or an investigator may require him to state, to the best of his knowledge and belief,
where the document is.
(4) A lawyer may be required under this Part to furnish the name and address of his client.
(5) No person may be required under this Part to disclose information or produce a document
in respect of which he owes an obligation of confidence by virtue of carrying on the business
of banking unless—
(a) he is the person under investigation or a member of that person’s group;
(b) the person to whom the obligation of confidence is owed is the person under investigation
or a member of that person’s group;
(c) the person to whom the obligation of confidence is owed consents to the disclosure or
production; or
(d) the imposing on him of a requirement with respect to such information or document has
been specifically authorised by the investigating authority.

(6) If a person claims a lien on a document, its production under this Part does not affect the
lien.
(7) “Relevant person”, in relation to a person who is required to produce a document, means a
person who—
(a) has been or is or is proposed to be a director or controller of that person;
(b) has been or is an auditor of that person;
(c) has been or is an actuary, accountant or lawyer appointed or instructed by that person; or
(d) has been or is an employee of that person.
(8) “Investigator” means a person appointed under section 167 or 168(3) or (5).
176 Entry of premises under warrant
(1) A justice of the peace may issue a warrant under this section if satisfied on information on
oath given by or on behalf of the Secretary of State, the Authority or an investigator that there
are reasonable grounds for believing that the first, second or third set of conditions is satisfied.
(2) The first set of conditions is—
(a) that a person on whom an information requirement has been imposed has failed (wholly or
in part) to comply with it; and
(b) that on the premises specified in the warrant—
(i) there are documents which have been required; or
(ii) there is information which has been required.
(3) The second set of conditions is—
(a) that the premises specified in the warrant are premises of an authorised person or an
appointed representative;
(b) that there are on the premises documents or information in relation to which an
information requirement could be imposed; and
(c) that if such a requirement were to be imposed—
(i) it would not be complied with; or
(ii) the documents or information to which it related would be removed, tampered with or
destroyed.
(4) The third set of conditions is—
(a) that an offence mentioned in section 168 for which the maximum sentence on conviction
on indictment is two years or more has been (or is being) committed by any person;
(b) that there are on the premises specified in the warrant documents or information relevant
to whether that offence has been (or is being) committed;
(c) that an information requirement could be imposed in relation to those documents or
information; and
(d) that if such a requirement were to be imposed—
(i) it would not be complied with; or
(ii) the documents or information to which it related would be removed, tampered with or
destroyed.
(5) A warrant under this section shall authorise a constable—
(a) to enter the premises specified in the warrant;
(b) to search the premises and take possession of any documents or information appearing to
be documents or information of a kind in respect of which a warrant under this section was
issued (“the relevant kind”) or to take, in relation to any such documents or information, any
other steps which may appear to be necessary for preserving them or preventing interference
with them;
(c) to take copies of, or extracts from, any documents or information appearing to be of the
relevant kind;

(d) to require any person on the premises to provide an explanation of any document or
information appearing to be of the relevant kind or to state where it may be found; and
(e) to use such force as may be reasonably necessary.
(6) In England and Wales, sections 15(5) to (8) and section 16 of the [1984 c. 60.] Police and
Criminal Evidence Act 1984 (execution of search warrants and safeguards) apply to warrants
issued under this section.
(7) In Northern Ireland, Articles 17(5) to (8) and 18 of the [S.I. 1989/1341 (N.I. 12).] Police
and Criminal Evidence (Northern Ireland) Order 1989 apply to warrants issued under this
section.
(8) Any document of which possession is taken under this section may be retained—
(a) for a period of three months; or
(b) if within that period proceedings to which the document is relevant are commenced
against any person for any criminal offence, until the conclusion of those proceedings.
(9) In the application of this section to Scotland—
(a) for the references to a justice of the peace substitute references to a justice of the peace or
a sheriff; and
(b) for the references to information on oath substitute references to evidence on oath.
(10) “Investigator” means a person appointed under section 167 or 168(3) or (5).
(11) “Information requirement” means a requirement imposed—
(a) by the Authority under section 165 or 175; or
(b) by an investigator under section 171, 172, 173 or 175.
Section 195 (3) en (4):
“An overseas regulator” means an authority in a country or territory outside the United
Kingdom—
(a) which is a home state regulator; or
(b) which exercises any function of a kind mentioned in subsection (4).
(4) The functions are—
(a) a function corresponding to any function of the Authority under this Act;
(b) a function corresponding to any function exercised by the competent authority under Part
VI in relation to the listing of shares;
(c) a function corresponding to any function exercised by the Secretary of State under the
[1985 c. 6.] Companies Act 1985;
(d) a function in connection with — (i) the investigation of conduct of the kind prohibited by
Part V of the [1993 c. 36.] Criminal Justice Act 1993 (insider dealing); or (ii) the
enforcement of rules (whether or not having the force of law) relating to such conduct;
(e) a function prescribed by regulations made for the purposes of this subsection which, in the
opinion of the Treasury, relates to companies or financial services.”
- Decision Procedure and Penalties manual (DEPP).
Artikel 7.2.1 G
Under section 169(1)(b) of the Act, the FSA may appoint an investigator to investigate any
matter at the request of an overseas regulator. The powers of the investigator appointed by
the FSA (referred to here as the 'FSA's investigator') include the power to require persons to
attend at a specified time and place and answer questions (the compulsory interview power).”
Artikel 7.2.9 G
Where the FSA considers it appropriate, it may permit the representative to attend and ask
questions of the interviewee in the course of the interview.”

Artikel 7.2.10 G
(1) The FSA's investigator instigates and concludes the interview, introduces everyone present
and explains the procedure of the interview. He warns the interviewee of the possible
consequences of refusing to answer questions and the uses to which any answers that are
given can and cannot be put. The FSA's investigator will always ask preliminary questions,
such as those establishing the identity of the interviewee.
(2) The FSA's investigator determines the duration of the interview and when, if at all, there
should be any breaks in the course of it.
(3) The FSA's investigator has responsibility for making a record of the interview. The record
should note the times and duration of any breaks in the interview and any periods when the
representative of the overseas regulator was either present or not present.
(4) Where the FSA's investigator considers it appropriate, he may either suspend the
interview, ask the overseas representative to leave the interview, or terminate the interview
and reschedule it for another occasion. In making that decision he will bear in mind the terms
of the direction, any agreement made with the overseas regulator as to the conduct of the
interview and the contents of this statement of policy.
2. Sociale Zekerheid:
- Social Security Administration Act 1992
Artikel 179, lid 1 tot en met 3
(1) For the purpose of giving effect
(a) to any agreement with the government of a country outside the United Kingdom providing
for reciprocity in matters relating to payments for purposes similar or comparable to the
purposes of legislation to which this section applies, or
(b) to any such agreement as it would be if it were altered in accordance with proposals to
alter it which, in consequence of any change in the law of Great Britain, the government of
the United Kingdom has made to the other government in question,
Her Majesty may by Order in Council make provision for modifying or adapting such
legislation in its application to cases affected by the agreement or proposed alterations.
(2) An Order made by virtue of subsection (1) above may, instead of or in addition to making
specific modifications or adaptations, provide generally that legislation to which this section
applies shall be modified to such extent as may be required to give effect to the provisions
contained in the agreement or, as the case may be, alterations in question.
(3) The modifications which may be made by virtue of subsection (1) above include
provisions—
(a) for securing that acts, omissions and events having any effect for the purposes of the law
of the country in respect of which the agreement is made have a corresponding effect for the
purposes of this Act and the Contributions and Benefits Act (but not so as to confer a right to
double benefit);
(b) for determining, in cases where rights accrue both under such legislation and under the
law of that country, which of those rights is to be available to the person concerned;
(c) for making any necessary financial adjustments.
3. Voedselveiligheid:
- Code of Practice

Paragraaf 2.4.
Food Authorities should comply with any reasonable request for information or administrative
assistance from another Food Authority, food control body, another Member State (or the
Agency). In doing so they should take the following action:
• Acknowledge receipt of the request and advise the originating party that it is being dealt
with;
• Investigate if necessary;
• Take appropriate enforcement action, if necessary;
• Inform the originating party of the results of any enquiries, inspections, or other enforcement
action, either directly or through the Agency;
• Ensure that responses to requests are open, helpful and provided without undue delay;
• Keep the originating party updated on progress when action is ongoing and the outcome will
not be known for some time.
Any request for information which, after investigation, liaison or enquiry, appears to be of a
serious nature should be referred to the Agency.

II. Contactpersonen
1. Contactpersonen nationale inspectiediensten
DNB

Ayreen Alibux

AFM
IGZ1

Debby van der Leest
-Mevrouw Werner-De
Buck

SVB
UVW
OPTA

Miranda Vermeulen
Arie Landsmeer

Divisie toezicht
Internationale
Coordinatie
--

Senior
Adviseur
Handhaving

2. Contactpersonen in de lidstaten van de Europese Unie

1
2

EU landen
Belgie
Denemarken

Contact
Bengt Verbeeck
Peter Langkjær
Outi Souviranta

Functie
Universiteit Gent
Ministerie van Justitie
Universiteit Turku

Finland
3

4
5
6
7
8
9
10

Frankrijk
Ierland
Italie
Oostenrijk
Polen
Slovenie
Spanje
Verenigd
11 Koninkrijk

1

Jean-Bernard
Auby
Anastasia
Iliopoulou
John Odowd
Margherita Poto
Lukas Bauer
Inga Kawka
Erik Kersevan
Vincenc Aguado
Steven Preece

Science-Po Paris
Universiteit Dublin
Univ. Turijn
Universiteit Wenen
Universiteit Krakow
Universiteit Ljubljana
Universiteit Barcelona
ECN and international
contact OFT

We hebben de gegevens van onze contactpersoon niet meer kunnen achterhalen.

III. Vragenlijsten
1. Vragen nationale inspectiediensten
1. Kunt u ons voorbeelden geven van transnationale samenwerking (zoals zojuist beschreven)
door uw organisatie met buitenlandse zusterorganisaties?
2. Kunt u ons aangeven of en op grond van welke Europese of nationale regelgeving die
transnationale samenwerking is voorgeschreven?
3.Kunt u ons contactadressen en contactpersonen verschaffen van de buitenlandse autoriteiten
met wie u in dat kader samenwerkt?
4. Zijn er (overige) Europese netwerken en samenwerkingsverbanden waarin uw organisatie
participeert? Kunt u ons voorzien van de relevante links/ verwijzingen en/of contactadressen
naar deze samenwerkingsverbanden?
2. vragen buitenlandse contactpersonen
The implementation of the new Services Directive is set for 28th December 2009. Therefore it
is not expected that many member-states will already have any rules on transnational
cooperation to implement this Directive. However, rules on transnational cooperation have
been part of European administrative law for a longer time.
1. Does the law of your member-state know any general or specific legislative provisions on
transnational cooperation as referred to above (I-IV) that implement or execute European
provisions on transnational cooperation, such as mentioned in appendix 1? We would be
grateful if you would send us these legislative provisions if available, if possible in a version
in English or in another language we can understand (German, French, Spanish, Italian), or a
short explanation in English of their contents.
2. Has there been any academic discussion on transnational cooperation? We would be
grateful if you would provide us with any documentation of electronic articles, readable
copies, or titles on these topics in your members-state, preferably in English or German, but
also in French, Italian, and Spanish?
3. Do you have any relevant contacts with administrative authorities that are involved with
transnational cooperation that could be of help in our research, such as authorities in the field
of Competition Law, Financial Services, Customs, Agriculture, Fishery, Fraud or other?
Supervision / Inspection / Control
In appendix II you will find the English translation of the provisions of article 5:11-20 of the
Dutch General Administrative Law Act on supervision (in Dutch: toezicht). Toezicht could be
defined as ‘investigative activities to verify whether legal obligations are complied with’. In
many cases EU legislation gives a different, even broader meaning to ‘control’, ‘inspection’
or ‘supervision.’ For example, the Services Directive describes ‘supervision’ as ‘activities
such as monitoring and fact finding, problem solving, enforcement and imposition of
sanctions and subsequent follow-up
activities.’ We can imagine that this difference in meaning also exists in the national legal
system you are working with. This leads us to the following questions:

4. How would you define ‘inspection’ (supervision or control) in your legal system? Do any
formal legislative or doctrinal definitions exist in your legal system? How is it organized? We
would be grateful if you would send us these legislative provisions if available, if possible in a
version in English or in another language we can understand (German, French, Spanish,
Italian), or a short explanation in English of their contents.
5. Does a general act more or less comparable with the Dutch General Administrative Law
Act exist in your legal system and does it contain general provisions on control and/or
inspection? We would be grateful if you would send us these legislative provisions if
available, if possible in a version in English or in another language we can understand
(German, French, Spanish, Italian), or a short explanation in English of their contents.
6. Has there been any academic discussion in the legal world on ‘supervision’? We would be
grateful if you would provide us with any documentation of electronic articles, readable
copies, or titles on these topics in your members-state, preferably in English or German, but
also in French, Italian, and Spanish?